- [mężczyzna 1] 295. - [mężczyzna 2] Poszła!
- Ciężar na lewej nodze. - Okej, set. I... Akcja!
[męskie głosy spoza sceny] Dać znać, że wiem, z czego jestem,
z jakiej krwi się urodziłem.
Muszą być jakieś prawa. Bóg.
I oni, jak mówił mój ojciec, żyli po części w malignie.
Kiedy pierwsze filmy były jak gdyby furtką do wolności.
Kiedy zabijasz, pozostawiasz tylko ślad.
Więc twoje jest dzieło oczyszczenia. Oczyszczaj!
Że... zadaniem, równaniem... jak żyć.
Lwów, tę okupację... to wszystko...
spędzili w takich stanach depresyjno-euforycznych.
By móc się tym zajmować, żeby móc utrzymać rodzinę, czyli mnie,
a potem moją siostrę, która niestety umarła z głodu...
Kiedy więc powiedziano mi, że mogę zrobić pierwszy film,
postanowiłem napisać film o tym.
Przedzierający się przez śniegi,
obdarty chłopak dociera do Arkadii.
[spokojna muzyka fortepianowa]
- [nauczyciel] Chojnacka Katarzyna. - Jestem.
- Czyż Karolina. - Jestem.
- Januszewska Edyta. - Jestem.
- Krzyżanowska Anna. - Jestem.
- Kugel Paweł. - Jestem.
- Lipski Emil. - Jestem.
- Mandziewski Paweł. - Jestem.
- Matczak Mikołaj. - Jestem.
- Marchwicki Olaf. - Jestem.
- Olszewski Kacper. - Słucham? Jestem.
- Palkowski Grzegorz. - Obecny.
- Pasik Konrad. - Jestem.
- Solewicz Agata. - Jestem.
- Sierzputowska Natalia. - Jestem.
W historii
[głos nagrany na komórce] zawsze wszystko jest sprawą religii,
bo religie są ideologiami.
Więc nie tylko dlatego,
że Rzeczpospolita Obojga Narodów nie umiała stać się
Rzeczpospolitą Trzech...
[dziewczyna] Ej!
Bo kościół katolicki
uważał prawosławie za anatemę...
- „Ana” co? - Ananasy.
Za przebrzydłą...
Poszły „Komoruskie”!
I Polska padła,
ale padła na samym początku swych dziejów, gdy...
Wpuściła żydów.
Polska raj żydowski.
- Mazowiecki był żydem. - Kto?
Komuch, żyd i premier, jak się komuna skończyła.
Gdzie się skończyła?
Jak pokazał świadectwo, że jest ochrzczony.
Durna pipa, powiedziała, co wiedziała.
- W telewizorni. - Trzeba było mu w gacie zajrzeć.
Wszyscy takie mają... chuje!
[krzyczy] Nie pozwolę!
Nie? To pokaż.
[uczniowie z lekceważeniem] Uuu...
- Tak nie można. Tu jest szkoła. - [uczeń] Żydy won!
[uczeń 2] Ruskie won!
I Polska padła...
ale padła na samym początku swych dziejów,
gdy pobrała chrześcijaństwo z rąk i ust niemieckich biskupów.
Ucz się, maleńka.
- A nie od Cyryla i Metodego. - Kogo, błaźnie?
- Cyrylica! - Ortodoksi!
- Żydokomuna! - Komuna!
Parch.
Polska byłaby pierwszym krajem na Wschodzie,
zamiast ostatnim na Zachodzie!
[uczniowie rytmicznie krzyczą]
- Dowal żydowi! - Lej go po pejsach...
[dzikie krzyki]
Wystąp który...
[dyrektor] Obaj koledzy odmówili podania nazwisk prowodyrów incydentu,
co jest postawą dla mnie niepojętą.
Ale cóż...
Obejrzeli, koledzy i koleżanki, film zarejestrowany
telefonem komórkowym przez ucznia,
którego nazwisko ja z kolei winienem zataić,
żeby nie spotkały go klasowe represje.
Jak na wykładowcę literatury polskiej...
i etyki, w sam raz...
Ile kolega ma uczni na swych lekcjach?
- Na polskim jedenastu. - Nie, na etyce.
Dwu.
Na moich lekcjach klasy są pełne.
A pańskie, panie Ludwiku,
wywody potwierdzone przez co lepszych uczni...
To znaczy przez młodych faszystów.
Pan odszczeka to słowo.
[szczeka, w tle słychać dzwonek]
- Zaś wnoszenie na klasę noża... - „Do” nie „na”. „Na” to rusycyzm.
Zwracam się do pana dyrektora, byśmy jak najszybciej...
Zgniłe jabłka wyrzuca się z kosza, zanim zgniją.
Pani profesor biologii i przyrody zna się na tym z autopsji.
Mam na myśli tych młodocianych bandytów.
Krótka kariera tych młodych, pożal się Boże, pedagogów...
♪ Ojczyznę wolną ♪
♪ Racz nam zwrócić Panie ♪
Proszę o spokój!
- Co dalej? - Nie ma dalej.
W stosunku do obu kolegów
rada pedagogiczna poweźmie decyzję.
Aha, czyli kuratorium i wilczy bilet.
Dla mnie też?
Ten nóż, panie Marianie.
Nieetyczny?
A ja, pani profesor, zrobiłbym to klasycznie.
Przyrodniczo!
Kto w ogóle przyniósł to nagranie?
Komórka leżała pod drzwiami dyrektora.
Pani pamięta, pani profesor, blacha i za jaja.
No to pa.
[szkolny dzwonek]
- I jak, panie psorze? - Srak!
Znaczy normalka.
Uważaj na siebie.
Nie jestem dzieckiem. Umiem robić filmy.
A stać cię na drugą komórkę?
Nóż się sam otwiera w kieszeni, co nie?
[dynamiczna muzyka]
[przez rytmiczną muzykę przebijają się krzyki i szczekanie]
[dziecko] Tato!
[mężczyzna] Andrzej!
[stukanie do drzwi]
Znowu klucz w zamku zostawiłaś!
Ledwo się nie dostałem.
[kobieta] Słucham?
[kobieta] Jezu, przepraszam. Pamiętam, póki go mam na szyi.
Poza tym nie mogę tak siedzieć pod drzwiami w tym sznurku,
jakbym się obwiesiła.
[mężczyzna] To kolega jednak usunięty?
- Musiałeś ten zasrany majcher? - Zapomniałem.
Wczoraj, jak wróciłem od ojca z domu... z dworca prosto do szkoły...
- Brat ci dał? - Na chwilę, żeby go nie kusiło.
- A ojciec jak? - Milczy.
Jak zamilkł, to milczy.
- A ja pamiętam, jak gadał. - A ja wolę nie.
I co teraz?
Pokręcę się.
Mój ojciec by powiedział: „idź na fizycznego”.
Twojego ojca słabo pamiętam.
Bo się wymykał najwcześniej, jak się dało, a wracał najpóźniej, jak się dało,
by go matka nie sekowała, że stracił kolejną posadę.
- Aż poszedł na fizycznego. - My z awansu.
A ja z regresu.
Gdyby nie to byłbym wirtuozem.
- Co? - Gdyby nie to byłbym wirtuozem!
I matka by nie uschnęła z zawodu.
Zawód: zawiedziona.
Nie dam nic na nią złego powiedzieć. Jestem, bo mnie pchała.
Kobiety-czołgi.
- Boli? - Trąd nie boli.
To ja jestem trędowata.
Ale masz ładne nogi. Ty spójrz pod nogi!
Strawińskiego kupiłem za dychę w przecenie.
A Allmanów jakiś idiota na śmietnik wyrzucił.
A kiedy pora na moją lekcję?
Byleby nie było za trudne.
♪ O Billy Joe, ja kocham ciebie ♪
- [kobieta] A to co? - Tempi passati.
Jestem niezdolna, co nie?
Nauka idzie w las.
Jak ogary.
[muzyka syntezatorowa]
Sam mi czytałeś.
Za to pamięć masz.
Jak jaszczurka.
Ma padać deszcz.
Poczekaj.
Byleby był ciepły.
Że ci się chce z debilką.
A kto by mi tak ładnie bandażował paluszki?
- Debilka ładnie sprząta, gotuje, prasuje. - Złota debilka.
- Tylko nie szoruj znowu posadzek. - Na bułki ze smalcem.
[spokojna muzyka]
[głos spikera] Następna stacja: Stokłosy.
Pan Ludwik?
Pani kurator jest na chorobowym. Ja zastępuję. Proszę za mną.
Proszę.
Pan zostaje dyscyplinarnie przeniesiony do innej placówki i niższych klas.
Ale za co?
Za niewłaściwe postępowanie pedagogiczne.
Nie trzyma ich pan w ryzach, panie kolego.
A pani wierzy w ryzy?
A kolega Marian?
To jest już któraś szkoła, z której go...
A pani ma to samo nazwisko co on.
Tak wyszło.
To ja złożę odwołanie do odwołania. Ja nie chcę opuszczać tej szkoły.
Pan mówił im rzeczy, których oni nie chcą słuchać.
- A to się może bardzo źle skończyć. - Dla kogo?
To pan ma być dorosły, nie oni.
- Dorośli są zmorą. - Jakbym Mariana słuchała.
Kto kogo zostawił? Pani jego, czy on panią?
Kolega jest słabym człowiekiem.
- Trzcina się prostuje po przejściu hordy. - Życzę...
- Przeszkadzam? - Nigdy.
Bo ja chciałem tylko zameldować,
że zdobyłem wejściówki do Ujazdowskiego Zamku na sypanie masali.
A my tu właśnie weszliśmy na buddyjski trop.
- To będą mnisi z Dharamsala. - Kolorowe pisaki.
- Cały tydzień nieprzerwanego sypania. - Piaskiem w oczy.
- Czego gały nie widziały... - Życzę...
A ja wierności.
Proszę pamiętać: Dalajlama był pupilkiem Mao.
Jestem przemądrzały.
- Słuchaj... - Idź...
[warczy]
[dynamiczna muzyka]
Był tam kolega?
Nie radzę.
Widziałem pana byłą.
I?
Mnie się jeszcze jakoś upiecze, ale panu...
Ona nie jest sama. Znaczy...
Nigdy nie była. Znaczy.
Piękna pani.
Graf Tołstoj powiedział,
że najcięższym błędem, który popełniamy, jest mylenie urody z dobrocią.
Kto?
Lew.
A jak lew chciał pożreć małpę w dżungli, ta odmówiła zejścia z drzewa,
na co lew powiedział: „no to ja cię skreślam”.
Jak byliśmy w Gruzji, na wycieczce studenckiej,
gospodarze zaproponowali toast za Stalina.
Powiedzieliśmy: „ale przecież mordował was tak samo jak nas”.
Na co oni: „a jakie jest najsprawniejsze zwierzę w dżungli?”.
- „Takie, co zżera wszystkie inne” - Niech żyje!
Nienawidzę zwierząt.
Psów, koni, pająków.
Nie lubi pan kotów?
- Żarcia, kopulacji, mątw, żuchw. - Padalców.
Myślałem oddać, ale... przyda się koledze.
[szczeka]
A kysz dziecko!
[warkot silników]
[odgłos werbli]
[orkiestra gra hymn Polski]
♪ Marsz, marsz, Dąbrowski Z ziemi włoskiej do Polski ♪
[dzwonek szkolny tłumi odgłosy marszu]
[dyrektor] Dyżurny.
Dzisiaj będzie o Mieszku Pierwszym i o chrzcie Polski,
który zwrócił ją
ku tryumfalnym osiągnięciom katolicyzmu i Zachodu...
[szeptem] Słońca.
[gwar]
[śmiechy]
Zuch. Mówił jak nawrócony.
Dawaj!
Dawaj! Koszulę.
Rozbieraj. Siadaj.
- A co to u pana psorka w spodniach? - Rozbieraj psorka, rozbieraj.
A nas pytać nie kazano.
- Wstąpiłem na działo. - Trzysta armat grzmiało!
Sprawdź go, pupuniu, sprawdź go.
O kurwa, pokaż.
Wstawaj. Wstawaj.
Słuchajcie, ostatnia godzina dzisiaj to wf.
Jak pójdziemy na boisko, psorek do nas dołączy.
I dostanie medal za odwagę.
Psorek na medal.
[skandują] Raz sierpem, raz młotem, czerwoną hołotę!
Polska gola! Polska gola!
Weź no mu, sikorko, zakręć w globie.
Raz sierpem, raz młotem, czerwoną hołotę!
No i widzisz, psorku!
Później pójdziemy na żylety z psorkiem kumplem.
Tam jest super.
Dobra, idziemy. Idziemy!
[spokojna muzyka fortepianowa]
[odległe bicie dzwonów, dynamiczne tło dźwiękowe]
Zobaczysz, co się będzie działo. Chodź.
[gwizdek]
- Pan psorek mu piątkę przybije. - On mnie bronił.
Wuefiarz, inteligent?
- Polonia wrogiem Legii. - Właśnie!
Żyd, żyd, żyd...
Zamach, psorku. Powstanie Warszawskie.
Akcja pod Arsenałem.
♪ Nie będzie Niemiec pluł nam w twarz ♪
Dawaj, dawaj!
Lej go!
[okrzyki radości]
Dobrze!
- Na cześć pana psora! - Jeszcze gały mu zaślepimy.
- Dawaj. - Spokojnie.
Na cześć pana psora.
To wszystko on. Tak zły. Zły!
Zły, zły, zły!
Smoleńsk pomścimy.
Dobra wataha, spierdalamy.
[skandują] Znajcie chamy, gdzie są pany!
Nienawidzę!
[tłum zaczyn skandować] Nienawidzę! Nienawidzę!
Nienawidzę!
Nienawidzę! Nienawidzę!
[odgłosy maszyny do pisania, muzyka z syntezatora]
Arkadia?
Wstęp do.
[rytmiczne odgłosy automatu perkusyjnego]
Wstąpił do piekieł, po drodze mu było.
Po drodze?
„Po drodze” to dobry tytuł.
Poczytasz?
- Jeszcze nie. - To przynajmniej opowiedz.
Przedzierający się przez śniegi
obdarty chłopak dociera do Arkadii.
Jak ona wygląda?
Jest pod kloszem z przejrzystej, opalizującej materii.
- A pod nim? - Wielki pałac.
Czy ktoś tam mieszka?
Zebrane towarzystwo uchodźców.
Popierdalają w strojach z XVIII wieku.
Czyli fraczki, pludry i peruki.
- Co oni tam robią? - Piszą, balują, komponują.
A są wśród nich kobiety?
Panie? Tak, ale sztuczne.
- Jak sztuczne? - Uruchamiane ruchem ręki.
Jak się chce.
- A jak się nie chce? - To nieruchomieją.
- Wszystkie? - Prócz jednej.
I w tej się chłopak zakocha.
Nie, ona...
jest żoną Mistrza tego miejsca.
Starego?
Ale doskonałego.
To znaczy?
Nie uznającego seksu.
To jak to się skończy?
Opowiem, jak się dowiem.
Dobra, pójdę.
Mówisz, komponują...
Grają na instrumentach.
Mam prośbę do ciebie. Napiszesz słowa?
Ostatni wiersz napisałem, jak miałem osiemnaście lat.
Tytuł: „Nad wodą”.
I był o skrobance.
Potem nigdy więcej.
- Nigdy więcej co? - Się nie kochałem.
Więc?
- Ma być szlagier? - Z braku laku.
Dziewczyna zła ukradła mi
serce i czas, noce i dni.
No sprzedam za milion.
Wierzysz w to?
Nim cały zgniję.
Poczekaj...
Jest coś więcej?
Właśnie dzisiaj.
Pójdziesz ze mną?
A nawalisz się?
Troszkę.
To pójdę.
Zmrużywszy oczy, Marian kroczy.
Kroczy.
Dostałam nową komórkę.
Ty nie w szkole?
O szkole robię film, ale potrzebny mi amant.
W każdym filmie jest wątek miłosny i w każdej książce.
Nie w każdej i nie w każdym.
Sam pan mówił.
Powiedział, co wiedział.
Trzeba trzymać się jednego wybranego bohatera.
Jakiego?
Tego, co jest najbardziej nieszczęśliwy.
A... bo to film do płaczu?
Do zgrozy i płaczu.
I śmieszno, i straszno, kak tigra jebat.
To znaczy?
Funny and terrible, like fucking a tiger.
[dziewczyna] Aha.
Dobra piosenka by była.
Podobny pan do Szyca.
I feel like shit.
Ale...
Ala.
Masz kota Alu?
Mam i psa. Jestem bogata z domu, a mój ojciec ma nawet konie.
- A ja dług wdzięczności wobec ciebie. - Za co?
Za to, że podrzuciłaś dyrekcji ten filmik, jak było.
Toć pana wyrzucono.
Lepiej za nóż niż za małość ducha.
Pan psor wierzy w duchy?
[Marian] Na swój sposób.
[kobieta] Twoje jest dzieło oczyszczania! Oczyszczaj!
[spokojna muzyka fortepianowa]
[zmienionym żartobliwym tonem] Zmrużywszy oczy, Marian kroczy.
Dostałam nową komórkę.
Ty nie w szkole?
O szkole robię film, ale potrzebny mi amant.
W każdym filmie jest wątek miłosny i w każdej książce.
Nie w każdym i nie w każdej. Mówiłem ci.
- Sam pan mówił. - Powiedział, co wiedział, tak?
I trzeba trzymać się jednego wybranego bohatera.
Jakiego?
Tego, co jest najbardziej nieszczęśliwy.
Bo to film do?
Do płaczu...
- Do zgrozy i płaczu. - Do zgrozy i płaczu.
I śmieszno, i straszno, kak tigra jebat. Da?!
Znaczy?
Funny and terrible, kurwa, like fucking a tiger!
Nie?
Dobra piosenka by była. Dzień dobry.
Podobny pan do Szyca.
♪ I feel like shit ♪
[udaje rytm basu]
- Ale Ala. - Ala.
Masz kota Alu? Mam i psa.
- Mam i psa. Jestem bogata z domu. - Z domu.
- A mój ojciec ma nawet konie. - Konie!
A ja dług wdzięczności wobec ciebie, tak?
Za co?
Za to, że odważyłaś się podrzucić dyrekcji ten film.
Jak było, tak było. Tak było? Tak było?!
[sygnał karetki]
Toć pana wyrzucono.
Lepiej za nóż niż za małość ducha.
- Pan psor wierzy w duchy? - Na swój sposób.
[niepokojąca muzyka]
Dzień dobry.
[świergot]
Coś za trzydzieści. Dałoby radę?
Dla dziewczyny?
A jakby pani dla siebie...
[tłum skanduje] Ulica Polaków nie dla lewaków!
Uczyłem te dzieci literatury.
Ucząc, mówiłem o wpływie kina na powieść. I co?!
Ulica Polaków nie dla lewaków!
Nie bardzo się orientuję.
Orient to Wschód, droga pani.
Róże są ze wschodu.
Te są z Holandii.
Bardzo piękne.
A pachną?
Teraz mało co pachnie.
Pecunia non olet.
- Znaczy? - Pecunia nas olewa.
Po co?
Jeden kwiatek dla pani.
Boli?
♪ Gdy wrócisz ♪
♪ Po wielu, wielu latach ♪
♪ Zastaniesz pokój w kwiatach ♪
♪ Jak gdyby nigdy nic ♪
Ale nie chryzantemę.
Nawet złocistą?
♪ Miłość ♪
Pani ma piękny głos.
Literatura i kino.
[nie wydaje dźwięku]
[z tak zwanym „ł” tylnojęzykowym] Kłaniam się.
♪ Wróć Jasieńku z tej wojenki wróć ♪
[ćwierkanie]
Może mi pani pomóc z tą cholerą?
- Pojedynczy, czy podwójny? - Na dwie pętle.
To jak dla mnie i dla Józefa.
Józef to ojciec czy brat?
Ja jestem z domu dziecka.
Pani dotknie. Z najcieńszej wełny, merynos.
Merynas.
To zły.
Współlokator wykłada polski i literaturę.
My tu gadu-gadu, a tam bank mi się pali.
[rytmicznie oddycha]
[odgłos pracy odkurzacza]
Dzień dobry pani.
Smalec wyszedł.
Ja nie po smalec.
Tylko po śledzika.
Mogę włączyć zmywarkę?
Mam jazdę na kwas...
Kwas z kapusty.
To ja mogę skoczyć do sklepiku.
Jest w spiżarni.
Jak wrócisz, to mnie uczeszesz.
A potem ci pokażę zdjęcia z Afryki Południowej.
To tam, gdzie państwo łódki kupują?
Jachty, cielątko, jachty!
Kolosalna inwestycja.
I pomyśleć, że jestem z Zielonki, a mąż z Konina.
Trafiają się kabanosy z koniny.
Pyszna cebulka.
Kabanosy, merynosy.
Ładna z ciebie jałówka.
Ale ja nie chcę dzieci.
Głupia. Inwestycja.
Boję się dzieci.
Bo to ci czemu?
Bo dorastają.
- Ja to znam z... - Tak, tak, tak wiem.
- Tam poznałaś tego twojego... - Nie.
Sprzątałam w szpitalu dla chorych umysłowo i on tam matkę trzymał.
To okrutne.
Dzieci są okrutne.
[szeptem] Kwas.
A, kwas.
[krzyczy]
[śmieje się]
Pełen makijaż.
[kobieta] I trwała ondulacja.
- A kto ma takie fioletowe włoski? - Ja.
Słońce świeci, deszczyk pada,
Baba Jaga masło składa.
Dobrze wam tam?
Marian płaci czynsz za pokój, więc mam na datki tutaj.
Tak jest lepiej.
Powiedzmy bezpieczniej.
- Jak nie myślę. - Nie myśl matko.
O twoim ojcu myślę.
Że?
Że go zamęczyłam, zadręczyłam, zajeździłam na śmierć.
Nie warto...
Było... warto!
Skończyłeś Akademię Muzyczną, byłeś wirtuozem.
Już nie.
Twój ojciec był chamem, a ja pańcią.
Pamiętam go jako dobrego człowieka.
Był uczciwy.
To znaczy... wyrzucali go kolejno ze stanowisk.
Prawie w ogóle do mnie nie mówił.
Od pretensji byłam ja.
Umrę, wiesz na co? Na wyrzuty sumienia.
Pod koniec już tylko udawał, że chodzi do pracy.
- Przecież zarządzał przystanią. - Gówno, nie przystanią.
Chodził z wiadrem.
- Nawet ze ścieków go wyrzucili. - Ale że?
- Nie chciał kraść. - Ale co tam można było kraść?
A potem wracał do domu i mył go.
- Mył go pod kranem. - Z czego?
- I raz przyszedł, przyszedł... - Przecież on był zawsze schludny.
Przyszedł z jakimś psem, włóczykijem. Ja myślałam, że ja zwariuję!
Zwariowałaś mamo!
Za komuny było nam dobrze.
- On za pochodzenie. - Chłopski syn.
Przydzielili mieszkanie w centrum.
Lud wkracza do śródmieścia.
Nie jestem dobrą chrześcijanką.
A w co wierzysz?
- W twój talent. - Ja gniję.
I... i w pieniądze.
Ale skąd?
Robiłam na boku.
On nie był twoim ojcem.
A kto?
[utwór z opery Madame Butterfly]
[na tle oryginalnego wykonania opery słychać głosy matki i chorych]
[nadal słychać muzykę z Madame Butterfly]
[śmiech Jakubcowej]
No jak pięknie!
Cho no. Cho no tu.
Zrobimy się na bóstwo.
Pani już jest jak bóstwo.
Jednego boskiego mam na oku.
- Męża pani? - Głupia ty, głupia ty, głupia...
Jaka ty jesteś głupia.
Takiego, co jest dopiero super, super dziany.
Piecze.
To wytrzyj. Wytrzyj, wytrzyj.
Wytrzyj jak nogę. Jak nogę. Wytrę nogę i pójdę.
[stłumiona muzyka techno]
Wiesz, co to seksapil?
Seks...
i pieniądze.
Pieniądze za seks.
Co? Uprawiasz?
- W telewizorni widziałam. - Co ty? A z tym twoim?
On się boi, żeby mnie nie zarazić.
- Nie jesteś zaraźliwa? - Nie.
Głupia! Ma się jedno życie.
Skąd pani wie?
[telefon wibruje]
To on.
[zalotnie] Halo.
[Jakubiec] Powiedz Ani, żeby przywiozła mi hamburgera, największego.
Dobrze, każę jej.
Mąż prosi, abyś mu przyniosła coś z McDonalda.
Zostanie w pracy do późna.
[piszczy radośnie]
W pracy do późna, óźna, óźna!
To szkodzi dziecku.
- A tobie co do tego? - Nic.
Ten burger dla niego... Taki najgrubszy, wielowarstwowy.
I nie zapomnij o ketchupie.
Ma mieć siły do tłuczenia szmalu.
Dobrze, proszę pani.
Mów mi Ola.
Ola pianola, rum, coca-cola.
Strzelimy gola.
A piłkarze ci się podobają, co?
Ronaldo, Beckham?
Mają przepiękne ciała.
A ta Beckham... modę narzuca.
Nawet samochód zaprojektowała.
Masz, ubierz to.
Pięknie, pięknie, pięknie.
Buzia w ciup i interesy.
Ty,
a co ty widzisz w tym twoim gołodupcu?
On mnie lubi.
Zjeżdżaj!
I po cholerę mi ta ciąża?!
Żebysz go szlag!
- [krzyczy] Żebysz go szlag! - Kogo?
Tego, co nie uznaje prezerwatyw! Cho no tu.
Nalej mi kielicha.
- Czego? - No rusz dupą, ścierko.
[jęczy]
Kurwa!
Chyba się zaczęło!
- Dzwoń do kliniki. Po mojego... - Ginko balboa.
Ginekologa.
Głupia.
Jezus, Maria, Józef!
Jakby pani zgadła.
Hamburgery.
[rytmiczna muzyka]
Kwa, kwa, kwa.
[głos spoza kadru po francusku] No i co mały gnojku?
- Nacisnąłeś przycisk od sejfu? - Tak.
- Co za odwaga! - Tak.
– A forsa jest w sejfie, tak? - Tak.
Nie martw się, załatwimy to...
Ania do pana Jakubca.
[Jakubiec] Z ketchupem?
I z musztardą.
Dla jednego czy dla dwojga?
Pani mówiła, że dla pana.
Rośnij lilia, rośnij lilio wysoko,
jak pan leży głęboko.
Proszę?
Nie byłaś jeszcze u mnie, chodź.
Zobaczysz coś.
[odgłos zasuwania drzwi]
Połóż to gdzieś.
Nie tutaj!
Pięknie.
Druga wojna światowa. Myśliwce.
Ten to japoniec.
Nazywał się Zero.
[Jakubiec naśladuje warkot silnika]
Długo był najlepszy, dopóki Angole nie wymyślili Spitfire'a,
a później Amerykanie Toma
i na koniec Hellcat.
[naśladuje dźwięk karabinów maszynowych]
Dwa działka maszynowe, pociski dwadzieścia milimetrów.
Taka łuska.
Proszę pana, wystygną.
- Mów mi: panie Jacku. - Wystygnie, panie Jacku.
To ja już pójdę.
Żona mi ciągle mówi, że ja jem jak świnia.
Pięknie dziś Ania wygląda.
To pani Ola.
Pani Ola. Pani Ola ma brzucho,
a mnie to nie leży, znaczy, nie staje.
Tylko jej nie mów, co ja tutaj robię po godzinach.
Znowu mnie opsioczy.
Nasza tajemnica. Pamiętaj.
Słodka jak ty.
Tak nie wyjdziesz.
Tym pstrykiem otworzę wejście.
Ale najpierw muszę wyłączyć alarm,
bo cały bank będzie wyć, gdy będziesz szła przez hol.
Sierotka.
A żeby pan wiedział.
Pan jest cały upaprany.
Żebyś wiedziała.
A buziaka grzecznie dostanę?
[warkot skutera]
[sygnał karetki]
[spokojna muzyka fortepianowa]
[na pierwszym planie muzyka, w tle okrzyki i uderzenia ze sceny]
Nie.
Zapraszam.
Odmaszerować.
Może pan się nie brzydzić, to już nie jest zaraźliwe.
- A to? - To za komunizm.
Pan był w partii czy w UB?
W partii było trzy miliony ludzi.
Wierzących.
- Jak pański ojciec. - Skąd pan wie?
Tak tylko... strzelałem.
Chociaż myśmy, tak trochę bardziej bili, niż strzelali, prawda?
Nogą od krzesła, gazrurką.
- Bo? - Ktoś musiał.
Musi to na Rusi.
Święte słowa.
- A przedtem? - Auschwitz.
- Borowski też edukował się w Auschwitz. - Kto?
Najlepszy polski pisarz, po wojnie.
No i?
Napisał taki zbiór opowiadań Proszę państwa do gazu,
a potem za komuchów stał się komisarzem.
Żyje?
Wsadził sobie łeb do gazowego piecyka.
Chuj. Chuj.
Naumiał się, że człowiek to kiszka z odchodami.
Nie, proszę pana.
Człowiek to brzmi dumnie.
Chuj.
Mickiewicz nazywał swego najlepszego przyjaciela Achujwas!
Ten Mickiewicz?
Pierwszy człowiek, Adam.
Ten od Dziadów.
I od Ody do Młodości, powiedzmy.
Dziadostwo.
Obojętność.
- To pan do mnie czuje? - Nie. Nic.
A chuj ci w dupę, gówniarzu.
A bo ja wiem? Czyli ja nie wiem.
A pan śmierdzi.
A pański koleżka to jest syfilityk?
No i co mi zrobisz, piździelcu?
Panta rei.
Pan Tadeo!
Wiaro, Ojczyzno moja, Ty jesteś jak zdrowie.
Ile cię trzeba cenić, ten tylko się dowie, kto cię stracił.
[mówi przez głośnik] Całkiem niezłe nowiny.
Zastosowane MTD, multidrug, dapsoma, ryfampicyna i klofazymina...
[przez głośnik] Znacznie spowolniły rozwój choroby.
Szkoda tylko, że nie wiadomo, gdzie się pan tego nabawił.
Znaczy, jakim cudem.
- Proszę traktować to jako cud... - Że na razie nie trzeba amputować.
- Ten trąd pański ma postać... - Tuberkuloidową.
To znaczy?
- Prątki Kocha. - Gruźlicze.
A gruźlicę się leczy.
Jest też druga hipoteza.
Z trzech typów trądu tylko jeden jest zakaźny.
Ten?
- Nie. - Jeśli okaże się, że to trąd nerwowy.
Nadwrażliwiec?
Muzyk.
W kamaszkach był?
- Nie. - To i szkoda.
Ta niby ciepła woda w kranie pozwala na wszelkie deprawacje.
Podpisać.
Znaliśmy i zimną, wiesz?
Ja jestem ze wsi. U rodziców bieżącej wciąż nie ma.
Mój ojciec, na przykład, wycofał się na wieś.
- Bo? - Bo przyroda jest przyjaźniejsza.
- Przyroda... - Jest naszym największym wrogiem.
Tak i nie.
Co znaczy nie?
Sarx i soma.
Dusza...
i ciało.
Kochasiu...
pokaż mi, gdzie leży dusza?
W kinie.
Panowie są gejami.
- Sodomici. - Nie bluźnij, chamie!
Uspokój się.
Uspokój się, uspokój się.
Proust był sodomitą,
a napisał najsubtelniejszą powieść na świecie.
- Co panienki pierdolą? - Co panienki pierdolą?
Was, towarzyszu doktorze.
Nie wszystko musi być takie.
Mowa ptaków.
To okrutne.
Sikoreczki.
Takie małe, takie żółte, takie wdzięczne.
Wydłubują, kurwa, mózgi śpiących nietoperzy.
Ja miałem romans z Wietnamką.
[orientalna muzyka]
Proszę powtórzyć.
Ja miałem romans z Wietnamką.
I to od niej?
Kiedy zacząłem się psuć, poszedłem do niej z pytaniem.
I?
- Nie było jej. Była inna. - I?
- Miała tak samo na imię. - Bo często są bez papierów.
Mam nadzieję, że ją zjedli.
I ich pokarało.
Musimy się spieszyć.
Nagramy ten szlagier.
Przecież dotąd nie próbowałeś.
Marzy mi się symfonia.
A mi moja pierwsza powieść!
Jeszcze zdążysz.
Stendhal napisał swoje po czterdziestce.
Kto?
Czerwone i czarne.
Tylko że Stendhal nie znał kina.
Proszę!
Kamera! Poszła.
Akcja!
[dynamiczna muzyka]
Proszę!
Kamera. Poszła.
- No i? - Nienawidzisz go, zabił ci matkę. Akcja!
Tylko że mi, kurwa, wychodzi tylko scenariusz!
Ale wierszem!
Jeżeli to w ogóle można nazwać wierszem.
Nie oszukuj.
[sepleni] Wstań i nie pierdol głupot.
Uspokój się i nie rób, kurwa, cyrku, bo ci tak w mordę...
Poezja kończy się tam, gdzie zaczyna proza.
- No i? - Nie wiem.
- Musisz komponować. - A ty musisz pisać.
- Idę pisać. - A ja idę komponować.
Na trzy!
- Raz. - Dwa.
Trzy!
[spokojna muzyka fortepianowa]
[Marian] Może mi pani zmienić imię?
- A jak się pan nazywa? - Marian.
To dobre imię. Od Marii, Matki Bożej.
No właśnie...
Ja mam Maria na imię.
- I podoba mi się. - Podoba mi się pani.
Jak byłam mała, na podwórku, spadłam z trzepaka.
Marzyłam, by zostać tancerką.
I nie da się?
Tam wszystko jest pogruchotane i wymaga kosztownych operacji,
najpewniej za granicą.
Krucho z kasą?
Nie mam bogatych rodziców.
Wróciłem, bo mi pani zaśpiewała.
- Śpiewam w kościele. - Sopran?
Pan jest muzykiem?
Lubię słuchać.
♪ O mój rozmarynie, rozwijaj się ♪
♪ Pójdę do dziewczyny, pójdę do jedynej ♪
♪ Zapytam się ♪
Chciałem panią zaprosić na...
kawę, kebab, Pizza Hut, burger, ale...
Ale?
Cienko z kasą. Dopiero za kilka dni.
- Oki, ja stawiam. - Broń Boże.
Teraz i tak bym nie mogła, straciłabym pracę.
Ale chleb ze smalcem pani je?
- Je. - No.
- Potem. - Zaczekam.
[intrygująca, żywa melodia]
Na szczęście!
[Maria] Czekaj!
[Maria ciężko dyszy]
Tu pracujesz?
Dla siebie.
- Dla siebie, co? - Co chcę.
- To wolność. - Jestem stanu wolnego.
Miałeś dużo kobiet?
Miałem żonę.
I co z nią?
Pomyliła się.
Znaczy ty.
A ty?
Też miałam jednego.
Też był żonaty.
I co z nim?
Uciekł do Australii.
Od żony?
Ze mną trudno jest wytrzymać.
To przez tę twoją nogę.
- Jest ohydna, jak zdejmę buta. - But! Nie buta.
Pokorność.
- A teraz? - Pokorność.
Dobry tytuł.
Poemat?
Mam napisać słowa do piosenki.
Czyjej?
Zaczęliśmy z kolegami, jak byliśmy szczylami.
[scena z nienaturalnym echem] Czyjej? A teraz?
Zaczęliśmy ją z kolegą, jak byliśmy szczylami.
- Wciąż jesteśmy. - A teraz?
[głosem z megafonu] Mam napisać tekst do piosenki.
- Rodzice żyją? - W bloku.
- Nie żyjesz sam? - Na razie kątem.
Na razie kątem.
- [Marian] Tak je lizać! - [Maria] Kogo?
Te twoje niedowładne stopy...
[Maria] Matka pracuje w pralni.
Mój ojciec jeździ na tramwajach, a matka pracuje w pralni.
Zarobię na tę twoją nogę.
- Chcesz zobaczyć? - Nie, nie, nie. Wyobrażam sobie.
Nie możesz.
Kochać się z tobą!
- Talleyrand miał taką. - Kto?
Był ministrem spraw zagranicznych za Napoleona.
[Maria] Lubię napoleonki.
A przedtem biskupem i kapłanem bogini rozumu.
Nie ma bogini rozumu.
Była! Za Napoleona.
Lubię napoleonki.
Nazywano go diabłem kulawym.
- Tego kogo? - Kurwa, Talleyranda!
Talleyranda, księcia Beneventu!
- Decapite! - Beneventu, Beneventu! Tak...
A ty kim będziesz?
Będę diablicą.
I księżną.
[dyskotekowa muzyka]
W twoim poemacie.
To nie poemat, ale scenariusz!
Jaki?
Dyć filmowy!
- Filmy się pisze? - Tak!
Jak wszystko. Jak wszystko. Co?!
Naprzód się pisze, potem się kręci.
Tak! Kogel-mogel.
- To tytuł? - Nie!
Tytuł będzie...
Mowa ptaków.
Naprzód się pisze, potem się śpiewa.
[spokojna muzyka fortepianowa]
Zgaś.
- Wypada się przywitać. - Za chwilę.
Jak mam na imię?
Maria.
Marian...
i Mary...
Się porobiło.
[nastrojowa melodia]
[wokaliza]
- To boli? - E tam...
Nie musisz dygać.
W tym mi noga pomaga.
Zaparzyć pani herbaty?
Obiecałeś chleba ze smalcem.
- Nuty pani czyta? - Z miłą chęcią.
Jakbym zgadł.
- Teraz po nutach. - A słowa?
[Marian] Byle jakie!
[nieprzyjemny dźwięk]
Posoliłeś?
- Popieprzyłem. - Świnia.
Ja już będę szła.
- Sitzfleish. - Mięso...
To daleko?
Są tramwaje. Może trafi mi się ten z ojcem?
To do poniedziałku. A będziesz śpiewać?
Uwielbiam.
A ja... nie mam głosu.
Za to masz dwa kopytka
i łepetynkę na karczku.
A ta kuternóżka nie jest dobra?
Nie wiem, nie wiem, teraz nie wiem.
Nie wiem, teraz nie wiem.
A muszą być rymy?
Polskie piosenki się rymują.
A dlaczego takie same?
Ja kocham cię, ty kochasz mnie.
Ludzie to lubią, ludzie to kupią. Byle tanio, byle głośno.
Byle głupio!
Czy to wszystko musi się, kurwa, rymować?
[pogodna muzyka fortepianowa]
[bicie dzwonu]
Cacuś.
- Do zobaczyska na lekcji. - Jutro niedziela.
- To wpadniemy. - A po co?
- Dla fanu. - Lajki i hejty.
- Na Facebooku jesteś? - Nie.
To będziesz.
A pan psorek od wf-u też nie.
Bo nie ma fejsu!
Widziały gały, co brały.
Do kościoła uczęszcza?
To będzie, bo my usługujemy do mszy.
Puszczę pawia.
- Tylko nie na mnie. - Co, kurwa, puścisz pawia?
Mój tatulo to nieraz wracał najebany i obsrany, i co?
A jak przypierdoli? Pokazać?
Ojciec.
O... hocki-klocki.
- Jeszcze Polska nie zginęła. - Póki my żyjemy!
Rzuć to!
[słychać tylko szum ruszającego tramwaju]
[popowa muzyka]
♪ Dziewczyna zła, dziewczyna zła ♪
♪ Dziewczyna zła ukradła mi ♪
♪ Wolę i czas, noce i dni ♪
♪ Dziewczyna zła, dziewczyna zła, dziewczyna zła ♪
♪ Co robić mam, powiedzcie mi ♪
♪ Ona po nocach mi ♪
[utwór nagle się kończy]
Przepraszam.
- Bo? - Że nadchodzę.
No to kolega przystąpił do faszystów?
- Gdzieś trzeba. - Gdzieś trzeba.
- Jak duch. - Dupa, a nie duch.
Chciałem oddać.
Nie przysłużył?
No owszem.
No bierz to.
- Masz pożyczyć stówę? - Nie, nie, nie.
Ja mogę.
A co ty tu robisz?
Mnie tu nie ma.
[głos z komórki] Szpiegówa. Szpiegówa.
Kamera ma być niewidoczna jak reżyser.
A reżyser to kto?
Zły los. Oddam, jak wrócę.
Pan profesor wyjeżdża?
Na dzień.
Pojadę, oskubię ojca oraz brata.
A dalej?
Skończę scenariusz.
Sprzedam i wydrukuję.
A jak nie?
Zatrudnię się jako prolet.
W Pięciu łatwych kawałkach.
To taki film z Nicholsonem.
A ten film jest o nas?
Filmy mają cieszyć i bawić,
a jeśli przerażać, to tylko na niby.
[głosem menela] A co kierowniczka koleżanka na to?
Zamiast się tak czaić w krzakach,
jakby kierowniczka, na przykład, pojechała ze mną jutro tam, gdzie ja jadę.
A gdzie?
Na przykład, do lasu.
[obleśny rechot]
Nad jezioro.
A rodzice ciebie nie pilnują?
Rodziców gówno obchodzi, co robię.
O, i to jest informacja.
Mój ojciec, na przykład, koleżanko kierowniczko,
był reżyserem filmowym.
A mój, a mój, to zmarł z miłości, jak matka zmarła.
Ojej.
I co?
Jest duchem.
[naśladuje wycie duchów]
A bądź jak Maria.
Marian. Arkadia.
Arkadia.
Pojadę z panem,
ale wpierw chciałabym zarejestrować, jak Maria śpiewa w kościele.
Spotykamy się jutro, na autobusowym. W południe.
Niby gdzie?
Na Zachodnim.
Zachód słońca obejrzymy nad jeziorem.
- Może tak. - Może nie.
Może nie.
[Maria śpiewa]
♪ Ave Maria ♪
♪ Z Tobą Pan ♪
♪ Wśród niewiast Tyś błogosławiona ♪
♪ Chroń nas od wszelkich losu zmian ♪
♪ Bądź nam tarczą, bądź obroną ♪
♪ Bądź obroną ♪
♪ Gdy noc zasnuje snem powieki ♪
♪ Z pokorą przyjmie każdy los ♪
♪ O Matko, dzieci weź w ramiona ♪
♪ Miłość, którą dał nam Pan ♪
♪ Święta dziewico ♪
[nastrojowa muzyka]
Chciałem świata dorosłych.
Ojciec go panu nie dawał?
Ojciec?
Ojciec był, nadal jest, ogrem.
Sobie żyje w swojej bajce.
Jakiej?
Okrutnej, bo dziecinnej.
A teraz?
Do jego filmów mało kto wraca.
A ten brat pana?
Proszę państwa!
Mój brat uciekł z domu, jak był nastolatkiem.
Uczył się.
Nawet w pierdlu siedział.
Potem wywiało go do Anglii na saksy.
Był malarzem, znaczy, malował, ale tam oczywiście pracował na budowie.
I ma jedno oko.
A wiesz jak?
Skąd mogłabym?
Nocą, w barze kupił samochód
od równie pijanego, co on.
Pojechał i zasnął za kierownicą.
To była londyńska, rozległa autostrada, a na światłach stało jedno auto.
Wyrżnął w nie z całym impetem,
przeleciał przez przednią szybę i rozciął sobie oko.
Bratem zajęła się pielęgniarka.
On znów zaczął malować,
ale ukradł jej zastawę stołową i telewizor.
A potem mieszkał w metrze, bo zgubił paszport.
- Jak kloszard. - Kto?
- Włóczęga. - Wyratował się?
Ojciec go odnalazł.
Robił filmy na zachodzie, więc miał pieniądze.
Zwiózł go do kraju i kupił sztalugi.
- To dobry malarz? - Nie umiem powiedzieć.
Dziki człowiek.
- O, Marianek. - Jakoś częściej pan do nas wita.
Jak trwoga, to do Boga. Pojeździmy jeszcze.
Pięknie tu.
Piknie!
Nie?
Nóż ci przywiozłem, słyszysz?
Ile pani ma lat?
Siedemnaście.
Za rok.
Na pewno?
Piękny pan jest.
- Pikny to jest tata. - Tata.
Nie bój się.
Nie boję.
♪ Nie boję się, gdy ciemno jest ♪
♪ Ojciec za rękę prowadzi mnie ♪
[nastrojowa muzyka fortepianowa]
Ja też chce.
- Chciałem cię zarżnąć tym nożem. - Bo?
Żebyś przemówił.
Przemówiłem.
Po ilu latach?
Po ostatnim filmie.
- Bo? - Bo nie dano mu następnych.
Niczego innego nie umiem.
Filmy są ważne.
Ważne jest ego.
Co?
Ja, ty.
- Oni? - Nie. Oni nie.
Jakie ci się podobają?
- Filmy? - A o czym mówimy?
- Stare. - Spielberg, Haneke, Polański?
Polańskiego podobał mi się tylko jeden.
- Jaki? - Dwaj ludzie z szafą.
A Nieustraszeni łowcy wampirów, czy jak tam?
Tylko trochę.
Ja zrobiłem jeden film po angielsku, do dziś z tego żyje.
Trochę.
- Nie widziałam. - Pokazać ci?
Z napisami?
Będę tłumaczył.
Synku...
Aby było po prostu, musi zdarzyć się cud.
[Lucjan] Miałem przyjaciela w Londynie.
Świetnym malarzem był, starszym, uczył mnie.
Miał tylko jedną wystawę,
krytyka go zmiażdżyła,
więc poderżnął sobie gardło, tym nożem.
Aby było po prostu, musi zdarzyć się cud.
[Lucjan] No i wtedy rzuciłem malowanie
i zacząłem pracować na budowach.
Jako robol.
Jako pijak.
Bałeś się?
On mi chciał przekazać coś...
To czego się nie da przekazać.
Znaczy?
Dobra, piję tak, jak ojciec milczy.
Znaczy?
Przeciwko.
- To ostatni? - Erotyk.
- Jaka płeć? - Brutalna.
No tutaj, w Brodnicy, to bym tego nie sprzedał.
W ogóle sprzedałeś jakiś?
[z sąsiedniego pokoju słychać angielskie dialogi z filmu]
Twarz Maryi Dziewicy, do tutejszego kościoła.
To twarz naszej matki z czasów, jak jeszcze u ojca w filmach grała.
Łgała w żywe oczy.
Dziękujemy, bardzo.
No i co?
Niemodne?
Co?
Co, niemodne?
Niemodne? Co?
Kurwa, niemodne, co?
Co?
Kurwa, niemodne.
Co?!
Nie znam się.
Kurwa, udajesz.
- Że co? - Że nie masz ambicji.
Pieniądze potrzebuje.
A, to po to tu przyjechałeś.
Poznałem, taką jedną.
Szpotawa jest.
Więc pomyślałem, że ufunduję jej nogę.
Dobra, no ja nic nie mam.
- Ale zwrócę, jak... - Jak co?
Kurwa, z pracy mnie wyrzucili, rozumiesz?
Bo?
Chyba przez nóż.
- A co, komuś coś? - Chyba mógłbym...
- No, to będziesz wreszcie mógł. - Co?
Nie wiem, przenieś się do nas i napisz tę powieść.
Wierszem?
- Co cię tam? Co tam masz? - Nic.
Zakochałeś się?
- Usiłuję. - Bo?
[jęczenie kobiety z telewizora w sąsiednim pokoju]
Ona jest chyba...
święta.
No nie.
Tata się chyba zakochał
w tej twojej tu.
To jest dobre dziecko.
Wszyscy jesteśmy dobrzy.
Ty, pozwól mi ją namalować.
Podoba ci się?
Jest cholernie czysta.
Cholernie czysta.
[obłąkany śmiech kobiety z telewizora]
Co ona mówi?
Że ma Boga w sobie.
To niemożliwe.
Bóg jest dobry.
Jeśli jest.
I ona...
Jest morderczynią.
Bo wyrodziła z siebie...
Zło.
To tylko fikcja.
Fikcja...
Fikcja jest mądrzejsza od naprawdziwości.
I dlatego filmów panu nie dają robić.
Powiedziałem, że jak będę stary i zmęczony,
będę robił realistyczne jak Dom zły.
I nie robi pan.
Może ostatnio.
O czym?
O żonie, że chce być wierna mężowi.
Mogę zobaczyć?
Może ostatni.
Wolę zobaczyć niż... paskudztwo.
- Niż? - Paskudztwo.
[krzyczy jak obłąkana]
Żeby ręka boska
przemknęła nad wodą.
Przefrunął anioł.
Świat
w tym chaosie
nabrał kształtu
miłości.
Ostrej
i bezwzględnej.
Niby...
stopiony nóż.
[kobieta z telewizora krzyczy coraz bardziej dojmująco]
Filmy pana Gustawa są straszne.
Twój też będzie niezły.
Tańczący z wilkami.
Znam, to był piękny film.
Bo?
Bo dobry.
Tołstoj powiedział, że najcięższym błędem jest mylenie piękna z dobrem.
[Ala] Kto?
Hrabia. Najlepszy pisarz wszystkich czasów.
Dobrze. Od czego powinnam zacząć?
Młodość - takie opowiadanie.
Mowa dobra i zła.
Mowa ptaków.
Potem Wojna i pokój.
Widziałam film z Audrey Hepburn.
Bondarczuka był lepszy.
- To Rosjanin. - Też.
- Ile pan miał kobiet? - Tak naprawdę żadnej.
[Ala] Co znaczy: „tak naprawdę”?
To, co ojciec mówił.
Prawda... nie... jest...
naprawdziwością.
Pogubiłam się.
Co oni robią?
Przygotowują późny obiad.
Mój brat świetnie strzela i świetnie gotuje.
Z tym jednym.
Pójdę im pomóc. Głodna?
Po tych filmach pana Gustawa raczej nie.
Przecież to są piękne filmy.
A potem?
Chcesz zostać na noc?
Jutro szkoła.
Zakład, że się ojciec znowu zatnie?
Co się miało zaciąć, to się zacięło.
Takie zdanie wczoraj przeczytałem.
Tragedia klęski i osobliwa gloria w niej zawarta.
To o ojcu?
O Johnie Fordzie.
Wiem, Poszukiwacze z Johnem Wayne.
I My darling Clementine.
Szkoda, że się nie nazywa Klementynka, nie?
Przez wasze durna gadanie.
Ja ich wyławiać nie będę.
Ja mogę, żal mi ich.
- Ładowara. - Czerwona ładowara.
Ech... Lubię las, polowania, ryby.
Na tym to się rozumiem.
A na malarstwie?
Tylko udaję. Jak Marian udaje, że pisze.
Pan Gustaw nie udawał, jak robił filmy.
Nie, no i dlatego go wyklęli.
Tym będzie wygodniej.
Widzi ojciec?
Mała.
A się spaczyła. Wystarczy.
[Lucjan] Wrzucisz później to mięso do oliwy.
- Co? - Na trzy minuty.
Pieprz i sól są na kredensie.
Resztki dawnej świetności.
Gniewasz się na mnie?
Nie potrafię.
Zapomniałem, że jesteś dzieckiem.
Ja tylko tak wyglądam.
Użyczysz mi?
Więcej nie ma.
To nawet na torbę z narzędziami nie starczy.
Powinnam już wracać.
Dobra, podrzucę was, jak ojciec pozwoli.
Nocny autobus wlecze się godzinami, pani pewnie jest zmęczona.
Nóg pani sobie nie pocięła w tych szuwarach?
Tylko trochę.
Dobra, poproszę ojca o samochód.
Silnik Maserati, zawieszenie hydropneumatyczne.
[Lucjan] Muzeum.
[Gustaw] Fakt.
Jak go sprzedam, będę miał do końca życia.
Przecież ojciec go nigdy nie sprzeda.
Masz rację, starzy ludzie żyją wstecz.
Pan nigdy nie będzie wstecz.
[spokojna muzyka fortepianowa]
Tylko.
Zakochany.
[głos z megafonu] Niech usłyszy Kuria, niech usłyszy całe miasto!
Chwała wielkiej Polsce!
[sygnał karetki]
Dzwoniliśmy, ale nie było tatusia w domu.
Pana tatusia generała.
Wyszedł z psem na spacer.
- Ma psa? - Miał.
Dzisiaj jest awantura.
Marsz patriotów pod pomnik Dmowskiego.
Największego żydożercy w historii.
Pan psorek, jako historyk o nowo nabytych poglądach, pójdzie nami.
- Może uda się coś podpalić. - Ruską ambasadę.
Kocham ogień!
Ogień, Ogień to był taki ten żołnierz wyklęty.
Fajer.
Fajer to ty masz, wiesz, w dupie.
A psorek to taki nasz ten, prawiczek.
Prawiczorek.
Pan psorek to się schowa za tym.
Żeby nikt psorka, wiesz, nie rozpoznał, bo będą filmować.
Super produkcja!
Ale jaja.
Jak dwa berety.
Panie Józefie, co się dzieje?
Idę na tę skopie.
Baśka! Baśka, chodź.
Basia, daj wózek.
Weź to.
Ech, wystrzelać by tę prawicową hołotę.
Robi się.
Nie salutuje się do nagiego czoła.
Wiesz, że ona uratowała się z getta?
Wydobyła ją Polka, pani Sendlerowa.
Nie wiedziałem.
Przed wojną co dziesiąty Polak był żydem.
I śmieszno, i straszno, kak tigra jebat.
Ale co ty mówisz?
Od kiedy się zamykasz?
Od teraz.
- Gorzej ci? - Albo lepiej.
- Potrzebuję pieniędzy. - Na co?
- Na nas. - Dużo?
Więcej niż myślałem.
Marian napisał te słowa?
Tak. Zostawił kartkę czegoś, co się nazywa powieścią.
- Tę wierszem? - Tylko się tego nie da zaśpiewać.
A da się uprościć? Ja rozumiem, jak jest po prostu.
Myślałem, że jak będzie gorzej, to będę mógł grać nogami.
Znalazłam sposób.
Na co, duszko?
Na szmal. I frajera, który zawiaduje tym szmalem.
- Co tu pisze?! - Jest napisane!
Świat w tym chaosie nabrał kształtów miłości.
- [Marian] Ostrej i bezwzględnej. - Mowa trawa!
Nie dramatyzuj! Nie udawaj! Kurwa, nie udawaj!
Nie! Nie!
Nie! Nie! Nie!
Nie! Nie!
[wyje syrena, strzelają race]
[gra relaksacyjną muzykę]
- Skończyłeś? - Tak.
- To jest cholernie trudne. - Przeboje nie mogą być trudne.
A... Dziwny jest ten świat.
♪ Dziwny jest ten świat ♪
Ty wiesz, jak on skończył?
- Na Norwidzie. - Nie wiem, ale to było straszne.
Upadek.
- Wytłumaczyłaś im? - Nie słyszałeś?
Jak piszę muzykę, to nie słyszę.
Jak głuszec tokuje, to głuchnie.
- I można go zabić. - Co znaczy tokuje?
Taki śpiew miłosny.
Mowa ptaków.
To ja już pójdę.
Na sprzątanie?
Do pani bankierowej.
A ty... umrzesz.
Ja?
Zaraz.
Przydałby się drugi samochód.
Na co?
Dla rozproszenia uwagi.
- Trzeba się spieszyć. - Szybciej!
- Zastałem Mariana? - Pojechał do rodziny na wieś.
Bo mam coś dla niego.
- On tam jeździ tylko za potrzebą. - Serca?
- Jak ma wiatr w oczy. - Kolega historyk. A ja byłbym nie poznał.
Hannibal ante portas.
Wygłupiam się.
- Historycy się wygłupiają. - Bardziej niż zwykle, IPN, Smoleńsk...
- Przemówienie Kaczora w Gruzji. - A poeci?
„Przelewanie krwi jest aktem fundującym”
Mocno!
- Krew... - Mocno, mocno, mocno.
Krew
przelewana kiedyś za wolność,
równość,
niepodległość,
za Boga, honor i ojczyznę,
przelewana jest teraz z pustego w próżne.
Prezydent Gruzji był gangsterem.
A Kaczor wymachiwał drewnianym pałaszykiem.
I zginął.
Z żoną.
To oznacza, że nie należy się żenić.
[Ania] Nic nie rozumiem.
To...
na tę kulawą Mariana.
Chcemy napaść na bank.
Na chorobę Józefa.
Jaką?
Jestem trędowaty jak król...
Nie graj.
- Jerozolimy i Ziemi Świętej. - Nie wiem, o czym wy gadacie!
[szeptem] Koszałki opałki.
Szybciej!
Chętnie się przyłączę.
A może najpierw przyłączyłby się kolega do naszego pichcenia.
Ano chętnie.
Jestem niezły w kuchni.
Zechce pani pokroić? Drobno.
- I pokropić cytrynką. - Cytryny to my chyba nie mamy.
To może być sos sojowy!
My gotujemy po prostu.
I po prostu chcecie obrabować bank.
- Oliwa jest? - Tylko smalec.
- No to będzie eksperyment. - Szybciej, szybciej.
O, makaron doszedł. Był taki włoski film Chiny są blisko.
La Cina e vicina.
Kolega zna włoski?
Ojciec dał mi solidne wykształcenie, domowe.
- Bo od lat był w odstawce. - Za co?
Za strzelanie do robotników.
[Jaruzelski z telewizora] Ogłaszam, że dniu dzisiejszym
ukonstytuowała się Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego...
[głos z telewizora] Na prawo marsz! Godzina 12. Ognia!
Czysto.
Czysto. Nie ma go.
Gdzie jest syn? Ludwik, pana syn.
Wprowadziła dziś o północy stan wojenny, na obszarze całego kraju.
Są i inne ofiary. Hołd ich pamięci.
Grana padano.
- Grana padano. - Grana padano.
- Napisał? - Jutro przyjedzie z tekstem.
Będą państwo czekali?
Będziemy stawiali płyty z lepszą muzyką niż moja.
A potem może nawet coś zagram.
- Ziewaj! - Bardzo ładna melodia.
Ziewaj!
♪ Dziewczyna zła, ukradła mi ♪
♪ Wolę i czas, noce i dni ♪
Boże! Wieczornica jak w domu dziecka!
To może pogadamy o filmach.
- A jakie ci się podobają? - Słoneczne.
- To znaczy? - Przygodowe, energiczne, szczęśliwe.
- A historyczne? - Nie, historia jest ponura.
- Zupełnie jak nasza. - Zupełnie tak jak nasza.
Kocham fantazję.
A o czym mowa?
O Panu Tadeuszu.
„Kto się dowie, ten cię straci”
Litwo!
Iluzjo...
„Here’s to see you, kiddo”
- Casablanca. - Widziałem w Londynie.
Dobra, Bergman...
ale nie Ingmar.
Ingrid.
I Bogart.
Daj telefon.
Uśmiech.
Na kolana, chamy!
[wycie syreny alarmowej]
Chodźcie tu, szybko, szybko. Ręce do góry, już! Do mnie.
Ruchy, ruchy, ruchy!
Chodź! Chodź!
Prowadź! Prowadź do sejfu!
„O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny”
- To też z literatury? - Szekspir i Tuwim.
- Dużo pani czyta? - Ledwo.
Ja też nie mam czasu.
- Tuwim to nie żyd? - Nie wiem, co to żyd.
Żyd, żyd.
Szekspir też.
Otwieraj to!
Co to jest?
Tego się nie da otworzyć.
Otwieraj.
Nie da się.
To jest mój film.
To sobie otwórz.
Daj mu klucz.
Dobra, nie udawaj.
Spierdalaj.
Uwaga.
To jest kluczowa scena.
Mamy przechlapane, co nie?
Pokręcę się tym czerwonym pudłem, żeby dobrze zapamiętali.
Ta gruba zdzira klasowa pana wyda. Ja nie mam tego nagranego.
Tym bardziej.
Zadekuję pana w lesie.
Na jak długo?
Na jak długo, co?
[szczekają]
[słychać tylko jednostajny ton i śpiew Marii]
♪ Dziewczyna zła, dziewczyna zła ♪
Zła.
♪ Noce i dni ♪
♪ Co robić mam, powiedzcie mi ♪
♪ Dziewczyna zła, dziewczyna zła, dziewczyna zła ♪
[powoli narasta dynamiczna muzyka]
- Zostajesz? - Ryzyk-fizyk.
A ty?
Ja to ojcu pieniądze oddam i...
do Londynu.
[głosem z dodanym echem] Ej, Marian, Marian!
Marian, mam dobrego... Marian!
Dam ci namiar na dobrego hydraulika.
[syrena policyjna]
Jezus, Maria, Józef!
Marian!
Oddycha?
[dynamiczna muzyka]
Dzwoń po pogotowie!
Halo?
Marian!
[kobieta] Jaki to jest adres?
[Lucjan] Co się stało? Co się dzieje?
Zajebista scena, nie?
W pierwszym filmie,
w którym aktorka pokazała się nago, grała niepełnoletnia.
Hedy Lamarr.
Ekstaza.
Telefon.
Pojadę do pana Gustawa i przepytam go o kręcenie filmów.
A chcesz robić takie jak on?
Ten już jest taki.
Citroen wjeżdża w podnoszącą się z ciepłej ziemi mgłę.
W deszcz ptaki nie śpiewają.
W Auschwitzu też nie.
Co ma piernik do wiatraka?
Mowa jasna i ciemna.
Kocha się najbardziej wstecz...
i do przodu.
- Jaka mądralińska. - A żeby pan psor wiedział.
Do tyłu jest sadyzm naprawdziwości,
do przodu...
Science fiction.
- Ja chcę być zwykły. - To ci się nigdy nie uda.
I ostatnie. Co pan psor widział w pościeli pana Józefa?
Chuja.
Widziałam taki film Imperium zmysłów, w którym kochanka jedzie w tramwaju
i w torebce wiozła urżniętego penisa swojego kochanka.
- Buta. - Co?
Twój but.
[grzmot]
Niczym zatopiony nóż.
Niczym zatopiony nóż!
Niczym zatopiony nóż,
żeby ręka boska przemknęła nad wodą,
przefrunął anioł.
Świat w tym chaosie
nabrał kształtów...
miłości.
Ostrej i bezwzględnej.
Niczym zatopiony nóż.
[śpiew ptaków]
[dynamiczna muzyka]
♪ Dziewczyna zła ♪
♪ Dziewczyna zła, ukradła mi ♪
♪ Wolę i czas, noce i dni ♪
♪ Dziewczyna zła, ukradła mi ♪
♪ Wolę i czas, noce i dni ♪
♪ Co robić mam, powiedzcie mi ♪
♪ Ona po nocach mi się śni ♪
♪ Co robić mam, powiedzcie mi ♪
♪ Ona po nocach mi się śni ♪
♪ Ja kocham ją, a ona mnie ♪
♪ Chyba wybaczę wszystko jej ♪
♪ Ja kocham ją, a ona mnie ♪
♪ Chyba wybaczę wszystko jej ♪
♪ Czy w związku z tym nie szukać jej ♪
♪ Nie szukać biednej dziewczyny złej ♪
♪ Takiej jak ta, co skradła mi ♪
♪ Noce i dni, noce i dni ♪
♪ Dziewczyna zła, ukradła mi ♪
♪ Wolę i czas, noce i dni ♪
♪ Dziewczyna zła, ukradła mi ♪
♪ Wolę i czas, noce i dni ♪
♪ Dziewczyna zła ♪
♪ Ja chcę ♪