โชคดีนะ...
เอเรน...
เอ๊ะ....มิคาสะ?
กลับกันเถอะ
ทำไมถึง...อยู่ที่นี่...
นี่หลับอุตุจนละเมอขนาดนั้นเลยเหรอ
เปล่า...แค่มันรู้สึก..เหมือนฝันเห็นอะไร ที่ยาวนานมาก ๆ เลย..
แต่ว่ามันเรื่องอะไรกันนะ..
นึกไม่ออกเลย...
เอเรน?
ร้องไห้ทำไมเหรอ?
บทที่หนึ่ง
"พิภพคำราม"
ฟังนะฮาลิล มีแค่ฉันกับนายที่รู้ที่ซ่อนของเจ้านี่นะ
เราจะเก็บเงินให้เต็มถุงเลย...
แล้วทีนี้...เราทุกคนก็จะได้ไปอยู่ที่ดี ๆ กันได้สักที
แต่ว่าแรมซี่...ถ้ายังขืนทำต่อ เดี๋ยวอาจจะโดนตัดมือซ้ายเข้าสักวันจริง ๆ นะ...
เราจะทำให้ปู่เสียใจไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ
แต่ว่า...มันต้องมีใครสักคนทำนี่นา
ไม่งั้นเราก็จะไม่มีวันออกไปจากเต๊นท์โทรม ๆ พวกนั้นได้ และทุก ๆ ปีก็ต้องมีคนตายเพราะอยู่ไม่รอดในหน้าหนาว
เพราะงั้นแหละฮาลิล ถ้าฉันตายช่วยเอาเงินพวกนี้ไปให้ทุกคนทีนะ
แรมซี่...
ซ่อนเร็ว
อะไรกันน่ะ?
คนในเมืองกำลัง...หนีงั้นเหรอ?
ทำไมกันล่ะ?
"ผ่าพิภพไททัน ภาคอวสาน"
ไม่รู้...ว่ามันเป็นเรื่อง ในอนาคตหลังจากนี้ไปอีกไกลแค่ไหน
ที่ฉันจะฆ่าล้างทุกคนที่นี่ทั้งหมด
อีกไม่นานพวกเขาก็จะตายกันหมด....
ไม่สิ...ฉันจะเป็นคนฆ่าพวกเขาทั้งหมด....
มันถูกกำหนดให้เป็นแบบนั้น...
ยังไง....หลังจากนี้เกาะพาราดีส์ ก็คงไม่พบหนทางที่จะอยู่รอดต่อไปอยู่ดี
สุดท้ายทุกอย่างก็จะหายไป
ทั้งบ้าน....ทั้งผู้คน...ทั้งสัตว์...
ทั้งชีวิต......และความฝัน....
แล้วแม่....คิดว่าไงบ้างเหรอ?
ไม่ใช่ว่าคนที่สมควรตาย คือพวกเราชาวเอลเดียหรอกเหรอ.....?
เหมือนอย่างที่ราชาในกำแพงเลือกที่จะตายเอง
อย่างน้อย ๆ จำนวนคนที่ต้องตาย ระหว่างบนเกาะกับโลกภายนอกก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว
และถ้าชาวเอลเดียสูญพันธุ์ไปจนหมด ปัญหาเรื่องไททันก็จะคลี่คลายจริง ๆ
จุดจบแบบนั้น...
เรายอมรับไม่ได้หรอก...!
ภาพนี้...
เหมือนเคยเห็นผ่านความทรงจำจากอนาคตอยู่...
ถ้าจำไม่ผิดเหมือนว่าเรา...
จะต้องช่วยเด็กคนนี้..
ไอ้เด็กนี่มันลี้ภัยมาจากประเทศอื่น แล้วก็ชอบขโมยของชาวบ้านไม่รู้จักเข็ด
สำหรับคนทำมาค้าขายในละแวกนี้อย่างเรา ๆ นี่ก็เหมือนเป็นการกำจัดศัตรูพืชเท่านั้นแหละ
ไม่เกี่ยวกับแกหรอก
ไสหัวไปซะ
อา....นั่นสินะ...
นี่เราคิดอะไรของเราอยู่...
สุดท้ายเราก็ต้องฆ่าเด็กคนนี้เองกับมืออยู่ดี แล้วยังจะมาสงสารอะไรอีก
คนที่ทารุณคนอื่นจนถึงที่สุดอย่างฉัน ไม่มีหน้าไปอ้างความถูกต้องได้หรอก...
อนาคต....เหมือนจะยังไม่เปลี่ยนอยู่ดี...
ขอบคุณนะ
ฉันเองก็ไม่ต่างกันเลย ไรเนอร์
เป็นไอ้สารเลวที่ไม่เด็ดขาดเอาซะเลย...
ไม่หรอกไม่ใช่....เลวยิ่งกว่านั้นอีก...
ขอโทษ...
ขอโทษ.......
ทำไม...ถึงร้องไห้ล่ะ...
แรมซี่! ฮาลิล!!
มานี่! เร็วเข้า! แรมซี่!
วิ่งเร็ว! วิ่งเร็วเข้า!!
ทำไมพวกไททันถึง...
ขึ้นเขาเร็ว! หนีขึ้นที่สูงเอาไว้!
ไม่ไหวหรอก....ดูโน่นสิ!!
ไททันเดินขึ้นเขามาแล้วไม่ใช่รึไง!
ไม่นะ...
ไม่รอดแล้ว...
พวกเราหนีไปไหนไม่ได้แล้วล่ะ...
พวกมาร์เลย์หนีออกมา โดยที่ไม่ได้บอกอะไรเราเลยเหรอ...
มากันเร็วเกินไปแล้ว! ขืนเป็นแบบนี้...
แรมซี่....พวกเรา...จะโดนเหยียบกันหมดงั้นเหรอ...
ไม่หรอก!! อย่าพึ่งยอมแพ้นะ!
เพื่อช่วยเกาะ.....เพื่อช่วยเอลเดีย...
แล้วก็ไม่ใช่...แค่นั้น...
เงิน!?
ฮาลิล!
โลกความเป็นจริงนอกกำแพง... มันต่างจากที่ฉันฝันเอาไว้...
ฮาลิล!!
ต่างจากโลกที่เคยเห็นในหนังสือของอาร์มิน..
ได้รู้ว่ามีมนุษย์อาศัยอยู่นอกกำแพง...
ฉัน...
ผิดหวังเหลือเกิน....
ฉัน....ก็เลยหวัง...
อยากจะทำให้มัน......หายไปซะให้หมดเลย...
ขอโทษ...
ขอโทษ......
ขอโทษ.........
ขอโทษนะ....!
เฮ้ย เปิดสิ! เปิดทีเถอะ!!
ใครก็ได้...ไม่มีใครอยู่เลยเหรอ!?
ใครก็ได้!!
คุณคะ...
มันมาแล้วสินะ...วันที่พวกเราทุกคนจะถูกพิพากษา..
ตั้งแต่เกิดมาฉันก็...
มีกำแพงรกหูรกตาอยู่ตรงหน้ามาตลอด
เปลวไฟที่ไหลเป็นสายน้ำ
ผืนแผ่นดินที่เป็นน้ำแข็ง
ทุ่งหิมะที่ปกคลุมด้วยเม็ดทราย...
ผู้ที่ได้เห็นสิ่งนั้น...
คือผู้ที่ได้อิสรภาพอันเป็นที่สุดมาไว้ในครอบครอง
นี่สินะ....
อิสรภาพ!
ในที่สุด...ก็ได้เห็น....ทิวทัศน์นี้สักที...
เนอะ อาร์มิน!
เอเรน...
แผลหายแล้วเหรอ?
เอ๊ะ....แอนนี่!?
อืม...ก็มีเวลาให้พักน่ะนะ
ไม่นึกเลยว่า...จะยังมีโอกาส ได้ใช้เวลาสบาย ๆ แบบนี้อยู่อีก
นั่งหน่อยมั้ย
นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ขอบคุณเลย...
อุตส่าห์มาคุยกับฉันตั้งหลายปี.....
ขอบคุณนะ
อ้อ...อืม..
มันเหงา...จนแทบจะบ้าตายเลย มีแค่เรื่องของนายกับฮิทช์ที่ทำให้ฉันสนุกได้...
แอนนี่
แต่ว่าทำไมถึงยังอุตส่าห์มาคุยกับก้อนหิน ที่ไม่หือไม่อือสักคำแบบนั้นอีกล่ะ?
น่าจะยังมีเรื่องดี ๆ สนุก ๆ ให้ทำอีกไม่ใช่รึไง
นั่นมัน....ไม่ใช่หรอก...
ก็ผมคิดถึง....แอนนี่นี่นา
ทำไมล่ะ...
เอ๊ะ? นี่ไม่รู้เลยจริง ๆ เหรอ!?
ทั้งที่ฮิทช์ก็แหย่ตั้งขนาดนั้นแท้ ๆ
ไม่รู้หรอก....
นี่พวกเรา....มัวทำอะไรอยู่กันนะ...
ตอนนี้ผู้คนหลายสิบ..หลายร้อยล้านคนทั่วโลก กำลังถูกเหยียบย่ำแท้ ๆ.....แล้วพวกเรากลับ..
เข้าใจแล้ว
เพราะนายเป็นคนดี ก็เลยคุยแม้แต่กับฉันที่เป็นศัตรูใช่มั้ยล่ะ
เหตุผลเดียวกับที่นายพยายามจะคุยกับเอเรนให้ได้
จะตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ
ที่ยังอุตส่าห์คุยกับ"สัตว์ประหลาด" ก็เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง
ใช่มั้ยล่ะ
นั่งเถอะ
แล้วก็...ก่อนหน้านี้ก็เคยบอกไปแล้ว... ยังไงก็ไม่ชอบให้เรียกว่าคนดีจริง ๆ นั่นแหละ
ผมฆ่าผู้คนไปมากมาย รวมถึงคนที่ไม่ได้เป็นทหาร แม้แต่เด็กตัวเล็ก ๆ
แล้วตอนนี้...ผมก็ยังเลือกที่จะทรยศทุกคนบนเกาะ ที่ตัวเองเติบโตมา และฆ่าพวกพ้องของตัวเอง
ผมเองก็เป็นสัตว์ประหลาดไปแล้วล่ะ
สักที่ในหัวผมเคยคิดถึงเรื่องที่สัญญาไว้กับเอเรน ว่าสักวันเราจะออกเดินทางไปในโลกที่ไม่รู้จักด้วยกัน
เคยคิดว่ามันจะเป็นจริงได้...
โลกที่ไม่รู้จักมันไม่ได้ดีขนาดนั้นเลยใช่มั้ยล่ะ
อืม....มันต่างจากโลก ที่พวกเราใฝ่ฝันเอาไว้ลิบลับเลยล่ะ...
แต่ว่า....
ผมเองก็ อยากเชื่อว่ายังมีอีกฟากของกำแพง ที่เรายังไม่รู้จักอยู่อีกเหมือนกัน
เงียบจังเลยนะคะ
ชาวเมืองโอดิฮาคงจะหนีไปทางใต้กันหมดแล้วล่ะค่ะ เรือก็ออกกันไปหมดแล้วด้วย
ถ้างั้นก็ฝากด้วยนะคะ อาซึมะบิโตะทุกท่าน
ค่ะ ไม่ว่ายังไงเราก็จะพาเรือบินขึ้นฟ้าให้ได้เลยค่ะ
เอาผ้าออกเร็ว เร่งมือเข้า!
โธ่เว้ย! ระเบิดเกะกะชะมัด!
ตัดมันทิ้งกันเถอะ!
เดี๋ยวก่อน
อาจจะพอเอาไปใช้ได้อยู่ ติดไว้กับเรือบินเถอะ
ไม่จริง!!
ทุกคนตายหมดแล้วเหรอครับ...!
ทั้งผบ.มากัธ ทั้งครอบครัวของผมที่เรเบริโอ...
ตอนนี้...พิภพคำรามปกคลุมทวีปมาร์เลย์ไปกว่าครึ่งแล้ว..
งั้นจะให้ทำยังไงล่ะครับ!
จากนี้จะให้ทำยังไงล่ะครับ! ลำพังแค่พวกเรา..!
ขอโทษนะ ไม่รู้เหมือนกัน...
แอนนี่ ไปเช็คอุปกรณ์หน่อยสิ
ยังไม่ชินกับเครื่องเคลื่อนที่สามมิติรุ่นใหม่ใช่มั้ยล่ะ?
ไปบินกับไรเนอร์แถวนั้นจนกว่าจะคล่องสิ
ทำไมล่ะ...
ก็เรา..ควรทำ...เรื่องที่ทำได้...ในตอนนี้
ฉันว่าฉันบอกไปแล้วนะว่าจะลง
จะไม่ขึ้นเรือบินไปด้วยงั้นเหรอ...
โทษทีนะ แต่ไม่ขึ้นหรอก
ช่วยมนุษยชาติอะไรนั่น...ฉัน....ไม่ค่อยเข้าใจนักหรอก
เอาจริงพวกเราชาวเอลเดียในมาร์เลย์ ก็ถูกมนุษยชาติที่ว่านั่นข่มเหงมาตลอดด้วยซ้ำ
ตั้งแต่เกิดก็เป็นแบบนั้นมาตลอด
ต่อให้พิภพคำรามหยุดตอนนี้
ถ้ามาร์เลย์ไม่ล่มสลายไปซะก่อน ก็ไม่มีอะไรที่จะมาช่วยปกป้องชาวเอลเดียได้เลย...
ฉันรู้สึกผิดจริง ๆ นั่นแหละ ต่อพวกเขาที่เดิมพันทุกสิ่ง กับความหวังอันน้อยนิดที่จะกอบกู้บ้านเกิด
แต่ว่า....ฉันสู้ต่อไปไม่ได้แล้วล่ะ
อย่างน้อยในช่วงเวลาสุดท้าย
ก็อยากจะอยู่...อย่างสงบสุขหน่อย...
ตั้งแต่เมื่อไหร่...?
อะไรเล่า?
งั้นเหรอ...เข้าใจแล้ว..
ก็อะไรเล่า!?
เธอไม่ต้องทรมานอีกต่อไปแล้วล่ะ
แต่ว่า
อาร์มินจะขึ้นเรือบินไปหาเอเรนพร้อมกับพวกเรา...
รู้อยู่แล้วล่ะ
แล้ว...เธออยากจะทำยังไงกันแน่ล่ะ
จะไปฆ่าเอเรน เพื่อกอบกู้มนุษยชาติเหรอ?
ไม่ฆ่าหรอก
ฉันจะพาเอเรนที่ออกห่างไปกลับมา ที่ฉันจะทำมีแค่นั้น...
ว่าแต่เธอ....ทำผ้าพันคอหายไปแล้วเหรอ..
ยังเก็บไว้อยู่
ไม่ไหวหรอกครับ ต้องนอนต่อนะครับ
ให้นอนต่องั้นเหรอ...
ขืนนอนไปมากกว่านี้...พวกแก..ก็ลืมฉันกันพอดีสิ...
มิหนำซ้ำ...
ยัยหนวดเฮงซวยที่กระดูกหักจนล้มพับไปก็ฟื้นแล้วด้วย ต้องเค้นถามมันให้ได้ว่าเอเรนจะไปไหน...
ถ้ากองเรือสัมพันธมิตรโลกจะมุ่งหน้ามายึดเกาะพาราดีส์
พวกเขาน่าจะมาระดมพลกันที่ฐานทัพเรือคาลิฟานี่ค่ะ
หลังจากบุกเรเบริโอเสร็จ ก็ให้เวลา สักเดือนจนกว่ากองทัพสัมพันธมิตรจะมารวมพลกัน
ทีนี้ก็สัมผัสกับซีค ชิงพลังไททันบรรพบุรุษมา และใช้พิภพคำรามแค่บางส่วน
ใช้แค่ไททันไม่กี่ร้อยตัวจากกำแพงรอบเขตชิกันชินะ ก็ถล่มพวกมันได้แบบไม่มีปัญหาแล้วล่ะค่ะ
เป้าหมายมีแค่นั้นเหรอ?
ทำแบบนั้นแล้วจะไม่มีใครมายุ่ง กับเกาะพาราดีส์ไปอีกหลายสิบปีจริงเหรอ
ประเทศที่สูญเสียกองเรือไปจะต้องประสบกับ วิกฤตทางการเงินค่ะ
ถ้าทำให้ประเทศหลัก ๆ เป็นแบบนั้นกันหมดได้ ก็ถือเป็นการจู่โจมที่มากพอแล้วค่ะ
แต่ถ้าจะให้พูด ป้อมที่อยู่บริเวณเทือกเขา ทางตอนใต้ของทวีปมาร์เลย์
ฐานวิจัยเรือเหาะตรงนี้ ค่อนข้างน่าห่วงนิดหน่อยค่ะ
เป็นไปได้ว่านั่น...อาจจะเป็นเป้าหมายที่สองของเอเรน
ป้อมสลาทัว...ก็จริง ถ้าเกิดรู้ว่ามีอาวุธที่ใช้ ต่อกรกับไททันบรรพบุรุษได้แม้เพียงเล็กน้อยอยู่ล่ะก็....
คงจะมุ่งหน้าไปต่อจากฐานทัพเรือคาลิฟาแหละค่ะ
เพื่อไปทำลายเรือเหาะ...
ตอบได้ว่าง่ายดีนี่
ฉันมีเรื่องอยากจะขอร้องทุกคนอยู่ค่ะ...
ช่วยยอมรับทีเถอะค่ะ...ว่าถึงซีคจะแพ้... แต่เขาก็ทำถูกแล้ว
ทางออกของปัญหาตลอด 2000 ปีของชาวเอลเดีย มีแค่แผนการุณยฆาตจริง ๆ ค่ะ...
ได้เห็นภาพอันน่าสลดนี้ก็น่าจะรู้แล้วนะคะ!
อา...ฉันยอมรับ...
ฉันไม่ได้ช่วยให้เอเรนเห็นทางออก... เห็นความหวังหรืออนาคตเลยแม้แต่น้อย
เป็นความไร้กำลังของฉันเอง
เชื้อเพลิงบนเรือมีเท่านี้แหละ!
เอาไว้ตรงนั้นแหละ!
ขอฝากทั้งสองคนด้วยนะคะ
ต่อให้นั่งเรือหนีไปก็ใช่ว่าจะปลอดภัยนัก แต่ก็ยังดีกว่าให้ขึ้นเรือบินไปด้วยค่ะ
แน่นอนว่าไม่มีปัญหาหรอกค่ะ แต่เด็กพวกนั้นจะยอมเหรอคะ
ฉันจะขังพวกเขาไว้ในห้องบนเรือค่ะ อย่าให้พวกเขาออกมาจนกว่าเรือบินจะออกนะคะ
แล้วคุณล่ะ....
ฉันต้องชดใช้ให้พวกพ้องที่ตายไป...
ฉันจะทำหน้าที่ของนักรบให้ลุล่วงค่ะ
คุณฮันจิ เดี๋ยวอีกหนึ่งชั่วโมงจะเตรียมเครื่องออกนะครับ!
เข้าใจแล้ว!
อย่างที่ได้ยินนั่นแหละ ทุกคนเช็คอุปกรณ์ของตัวเองให้เรียบร้อยด้วย
รับทราบ!
มีสองนิ้วก็เกินพอแล้ว
ไม่มีปัญหา
มีแค่ฉันที่หนีไปคนเดียวงั้นเหรอ...
อย่าคิดมากเลย
เธอน่ะไม่ได้เชื่อฟังมาร์เลย์ตั้งแต่แรกแล้ว ไม่มีอะไรที่ต้องมาแบกรับเอาป่านนี้หรอก
ฉันอยากจะ.....ขอโทษมาตลอด...
ขอโทษเธอกับแบร์โธลต์ ทุกอย่างมันเกิดขึ้น ก็เพราะฉันยืนกรานจะดำเนินแผนต่อในวันนั้น
ถ้าเกิดว่าวันนั้นเราถอยกลับกันแต่เนิ่น ๆ
ทั้งเธอและแบร์โธลต์ ก็คงได้กลับบ้านไปเจอครอบครัวแล้วแท้ๆ...
ขนาดจะขอโทษยังรู้สึกว่าตัวเองหน้าด้านเลย...
อืม....ฉันก็เคยคิดอยากจะฆ่านายให้ตายไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง
อดทน..ได้ดีมากเลยนะ...
ฝากกาบิกับฟัลโก้ด้วยนะ
รับทราบ...
แอนนี่!!
แอนนี่! รักษาตัวด้วยนะ!
ไว้เจอกันใหม่นะ!
อาร์มิน แบบนี้ดีแล้วใช่มั้ย?
อะไรเหรอ?
เอาจริง ก็แอบหวังพึ่งอยู่นะ
แต่แอนนี่ก็คงสู้มามากพอแล้วล่ะ
ดีแล้วล่ะ ให้แอนนี่...
เป็นแอนนี่แบบนี้ต่อไป...ดีแล้วล่ะ
แล้วพวกเธอมากับเราจะดีเหรอ
ต่อให้พิภพคำรามหยุดไป แต่ถ้าคิดถึงจุดยืนของชาวเอลเดียหลังจากนี้...
ถึงจะเจ็บใจแต่...
คุณฮันจิ ถูกอย่างที่คุณพูด จอมพลมากัธ คงจะทิ้งคำสั่งสุดท้ายไว้ให้พวกเราจริง ๆ
ว่าให้รวมพลังกันแล้วทำในสิ่งที่ทำได้ซะ...
พีค...
ไว้เดี๋ยวขอขี่หลังของไททันเกวียน ให้ฉันได้สัมผัสอุณหภูมิของมัน...!
ไม่เอาค่ะ
จู่ ๆ อะไรคะเนี่ย น่าขยะแขยง
แกนี่ก็ได้รักไททันข้างเดียววันยันค่ำเลยนะ ไอ้สี่ตา
เดี๋ยวก็ซี้กันแล้วน่า
นี่ ลีไว....ทุกคนจะคอยดูอยู่รึเปล่านะ
พวกเราในตอนนี้ จะเป็นที่ภาคภูมิใจ ของพวกพ้องที่ตายไปได้รึเปล่านะ...
อย่าพูดจาเหมือนเจ้าพวกนั้นสิ
เยี่ยม เริ่มเติมเชื้อเพลิงได้!
รับทราบครับ!
โล่งอกไปที...แบบนี้น่าจะไปรอดได้ ก่อนพิภพคำรามจะมา...
ฟล็อค....?
นี่อย่าบอกนะว่าเกาะเรือมาถึงนี่เลย...
คุณฮันจิ!
มีรู...ที่แทงค์เชื้อเพลิง...
แบบนี้ขึ้นบินไม่ได้หรอกครับ!
ยังหรอก
ถ้าอุดรูได้ก็ยังพอมีหวัง!
เตรียมเชื่อมเหล็กเร็ว!
จะใช้เวลาเท่าไหร่คะ?
ถ้าใช้แผ่นดีบุกอุด ชั่วโมงนึงก็น่าจะเสร็จ...
เสียงนี้มัน....
อย่าบอกนะว่า!
มาแล้ว...
พิภพคำราม...มาแล้ว...!
อย่าไป....นะ
อย่าไป.....เลย....นะ
ฟล็อค!
ทุกคน....บนเกาะ....จะถูก....ฆ่าตาย....
ปีศาจ....ของ...พวกเรา.....
เท่านั้น....ที่เป็น....
ความ.....หวัง...
นี่! ฟล็อค!
เขาตายแล้วล่ะ
ก็จริง ถูกอย่างที่เธอพูดนั่นแหละ ฟล็อค
แต่ว่า เราล้มเลิกไม่ได้หรอก
ต่อให้วันนี้ไม่ได้...
สักวันก็ต้อง...
ทำไมล่ะ! เปิดสิ!
ไททันมาถึงที่โน่นแล้วใช่มั้ยล่ะ!
เปิดเถอะนะ!!!
หนวกหู!
อาร์มิน ไม่มีทางออกบ้างเลยเหรอ
เหลือแค่...วิธีเดียวแล้ว
ทิ้งผมเอาไว้ที่นี่ จะได้หยุดพวกมันไว้ได้...
นายไปไม่ได้หรอก! ไพ่ตายที่จะหยุดเอเรนได้มีแค่นายเท่านั้น!
ตรงนี้ให้ฉัน...
ก็ต้องไม่ได้อยู่แล้วไม่ใช่รึไง!
เราจะผลาญพลังของไททันไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว
คนที่นำพาทุกคนมาถึงที่นี่คือฉัน... ถึงขนาดลงมือฆ่าพวกพ้องไปมากมายเพื่อมาถึงจุดนี้
ดังนั้นฉันต้องรับผิดชอบ
คุณฮันจิ....
อาร์มิน อัลเลิร์ต
ฉันขอแต่งตั้งเธอให้เป็นผู้บัญชาการ กองทหารหน่วยสำรวจลำดับที่ 15
คุณสมบัติที่จำเป็นสำหรับผู้บัญชาการหน่วยสำรวจนั้น คือต้องเป็นไม่ย่อท้อที่จะทำความเข้าใจในสิ่งต่าง ๆ
ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่าเธอแล้ว
ฝากทุกคนด้วยนะ
ก็ตามนั้นแหละ ไปก่อนนะทุกคน
อ้อ
ตอนนี้ลีไวถือเป็นลูกน้องเธอแล้ว เชิญจิกหัวใช้เขาได้เลยนะ
เฮ้ย
ไอ้สี่ตา
นายก็น่าจะรู้นะลีไว ฉันสัมผัสได้ว่า นี่แหละ มันถึงเวลาของฉันแล้ว
ตอนนี้...ฉันอยากจะทำตัวให้เท่~ที่สุดเท่าที่จะทำได้เลย
ให้ฉันไปเถอะนะ
ถวายดวงใจ
ฮะ ๆ พึ่งเคยได้ยินนายพูดเป็นครั้งแรกนี่แหละ
คุณฮันจิ!
ว่าแล้วเชียว...ไททันนี่วิเศษจริง ๆ!!
เชื่อมเสร็จแล้ว!
เติมเชื้อเพลิงเร็ว! เร็วเข้า! เร็วเข้า!!
มาโน่นแล้ว!
เติมเชื้อเพลิงได้เท่านี้แหละ!
เปิดเครื่องยนต์เลย!
ดันเครื่องไปข้างหน้า!!
ยังอีกเหรอ!?
ร้อน...!
เอาเรือออกเร็ว!
จับไว้นะ!
คุณฮันจิ....
ลาก่อนนะ....ฮันจิ...
คอยดูด้วยนะ
เรือบินล่ะ!
บินออกไปแล้วล่ะ
ฮันจิ เธอทำหน้าที่ของเธอลุล่วงแล้ว
เออร์วิน....ทุกคน....
งั้นเหรอ....
ให้ตายสิ โดนสั่งให้เป็นผู้บัญชาการ ทำเอาลำบากแทบแย่แน่ะ
ไอ้เจ้าบ้าเอเรนน่ะสิ....
อา คงลำบากแย่เลยสินะ
ไหนเล่าให้ฟังทีละเรื่องเลย
อืม
บทที่สอง
"เหล่าคนบาป"
เชื้อเพลิง...?
อา เติมได้แค่ครึ่งเดียวเอง
จะไปได้ถึงป้อมสลาทัวรึเปล่า
จะพาไปให้ถึงให้ได้เลย
เรือบินลำนี้ที่คุณฮันจิช่วยสานต่อมันขึ้นมา
ความหวังสุดท้าย...
ฉันจะพาไปให้ถึงฐานทัพให้ได้เลย....สาบานเลย....
เพราะงั้น ต้องหยุดพิภพคำรามให้ได้เลยนะ
ไม่ว่ายังไงก็ตาม
อา ฝากด้วยนะ ออนยังโกปอง
งั้นก็...
มาประชุมแผนการกันเถอะ
ไททันบรรพบุรุษที่พีคกับหัวหน้าเห็น หน้าตาประมาณนี้สินะ
อืม แต่ก็ไม่ได้เห็นชัดนักหรอกนะ
พูดง่าย ๆ ก็โครงกระดูกใหญ่ยักษ์เดินได้ดี ๆ นี่เอง อย่างกับแมลงไม่มีผิด
ถ้าคิดตามปกติร่างจริงก็น่าจะอยู่ที่ท้ายทอย
แต่ตราบใดที่มันใช้วิธีเดียวกับไททันค้อนได้ ก็ไม่แน่หรอก
แปลว่า...เราไม่รู้เลยว่าเอเรนอยู่ตรงไหน
เราไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหนก็จริง แต่เราระเบิดมันทั้งหมดในทีเดียวได้
เหมือนอย่างที่นายพังฐานทัพเรือเรเบริโอ ซะไม่เหลือซาก
ถ้าเป็น "ไททันมหึมา" ของนายล่ะก็...
ก็จริง วิธีนั้นน่าจะมีประสิทธิภาพที่สุด
แต่ว่านั่นจะต้องเป็นหลังจากคุยกับเอเรนทุกวิถีทางแล้ว
เราจะเก็บมันไว้เป็นทางเลือกสุดท้าย เมื่อเราไม่เหลือวิธีอื่นที่จะหยุดเอเรนได้แล้ว
มีทางเลือกสุดท้ายไว้ก็ดี แต่เอเรน มันครองไททันบรรพบุรุษผ่านทางซีคอีกทีใช่มั้ยล่ะ
ถ้าชิงลงมือฆ่าซีคซะก่อน พิภพคำรามอาจจะหยุดก็ได้รึเปล่า?
ก็จริง อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้นะครับ
ไม่มีอะไรรับประกันหรอก แต่ฮันจิคิดเอาไว้แบบนั้น
แต่เราก็ไม่รู้ตำแหน่งของซีคอีกเหมือนกัน
ก็มีแต่ต้องหาไม่ใช่รึไง หาไอ้สัตว์นรกนั่น จากในโครงกระดูกนั้น
ฉันจะ...จัดการซีคเอง...
ให้ฉัน...ยืมพลังทีเถอะ...
หัวหน้า....
แน่นอนครับ เราฆ่าพวกพ้องไปมากมาย เพื่อให้เรือบินลำนี้ขึ้นฟ้าได้
เราจะทำให้การฆ่าเหล่านั้นสูญเปล่าไม่ได้หรอกครับ
ทุกอย่าง...ก็เพื่อหยุดยั้งพิภพคำราม ไม่ว่าอะไรผมก็จะทำครับ
แจน...
ฉัน...ยิงซามูเอลกับดัซ แล้วก็ฟันคนคุ้นหน้าคุ้นตา ไปตั้งหลายต่อหลายคน
ถึงจะโดนตราหน้าว่าเป็นคนทรยศ ก็ยังย้ำกับตัวเองอยู่เสมอว่าที่ทำไป..ก็เพื่อกอบกู้โลก
นี่ไรเนอร์
ทั้งนาย ทั้งแบร์โธลต์ ทั้งแอนนี่ คงจะเจ็บปวดมากเลยสินะ
มันเป็น...ความผิดที่ไม่สามารถชดใช้ได้แล้วล่ะ
ต่อให้ช่วยผู้คนที่เหลือเอาไว้ได้ ชั่วชีวิตนี้ก็คงจะไม่ให้อภัยตัวเองอยู่ดี
เพราะงั้น
อย่างน้อย ๆ ก็มาช่วยผู้คนที่เหลืออยู่กันเถอะ
นั่นสินะ....ไรเนอร์
ถึงจะชดใช้บาปไม่ได้...แต่ยังไง...เราก็มีแต่ต้องทำสินะ
ใช่แล้วล่ะ พวกเราก็ไม่ต่างกับนายหรอก ไรเนอร์
ฉันไม่มีสิทธิ์จะไปว่านายเลยสักนิด
ฉันเองก็ฆ่าคนเพื่อช่วยชีวิตคนอื่นเหมือนกัน
อา
ในคืนที่เรเบริโอโดนบุก เอเรนก็พูดแบบนั้นกับฉันเหมือนกัน
ฉันว่า...ฉันเริ่มจะเข้าใจความรู้สึกของเอเรน ขึ้นมานิดนึงแล้วล่ะ
เอเรน...อาจจะอยากให้เราหยุดเขาเอาไว้ก็ได้...
หมายความว่าไง?
ป..เปล่า...แค่คิดอย่างนั้นเฉยๆ น่ะ...
ผมเองก็..คาใจมาตลอดเหมือนกัน
เอเรน...สามารถบงการไททัน และชาวเอลเดียได้ทั้งหมด
ทั้งที่เป็นอย่างงั้น...แต่พวกเรากลับยังใช้ พลังไททันได้เหมือนเดิม
แปลว่าเอเรนจงใจปล่อยพวกเราเอาไว้งั้นเหรอ
ใช่แล้ว เขาปล่อยให้เราทำตามใจชอบ
ราวกับเขา กำลังทดสอบเราอยู่เลยว่าจะทำยังไง
ทำไมล่ะ ทั้งที่เราอาจจะหยุดพิภพคำรามก็ได้
หมอนั่นเอง...
ก็คงจะเจ็บปวดเหมือนกันแหละ... การฆ่าล้าง เผ่าพันธุ์มนุษย์...มันไม่ใช่เรื่องที่ใครจะทนได้เลย
เป็นฉัน...คงอยากจะเอาพลังบรรพบุรุษให้คนอื่นไปแล้ว
ถ้าทำแบบนั้นไม่ได้...ก็อยากให้ใครสักคนมาจบมันที...
ใครสักคน...
เอ๊ะ?
อีกแล้วเหรอ!?
นี่มัน...
อะไรกัน ฟังอยู่หรอกเหรอ
เอเรน! ฟังนะ!
พอแล้วล่ะ!
จากนี้จะไม่มีใครมายุ่ง กับเกาะพาราดีส์ไปอีกหลายร้อยปีแล้ว
ผู้คนรับรู้ถึงอานุภาพและความน่าสะพรึงกลัว ระดับนั้นแล้ว!!
ถ้าเป็นตอนนี้เราก็สามารถทำสนธิสัญญาสงบศึกกัน ให้เรื่องมันจบได้แล้ว!
ไม่ต้องฆ่าใครไปมากกว่านี้แล้ว! เกาะปลอดภัยแล้ว!!
พวกเราผิดเอง!! เราผิดเองที่กดดันเอเรนให้ต้องทำแบบนี้!!
เอเรน....
เอเรน! เดี๋ยวหลังจากนี้พวกเราจะทำอะไรสักอย่างเอง!
ไม่ต้องฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เพื่อพวกเราอีกต่อไปแล้ว!!
อา ใช่แล้ว
เอเรน!
ถึงฉันจะเกลียดนายเพราะเรื่องซาช่า แต่จริง ๆ นายก็เสียใจเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ!
ทั้งที่เป็นอย่างนั้นแต่ฉันกลับไม่เคยคิดถึงใจนายบ้างเลย!!
เอเรน...ฉันอยากจะ...ช่วยแบกรับความผิดกับนาย
ความผิดที่นายมี...เราเองก็มีเหมือนกัน
เพราะงั้น อย่าหลบหน้าพวกเราเลยนะ
เพราะงั้น..ขอร้องล่ะ...กลับมาเถอะนะ!
ว่างั้นแหละเอเรน ถ้ายอมซะตอนนี้ ฉันจะทำแค่เตะก้นนายพอ
เฮ้ย พูดอะไรหน่อยไม่ได้รึไง?
เอเรน!?
พิภพคำรามจะไม่หยุดหรอก....
จะไม่ยอมทิ้งเกาะพาราดีส์ ให้เป็นไปตามเวรตามกรรมด้วย
ฉันจะก้าวต่อไป...
เฮ้ย
เอเรน!!
หือ!? นั่นเด็ก....ไม่ใช่รึไง!?
แต่ว่า นั่นคือเอเรนแน่ๆ!
เอเรน!
ทำไมถึงไม่ได้ล่ะเอเรน! พวกเราไว้ใจไม่ได้งั้นเหรอ!?
ทำไมถึงยังให้พวกเราใช้พลังไททันอยู่ล่ะ! อยู่ที่นี่จะคุยกันนานแค่ไหนก็ได้ใช่มั้ยล่ะ!
เล่าให้ฟังหน่อยเถอะ! พวกเราอยู่ด้วยกันเสมอนะ!
อย่าจากเราไปไกลกว่านี้เลยนะ!!
เอเรน!!
เพื่อไขว่คว้าอิสรภาพมาไว้ในมือ ฉันจะช่วงชิงอิสรภาพไปจากโลกใบนี้
แต่ว่า ฉันจะไม่ช่วงชิงอะไรไปจากพวกนายทั้งนั้น
พวกนายเป็นอิสระ
พวกนายก็มีอิสระที่จะปกป้องอิสรภาพของโลกใบนี้
ฉันก็มีอิสระที่จะก้าวต่อไป
ตราบใดที่ต่างฝ่ายยังคงมีศรัทธาที่ไม่สั่นคลอน เราก็จะต้องปะทะกันอยู่ดี
สิ่งที่เราต้องทำมีอยู่อย่างเดียว
ต้องสู้!
ไม่จริงน่า...
แล้วทำไม...ถึงเรียกเรา...มาที่นี่กันล่ะ..
เพื่อมาบอกว่า เราไม่จำเป็นต้องคุยกัน...
หากอยากจะหยุดฉันนักล่ะก็... มาดับลมหายใจของฉันให้ได้ซะสิ
พวกนายเป็นอิสระแล้ว
อะไรน่ะ เกิดอะไรขึ้น!?
ดูเหมือนว่า...ฉันจะเดาถูกนะ..
ยังไงก็...ไม่ได้อย่างงั้นเหรอเนี่ย...!
ดูท่าความหวังที่จะเจรจากัน จะแหลกสลายหมดแล้วนะ เอาไงล่ะ
ผู้กอง
จากนี้จะไปไหนเหรอ?
จากนี้เราจะใช้เวลาสองสามวันไปยังประเทศฮีซึรุค่ะ
ฉันเชื่อว่าพวกท่านมิคาสะ จะหยุดพิภพคำรามเอาไว้ได้ค่ะ
แต่ว่า ก็คงจะอยู่ในสถานะที่ยากจะเรียกว่า เป็น"ประเทศ"ได้แล้วแหละนะคะ
ดูท่าคงจะได้กินแต่ปลาไปสักพักเลยนะ
อาหารจานปลาของฮีซึรุจัดว่าชั้นเลิศเลยนะคะ
ดีจัง....อ้อ...จะได้กินนกด้วยรึเปล่า...
ฉันเป็นคนพาซีคกับเอเรนมาพบกันค่ะ
คงไม่มีหนทางใดที่จะชดใช้บาปมหันต์ ที่ก่อให้เกิดการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ครั้งใหญ่นี้ได้แล้วล่ะค่ะ
แล้วสมมติ ถ้าเกิดว่าย้อนกลับไปเริ่มใหม่ได้
ก็จะไม่เข้าไปก้าวก่ายชาวเอลเดีย แล้วปล่อยให้คนบนเกาะพาราดีส์ตายกันหมดเหรอ
เราย้อนเวลากลับไปไม่ได้หรอกค่ะ
แต่ว่า ความเสียใจนี้จะไม่มีวันหายไปแน่นอนค่ะ
ฉันไม่อาจพูดได้เต็มปากหรอกค่ะว่าได้ควานหา ทุกวิถีทางที่จะทำให้ชาวเอลเดียอยู่รอดต่อไปแล้ว
ฉันอุทิศตนเพื่อรักษาผลประโยชน์และศักดิ์ศรี ของวงศ์ตระกูลเหนือสิ่งอื่นใดมาตลอด
ทำไม ถึงไม่ตระหนักก่อนที่จะเสียมันไปกันนะ....
ถึงความรู้สึกเคารพในผู้อื่น ไม่ได้คิดถึงผลได้เสียอะไรทั้งนั้น
แต่ว่า....มันก็....สายไปแล้วล่ะ
คุณแอนนี่...ผม...ฝันด้วยครับ...
ฝัน? ของแกลเลียดเหรอ?
ฝันของคุณซีค...ไม่สิ...ความทรงจำของเขาครับ
ถ้าจำไม่ผิดไททันหญิงสามารถแสดงพลังของไททัน ตัวอื่นออกมาได้โดยกินบางส่วนของมันเข้าไปสินะคะ
ก็นะ ไททันหญิงค่อนข้างแสดงผลง่ายเป็นพิเศษ ก็เลยโดนยัดอะไรหลาย ๆ อย่างอยู่เหมือนกัน
แล้วมันทำไม..
ว่าแล้วเชียว งั้น!
งั้นไม่แน่อาจจะมีหวังก็ได้นะ!
แต่ว่าไม่แน่...
หนวกหูน่าไอ้พวกเด็กเหลือขอ! ไปช่วยแบกถ่านหินเลยไป!
บอกว่าเห็นความทรงจำของ"ซีค"งั้นเหรอ?
ครับ ผมกินน้ำไขสันหลังของคุณซีคเข้าไป ก็เลยกลายเป็นไททันน่ะครับ
เพราะงั้นเลยเหมือนว่าจะแสดงลักษณะพิเศษของ ไททันสัตว์ป่าออกมาด้วยค่ะ
งั้นเหรอ...แล้วไงต่อ...
ความทรงจำที่ผมเห็นบ่อยที่สุดก็คือ... ความทรงจำที่เห็นตัวเองบินอยู่เหนือหมู่เมฆครับ
และผมเอง...ก็ทำแบบนั้นได้เหมือนกัน...
ผมรู้สึกแบบนั้นครับ
นั่นน่ะเหรอป้อมสลาทัว
จะมีเรือบินอยู่จริง ๆ เหรอ?
ก็ไม่รู้เหมือนกัน ถ้าไม่ปีนเขาหินลูกนั้นไปก็ไม่รู้หรอก คิดว่าจะขโมยเรือเหาะแล้วหนีไปได้จริง ๆ งั้นเหรอ
อย่างพวกแกชาวเอลเดียเนี่ยนะ
ระวังปากหน่อยก็ดีนะชาวมาร์เลย์
คิดว่าที่แกยังไม่โดนเหยียบตายเพราะใครกัน
ถ้าขึ้นเรือเหาะไม่ได้ ครอบครัวแกก็จะต้อง โดนพิภพคำรามฆ่าตายไปด้วย
หรือถ้าแกตลบหลัง แกก็จะโดนยิงตายอีก
มีแค่วิธีนี้เท่านั้นที่แกจะได้รอดไปพร้อมกับครอบครัว
ความหวังจะน้อยนิดยังไงก็ไม่เกี่ยวหรอก
จะต้องอยู่รอดไปให้ได้
ไม่เป็นไรนะคุณบราวน์ เด็กพวกนั้นแข็งแกร่งจะตาย
พวกเขาจะต้องอยู่กับโคลต์และไรเนอร์...
ลูกเราอยู่ที่เกาะปีศาจใช่มั้ยเล่า! ไม่มีทางที่เขาจะรอดเลยแม้แต่น้อย...
ถ้าไม่ไปเป็นนักรบอะไรนั่นซะตั้งแต่แรก ก็ได้อยู่ด้วยกันจนวินาทีสุดท้ายแล้ว....
ไรเนอร์...
คุณฟิงเกอร์ ทิ้งปลอกแขนนั่น ออกนอกหน้าต่างไปเถอะครับ
ปลอกแขนนี่ลูกสาวฉันอุตส่าห์ยอมสละทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อคนอย่างฉันถึงจะได้มันมาเลยนะ
ให้ตายสิ
เฮ้ย นั่นมัน!
ไม่จริงน่า...
เรือเหาะมัน...
เร่งมือเข้า! ให้เหลือสักลำนึงก็ยังดี!!
รู้แล้วน่า!
เฮ้ย ควันนั่นมันอะไรน่ะ
พิภพคำรามนี่นา
ในที่สุด มันก็ตามเราทันแล้ว
ไม่ไหว! ไม่เหลือสักลำเลย!
ไม่จริงน่า...
ทั้งที่มาถึงนี่แล้วแท้ๆ...
ทำไมกัน..
มันจบแล้ว...
เดี๋ยวนะ
เรือเหาะพวกนั้น...กำลังมุ่งไปทางพวกไททัน!?
หมายความว่าไงกัน!?
จะทิ้งระเบิดไงล่ะ! มันจะเป่าไททันให้กระจุยจาก บนฟ้าที่พวกมันเอื้อมไม่ถึงยังไงล่ะ!
พวกเขาคิดจะเอาชะตากรรมของคนทั้งโลก เป็นเดิมพันเลย!
ทิ้งระเบิดงั้นเหรอ!?
พวกเราจะรอดงั้นเหรอ?
ขอแจ้งหน่วยเรือเหาะและนายทหารทั้งหมด ที่อยู่ในป้อมปราการแห่งนี้
นี่จะเป็นปราการด่านสุดท้ายของมนุษยชาติ
แรงกดดันที่พวกคุณต้องแบกรับไว้บนบ่านั้น มากมายจนไม่อาจวัดได้
แต่ว่า ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร มันก็ไม่ใช่ความรับผิดชอบของพวกคุณฝ่ายเดียวแน่นอน
ความรับผิดชอบนี้...เป็นของพวกเราผู้ใหญ่ทุกคน
เราใช้ประโยชน์จากความเกลียดชัง
บ่มเพาะความเกลียดชังเรื่อยมา
เชื่อว่าความเกลียดชังนี้จะมีทางออก
เราผลักไสปัญหาที่ไร้ทางออกทั้งหมด ไปให้"เกาะปีศาจ"มาตลอด
ซึ่งผลลัพธ์ของมัน
ก็ได้สร้างสัตว์ประหลาดตัวนั้นขึ้น
ความเกลียดชังทั้งหมดที่เราเคยผลักไสให้มัน บัดนี้มันได้นำกลับมาหาเราแล้ว
ถ้าหากว่า...เรายังมีโอกาสที่จะได้เห็น อนาคตอีกครั้งละก็....
ฉันขอสาบานเลยว่าจะไม่ทำผิดแบบเดิมอีก...เป็นครั้งที่สอง
คุณบราวน์!?
พี่ครับ!?
ฉัน...ใช้เด็กคนนั้น...เป็นเครื่องมือแก้แค้นมาตลอด...
ยังไม่เคย....ได้ทำอะไรให้สมกับเป็นแม่เลย ...
ฉันก็ด้วย...
ฉันเองก็ขอให้ทุกคนสาบานด้วย
ว่าจะบอกลายุคสมัยที่ชิงชังกันและกันนี่เสียที!
หน่วยเรือเหาะ! ประจำแนวเรียบร้อยแล้วครับ!
ทันทีที่ถึงระดับความสูงที่กำหนด เราจะเริ่มทิ้งระเบิดทันทีครับ!
ว่าจะเบิกม่านไปสู่ยุคสมัยที่เราคิดถึงกันและกัน
และเวลานี้ เราจะบอกลากับเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นเสียที!
ไททันจู่โจมมีความเคลื่อนไหว!
เริ่มทิ้งระเบิดได้!!
ทิ้งลงไปเลย!!
มีการเพิ่มระดับความสูง! เปอร์เซ็นต์เข้าเป้ามีต่ำครับ!
ทิ้งต่อไปอย่าหยุด!
เราต้องทุ่มทุกสิ่งลงในการโจมตีนี้!!
หน่วยเรือเหาะ..
ถูกกวาดล้าง....หมดเลยครับ...
ขอโทษนะ...
เหล่าเด็ก ๆ ที่ไม่ได้มีความผิดอะไรเลย....
นี่....แม่คะ...
ไททันกำลังมาทางนี้แล้ว...
น่ากลัวจัง..
ขอโทษนะ...
แอนนี่กับไรเนอร์เองจะต้อง ยังมีชีวิตอยู่ที่เกาะพาราดีส์แน่...
อืม...
เอ๊ะ?
อะไรน่ะ...
โธ่เว้ย...
เชื้อเพลิงมัน...!
มองเห็นแล้ว! เตรียมโดดลงจากเครื่อง!!
ออนยังโกปอง! แกก็รีบมานี่เร็ว!
ไม่ได้! ฉันต้องคุมคันบังคับไว้ จนกว่าจะถึงไททันบรรพบุรุษ!
หลังจากนั้นฉันจะหาทางลงจอดฉุกเฉินเอง ลงไปให้ถึงตัวไททันบรรพบุรุษให้ได้ล่ะ!
เข้าใจนะ!
ออนยังโกปอง!
เกลียดขี้หน้ามันชะมัด
ไอ้เจ้าสัตว์นรกนั่น...!
แบบนี้ก็ไม่ต้องเสียเวลาหาเลย!
เป้าหมายการจู่โจม "ไททันสัตว์ป่า"!
ทุ่มพลังทั้งหมดที่เรามีจัดการมันให้ได้!
และหยุดพิภพคำรามซะ!
ตอนนี้แหละ!
เอเรน!!
โธ่เว้ย! ลงจอดไม่ได้เลย!
ไรเนอร์!!
ไททันเกราะ.....ไททันเกวียนก็ด้วย!?
นั่นมันเครื่องเคลื่อนที่สามมิติ...
นี่หรือว่า....ฝ่ายเกาะพาราดีส์ มาช่วยหยุดพิภพคำรามงั้นเหรอ!?
ไรเนอร์...!
เอเรน...
ขอถามนายอีกสักทีเถอะนะ
ว่านายเรียกมันว่าอิสรภาพตรงไหนกันแน่...
ลากคอมาคุยกันก่อนแล้วค่อยว่ากัน....