Zaczynałam wtedy karierę prawniczą.
Byłam dwudziestolatką, która przeprowadziła się do Milwaukee.
Mieszkałam sama i miałam niewielu znajomych.
Zadzwonił do mnie Jerry Boyle, mój szef.
Powiedział, że dostaliśmy nową, ważną sprawę.
Kazał mi pojechać na komisariat.
Jerry powiedział tak:
„To mój dawny klient.
Miły facet. Nie odgryzie ci głowy”.
Pojechałam na komisariat.
Tym facetem był Jeffrey Dahmer,
mój pierwszy klient.
Pierwsze spotkanie odbyło się
w klitce na komisariacie.
W rogu stołu siedział Jeff.
Okropnie się denerwowałam,
bo sytuacja mnie przerastała.
Nawet doświadczeni policjanci nie widzieli
równie kuriozalnego miejsca zbrodni.
Okrutne przestępstwo Dahmera wstrząsnęło krajem.
Morderstwo, okaleczenie, kanibalizm.
Patrzymy z przerażeniem, jak policjanci wynoszą kocioł
z domu największego seryjnego mordercy w historii Milwaukee.
Czułam się jak Clarice Starling w Milczeniu owiec.
Był bardzo uprzejmy.
Zaskoczyło mnie, jaki Jeff był serdeczny.
Dobry obrońca musi być bezstronny
i zdobyć zaufanie klienta.
Mówiliśmy sobie z Jeffem po imieniu.
Nie szkodzi, Jeff. Nie wstydź się.
Czujesz się nieswojo w moim towarzystwie?
Nie. Muszę się z tym zmierzyć.
Dziwna sprawa, nie?
Niełatwo mi o tym mówić.
Dusiłem to w sobie
przez wiele lat.
Tak było.
Jakbym próbował wydobyć dwutonowy kamień ze studni.
Nie da się przygotować
na taką rzeź.
NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
22 LIPCA 1991 R.
To była spokojna noc.
Parny letni wieczór.
Pracowałem w telewizji i byłem jedną z pierwszych osób
w mieszkaniu Dahmera, gdy go aresztowano.
Policjanci mieli nietęgie miny,
więc wiedziałem, że stało się coś strasznego.
Na miejscu był mój kolega i policjant Bobby Rao.
Zapytałem go, czy to coś poważnego.
A on przytaknął z przerażeniem.
Poruczniku Harrell?
Prowadzimy śledztwo
w sprawie zabójstwa w bloku 900 na North 25th Street.
Aresztowaliśmy jedną osobę.
Bardzo możliwe,
że podejrzany jest zamieszany w inne morderstwa.
Policjant, który czuwał przy mieszkaniu Dahmera,
był moim kolegą.
Błagaliśmy go,
żeby nas wpuścił i pozwolił zrobić zdjęcia.
Odmówił nam, bo nie chciał, żeby go zwolnili.
Pozwolił nam zajrzeć do środka, ale tylko z progu.
Podeszliśmy do drzwi.
Oparliśmy się o framugę i zajrzeliśmy do środka.
Widok nie zapadł mi w pamięć z wielu powodów.
Leżał tam zwinięty dywan.
Kuchnia była po lewej.
Po prawej sypialnia i łazienka.
Ale najbardziej rzucała się w oczy
upiorna lampa woskowa.
Wosk wnosił się i opadał.
Atmosfera w mieszkaniu przyprawiała o gęsią skórkę.
W tamtym czasie pracowałem
jako reporter dla Milwaukee Sentinel.
Tamtego wieczora siedziałem sam w redakcji.
Zadzwoniła Tina Burnside,
dziennikarka policyjna z nocnej zmiany.
Kazała mi sporządzić zapiski.
Była zestresowana, bo artykuł miał być gotowy natychmiast.
Wysłałem zapiski do redaktora z nocnej zmiany.
Pamiętam, jak powiedział,
że ta sprawa wstrząśnie Milwaukee.
Byłem prokuratorem generalnym Milwaukee,
zanim zostałem obrońcą.
Kiedyś byłem też oskarżycielem.
Dostałem telefon od gościa z lokalnej stacji.
Chciał porozmawiać o moim kliencie,
czyli Jeffreyu Dahmerze.
Mieli go za maniakalnego mordercę.
Broniłem go w 1988 roku za przestępstwa seksualne.
Najpierw zadzwoniłem do ojca Jeffreya.
Powtórzyłem słowa reportera Lionelowi Dahmerowi.
Obiecałem, że wyślę kogoś, by zbadał sprawę.
Zadzwoniłem do Wendy Patrickus.
Akurat była dostępna.
Najpierw spotkałam się z detektywem Murphym.
Przesłuchanie było kontrolowane przez śledczych.
Gdy poznałem Dahmera,
powiedział mi jedno.
„Zastrzel mnie za to, co zrobiłem”.
Usiedliśmy do rozmowy.
Zapewniłem go, że nic, co powie,
nie wpłynie na mój stosunek do niego.
Później spisałem jego zeznania.
Byłem porucznikiem w wydziale zabójstw.
Z Dahmerem rozmawiali Dennis Murphy i Pat Kennedy.
Robili to niemal codziennie.
Dahmer doskonale pamiętał szczegóły zabójstw.
ZGARNĄŁ AUTOSTOPOWICZA
To było niesamowite.
O ile dobrze pamiętam,
Jeff był wtedy podpity.
Zapytałam go, dlaczego mówi wszystko policji
i składa zeznania.
Powiedział: „Znaleźli u mnie masę dowodów.
Nie wywinę się, więc wolę rozmawiać z policją”.
Już podjął decyzję.
Odpowiedziałam, że uszanuję ją.
Przyznał się do winy.
Wiedziałem, że Dahmer nie ma obrony.
Na pytanie, co mam zrobić, rzekł:
„Chcę dowiedzieć się, czemu taki jestem”.
Zaproponowałem, żeby pogadał z dobrym psychiatrą,
który mógłby po orzec,
że Dahmer jest niepoczytalny, a tym samym niewinny.
W tym celu potrzebowaliśmy opinii lekarskich.
Musieliśmy przekazać lekarzom wystarczająco informacji
do postawienia rozpoznania.
Pytanie brzmiało, czy jest poczytalny.
Spędziliśmy wiele miesięcy
na rozmowach o ofiarach i zbieraniu informacji.
Od lipca do października 1991 roku
mecenas Patrickus nagrała ponad 32 godziny rozmów
w ramach przygotowań do obrony Dahmera.
Nagrania upubliczniono dopiero teraz.
Co sobie myślałeś, Jeff?
Zastanawiałem się, co zmuszało mnie do tych morderstw.
Co miało wypełnić pustkę, którą czułem?
Morderstwa i pozbywanie się ciał
dawały mi krótkotrwałą przyjemność i poczucie spełnienia.
Mimo to wciąż czułem przymus,
żeby dalej zabijać.
Jeff chciał zidentyfikować wszystkie ofiary.
To było bardzo nietypowe zachowanie
jak na prawdziwego seryjnego mordercę.
Nie wypierał się zbrodni.
Mówił, że dalej zabijał,
wyjaśniał jak i dlaczego.
Nie odczuwałem empatii jak inni ludzie.
Nie zastanawiałeś się,
czemu nie żywisz takich uczuć jak inni?
Zastanawiałem się.
Najpierw snułem fantazje.
A potem te fantazje
zaczynały się ziszczać.
Miewał tak drastyczne fantazje,
które nie przyszłyby nam do głowy.
Przesłuchałem Dahmera na prośbę Jerry’ego Boyle’a, obrońcy.
Zapytano mnie, czy sprawca jest niepoczytalny.
Przez 30 lat pracowałem jako psycholog sądowy.
Sprawą Dahmera zająłem się na półmetku kariery.
Nic podobnego więcej mi się nie trafiło.
Co było zapalnikiem?
Nie potrafię udzielić jednoznacznej odpowiedzi.
Chyba wszystkiemu są winne
moje chore myśli.
Od lat nie myślę normalnie.
LIPIEC 1991 R.
Jeffrey niechętnie opowiadał o swoim dzieciństwie.
Widziałam jego zdjęcia z dzieciństwa z Lionelem.
Normalna rodzina.
Rzucali sobie piłkę.
Jego ojciec często wyjeżdżał.
Jako naukowiec skupiał się na zdobywaniu wiedzy.
Jeff stanowczo twierdził, że do działania
nie popchnęły go żadne wielkie traumy.
Nie był molestowany ani bity.
Jeffrey powiedział nam,
że w dzieciństwie odcisnęły na nim piętno
ciągłe sprzeczki między rodzicami.
Jaki problem zaobserwowałeś między rodzicami, gdy dorastałeś?
Nie mogli się dogadać.
Zwłaszcza mama nie potrafiła.
Dochodziło do przemocy?
Tylko policzkowanie i rękoczyny.
- Kto bił kogo? - Mama tatę.
Po czyjej byłeś stronie?
Starałem się nie brać stron.
Pytałem go o członków rodziny ze strony ojca i matki.
Sprawdzałem, czy nie było przypadków niepoczytalności.
Doszukiwałem się przypadłości, które wyjaśniłyby,
dlaczego Dahmer taki był.
Nie znalazłem nic po stronie Lionela Dahmera.
Zaś w rodzinie Joyce byli alkoholicy.
W wielu rodzinach panuje alkoholizm,
więc to było nieistotne.
Gdy Jeffrey miał sześć lat, urodził się jego brat.
David.
Całą uwagę poświęcono młodszemu bratu.
Jeffrey często był sam.
W okresie dorastania nie miał wielu przyjaciół.
Nikt do niego nie przychodził.
Jeff trzymał się tylko ze mną.
Mieszkaliśmy naprzeciwko siebie.
Jeździliśmy na rowerach, graliśmy w piłkę, chodziliśmy na sanki.
Jego ojciec martwił się,
że Jeffrey nie radzi sobie w szkole.
Miał niewielu przyjaciół.
Zerowy kontakt z dziewczynami.
Od kiedy wiedziałeś, że jesteś gejem?
Od kiedy skończyłem 13 lat.
Jeffrey zdał sobie sprawę ze swojej orientacji
w okresie dojrzewania, co było normalne.
Wiedział, że nie spodoba się to jego rodzicom.
Zdobywał doświadczenia seksualne z kolegą z osiedla.
Coś robiliście?
Całowaliśmy się.
Leżeliśmy razem w domku na drzewie.
Miałem 14 lub 15 lat.
To było za obopólną zgodą.
Z wiekiem Jeffrey odciął się emocjonalnie
od rówieśników, nauczycieli i rodziców.
Byłem prokuratorem okręgowym hrabstwa Milwaukee
za czasów zbrodni Dahmera.
Byłem też oskarżycielem w tej sprawie
na sali sądowej.
Zanim ukończył liceum,
zaczął mieć erotyczne fantazje.
Fantazjował o seksie z całkowicie uległą osobą,
którą zmusza do tych czynności.
Kiedy po raz pierwszy chciałeś to zrobić naprawdę?
- Chodzi mi o fantazje. - Rozumiem.
Miałem wtedy 18 lat.
Fantazjował o biegaczu, którego często widywał.
Zastanawiał się, jak wygląda bez koszulki.
Chciał uprawiać seks z tym młodzieńcem.
Nie potrafił do niego zagadać.
Więc postanowił, że go ogłuszy w lesie
i będzie uprawiać seks z nieprzytomnym.
Nie chciał go zabić.
Chodziło o dotyk, przytulanie, odkrywanie ciała.
Nie chciał wejść w związek.
Nie liczyła się osoba,
lecz wysportowane męskie ciało.
Tego pragnął.
Chciał ogłuszyć biegacza kawałkiem kija baseballowego.
Ukrył się za drzewem.
Biegacz się nie pojawił,
więc Jeff odpuścił.
To była jego pierwsza fantazja o przemocy.
Ofiarą miał być okoliczny biegacz.
LIPIEC 1991 R.
Oglądacie WTMJ, całodobowy kanał informacyjny Milwaukee.
Zapraszamy na poranne wiadomości.
Pierwszy raz powiedziałem o tym światu
w porannych wiadomościach na żywo.
Dzień dobry. Mamy przerażające wieści z Milwaukee.
Policja dokonała makabrycznego odkrycia w jednym z mieszkań.
Moje słowa zszokowały prezenterów.
W środku nocy policja odkryła
w tym mieszkaniu kawałki męskich ciał.
Sprawcą jest prawdopodobnie mieszkaniec bloku.
Podejrzewa się seryjne morderstwo na tle seksualnym.
Po relacji spodziewałem się pytań.
Prezenterzy zawsze o coś pytają.
Ciała zostały poćwiartowane,
więc trudno ustalić tożsamość ofiar.
Milczeli.
Dopytywałem ich potem, czemu o nic nie zapytali.
Powiedzieli, że ich całkowicie zatkało.
Jako reporter pojechałem zobaczyć miejsce zbrodni.
Było tam jak w cyrku.
Codziennie gromadziły się tłumy.
Ludzie byli w głębokim szoku i nie mogli stamtąd odejść.
Ciężko sobie wyobrazić skalę tych wydarzeń.
Czułam niepokój, byłam przejęta.
Martwiłam się, czy dobrze wykonuję swoją pracę.
Kiedy twoi rodzice się rozeszli?
Gdy miałem 18 lat.
To było w 1978 roku.
Udowadniałam mu, że go nie osądzam.
Musiałam wiele z niego wyciągnąć,
a było tego sporo.
Udało mi się to, bo mi zaufał.
Rodzice mieli swoje problemy.
Nie mogłem nic zrobić, by to zmienić.
Więc szukałem szczęścia na własną rękę.
Nie wyszło to na dobre.
LIPIEC 1991 R.
LICEUM REVERE
Dahmer dopiero co ukończył liceum.
Jego rodzice byli w trakcie rozwodu,
a on siedział sam w domu w Bath w Ohio.
Jego matka wyrzuciła ojca z domu.
Facet zamieszkał motelu.
Matka miała dość.
Nie mówiąc nic mężowi,
nagle wyjechała z młodszym synem.
Ojciec Jeffa nie wiedział,
że jego żona wyjechała do Wisconsin.
Jeffrey nigdy nie twierdził, że rodzice go porzucili,
chociaż mógł się tak czuć.
Nie rozmawialiście od jej wyjazdu do Chippewa Falls?
Zgadza się.
Jak się wtedy czułeś?
Byłem przybity. Samotny, znudzony.
I skołowany.
Dom był pusty.
Dojrzałem autostopowicza.
Pomyślałem, że fajnie byłoby z kimś pogadać.
Oraz uprawiać z nim seks.
18 CZERWCA 1978 R.
TRZY TYGODNIE PO UKOŃCZENIU LICEUM
W 1978 roku Steven Hicks jechał stopem
na koncert rockowy.
Jeffrey zawsze koncentrował się
na wyglądzie tułowia.
Oraz na atrakcyjnej budowie ciała.
Na to zwracał uwagę.
To mnie pociągało.
Ciało i nic więcej.
To był mój motyw.
Steven Hicks był bez koszulki, gdy łapał stopa.
Właśnie o tym Jeff fantazjował,
a teraz mógł to zrealizować.
Pomyślał, że ma świetną okazję.
Miał do dyspozycji samochód i pusty dom.
Chciał nakłonić autostopowicza, by wrócił z nim do domu.
Zatrzymał się i zaczął rozmowę.
Zaprosił Hicksa do siebie na piwo i trawkę.
Hicks się zgodził.
Hicks nie był gejem.
Nie doszło do kontaktów seksualnych.
Doszło do czegoś między wami?
Nie.
Z rozmowy wynikało, że nie jest zainteresowany,
więc niczego mu nie proponowałem.
Dobrze.
Steven Hicks powiedział Jeffreyowi,
że musi już lecieć, bo znajomi będą martwić się o niego.
Jeff nie chciał go puścić.
To był pierwszy raz.
Chciałem nad nim panować.
Nic nie czułem.
Chciałem to zrobić i nie liczyło się,
czy on był gejem, czy nie.
To nie miało znaczenia.
Dahmer chwycił sztangę
i uderzył nią Stevena Hicksa w głowę.
Nie wiem, czemu go uderzyłem.
Chciałem, żeby został na dłużej.
Steven stracił przytomność.
Jeffrey udusił go sztangą.
Czułem się wspaniale,
że w końcu mogę to komuś zrobić.
Byłem w szoku, że posunąłem się do tego.
Byłem podekscytowany. Miałem kontrolę.
Ale też byłem przerażony.
- Co zrobiłeś z ciałem? - Nic.
Ukryłem je w przestrzeni pod podłogą.
- Przyglądałeś się ciału? - Raz to zrobiłem.
Tylko na niego spojrzałem.
O czym wtedy pomyślałeś?
Byłem chorobliwie ciekawy,
jak wyglądają zwłoki.
To była ciekawość przemieszana ze strachem.
Po tamtym zdarzeniu wpadł w panikę.
Zastanawiał się, jak pozbyć się zwłok.
Poćwiartowałem ciało.
Przypomniało mi się teraz,
że najpierw odciąłem nogi, potem ręce i głowę.
Znowu go dotykałeś?
Pewnie tak.
Dotknąłem wątroby i serca.
Trzymał oddzielnie głowę ofiary.
Masturbował się do części ciała.
Nie zastanawiałeś się, skąd u ciebie taka satysfakcja?
Miałeś 18 lat i masturbowałeś się do zwłok.
Do dziś nie wiem, czemu tak było.
Bardzo mnie to podniecało.
Po prostu to robiłem.
Jak długo trzymałeś zwłoki w domu?
Około sześciu godzin.
Największą satysfakcję miał z tego, co zrobił z ciałem.
To prawda, że miał zaburzenia seksualne.
Próbowaliśmy udowodnić jego niepoczytalność
z pomocą naszego eksperta.
Jestem psychiatrą sądowym.
Byłem biegłym sądowym podczas procesu Dahmera.
Zajmuję się parafiliami, czyli mówiąc potocznie
dewiacjami seksualnymi.
Takich ludzi podnieca coś nietypowego.
Rozpoznałem u niego nekrofilię.
Jest to dewiacja wyrażająca się
ogromnym pociągiem do uprawiania seksu ze zwłokami.
W domu był trup.
Był też Jeffrey.
Około trzeciej nad ranem postanowił pozbyć się ciała.
Chciał wrzucić je do jaru niedaleko domu.
Spakował ciało w worki na śmieci.
Zatrzymała go policja, bo zjechał na przeciwny pas.
Orzekli, że jest trzeźwy.
Funkcjonariusz poświecił latarką
i dojrzał na tylnym siedzeniu worek ze zwłokami Hicksa.
Jeff pożalił się, że rodzice się rozchodzą,
i nie może spać, więc pojechał wyrzucić śmieci.
Ten 18-latek miał w aucie zwłoki ofiary, którą dopiero co zabił,
i tłumaczył się policjantowi.
Dahmer wiedział, czym to grozi.
Policjant uwierzył w kłamstwo o śmieciach.
Funkcjonariusz nie zajrzał do worków.
Jeff go skutecznie przekonał.
Wtedy zrozumiał, że potrafi manipulować
że może skłamać i ujdzie mu to na sucho.
Zawrócił do domu.
Znalazł półmetrową ocynkowaną rurę.
Upchnął w nią worki.
Przeszedł na most
i wyrzucił do rzeki rzeczy pana Hicksa.
W tym nóż, którym poćwiartował ciało.
Tata mieszkał w hotelu.
Przez kilka miesięcy byłem sam.
Jak często rozmawiałeś z ojcem, gdy mieszkał w hotelu?
Do dwóch razy w tygodniu.
Jego ojciec i Shari, przyszła macocha,
wrócili do domu.
Lodówka była pusta.
Po domu walały się butelki po alkoholu.
Było oczywiste, że chłopak ma problemy.
Zaniepokojony ojciec wprowadził się do domu.
Potem wyjechałeś na studia?
Na trzy miesiące.
Dużo piłem i miałem kiepskie oceny.
Ojciec załatwił mu studia na Uniwersytecie Stanu Ohio.
Chłopak chlał, aż w końcu oblał semestr.
Ojciec i macocha zadecydowali, że Jeff pójdzie do wojska.
Wysłali mnie na szkolenie podstawowe
i dla sanitariuszy polowych.
Wyznał mi, że nauczył się
identyfikować organy podczas szkolenia w wojsku.
Jeffrey Dahmer został wyrzucony za picie.
Znowu dużo piłem,
więc musiałem wrócić do Ohio.
Zamieszkałem z rodzicami.
Wrócił do domu po trzech latach.
Worki ze zwłokami Stevena Hicksa
wciąż tam były.
Dahmer ukrył szczątki Hicksa
w różnych częściach lasku obok ich posesji.
Tak chłopak rozpłynął się w powietrzu.
O jego losach dowiedziano się w lipcu 1991 roku.
Hicks zaginął w czerwcu 1978 roku.
Przez 13 lat rodzina nie miała pojęcia,
co się stało z ich synem Stevenem.
TEMAT: ZAGINIONY/ZABÓJSTWO
OFIARA: STEVEN MARK HICKS
ARESZTOWANY: JEFFREY DAHMER
OFIARA: STEVEN HICKS
Przejmowałem się tym.
Czym się przejawiały te żądze i czy cię niepokoiły?
Co wtedy czułeś?
Ogromne poczucie winy.
Rozważałem, czy się nie przyznać.
Zabrakło mi odwagi.
Co wtedy myślałeś?
Że popełniłem okropny błąd.
Nie chciałem, żeby to się powtórzyło.
SIERPIEŃ 1991 R.
Podczas przesłuchania rozmawialiśmy o jego rodzinie.
Jeff nie chciał ich w to mieszać.
Twierdził, że rodzice nic o tym nie wiedzieli.
Gdy powiedziałem Lionelowi, ojcu Jeffa,
o zabójstwach, był w szoku.
Nie docierało do niego, że zrobił to jego syn.
Jak zareagowała rodzina?
Zareagowali tak samo
jak każda inna rodzina.
Są zrozpaczeni.
Czują się okropnie z powodu tej tragedii.
Żal im ofiar i ich rodzin,
a także ich syna.
To porządna rodzina.
Jego ojciec Lionel to wspaniały człowiek.
Jest głęboko zrozpaczony.
GŁOS LIONELA DAHMERA
Kocham go. Nie sądziłem, że jest tak chory.
Zawsze będę go wspierać myślami i modlitwą.
Śledczy pozwolili mu palić i pić kawy do woli.
Był spokojny i uważny.
Tylko dzięki temu dowiedzielibyśmy się wszystkiego.
Rozmawiał chętnie i długo,
bo wtedy miał dostęp do tych dwóch rzeczy.
Ciężko mi przywołać tamte uczucia i motywacje.
Rozumiem. Powiedz, jeśli będzie to zbyt bolesne.
- Czy wiesz… - Już jest.
Gdy tak rozmawiamy i analizujemy,
dociera do mnie, jak wypaczone było moje myślenie.
Z biegiem czasu bardziej mi ufał.
Oraz chętniej opowiadał
o szczegółach każdego morderstwa.
Czasem czułam się, jakbym była jego matką
albo jakby on był moim bratem.
Innym razem czułam się jak jego terapeutka.
Próbowałeś stworzyć z kimś związek?
Raczej nie.
Dlaczego?
Przez sytuację w domu.
Nie mogłem być z kimś w związku,
dopóki mieszkałem z rodzicami.
Na sugestię ojca Jeff zamieszkał ze swoją babcią.
Na wieść o tym, co zrobił jej wnuk,
Katherine zalała się łzami.
Nie uwierzyła mi.
Nie chciała znać szczegółów
ani wiedzieć, co działo się w jej piwnicy.
SIERPIEŃ 1991 R.
Wyprowadziłem się.
Zamieszkałem w Wisconsin, żeby pomagać babci.
Rodzice zaproponowali, by zamieszkał z babcią,
bo niedołężnieje i potrzebuje pomocy, a jemu wyjazd dobrze zrobi
i zacznie nowe życie.
Jeffrey powiedział, że bardzo kochał babcię.
Dla Jeffreya babcia była ideałem.
Mieszkała w South Side, była pobożna i troskliwa.
I bardzo życzliwa.
W takim domu dorastał Lionel Dahmer.
Bardzo wspierała i kochała Jeffa.
Było jasne, że nie miał dobrej relacji z rodzicami.
Babcia mieszkała w West Allis, na przedmieściach Milwaukee.
Pomagałem jej w pracach domowych.
Nie była wymagająca wobec Jeffreya.
Nie wiem, czy wiedziała o jego orientacji.
Jeffrey czuł, że gdyby o niej wiedziała,
to by go potępiała.
W tamtych czasach coming out wyglądał inaczej.
Było mu ciężko. Nie podobało mu się, że jest gejem.
Naprawdę starałem się zmienić
swój styl życia i pragnienia.
Próbowałem się pozbyć homoseksualnych uczuć.
Oraz cynicznych myśli.
Zacząłem regularnie chodzić do kościoła z babcią.
Próbowałem zagłuszyć homoseksualne uczucia.
Zaczął się zmieniać.
Czytał Biblię.
Często jedli posiłki razem z babcią.
Babcia co niedzielę chodziła do kościoła.
Jakiego była wyznania?
Protestanckiego.
Chodził do kościoła i modlił się,
by zwalczyć patologiczne pragnienia seksualne.
Szukał rozwiązań zastępczych, by nie zabijać.
Chodziłem po Southridge.
Wpadł mi w oko manekin.
Chciałem go mieć.
Wszedłem do sklepu.
Nikogo tam nie było.
Siedziałem tam do czasu zamknięcia.
- Nie włączył się alarm? - Nie.
Rozebrałem manekina.
Wróciłem do domu taksówką.
Ukryłem manekina w garażu babci.
Bawiłem się nim później.
Ubierałem go i rozbierałem.
Udawałem, że jest prawdziwy.
Kładł się obok manekina i masturbował.
Ale wolał to robić obok człowieka.
Był rozczarowany.
Manekin bez twarzy mu nie wystarczał.
Babcia natykała się na niego czasem.
Wieszała na nim ubrania, które dla mnie wyprała.
- Tak? - Pytała, po co mi on.
I skąd go mam.
Wymyśliłem bajeczkę, że kupiłem go, bo mieli nadmiar.
Zadzwoniła do taty, więc postanowiłem się go pozbyć.
Zaniosłem manekina do piwnicy,
rozwaliłem na kawałki i wyrzuciłem.
Rozmawiałem z 20 seryjnymi mordercami.
Większość mordowała na tle seksualnym.
Rozmawiałem też z masowymi mordercami.
Dlatego prokuratura poprosiła mnie,
żebym ocenił stan Dahmera.
Widywałem go przez trzy dni, a potem zeznawałem na procesie.
Najdziwniejsze jest to, że w porównaniu
z innymi seryjnymi zabójcami Dahmer się nie bronił.
Niczego nie ukrywał.
Nawet starał się znaleźć inne rozwiązanie.
Był czas, że Dahmer unikał alkoholu
i gejowskiego seksu ze względu na przekonania religijne.
Wtem wydarzyło się coś nieoczekiwanego.
Facet podrzucił mu w bibliotece liścik
z propozycją zrobienia loda w łazience.
Byłem w bibliotece West Allis.
Czytałem sobie książkę.
Nie spodziewałem się czegoś takiego.
Zaśmiałem się do siebie.
Pomyślałem, że jestem wystawiany
na podłą próbę zgorszenia.
Wiesz?
Nie widziałem jego twarzy.
Nie czułeś przymusu, gdy chodziłeś do kościoła,
ale potem uczucie się nasiliło?
Wtedy coś odblokowało się we mnie.
Zaczął częściej myśleć o gejowskim seksie.
Zrozumiał, że znajdzie chętnych.
To były jego drzwi do świata.
Przestał być ostrożny.
Jeffrey Dahmer dostał pracę.
Pracował na taśmie w wytwórni czekolady Ambrosia.
Robił na nocnej zmianie.
Dzięki tej pracy mógł wychodzić w weekendy.
Miałem dość porządną pracę.
Miałem wolne.
Prywatność.
Znów piłem i łaziłem po księgarniach.
Zacząłem chodzić do barów dla gejów.
Szukałem towarzystwa.
Kogoś na wieczór.
Szukałem faceta, który dałby się całkiem zdominować,
i pozwolić mi robić z nim, co zechcę.
Pragnąłem kontaktu z prawdziwą osobą,
a nie manekinem.
Taką miałem fantazję.
Zanim wpadłem w ten wir…
starałem się stawiać opór.
Znałem Dahmera i kilka jego ofiar.
Gdy to wyszło na jaw,
bywalcy barów przypomnieli go sobie.
Nic dziwnego, bo Milwaukee jest malutkie.
Były lata 80.
Społeczność gejowska w Milwaukee dopiero się rodziła.
Nie było takiego blichtru jak w Chicago,
Nowym Jorku czy Los Angeles.
Ale jak na Milwaukee
bawiliśmy się świetnie.
Wychodziło się codziennie.
PRZYJACIEL SEARSA
Zawsze coś się działo.
Mogliśmy być sobą.
Byliśmy wolni.
Czuliśmy się ze sobą dobrze.
Stroiliśmy się do barów.
Puszczali tam piękną muzykę.
Nogi rwały się do tańca.
Bary gejowskie znajdowały się w centrum.
Wszystkie były w bliskim sąsiedztwie.
Można było odwiedzić kilka w noc.
Dojrzewaliśmy do swoich tożsamości.
Akceptowaliśmy siebie.
Było wiele wspaniałych osób.
Całe życie mieszkałem w Milwaukee.
Wcześnie zaangażowałem się w życie społeczności.
W tamtych czasach pracowałem jako dziennikarz.
Dahmer starannie wybierał te miejsca.
Analizował profile klientów i lokalizacje barów.
To były ciemne ulice. Strach było tam parkować.
Życie gejów było owiane aurą tajemniczości,
co ułatwiało zadanie drapieżnikom jak Dahmer.
Każdy używał jakiegoś pseudonimu.
Geje pod osłoną nocy skrywają swoje drugie życie,
choć mają dobrą pracę, żony i dzieci.
Zdaniem prezesa towarzystwa osób homoseksualnych
życie gejów często owiane jest tajemnicą.
Geje od lat spotykali się w łaźni.
ŁAŹNIA RZYMSKA
W latach 80. łaźnie służyły tylko do celów towarzyskich.
Geje chodzili tam na seks.
Chodziliśmy do łaźni,
bo mogliśmy tam być całkiem nadzy.
Uprawialiśmy przygodny seks.
Robiliśmy to z nieznajomymi, bo panowała anonimowość.
Ludzie chcieli uprawiać seks.
Club Baths była najpopularniejszą łaźnią w Milwaukee.
Znajdowała się na drugim piętrze, wejście było z ulicy.
Niestety Jeffrey Dahmer chadzał tam chętnie.
Uprawiał seks z mężczyznami w łaźniach.
Nie był uległy wobec nikogo.
Chciał mieć pełną kontrolę,
dlatego wnosił do łaźni środki odurzające.
Co to był za benzodiazepin?
Halcion.
Na co go dostałeś?
Na kłopoty ze snem, bo pracowałem na nocki.
To dało ci poczucie kontroli?
Dzięki tabletkom leżeli ze mną dłużej
i nie musiałem robić tego, na co oni mieli ochotę.
Nie oczekiwali ode mnie niczego.
Robiłem z ich ciałami to, na co miałem ochotę.
Myślałeś o ich odczuciach?
Tak, ale nie obchodziły mnie.
Chciałem spełniać swoje pragnienia.
Miałem ich gdzieś.
Spełniał swoją potrzebę bycia z kimś.
Mężczyźni leżeli z nim długo
i o to mu głównie chodziło.
Faceci byli nieprzytomni, nie mogli się bronić.
Uprawiali seks wbrew własnej woli.
Raz dał komuś zbyt dużą dawkę.
Ofiara nie mogła się wybudzić, więc przyjechało pogotowie.
Dahmer dostał zakaz wstępu do łaźni.
Policja nie uznała tych czynów za gwałty,
napaści na tle seksualnym ani zakłócanie porządku.
Kazali właścicielowi łaźni nie wpuszczać Dahmera
i dać znać, jeśli się pojawi.
Policja nie rozumiała, że można zgwałcić mężczyznę.
WEJŚCIE TYLKO W DOZWOLONYM STROJU
Był napiętnowany. Miał zakaz wstępu do łaźni.
Czy odczuwałeś zadowolenie?
Osiągnąłeś prawdziwą satysfakcję?
Nie.
Nie miałem nad nimi kontroli.
Chciałem w pełni nad nimi panować,
a nie mogłem.
21 LISTOPADA 1987 R.
DZIEWIĘĆ LAT PO ZABÓJSTWIE STEVENA HICKSA
Jeffrey bawił się na mieście.
Poznał Stevena Tuomiego.
Chciał spędzić z nim noc,
ale nie mógł go przyjąć w domu swojej babci.
Poszli więc do hotelu Ambassador.
Strasznie się upili.
Spędzili razem noc.
Następnego ranka
Jeff ocknął się po utracie przytomności.
Całkiem straciłeś przytomność?
- Tak. - Nie wiedziałeś, co się stało?
Zrozumiałem dopiero, gdy się ocknąłem.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Jego ręce i pościel były zakrwawione.
Jak również twarz Stevena.
Byłem wstrząśnięty.
Wpadłem w panikę.
No i…
Było mi przykro. Nie działałem celowo.
Sprawdziłeś mu puls?
Nie, bo się bałem.
Z ust leciała mu krew.
Podobno zginął od uderzeń w klatkę piersiową.
OFIARA: STEVEN TUOMI
Było pełno krwi.
Jeffreyowi urwał się film po alkoholu.
Sam był zaskoczony.
To nie był zamiar ani spełnienie fantazji.
Ujawniło się jego najskrytsze pragnienie.
Jest pewne, że tego nie planował,
bo musiał przedłużyć pobyt, by pozbyć się ciała.
Kupił w sklepie dużą walizkę
i wrócił z nią do hotelu.
Wszedł z walizką do pokoju
i wpakował do niej ciało Tuomiego.
Zamówił taksówkę.
Taksówkarz nawet zażartował,
że walizka jest tak ciężka, jakby był w niej trup.
Dahmer zabrał ciało Tuomiego do domu babci
i tam pozbył się go.
Poćwiartowane zwłoki spakował w worki
i wyrzucił do śmietnika.
LISTOPAD 1987 R.
Tuomi dorastał na Górnym Półwyspie Michigan.
Wszyscy w Ontonagon go znali.
Był cichym chłopakiem.
Nikomu nie dokuczał.
Steven Tuomi przeprowadził się do Milwaukee w połowie lat 80.,
gdzie podjął pracę jako kucharz.
Ostatni raz widziano go jesienią 1987 roku.
Uwierzyłem, że Dahmer mówił prawdę,
bo nie miał powodu, by kłamać.
Nie musiał przyznawać się do zbrodni,
bo mieliśmy na niego mało dowodów.
Dahmer sam złożył wyczerpujące zeznania.
Nie było podstaw, by mu nie wierzyć.
Gdy Dahmer się przyznał, spotkałem się z rodziną Tuomiego.
Ich syn pojechał za pracą do Milwaukee.
Chciał ułożyć sobie życie
i zniknął bez śladu.
WCIĄŻ BĘDZIEMY CIĘ KOCHAĆ
Rodzina nie mogła się pogodzić z jego śmiercią.
Co czułeś po wydarzeniach w hotelu?
Byłem przerażony.
Potem wszystko wróciło.
Nie chciałem, żeby taki incydent się powtórzył.
Co czułeś, gdy zrozumiałeś, że działałeś nieświadomie?
Byłem skołowany.
Czułeś, że tracisz kontrolę?
Oczywiście.
Pierwszego zabójstwa dokonał w 1978 roku.
Ofiarą był Hicks.
W listopadzie 1987 roku zamordował Stevena Tuomiego.
Pierwszy raz zamordował, mając 18 lat.
Nie zabijał przez dziewięć lat.
W hotelu coś mnie sprowokowało.
Chciałem więcej.
Nie potrafię tego wyjaśnić.
Morderstwo Tuomiego było punktem zwrotnym.
Czuł, że przegrywa walkę ze sobą i traci kontrolę.
Odczułem wyjątkową przyjemność,
która zawładnęła moim umysłem.
Nawet przeciętnie wyglądająca osoba może stanowić zagrożenie.
On uchodził za zwyczajnego faceta.
Nie wyglądał groźnie.
W Milwaukee grasował seryjny morderca.
Tylko Dahmer wiedział,
jakie zagrożenie czyha na ulicach naszego miasta.
Nawet policja nie miała o tym pojęcia.
Po latach opierania się w końcu uległ żądzom.
Stracił kontrolę i stał się maszyną do zabijania.
Zdominował mnie wewnętrzny przymus.
Zawładnęła mną tylko jedna myśl.
Kierowały mną
bestialskie żądze.
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre