Το δίκιο είναι άδικο και τ' άδικο είναι δίκιο.
Τρέξε μέσα στην ομίχλη και το βρομερό αέρα.
Πότε θα ξανασυναντηθούμε οι τρεις μας; Σε βροντή, σε αστραπή ή σε βροχή;
'Οταν ο σαματάς περάσει. 'Οταν η μάχη χαθεί και κερδιθεί.
-Αυτό θα γίνει πριν τη δύση του ηλίου. -Πού;
Στη χέρσα γη επάνω.
Εκεί θα συναντήσουμε το Μάκβεθ.
ΜΑΚΒΕΘ
-Ποιος ματωμένος άντρας είναι τούτος; -Χαίρε, φίλε!
Πες στο βασιλιά τη γνώση σου για τη συμπλοκή όπως την άφ ησες.
Ο άσπλαχνος Μακντόνουαλντ οδήγησε την ανταρσία του απ' τα δυτικά νησιά.
Και η τύχη χαμογέλασε στ' αναθεματισμένο μακελειό του.
-Μα, ο γενναίος Μάκβεθ... -Τ' αξίζει αυτό το όνομα.
...χάραξε ένα πέρασμα, μέχρι ν' αντικρίσει το σκλάβο.
Κι ποτέ δε χαιρέτησε, ούτε αποχαιρέτησε...
...αλλά τον έσκισε απ' τον αφαλό μέχρι τα σαγόνια.
Γενναίε ξάδελφε!
Με την ευκαιρία αυτήν, ο βασιλιάς των Νορβηγών...
...με παρθένα στρατιά ξεκίνησε νέα επίθεση.
Τούτο δε δείλιασε τους λοχαγούς μας Μάκβεθ και Μπάνκο;
'Οσο τα σπουργίτια τους αετούς κι ο λαγός το λιοντάρι.
Τα λόγια σου ταιριάζουν με τις πληγές σου. Σε τιμούν.
Φωνάξτε τους γιατρούς.
-Ο Θεός να φυλάει το βασιλιά. -Τι νέα, τιμημένε μου θάνη;
Ο Νορβηγός με τρομερά πλήθη...
...και με τη βοήθεια του προδότη, το θάνη του Κώντορ...
...άνοιξε ζοφερή μάχη μέχρι που ο νυμφίος της νίκης ο Μάκβεθ...
...τον αντιμετώπισε λυγίζοντας το άφθονό του πνεύμα.
Τελικά, η νίκη έγινε δική μας.
Μεγάλη ευτυχία! Ο θάνης αυτός δε θα προδώσει πια τα συμφέροντά μας.
Βγάλε φιρμάνι για το θάνατό του.
Και με τον πρότερό του τίτλο, χαιρετά το Μάκβεθ.
Μέρα τόσο δίκαιη και συνάμα τόσο άτιμη δεν έχω ξαναδεί.
Τι είναι αυτά;
Τόσο περιφρονητικά και απείθαρχα στην όψη...
...που δε μοιάζουν γήινα.
Μιλήστε, αν μπορείτε. Τι είστε;
Χαίρε, Μάκβεθ! Χαίρε συ, θάνη του Γκλάμις!
Χαίρε, Μάκβεθ. Χαίρε συ, θάνη του Κώντορ.
Χαίρε, Μάκβεθ, που θα γίνεις βασιλιάς μας!
Είστε φανταστικά ή πραγματικά τα όντα αυτά που φαίνεστε;
Το συμμαχητή μου χαιρετάτε με τιμές και σπουδαία προμαντέματα...
...που τον έχουν συνεπάρει.
Σε μένα δε μιλάτε.
Αν μπορείτε να δείτε τους σπόρους του χρόνου...
...και να πείτε ποιος θα φυτρώσει, πείτε μου...
...που ούτε ζητιανεύω ούτε φοβάμαι τις χάρες ή την έχθρα σας.
Χαίρε! Ταπεινότερος απ' τον Μάκβεθ, μα πιο τρανός.
'Οχι τόσο ευτυχής, μα ευτυχέστερος!
Βασιλιάδες θα βγάλεις, αλλά βασιλιάς δε θα γίνεις.
Χαίρετε κι οι δύο, Μάκβεθ και Μπάνκο!
Μάκβεθ και Μπάνκο, χαίρετε.
Μη φεύγετε, ομιλήτριες ελλιπών λογιών! Πείτε μου κι άλλα!
Με το θάνατο του Σινέλ, ξέρω πως είμαι θάνης του Γκλάμις.
Μα πώς και του Κώντορ;
Πείτε μου πού μάθατε τούτα τα μαντάτα;
Γιατί μας σταματήσατε με τόσο προφ ητικούς χαιρετισμούς;
Πού χάθηκαν;
Σ τον αέρα.
Κι ό,τι φαινόταν εξαφανίστηκε, σαν ανάσα στον άνεμο.
Υπήρχαν εδώ αυτά τα πλάσματα για τα οποία μιλάμε;
'Η μήπως φάγαμε τρελόχορτο που τη λογική αιχμαλωτίζει;
Τα παιδιά σου θα γίνουν βασιλιάδες.
Βασιλιάς εσύ θα γίνεις. Και θάνης του Κώντορ. 'Ετσι δεν είπαν;
Μ' αυτά ακριβώς τα λόγια.
Ο θάνης του Κώντορ ζ ει.
Και να γίνω εγώ βασιλιάς...
... ε βρίσκεται στα όρια τ' αληθινού.
Πόσο μάλλον του Κώντορ.
Ο βασιλιάς δέχτηκε μετά χαράς την είδηση της νίκης σου.
Παχιά σαν το χαλάζι έφ ταναν τα μαντά- τα, και οι πάντες εσένα υμνούν.
Μας έστειλε ο βασιλιάς μας να σ' ευχα- ριστήσουμε, όχι να σ' ανταμείψουμε.
Και σα δείγμα ύψιστης τιμής, με διέταξε να σ' ονομάσω...
...θάνη του Κώντορ.
Πώς;
Λέει την αλήθεια ο σατανάς;
Μα ζει. Γιατί με ντύνετε με δανεικούς μανδύες;
Ο θάνης ζει ακόμη, αλλά μια ζωή που του αξίζει να χάσει.
Οι προδοσίες που ομολογήθηκαν και αποδείχτηκαν έφεραν την ανατροπή του.
Θάνης του Γκλάμις κ αι του Κώντορ.
Το σπουαιότερο εν έφτασε ακ όμη.
Ευχαριστώ για τους κόπους σας.
Δεν ελπίζεις τα παιδιά σου να γίνουν βασιλιάδες;
Εκείνες που μου έδωσαν το Κώντορ, υποσχέθηκαν και σε εκείνα.
Τέτοιες προφ ητείες μπορεί να σ' ανάψουν πόθο για το στέμμα...
...αφού έγινες θάνης του Κώντορ.
Συχνά, για να μας βλάψουν, τα όργανα του σκότους λένε αλήθειες.
Μας κερδίζουν με μικρότητες για να μας προδώσουν με δυσμενείς επιπτώσεις.
Τούτη η υπ ερφυσική συμβουλή ε μπ ορεί ούτε κ ακή...
... ούτε κ αλή να είναι.
Αν είναι κ ακή γιατί μου 'ωσε υπ όσχεση επ ιτυχίας με μια αλήθεια,'
Είμαι θάνης του Κώντορ.
Αν είναι κ αλή, γιατί να π αραίομαι στον υπ αινιγμό...
...η τρομερή εικόνα του οπ οίου με συγχύζει και κ άνει την κ αριά μου...
... να χτυπ ά υνατά αντίθετα στο φυσικ ό,'
Οι υπ άρχοντες φόβοι είναι μόνο τρομερές φαντασιώσεις.
Η σκέψη μου, όπου ο φόνος ωστόσο είναι μόλις φανταστικ ός...
...κλονίζ ει την ύπ αρξη μου τόσο...
...που κάθε μου π ράξη πνίγεται σε εικ ασίες...
...και τίποτα εν είν' αληθινό.
Σας ευχαριστώ, κύριοι.
Κοιτάτε πώς είναι συνεπαρμένος ο σύντροφός μας.
Αν η μοίρα με θέλει βασιλιά, ας με στέψει χωρίς την ανάμιξή μου.
'Αξιε Μάκβεθ. Τις διαταγές σου περιμένουμε.
Συμπαθάτε με, στο θολό μυαλό μου τριγυρνούσαν πράγματα ξεχασμένα.
Οδηγήστε μας στο βασιλιά.
Πολλά τα χρόνια του βασιλιά.
Τίποτα στη ζωή του δεν του ταίριαζε όσο ο θάνατός του.
Πέταξε ό,τι πιο ακριβό είχε σα να ήταν κάτι ασήμαντο.
Σ το πρόσωπο δε διαβάζεις τι σκέφ τεται ο νους.
Σ το πρόσωπό του έτρεφα απόλυτη εμπιστοσύνη.
''Χαίρε εσύ που θα γίνεις βασιλιάς.
Αυτό σκέφ τηκα συνετό να μοιραστώ μαζί σου...
...αγαπημένη συντρόφισσα...
...για να γνωρίζεις το μεγαλείο που έταξαν σε σένα.
Φύλαξέ το στην καρδιά σου κι έχε γεια'' .
Γκλάμις είσαι και Κώντορ...
...και θα γίνεις αυτό που σου υποσχέθηκαν.
Κι όμως, η φύση σου με τρομάζει.
Ε ίναι γεμάτη κ αλοσύνη για να π άρεις τον π ιο σύντομο ρόμο.
Θέλεις να γίνεις τρανός...
... ε σου λείπει η φιλοδοξία, αλλά η μοχθηρία που τη συνοεύει.
Αυτό που θέλεις πολύ, το θέλεις μ' αγιοσύνη.
Δε θέλεις να π αίξεις άικ α, μα θέλεις να κερίσεις άτιμα.
'Ελα κ οντά μου γρήγορα, να σου ψιθυρίσω το θάρρος στο αυτί.
Χαίρε, Μάκβεθ! Χαίρε, θάνη του Κώντορ!
'Αξιε ξάδελφε! Την αμαρτία της αχαριστίας μου ένιωθα βαριά.
'Ενα έχω να πω. Σου πρέπουν παραπάνω απ' αυτό που μπορώ να σου προσφέρω.
Η βοήθεια κι η αφοσίωση που οφείλω, είναι ανταμοιβή από μόνη της.
Εσείς να δέχεστε τα καθήκοντά μας.
Καλώς μας ήρθες. Από βλαστάρι, θα αγωνιστώ, θα σε κάνω μεγάλο δέντρο.
Ευγενικέ Μπάνκο, που λιγότερα δε σ' αξίζουν...
...άσε με να σ' αγκαλιάσω και να σε βάλω στην καρδιά μου.
Αν μεγαλώσω εκεί, η σοδειά δική σου να 'ναι.
Γιοι, συγγενείς, θάνηδες κι εσείς που κοντά μου έχετε θέση...
...θα στεριώσω την περιουσία μου...
...στο μεγαλύτερό μου γιο, το Μάλκομ.
Τον οποίο τώρα ονομάζω πρίγκιπα του Κάμπερλαντ.
Χαίρε, πρίγκιπα του Κάμπερλαντ!
Πορέψου στο Ινβερνές και δέσε μας κοντά σου.
Πηγαίνω να χαροποιήσω τη γυναίκα μου με τον ερχομό σας.
-Ζητώ ταπεινά την άδεια να αποχωρήσω. -Αξιέ μου Κώντορ!
Είναι ασύγκριτος συγγενής.
Πρίγκιπας του Κάμπερλαντ!
Σ' αυτό το βήμα θα σωριαστώ ή θα το ξεπ εράσω.
Γιατί στο δρόμο μου βρίσκεται.
Μάκβεθ! Μάκβεθ!
Αστέρια, κρύψτε το φως σας.
Να μη δει το φως τους σκοτεινούς μου πόθους.
Τρανέ Γκλάμις! 'Αξιε Κώντορ!
Πιο τρανό κι απ' τους δύο θα 'ναι ο χαιρετισμός που θα ακολουθήσει!
Η γραφ ή σου με μετέφερε πέρα απ' το παρόν...
...και νιώθω το μέλλον πολύ κοντινό.
Πολυαγαπημένη μου...
...ο Ντάνκαν θα έρθει εδώ απόψε.
-Και πότε αναχωρεί; -Αύριο, σκοπεύει.
Ο ήλιος δε θα δει ποτέ αυτό το αύριο.
Το πρόσωπό σου είναι βιβλίο όπου διαβάζονται αλλόκοτα πράγματα.
Πρέπει να φροντίσουμε τον επισκέπτη.
'Αφησε στα χέρια μου το έργο αυτής της νύχτας.
Θα μιλήσουμε κι άλλο.
Δείξε σαν το αθώο λουλούδι, μα να είσαι το φίδι από κάτω.
Τ' άλλα άφησέ τα πάνω μου.
Ο κ όρακ ας κράζ ει το μοιραίο ερχομό του Ντάνκ αν στον πύργο μου.
Ελάτε, πνεύματα που καλλιεργείτε σκέψεις θνητών. Δώστε μου αναφροδισία.
Γεμίστε με απ' την κορυφή ως τα νύχια με φρικτή βαρβαρότητα.
Πήξτε το αίμα μου. Φράξτε την είσοδο κ αι το διάβα της τύψης...
... να μη μ' επισκεφτούν ενδοιασμοί και το σκ οπ ό μου κλονίσουν.
Σ' ωραία θέση είν' ο πύργος αυτός.
Ο αέρας γρήγορα γλυκαίνει τις αισθήσεις μας.
'Ελα, σκοτεινή νύχτα, τυλίξου στους σταχτί καπνούς της κόλασης...
... να μη δει το κοφτερό μαχαίρι μου την πληγή που θ' ανοίξει...
... ούτε οι ουρανοί να κρυφοκοιτάξουν και να φωνάξουν ''Στάσου ''!
Ωραία και ευγενική οικοδέσποινα, φιλοξενούμενοί σου είμαστε απόψε.
Στις υπηρεσίες σας.
Δώσε μου το χέρι σου.
Οδήγησέ με στον οικοδεσπότη μου.
Τον αγαπάμε πολύ και θα συνεχίσουμε να του αποδίδουμε τιμές.
Αν είναι γραφτό να γίνει, τότε ας γίνει μια ώρα αρχύτερα.
Αν η δολοφονία παγίδευε τις συνέπειες...
...και στο τέλος έπιανε μόνο την επιτυχία.
Αυτό το χτύπημα θα ήταν το μοναδικό αλλά και το τέλος όλων.
'Ομως εδώ, σε τούτη την όχθη και τον ύφαλο του χρόνου...
... θα πηδούσαμε στη ζωή που θα ερχόταν.
Υγεία σ' αυτό το σπίτι!
Μα σ' αυτές τις περιπτώσεις, έχουμε κρίση εδώ...
... απλά να διδάσκουμε αιματηρές πράξεις...
...που αφού μαθευτούν, γυρίζουν και βασανίζουν τον εφευρέτη.
Με διπλή εμπιστοσύνη βρίσκεται εδώ.
Πρώτον, συγγενείς και υπήκοός του είμαι...
... δυνατά εμπόδια στην πράξη.
Και σαν οικοδεσπότης του...
...να κλείσω την πόρτα στο φονιά, όχι να πάρω ο ίδιος το μαχαίρι.
'Αλλωστε, ο Ντάνκαν έχει σταθεί στη δύναμή του τόσο υπομονετικός...
...έχει φανεί καθαρός στο μεγάλο του αξίωμα...
...που οι αρετές του σαν άγγελοι θα επικαλεστούν...
... τ' ανάθεμα για το χαμό του.
Η συμπόνια, σα νεογέννητο θα πετάξει στη ριπή ή σα χερουβίμ των ουρανών...
...καβάλα σ' αόρατους αγγελιοφόρους τ' ουρανού που θα λαλούν...
... τη φρικτή πράξη που δάκρια θα πνίξουν τον άνεμο.
Δεν έχω σπιρούνια να κεντρίσω τα πλευρά της θέλησής μου.
Αλλά μονάχα ορμητική φιλοδοξία...
...που υπερπηδάει τον εαυτό της για να πέσει στην άλλη πλευρά.
-Γιατί έφυγες; -Με ζήτησαν;
Εκείνος δε σε ζήτησε;
Μην προχωρήσουμε άλλο τη δουλειά.
Μόλις μου απέδωσε τιμές.
Και φέρω χρυσές δοξασίες από κάθε λογής ανθρώπους...
...που θα φοριόντουσαν σαν καινούργιες κι όχι να απορριφτούν τόσο σύντομα.
Μεθυσμένη ήταν η ελπίδα με την οποία ντύθηκες;
Κοιμόταν από τότε;
Ξυπνάει τώρα, χλωμή και ωχρή να κοιτά ό,τι έπραξε με τόση ελευθερία;
Τέτοια λογαριάζω την αγάπη σου.
Φοβάσαι να είσαι ο ίδιος στα έργα όσο και στον πόθο;
Προσευχηθείτε για ειρήνη.
Προτιμάς να ζεις δειλός, αφήνοντας την ατολμία πίσω απ' την επιθυμία;
Σαν τη δύστυχη γάτα του γνωμικού;
Τολμώ να κάνω όσα με κάνουν άντρα. 'Οποιος περισσότερα τολμάει, δεν είναι.
Ποιο κτήνος σ' έβαλε να αναθέσεις αυτήν την επιχείρηση σε μένα;
'Οταν θα το τολμούσες, τότε ήσουν άντρας.
Κι αν τολμούσες πιο πολύ, περισσότερο άντρας θα 'σουν.
Χαίρε, θάνη του Κώντορ!
Αν αποτύχουμε;
Αποτύχαμε.
Μα, μάζεψε το θάρρος σου και δε θ' αποτύχουμε.
Τους δύο ακόλουθους του Ντάνκαν με κρασί θα στραβώσω...
...που η μνήμη, ο φύλακας του νου, καπνός θα γίνει.
Ναρκωτικό θα ρίξω στο πιοτό τους.
'Οταν πέσουν σε ύπνο βαθύ σα θάνατο...
...τι δε θα μπορούμε να κάνουμε στον αφύλακτο Ντάνκαν;
Γέννα μονάχα αρσενικά...
... γιατί η ατρόμητη φύση σου μονάχα άντρες πρέπει να φέρνει.
Πώς προχωρά η νύχτα;
Η σελήνη έπεσε. Δεν άκουσα το ρολόι.
-Στις δώδεκα πέφ τει. -Θαρρώ πως είναι αργότερα.
Πάρε το ξίφος μου.
Απόψε ο ουρανός κάνει οικονομία.
'Εχει όλα τα καντήλια του σβηστά.
Πάρε κι αυτό.
Μια κούραση με βαραίνει σα μολύβι, κι όμως δεν κοιμάμαι.
Σπλαχνικές δυνάμεις, συγκρατήστε σκέψεις που παραδίδονται στον ύπνο.
Ποιος είναι;
Φίλος.
Ακόμη δεν αναπαύεστε, κύριε; Ο βασιλιάς είναι στο κρεβάτι.
'Εχει εξαιρετική χαρά...
...κι έστειλε γενναία δώρα στους ακόλουθούς σου.
Ανέτοιμοι ως ήμαστε, η θέλησή μας έγινε υπηρέτης των ελλείψεων.
'Ολα καλά.
Χτες βράδυ ονειρεύτηκα τις τρεις αλλόκοσμες αδελφές.
-Σε σένα έδειξαν αλήθειες. -Δεν τις σκέφτομαι.
Ωστόσο, όταν βρούμε την ευκαιρία...
...θα μπορούσαμε να το συζητήσουμε, αν μου χάριζες το χρόνο.
'Οποτε ευκαιρήσεις.
Τιμές θα σου χαρίσει.
Μη χάσω τίποτα αναζητώντας να τις αυξήσω. Θα με συμβουλέψεις.
Για τώρα, καλό ύπνο να 'χεις.
Ευχαριστώ, κύριε. Την ευχή σ' ανταποδίδω.
Μαχαίρι είναι αυτό που βλέπω μπροστά μου...
...με τη λαβή κρατά το χέρι μου,'
'Ελα...
...άσε με να σ' αρπάξω!
Δε σε κρατώ, κι όμως, σε βλέπω ακόμη.
Μήπως και δεν είσαι, μοιραίο όραμα...
...αντιληπτό στην αφή όσο είσαι και στη όραση;
Μήπως είσαι παρά ένα μαχαίρι του νου...
...ένα ψεύτικο δημιούργημα προερχόμενο απ' το καταπιεσμένο μυαλό μου;
Μα σε βλέπω ακόμη...
...σε μορφή απτή, σαν τούτο που τραβάω τώρα.
Μ' οδηγείς στο δρόμο που είχα ήδη πάρει.
Και τέτοιο όργανο θα χρησιμοποιούσα.
Τα μάτια μου γελοιοποιούν τις υπόλοιπές μου αισθήσεις...
...ή μήπως αξίζουν όσο αυτές;
Σε βλέπω ακόμη!
Και στη λεπίδα και λαβή σου αίμα...
...που δεν υπήρχε πριν.
Υπαρκτό δεν είναι.
Είναι το αιματηρό έργο που παίζεται στα μάτια μου.
Τώρα, στο μισό τον κόσμο η πλάση φαίνεται νεκρή...
...και μαραζώνει με φόνο, φοβισμένη απ' το φρουρό της, το λύκο...
...που παραφυλάει με την κραυγή του.
'Ετσι με κρυφά βήματα, με του Ταρκύνιου τις δρασκελιές...
...προς το σκοπό του κινείται σα στοιχειό.
Ακλόνητη και στέρεα γη...
...μην ακούς τα βήματα μου, το δρόμο που παίρνουν...
... υπάρχει φόβος οι πέτρες σου να φλυαρούν για τα κατατόπια μου.
Μην τ' ακούς, Ντάνκ αν...
... γιατί είναι πένθιμη η καμπάνα που σε καλεί στα ουράνια...
...ή στην κόλαση.
Φοβάμαι πως ξύπνησαν και η πράξη δεν έγινε.
Η απόπειρα κι όχι η πράξη μας καταδικάζει.
'Ακου!
Ησυχία! 'Ηταν η κουκουβάγια που στρίγκλισε...
... ο θανάσιμος ντελάλης που στέλνει το στερνό καληνύχτισμα.
'Αντρα μου;
Την έκανα την πράξη.
Δεν άκουσες θόρυβο;
'Ακουσα την κουκουβάγια και τα τριζόνια.
-Δε μίλησες τώρα; -Καθώς κατέβαινα;
-Ναι. -'Ακου!
-Ποιος είναι στη διπλανή κάμαρα; -Ο Ντοναλντμπέιν.
Είναι θέαμα θλιβερό.
Ανόητη η σκέψη να το πεις αυτό.
Μου φαίνεται πως άκουσα μια φωνή να κραυγάζει '''Αλλο μην κοιμάστε.
Ο Μάκβεθ δολοφόνησε τον ύπνο'' .
Τον αθώο ύπνο, τον ύπνο που πλέκει με το ξεφτισμένο νήμα της έγνοιας.
Το θάνατο της κάθε μέρας, του μόχθου το λουτρό, το βάλσαμο του νου.
Το δεύτερο πιάτο της φύσης, κύρια τροφή στο γλέντι της ζωής.
Ακουγόταν σ' όλο το σπίτι, ''Ο Γκλάμις σκότωσε τον ύπνο...
...κι ο Κώντορ δε θα ξανακοιμηθεί. Ο Μάκβεθ δε θα ξανακοιμηθεί.
Ποιος το φώναξε αυτό;
Αυτές τις πράξεις μη σκεφτόμαστε αφού έχουν ήδη συμβεί...
...θα τρελαθούμε.
Φέρε νερό και πλύνε τη βρομερή μαρτυρία απ' τα χέρια σου...
Γιατί έφερες αυτά τα μαχαίρια απ' τον τόπο;
Πρέπει να βρίσκονται εκεί.
Εγώ δεν ξαναπάω.
Φοβάμαι αυτό που έχω κάνει. Δεν τολμάω να το ξαναδώ.
Δειλέ!
Δώσε μου τα μαχαίρια.
Με το αίμα του...
...θα κοκκινίσω τα πρόσωπα των ακόλουθών του...
...για να φανεί δική τους ενοχή.
Από πού έρχεται αυτός ο χτύπος;
Τι μ' έχει πιάσει κι ο κάθε θόρυβος με τρομάζει;
Τι χέρια είναι τούτα; Μου βγάζουν τα μάτια!
Θα ξεπλύνει ο ωκεανός του Ποσειδώνα αυτό το αίμα απ' το χέρι μου;
'Οχι, μάλλον το χέρι μου...
...θα βάψει κόκκινο βαθύ τις απέραντες θάλασσες...
...και το πράσινο, κόκκινο θα κάνει.
Το χρώμα των χεριών μου είναι το ίδιο με των δικών σου...
...αλλά αρνούμαι να φορέσω καρδιά τόσο λευκή.
Λίγο νερό θα μας ξεπλύνει απ' το φονικό.
Τι εύκολο λοιπόν που είναι!
Ας πάμε στην κάμαρά μας.
Φόρεσε το νυχτικό σου, μη δώσουμε αφορμή πως ξενυχτάμε.
Μη χαθείς τόσο άσχημα στις σκέψεις σου.
Καλύτερα να μην ήξερα ποιος είμαι παρά να ξέρω την πράξη μου.
Θα ξυπνήσεις τον Ντάνκαν με τα χτυπήματα!
Θα το έκανα αν γινόταν.
Τι χτύπημα κι αυτό!
Ο πορτιέρης στην κόλαση λιγότερο θα ξεκλειδώνει.
Ποιος είναι, μα το Βελζεβούλη;
Χτύπα, χτύπα. Ποιος είναι, μα το διάβολο;
Χ τύπα, χτύπα. Ποτέ δε βρίσκω ησυχία. Τι είσαι εσύ;
Κάποιος που πήρε τον εύκολο δρόμο για την αιώνια φωτιά;
Δεν κάνω πλέον το διαβολοπορτιέρη.
Ο τόπος αυτός είναι πολύ κρύος για να είναι κόλαση.
'Εφτασα αμέσως!
Τόσο αργά έπεσες στο κρεβάτι, που ακόμη είσαι ξαπλωμένος;
Γλεντούσαμε μέχρι το δεύτερο πετεινό...
...και το πιοτό, κύριε, τρία πράγματα φέρνει.
-Ποια τρία πράγματα; -Κόκκινη μύτη, ύπνο και ούρα.
Ασέλγεια, κύριε, παρακινεί χωρίς δικαιολογία.
Παρακινεί τον πόθο, μα αφαιρεί τις επιδόσεις.
Σε φ τιάχνει, σε καταστρέφει, σ' ανάβει...
...σ' ελευθερώνει, σε καταφέρνει, σ' αποκαρδιώνει...
...σε κάνει ν' αντέχεις και να μην αντέχεις.
-Το πιοτό σ' έβγαλε ψεύτη χτες βράδυ. -Μάλιστα το έκανε.
-Σηκώθηκε ο αφέντης σου; -Καλημέρα.
-Σηκώθηκε ο βασιλιάς, άξιε θάνη; -'Οχι ακόμη.
Με πρόσταξε να τον ξυπνήσω έγκαιρα. Μα σχεδόν άργησα.
Θα σε πάω σ' αυτόν.
Αυτή είναι η πόρτα.
Θα τολμήσω να τον ξυπνήσω αφού καθήκον μου είναι.
-Σήμερα φεύγει ο βασιλιάς; -Ναι, έτσι είχε πει.
Η νύχτα ήταν δαιμονισμένη. Οι καμινάδες παραλίγο να γκρεμιστούν.
'Οπως είπαν μερικοί, θρήνοι ακούστηκαν στον αέρα, παράξενες κραυγές θανάτου.
'Αλλοι λένε πως η γη είχε πυρετό.
-'Ηταν δύσκολη νύχτα. -Ω, φρίκη!
Φρίκη! Φρίκη! Η σύγχυση μεγαλούργησε.
Ο φόνος διέρρηξε το μυρωμένο ναό του Κυρίου.
-Μα, τι είναι αυτό που λες; -Εννοείς το μεγαλειότατο;
Μη με διατάζετε να μιλήσω.
Κοιτάτε, και πείτε τα εσείς.
Ξυπνάτε!
Χτυπάτε καμπάνα συναγερμού!
Φονικό και προδοσία!
Μάλκομ και Ντοναλντμπέιν! Μπάνκο! Ξύπνα!
Αποτινάξτε τον ύπνο, την πλαστογραφία του θανάτου. Δείτε το θάνατο τον ίδιο!
Σηκωθείτε! Δείτε τη μορφή του μεγάλου χαμού.
Φ λιν ς! Μπάνκο! Βγείτε σαν απ' τους τάφους σας...
...και πλησιάστε σαν πνεύματα να αντικρίσετε αυτήν τη φρίκη!
Χτυπάτε την καμπάνα!
Τι συνέβη που καλεί αυτή η φρικαλέα σάλπιγγα...
...τους κοιμισμένους του σπιτιού; Μίλα!
Ευγενική κυρία, τα λόγια μου δεν είναι για ν' ακούσεις.
Μπάνκο, σκοτώσανε το βασιλιά μας.
Ο'ι'μέ, ο'ι'μέ!
Μέσα στο σπιτικό μας;
Πολύ σκληρό για οπουδήποτε.
Αντέκρουσε το λόγο σου και πως δεν είναι αλήθεια.
Αν είχα πεθάνει πριν τούτο το κακό, ευλογημένα θα 'χα ζήσει.
Δεν υπάρχει τίποτα σοβαρό στη θνησιμότητα.
'Ολα ασήμαντα είναι. Η δόξα και η τιμή είναι νεκρές!
-Ποιον βρήκε το κακό; -Εσάς και δεν το ξέρετε.
Σκότωσαν το βασιλιά πατέρα σας.
Ποιος;
Φαίνεται πως το έπραξαν αυτοί στην κάμαρά του.
'Ηταν γεμάτοι αίμα. Τα μαχαίρια τους επίσης.
Κι όμως μεταμελώ που στην οργή μου πάνω τους σκότωσα.
Γιατί το έκανες αυτό;
Ποιος μπορεί να είναι σοφός, κατάπληκτος, εύκρατος κι οργισμένος...
...πιστός κι αδιάφορος μαζί; Κανείς!
Ο Ντάνκαν ήταν ξαπλωμένος με αίμα στ' αργυρό του δέρμα.
Κι οι φονιάδες βουτηγμένοι στα χρώματα του έργου τους.
Ποιος με καρδιά ν' αγαπά θα κρατιόταν;
Και σ' αυτήν την καρδιά, το θάρρος να δείξει την αγάπη του;
Ας φορέσουμε την ετοιμότητά μας και να συγκεντρωθούμε...
...να εξετάσουμε την πιο αιματηρή πράξη.
Φ όβοι και συνειδήσεις μας κλονίζουν.
Με τη βοήθεια του Θεού στέκομαι.
Πολεμάω την ψεύτικη παρουσία της μοχθηρής προδοσίας.
-Κι εγώ. -'Ολοι μας.
Τι θα κάνεις;
Ας μην τους συνοδεύσουμε.
-Εγώ θα φύγω για την Αγγ λία. -Εγώ στην Ιρλανδία.
Η χωρισμένη μας τύχη θα μας κρατήσει πιο ασφαλείς.
Εδώ, υπάρχουν μαχαίρια στα χαμόγελα των αντρών.
Το φονικό ακόντιο που ρίχτηκε ακόμη δεν έχει πέσει.
Εμπρός για τ' άλογα.
Κι ας μην ήμαστε ευγενικοί με αποχαιρετισμούς.
Ας φύγουμε αμέσως.
-Τι γίνεται στον κόσμο, Μακντάφ ; -Γιατί; Δε βλέπεις;
Μαθεύτηκε ποιος έκανε αυτήν τη δολοφονική πράξη;
-Αυτοί που έσφαξε ο Μάκβεθ. -Τι θα κέρδιζαν;
Δωροδοκήθηκαν. Οι γιοι του βασιλιά έφυγαν μακριά...
...και η υποψία της πράξης τους καταπιέζει.
Τότε μάλλον η εξουσία στο Μάκβεθ θα πέσει.
'Ηδη ανακηρύχτηκε και πήγε στο Σκουν για τη στέψη.
-Εσύ πας στο Σκουν; -'Οχι, ξάδελφε, πάω σπίτι στο Φ άιφ.
Εγώ θα πάω προς τα 'κει.
Να τα βρεις όλα καλά. Αντίο.
Τα έχεις όλα τώρα.
Βασιλιάς, Κώντορ, Γκλάμις...
... όλα, όπως σου έταξαν εκείνες οι παράξενες γυναίκες.
Και φοβάμαι π ως έπ αιξες άτιμα γι' αυτά.
'Ομως, ειπώθηκε, πως δε θα παραμείνουν στους απογόνούς σου.
Αλλά εγώ θα γίνω ρίζα κ αι πατέρας πολλών βασιλιάδων.
Κι αν είπαν την αλήθεια...
... εν είναι και δικοί μου χρησμοί...
...που θα με γεμίσουν ελπίδες,'
Χαίρε, Μάκβεθ! Χαίρε, βασιλιά της Σκοτίας.
Να κι ο πιο καλός μας καλεσμένος.
Αν ξεχνούσαμε αυτόν, θα 'ταν μεγάλη απώλεια στην τρανή μας γιορτή.
Απόψε, οργανώνουμε επίσημο δείπνο και παρακαλώ την παρουσία σου.
Η χάρη σου να με διατάζει...
...στην οποία έχω χρέος δεμένο μ' ακατάλυτο δεσμό.
-Θα ταξιδεύεις τ' απόγευμα; -Ναι, άρχοντά μου.
Πόσο μακριά θα πας;
Τόσο μακριά που θα με πάρει ως την ώρα του δείπνου.
-Μη χάσεις τη γιορτή μας. -Δε θα τη χάσω, αφέντη μου.
Μάθαμε πως οι ξάδελφοί μας είναι σε Αγγλία και Ιρλανδία...
...μη ομολογώντας τη φρικτή πατροκτονία τους.
Τα λέμε αύριο. Τρέξε στ' άλογό σου. Αντίο ώσπου να γυρίσεις τη νύχτα.
-Θα 'ρθει κι ο Φλινς μαζί σου; -Ναι, αφέντη μου.
Εύχομαι τ' άλογά σας γοργά και σταθερά πόδια να 'χουν. Αντίο.
-Προσμένουν να τους δεχτώ; -Μάλιστα.
Φ έρτε τους μπροστά μου.
Να είμαι έτσι δεν είναι τίποτα, αλλά να είμαι ασφαλής έτσι.
Οι φόβοι μας για το Μπάνκο είναι πολλοί. Στη βασιλική του φύση...
...έχει σοφία που οδηγεί την ανδρεία του να ενεργεί με ασφάλεια.
Μόνο τη δική του ύπαρξη φοβάμαι.
Και μ' αυτόν η μεγαλοφυία μου ταπεινώνεται.
Μένουμε μόνοι ως το δείπνο. Ως τότε, ο Θεός μαζί σας.
Μάλωσε τις αδελφές, όταν με κάλεσαν βασιλιά...
...και τις πρόσταξε να του μιλήσουν.
Μετά, προφητικά τον χαιρέτισαν...
...π ατέρα γενιάς βασιλιάων.
Στο κεφάλι μου έβαλαν στείρο στέμμα...
...και στο χέρι μου άγονο σκήπτρο.
Για να τ' αρπάξουν ξένα χέρια, μη με διαδεχτεί ο γιος μου.
Αν είναι έτσι...
... για τους γιους του Μπάνκο μόλυνα το νου μου.
Γι' αυτούς τον ευγενικό Ντάνκαν ολοφόνησα.
Για να τους κάνω βασιλιάδες. Τους γόνους του Μπάνκο.
Περίμενε μέχρι να σε καλέσω.
-Μόλις χτες δε μιλήσαμε; -Χ τες, υψηλότατε...
Λοιπόν, σκεφτήκατε τα λόγια μου;
Θυμηθείτε πως εκείνος σας κρατούσε τόσο καιρό στη δυστυχία...
...κι εσείς νομίζατε ότι έφταιγα εγώ, ο αθώος.
Εσύ μας το έκανες γνωστό.
Τόσο πολύ επικρατεί η υπομονή στη φύση σας που θα τ' αφήσετε να περάσει;
Τόσο ευσεβείς είστε που προσευχόσαστε γι' αυτόν το άντρα...
...του οποίου το βαρύ χέρι σας έκανε ζητιάνους;
Είμαστε άντρες, αφέντη μου.
Μάλιστα, στα βιβλία σας περνούν για άντρες.
Σαν τα λαγωνικά και κυνηγόσκυλα, μπασταρδόσκυλα, σπάνιελ...
...παλιόσκυλα και λυκόσκυλα, καλούνται όλα σκυλιά.
'Ετσι και με τους άντρες.
Τώρα, αν έχετε κάποια θέση στα βιβλία...
...όχι στη χειρότερη σειρά της ανδρείας, πείτε το.
Και θα σας αναθέσω μια δουλειά...
...που απ' τον εχθρό σας θα σας απαλλάξει...
...και θα σας βάλει στην καρδιά μου.
Η υγεία μας αρρωσταίνει με τη ζωή του...
...ενώ με το θάνατό του τελειοποιείται.
Τα χτυπήματα και οι γροθιές της μ' έχουν τόσο θυμώσει...
...που τολμώ να εκδικηθώ τον κόσμο.
Κι εγώ το ίδιο.
Γνωρίζετε πως ο Μπάνκο είναι εχθρός σας.
-Ναι, αφέντη μου. -Είναι και δικός μου!
Αν και με αδίστακτη δύναμη μπορώ να τον εξαφανίσω από μπροστά μου...
...και η θέλησή μου το επιβεβαιώνει.
Μα δεν πρέπει, για φίλους...
...δικούς του και δικούς μου, που την αγάπη τους δε θέλω να χάσω.
Και γι' αυτό, ζητάω με αγάπη τη βοήθειά σας...
...κρύβοντας το απ' τον κόσμο, για διάφορους λόγους σημαντικούς.
-Θα κάνουμε αυτό που προστάζεις. -Γενναίες ψυχές είστε.
Πρέπει να γίνει απόψε, και μακριά από το παλάτι.
Και για να μην αφ ήσετε τη δουλειά ατέλειωτη...
...ο Φλινς, ο γιος του, που τον συντροφεύει...
...του οποίου η απουσία μ' απασχολεί όσο και του πατέρα του...
...πρέπει να δεχτεί τη μοίρα εκείνης της σκοτεινής ώρας.
-Αποφασίστε το πιο πέρα. -Αποφασίσαμε, αφέντη.
Συμβούλεψέ τους πού να τους περιμένουν.
Πώς είσαι, αφέντη μου;
Γιατί μένεις μόνος...
...με τις κακοκεφιές σου συντροφιά;
Πράγματα χωρίς γιατρικό μη τα λογαριάζεις. 'Ο,τι έγινε, έγινε.
Καψαλίσαμε το φίδι, δεν το σκοτώσαμε.
'Ασε τη δομή των πραγμάτων να διαλυθεί, παρά να τρώμε το φαγητό με τρόμο...
...και να κοιμόμαστε στην πίκρα των εφιαλτών που μας ταράζουν κάθε νύχτα.
Καλύτερα να 'μαι με τους νεκρούς...
...παρά να πλαγιάζω στην τυραννία το νου μέσα σ' ανήσυχη έκσταση.
Ο Ντάνκαν είναι στον τάφο του.
Μετά τον πυρετό της ζωής, κοιμάται καλά.
Η προδοσία έκανε το πιο κακό της.
Ούτε ατσάλι, ούτε φαρμάκι...
...εγχώρια έχθρα, ξένη επίθεση, τίποτα δεν τον αγγίζει πλέον.
'Ελα, ηρέμησε, αφέντη μου.
Λείανε την τραχιά θωριά σου.
Να 'σαι έξυπνος και πρόσχαρος με τους καλεσμένους σου απόψε.
Θα είμαι, αγάπη μου.
Κι εύχομαι να είσαι και εσύ.
Γεμάτο σκορπιούς είναι το μυαλό μου, αγαπημένη γυναίκα.
Ξέρεις πως ο Μπάνκο και ο Φλιν ς του ζουν.
Μα, η φύση αθάνατους δεν τους έκανε.
Κι υπάρχει παρηγοριά. Είναι ευπρόσβλητοι.
Τότε να είσαι ευδιάθετη.
Πριν η νυχτερίδα πετάξει για να κοιμηθεί...
...πριν το κάλεσμα της Εκάτης...
...πριν το σκαθάρι με τη νυσταλέα βουή του...
...σημάνουν το χασμουρητό νύχτας...
...θα γίνει μια πράξη φοβερή.
Τι είναι να γίνει;
Μείνε ανίδεη, μέχρι να ολοκληρωθεί η πράξη.
'Ελα, αξιολύπητη νύχτα...
...κάλυψε την ευγενική ματιά της μέρας.
Και με το ματωμένο και αόρατό χέρι σου κάνε χίλια κομμάτια...
...το δεσμό που με ταλαιπωρεί.
Το φως λιγοστεύει και το κοράκι πετάει προς το δάσος.
Τα καλά της ημέρας γέρνουν και αποκοιμιούνται...
...ενώ τα στοιχεία της νύχτας αγριεύουν τα θύματά τους.
-Ποιος πρόσταξε να μας συναντήσετε; -Ο Μάκβεθ.
Δεν έχει ανάγκη να είναι δύσπιστος αφού τ' αξιώματά μας παραδίδει...
...και οι πράξεις μας είναι δίκαιες.
Μείνε μαζί μας. Η δύση ακόμα φέγγει με ίχνη ημέρας.
Και πλησιάζουν αυτοί που περιμένουμε.
Με το ρολόι, είναι μέρα...
...κι όμως η σκοτεινή νύχτα στραγγαλίζει τον ταξιδιωτικό φανό.
Είναι άραγε η επικράτηση της νύχτας ή η ατίμωση της μέρας...
...που το σκοτάδι θάβει το πρόσωπο της γης...
...όταν θα πρέπει το φως να το φιλάει;
Απόψε θα βρέξει.
Ας ρίξει τότε!
Προδοσία!
Φύγε, καλέ μου Φ λιν ς, φύγε!
Φύγε!
'Εχεις στο πρόσωπο αίματα.
-Του Μπάνκο θα 'ναι. -Τον ξαποστείλατε;
Ο λαιμός του είναι κομμένος. Αυτό του έκανα εγώ.
Είσαι απ' τους καλύτερους σφάχτες.
Μα καλό θα ήταν αν έκανες το ίδιο στο Φ λιν ς.
Αν το έκανες αυτό, η τέχνη σου είναι απαράμιλλη.
Αφέντη βασιλιά μου, ο Φλινς γλίτωσε.
Η κρίση μου με ξαναπιάνει.
Αλλιώς θα ήμουν τέλεια, άθραυστος σα μάρμαρο, γερός σα βράχος.
Μα, τώρα περιορίζομαι, δεσμεύομαι από αμφιβολίες και φόβους.
-Ο Μπάνκο είναι σίγουρος; -Μάλιστα, αφέντη μου.
Σ' ένα χαντάκι περιμένει, με είκοσι βαθιές πληγές στο κεφάλι.
Εκεί κείτεται το ενήλικο το φίδι.
Το σκουλήκι που ξέφυγε έχει προδιάθεση μια μέρα φαρμακερό να γίνει.
Για τώρα ούτε δόντια έχει.
Φύγε τώρα. Αύριο θα τα ξαναπούμε.
Γνωρίζετε τις θέσεις σας. Καθίστε. Εγκάρδια σας καλωσορίζω.
Σας ευχαριστούμε, Μεγαλειότατε.
Η κυρά μας κάθισε.
Εγώ θ' ανακατευτώ με τους καλεσμένους στο ρόλο του ταπεινού οικοδεσπότη.
-Αφέντη μου, δεν έκανες πρόποση. -Γλυκιά μου υπενθύμιση.
Πίνω στη γενική χαρά ολόκληρου του τραπεζιού...
...και του αγαπητού μας φίλου Μπάνκο, που μας λείπει. Μακάρι να 'ταν εδώ.
Μπάνκο!
Τώρα, την όρεξη περιμένει καλή χώνεψη, υγεία και στα δύο!
Αν σ' ευχαριστεί Μεγαλειότατε, κάθισε.
Σας ευχαριστεί Μεγαλειότατε να μας τιμήσεις με τη συντροφιά σου;
-Το τραπέζι είναι γεμάτο. -Εδώ μια θέση σας φυλάξαμε, κύριε.
-Πού; -Εδώ, καλέ μου άρχοντα.
-Ποιος από σας το έκανε αυτό; -Ποιο, αφέντη μου;
Μην πεις πως το έκανα εγώ.
-Μη μου κουνάς τα ματωμένα σου μαλλιά. -Ο βασιλιάς δεν είναι καλά.
Καθίστε, φίλοι. Ο βασιλιάς μας συχνά είναι έτσι κι από τα νιάτα του.
Καθίστε. Η κρίση είναι περαστική. Σε μια στιγμή θα 'ναι καλά πάλι.
'Αντρας είσαι εσύ;
'Αντρας γενναίος που τολμά να δει ό,τι θ' αποστρεφόταν ο διάβολος.
Ω, τι πράματα!
Είναι ο φόβος σου ζωγραφισμένος.
Αυτό 'ναι το αιωρούμενο μαχαίρι που σ' οδήγησε στο Ντάνκαν. Η ίδια η ντροπή!
Τι παίρνεις τέτοιες εκφράσεις; 'Οταν τελειώσει, βλέπεις ένα σκαμνί!
Για κοίτα! Δες! Εσύ τι λες;
Μακριά, μη σε βλέπω! Τα κόκαλά σου είναι αμέδουλα και το αίμα σου ψυχρό.
Συλλογισμό δεν έχεις στα μάτια που με κοιτούν με μίσος.
'Ο,τι τολμά ο άντρας, τολμώ εγώ.
Πάρε όποια μορφή εκτός από αυτή και τα νεύρα μου δε θα παίζουν.
Μακριά, φρικτή σκιά! Ανύπαρκτη παρωδία, μακριά!
Τι;
Εντελώς άναντρος απ' την ανοησία.
-Αφού υπάρχω κι εγώ, τον είδα. -Τι ντροπή!
Αίμα είχε χυθεί παλιότερα.
Κι από τότε, έγιναν φονικά πολύ αποκρουστικά για τ' αυτί.
Πέρασε ο καιρός που όταν το μυαλό χυνόταν, ο άνθρωπος πέθαινε...
...κι αυτό ήταν το τέλος.
Μα τώρα, ανασταίνονται με είκοσι θανάσιμες πληγές στο κεφάλι.
'Εδιωξες τη χαρά, χάλασες τη συνάντηση με τις πιο θαυμαστές αταξίες.
Μπορούν τέτοια να μας ενοχλούν σαν καλοκαιρινό σύννεφο...
...χωρίς την ιδιαίτερή μας απορία;
Με παραξενεύετε, ακόμα και με τη διάθεση που έχω.
'Οταν τώρα σκέφτομαι πως αντικρίζετε τέτοιο θέαμα...
...και διατηρείτε κόκκινα τα μαγουλά σας...
...ενώ εγώ έχω ασπρίσει απ' το φόβο.
Ποιο θέαμα, αφέντη μου;
Σε ικετεύω, μην του μιλάς, όλο και χειροτερεύει.
Οι ερωτήσεις τον εξοργίζουν. Καληνυχτίστε ευθύς αμέσως.
Μην κρατήσετε τάξη στην αναχώρησή σας, μόνο φύγετε αμέσως.
Καληνύχτα. Καλύτερη υγεία εύχομαι στη μεγαλειότητά του.
Καληνύχτα σ' όλους.
Θα φέρει αίμα. Λένε πως το αίμα φέρνει αίμα.
Είναι γνωστό πως πέτρες κουνιούνται και δέντρα μιλάνε.
Τι είναι η νύχτα;
Σχεδόν σ' ασυμφωνία με τη μέρα, ποια είναι ποια.
Τι λες για το Μακντάφ που αρνήθηκε τη διαταγή μου;
Πώς το γνωρίζεις αυτό, αφέντη μου;
Τ' άκουσα τυχαία.
Δεν είναι κανένας τους, μα πληρώνω έναν υπηρέτη στο σπίτι του.
Σου λείπει ύπνος.
'Ελα, πάμε για ύπνο.
Πρέπει να γυρίσω στις παράξενες αδελφές. Να μου πουν κι άλλα.
Τώρα είμαι αποφασισμένος να μάθω, με το χειρότερο τρόπο.
Για το δικό μου καλό, όλα τ' άλλα πρέπει να περιμένουν.
Μπήκα τόσο βαθιά στο αίμα που αν δεν το διασχίσω...
...ο γυρισμός θα 'ναι το ίδιο δύσκολος με τον πηγαιμό.
Παράξενες σκέψεις περνούν απ' το μυαλό μου...
...που πρέπει να γίνουν πράξη πριν μαθευτούν.
Στην πράξη είμαστε μικροί ακόμη.
Οι αντίχειρές μου με τρυπάνε, κάτι κακό έρχεται προς τα 'δω.
Τι είναι αυτό που κάνετε, κρυφές και σκοτεινές μάγισσες;
Πράξη ακατονόμαστη.
Διπλός μόχθος και ατυχία. Κάψε φωτιά, βράσε καζάνι.
Βάτραχος κάτω από κρύα πέτρα, τριάντα μία μέρες και νύχτες.
Φαρμάκι μόχθου πήρε ο ύπνος, βράσε πρώτα σε μαγεμένο δοχείο.
Μάτι σαλαμάντρας και πόδι βατράχου, μαλλί νυχτερίδας και γ λώσσα σκύλου.
Τσίμπημα οχιάς και κεντρί σαύρας, πόδι γουστέρας και φτερό κουκουβάγιας.
Μύτη Τούρκου και χείλη Τατάρου, σκλήθρες στην έκλειψη της σελήνης.
Μαλλί φιδιού του βάλτου, στο καζάνι βράσε και ψήσε.
Συκώτι βλάσφημου Εβραίου, χολή τράγου και παραφυάδα ελάτου.
Σας εκλιπαρώ, στην τέχνη που εξασκείτε, όπου κι αν τη μάθατε.
-Απαντήστε σ' αυτό που σας ρωτώ. -Μίλα!
-Ζήτα. -Θ' απαντήσουμε.
Απ' τα δικά μας στόματα θες ν' ακούσεις ή των αφεντάδων μας;
Καλέστε τους, να τους δω.
Ψύξτε το με αίμα μπαμπουίνου, το ξόρκι να γίνει γερό και αληθινό.
-Πες μου, άγνωστη δύναμη... -Γνωρίζει τη σκέψη σου.
Μάκβεθ, Μάκβεθ, Μάκβεθ.
Πρόσεχε τον Μακντάφ. Πρόσεχε το θάνη του Φάιφ!
Μιλήσατε για το φόβο μου σωστά.
-Μία λέξη ακόμα... -Δε δέχεται διαταγές.
Να 'σαι αιμοβόρος, τολμηρός, πιστός. Περιγέλα τη δύναμη του ανθρώπου.
Κανένας γεννημένος από γυναίκα δε θα βλάψει τον Μάκβεθ.
Τότε, ζήσε, Μακντάφ. Γιατί να φοβάμαι εσένα;
Μα, διπλά θα σιγουρευτώ και συμβόλαιο θα κάνω με τη μοίρα.
Δε θα ζήσεις!
-Ο Μάκβεθ ποτέ δε θα 'ναι ηττημένος. -Ποτέ, ποτέ.
Μέχρι το μεγάλο δάσος του Μπέρναμ...
...έρθει στον ψηλό λόφο του Ντανσινέιν εναντίον του.
Αυτό ποτέ δε θα γίνει! Ποιος μπορεί να στρατολογήσει δάσος;
Ποιος θα διατάξει το δέντρο να ξεριζώσει τις ρίζες του;
Γλυκά προμηνύματα, ωραία!
Κι όμως η καρδιά μου χτυπά ένα ακόμα να μάθει.
-Θα βασιλέψει ποτέ το σόι του Μπάνκο; -Μη ζητάς άλλα να μάθεις.
Θα μ' ευχαριστήστε! Αρνηθείτε μου και αιώνια θα είστε καταραμένοι.
Μοιάζεις με το πνεύμα του Μπάνκο. Το στέμμα μου καίει τα μάτια.
Θ' απλωθεί ως τη χαραγή της κρίσης;
Τώρα βλέπω, είναι αλήθεια.
Ο λαβωμένος Μπάνκο μου χαμογελά...
...και τους δείχνει για δικούς του.
Πού είναι;
Χάθηκαν!
Μολυσμένος ο αέρας που τους πήρε!
Και καταραμένοι όσοι τους πιστεύουν!
Ο Μακντάφ έφυγε.
-Πού βρίσκεται; -Σ την Αγγ λική αυλή.
Εκεί που ζει ο γιος του Ντάνκαν.
Εκεί πήγε ο Μακντάφ, να ζητήσει βοήθεια απ' το βασιλιά...
...να ξεσηκώσει το Νορθάμπερλαντ και το Σίουαρντ.
Με τη βοήθειά τους, φαγητό θα ξαναδούμε στα τραπέζια μας...
...ύπνο στις νύχτες μας, και γιορτές χωρίς αιματηρά μαχαίρια.
'Αγγελος ας πετάξει στην Αγγ λία...
...μια ευχή να γυρίσει σύντομα σε μας, στην ταλαιπωρημένη χώρα μας.
Ευγενική κυρά.
Ο γενναιόδωρος Ντάνκαν είναι νεκρός.
Τον Ντάνκαν θρήνησε ο Μάκβεθ. Μα ήταν νεκρός.
Κι ο γενναίος Μπάνκο άργησε.
Πες, αν θες, πως ο Φλιν ς τον σκότωσε, γιατί ο Φλιν ς έφυγε.
Οι άντρες δεν πρέπει ν' αργούν.
Φρικτό ο Μάλκομ και ο Ντοναλντμπέιν τον πατέρα τους να σκοτώσουν.
Πράγματι κολασμένο. Πόσο λύπησε το Μάκβεθ.
-Αν έβρισκε τους γιους του Ντάνκαν... -Προσεύχομαι να μην τους βρει.
Θα μάθαιναν τι σήμαινε να σκοτώνεις τον πατέρα.
Το ίδιο κι ο Φλιν ς.
Ειρήνη.
Τι νέα;
Ο Μακντάφ έφυγε για την Αγγ λία.
-'Εφυγε για την Αγγ λία; -Ναι, καλέ μου άρχοντα.
Ο χρόνος πρόλαβε τα τρομερά μου έργα.
Το κάστρο του Μακντάφ θα αιφνιδιάσω. Θα καταλάβω το Φάιφ.
Στη λεπίδα θα χαρίσω τη γυναίκα, τα μωρά του...
...και κάθε άτυχη ψυχή που συγγενείς του είναι.
Δε θα καυχηθώ σαν ανόητος.
Την πράξη θα εκτελέσω πριν το μετανιώσω.
Πρέπει να έχεις υπομονή.
Αυτός δεν είχε. Η φυγή του ήταν τρέλα. Οι φόβοι μας κάνουν προδότες.
Δεν ξέρεις αν ήταν σύνεση ή φόβος.
Ν' αφήσει τη γυναίκα και τα παιδιά του σε τόπο απ' το οποίο αυτός φεύγει;
Δε μας αγαπά.
Ο τρωγλοδύτης πολεμά την κουκουβάγια...
...να προστατεύσει τα μικρά του.
-'Ολα είναι φόβος, όχι αγάπη. -Αγαπητή ξαδέλφη, συγκρατήσου.
Ο άντρας σου είναι ευγενής, συνετός, διακριτικός...
...και ξέρει τις κρίσεις των καιρών.
Σ' αφήνω. Δε θ' αργήσω, μα θα ξαναγυρίσω.
Τα χειρότερα θα σταματήσουν...
...ή θ' ανέβουν εκεί που ήταν πριν.
'Ομορφή μου ξαδέλφ η, να είσαι ευλογημένη.
'Εχει πατέρα, κι όμως ορφανός είναι.
Φεύγω αμέσως.
-Πού θα βρεις πατέρα; -Κι εσύ, πού θα βρεις άντρα;
Ψωνίζω είκοσι στην αγορά.
-Ο πατέρας μου ήταν προδότης; -Ναι, αυτό ήταν.
-Τι είναι προδότης; -'Οποιος ορκίζεται και λέει ψέματα.
Αυτοί είναι οι προδότες;
Ναι, και πρέπει να τους κρεμάνε.
-Ποιοι θα τους κρεμάνε; -Οι τίμιοι άνθρωποι.
Οι ψεύτες είναι ανόητοι. Υπάρχουν αρκετοί για να κρεμάσουν τους τίμιους.
-Ο Θεός να σε φυλάξει. -Αν ήταν νεκρός θα τον θρηνούσες.
Πού είναι ο άντρας σου;
Ελπίζω, όχι σε μέρος που θα τον βρουν άνθρωποι σαν κι εσένα.
Είναι προδότης.
-Ψ έματα λες, κακούργε. -Τι είπες, μικρέ;
Νεαρέ προδότη!
Με σκότωσε, μητέρα.
Εκτός απ' το περπάτημα και τις παραστάσεις της, τι έχει πει;
Λόγια που δε θα επαναλάβω.
Μπορείς στο γιατρό. Είναι ανάγκη θα τα πεις.
Ούτε σε σένα, ούτε σε κανέναν, δεν έχω μάρτυρα να τα επιβεβαιώσει.
-Τα μάτια της είναι ανοικτά. -Ναι, αλλά δε βλέπουν.
-Τι κάνει τώρα; -Μια συνηθισμένη πράξη.
Φαίνεται πως πλένει τα χέρια της.
Κι όμως, να ένας λεκές.
Βγες, καταραμένε λεκέ.
Βγες, είπα!
'Ενας.
Δυο.
'Ηρθε η ώρα να το κάνω.
Η κόλαση είναι ζοφερή.
Ντροπή, βασιλιά μου, ντροπή! Σ τρατιώτης και φοβάσαι;
Γιατί να φοβόμαστε ποιος το ξέρει, κανείς δεν αμφισβητεί τη δύναμή μας;
Ποιος θα φανταζόταν πως ο γέρος έχει τόσο αίμα μέσα του;
Λοιπόν, λοιπόν!
Ο θάνης του Φάιφ είχε μια γυναίκα.
Πού είναι τώρα;
Θα καθαρίσουν ποτέ αυτά τα χέρια;
Αρκετά, αφέντη μου. Τα χαλάς όλα με τα καμώματά σου.
'Εμαθες ό,τι δεν έπρεπε.
Μίλησε ό,τι δεν έπρεπε, είμαι σίγουρη γι' αυτό.
Ακόμα μυρίζει το αίμα.
'Ολα τα αρώματα της Αραβίας δε θα γλυκάνουν αυτό το μικρό χέρι.
Τι αναστεναγμός! Η καρδιά της είναι οδυνηρά φορτισμένη.
Πλύνε τα χέρια σου, φόρεσε το νυχτικό σου.
Μη δείχνεις τόσο χλωμός.
Σου λέω, ο Μπάνκο είναι θαμμένος. Απ' τον τάφο του δε βγαίνει.
'Ετσι λες;
Στο κρεβάτι.
'Ελα. 'Ελα.
'Ελα, δώσε μου το χέρι σου.
'Ο,τι έγινε, έγινε.
Στο κρεβάτι.
Κληρικό χρειάζεται περισσότερο από γιατρό.
Ο Θεός να μας συγχωρέσει όλους.
Να έχει την ησυχία της, μα να την προσέχεις.
-Καληνύχτα. -Καληνύχτα, καλέ μου γιατρέ.
Πώς είναι η άρρωστη, γιατρέ;
Δεν είναι τόσο άρρωστη όσο ανήσυχη με σκέψεις που της στερούν τον ύπνο.
Θεράπευσέ την.
Πώς να βοηθήσεις ένα άρρωστο νου;
Να τραβήξεις τη μνήμη από ριζωμένη θλίψη;
Να σβήσεις τις χαραγμένες έγνοιες απ' το μυαλό;
Και με γλυκό λησμονικό αντίδοτο...
...να καθαρίσεις το στήθος απ' αυτό που βαραίνει την καρδιά;
Ο άρρωστος πρέπει να βοηθήσει τον εαυτό του.
Πέτα την ιατρική στα σκυλιά.
Μη μου φέρνετε άλλες αναφορές. Ας πετάξουν. 'Ολες!
Μέχρι που το δάσος του Μπίρναμ έρθει στο Ντανσινέιν δε φοβάμαι.
Τι είναι αυτό το παιδί, ο Μάλκομ; Δεν τον γέννησε γυναίκα;
Τα πνεύματα που γνωρίζουν τη μοίρα των θνητών μου προφ ήτεψαν
'' Μη φοβάσαι. Κανένας άντρας γεννημένος από γυναίκα δε θα σ' εξουσιάσει'' .
Φύγετε, ψευτοθάνηδες...
...και ανακατευτείτε με τους επικούρειους 'Αγγ λους.
Η χώρα μας γονατίζει κάτω απ' το ζυγό. Δακρύζει και ματώνει.
Και κάθε μέρα μια ακόμη κοψιά προστίθεται στις πληγές της.
Με κάθε νέο θρήνο, νέες χήρες ωρύονται και νέα ορφανά κλαίνε.
Νέα λύπη χτυπά τον ουρανό στο πρόσωπο...
...που αντηχεί σα να έπεσε στη Σκοτία.
Ποιος έρχεται;
Συμπατριώτης, άγνωστος σε μας.
Ο ευγενικός μου ξάδελφος.
Καλώς μας ήρθες.
-Η Σκοτία είναι όπως την άφησα; -Αλί, φτωχή χώρα.
Δε μπορεί να λέγεται μητέρα μας, αλλά τάφος μας.
-Ποια είναι η πιο πρόσφατη οδύνη; -Κάθε λεπτό φέρνει νέα.
-Πώς είναι η γυναίκα μου; -Καλά.
-Και τα παιδιά μου; -Επίσης καλά.
-Ο τύραννος δεν τους χτύπησε; -'Οχι, ήταν καλά σε ησυχία.
Μην τσιγκουνεύεσαι τα λόγια. Πώς πάει;
Η ματιά σου στη Σκοτία θα δημιουργήσει στρατιώτες.
Κατά εκεί ερχόμαστε.
Η ευγενική Αγγλία μας δάνεισε τον Σίουαρντ και 10.000 άντρες.
Παλιότερο και καλύτερο στρατιώτη απ' αυτόν δε θα βρεις στη χριστιανοσύνη.
Μακάρι όμοια ν' ανταπόδιδα αυτήν την ενθάρρυνση.
Μα έχω λόγια που θα ειπωθούν...
...εκεί που η ακοή δεν τα πιάνει.
-Για ποιο θέμα; -Τα πιο πολλά αφορούν εσένα.
Τότε, μη μου τα κρύβεις. Γρήγορα, πες μου.
Αιφνιδίασαν το κάστρο σου, έσφαξαν τη γυναίκα και τα παιδιά σου.
Εύσπλαχνοι ουρανοί.
Τι, άνθρωπε!
Ποτέ μη σκεπάζεις τα μάτια σου.
Δώσε λόγια στον πόνο.
Και τα παιδιά μου;
Η γυναίκα, τα παιδιά, οι υπηρέτες. 'Ο,τι βρέθηκε.
-Πρέπει να πάω εκεί. Η γυναίκα μου; -Το είπα.
Παρηγορήσου. Ας φτιάξουμε φάρμακα απ' την εκδίκησή μας...
...να θεραπεύσουμε τον μοιραίο πόνο.
Αυτός δεν έχει παιδιά.
'Ολα τα όμορφά μου παιδιά!
Είπες όλα;
'Ολα τα παιδιά μου και η μάνα τους έπεσαν μ' ένα χτύπημα;
Πάρ' το σαν άντρας.
Αυτό θα κάνω, μα πρέπει να το νιώσω και σαν άντρας.
Δεν μπορώ παρά να θυμάμαι αυτά...
...που ήταν ό,τι πολυτιμότερα σε μένα.
Παρακολουθούσε ο ουρανός και δεν πήρε το μέρος τους;
Αμαρτωλέ Μακντάφ, για σένα χτυπήθηκαν.
'Οχι για τα δικά τους πταίσματα, για τα δικά μου, σφάχτηκαν οι ψυχές τους.
Ο ουρανός ας τους αναπαύσει.
Αυτό ας ακονίσει το σπαθί σου. Η θλίψη να γίνει θυμός.
Μην αμβλύνεις την καρδιά, εξόργισέ την!
Ευγενικοί ουρανοί, συντομεύστε κάθε αναβολή.
Φέρτε με πρόσωπο με πρόσωπο με το δαίμονα της Σκοτίας.
Η δύναμή μας είναι έτοιμη. Ο Μάκβεθ είναι ώριμος να πέσει.
Φέρτε τον κοντά στο σπαθί μου.
Κι αν γλιτώσει, ο ουρανός ας συγχωρέσει κι αυτόν.
-Τι κάνει ο τύραννος; -Οχυρώνει το Ντανσινέιν.
Μερικοί λένε πως τρελάθηκε. 'Αλλοι το λένε γενναία οργή.
'Οσοι είναι υπό τις διαταγές του ενεργούν μ' αυτές. 'Οχι από αγάπη.
Νιώθει τον τίτλο του να χάνεται...
...σα ρούχο γίγαντα πάνω σε νάνο κλέφτη.
Κι όλα όσα είναι μαζί του, αποδοκιμάζονται.
Οι 'Αγγ λοι είναι κοντά, τους οδηγούν οι Μάλκομ, Σίουαρντ και Μακντάφ.
Κοντά στο δάσος του Μπίρναμ θα τους συναντήσουμε.
Ο διάβολος να σε πάρει! Πού βρήκες αυτό το βλακώδες ύφος;
Είναι δέκα χιλιάδες...
-Χήνες, δουλοπάροικοι; -Στρατιώτες, κύριε.
Τι στρατιώτες, δειλέ;
Τα κάτασπρα μάγουλα σου είναι σύμβουλοι φόβου.
Τι στρατιώτες, κιτρινιάρη;
Οι 'Αγγλοι στρατιώτες.
Σέιτον! Χάσου από μπροστά μου.
Αηδιάζω όταν σε βλέπω. Σέιτον, είπα.
Αρκετά έζησα.
Ο τρόπος ζωής έπεσε σαν ξεραμένο κίτρινο φύλλο.
Κι αυτό που θα συντροφεύουν τα γηρατειά, ως τιμή, αγάπη...
... υπακοή, στρατιές απ ό φίλους...
... δεν πρέπει να προσμένω να 'χω.
Μα αντί γι' αυτά, κ ατάρες θα 'χω...
... όχι φωναχτές, αλλά βαθιές
Τιμές απ ό στόματα...
...που η φτωχή κ αριά πρόθυμα θ' αρνιόταν.
-Σέιτον! -Τι επιθυμεί η χάρη σου;
-'Εχουμε νεότερα; -'Ολα όσα αναφέρθηκαν βεβαιώνονται.
Θα πολεμήσω μέχρι να με πελεκήσουν. Φέρτε τον οπλισμό μου!
-Δε χρειάζεται ακόμη. -Θα το φορέσω.
Στείλτε κι άλλους έφιππους, χτενίστε τη χώρα.
Κρεμάστε όσους μιλάνε για φόβο.
'Ελα, φόρεσέ μου τον οπλισμό μου, το σπαθί μου δώσε.
Γιατρέ, οι θάνηδες μ' αφήνουν.
Αν μπορούσες, γιατρέ...
...βρες την ασθένειά της και χάρισέ της σταθερή υγεία.
Θα σε χειροκροτούσα σαν την ηχώ, που θα χειροκροτούσε πάλι.
Τράβηξέ το, είπα.
Τι ραβέντι, σένα ή καθαρτικό γιατρικό...
...θα έδιωχνε τους 'Αγγ λους; 'Εμαθες γι' αυτούς;
Οι βασιλικές σας προετοιμασίες μας αναγκάζουν να τ' ακούμε όλα.
Δε θα φοβηθώ το θάνατο...
...μέχρι το δάσος του Μπίρναμ να έρθει στο Ντανσινέιν.
Αν μπορούσα το Ντανσινέιν ν' αφ ήσω...
...τίποτα δε θα με γύριζε πίσω.
-Ποιο δάσος είναι αυτό μπροστά μας; -Το δάσος του Μπίρναμ.
'' Με συνάντησαν τη μέρα της νίκης.
Κι έμαθα από την αναφορά τους...
...πως έχουν κάτι παραπάνω από ανθρώπινη γνώση.
Κι ενώ στεκόμουν συνεπαρμένος με την απορία, ήρθαν...
...αποσταλμένοι του βασιλιά, που με χαιρέτησαν θάνη του Κώντορ.
...τον τίτλο που με είχαν χαιρετήσει οι περίεργες αδελφές...
...και με το πέρασμα του χρόνου με κάλεσαν με το
''Χαίρε εσύ που βασιλιάς θα γίνεις'' .
Αυτό σκέφτηκα συνετό να μοιραστώ μαζί σου, αγαπημένη συντρόφισσα...
... για να γνωρίζεις...
...το μεγαλείο που έταξαν σε σένα.
Φύλαξέ το στην καρδιά σου κι έχε γεια'' .
Κρεμάστε τα λάβαρά μας στα τείχη.
Τα νέα είναι ακόμη πως έρχονται.
Η δύναμη του κάστρου μας την πολιορκία θα περιφρονήσει.
Αφ ήστε τους εκεί, μέχρι η πείνα κι ο πυρετός τους αποτελειώσουν.
Κι αν δεν είχαν αυτούς που θα 'πρεπε να ήταν δικοί μας...
...θα τους αντιμετωπίζαμε με τόλμη και θα τους διώχναμε.
Τι είναι αυτός ο θόρυβος;
Σχεδόν ξέχασα τη γεύση του φόβου.
Πάει καιρός που πάγωνα στο άκουσμα νυχτερινής στριγκλιάς.
Οι τρίχες μου...
...ορθώνονταν σα να 'ταν γεμάτες ζωή.
Χόρτασα τη φρίκη.
Για ποιο σκοπό ήταν αυτή η κραυγή;
Η βασίλισσα, αφέντη μου, είναι νεκρή.
'Επρεπε να πεθάνει αργότερα.
Θα υπήρχε χρόνος για μια τέτοια είδηση.
'Ολο αύριο κι αύριο κι αύριο...
... σέρνεται μ' ασήμαντο ρυθμό μέρα με τη μέρα...
...προς την τελευταία συλλαβή του χρόνου.
Κι όλα μας τα χτες φώτισαν το ρόμο του θανάτου για τους τρελούς.
Σβήσε, βραχύβιο καντήλι.
Η ζωή δεν είναι παρά μια σκιά που περπατά.
'Ενας φτωχός θεατρίνος που σπαταλάει την ώρα του πάνω στη σκηνή...
...και μετά εξαφανίζεται.
Είναι παραμύθι που αφ ηγείται ένας ανόητος...
...γεμάτο θορύβους κι οργή, χωρίς να σημαίνει τίποτα.
Μεγαλόκαρδε αφέντη μου!
Λέγε γρήγορα!
Πρέπει ν' αναφέρω αυτό που είδα, αλλά δεν ξέρω πώς.
Λοιπόν; Πες το.
Καθώς ήμουν στη σκοπιά μου, κοίταξα κατά το Μπίρναμ.
Και αμέσως, σκέφτηκα, πως το δάσος άρχισε να κουνιέται.
Ψεύτη και δούλε!
Το βλέπεις ν' έρχεται σ' ένα μίλι. 'Ενα κινούμενο άλσος.
Αν λες ψέματα στο πρώτο δέντρο θα κρεμαστείς ζωντανός...
...μέχρι η πείνα να σε σκοτώσει.
Μη φοβάσαι, αν το δάσος του Μπίρναμ εν έρθει στο Ντανσινέιν.
Και τώρα, κάποιο δάσος έρχεται στο Ντανσινέιν.
Κάθε στρατιώτης έκοψε ένα κλαδί δέντρου και το κρατά μπροστά του.
'Ετσι κρύβουν τον αριθμό τους...
...και κάνεις λάθος στην αναφορά σου.
Ο ήλιος με κούρασε.
Κι εύχομαι το κτήμα του κ όσμου να είχε τώρα λυθεί.
Σημάνετε την καμπάνα!
Φύσα αγέρα! 'Ελα, συμφορά! Θα πεθάνουμε με το ζυγό στην πλάτη.
Κάνε τις σάλπιγγες να ηχήσουν.
'Αξιε Μακντάφ, μαζί με το νεαρό Σίουαρντ οδηγήστε την πρώτη επίθεση.
Τύραννε, δείξε το πρόσωπό σου!
Ας τον βρω, Τύχη. Και τίποτα άλλο δε ζητάω.
Αν δεν πας απ' το σπαθί μου...
...τα φαντάσματα της οικογένειάς μου θα με στοιχειώνουν πάντα.
-Ποιο είναι το όνομά σου; -Θα τρομάξεις αν το ακούσεις.
'Οχι, αν και το όνομά σου είναι πιο καυτό απ' όλα της κόλασης!
Τ' όνομά μου είναι Μάκβεθ!
Ο διάβολος δεν μπορεί να προφέρει πιο μισητό τίτλο.
-Ούτε πιο τρομερό. -Ψέματα λες, αποτροπιασμένε τύραννε.
Με το σπαθί μου, θ' αποδείξω το ψέμα που λες.
Γυναίκα δε σε γέννησε!
Μ' έδεσαν στο παλούκι.
Δεν μπορώ να πετάξω. Μα σαν την αρκούδα θα δώσω τη μάχη!
Γιατί να κάνω τον ανόητο Ρωμαίο και να πεθάνω απ' το σπαθί μου...
...ενώ βλέπω ζωές που τους αρμόζουν πληγές;
Αυτόν γυναίκα δεν τον γέννησε;
Μόνο τέτοιον θα φοβηθώ, αλλιώς κανέναν!
Γύρνα, σκύλε της κολάσεως, γύρνα!
Απ' όλους τους ανθρώπους, εσένα απόφευγα.
Δεν έχω λόγια.
Η φωνή μου είναι το σπαθί.
Είσαι πιο αιμοβόρο κάθαρμα από ό,τι οι λέξεις μπορούν να περιγράψουν!
Η ψυχή μου...
...ήδη έχει χρεωθεί με πολύ απ' το δικό σου αίμα.
Ρίξτε το ξίφος σε τρωτές κορυφές.
Φέρω μαγεμένη ζωή...
...που δεν παραδίδεται σε κανέναν γεννημένο από γυναίκα!
'Ασε τα μάγια και άσε κάποιον που σε υπηρέτησε να σου πει...
...το Μακντάφ πρόωρα έβγαλαν σκίζοντας την κοιλιά της μητέρας του.
Καταραμένη η γλώσσα που μου το είπε αυτό...
... γιατί τη γενναιότητά μου πτοεί.
Και εν είναι πλέον π ιστευτοί αυτοί που μας εξαπατούν.
Στέλνουν την υπόσχεση στ' αυτί μας, αλλά μας παίρνουν την ελπίδα.
Δε θα υποκύψω...
...να φιλήσω το χώμα στα πόδια του νεαρού Μάλκομ...
...και να με καταδιώκει η κατάρα του όχλου!
Κι αν το δάσος του Μπίρναμ ήρθε στο Ντανσινέιν...
...κι εσένα δε σε γέννησε γυναίκα...
...εγώ θα πολεμήσω ως το τέλος.
Χτύπα Μακντάφ.
Κι ανάθεμα σ' αυτόν που πρώτος φωνάξει, ''Σταμάτα, αρκετά'' !
Φτηνά αγοράστηκε μια τόσο μεγάλη μέρα.
Χαίρε, βασιλιά, μιας και βασιλιάς είσαι τώρα!
Κοίτα που κείτεται το καταραμένο κεφάλι του σφετεριστή.
Οι καιροί είναι ελεύθεροι.
Χαίρε, βασιλιά της Σκοτίας!
SUBRIP-ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ-ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ SOFIA