BEHIND THE CANDELABRA
Cześć.
Jestem Bob.
Scott.
Dobrze. Grzeczny piesek.
Nie zlizuj tego. Tak dobrze.
Popatrz na Cannibala.
Widzisz? O to chodzi.
Dobry piesek.
Muszą już iść na plan, Scott.
Dobra, zapamiętałeś rolę?
Zapamiętałeś rolę?
Chodź.
Lou twierdzi, że nie nakręcimy warczenia
i ataku podczas jednego ujęcia.
Damy radę,
ale musimy to zrobić w dwóch częściach.
Trzeba osobno przygotować psy do ataku.
Nie rozumiem, czemu nie można zrobić tego za jednym zamachem.
Bo ma pod ubraniem specjalny kombinezon,
więc psy traktują go jak wielką zabawkę.
To jest dla nich zabawa, uwielbiają to.
Przepisy BHP.
Scena 37, ujęcie pierwsze.
Gotowe!
Kamery A i B na miejscu.
Brownie!
Cannibal!
Bullet!
Tutaj, chłopaki.
- Gotowi? - Gotowi.
Akcja!
Scottie, dzwoniła twoja matka.
Czego chciała?
Zobaczyć się z tobą.
- Muszę? - Nie.
Joe.
Oczywiście, że nie, ale to twoja matka.
Twierdzi, że u niej wszystko dobrze.
- Ciekawe, jak długo. - Joe, przestań.
Pomyślę o tym.
I dzwonił jakiś Bob Black.
Czy to jakiś twój znajomy z San Francisco?
Nie. Mieszka tutaj, w West Hollywood.
Cześć, kotku!
To tutaj mieszkasz?
Tak, bo co?
Chyba wprowadziłeś się tu po Clampettach,
kiedy wyjechali do Beverly Hills.
Na razie, Rose. Do zobaczenia jutro!
Baw się dobrze!
To jest Bob.
- Cześć, Bob. - Cześć, Rose.
/A teraz, panie i panowie,
/gwiazda naszego programu...
/Człowiek, który słynie /na całym świecie
/ze swojego kandelabru
/i fortepianu...
/Wielki showman...
/Liberace!
Następna część tego boogie-woogie jest tak dziwna,
że wymaga wyjaśnienia.
To się nazywa pauza w boogie-woogie.
Kiedy je gram i zatrzymuję się w pewnym momencie,
możecie pomyśleć, że zapomniałem melodii.
Ale ja nie zapomniałem melodii.
W tej części nie ma melodii.
Dlatego nazywają to pauzą.
To zabawne.
Spróbujmy czegoś.
Załóżmy, że na widowni są w tej chwili tylko panie, dobrze?
Dziewczyny razem!
To było wspaniałe.
Dobra chłopaki. Wasza kolej.
Cudownie! To było wspaniałe!
Widzisz, George? Mówiłem ci,
że mężczyźni przychodzą na moje koncerty.
Naprawdę to doceniam.
I znam jeszcze kogoś na widowni,
kto też to docenia. To moja mama.
Mamo, coś ci powiem.
Niech to usłyszą od ciebie, a ja zagram wyłącznie dla ciebie.
Dobrze, mamo?
Mamo, jesteś dziś w świetnej formie.
Chcę wam bardzo podziękować
za przyłączenie się do mojego boogie-woogie.
Chciałbym przeprowadzić mały eksperyment.
Grałem to boogie-woogie
w tempie ośmiu uderzeń na takt.
A teraz spróbuję
szesnastu uderzeń na takt.
Jest niesamowity!
Dziękuję. Dziękuję bardzo.
Wiecie...
Nie, w porządku. Możecie się gapić, ile chcecie.
Zapłaciliście za to.
Wiecie, zawsze mnie pytają... "Jak ty grasz na fortepianie
z tymi wszystkimi pierścieniami na palcach"?
A ja zawsze odpowiadam "Zaiste, bardzo dobrze".
Dziękuję.
A teraz chciałbym przedstawić
kolejną parę grających rąk,
z którą wystąpię w duecie.
Mój protegowany i przyjaciel,
pan Billy Leatherwood!
Patrz!
Dobrane ciotuchny.
To dziwne, że publiczności podoba się coś tak gejowskiego.
Nie mają pojęcia, że jest gejem.
To Ray, widzisz go? Ten w czarnym.
No, chodź!
Ray!
Bobby!
- Cieszę się, że ci się udało! - Było wspaniale, dziękuję ci bardzo.
To mój przyjaciel, Scott Thorson.
- Miło cię poznać. - Witaj.
To było naprawdę coś. Dziękuję.
- Chodźcie za kulisy przywitać się z Lee. - Jesteś pewien?
Oczywiście, będzie zachwycony!
Lee! Zobacz, kto przyszedł!
- Witaj, Bobby! - Lee, byłeś fantastyczny!
To mój przyjaciel, Scott Thorson.
Po raz pierwszy w Las Vegas.
Dziecko we mgle, co?
Jak w filmie Disneya. Jelonek Bambi.
Miło mi cię poznać.
Był pan niesamowity.
Jestem tylko pianistą.
Ale wszyscy chyba świetnie się bawili, prawda?
Też byłeś wspaniały, Billy.
Ray, może zrobimy wszystkim drinki?
- Dobrze. - Ja nie będę pił.
Mam jeszcze jeden występ.
To znaczy, że wykona pan to wszystko jeszcze raz?
Nie wiem, jak pan to robi.
Jakiś ty słodki!
Nieźle jak na stare pudło, prawda?
Wyglądasz fantastycznie!
A te fragmenty z udziałem widowni to perły!
Wychodzą za każdym razem.
Wystawiam ten show raz do roku.
I każdego wieczora jest to samo.
Powiem ci, że kiedy w młodości pracowałem w saloonach...
W Milwaukee nazywali je saloonami.
Widzisz, jaki jestem stary.
Też jestem z Wisconsin.
Nie! Poważnie?
To musi być przeznaczenie.
Pewnego wieczoru publiczność poprosiła,
bym zagrał ten popularny przebój pod tytułem "Three Little Fishes".
Prawie nie ma melodii,
to nie było żadne wyzwanie,
ale go zagrałem i byli zadowoleni.
A potem, nie wiadomo skąd,
dostałem natchnienia, by zagrać go,
jakby został skomponowany przez Straussa.
Spodobało im się! Byli zachwyceni!
Można by pomyśleć, że wynalazłem fortepian.
I wtedy zrozumiałem,
że chodzi o to, by zapewnić im rozrywkę.
I temu się poświęciłem.
Uwielbiam zabawiać ludzi.
Bobby, zostaniecie na noc w mieście?
Tak, za późno na powrót do Los Angeles.
Lee, może zaprosimy jutro chłopaków na brunch?
Nie róbcie sobie kłopotu.
Nie, nie. To świetny pomysł!
Oczywiście! Zapraszamy.
Ale po trzeciej, dobrze?
Muszę uciąć sobie drzemkę.
Witajcie, Cyganie!
Czy to pałac?
Lee uważa się za króla Ludwika II.
- Kto to? - Taki bawarski Liberace.
Też jest pianistą?
Nie.
Rany.
Można by się popluskać.
Wybaczcie ten domowy strój.
Tak się cieszę, że przyszliście.
Czy te stworzenia nie powinny być w piekarniku?
Jest taki podły dla moich maleństw.
Przecież to moja rodzina.
A to jest Baby Boy.
Baby Boy
jest bardzo stary. Jest głuchy i ślepy.
Jestem jego przewodnikiem.
Mógłbym pomóc przywrócić mu wzrok.
Scott pracuje ze zwierzętami.
Jakiś czas pracowałem u weterynarza,
mieliśmy wiele pudli z chorymi oczami.
Byłoby cudownie!
Nikt nie był w stanie pomóc mojemu Baby Boy.
Nie mogę patrzeć, jak cierpi.
Moja ulubiona recenzja
pochodzi z San Francisco.
Napisali wtedy "Liberace to nie Rubinstein,
ale też Rubinstein to nie Liberace".
To mój pokojowiec, Carlucci.
On tutaj rządzi.
Dziękuję.
Parówka.
- Słucham? - Parówka w cieście.
Może parówkę w cieście?
Nie, dziękuję.
Po lunchu urządzimy zwiedzanie.
Świetnie.
Wszystko sam projektuję.
Uwielbiam to.
Nazywam to "kiczem pałacowym".
- Racja. - Czy to nie wspaniałe?
W życiu nie widziałem tylu fortepianów.
Nie dotykam ich.
W dzieciństwie mama kazała mi codziennie grać.
Nie miałem żadnych przyjaciół.
Więc teraz nie gram dla zabawy.
To autentyczne rzymskie kolumny.
Styl joński.
Wspieram osobiście
cały przemysł obróbki kryształów w Austrii.
Szkoda, że jesteś taki duży.
Mógłbyś coś przymierzyć.
Powiedz, Scott, masz jakąś rodzinę?
W zasadzie nie.
Moja mama nigdzie nie zagrzała miejsca,
w zasadzie przez całe moje życie.
Poważnie?
Mam dwie siostry i brata,
i jeszcze czwórkę przyrodniego rodzeństwa
od dwóch różnych ojców.
Większość z nich mieszka razem z ojcami.
Reszta z nas, tak jak ja i Wayne,
została umieszczona w domu dziecka.
Mama nas stamtąd zabrała i mieszkaliśmy jakiś czas razem,
a potem znów jej się pogorszyło i musieli ją zamknąć.
Rozdzielono nas i posłano do rodzin zastępczych.
Ale miałem szczęście. Trafiłem na Rose i Joego.
Wie pan, miła rodzina na farmie...
Ze zwierzętami.
No jasne, jak to na farmie!
Ale historia!
Brakowało tylko pożaru w sierocińcu.
Mieszkając na farmie trzeba lubić zwierzęta.
Tak sądzę.
Będę się starał zdobyć to lekarstwo dla Baby Boya.
Zapamiętałeś jego imię.
Byłoby wspaniale.
Dam ci mój prywatny numer telefonu.
Nie ma go w spisie.
Liczę na ciebie.
Nie zapomnij o tym.
Lepiej nie pokazuj się na mojej scenie
z plamą po keczupie.
Jakby to kogoś obchodziło.
Jest taki nieprofesjonalny.
/Mówi Scott Thorson.
- Przepraszam, kto? /- Scott. Jestem znajomym Boba.
/Byłem u Lee w domu. /Mam lekarstwo dla jego psa.
Chwileczkę.
- Scott Jakiśtam. - Kto?
Znajomy Boba. Był u ciebie w domu.
Scott, czy to ty?
Panie...
/Proszę, mów mi Lee.
Lee, dobrze.
Mam lekarstwo
dla twojego pudla. Na oczy.
Mój wybawco!
Jutro z samego rana
nadam je na poczcie.
Powinno dojść za jakieś parę dni.
O, nie. Nie chcę, żeby Baby Boy musiał tak długo czekać.
Może zarezerwujesz lot i wpadniesz dziś wieczorem?
Na mój koszt.
To nie jest takie ważne.
Scott, pozwól mi decydować, co jest ważne.
Wyświadczysz mi wielką przysługę,
jeśli przylecisz tu dziś wieczorem.
/I obiecuję, że wsadzę cię /w samolot do Los Angeles
/po moim pierwszym występie.
/- Obiecuję. - Dobrze.
Wreszcie sami.
Bardzo ci dziękuję, że przywiozłeś lekarstwo mojemu maleństwu.
Nie ma za co. Wyzdrowieje.
Co chciałbyś zrobić ze swoim życiem, Scott?
Jakie masz marzenie?
Chcę być weterynarzem.
Kochasz zwierzęta, prawda?
Ja też.
Bo kochają cię niezależnie od okoliczności.
Dlatego właśnie są tylko głupimi zwierzętami.
Gdyby naprawdę wiedziały, jacy jesteśmy,
nie chciałyby mieć z nami nic wspólnego.
Scott, ja...
Czuję, że mogę ci zaufać,
a muszę z kimś porozmawiać.
Nie wiem, co mam zrobić.
O co chodzi?
O Billy'ego. Mojego protegowanego.
Stworzyłem potwora. Potwora!
Dałem mu wszystko.
Zrobiłem z niego gwiazdę, uczyniłem go sławnym.
Co takiego zrobił?
Stał się nieobliczalny! Rujnuje mnie!
Rujnuje mój image! Nie cierpię, kiedy źle o mnie mówią!
Moi wielbiciele, rozumiesz?
Oni niestety nie są głupimi zwierzętami.
Robi okropne rzeczy!
Łamie mi serce.
Upija się, wdaje się w bójki.
I nie mogę się go pozbyć!
Ma kontrakt na pół roku!
Będę zrujnowany!
Szkoda, że jego żona go stąd nie zabierze.
Jego żona?
Podaj mi ręcznik, proszę.
Dziękuję.
Nigdy nie wiem, czy ludzie lubią mnie za to, jaki jestem,
czy za to, co mogą dzięki mnie uzyskać.
Bo jestem Liberace.
Walter Liberace, na miłość boską!
Wyobrażasz sobie?
Walter pasuje do Pidgeona,
ale do Liberace?
Tylko tyle dostałem od mojego ojca.
Był waltornistą.
Zostawił nas dla oboistki.
To dlatego jesteś taki muzykalny?
Nie, ten człowiek nie miał z tym nic wspólnego.
Mój talent pochodzi od Boga.
Każdy czegoś ode mnie chce,
jakichś profitów.
Mój brat George występuje w jakimś małym klubie.
Wiesz, co jest napisane na afiszu?
"LIBERACE", wielkimi literami.
Ja stworzyłem to nazwisko. To moje nazwisko.
A nie jego.
"Daj, daj, daj".
Nikomu nie mogę ufać, z nikim porozmawiać.
Czasami nienawidzę swojego życia, naprawdę.
- Nie. - To prawda.
Nieważne, ilu ludzi mnie otacza, zawsze jestem sam.
Jakbym był z ludźmi,
którzy nie są ani moją rodziną, ani przyjaciółmi.
Wiesz, jak to jest?
Tak, wiem.
Tak.
Wiesz.
Byłeś dla mnie dobry, Scott.
Kiedy?
Teraz, właśnie teraz.
- Masz na myśli rozmowę i... - Tak.
I słuchanie.
Potrafisz słuchać.
Ludzie...
Wiesz, co?
Mam świetny pomysł.
Może mógłbyś pracować dla mnie?
Jako kto?
Mógłbyś być moim sekretarzem.
Nie piszę na maszynie.
Do diabła Scott, mogę komuś zapłacić za pisanie.
Potrzebuję towarzysza. Ochroniarza.
Kogoś, kto będzie trzymał ludzi z dala ode mnie.
Kogoś, z kim mogę porozmawiać tak jak dziś wieczorem.
Byłbyś moją prawą ręką.
Opiekowałbyś się zwierzętami.
Proszę.
Zgódź się, Scott.
Mógłbyś zasunąć zasłony, Scott?
Tak.
Ładnie to wygląda w nocy.
Przepraszam.
Nie chciałem cię przestraszyć.
Wszystko dzieje się tak szybko.
Może wynajmę jakiś pokój na nocleg.
Nonsens.
Bardzo dobrze cię rozumiem
i obiecuję, że zostanę po mojej stronie łóżka.
Obiecuję.
Dzień dobry.
Ktoś tu już wstał.
Popełniasz wielki błąd. Posłuchaj mnie.
Pracowałem u tego starego pedała w jego domu w Hollywood!
Joe!
Zresztą nie o to chodzi.
Chodzi o to, że to nie jest miejsce dla Scotta!
Nie znasz go tak jak ja.
Czy o takim życiu marzyłeś?
To tylko praca, Rose.
A płacą tyle, co za dwa etaty.
A wiesz, jak się nazywa taka praca?
To nic w tym rodzaju.
Słuchaj, on jest stary.
Nie dlatego mu się spodobałem.
Czy ty go chociaż lubisz?
Tak, lubię go.
Jest samotny.
Zaopiekuję się nim.
A on zaopiekuje się mną.
Będę uważał, Rose.
Obiecuję.
Pan Thorson!
Seymour Heller, menadżer Lee.
Lee oczekuje pana.
Smakuje ci?
Wspaniałe.
Uwielbiam gotować.
Niedługo będą z nas dwie tłuste krowy.
Świetnie, bo ja uwielbiam jeść.
Chodź no tu.
Zobaczy nas.
Ludzie widzą to, co chcą widzieć, Scott.
O mój Boże!
Jutro pójdziemy na zakupy.
Po gotowaniu i seksie,
robienie zakupów to powód, dla którego warto wstawać co rano.
I pomaga tylu ludziom.
Czy mogę cię o coś spytać?
Jak może ci stać tak długo?
To był czwarty raz od czasu lanczu.
To dzięki tobie czuję się młody.
I mam implanty.
Byłem bardzo zdeterminowany, wiesz o tym,
a miałem problem.
To okropne, gdy czujesz takie pożądanie,
a sprzęt zawodzi.
To jakbyś
chciał śpiewać, a nie rozróżniał dźwięków.
Nikt o tym nie wie.
Tylko tobie o tym powiedziałem.
Widzisz, ile dla mnie znaczysz?
Lee, myślę, że...
Powinienem ci coś powiedzieć.
Jestem biseksualny.
Lubię też kobiety.
No i dobrze.
Uwielbiam kobiety!
Chciałbym być tak elastyczny.
Wtedy jest o wiele łatwiej.
Wkurzają mnie listy od wielbicieli
dotyczące moich zaręczyn z Sonją Henie.
Że niby miałbym poślubić łyżwiarkę.
Daj spokój, te uda...
Byłem stracony już po pierwszym razie.
Należał do drużyny Green Bay Packers.
Przyszedł do jednego z tych saloonów posłuchać, jak gram.
Trudno go było nie zauważyć,
był wielki jak stodoła.
Tak właśnie straciłem dziewictwo.
Czy to nie romantyczne?
Starałem się pokochać kobiety.
Gapiłem się na ich piersi i tyłki,
próbowałem poczuć cokolwiek.
Wiedziałem, będąc katolikiem,
co dzieje się z chłopcami takimi jak ja.
Poszedłem do spowiedzi.
Oczywiście nie mogłem wyznać wszystkiego.
Problem w tym, że według katolików
niewyznanie grzechu jest również grzechem.
Więc widzisz, tak czy owak byłem przeklęty.
Nie mogę uwierzyć, że wciąż jesteś katolikiem.
Gorliwym.
Punktem zwrotnym było dla mnie
zabójstwo Kennedy'ego.
Ciągle pracowałem i byłem chory.
Czułem się okropnie.
Później dowiedzieliśmy się,
że gdy czyścili moje ciężkie kostiumy w pralni chemicznej,
używali roztworu tetry.
Pod wpływem potu przenikała do mojego krwiobiegu
i uszkodziła mi nerki.
Wyobrażasz to sobie?
Ale nikt o tym nie wiedział.
Więc oglądam w telewizji wiadomość o zabójstwie
i myślę "No w końcu mam kilka dni wolnego".
Czyli że nikt w ten weekend nie przyjdzie na moje występy.
Ale nie. Seymour kazał mi pracować.
Myśleli, że umieram.
Nie mieli pojęcia, co się dzieje.
Byłem cały napuchnięty.
Tonąłem we własnych płynach.
Zrobili mi dializę, a ja myślę,
że tylko modlitwa pomoże mi to wszystko wytrzymać.
Po trzydziestu sześciu godzinach
budzę się i widzę zakonnicę w białym habicie
siedzącą przy moim łóżku.
Powiedziałem, że chcę się pomodlić,
a ona na to, żebym oszczędzał siły.
I zapewniła mnie, że będę żył.
Następnego dnia moje nerki zaczęły pracować.
Lekarze byli zadziwieni!
Przyznali, że stracili nadzieję.
Spytałem, czy mógłbym zobaczyć się z zakonnicą,
by podziękować jej za dodanie mi sił,
a oni powiedzieli, "O, nie,
nie ma tu zakonnicy odpowiadającej temu opisowi".
"Nie ma tu zakonnic, które noszą białe habity".
I wiedziałem.
Wiedziałem, że moje życie nie byłoby ocalone,
gdyby być gejem oznaczało grzech, jak twierdzi kościół katolicki.
Zostałem ocalony, bo Bóg spogląda na mnie
z wyjątkową życzliwością.
Ta zakonnica była posłańcem.
Niezłe, co?
Wiesz, Scott, kobiety, mężczyźni, kogo to obchodzi?
Ważne jest, żeby być sobą.
Bądź tym, kim jesteś, maleńki.
Nie zjedz wszystkiego.
Będziesz zły, że nie dopinają ci się spodnie.
Chcesz trochę, Scott?
Są przepyszne.
Masz.
Zjedz jedną.
Czy robi to co noc?
Uważaj, Scott.
Doskonale.
Przyrządziłem ci pesto panini.
Przyniosłeś mi napój?
Co?
Powiem ci, jak to będzie. Uważasz?
Myślisz, że jesteś taki ponętny i seksowny
ze swoja jędrną dupcią i tym pieprzeniem o biseksualizmie.
Wiesz, ilu tu było przed tobą?
Bobby, Hans, Chase.
I ten striptizer ze wsi,
który był tak głupi, że nosił stringi tyłem na przód.
Pozbył się ich wszystkich.
Ale ja wciąż tu jestem.
A pewnego dnia Lee zadzwoni do Seymoura
i powie mu, żeby pozbył się ciebie.
Lee...
O, przepraszam pana.
Lee?
Zgadza się, maleńki.
Nigdy nie widziałeś mnie bez włosów, prawda?
To straszne.
Ale peruczki są wspaniałe.
Wiesz, co zrobię?
Uczynię cię odpowiedzialnym za moje peruczki.
Powierzam je tylko zaufanym ludziom.
- Podoba ci się to? - Lee, wybacz,
ale to był chyba błąd.
Co się stało?
Ja tak nie mogę.
Nie mogę mieszkać w tym domu.
Wszyscy patrzą na mnie z góry.
Carlucci o wszystko się czepia.
Traktuje mnie, jakbym to ja był służącym.
Ja po prostu nie mogę tak żyć.
Wybacz mi.
Nie mogę patrzeć, jak jesteś przygnębiony.
Kiedy jesteś smutny, to i ja się smucę.
Nie jestem smutny. Po prostu nie wyszło.
To znaczy, że cię zawiodłem.
Dałeś mi tyle szczęścia
przez ostatnich kilka miesięcy.
A skoro nie udało mi się uszczęśliwić ciebie...
Twoje szczęście jest dla mnie najważniejsze, Scott.
Po prostu nie wiem, co mam robić.
/Dlaczego cię kocham?
/Kocham cię nie tylko /za to, kim jesteś,
/ale za to, /kim jestem będąc z tobą.
/Kocham cię nie tylko /za to, kim się stałeś,
/ale za to, kim mnie uczyniłeś.
/Kocham cię za to, /że ignorujesz to,
/co może być we mnie głupie,
/a akceptujesz to,
/co może być we mnie dobre.
/Dlaczego cię kocham?
/Kocham cię, bo przymykasz oczy
/na moje fałszywe nuty
/i ubogacasz moją muzykę
/słuchając jej z uwielbieniem.
Nie lubię tego.
- Będzie lepiej. - Nie chcę.
Zawsze chciałem mieć dzieci.
Żałuję, że nie mam dzieci.
Uwielbiam Gwiazdkę. Myślę, że byłbym dobrym ojcem.
Jak sądzisz?
Jesteś taki kochany.
Może cię zaadoptuję.
Chcę, żebyś wziął pieniądze, które zarobiłeś,
i kupił dom w Las Vegas.
Podpiszę jako współwłaściciel,
ale będzie na twoje nazwisko,
żebyś miał jakieś zabezpieczenie.
Chciałbyś?
Lee, mówisz poważnie?
Chcę być dla ciebie wszystkim, Scott.
Chcę być twoim ojcem, bratem,
kochankiem, najlepszym przyjacielem.
Wszystkim.
Wiesz, że cię kocham.
Czy to coś dla ciebie znaczy?
Może te wszystkie lata,
te wszystkie rodziny zastępcze...
Może to ja będę twoją prawdziwą rodziną.
Chcesz powąchać?
Czyż nie jest słodka?
Ma w sobie coś z Judy, nie sądzisz?
Tak.
Wyglądasz seksownie.
To prawda.
Spojrzenie?
To był mój pomysł.
Tak?
Byłem pierwszą osobą w telewizji,
która patrzyła prosto w kamerę.
Byłem pierwszym telewizyjnym bożyszczem.
Ja pierwszy wymyśliłem, żeby postawić kandelabr
na fortepianie.
Oglądałem film Merle Oberona
i wtedy wpadłem na pomysł... To był chyba Chopin.
Jak się nazywał ten film? "Pamiętna pieśń"!
Serio? To jak twój znak rozpoznawczy!
Właśnie. Kto mógł przypuszczać?
Więc nieważne, co byś robił,
byłeś skazany na sławę.
Chyba tak.
Tak, chwileczkę.
To Seymour.
Mówiłem mu, żeby nie dzwonił pod ten numer.
Mówiłem ci, żebyś nie dzwonił pod ten numer.
Wybacz, muszę z tobą porozmawiać o tych terminach.
Mamy rezerwacje na pół roku.
Podałem ci terminy, które mi odpowiadają.
Nie pracuję od Święta Dziękczynienia aż do Gwiazdki.
Zwłaszcza teraz.
Ale na świątecznych przedstawieniach możesz zarobić podwójnie.
Wakacje zrób sobie później.
Seymour, nie chcę być najbogatszym pianistą na cmentarzu.
- Nie ma mowy. - Nie, definitywnie nie.
Już teraz pracujesz za ciężko.
Lee, daj Scotta do telefonu. Mam do niego pytanie.
Cześć, Seymour.
Cześć, Scott.
Czemu się wpieprzasz w nie swój interes?
A teraz daj mi Lee.
Nie, nie możesz wpaść jutro na kolację.
Przyrządzam wieprzowinę.
Dobra, na razie.
Nie obrazi się, że nie zaprosiłeś go na kolację?
Bierze 10% od każdego zarobionego przeze mnie dolara.
Nie muszę go zapraszać na kolację.
I nie mam ochoty na towarzystwo.
Chcę mojego blond Adonisa tylko dla siebie.
O, cholera!
- Program Carsona! - Szybko, szybko!
Przegapiliśmy mój występ?
Jezu Chryste! Wyglądam jak mój ojciec!
Jak mój ojciec przebrany za babę!
Wyglądam jak mój ojciec w "Hush, Hush, Sweet Charlotte"!
Zalecałbym pełny lifting
z silikonowymi implantami, by zapobiec nawrotowi
zmarszczek wokół ust.
Moim zdaniem...
Po co tyle zachodu i pieniędzy,
skoro za rok nie będzie po tym śladu?
Płaci pan dużo pieniędzy, to powinno być trwałe.
Niektórzy z tych lekarzy każą panu wracać
i płacić raz za razem.
- Nie wierzę w to. - Ma pan rację.
Niedawno miałem wszystko robione,
ale on nie był tak dobry jak pan.
Zalecam głęboki peeling twarzy
po liftingu.
Będzie pan wyglądał bajecznie!
Tak młodo jak Scott.
Dziękuję panu! Już mi lepiej.
W programie Carsona byłem jak Dorian Grey
marszczący się na oczach widowni.
Ale co z prasą?
Jak utrzymamy to w tajemnicy?
Wynajmiemy dla pana apartament pod przybranym nazwiskiem.
Dopóki nie zdejmiemy bandaży,
nikt się nie dowie.
Po wszystkim może pan dochodzić do siebie w dowolny sposób.
Jack, szkoda, że nie poznałem cię wcześniej.
Mógłbym zrobić karierę w filmie!
To było moje marzenie, zostać gwiazdą filmową.
A teraz, Jack, chciałbym z tobą porozmawiać
o operacji plastycznej Scotta.
Słucham?
Dobrze.
Co miałbym zrobić u Scotta?
Chciałbym, żeby Scott wyglądał tak.
Czy to możliwe?
Rozumiem.
Myślę, że jestem w stanie to zrobić.
Będzie potrzebował korekty nosa.
Będę musiał poprawić mu kości policzkowe i podbródek
za pomocą silikonowych implantów,
ale to da się zrobić.
Ale najpierw musimy go odchudzić!
Mam rewelacyjną dietę. Dietę kalifornijską.
Gwarantowana utrata siedmiu kilogramów w ciągu czterech tygodni.
Co ty, jaja sobie robisz?
Facet chce wyłożyć kasę,
żebyś był szczuplejszy, ładniejszy i młodszy,
a ty się jeszcze wahasz?
Ale ja jestem młody.
Skarbie, według gejowskiego kalendarza,
jesteś otyłą Judy z czasów Sida Lufta.
Poważnie?
Rozmawiali o mnie, jakby mnie tam wcale nie było.
Jeśli Lee nie dostanie tego, czego chce, to cię nie będzie.
Chyba powinienem bardziej doceniać,
że chce, bym wyglądał jak on.
Naśladownictwo jest najwyższą formą uznania.
Tak mówią do drag queen przy narodzinach.
Nie wiem, stary.
Czy to nie będzie dziwne patrzeć w lustro
i nie poznawać samego siebie?
Weźmiemy auburna czy camaro?
Nie rozumiem, czemu nie mogę mieć włosów na głowie podczas zabiegu.
Jeśli umrę, chcę, żebyś tu przyszedł.
Choćbyś miał przykleić ją butaprenem,
nikt nie może mnie tak zobaczyć.
Nie umrzesz.
Błyskawicznie dochodzisz do siebie, Lee!
Nieprawdaż?
Chyba czas zająć się tobą, co?
Po pierwsze zrobimy coś z tą nadwagą.
Dieta kalifornijska.
Te kilogramy po prostu znikną!
Już teraz wyglądasz na mężczyznę po czterdziestce.
Czy będę mógł zamykać oczy?
Nie do końca.
Ale dzięki temu zawsze będziesz mógł widzieć,
jak ludzie reagują na twój wspaniały wygląd.
Kochanie, chrapiesz.
Lee!
Kochanie, chrapiesz.
No, coś takiego!
- Wrócił mój Adonis. - Serio?
Chodź do mnie.
Na co to jest?
Stan pooperacyjny.
Mam dalej być na diecie kalifornijskiej?
Są całkowicie bezpieczne.
Bierz je dalej.
Jedna z tych recept jest
na moje specjalne pigułki odchudzające.
Chciałbym mieć dołek w brodzie.
Scott, Lee nie ma dołka w brodzie.
Wiem, ale...
To moja twarz.
Nie za duży, taki malutki.
Dobrze.
Myślisz, że Lee się pogniewa?
Śpij dobrze, mój maleńki.
Do zobaczenia po wszystkim.
Scott, jak to miło usłyszeć twój głos.
Przepraszam, Rose.
Mój harmonogram pracy to zupełne wariactwo.
Nie powiedziałam tego, żeby ci dokuczyć.
No to mów, co u ciebie?
Dbasz o siebie?
Czuję się świetnie.
Prawdę mówiąc sporo ostatnio schudłem.
Po co? Zawsze byłeś tak ładnie zbudowany.
Tu chodzi o zdrowie.
To dieta kalifornijska.
Stosowaliśmy ją razem z Lee.
On bardzo interesuje się samodoskonaleniem.
Jak się miewa pan Liberace?
Świetnie.
Jutro mamy spotkanie z prawnikami,
bo chce mnie zaadoptować.
Zaadoptować?
Nie rozumiem.
Czemu dorosły mężczyzna miałby zaadoptować
innego dorosłego mężczyznę?
Żebyśmy byli rodziną.
Nie rozumiem.
W stanie Nevada, jeśli ma pan skończone osiemnaście lat,
ma pan prawo zostać adoptowany,
niezależnie od tego, czy pana rodzice żyją, czy zmarli.
Więc to nie będzie problem.
To wspaniale.
John, chciałbym tu jasno powiedzieć,
że ani jedno słowo nie może wyjść poza to biuro,
dopóki adopcja nie zostanie sfinalizowana.
Ani jedno słowo.
Jako twój prawnik jestem prawnie zobowiązany do milczenia.
Ale wiesz, w takiej zwykłej rozmowie.
Nikt.
Nikt nigdy nie był mi bliższy
niż ten młody człowiek.
Chcę się upewnić, że zawsze będzie otoczony opieką,
niezależnie od tego, co się ze mną stanie.
Płaszcz kosztuje trzysta tysięcy dolarów.
Jest w całości uszyty z futer białych lisów.
Tren ma długość ponad pięciu metrów
i jest najdłuższy na świecie.
Był zaprojektowany specjalnie dla niego przez Annę Nateece.
Jest podbity austriackimi kryształami, wartymi sto tysięcy dolarów.
I dlatego to jedyny płaszcz na świecie,
który ma swojego szofera i samochód.
O mój Boże!
- Mogę prosić o autograf? - Oczywiście.
- Mam na imię Sue. - Sue.
Kochana, zapytaj go.
Proszę bardzo.
- Trzy dolary. - Dziękuję.
Pan jest synem Liberace, prawda?
Jak się czujesz, mamo?
Jesteś szczęśliwa?
Jest jak jest.
Czy pielęgniarka ci odpowiada?
Raczej tak.
Są miłe.
Czy potrzebujesz czegoś?
Nie.
Jestem samotna, to wszystko.
Nic nie poradzisz na samotność.
Masz przecież George'a i Dorę.
Mieszkają niedaleko. Nie wpadają cię odwiedzić?
Te same twarze.
Każdego dnia te same twarze.
Chcesz, żebym sprowadził Angie z Los Angeles?
O, nie!
Nie trzeba.
Proszę, nie trzeba.
Potrzebuję tylko być blisko ciebie.
Wiesz, tutaj jestem całkiem sama.
Każdy dzień jest taki sam.
Ale żądam zbyt wiele.
Wiem, że żądam za wiele.
Zawsze dajesz z siebie wszystko,
jesteś zbyt zajęty.
To za wiele! Rozumiem.
Dolej mojemu synowi mrożonej herbaty.
To ci dobrze zrobi, nie tamto.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Jesteście po prostu cudowni.
Czuję między nami taką bliskość.
Czuję, że mogę wam coś powiedzieć.
Coś, czego nikomu jeszcze nie mówiłem.
Ale musicie obiecać, że zostanie to między nami.
W początkach mojej kariery,
zanim wymyślono brzmienie...
Dobrze się trzymam na swoje trzydzieści pięć lat, prawda?
Tak więc w tamtych czasach
pianiści zawsze nosili czarne smokingi.
Proste, czarne smokingi.
Matka chciała, żebym został pianistą,
ale mnie ciągnęło do saloonów.
Jednakże miałem wystąpić w Hollywood Bowl
i byłem bardzo podekscytowany.
Jeśli nigdy tam nie byliście,
to potężna scena na wolnym powietrzu!
Mieści dziesięć tysięcy ludzi!
Przyszedłem na próbę
i spojrzałem na tę przestrzeń, na ten piękny, ogromny amfiteatr.
I popatrzyłam na czarny fortepian.
Myślę sobie "Hmm"...
"Czarny fortepian, czarny smoking".
"Kto mnie tu dojrzy w tej gigantycznej muszli"?
Więc pytam was. Widzicie mnie teraz?
Pytam tylko,
czemu nie możemy się zabawić?
- Biadolenie i biadolenie! - Zobaczyć się z ludźmi?
Pójść na przyjęcie od czasu do czasu.
- Ciągle tylko daj, daj, daj! - Może kogoś odwiedzić.
Nieważne, ile ci kupuję, nigdy nie masz dosyć!
Nie proszę cię, żebyś mi cokolwiek kupował, Lee.
Po prostu zaczynam już chodzić po ścianach.
Czemu nie możemy widywać ludzi?
O czym ty mówisz?
Zabrałem cię do Jima Naborsa na koncert Doma DeLuise.
To był jeden raz.
Scott, jestem zmęczony. Pracuję całą noc.
- To nie jest tanie życie. - Wiem,
ale nawet nie pozwalasz mi wyjść samemu!
- Po co? - Nie wiem!
Po prostu wyjść, zobaczyć się z ludźmi
i porozmawiać z nimi. Trochę odpocząć!
Odpocząć ode mnie?
Czemu musisz odpocząć ode mnie?
Nie muszę odpoczywać od ciebie.
Chcę, żebyś wyszedł ze mną!
Po co ja się w ogóle odzywam.
Proszę, rozchmurz się.
Nie mogę znieść, kiedy masz taki wyraz twarzy.
Zwłaszcza, że tyle za nią zapłaciłem.
Mam ci ją oddać?
Mam znowu zaprosić Charo na brunch?
- Polubiłeś ją. - Tak, lubię ją, ale...
Ale co?! Co się z tobą dzieje? Nigdy nie masz dość!
Co jeszcze mogę ci dać?
Ja nie...
Jestem szczęśliwy, rozumiemy się?
Chodzi o to, zrozum mnie dobrze,
że być czyimś chłopakiem,
to nie jest życie,
o którym marzyłem, rozumiesz?
Zamierzałem zostać weterynarzem.
Chcesz pomagać zwierzętom?
Pozbieraj psie gówno.
I posłuchaj mnie.
Przestajesz brać te tabletki, dobra?
Jack przepisuje ci ich za dużo.
Słyszałem, że parę osób wpędził w nałóg.
Za bardzo schudłeś, jesteś ciągle w złym humorze.
- Ludzie to zauważają. - Kto, Seymour?
Seymour mnie nienawidzi.
- Wszyscy mnie nienawidzą. - Widzisz? To miałem na myśli.
Takie gówniane gadki!
Wiesz, co powiedziała mi dzisiaj pewna kobieta w kasynie?
Spytała mnie, czy jestem synem Liberace.
Naprawdę?
- Chodź no tu. - Nie.
No chodź, daj buzi.
Nie dam ci. Nie dostaniesz.
Dostanę.
- Dostanę. - Mogę cię o coś spytać?
- Tak. - Wyjdziemy gdzieś?
Walter był bliźniakiem.
Naprawdę? Nigdy mi nie mówił.
Ale jego brat bliźniak urodził się martwy.
Za to Walter...
Walter ważył sześć kilo.
Nawet w łonie matki chciał więcej niż inni.
Co może matka?
Kocha swoje dziecko jak umie.
Teraz świat musi dać mu to, czego pragnie.
Bóg. Bóg daje nam moc.
To nie łut szczęścia.
Liczy się to, jaki jesteś.
Wygrałam!
Patrz, patrz, wygrałam.
O co chodzi?
Wygrała, ale w maszynie nie ma pieniędzy.
Rany boskie.
Nie mam drobnych.
To duża wygrana.
Masz coś?
Gladys, masz przy sobie jakąś gotówkę?
Mamo, to wszystko co mamy.
Ale zobacz, ile wygrałam.
Wiem, ale nie mamy więcej gotówki.
Ale...
Dobrze.
Więc przyjmę czek.
Oświadczasz mi się?
Nie mam w tej chwili zbyt wiele gotówki.
Nie mogę iść do Lee, bo chce, żebym przestał je brać.
To głupie.
Chce, żebyś był szczupły, prawda?
Głupie.
Będę chciał je w końcu odstawić,
ale...
Na razie przyjmuję je pod pełną kontrolą.
Nie wiem nawet, czy je wezmę
na nasze europejskie tournée.
Jak zechcesz.
Ciało je wydala.
Nie ma dowodów na ich uzależniające działanie.
Są całkiem bezpieczne.
Nawiasem mówiąc wyglądasz wspaniale.
Dobry Boże.
Jak mu się to mieści w gardle?
Jest większy od jego głowy!
To pokaz wynaturzeń!
Nie wiem, jak możesz być gejem i takim świętoszkiem.
Jestem biseksualistą.
Która połowa lubi kobiety?
Jeszcze jej chyba nie poznałem.
Jesteś taką ciocią Klocią.
Ciotką Klotką przyzwoitką.
Nie wiem, do czego ci to potrzebne.
Nie jest mi potrzebne.
Sprawia mi to przyjemność. To nakręca.
Seksualność jest czymś pięknym.
To prawda. Więc jak możesz oglądać
te wstrętne rzeczy?
Wstrętne są dla tego, kto patrzy w ten sposób.
Żadna część ludzkiego ciała nie jest ohydna.
Wszystko jest dziełem Boga.
Niektórych części Bóg nie przeznaczył do pewnych spraw.
To urozmaicenie, Scott.
To odświeża związek.
Jesteś strasznym świętoszkiem!
Nieprawda.
Więc czemu nie mogę czasem cię przelecieć?
- Nie ma mowy. - Dlaczego?
- Bo tego nie lubię. - Czemu?
Bo to jest odrażające.
Jestem odrażający?
Nie, nie ty.
To.
To. Robienie tego.
Wtedy, kiedy jest robione tobie.
Tak.
Nic nie poradzę.
Nigdy nie próbowałeś.
Bo wiem, że mi się nie spodoba.
Gdybyś mnie kochał, to byś spróbował.
Gdybyś mnie kochał, nie prosiłbyś
żebym robił rzeczy, których nie cierpię.
O Boże!
Nagle zaczęliśmy się zachowywać,
jak gejowska wersja Lucy i Ricka.
"Och, Ricky, nie posuwałbyś mnie w dupę,
gdybyś mnie naprawdę kochał".
Czemu ja mam być Lucy?
Bo to ja ustalam repertuar występów w nocnym klubie.
Słucham.
Twoja siostra.
Co się stało, Angie?
Kiedy?
Dobrze.
Wezwałaś... Jak on się nazywa?
Dobrze.
Pozwól, że to ja powiadomię Seymoura.
Jutro z samego rana.
Tak.
Dobrze.
Lee, co się stało?
Mama nie żyje.
O, nie.
Lee, tak mi przykro.
Byłeś bardzo dzielny przez ostatnie kilka dni.
Nie mieliśmy nawet okazji porozmawiać.
Jak się czujesz?
Jestem wolny.
Spodoba ci się.
Tylko ten raz.
Nie, nie chcę.
Chodź, chodź, piesku,
wskakuj na rowerek!
Przewiozę cię moim rowerkiem!
- Nie łaskocz mnie. - Popatrzmy.
O rany!
/KABINY WIDEO
Lee!
Zajęte! Co do cholery?
Co ty wyprawiasz?
Czemu spałem na sofie?
Bo wczoraj nie mogłem cię ścierpieć.
A jeśli dalej będziesz brał te prochy,
w najlepszym wypadku pozwolę ci spać na sofie.
Jeśli chodzi o wczorajszą noc...
Nie jestem jeszcze gotów na przeprosiny.
Przeprosiny? Pieprz się!
Jesteś znaną gwiazdą.
Kompletnie ci odbiło?
Jeździć w takie miejsca?
A gdyby cię ktoś rozpoznał
i zadzwonił do gazet?
Jezu!
Kiedy londyńskie gazety napisały, że jestem gejem,
pozwałem je do sądu i wygrałem sprawę.
Wszystko odwołali i musieli zapłacić.
Tylko dlatego, że nie mieli świadka,
który widział cię w sali dildo
z kutasem wystającym z dziury w ścianie.
Kompletnie ci odbiło?
Jezu, gdyby Seymour dowiedział się o tym.
Wydaje miliony, żeby fani myśleli,
że nie spotkałeś odpowiedniej kobiety.
Scott, masz rację.
Masz zupełną rację. Muszę z tym skończyć.
Nigdy więcej, obiecuję, nigdy więcej.
Przysięgam na Boga.
Jesteś dla mnie taki dobry.
Nie wiem, co to jest.
Czasami nie mogę się powstrzymać.
To jak narkotyk.
Za każdym razem potrzebujesz mocniejszego kopa.
Musisz mi pomóc.
Zrobię, co zechcesz,
ty zwariowany pedziu.
Wiesz o tym.
Po prostu mnie kochaj.
Ale masz przestać chodzić do doktora Startza.
Mówię poważnie.
Jak wejście? Niesamowite.
Witaj!
Wreszcie zjawiłeś się na moim przedstawieniu.
Nie, byłem w zeszłym roku, pamiętasz?
Nowy, prawda?
Co roku dostaję nowe kostiumy.
Mam to w kontrakcie. Podoba ci się?
Znów ci się udało.
Wciąż coś dodajesz, prawda?
Pewnego dnia będziesz grał na fortepianie, latając.
Ray nad tym pracuje.
- Scott, poczęstuj go drinkiem. - Słyszałeś maestra.
- Na razie, Lee. - Bonjour!
Jak wam się podobał basen, chłopcy?
Na co masz ochotę?
Na pieniądze, które mi wisisz od zeszłego razu, i whisky.
Nie mam w tej chwili gotówki.
- Zakładaliście kąpielówki? - Ja tak.
Wezmę, co masz pod ręką.
Zauważyliście "L" z przodu?
Z tyłu brakowało "A".
Jesteś uroczy.
Jesteś przeuroczy.
Jak ci idzie pisanie piosenek?
Dobrze.
Miałem kilka pozytywnych opinii.
Kiedy będę mógł usłyszeć jakąś twoją piosenkę?
- Nie wiem. - Dlaczego?
Boję się, że ci cię nie spodoba.
Ale jestem dumny z tego, co robisz!
Jestem jak dumny tata!
Uważam, że to wspaniałe!
Może kiedy tę dokończę, będziesz mógł posłuchać.
Kiedykolwiek sobie życzysz.
Scott, powinniśmy porozmawiać.
Myślę, że nasz związek
jest teraz w bardzo dobrym punkcie, prawda?
Tak sądzę.
Myślę, że będzie dla nas dobrze,
jeśli będziemy się spotykać z innymi ludźmi.
Nie tak, że ty i ja.
Nic nie dorówna temu, co jest między nami.
Wiem, że są rzeczy, które ja chciałbym robić, a ty nie,
i rzeczy, które ty chciałbyś robić, a ja nie.
I myślę, że jesteśmy teraz w odpowiednim momencie,
żeby pozwolić sobie nawzajem to robić.
A wciąż się kochać i być ze sobą.
Co o tym sądzisz?
Dobrze, jeśli tego chcesz.
Myślę, że to będzie dla nas dobre.
Naprawdę.
Lee, to tylko przyjaciel!
Pomaga mi przy pisaniu piosenek!
Mówiłem ci, że się z nim spotykam!
Jesteś taki sam jak inni.
Muszę tylko dawać i dawać.
Chcesz tylko jak najwięcej ze mnie wyciągnąć.
Pewnie nie możesz doczekać się, aż umrę,
i dostaniesz wszystko!
- Testament to był twój pomysł! - Jekyll i Hyde!
Tym właśnie jesteś!
Nigdy nie wiem, którą twarz pokażesz!
Bóg jeden wie, co robisz podczas moich występów.
- Nic nie robię! - Ilu ich jeszcze jest?
- Ilu? - Nie ma żadnych innych, mówię ci.
A ja ci mówię, że nie możesz mieć wszystkiego.
Albo ja, albo nic.
Ja albo on.
Kto? To mój przyjaciel!
Przyjaciel do łóżka!
Jeśli ktoś tu się puszcza, to ty.
Znam cię, Lee. Nie dotknąłeś mnie od tygodni.
Nie mów mi, że radzisz sobie bez tego,
ty stary pedziu.
Nie za dużo sobie pozwalasz?
Gdzie jest Lee?
Cześć, Jim, jak tam w kasynie?
Zawsze marzyłem,
by wystąpić na rozdaniu Oskarów i w końcu to się stanie.
Czy to nie wspaniałe?
Będę grał składankę nominowanych kompozycji
i ogłaszał nagrodę za najlepszą muzykę.
Będę mógł przynajmniej potrzymać tę złotą statuetkę.
Wiem dokładnie, co na siebie włożę.
Cary, czy mógłbyś przynieść mi ręcznik?
Oczywiście.
Chciałbym potem posłuchać o tym kostiumie.
Co tam mamroczesz pod nosem?
Nic.
O co chodzi?
Czemu on się zawsze tu kręci?
Kto?
Chłopak, którego chcesz przelecieć,
z Young Americans.
Daj spokój.
"Daj spokój".
Czemu ta mała dziwka siedzi ciągle w naszej garderobie?
Cary rozgrzewa publiczność przed moim występem.
Może wchodzić, kiedy mu się podoba.
Posuwasz go?
Naćpałeś się?
Nie, jestem wkurzony!
Nie widzisz różnicy?
Nie widzę. Ale jeśli wziąłeś to gówno...
- Ostrzegam cię. - Nie brałem, jestem wkurzony!
- Nie będę tego dłużej tolerował. - Nie zmieniaj tematu!
- Przestań! - Znam cię, Lee!
Jestem wykończony!
Ja pracuję, wiesz?
I z samego rana muszę spotkać się z Seymourem
w związku z występem na wręczaniu Oskarów.
Widzę, jak na niego patrzysz.
Co?
Na tego chłopaka.
Widzę, jak go obserwujesz.
Uważam, że jest bardzo utalentowany.
Mam oko do nowych, świeżych talentów.
Masz oko do nowych i świeżych kutasów.
Jesteś obrzydliwy.
Jeśli tak interesujesz się talentami,
to czy słuchałeś moich piosenek?
Nie miałem okazji dokładnie im się przyjrzeć.
Jesteś mną zmęczony?
Jestem dla ciebie za stary?
Ta twoja śpiewka
już się trochę zestarzała.
Nie chcę, żeby się tu więcej kręcił po przedstawieniu.
Co za nieznośny bachor z ciebie.
Myślałem, że lubisz przebywać z ludźmi w twoim wieku.
Zawsze narzekasz, że z nikim się nie widujemy.
Powiedziałeś, że nie będzie więcej "spotykania się z innymi".
I tak jest!
Więc dlaczego od tak dawna nie byliśmy ze sobą?
Bo jesteś ciągle naćpany i ci nie staje.
Staje mi!
- Chryste, trafiłem w czuły punkt. - Staje mi!
- Już dobrze! - Znam cię!
Ledwie dajesz radę wytrzymać cały występ bez myślenia o seksie.
- Gdzie go dostajesz? - To straszne, jak do mnie mówisz.
Dostajesz go gdzie indziej!
- Dokąd chodzisz? - Jesteś okropny!
- Chodzisz do Białego Domu? - Tam, gdzie zmarła moja matka?
- Zwariowałeś? - A więc gdzieś chodzisz.
Gdzie?
Gdzie, Lee?
Masz paranoję, Scott,
przez to gówno.
Ale ostrzegam cię, lepiej już skończ.
Kto przygotowuje aranżacje do składanki?
Dowiem się. Pewnie Bill albo jego asystent.
Założę się, że wygra Vangelis.
Ciągle grają go w radiu.
Wybieram się do Los Angeles na całe popołudnie.
Wrócę na przedstawienie.
Chcę być pewny, że wystarczy mi czasu na próby.
Całkiem mnie wykorzystał.
Wykorzystał mnie i teraz porzuci.
Wiem, że tak będzie.
Kocham go, wiesz?
Kocham go.
Naprawdę.
Był całym moim światem.
Moim najlepszym przyjacielem.
Czymś więcej niż ojciec.
Zamierzał mnie adoptować, wiesz?
Serio? Można adoptować kogoś, z kim się sypia?
Wspaniałe prawo.
Mówił, że chce być pewny,
że będę miał zabezpieczenie.
W zasadzie byliście jak małżeństwo, prawda?
Nikt nigdy tak o mnie nie dbał.
Wszystko co mam, dostałem od niego.
Nie mam nawet własnej twarzy!
Moja cholerna twarz znikła!
Na zawsze!
Spokojnie, dobrze?
Uspokój się.
Praktycznie jesteście małżeństwem, prawda?
Więc powinien zapewnić ci życie na poziomie,
do jakiego przywykłeś.
Tak mówi prawo.
Umieścił mnie w testamencie,
ale teraz nic z tego nie mam.
Być z nim to jak pracować na pełen etat, prawda?
- Na okrągło. - Cztery słowa.
"Rozwiązanie umowy o pracę".
Ludzie, których się zwalnia, dostają rekompensatę.
Był całym moim światem.
Tu jesteś,
ty pieprzony lachociągu.
Telefon do ciebie.
Joe Carracappa.
- Joe! /- Cześć, Scott.
Wybacz, śpieszę się.
Zaraz mam wejście.
Rose zmarła dziś rano, Scott.
Co?
- Chorowała. - Od kiedy?
Jakiś czas.
Nigdy mi nie mówiła.
/Wiesz, jaka ona jest.
Była.
Możesz przyjechać do domu? Dobrze byłoby cię zobaczyć.
Będzie nabożeństwo.
Tak.
Tak, oczywiście.
Jestem taki podniecony.
Nagrody Akademii Filmowej to było moje marzenie.
To oraz Radio City Music Hall.
Jedno już zaliczone, zostało drugie.
Moja mama chce, żeby "Nad złotym stawem" zdobyło wszystko.
Czyż nie byłoby miło,
gdyby staruszkowie wygrali?
I cieszę się, że Jane Fonda odłożyła na bok wszystkie sprawy
i nakręciła piękny film ze swoim ojcem.
Nie rozumiem ludzi takich jak ona i Ed Asner,
wykrzykujących wszędzie swoje poglądy.
Posłuchajcie mnie, bo jesteście wszyscy na początku drogi.
Kiedy osiągnie się status gwiazdy,
to nie znaczy, że trzeba mówić wszystkim,
jak zmienić świat.
Nie jesteśmy po to, by zmieniać świat.
Mamy dostarczać światu rozrywki
oraz sprzedawać drinki i pamiątki.
Niech chłopaki szykują się lepiej do następnego przedstawienia,
jeśli mają zamiar komukolwiek dostarczyć rozrywki.
Będziesz nas dziś oglądał?
Wykonamy nową piosenkę specjalnie dla ciebie.
Oczywiście!
Zwłaszcza, że wykonacie nową piosenkę specjalnie dla mnie.
A teraz idźcie.
Utnę sobie teraz drzemkę.
- Lee... - Proszę, nie zaczynaj kłótni.
Muszę zjeść i zdrzemnąć się przed następnym występem.
Nie mam czasu.
Miałem dziś telefon
od Joego Carracappy.
To rodzina, z którą mieszkałem, zanim cię poznałem.
I Rose,
moja...
Żona Joego,
zmarła.
Scott...
Tak mi przykro, Scott.
Bardzo ją lubiłeś, prawda?
Jutro jest pogrzeb... W Los Angeles.
Rano zarezerwuję bilety.
- Nie, nie. - Nie wiem, o której wrócę.
Zadzwonię rano do Seymoura.
Wynajmę Learjeta i będziesz mógł nim polecieć.
Będziesz miał więcej prywatności
i nie będziesz musiał martwić się o rezerwację.
Wrócisz, kiedy będziesz mógł.
No już.
Już tak dawno nie byliśmy dla siebie mili,
że zapomniałem, jakie to uczucie.
Więc bądźmy dalej dla siebie mili, dobrze?
Co ty na to?
Cześć, Gladys.
Cześć, dzieciaku.
Nie wiedziałem, że przyjechałeś.
Lee mnie zaprosił. Słyszałem o Rose.
- Tak. - Przykro mi.
Dzięki.
Gdzie jest Lee?
Ma ostatnie przymiarki przed Oskarami.
Przyjdź na basen, jak już odpoczniesz.
Bob...
- Co się dzieje? - Co?
Jest jakoś dziwnie.
Czy powinienem o czymś wiedzieć?
Tak.
Zeszłej nocy... Ten chłopak, wiesz który.
Cary chyba...
Powinniśmy dzisiaj przenieść się do domu w Palm Springs.
Poczekajmy w gabinecie.
- Nie zadzwonię do niego. - Więc nie dzwoń.
To on zawinił.
On powinien zadzwonić i przeprosić.
Zdradził cię.
Kto tu jest ofiarą?
Nie zadzwonię do niego.
Jeśli jego telefon nie zadzwoni,
to prawdopodobnie ty.
Tylko w ten sposób można im dać nauczkę.
Sam powiedz.
- Nie zadzwonię do niego. - Więc nie dzwoń.
Ty śmieciu, ty obsrańcu,
pieprzony pedale, lachociągu!
/- O tym właśnie mówię! /- Jak śmiesz!
/Lee, jak śmiesz, do cholery!
/Mógłbym cię zabić!
/- Mógłbym cię zabić! /- Weź się, stary, zastanów!
Rozłączył się.
Panie Schnelker...
To jest Wayne, brat Scotta Thorsona.
Przyrodni brat.
Ma nam pomóc.
Tak jak mówiłem przez telefon,
Lee chce, żeby poinformował pan Scotta Thorsona,
że jego umowa o pracę została rozwiązana
i musi niezwłocznie opuścić apartament.
Ponadto, jeśli to możliwe,
niech pan przekona Scotta, żeby zgłosił się do szpitala
na leczenie odwykowe,
na nasz koszt.
Dorothy, June.
Panie Heller. Siedzi na kanapie.
Stójcie przy windzie. Wayne?
Scott...
To jest Tracy.
Prywatny detektyw.
Prosi cię, żebyś wyszedł.
Wynoś się z mojego domu!
- Przyszedłem tylko pomóc. - Zaraz cię stąd wykurzę.
- Poleciał po pistolet! - Ma pistolet?
- Dwa. - Nie pozwólcie mu wziąć broni.
Chodź, braciszku.
Nie zbliżajcie się!
Nie zbliżajcie się, nie wchodźcie!
Wzywam policję! Wzywam policję!
- Cofnąć się! - Dobrze.
Chciałbym, żebyś wezwał policję.
Scott, gdybyś chciał skorzystać z naszej pomocy,
wezwałbym lekarza i moglibyśmy ci pomóc.
Zamknij się, do cholery!
- Chcesz, żebym ci pomógł? - Zamknij się!
Cofnij się! Zaraz cię walnę!
Tak, chciałbym...
- Chciałbym... - Scott...
- Kto tam, do cholery? - Scott!
Nie waż się!
Wezwę pieprzoną mafię i oni tu przyjadą,
wywiozą cię na pustynię i zakopią!
Nie podchodź!
Scott!
Chcę rozmawiać z Lee!
Chcę rozmawiać z Lee.
To niemożliwe, Scott.
Wiesz co? Dobra.
Jeśli on w ten sposób chce załatwić tę sprawę...
To z chęcią wyjdę.
Ale zabiorę ze sobą wszystkie osobiste rzeczy.
Wszystkie, Seymour, albo cię pozwę!
Posłuchaj, masz moje słowo.
Jeśli w tej chwili opuścisz apartament,
będziesz mógł tu wrócić w czasie wręczania Oskarów.
Spakuję twoje rzeczy i będziesz mógł je zabrać.
Wykorzystać i porzucić, co?
/Z Pawilonu Dorothy Chandler
/z Los Angeles w Kalifornii...
/Doroczne wręczenie /Nagród Akademii Filmowej!
Jakby grał na magicznym fortepianie.
Czy to prawda, że pan i Liberace
zawarliście ustną umowę, kiedy zaczął pan dla niego pracować,
i przeprowadził się pan z Los Angeles do Las Vegas?
Tak.
Twierdzi pan, że w późniejszym terminie,
po zawarciu ustnej umowy,
została ona zamieniona na umowę pisemną,
sporządzoną przez adwokata Joela Strote?
Tak.
W której zawarł dotyczące pana pewne obietnice.
Tak.
- Czy podpisywał pan tę pisemną umowę? - Tak, podpisałem.
Czy Liberace podpisywał tę pisemną umowę?
Tak.
Czy kiedykolwiek otrzymał pan kopię tej umowy?
Joel Strote ma moją kopię.
Czy były jeszcze jakieś inne pisemne umowy między panem a Liberace,
nie licząc tej sporządzonej przez Joela Strote?
Tak, testament. Mój testament.
Czy kiedykolwiek uprawomocnił pan ten testament?
Tak.
Czy są jacyś świadkowie tego uprawomocnienia?
Mówiąc "uprawomocnił" ma pan...
Jeszcze go nie podpisałem. To znaczy...
Nie rozumie, że "uprawomocnić" znaczy podpisać.
Co pan miał na myśli mówiąc, że go pan uprawomocnił?
Chodziło o to, czy go podpisałem?
Nie, nigdy go nie podpisałem.
Dlaczego go pan nie podpisał?
Ponieważ Liberace i ja mieliśmy problemy.
Jakiego rodzaju problemy?
Czułem, że spotyka się z innymi ludźmi.
Czy kiedykolwiek otrzymał pan kopię tego testamentu?
Joel Strote przechowuje dla mnie tę kopię.
Czy oczekiwał pan, że zostanie
legalnie adoptowanym synem Liberace?
Tak.
I że będzie pan utrzymywał z nim kontakty seksualne
po dokonaniu adopcji?
Nie.
Sądził pan, że od tego momentu przestaniecie uprawiać seks?
Nasz związek w późniejszym czasie
przerodził się z seksualnego w...
Lee zawsze uważał mnie za kogoś więcej niż syna.
Nasz związek miał charakter seksualny na samym początku
i można powiedzieć, że wtedy uważał mnie za...
Chciał, żebym widział w nim kogoś w rodzaju ojca.
Uważał... To trudno wyjaśnić.
Jego obowiązki obejmowały organizowanie tras koncertowych,
miał być dla mnie kimś w rodzaju buforu...
Chodzi o rozmaity personel w różnych hotelach,
wielbicieli, media, odbieranie telefonów,
sprawdzanie, kto puka do drzwi...
Odwożenie mnie z występów,
gdy nie zapewniono mi limuzyny.
Czy podarował pan panu Thorsonowi wyposażenie trzech sypialni?
Nie.
Czy podarował pan panu Thorsonowi lampy?
Nie.
Czy podarował pan panu Thorsonowi oprawioną głowę bawołu?
Nie.
Czy podarował pan panu Thorsonowi jakiekolwiek meble?
Nie.
Na jakiej podstawie uważa pan,
że meble i wyposażenie, które mu pan podarował,
nie były w rzeczywistości podarunkami?
Tak robię we wszystkich moich domach.
Urządzam moje domy tak, by ludzie mogli z nich korzystać.
Ale to nie oznacza, że mogą zabierać meble,
kiedy odchodzą.
To moja własność.
Czy podarował pan panu Thorsonowi jakieś futra?
- Tak. - Jakie?
Futro z szopa, trencz z czarnych norek,
skórzaną kurtkę z kołnierzem z norek
i to wszystko.
Co jeszcze podarował pan panu Thorsonowi?
Biżuterię.
Jakiego rodzaju biżuterię?
Sygnet z jego inicjałami
i pierścień z dwoma złotymi monetami.
Złote łańcuszki.
Pierścień z australijskim opalem,
bransolety... Tego typu rzeczy.
Po pierwsze musisz coś zrozumieć.
Nie odzyskasz swojej własności.
Nie dostaniesz złamanego grosza,
dopóki nie podpiszesz tej ugody.
- Zrozumiałeś? - Tak.
Dobrze.
Dostaniesz siedemdziesiąt pięć tysięcy w gotówce,
trzy samochody, trzy psy
i wszystkie swoje ubrania.
Siedemdziesiąt pięć tysięcy? To wszystko?
W zamian za pieniądze, samochody,
psy i rzeczy osobiste
przepiszesz akt własności
swojego domu w Las Vegas na Lee.
Jest wyceniony na dwieście tysięcy.
Zrzeczesz się ponadto całego wyposażenia,
wycenionego na pięćdziesiąt tysięcy.
Dodatkowo będziesz zmuszony
przepisać akt własności swojego chevroleta,
zabytkowego cadillaca i auburna
na pana Liberace.
Będziesz musiał również zrzec się na przyszłość jakichkolwiek
roszczeń w stosunku do pana Liberace.
Żadnych ataków, naruszenia nietykalności, żądania pieniędzy.
I podpiszesz klauzulę zabraniającą ci
ujawnienia komukolwiek prawdy o waszym związku,
publicznie lub prywatnie.
Nic więcej nie możemy zrobić?
Przekręcili mnie na dwieście pięćdziesiąt tysięcy.
Nie ma tu nic o biżuterii, którą ci podarował,
więc możesz ją zatrzymać.
Musiałem ją sprzedać!
Na co?
Koszty sądowe, opłaty i tak dalej.
Nie obchodzi mnie, co uważa sąd,
byliśmy małżeństwem!
Według prawa nie byliście.
A umowa o seks nie ma mocy prawnej.
Scott, posłuchaj. Jesteś narkomanem.
Więcej nie dostaniesz.
Podpisz.
Dzwoniłem do Billy'ego Leatherwooda.
Dostał więcej.
/"W wieku szesnastu lat /zostałem uwiedziony
/przez śpiewaczkę bluesową /o nazwisku Bea Haven.
/Pociąg do starszych kobiet /osłabiał się
/w miarę jak dojrzewałem.
/Młodsze dziewczęta zaczynały być /większym wyzwaniem.
/Pewnie ze względu /na swoją niewinność.
/I wtedy spotkałem kobietę,
/która okazała się miłością mojego życia.
/Sonję Henie".
/ROCK HUDSON ZMARŁ NA AIDS.
/Scott, czy to ty?
Lee?
/Co u ciebie, Scott?
Dobrze.
/Jak twoje zdrowie? /Jak się czujesz?
Dobrze, wszystko w porządku.
/Jesteś pewien, /że wszystko w porządku?
Lee, co się stało?
/Pewnie doszły do ciebie słuchy.
/Ostatnio nie czuję się najlepiej.
/Już nie jestem /takim młodzieniaszkiem.
/- Wesołych Świąt. - Wesołych Świąt.
Wiem, że je uwielbiasz.
/Jesteś pewien, /że wszystko w porządku?
Tak.
Zrobiłem testy. Wszystko w porządku.
/Może byś do mnie wpadł, Scott?
/Odwiedź mnie.
Lee, mówię ci, że wszystko w porządku.
/Nie o to chodzi.
/Czy mógłbyś wpaść z wizytą?
Nie chcę, żebyś mnie dotykał.
To nie ma znaczenia, Lee.
Ale mimo wszystko.
Wszystko w porządku?
Tak się cieszę.
Seymour wypuścił bajeczkę,
że muszę wypocząć.
Tak bardzo się dla mnie stara.
Nie chcę być zapamiętany
jako stary pederasta, który zmarł na AIDS.
Obiecaj mi,
że nikomu nie powiesz, jak wyglądałem,
kiedy do mnie przyszedłeś.
Poprosiłem cię tutaj,
bo chcę, żebyś wiedział,
że z tobą byłem najszczęśliwszy.
Naprawdę, Scott.
Byłeś ze mną szczęśliwy?
Tak.
Bardzo szczęśliwy.
Mały drobiazg
na pamiątkę.
Dziś o 14:05
Liberace zmarł z powodu zatrzymania akcji serca,
na skutek jego niewydolności.
Jego ciało zostanie przewiezione do Los Angeles,
gdzie odbędą się przygotowania do pogrzebu.
Zupełnie nieoczekiwanie
Departament Zdrowia Hrabstwa Riverside
zakwestionował akt zgonu,
wystawiony przez lekarza Liberace, doktora Ronalda Danielsa,
i zlecił wykonanie autopsji.
To żądanie jest niestosowne.
Pan Liberace zmarł na niewydolność serca
związaną z anemią wywołaną przez dietę arbuzową.
Ciało zostało już zabalsamowane.
Z szacunku dla rodziny Liberace
poprosiliśmy o odrzucenie żądania autopsji.
Jako że pan Liberace został już zabalsamowany,
niezbędne było pobranie wycinków tkanek.
Biorąc po uwagę udokumentowane badania krwi
z jego ostatniego pobytu w Centrum Medycznym Eisenhowera,
Departament Zdrowia Hrabstwa Riverside doszedł do wniosku,
że pan Liberace zmarł z powodu komplikacji
spowodowanych wirusem AIDS.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Powinniśmy pamiętać,
że Lee był wielkim profesjonalistą,
wielkim showmanem i kochał swoich fanów.
Ale patrzmy także w przyszłość.
Dzięki programowi kształcenia,
który utworzył z pomocą swojej fundacji,
wielu młodych ludzi zdobędzie wykształcenie muzyczne,
na które inaczej nie mogliby sobie pozwolić.
Dziękuję.
Moi drodzy, zacznijmy jak zwykle od modlitwy.
W imię Ojca i Syna,
i Ducha Świętego.
Amen.
Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa,
miłość Boga Ojca i społeczność Ducha Świętego
niech zawsze będzie z wami.
Przez Chrzest Święty
Liberace umarł z Chrystusem
i powstał do nowego życia.
Może teraz dzielić z Nim wiekuistą chwałę.
Módlmy się.
/Marzyć o niemożliwych rzeczach.
/Zajść dalej niż ktokolwiek.
/Nie poddawać się, choć mdleją ramiona.
/Dosięgnąć niedosiężnej gwiazdy...
/To moja misja.
/Podążać za gwiazdą.
/Nieważne, jak rozpaczliwie,
/nieważne, jak daleko.
/I oddać wszystko,
/choć już nie ma co dać.
/I oddać życie,
/by honor i sprawiedliwość /mogły żyć.
/I wiem,
/że jeśli tylko wytrwam
/w mojej chwalebnej misji,
/z sercem
/cichym i spokojnym
/spocznę na wieki.
Dziękuję.
Dzięki wam jestem najszczęśliwszym pianistą,
jaki żył na ziemi.
I niezależnie od wszystkiego,
wierzę i zawsze będę powtarzał...
Co za dużo, to...
Wspaniale!
/Zanim zmarł, Liberace dał /pięćdziesiąt sześć koncertów
/w Radio City Music Hall.
/Pojawił się na występie /latając nad sceną.
/Scott Thorson mieszka obecnie /w Reno, w stanie Nevada.