Chodzi o nią?
- Nie podróżuję bez niej. - Blokujesz kolejkę, idioto!
Nie jego wina, taką ma robotę.
- To było do ciebie, kucu! - Pojemność przekracza limity.
To jest Pappy Van Winkle, kolego. Wiesz, ile lat ma ten burbon?
Gdyby to była kobieta, to od roku bym z nią nie uprawiał seksu.
- Bardzo mi przykro. - Wiesz, kim jestem?
Jestem potwornie sławny i lecę do Nowego Jorku
na ultra ważne spotkanie z wydawcą książek,
który chce wydać o mnie książkę, ponieważ jestem sławny.
Dobra, ale sam się o to prosiłeś.
Daj mi chwilę, Diane. Ten kolo to totalny faszysta. Diane? Diane?
- Tu jestem. - Tak szybko przeszłaś?
Postępowałam zgodnie z procedurami obowiązującymi od ponad dekady.
- Dno. - Sir, wszędzie tak jest...
Serio? Nigdy nie słyszałeś o moim serialu? Doskonale wiesz, kim jestem.
A teraz, wybacz, lecę do Nowego Jorku.
- Co? No błagam. - Wiesz co? Może to?
- O mój Boże, on ma broń! - Luzujcie, zapalniczka.
Ile gazu do zapalniczki mogę wnieść?
Pamiętaj, że jestem celebrytą.
Mamy klienta na dogłębną rewizję.
Dzięki, że przylecieliście.
Będzie zdrowiej dla moich kolan, jeśli nie będę się pokazywał w Kalifornii.
Czasem trzeba zmienić otoczenie.
Powietrze Nowego Jorku świetnie na mnie działa.
Wyczułem jakiś guz, ale po co komu ubezpieczenie,
gdy sam BoJack Horseman pisze mu książkę? A jak wam w ogóle idzie?
Genialnie. Rzucam na lewo i prawo dowcipnymi anegdotami i celnymi uwagami.
- A ta panna zamienia to wszystko w złoto. - Twój telefon dzwoni.
Tu Ira Glass. Dzięki za datki na Publiczne Radio.
Każdy ma swoją historię, a twój telefon właśnie dzwoni.
- Przepraszam. Halo? - Migiem wracaj, moja gwiazdo.
- Nie wiem, czy ona się sprawdzi. - Nie daje sobie rady?
Aż za bardzo. Chyba jest za mało pokiereszowana, żeby o mnie pisać.
Jest taka logiczna.
Bardzo przepraszam, panie Horseman. Jest zbyt logiczna.
Już łapię za telefon i dzwonię do mniej logicznej...
O czym ty mi tu pieprzysz? To naprawdę słaby moment, BoJack.
- Dobrze. - Musisz mi przysiąc,
że książka już w październiku będzie trzepać kasę w księgarniach.
Dobra, o esu.
Jasne. Sorry, że tak długo.
Kto to? Biblioteka z podziękowaniami za terminowe oddawanie książek?
- Mój brat. Ojciec mi umarł. - Jasny gwint.
Klepnęliśmy datę wydania?
- Koniec września? - Moje kondolencje.
- Spoko. Był stary i zły. - To ogromna tragedia.
Do wszystkiego się nabiera dystansu.
To wpłynie na wydanie książki?
Skąd. Muszę się tylko pylnąć do Bostonu z kondolencjami.
BoJack pojedzie ze mną, popracujemy na miejscu,
i w ten sposób nie zmarnujemy czasu.
Super. W razie czego zadzwońcie. Ale puśćcie mi tylko krótkiego,
to oddzwonię z budki telefonicznej, w której mieszkam z żoną.
Błogosław jajówę Z jaj z lodówki
Te żółciutkie i pyszniutkie...
Todd, przestań wyć tę durną przyśpiewkę o jajecznicy.
Kto to mówi?
Jeśli kminisz, kto to mówi, to ta kartka, którą czytasz.
Słyszysz mój głos w swoim łbie, bo właśnie tak działa czytanie.
Jak pewnie już zauważyłeś,
zostawiłem cię samego w domu i już tego szczerze żałuję.
Masz zrobić jedną rzecz. Nic. Nie ruszaj moich rzeczy i nie świń naokoło.
Odbierz mnie jutro z lotniska, a do tego czasu: masz nic nie robić.
No to się rypło. Mogę się zabawić.
Zdrowie.. Za kąpiel.
Zajebiście, Todd. Fajnie mieć takiego kumpla.
Nadchodzi Wielki Toddini.
Jesteśmy przed domem naprawdę wszechstronnego i wyjątkowego talentu.
Mieszka tu David Boreanaz.
Widzę, że mamy na pokładzie fanów Impersonalnych.
- Albo Dextera. Albo w czym on tam grał. - Sorry, ziomki. Pomyliliście adres.
Psia kość. Dałabym 50 dolców, żeby zobaczyć, jak mieszka David Boreanaz.
- To amerykański Hugh Jackman. - Właśnie. To typ z Tożsamości szpiega?
Co? 50 dolców? W takim razie, chodźcie, przyjaciele.
Tu mieszka typ, co się nazywa David Boreanaz!
Posłuchaj, chciałbym cię wesprzeć, ale kiepsko stoję z pogrzebami,
śmiercią, rodziną, uczuciami i ludźmi.
Spoko. Zostaniesz w aucie. Lepiej jak nie poznasz moich braci.
- To ograniczone, żmijowate gnojki. - Szkoda, że nie miałem brata.
Haratanie gały w weekendy, codzienne kuksańce.
Jedynak bywa samotny.
Tatku, chcesz poznać mojego wymyślonego kolegę?
Wymyśleni koledzy to darmozjady wynalezione przez komunistów,
by kraść zasiłki. Zrób coś pożytecznego
i wal łbem w mur, dopóki twój mózg nie wyleczy się z głupoty.
Dobrze, tatku.
Ja też byłam dość samotna. Rodzina niszczyła mi życie,
- a potem nie wybaczyła wyjazdu. - Byłaś czarną owcą?
Nie. Nią jest Gary. Jest z bidula.
Mnie po prostu nikt nie lubi. A mój stary, to już w ogóle.
Mówiłaś, że siadałaś z ojcem na dachu i patrzyliście na gwiazdy.
Wtedy próbowałam cię otworzyć.
Użyłam starego triku pod tytułem „ja okłamuję cię".
To ja użyję starego triku pod tytułem „zraniłaś moje uczucia".
Tak serio, to siadałam sama na śmieciowej górce
i marzyłam, że budzę się jako Chelsea Clinton, tylko z moimi włosami.
- Masz ekstra włosy. - No wiem.
To tu. Tylko się szybko przywitam i pożegnam, i spadamy stąd.
Dziesięć minut, przysięgam. Pobaw się kalejdoskopem, który ci kupiłam.
Co? Kalejdoskop? Nie mam pięciu lat.
Kształty i kolory, których w życiu nie widziałem.
- Siema. - Tak! Didi wróciła!
Gary, Marty, Arty! Jest Didi! Chodźcie!
Mecz. Oglądam mecz. Muszę patrzeć na mecz. Jak leci?
Marty, to mecz z '86, widziałeś go sto razy.
I ile razy Buckner złamał ci serce? Też sto razy.
Na szczęście już jesteś, Didi. Papcio na maksa wykitował.
No właśnie. Wykitował po całości. A ja nie lubię takich akcji, Didi.
- Didi, skocz po bro. - Albo dwa, Didi.
Gary, Marty, dopiero weszłam.
Księżna Diana nie chce skoczyć bratu po piwko.
Mamo! Chodź zobacz, kto do nas przyjechał.
No witam! Patrzcie, któż to nawiedził ten dom.
Księżna Didi zaszczyca nas swą obecnością. Czemu zawdzięczam tę wizytę?
Chcę złożyć kondolencje.
O, jasne. Wpaść i zwiać, jak protestanci na Gwiazdkę.
Po co zostać z nami świeżo po rodzinnej tragedii?
- Błagam... - Nie żryjcie się podczas meczu.
- To przynosi pecha. - To rozgrywki z '86. Przegrali.
- Wszystko popsułaś. - W końcu jesteśmy bandą prymitywów.
Nie jesteśmy modnym towarzystwem z Kalifornii,
jak George Clooney i te Kalifornijskie Kasztany.
Przestań, mamo. Nie chodziło jej o to.
Pięć lat nie było jej w domu. Jak dla mnie możesz już zaliczyć home run.
- Cóż, ewidentnie popełniłam błąd. - Nie idź sobie, Didi. Proszę.
- Czemu? Mama mnie tu nie chce. - Mama nie wie, czego chce.
- Chcemy, żebyś tu była. Co nie, Marty? - Muszę patrzeć na mecz.
Poza tym musisz nam pomóc z tym całym pogrzebem.
Nie jesteśmy wykształceni jak ty.
Dobra, pomogę. Macie jakiś numer telefonu?
Tak, spróbuj 1000 500 100 900, ciołku. Esu, trochę się wysil, Di.
I to raz dwa, bo lód się topi.
O Boże. Czy to tata? Czy ktoś narysował mu jaja na czole?
To było zanim skleiliśmy, że zszedł. Myśleliśmy, że ma kaca.
Masz za swoje, tato. Masz za swoje już na zawsze.
Witamy w posiadłości Davida Boreanaza.
Słynnego z takich filmów jak: dramaty... na... kanałach.
- Poproszę 50 dolarów. - Druhu!
- Rozpadło się zdjęcie Davida Boreanaza. - Zajmę się tym.
Może pójdziesz oglądać szuflady z bielizną Davida Boreanaza?
- W jego sypialni. - O, gatki!
- Co ty wyprawiasz? - Czy ja znowu zacząłem coś czytać?
Nie, to twoje sumienie. BoJack ci zaufał, że zajmiesz się jego domem.
- Co ty robisz? - Nie.
Duszę się.
Cudowny dzień na rozmowę z Toddem. W czym mogę pomóc?
Próbujesz mnie kiwać z tym Boreanazowym dealem?
- Jestem twoją agentką. - Skąd o tym wiesz?
Spokojnie, nie zamierzam latać za kłębuszkiem wełny,
kiedy ty będziesz harował. Chcę rozbudować twój pomysł.
Musimy mu dodać jaj. Co powiesz na dodanie do niego Mili Kunis?
- Dodanie jej? Jak? - Ty rób swoje, a ja swoje.
A kto mówi?
No, wszystko widziałem. Znudziłem się. Diane!
Nie masz prawa po pięciu latach tutaj wpadać i nas oceniać, Diane.
Mówię tylko, że Marty mógłby pomóc, zamiast cały dzień oglądać mecz.
Bardzo dobrze wiesz, że po wypadku w kamieniołomie ciągle bolą go nogi.
Wkrótce zostanie miotaczem w Lidze Uniwersyteckiej.
- On się nie dostał na studia. - Po co w ogóle wstawać z kanapy?
- Na robocie i tak kładą łapę imigranci. - Przecież imigranci to my.
- Jak to? - Jesteśmy Wietnamczykami.
Goń psa. Jesteśmy amerykańscy jak pho.
Dzień dobry. Szukam Diane. Ktoś tu mówi po angielsku?
Noż ja cież nie pierdykam! Czy to jurne ogierzycho z Rozbrykanych?
- Powtórzę. Ktoś tu mówi po angielsku? - Nie wierzę. Ja cię!
Gwiazda telewizji!
Witam w Hacjendzie. 75 dolców. Emeryci i dzieci gratis.
Nie przekraczać barierek, trzymać ręce i swoje rzeczy cały czas przy sobie.
Teraz udamy się do kuchni, gdzie... Czy to Mila Kunis?
Litery BH na wszystkich ręcznikach i pościeli to skrót od Boreanaza Hacjenda.
A zabieracie ciała? Tym się zajmujecie? Usuwaniem ciał?
BoJack, a ty znasz jakichś celebrytów z Bostonu?
Raz wpadłem w spożywczaku na Bena Afflecka i kupiliśmy ten sam gatunek jabłek.
On je jabłka, tak jak my? Mamo! Ben Affleck je jabłka!
- On nie je jabłek. - BoJack karmił Afflecka jabłkami.
Macał sobie jabłuszka z samym Daredevilem. To najlepszy dzień w moim życiu!
Może mielibyście ochotę później pograć ze mną trochę w piłeczkę?
Jaja se robisz? Popykać w piłę z taką gwiazdą?
- To będzie zajebongo. - Wiesz, co jeszcze możemy?
- Obejrzeć film z Mazgajen w roli głównej. - Brzmi nieźle. Co to?
- Nie musisz tego przypominać. - 18 lat temu
udawaliśmy, że do Didi pisze kolo o imieniu Leo.
Chłopcy, naprawdę wolałabym o tym nie gadać.
Na zmianę pisaliśmy do niej listy,
udając wrażliwego chłopca z Cambridge.
To było zajebongo.
„Och, Diane. Czemuż nikt nie pojmuje naszych dusz?
Wszyscy są tacy fałszywi. Twój na zawsze - Leo".
- Co? Ale zajebiste. - Po pół roku pisania
wzięliśmy jakiegoś sztajnesa, by udawał Leo i zabrał ją na bal absolwentów.
Podoba... mi się... twój kwiatek.
Czemu codziennie tego nie oglądamy?
- Nieźle ją zrobiliście. - Upokorzyli mnie.
Ty nie kumasz. To męska rzecz. Prawda, bracia?
Cała nasza Mazgajen. Co za beksa.
Fajnie, że po tylu latach ciągle umiemy się z tego śmiać.
Mój terapeuta też tak mówi. Idę na spotkanie z facetem od pogrzebów.
- Któryś idzie ze mną? - Nie kręcą mnie domy pogrzebowe.
Te umarlaki mnie denerwują.
Właśnie, po co my mamy iść?
Dobra, już pójdę sama. I wszystkim się zajmę.
Dzięki, Diane. Bardzo to doceniamy.
- Chodź, BoJack. - Czemu chcesz zakosić nam BoJacka?
Skradliście mi serce, tak jak Dave Roberts drugą bazę.
- On kuma bazę! - Muszę spadać,
ale widzimy się na pogrzebie. A potem każdemu sprzedam sójkę w bok.
- Pogrzeb! - Pogrzeb! Pogrzeb!
A teraz coś wyjątkowego tylko dla posiadaczy platynowych kart.
Zobaczycie teraz spowitego we śnie pana Boreanaza. Proszę.
Wynoś się z sypialni, Todd. Jestem David Boreanaz.
Na tym kończymy zwiedzanie. Życzę Boridealnego dnia.
DOM POGRZEBOWY ROBAL i SYNOWIE
- Opowiedz mi o swoim ojcu. - Był wrednym, sadystycznym alkoholikiem,
który w życiu mnie nie wspierał, za to rozkoszował się porażkami.
Rozumiem. To może zaproponuję nasz pakiet „Wyjątkowo gówniany tatusiek"?
- To chyba będzie dla niego za dobre. - Rozumiem. W takim razie sugeruję pakiet
„Wyjątkowo gówniany tatusiek będzie dla niego za dobrym pakietem".
- Tak, o to chodzi. - Doskonały wybór.
Mogę coś powiedzieć? Może trochę wyluzujesz?
Mogłabyś się czegoś nauczyć od swoich braci.
Żartujesz? Gdybym była jak oni, nic by nie było gotowe.
Chodzi mi o to, że nie możesz tak ciągle spinać pośladów,
bo inaczej wybuchniesz... W dupę jeża, jaja sobie robicie?
Ciągle ktoś dzwoni z nieznanego numeru. Odrzuć. Co to za debile?
- Odbierz i się dowiedz. - Tylko na to czekają.
Jak mamy go szantażować, jak się nie da dodzwonić?
Może trzeba trafić go w czuły punkt.
- W sensie...? - Tak jest. Jego dom.
- O ku... Czyja to jest chata? - To jest David Boreanaz?
Na sto procent mieszkał tu BoJack Horseman.
Nie tamujcie ruchu.
Chcecie sobie pogadać? Zapłaćcie za przedłużony pobyt.
- Tak dużo, dużo, dużo... - Jeszcze pięć kafli, Toddku,
- i pozamiatane. - Sam nie wiem, Princess Carolyn.
Zabrakło pudełek do pakowania kasy, rachunki się nie zgadzają.
Do tego zapchał się męski kibel
i muszę zwolnić Janine ze sklepiku, bo podkradała pamiątki.
Jak to się stało, że muszę wszystko ogarniać?
Ja się tutaj nie opieprzam, kmiocie. Lepiej zacznij dobrze liczyć.
Te zagraniczne konta, na które wpłacamy, chyba nie są zbyt legalne.
A mama mi mówiła, żeby nie bić idioty.
- Co? - Teraz oboje łamiemy reguły.
Posłuchaj, i to bardzo uważnie.
Boreanaza Hacjenda przyzwyczaiła mnie do pewnego poziomu życia,
i nie zmienię tego. Mamusia kocha buty, czaisz? I perły.
Jestem umoczony. I nie wiem, co mam robić.
- Ja ci powiem, co robić. - Kto to mówi?
- To ja, David Boreanaz. - Czy tak brzmi głos Davida Boreanaza?
Tak. Dam ci dobrą radę. Jak to mówimy w moim serialu,
czyli w Grze o tron, rób to, co robisz, i będzie klawo.
- Raju, dzięki, Davidku. - Nie nazywaj mnie tak.
- Nie wierzę... - Już jest czwarta.
- Chyba jednak nikt nie przyjdzie. - No żesz kurza twarz, nie wierzę.
Ta banda debili miała tu tylko przyjść. Nawet tego nie umieją.
- I gdzie jest ciało? - Proszę wybaczyć. Mały kłopocik.
Moi chłopcy pojechali zabrać pani ojca, ale nikogo nie zastali.
Za symboliczną opłatą możemy podstawić inne ciało.
Czy chcieliby państwo przejrzeć gablotę ciał w wypożyczalni?
Matoły! Gdzie byliście?
Zorganizowałam pogrzeb, tak jak prosiliście, i nikt się nie pojawił.
Uznaliśmy, że tatko by nie chciał dennego pogrzebu.
On by chciał, żeby jego ścierwo było pocięte na paski
- i rzucone prosto w ryj Dereka Jetera. - Tak, goń psa, Jeter!
- Że co? Gdzie jest tata? - Pocięliśmy go. Jest na kipie.
- Pocięliście tatę? - Tego ojciec by sobie życzył, złotko.
Ale co ty możesz o tym wiedzieć, prawda?
Chwileczkę. Więc zamiast przyjść na pogrzeb,
który organizowałam cały dzień za własne pieniądze,
wy pocięliście ciało taty na kawałki,
żeby powstałą z tego papkę móc rzucić w Dereka Jetera?
Nie, nie w całego Dereka Jetera. Rzucimy mu ją tylko w jego gruby ryj.
- Tak! Gruby ryj! - Yankees będą tu w tym tygodniu.
- Planety się zrównają. - Błagaliście, żebym wam pomogła.
Dlaczego to zawsze musi chodzić o to, że „wielka gwiazda Diane"
- jest od nas wszystkich lepsza? - Nie myślę, że jestem od was lepsza.
Nie zrozumieliście. Diane wcale nie jest gwiazdą. Jest moim autorem widmo.
Pisze książkę, na której nawet nie będzie jej nazwiska.
Myślicie, że tak wyobrażała sobie swoje życie w wieku 34 lat?
Mieszka z bogatym chłopakiem i nie płaci czynszu.
- Ona naprawdę od niczego nie jest lepsza. - Co?
- Diane pasożytuje? - Nawet ja płacę czynsz.
BoJack pomógł?
Właśnie dlatego chciałam, żebyś zaczekał na mnie w aucie!
Ale się wściekła. Nadchodzi Mazgajen!
- Didi, przestań. - Diane.
Właśnie robisz przedstawienie w publicznym miejscu.
Didi, co ty wyprawiasz z kluczami taty? Oddaj je.
Wracaj, to wóz taty! I tata jest na kipie! Nie!
- Ssijcie pałę, jełopy! - No i wcięło głupią pipę.
- I wzięła tatkę. - O nie. I co my teraz zrobimy?
I piłka wraca do miotacza...
Więc nawet nie kiwniecie palcem?
Red Sox grają. Nie widziałem tego.
A czy ktoś wie, dokąd pojechała?
W czasach liceum co chwila gdzieś zwiewała.
- Kto tam może wiedzieć, gdzie łażą świry? - Chyba już wiem, dokąd pojechała.
Nie idź sobie. Impreza dopiero się rozkręca.
Nie wiem, Diane była nieźle wkurzona i ma waszego tatę.
Nie idź. Jesteś jak piąty brat, którego nie mamy.
- Ja... Serio? - No, nie idź, brachu.
Po meczu potniemy w piłeczkę i posprzedajemy kuksańce.
Proszę się natychmiast rozejść.
To nielegalne zgromadzenie. Natychmiast się rozejść.
To słabo wygląda, Princess Carolyn. Co my zrobimy?
W ogóle jakie „my"? Princess Carolyn zawsze spada na cztery łapy.
- Rozumiem, że pan Boreanaz? - A może chciałby pan laleczkę?
Najdziwniejsze jest to, że jego chata jest identiko jak BoJacka.
Chyba to ten sam architekt. Nieważne. A co u ciebie słychać?
Źle. Powinnam wiedzieć, że przyjeżdżanie tu nie ma sensu.
To słabo. Ale jak wrócisz,
dam ci jednego z moich opatentowanych przytulasów. Z języczkiem albo bez.
Przecież odrzucili ci ten patent. Ale ja chętnie.
- Muszę kończyć. Przyjechał BoJack. - BoJack? A co on tam...?
Przepraszam za to, co o tobie powiedziałem.
Ale to prawda.
W barze znalazłem taki list. Jest chyba do ciebie.
Przeczytaj go. Spodoba ci się.
„Droga Diane. To ja, twój stary kolega Leo.
I w żadnym wypadku tego nie pisał BoJack Horseman".
- Czytaj dalej. - „Jesteś dobrym człowiekiem, Diane.
I to w zasadzie najważniejsze. Nawet jak cię nikt nie docenia,
ważne jest, że nie przestajesz być dobra.
Lubię, kiedy idziesz na zakupy ze swoimi torbami,
i to, jaka jesteś zorganizowana, kiedy wyjeżdżasz.
Lubię też, jak w samolocie żujesz gumę, żeby odetkać uszy.
Pewnie mało kto to by w ogóle zauważył. Ale ja tak.
Twój na zawsze, Leo". To najlepszy list, jaki od niego dostałam.
Posłuchaj kogoś, kto też miał gównianych starych.
Rodzina to bagno. I trzeba wiać, kiedy jest okazja.
Najgłupsze jest to, że nawet teraz ciągle chcę, żeby byli ze mnie dumni.
- Czy ja jestem naiwna? - Tak.
- Wcale nie. - Chcesz, żeby oni byli z ciebie dumni?
Liczyłam na jakieś sensowne domknięcie sprawy.
Domknięcie wymyślił Steven Spielberg, żeby sprzedać bilety.
To jak prawdziwa miłość i olimpiada w Monachium.
Nie zdarza się w normalnym świecie.
Jedyne, co możesz zrobić, to iść ciągle naprzód.
Ale za każdym razem gdy tu wracam, oni...
To nie wracaj. W Los Angeles najlepsze jest to,
że wszyscy mają w dupie, skąd jesteś i kim jesteś.
To prymitywne miasto, w którym martwisz się
o czyszczenie basenu i ekologiczne orzechy w sałatce.
Ja lubię sałatki.
I o to chodzi. Myślisz, że po co ludzie tam mieszkają?
Dzięki, BoJack.
O tyle dobrze, że twój stary już nie ma szans nikogo znowu skrzywdzić.
Tak bardzo ci dziękuję, Dereku Jeterze. Nie sądziłam, że tak sławny zawodnik
będzie miał czas przeprowadzać staruszki przez ulicę.
Zawsze znajduję czas dla starszych, czy są fanami Yankees czy nie.
Czy to jest beczka ścierwa?
Wejdź do środka, muszę zadzwonić.
- Tu Herb, wiesz. Co robić. - Cześć, Herb.
Wiesz, my chyba mamy jakąś niedokończoną sprawę.
Życie jest za krótkie, żeby żywić urazę i takie tam.
Wiesz, o co chodzi z tym krótkim życiem.
Jasne, że wiesz, bo masz policzone... Czuję, jakbym wygłaszał durny monolog.
Ale może byśmy pogadali. Może do mnie zadzwoń?
Więc... zgadamy się? Mówił BoJack. Horseman, oczywiście.
Kto to dzwoni?
Dawaj, BoJack, odbierz. Odbierz... Zaraz odbierze.
Tu BoJack, wiesz, co robić.
Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.