Siddhartha Gautama, zwany Buddą, ...
... wziął do ręki czerwoną kredkę, zakreślił koło ...
... i rzekł: ...
„W określonym dniu i godzinie, nieznani sobie ludzie, cokolwiek by dotąd robili, ...
„... spotykają się wewnątrz czerwonego kręgu nakreślonego przez Buddę, ...
„... aby w nim żyć lub umrzeć.” RAMA KRISHNA
Czerwone światło, trudno...!
W KRĘGU ZŁA
Dobre wieści: jutro wychodzisz.
- Dzięki za informację, szefie. - Nie przyszedłem tylko w tej sprawie.
Mam niewiele czasu. Za chwilę obchód.
Co jest grane, szefie?
Znam cię od pięciu lat. Tylko tobie mogę zaproponować tę robotę.
Jaką?
Klasyczna robota. Bez ryzyka.
Jeśli dobrze pójdzie.
A jeśli pójdzie źle?
- Nie mam ochoty tu wracać. - A ja nie zamierzam tu sterczeć.
Kiedy podam ci więcej szczegółów, zmiękniesz.
Wątpię.
Co jest, Corey?
Myślisz, że z takim życiorysem i odsiadką na koncie, zaproponują ci ambitniejszą robotę?
Dranie.
Pospieszyli się.
Trzeba być przewidującym.
To prawda. Dlatego zatkałem zamek, żeby z zewnątrz nie było widać.
Wybrałem ciebie, bo nie lubię ryzyka.
Nie możesz wszystkiego przewidzieć.
Ale mów.
Szwagier od 15 lat pracuje w tej samej firmie.
Dyrekcja zainstalowała nowy system zabezpieczający.
Portfel.
Trzysta franków.
Trzy zdjęcia.
Prawo jazdy.
- Paszport. - Przedawniony.
Zegarek z platynową bransoletą.
Klucze. I to wszystko.
Corey...
Zdjęcia.
- Gdzie telefon? - Tam. - Dziękuję.
Tu policja. Proszę mnie połączyć z żandarmerią.
- Ma pan mapę okolicy? - Jest za panem.
- Gdzie jesteśmy? - Mersault-L'Hopital.
- Numer drogi? - D23.
Tu Komisarz Mattei z Wydziału Kryminalnego.
Eskortowałem aresztowanego, właśnie zbiegł z pociągu.
Natychmiast zarządźcie blokadę wszystkich dróg,
między Arnay-le-Duc, Nuits-St-Georges, Beaune,
Chalon-sur-Saone, Le Creusot, Autun.
W tej chwili jestem na przejeździe kolejowym,
który przecina drogę D23.
Niech kapitan tu przyjedzie, wszystko mu wytłumaczę.
Jeszcze jedna sprawa.
Poproście prefekta, aby wprowadził w życie Plan Rex.
Niech zabiorą psy i przeszukają okolicę.
Zaczekam tutaj. Pośpieszcie się.
Co mam robić?
Nie mogę blokować torów.
Przynieś mi płaszcz i marynarkę,
kajdanki, obydwa kapelusze
i puśćcie pociąg.
Coś takiego! Nie wierzę własnym oczom!
Wyszedłem wcześniej.
Za dobre sprawowanie.
Po prostu mały pokerek.
Widzę.
Jeśli nie odzywałem się przez te cztery lata...
- Pięć. - Przepraszam, pięć...
...to dlatego, że w czasie śledztwa, ani podczas przesłuchania, ani na procesie nie wymieniłeś mojego nazwiska.
Więc pomyślałem, że będzie lepiej...
Daj spokój.
Nie wierzysz mi?
Teraz możesz na mnie liczyć.
Jest 7:30. Banki otwierają o 9:00.
- Wypiszę ci czek. - Nie potrzebuję.
Pożycz mi kilka tysięcy. Zwrócę ci.
Jesteś szalony. Zaczekaj do 9:00.
Dam ci więcej. Jestem ci to winien.
Nic mi nie jesteś dłużny, pożycz mi tyle, o ile proszę.
Nie mam wystarczającej ilości gotówki. Zaczekaj do 9:00.
A tu?
Nic. Kilka tysięcy...
Niech będzie...
Jak sobie życzysz.
Zwrócę ci.
Z pewnością zwrócisz.
- Co jest? - Nic.
Paul?
Już zamknięte, proszę pana.
Okraść Rica w jego domu. Oduczyłeś się dobrych manier.
Oddaj to, co zabrałeś, Corey.
Zgoda.
W każdym razie, przegrałem.
Policja?
Nicéphore Niépce wynalazł fotografię w tej wsi w 1822
Kontrola drogowa, poproszę dokumenty.
Kiedy kupił pan samochód?
Dziś rano, o dziewiątej.
Musi pan przerejestrować pojazd.
Pański adres zameldowania jest aktualny?
Tak, Paryż, Paul Doumer 19.
Proszę otworzyć bagażnik.
Dziękuję.
Proszę jechać.
- Nadal nic? - Zgubiliśmy trop nad wodą.
Musicie go odnaleźć.
- Przeszukujcie metr po metrze. - Tak jest, panie Komisarzu.
- Wciąż szukacie? - Tak.
Myślę, że to beznadziejne.
Nie mogę wymagać, by zablokowano drogi w całej Francji.
To nie terrorysta.
Myśli pan, że prześlizgnął się przez blokady?
Na to wygląda.
Co panu to podpowiada?
Mój instynkt łowiecki.
Przynajmniej raz zwierzyna okazała się inteligentna.
Dyrektor, czeka na pana.
To niemożliwe.
Po pana powrocie.
Naprawdę?
Dzień dobry, kontrola drogowa. Ma pan dokumenty wozu?
Nie przerejestrował pan wozu.
Pański kolega już mnie pouczył. Zajmę się tym od jutra.
Proszę otworzyć bagażnik.
Chyba zapomnieli mi dać właściwe kluczyki.
Nie będę otwierał wszystkich skrzyń! Zwariowaliście?!
Muszę przestrzegać rozkładu jazdy!
Proszę nie przesadzać!
Może pan jechać.
Może pan wyjść. Nikogo nie ma.
Ręce do góry.
- Miło z twojej strony. - Widziałeś jak wchodziłem?
Jasne. Inaczej nie zachęcałbym cię do wyjścia.
Dlaczego ryzykowałeś?
Ręce!
Odpowiedz.
Jak opuszczę ręce.
Do tego przy forsie.
Opuść ręce.
Dziś rano?
Niebywałe.
Co pomyślałeś, kiedy ukryłem się w twoim bagażniku?
Że jesteś uciekinierem, mówili w radiu...
Właśnie minęliśmy blokadę w Chalon.
I nie bałeś się?
Czego?
Po pierwsze, mnie.
A po drugie, to że znajdą mnie w twoim bagażniku.
Jedźmy. Żeby się ukryć, nie ma jak Paryż.
Gdybyśmy się nie zobaczyli, dziękuję.
Witaj, Fiorello.
Witaj.
Witaj, Grifollet.
Witaj, Ofrene.
A teraz coś zjemy.
Chodźcie maluchy.
Dąsacie się, bo nie było mnie trzy dni.
No chodź, Grifollet.
Idziesz, Ofrene?
Chodź, kotku. Chodź, Ofrene.
Zjedź na prawo, na leśną drogę.
Wysiądź po mojej stronie.
Twoja podróż dobiegła końca, Corey.
Jeden ruch i jesteście martwi. Ręce do góry.
Zmywamy się. Ktoś mógł słyszeć strzały.
- Teraz możemy liczyć tylko na szczęście. - Nadzieja, to matka głupich.
Panie Mattei, ...
... nie wie pan, że każdy podejrzany powinien być traktowany jak winny?
Nie zgadzam się, panie Inspektorze Generalny.
Miałem do czynienia z wieloma podejrzanymi, którzy byli niewinni...
Wolne żarty! Nie ma niewinnych!
Wszyscy ludzie są winni.
Przychodzą na świat bez skazy, ale na krótko.
Panie Inspektorze Generalny, mój szef twierdzi, że do schwytania Vogela
potrzebna będzie odrobina szczęścia i moja pomoc.
Panie Mattei, nie wątpię w pana dobrą wolę,
ale wątpię
w skuteczność pańskich metod aresztowania.
Mattei od piętnastu lat ma najlepsze osiągnięcia w Policji Śledczej.
Też mi coś. Człowiek się zmienia.
Sądzi pan, że od 1955 jestem taki sam?
Wszyscy się zmieniamy...
Na gorsze.
Jestem gotów złożyć dymisję...
To zbyt proste.
Przeciwnie. Rozkazuję panu odnaleźć Vogela!
Mniejsza o koszty.
Zna go pan lepiej niż ktokolwiek.
Podróż we dwójkę w wagonie sypialnym łączy.
Nawet jeśli ta podróż jest krótka.
Dobrze. Znajdę go.
Jestem tego pewien.
Mam nadzieję.
Życzę wam tego obydwu, Panie Dyrektorze, skoro ręczy pan za swojego podwładnego.
Ręczę.
I proszę nie zapominać: Wszyscy są winni.
- Nawet policjanci? - Wszyscy ludzie, panie Mattei.
WYDZIAŁ SPRAW WEWNĘTRZNYCH
- Czy on żartował? - Raczej nie.
Jego credo to: Zło drzemie w każdym z nas. Wystarczy je rozbudzić.
Dziwny człowiek.
Przerażający.
Od czego pan zacznie?
Od rutynowych czynności.
- Słyszał pan? - Tak, Panie Inspektorze Generalny.
Skąd to nazwisko: „Mattei”?
Jest niebieskookim blondynem.
Nie wygląda na Korsykanina.
Przynieś mi jego akta.
Łącznie z raportami dozorcy. I listę jego konfidentów.
- Nigdy bym nie podejrzewał, że jest konfidentem. - I słusznie.
- Jak to, chyba nie barmanka? - Tak.
Nie łatwo znaleźć inteligentnego zbiega.
Tak, wiem.
Raczej zastanów się, jak go zwabić.
Nawet go nie znam, a na co bierze?
Na blachę, na muchę, czy na robaka?
Nawet nie wiem, czy to szczupak, czy płotka?
Daruj sobie tę gadkę.
Zawsze miałeś bujną wyobraźnię.
To już nie ta sama dzielnica, co kiedyś.
Chuligani zmienili zwyczaje.
Dzielnica wymarła.
- Rusz się dalej. - Znają mnie.
Korzystaj z pomocy innych, tak ja ja.
Jasne.
Ale powiedz mi jedną rzecz.
Jesteś pewien, że on jest winny?
Tak.
I co, Santi, zapominasz o starych znajomych?
Po co pan tu przychodzi?
Moi klienci pomyślą, że coś mnie z panem łączy.
Chce mnie pan zrujnować?
Nie stawiaj tak sprawy. Przesada.
Powiesz, że chodzi o sutenerstwo.
Skoro nie chcesz mi pomóc, musiałem się sam pofatygować.
Żeby cię postraszyć.
- Już nie raz na próżno się pan fatygował. - Nie wierz w to.
Nie mam nic do powiedzenia.
Mając taką klientelę?
Nie wiem o czym rozmawiają, nawet gdybym wiedział...
Wiem, nic byś nie powiedział.
Uważaj, Santi.
Zatuszowałem twoją sprawę... na razie.
Nie chciałbym tego żałować.
Popełniłeś błąd, muszę to wykorzystać.
Nawet jeśli nie masz do tego głowy, będziesz musiał mi pomóc.
Inaczej możesz mieć problemy.
Nie ma policji bez konfidentów.
Dobrze o tym wiesz.
Czytałeś wczorajszą prasę i oglądałeś telewizję...
Znajdź mi Vogela.
To wszystko? Nawet go nie znam.
A to?
Niby jego sobowtór?
Skoro go znasz, na pewno o nim słyszysz.
Wątpię, zwłaszcza po pańskiej wizycie.
Powiedz im, że przyszedłem w twojej dawnej sprawie.
Jeśli chcesz mogę cię przymknąć...
na 48 godzin.
W ten sposób...
uratujesz swój honor.
- Vogel nigdy tu nie przychodził. - Ale zrobi to.
Przyjdzie prosić o pomoc.
Dowiesz się. I ja też.
Do jutra.
Dokąd jedziemy?
Dokąd chcesz. Ja idę spać.
Od dwóch dni nie zmrużyłem oka.
Wiem.
Robota nagrana przez klawisza wydaje się podejrzana.
Ale zawsze można sprawdzić, czy mówił prawdę.
To żaden dowód.
Nie, ale jakiś punkt widzenia.
Załóżmy, że się zgodzimy...
Pozostaje nam jeszcze znaleźć strzelca wyborowego.
Myślę, że już mamy. Dlatego ci o tym powiedziałem.
Ja? Nie żartuj.
Pomiędzy trafieniem dwóch ludzi z odległości dwóch metrów,
a trafieniem w cel z odległości 30 metrów,
jest pewna różnica.
To różni amatora od zawodowca.
Mimo pozorów nie jestem zawodowcem.
Kilka lat temu poznałem wytrawnego strzelca,
gliniarza.
Bardzo zdolnego.
Najlepszego strzelca w policji.
Ale zepsuło go spaczone środowisko, w którym pracował, wyleciał za korupcję.
Ja ze swoim klawiszem i ty ze swoim gliną... Nie sądzisz, że za dużo tego dobrego?
Możesz się z nim spotkać i pogadać.
Pamiętam jego numer telefonu.
Może nie zmienił adresu.
Pan Jansen?
Przy telefonie.
Przepraszam, brałem prysznic.
Kto mówi?
Moje nazwisko nic panu nie powie.
Jestem znajomym pana przyjaciela, chciałbym się spotkać.
Tak. Oczywiście.
Kiedy i gdzie?
Nie wiem.
Pasuje panu około północy?
Dobrze. Gdzie?
Dobrze.
Pozabijali się dla kilku tysięcy franków.
Jeśli dojdziemy, do kogo należały pieniądze,
być może zrozumiemy motyw zabójstwa.
Trzeba odnaleźć drugi samochód.
Jeśli człowiek, który go prowadził ma związek z tą forsą,
wtedy zrozumiemy jeszcze lepiej.
Myślisz, że ma to jakiś związek z Vogelem?
Nie wiem.
Uciekł rano pomiędzy Marsylią a Paryżem,
a nazajutrz na tej samej trasie znaleziono dwa trupy.
- No i co? - To jest odlew odcisku opon.
Dwa różne ślady i trzy stopnie zużycia.
Samochód nie jest nowy. Model z '66 albo '67 roku.
- Jaka marka? - Ford, Chevrolet, Plymouth?
Gdyby ktoś o mnie pytał jestem Corey. Będę tam.
REJESTRACJA SAMOCHODÓW
Znajomy prosił o dyskrecję.
Musimy się razem spotkać, aby pogadać o interesach.
Dwie szkockie.
Nie, dzięki. To nie dla mnie.
Podwójna.
Trzeba przyznać, że jest pan draniem.
To obraz Komisarza Policji podczas wykonywania obowiązków służbowych.
Nie pogarszaj sytuacji.
Zrobiłem to ze względu na twoich klientów i personel.
Oddaję ci przysługę.
Usiądź wygodnie.
Tak to wygląda, Santi.
Powiedziałem ci wczoraj, że nie zamierzam się mścić
i nie zmienię zdania.
Jeśli to będzie konieczne, spędzisz w areszcie dwie doby tygodniowo.
Powiedz to swojemu adwokatowi, mimo że nie muszę tego robić.
Zadzwoń też do barmana, niech przynosi ci posiłki.
Twoi ludzie się o tym dowiedzą i nie stracisz reputacji.
Powiedział pan, że nawet jeśli nie mam charakteru donosiciela, zmusi mnie pan do współpracy.
Myślę, że to wielki błąd psychologiczny.
Nic nie może zmienić natury człowieka.
Nie zadzwonię ani do mojego adwokata, ani do barmana.
Nie jestem kapusiem.
Do paki.
Klasyczny numer.
„On nie jest i nigdy nie będzie kapusiem.”
- Coś w sprawie Vogela? - Nic.
Zanim go wypuszczę, powiem mu kilka słów.
Dobrze się znają.
Jeśli go nie złapiemy za dzień lub dwa, ...
... Santi pożałuje.
Już ja się o to postaram.
- A co z jego telefonem? - Na podsłuchu, dzień i noc.
Nie przedstawiam was sobie.
Jak się masz?
A ty?
Nic nie wiesz?
Jestem poszukiwany za ucieczkę po aresztowaniu.
- Kto cię szuka? - Mattei. Byliście z tego samego rocznika.
Tym gorzej dla mnie.
Wtajemniczonych jest pięć osób.
Was trzech, klawisz i paser.
Do tego rodzaju towaru znam tylko jednego,
ale najpierw musi się zgodzić.
Vogel nie może się teraz pokazywać. Ja z nim pogadam.
Trzeba zbadać miejsce.
To zadanie dla ciebie.
BIŻUTERIA MAUBOUSSIN
DOZORCA
Chciałbym obejrzeć bransoletki.
Oczywiście, proszę pana. Tędy, proszę.
Co pana interesuje?
Mamy bransolety ze szmaragdami...
Ta jest śliczna.
...albo z szafirami.
To jest nowy wzór.
Bardzo ładna.
O! Obejrzę bransolety do zegarków.
Może ta.
Proszę. Mamy ten model...
z rubinami.
Myślę, że pasuje bardziej...
... młodej kobiecie.
Muszę się zastanowić.
Do usług, proszę pana.
Wszystko się zgadza, dokładnie to, co powiedziałeś.
Kuloodporne gabloty, służące jako sejfy.
Nie ma potrzeby codziennego chowania i wykładania biżuterii.
Gabloty są otwierane, zamykane i blokowane elektrycznie.
Zamek jest w ścianie.
Uruchamia nie tylko gabloty,
ale i fotokomórki, które strzegą wejścia od klatki schodowej.
Nie ma możliwości dostania się do holu inną drogą niż ta, którą ustaliliśmy.
Ale uwaga: ...
... prawdopodobnie są również kamery.
Około 20 milionów franków, cena sprzedaży.
Wyjęte z oprawy, przeszlifowane i przetopione,
kamienie i kruszec warte są dla mnie nie więcej niż 1/4 wartości.
Mogę dać najwyżej pięć milionów.
Termin?
24 godziny od otrzymania towaru, płacę nazajutrz.
Chyba, że popytacie gdzie indziej...
Możemy pójść do kogoś innego.
Oczywiście.
A więc?
- Umówię się telefonicznie. - Proszę przyjść bez dzwonienia.
Tak będzie lepiej.
Myślę...
że dowiem się z gazet, o jaki towar chodzi.
- Być może. - Właśnie.
Gdybyś mnie uprzedził o jego wyjściu, nie oskubałby mnie...
i nie zginęłoby trzech moich ludzi.
Nie sądziłem, że mieliście jakieś porachunki.
Inaczej...
Co masz na myśli?
Nic.
Gadaj.
Gadaj!
To jest to.
Plouvier.
Nie są zbyt rozmowni.
Niewiele się dowiedziałem.
BRAWUROWY SKOK NA PLACU VENDOME
ZUCHWALI WŁAMYWACZE UMKNĘLI Z 20 MILIONAMI W BIŻUTERII
- Zachować, czy wyrzucić do kosza? - Nie wyrzuca się anonimów.
NAZWISKA WŁAMYWACZY W NASTĘPNYM LIŚCIE
Jeśli następny list dojdzie,
spróbujemy odnaleźć autora.
Takie rzeczy już się zdarzały.
- Został nadany w Paryżu. - Zachowaj kopertę i list.
Ta sprawa mnie przerasta.
Zbyt głośna.
Nie znajdę kupca na taki towar.
Trzeba będzie odczekać ze dwa miesiące, zanim upłynnię go za granicą.
Nikt tego nie tknie.
Dziękuję. Oddałeś mi wielką przysługę.
Nie zapomnę ci tego.
Corey też nie zapomni.
Nie zostało mu wiele czasu.
Trzeba natychmiast porozmawiać z Santim.
Teraz ma kłopoty z policją.
Zna dużo osób. Poza tym jest w porządku.
Ręczę za niego. Nigdy nie zrobił fałszywego kroku.
W porządku. Skoro obaj tak uważacie.
Ten znajomy chce wiedzieć, czy jesteś zainteresowany.
Nazywa się Corey.
Niech czeka u ciebie około pierwszej w nocy,
w głębi sali.
Nie lepiej spotkać się u niego?
Nie na pierwszym spotkaniu.
W porządku, przyjdzie.
Mamy dowody i dwóch twoich kumpli.
Akurat! Niech pan wymyśli coś innego.
Wezwaliśmy twojego ojca.
Wytłumaczysz się przed nim. Będzie szczęśliwy, jak się dowie, czym zajmuje się jego syn...
Nie wiem, o co panu chodzi. Traci pan czas.
A może jednak nie.
Już idzie. Jest na schodach.
W końcu przyszedłeś.
Przepraszam, ale pana rozczaruję. Nie jestem tu z pana powodu.
A, obyczajówka.
- Skądże. - A więc?
Chodzi o mojego syna.
Co zrobił?
Chodź do mojego gabinetu.
Co się stało?
Mój syn ma 16 lat. Chodzi do liceum.
Zgarnęli go i jego dwóch kolegów, kiedy wychodzili ze szkoły.
Za co?
Podobno za marihuanę. Znam Jean-Marca.
Dbam o to, aby nie zszedł na złą drogę.
- Przepraszam. - Proszę wejść.
Niech pan zadzwoni do Wydziału Narkotykowego i zapyta, co z synem Santiego.
Chyba pan nie wierzy, że...
Prosiłem cię o coś? Obiecałem ci coś?
Jeśli twój syn jest wplątany w aferę z marychą...
Teraz rozumiem,
co mi pan obiecał, wtedy kiedy zbiegł Vogel.
Niech pan skończy to przedstawienie!
I co?
Panie Komisarzu.
Doktorze, proszę natychmiast przyjechać na posterunek 67.
Próba samobójcza.
Połknął dwa opakowania aspiryny.
Co się stało?
Postraszyłem go, tak dla zasady.
Potem obiecałem, że jeśli poda mi nazwiska kolegów, którzy ćpają, wieczorem będzie wolny i nie wrócimy do sprawy.
- I...? - Powiedział.
Jakim prawem?! To nie była pańska sprawa!
Prosiłem, by pan ściągnął chłopaka ze względu na ojca.
Po co ta nadgorliwość?
Panie Komisarzu, chciałem oddać panu przysługę,
ale teraz muszę przekazać sprawę do Wydziału d/s Nieletnich.
Niech pan dopilnuje, żeby jak najszybciej przewieźli go do szpitala.
Jeśli coś mu się stanie, może pan się pożegnać z awansem!
Powiedziałem mu.
Myślę, że to ułatwi panu zadanie.
Sam to wymyśliłem i wszystko okazało się prawdą.
Te dzieciaki...
„Rodzą się bez skazy, ale na krótko.”
Twój syn wpadł.
Tylko ty możesz mu pomóc.
Wiesz jak.
- Chłopak zostanie tu na noc? - Nie.
Z czego był pocisk?
Stop ołowiu, antymonu i cyny.
Lekki i miękki stop, niedużej gęstości.
Jak dobrałeś skład?
Wyliczając czas lotu kuli.
W tym przypadku, 20 metrów, czyli 0.05 sekundy.
W tym czasie nastąpiło częściowe stopienie pocisku,
który stygnąc, zablokował mechanizm.
Taka sztuczka.
To tak jakby odlać klucz.
- Rozumiesz? - Nie, ale to genialne.
Nauczyłem się tego 20 lat temu na wykładach z balistyki u Komisarza Marchanda,
obecnie Inspektora Generalnego w Wydziale Wewnętrznym.
Co to jest?
To policja w policji.
I jeszcze jedna rzecz.
Nie chcę mojej działki.
Podzielcie się z Vogelem. Wam bardziej się przyda.
Nadal nic nie rozumiem.
Pozostanę z wami,
dopóki nie będziecie bezpieczni.
Pójdę z tobą do Santiego.
Dopilnuję, żeby wszystko dobrze poszło.
Dlaczego zgodziłeś się na ten skok? Zresztą bez ciebie nie dalibyśmy rady.
Bez ciebie nie pozbyłbym się współlokatorów z szafy.
Nie rozumiem.
To długa historia.
Wpadnę po ciebie za godzinę.
Cześć, Fiorello.
Cześć, Ofrene.
Śpisz?
Czas coś zjeść.
No, maluchy.
Gdzie jest Grifollet?
Tu jesteś.
Czy Santi wyśpiewał wszystko?
Tak.
Da się to załatwić?
Sądzę, że tak.
Ale muszę obejrzeć towar, jeśli się panu nie śpieszy.
Co pan ma na myśli?
To poważna sprawa, trzeba działać etapami.
Wymaga czasu i zachowania dyskrecji.
Przy takiej sumie...
Jak długo?
Od dostarczenia towaru do wypłaty pierwszej raty - krótko,
ale na drugą trzeba będzie zaczekać.
Około tygodnia?
Nie ma innej możliwości.
Kiedy może pan wypłacić pierwszą ratę?
24 godziny od otrzymania towaru.
Zresztą, Santi będzie na miejscu, wszystkiego dopilnuje.
- Gdzie dostarczyć towar? - Do mnie, do Louveciennes.
Narysuję panu plan.
Zrobił dobre wrażenie. Wydaje się w porządku.
- Był Santi? - Nie.
A Jansen?
Umówiłem się z nim. Pojedzie ze mną.
- Ja też. - Zwariowałeś.
Zaczekasz tu na mnie.
Na jutro będę miał dla ciebie paszport i resztę. Potem się zmywamy.
- Jansen też? - Nie chce opuszczać Paryża, chyba się nie boi.
To jego sprawa.
Idę. Na razie.
Nie denerwuj się.
Bywało gorzej.
Poczekaj tutaj.
Przyjechał.
Pan pozwoli.
Corey, zabieraj torbę i zwiewaj.
Uciekaj!
Dogonię cię.
Czemu nie powiedziałeś mu, kim jestem?
Wówczas mógłby tego tak nie zostawić.
To ty?
A...
... policja ciągle taka durna?
Wszyscy są winni, panie Mattei.