13 metrów. Powinieneś go widzieć.
OK, podnieś go ponad reling dziobu.
OK, Mir 2, idziemy ponad relingiem. Bądź z nami w kontakcie.
Spokój. Płyniemy.
Za każdym razem, gdy go widzę, jak się wynurza z ciemności niczym widmo,
robi to na mnie niesamowite wrażenie,
widzieć ten ponury wrak statku, który leży w miejscu,
gdzie zatonął o godzinie 2:30 rano, 15 kwietnia 1912 roku,
po tak długim spadaniu...
z powierzchni oceanu.
Och, ależ pieprzysz, szefie!
Zanurzaj się na sześć. Jesteśmy znów na pokładzie Titanica.
Dwie i pół mili w dół, 3.821 metrów.
Ciśnienie na zewnątrz wynosi 31 tony na cal kwadratowy.
Te okna mają 9 cali grubości.
Jeśli puszczą, będzie sayonara w dwie mikrosekundy.
Dobra. Dość tego gadania.
Posadź go na dachu kabin oficerskich.
Robi się.
OK, Mir 2. Wylądowaliśmy na schodach. Gotowi do wodowania?
- Wodujemy Dunkina. - Leć, Charlie.
- Więzy puszczone. - Tak jest.
OK, Brock. Opuszczamy w dół wzdłuż kadłuba.
Potwierdzam. OK, idź w dół do drzwi trapu pierwszej klasy.
Zbadajcie pokład D, recepcję oraz jadalnię.
Sfilmuj to.
- Więzy puszczone. - Więzy puszczone.
- Teraz w lewo. - Idę.
- Odkrywca w drodze. - Idziemy wzdłuż schodów.
OK, Lewis. Idź w dół na pokład B.
OK. Pokład A.
Daj mi trochę luzu, kapitanie.
Pokład B. Wejdź tam.
Uważaj na framugę.
Widzę ją. Mam ją.
Jesteśmy świetni. Zimno, szefie.
Dobra, zawracajcie.
- Kabel się kończy, kapitanie. - Zawracajcie.
Jesteśmy przy fortepianie. Zrobić zdjęcie?
OK, zróbcie.
Tam na prawo, tak, widzę!
- To są drzwi do sypialni! - Widzę.
Jesteśmy!
Jesteśmy w środku, serio.
To jest łóżko Hockleya. Tam spał ten skurwysyn.
Ktoś nie zakręcił wody.
Trzymaj to. Wracaj na prawo.
Drzwi garderoby. Podejdź bliżej.
- Czujesz coś? - Chcę zobaczyć, co jest pod nimi.
Daj mi moje ręce, stary.
W porządku!
- Ostrożnie. Mogą spaść na bok. - OK.
Dalej! Dalej.
Odwróć je, odwróć, dalej.
Trzymaj tak. Dalej, dalej, dalej.
OK. Opuść je.
O rany, chłopaki. Widzisz to, szefie?
To nasza wypłata.
Katching!
Zrobione, Bobby!
Wspaniale! Kto tu jest gościem?
Kto jest najlepszy? Powiedz. No powiedz.
Ty, Lewis.
- Bobby, moje cygaro. - Tutaj.
OK, przytnij je.
- Zrób miejsce. - Masz go?
Psiamać.
Nie ma brylantu.
Wiesz, szefie, to samo wydarzyło się Geraldo i zakończyło jego karierę.
Wyłącz kamerę.
Brock, partnerzy chcą wiedzieć czy robimy postępy.
Dave. Barry. Cześć. Spójrz, to nie był sejf...
Nie martw się. Tam jest dużo miejsc, gdzie może być.
Rumowiska korytarzy, pokój matki...
- Sejf ochmistrza na pokładzie C. - Teczka Hoffa.
I tuzin innych miejsc.
Uwierz w moją intuicję. Jesteśmy blisko.
Musimy pewne rzeczy wyeliminować.
Odłóż na chwilę.
Pokaż to. Coś tu chyba jest, chłopcy.
Gdzie fotografia naszyjnika?
- Zaraz oddzwonimy. - Święty Jacku...
Niech mnie piorun trzaśnie.
Poszukiwacz skarbów Lovett, odkrywca hiszpańskiego złota...
No dobrze. Zaraz cię nakarmię.
Dotarł do wraku wszechczasów w rosyjskiej łodzi podwodnej.
Rozmawia z nami przez satelitę z północnego Atlantyku.
- Hallo, Brock. - Witaj, Tracy.
Wszyscy znają opowieści o Titanicu.
Wysoka klasa, orkiestra, która grała aż do końca.
Mnie interesują historie nieznane i tajemnice w kadłubie.
Posługujemy się robotami, żeby wejść do wraku głębiej, niż ktokolwiek dotąd.
Pana działania są kontrowersyjne z punktu widzenia prawa, etyki.
- Nazywają pana hieną cmentarną. - Czy odkrywca Tutenchamona to hiena?
- Co to jest? - Zrób głośniej, kochanie.
Są tu ze mną eksperci muzealni.
Zadbają o zabezpieczenie znaleziska.
Proszę spojrzeć na ten szkic, co dziś znaleźliśmy.
Ten kawałek papieru przeleżał pod wodą 84 lata.
Mój zespół potrafił go odrestaurować.
Sądzi pan, że powinien był zostać na zawsze na dnie oceanu?
A niech mnie.
Brock! Połączenie satelitarne do ciebie.
Właśnie schodzimy. Spuszczają batyskafy?
Wierz mi. Powinieneś odebrać ten telefon.
Obyś miał rację.
Mów głośniej. To starsza osoba.
Świetnie.
Mówi Brock Lovett. Czym mogę służyć, pani...?
Calvert. Rose Calvert.
Pani Calvert?
Ciekawi mnie, czy znalazł pan "Serce Oceanu", panie Lovett.
Mówiłem, że powinieneś odebrać.
Zaciekawiła mnie pani, Rose.
Wie pani, kim jest kobieta na szkicu?
O, tak.
Kobieta na tym szkicu to ja.
Kłamie! To jakaś wariatka. Żądna pieniędzy lub rozgłosu!
Bóg wie po co! Jak ta Ruska cizia, Anastazja!
Nadlatują!
Rose DeWitt Bukater zginęła na Titanicu w wieku 17 lat.
- Zgadza się. - Gdyby przeżyła, miałaby dziś 100 lat.
Kończy 101 w przyszłym miesiącu.
No to jest bardzo starą oszustką!
Sprawdziłem historię życia tej kobiety, od lat 20-tych...
kiedy pracowała jako aktorka.
Aktorka!
To twoja pierwsza poszlaka, Sherlocku! Nazywała sie wówczas Rose Dawson.
Wyszła za mąż za jakiegoś Calverta. Żyli w Cedar Rapids i mieli dużo dzieci.
Calvert nie żyje, a Cedar Rapids to martwa dziura.
Każdy, kto wiedział coś o brylancie nie żyje albo znajduje się na statku, a ona wie.
Nie sądzę, że ma lekki bagaż.
Jestem Brock Lovett. Witamy na Keldysz.
Zaprowadźcie ją do kabiny. Dzień dobry pani.
- Dzień dobry. - Witamy na Keldysz.
Hej.
Hej!
Tak?
- Czy kabina jest wygodna? - Bardzo.
Poznał pan moją wnuczkę Lizzy?
Opiekuje się mną.
Poznaliśmy się już.
Pamiętasz, babciu? Na pokładzie?
O, to bardzo ładne.
Nie rozstaję się z tymi zdjęciami.
Czy życzy pani sobie czegoś?
Tak.
Chciałabym zobaczyć mój szkic.
Ludwik XVI miał wspaniały klejnot, błękitny brylant koronny,
który zaginął w 1792 roku.
W tym czasie Ludwik stracił wszystko od karku w górę.
Istnieje teoria, że klejnot koronny też został podzielony.
Przycięto go w kształt serca, znanego jako "Serce Oceanu".
Dziś przewyższałby wartość brylantu Hope.
To był okropnie ciężki kamień.
Miałam go na sobie tylko ten jeden raz.
Sądzisz, że to ty, babciu?
To ja, kochanie.
Nie byłam powabna?
Widziałem akta firmy ubezpieczeniowej.
Odszkodowanie wypłacono w absolutnej tajemnicy.
Może mi pani powiedzieć komu je wypłacono?
Chyba komuś o nazwisku Hockley.
Nathan Hockley, zgadza się.
Magnat stalowy z Pittsburga.
Wziął odszkodowanie za naszyjnik. Jego syn kupił go narzeczonej - pani.
Na tydzień, zanim wszedł na Titanica.
Odszkodowania zażądano zaraz po katastrofie.
Więc brylant z pewnością poszedł na dno razem ze statkiem.
Widzicie datę?
"14 kwietnia 1912."
Jeśli babcia jest tą, za którą się podaje, nosiła brylant w dniu zatonięcia.
Tym samym stała się pani moją najlepszą przyjaciółką.
To niektóre rzeczy, które wydobyliśmy z pani kabiny.
To należało do mnie!
To niezwykłe!
I wygląda tak samo, jak ostatni raz, kiedy je widziałam.
Tylko odbicie się trochę zmieniło.
Jest pani gotowa wrócić na pokład Titanica?
Zaczynamy. Wali w górę lodową prawą burtą, tak?
Powstają dziury wzdłuż burty, poniżej linii zanurzenia.
Woda wdziera się do pomieszczeń dziobowych.
Woda przelewa się ponad wodoszczelnymi przegrodami,
które sięgają tylko do pokładu E.
Kiedy dziób coraz bardziej się zanurza, rufa podnosi się powoli, potem szybciej,
aż wypina swój tyłek w niebo. Wielki tyłek.
Chodzi tu o 20.000,30.000 ton. Jasne?
Kadłub nie jest w stanie wytrzymać takiego ciężaru, i co się dzieje?
Statek pęka aż do stępki, rufa leci w dół.
Dziób zaczyna tonąć. Ciągnąć rufę za sobą do pionu,
aż ta w końcu odpada.
Rufa podskakuje jeszcze parę minut jak korek na wodzie,
i w końcu idzie na dno o 2:20.
W 2 godziny 40 minut po kolizji.
Tonący kadłub oddala się, o około pół mili.
Osiada z prędkością 20,30 węzłów na dnie oceanu.
Niezłe, co?
Dziękuję panu, panie Bodine, za tę szczegółową naukową analizę.
Oczywiście rzeczywistość była...
nieco inna.
Podzieli się pani z nami swoimi wspomnieniami?
- Zabieram ją, żeby odpoczęła. - Nie.
- Chodź, babciu. - Nie!
Magnetofon.
Proszę nam opowiedzieć, Rose.
- Wydarzyło się to 84 lata temu. - Proszę niczego nie pominąć.
- Wszystko, co pani pamięta. - Chce pan to usłyszeć, czy nie?
Minęły 84 lata.
A ja ciągle jeszcze czuję zapach świeżej farby.
Porcelana nie była jeszcze nigdy używana,
a w pościeli jeszcze nikt nie spał.
Titanic nazywano "statkiem marzeń".
I był nim.
Był nim naprawdę.
Wszyscy pasażerowie trzeciej klasy z kojami na dziobie,
tędy, proszę. Tędy. Tędy prosto.
Duża łódka, co?
- Tatusiu, to statek. - Masz rację.
Po co tyle rozgłosu? Nie wygląda na większy od Mauretanii.
Możesz sobie być zblazowana, Rose, ale nie doceniasz Titanica.
Jest dłuższy o 100 stóp...
i o wiele bardziej luksusowy.
Trudno zaimponować pani córce, Ruth.
To jest ten statek, który ma być niezatapialny.
Sam Bóg nie potrafiłby go zatopić.
Przenieść pana bagaż na pokład, sir?
Oddaję swój los w pańskie ręce. Niech pan poszuka mego służącego.
- Tak, sir. Z przyjemnością, sir. - W porządku.
Wszystkie kufry z tego samochodu tutaj,
12 z tego i sejf,
do kajuty B 52,54,56-tej proszę zanieść do amfilady.
Drogie panie... pośpieszmy się raczej.
- Mój płaszcz? - Jest tu, panienko.
Wszyscy pasażerowie trzeciej klasy przygotują się do inspekcji sanitarnej.
Broda do góry.
Witamy na pokładzie. Witamy na pokładzie Titanica.
To był statek marzeń - dla wszystkich.
Dla mnie był niewolniczą galerą...
wiozącą mnie do Ameryki w okowach.
Na zewnątrz byłam, jak każda dobrze urodzona panienka.
Wewnątrz mnie był krzyk rozpaczy.
Jack, jesteś głupkiem. Postawiłeś wszystko, co mamy.
Kiedy nie masz nic, nie możesz niczego stracić.
Kretynie. Nie można postawić biletów.
Sven?
W porządku... chwila prawdy.
Czyjeś życie za chwilę się zmieni.
Fabrizio?
Niente.
Olaf?
Nic.
Sven?
Uhm. Dwie pary.
Przykro mi, Fabrizio.
Postawiłeś wszystkie nasze pieniądze!
Przykro mi! Przez dłuższy czas nie zobaczysz swojej mamusi.
Bo płyniemy do Ameryki! Mam fula, chłopaki!
O nie!
Tak!
Dio mio, grazie!
Chodź!
Figlio di puttana!
Wracam do domu!
Płynę do Ameryki!
Nie, koleżko.
Titanic płynie do Ameryki, i to za pięć minut.
No chodź! Chodź tutaj!
Andiamo!
Będziemy podróżować w wielkim stylu. Jesteśmy bogaczami!
Prawie książętami, ragazzo mio!
Widzisz, to moje przeznaczenie!
Chcę w Ameryce zostać milionerem!
Bastardo!
- Jesteś pazzo! - Możliwe, ale to ja mam bilety!
Chodź, myślałem, że się śpieszymy!
- Aspetta! - Czekaj! Hej, zaczekaj!
Jesteśmy pasażerami! Pasażerami!
- Przeszliście przez inspekcję sanitarną? - My Amerykanie, nie mamy wszy.
W porządku. Wchodźcie na pokład.
Jesteśmy najszczęśliwszymi sukinsynami świata!
Żegnajcie!
- Znasz tam kogoś? - To nieważne.
- Do zobaczenia! Będę tęsknić! - Żegnajcie! Nigdy was nie zapomnę!
Na lewo, kochanie.
B 60, B 60...
Przepraszam panią.
O, właśnie tutaj.
Cześć, jak się masz? Jestem Jack. Miło cię poznać.
Jestem Jack Dawson. Miło mi. Jak się masz?
Kto mówi, że masz spać na górnej koi?
Gdzie jest Sven?
To pański prywatny pokład, sir. Czy życzy pan sobie czegoś?
- Nie, nie. - Pan wybaczy.
- Ten? - Nie... Ten z wieloma twarzami.
Jest tutaj.
Czy mam wypakować wszystkie?
Tak. Należałoby ożywić ten pokój kolorami.
Postaw to tutaj, w garderobie.
Boże, tylko nie te bohomazy!
- Wyrzucanie pieniędzy w błoto! - Różnica pomiędzy gustem Cala...
i moim polega na tym, że ja gust mam. Fascynujące.
Zupełnie jakbym śniła.
Jest tu prawda, ale brak logiki.
- Jak się nazywa ten malarz? - Jakiś Picasso.
"Jakiś Picasso". Uwierzcie mi, niczego w życiu nie osiągnie.
- Powieś Degasa w sypialni. - Przynajmniej były dość tanie.
Postaw to w garderobie.
W Cherbourgu weszła na pokład kobieta o nazwisku Margaret Brown.
Nazywaliśmy ją Molly.
Przeszła do historii jako "Niezatapialna Molly Brown".
Nie chciałam czekać cały dzień, synku. Masz, możesz się tym zająć?
Jej mąż znalazł żyłę złota gdzieś na zachodzie.
Matka nazywała ją "nowobogacką".
Następnego popołudnia odbiliśmy od wybrzeży Irlandii.
Przed nami nie było nic oprócz oceanu.
Wyprowadzić statek w morze.
- Zwiększyć prędkość. - Tak jest.
- Cała naprzód, panie Moody. - Tak jest, sir.
Cała naprzód.
Cała naprzód!
Już, chłopcy. Ruszać się.
Jak pozycja?
Ładujcie kotły! Idziemy pełną parą!
21 węzłów, sir.
Hej, patrz, patrz, patrz!
Widzisz?
I jeszcze jeden! Widzisz go?
Spójrz na tego! Zobacz, jak skacze!
Widzę już Statuę Wolności!
Jest stąd bardzo mała.
Jestem panem świata!
To największy pojazd skonstruowany przez ludzi od zarania dziejów.
Nasz główny inżynier, pan Andrews, zaprojektował go.
Ja go zbudowałem,
ale pomysłodawcą był pan Ismay.
Miał wizję statku tak ogromnego,
żeby żaden nie mógł z nim się równać.
I oto on...
idea wcielona w życie.
Brawo.
Łososia.
Wiesz, że tego nie lubię, Rose.
Wie.
Dla nas jagnię, krwiste, z odrobiną sosu miętowego.
Lubisz jagnię, prawda, kochanie?
Mięso też dla niej pokroisz, Cal?
A kto wymyślił nazwę "Titanic"? Ty, Bruce?
Tak, to ja.
Chciałem, by nazwa oddawała rozmiar, to znaczy stabilność,
luksus i przede wszystkim siłę.
Czy zna pan doktora Freuda?
Jego teoria co do fascynacji mężczyzn rozmiarem mogłaby pana zainteresować.
- Co się z tobą dzieje? - Przepraszam.
Państwo wybaczą.
Ta dziewczyna to dynamit. Umiesz się z nią obchodzić?
Zacznę kontrolować jej lektury, pani Brown.
Freud? Kto to taki? Pasażer?
Robi fale.
Sprawia, że się rozchodzą.
Fajny statek, co?
- Jasne, irlandzki! - Nie angielski?
Został zbudowany w lrlandii rękami 15.000 Irlandczyków.
To oczywiste.
Pieski z pierwszej klasy schodzą tu do nas się wysrać.
Pokazują, gdzie nasze miejsce.
Możemy o tym zapomnieć?
Jestem Tommy Ryan.
- Jack Dawson. - Fabrizio.
Cześć.
Zarabiasz tymi rysunkami na życie?
Zapomnij o tym, chłopcze.
Prędzej puścisz pachnącego bąka, niż zbliżysz się do niej.
Patrzyłam na swoje życie, jakbym już je przeżyła do końca.
Niekończąca się parada bali, kotylionów,
jachtów i partii polo.
Wciąż ci sami ograniczeni ludzie, ta sama beznadziejna paplanina.
Czułam się jak na skraju wielkiej przepaści, nie mając...
nikogo, kto by mnie zatrzymał.
Nikogo, kto by mnie choć dostrzegł.
Nie rób tego.
Cofnij się!
Nie podchodź bliżej!
- Daj mi rękę. Wciągnę cię na pokład. - Zostań, gdzie jesteś. Mówię serio.
Puszczę się.
Nie puścisz.
Co masz na myśli?
Przestań mówić mi, co mogę, a czego nie mogę zrobić.
Już byś to zrobiła.
- Rozpraszasz mnie. Idź stąd. - Nie mogę.
Jestem w to zamieszany.
Jeśli się puścisz, będę musiał skoczyć za tobą.
Nie gadaj bzdur. Zginiesz.
- Dobrze pływam. - Zabije cię upadek.
To będzie bolało. Czy ja mówię, że nie będzie?
Ale bardziej niepokoi mnie ta zimna woda.
Jak zimna?
Lodowata. Kilka stopni powyżej zera.
Czy kiedyś byłaś w Wisconsin?
Słucham?
Tam zima jest bardzo mroźna.
Tam się wychowałem, koło Chippewa Falls.
Kiedy byłem mały, łowiliśmy z ojcem ryby w przeręblu...
na jeziorze Wissota.
To znaczy...
Wiem, co to jest!
Przepraszam.
Wyglądasz jednak, jak salonowa lalka.
Nieważne, hm...
Lód był cienki i wpadłem do wody.
I mówię ci...
że w tak zimnej wodzie, jak ta tutaj pod nami,
masz wrażenie tysiąca noży wbijających się w ciało.
Nie możesz oddychać.
Nie możesz myśleć...
o niczym innym tylko o bólu.
Dlatego nie chce mi się skakać tam za tobą.
Ale jak już powiedziałem,
nie mam wyboru.
Mam nadzieję, że przejdziesz przez balustradę i zwolnisz mnie.
Jesteś szalony!
Tak o mnie mówią, ale...
za pozwoleniem, panienko, to nie ja zwisam teraz z balustrady.
Chodź tu.
Chodź, daj mi rękę.
Nie zrobisz tego.
Nazywam się Jack Dawson.
- Rose DeWitt Bukater. - Proszę mi to zapisać!
Chodź.
Trzymam cię!
Chodź!
Ratunku! Na pomoc!
Pomóż mi! Proszę!
- Proszę, pomóż mi! - Słuchaj! Słuchaj mnie! Trzymam cię.
Teraz się podciągnij!
No!
Świetnie.
Dasz radę.
Trzymam cię.
Co tu się dzieje?
Cofnij się! Nie ruszaj się!
Zawezwać oficera żandarmerii!
Proszę napić się brandy.
Ależ tego nie można darować!
Jak śmiałeś dotknąć moją narzeczoną!
- Spójrz na mnie, bydlaku! - Cal...
- Co ty sobie wyobrażasz? - Cal, przestań! To był wypadek!
Wypadek?
Tak.
Głupio, naprawdę.
Wychyliłam się za burtę i pośliznęłam.
Wychyliłam się, bo chciałam zobaczyć...
- Śruby? - Śruby. I pośliznęłam się.
Byłabym wypadła za burtę, ale pan Dawson mnie uratował...
i o mały włos sam nie wypadł.
- Chciała obejrzeć śruby! - Kobiety i technika.
Tak to było?
Tak. Mniej więcej.
Chłopiec jest bohaterem. Dobra robota, synu.
Wszystko w porządku. Wróćmy do brandy.
Spójrz na siebie. Przemarzłaś. Wracajmy do środka.
Chłopiec powinien coś dostać?
Oczywiście.
Panie Lovejoy, dwudziestka wystarczy.
Taka cena za uratowanie kobiety, którą kochasz?
Rose jest niezadowolona. Co robić...
Już wiem.
Może zaszczyci nas pan jutro swoją obecnością na obiedzie...
i opowie naszemu gronu o swym bohaterskim czynie.
Jasne. Może pan na mnie liczyć.
Świetnie. To jesteśmy umówieni.
To może być interesujące.
Ma pan... może papierosa?
Powinieneś to zawiązać.
Interesujące.
Młoda dama pośliznęła się tak nagle, a pan miał czas na zdjęcie marynarki i butów.
Miewasz napady melancholii.
Nie pytam, dlaczego.
Chciałem wstrzymać się z tym...
do naszego przyjęcia zaręczynowego...
w przyszłym tygodniu.
Ale... pomyślałem sobie...
dziś wieczór.
Dobry Boże!
Jako oznaka moich uczuć dla ciebie.
- Czy to...? - Brylant? Tak.
Dokładnie 56 karatów.
Nosił go Ludwik XVI, a nazywano go "Le Coeur de la Mer".
Serce Oceanu.
Jest imponujący.
To królewski klejnot.
Jesteśmy królewskim rodem, Rose.
Nie ma takiej rzeczy, której bym ci nie podarował.
Nie mogę ci niczego odmówić, jeśli...
jeśli ty mi nie odmówisz.
Otwórz przede mną swoje serce.
Jestem sam od 15 roku życia, kiedy straciłem rodziców.
Nie miałem bliższej rodziny w tej części kraju.
Poszedłem w świat na długo.
Możesz nazywać mnie badylem na wietrze.
Przeszliśmy już prawie milę, spacerując po pokładzie,
gadając o pogodzie i o moim dzieciństwie.
Ale wydaje mi się, że nie po to tutaj przyszłaś?
- Panie Dawson, ja... - Jack.
Jack.
Chciałabym podziękować ci za to, co zrobiłeś.
Nie tylko za wciągnięcie na pokład, ale i za dyskrecję.
Nie ma za co.
Słuchaj. Wiem, co musisz myśleć.
Nieszczęśliwa bogata panna.
Co ona wie o nędzy życia?
Nie.
Nie o tym myślałem.
Myślałem: co takiego przydarzyło się tej dziewczynie, że nie widziała innego wyjścia.
Cóż... ja...
Powodem było właściwie wszystko. Cały mój świat i...
ludzie wokół mnie.
Inercja mojego życia pcha mnie dokądś, a ja nie umiem jej zatrzymać.
Boże! Patrzcie no!
Z tym u szyi poszłabyś prosto na dno.
Rozesłano 500 zaproszeń.
Przybędzie cała filadelfijska śmietanka.
A ja wciąż mam wrażenie, że stoję w salonie pełnym ludzi,
krzycząc co sił, i nikt nawet na mnie nie spojrzy.
Kochasz go?
Przepraszam?
Czy go kochasz?
Nie powinieneś mnie o to pytać.
To proste pytanie. Kochasz czy nie?
- To niestosowna konwersacja. - Dlaczego nie odpowiesz?
To nonsens. Nie znasz mnie. Ja nie znam ciebie.
I ta rozmowa nigdy się nie odbyła.
Jesteś niegrzeczny, źle wychowany. Żegnam pana.
Jack... panie Dawson, miło było.
Odnalazłam pana i podziękowałam.
- Obraziłaś mnie. - Zasłużyłeś na to.
- Racja. - Racja.
- Myślałem, że chcesz odejść. - Już idę.
Irytujesz mnie!
Czekaj. Ja nie odejdę. To mój pokład.
Proszę odejść.
No pięknie! I kto jest teraz niegrzeczny?
Co to za przedmiot taszczysz ze sobą?
Kim właściwie jesteś? Artystą?
Są raczej niezłe.
Są, hm... Są wręcz świetne.
Jack, to znakomite szkice.
- Nie podobały się w Paryżu. - Paryż?
Sporo podróżujesz, jak na bie...
No... jak na osobę o skromnych dochodach.
Jak na biedaka. No, śmiało.
No, no, no...
Te rysowałeś z natury?
To pozytywna strona Paryża.
Wiele dziewcząt gotowych się rozebrać.
Lubiłeś tę kobietę.
Rysowałeś ją wiele razy.
Cóż... Miała piękne dłonie, widzisz?
- Może miałeś z nią romans. - Nie, nie, nie.
Jedynie z jej dłońmi.
To jednonoga prostytutka.
Widzisz?
Ale miała poczucie humoru.
A ta dama...
przesiadywała w pewnym barze co wieczór i czekała, obwieszona biżuterią, na niewiernego kochanka.
Nazywano ja Madame Bijoux.
Widzisz, ma suknię zżartą przez mole?
Masz wielki dar, Jack.
Naprawdę masz.
Potrafisz patrzeć na ludzi.
Teraz patrzę na ciebie.
I?
Nie skoczyłabyś.
Na uniwersytet idzie się po to, żeby znaleźć męża.
Rose już to zrobiła.
Nadchodzi tu ta wulgarna Brown.
- Wstańmy, zanim się tu przysiądzie. - Cześć, dziewczęta.
- Sądziłam, że złapię was na herbatce. - Nie wyszło.
Hrabina i ja idziemy na pokład.
Świetnie. Może złapię kilka ploteczek.
Hrabino.
Nie kazał pan rozpalić pod ostatnimi kotłami?
Nie było potrzeby. Mamy świetne tempo.
Prasa zna wymiary Titanica. Chcę, żeby poznała jego szybkość.
Musimy im dać coś, co by chętnie wydrukowali.
Dziewiczy rejs Titanica musi być na nagłówkach stron.
Panie Ismay... wolałbym nie forsować silników,
póki są jeszcze niedotarte.
Jestem tu tylko pasażerem. Decyzję pozostawiam panu.
Ale gdybyśmy dopłynęli we wtorek, byłoby to uwieńczeniem pana ostatniego rejsu.
I jaki wspaniały efekt, he?
Proszę pomyśleć!
Potem zaciągnąłem się w Monterey na kalmarowiec.
Później na molo w Santa Monica...
rysowałem portrety po 10 centów.
Dlaczego nie mogę, jak ty, wyruszyć przed siebie,
kiedy tylko mam na to ochotę.
Pojedziemy kiedyś na tamto molo, nawet jeśli to tylko marzenia.
Zrobimy to. Wypijemy tanie piwo. Pójdziemy na karuzelę.
A potem będziemy galopować konno wzdłuż brzegu, jak prawdziwi kowboje, nie w damskim siodle.
- Czyli okrakiem? - Tak.
- Pokażesz mi? - Jeśli tylko chcesz.
- Naucz mnie jeździć po męsku. - I żuć tytoń jak facet.
I spluwać jak facet!
Nie uczyli cię tego?
Nie!
Chodź, pokażę ci.
Pokażę ci.
Jack! Nie! Jack! Nie!
Zaczekaj, Jack! Nie, Jack.
- Nie mogę tego zrobić. - Popatrz uważnie.
- To odrażające! - Twoja kolej.
Żałosne!
Musisz to zrobić inaczej. Ramiona tutaj. Wygnij plecy.
Widzisz, jak poleciało?
Zaczynaj.
Musisz nad tym popracować. Spróbuj dać z siebie więcej.
Mamo.
Przedstawiam ci Jacka Dawsona.
Miło mi.
Inni byli uprzejmi i ciekawi człowieka, który mnie uratował...
ale matka patrzyła na niego jak na robaka,
niebezpiecznego robaka,
którego trzeba rozgnieść.
Chyba nieźle jest mieć pana w pobliżu, w razie czego.
Dlaczego zawsze ogłaszają obiad jak atak kawalerii?
Pójdziemy się przebrać, mamo?
Zobaczymy się na obiedzie.
No, synu?
Synu!
Wiesz, w co się pakujesz?
Nie bardzo.
Masz zamiar wejść do gniazda żmij.
Masz co na siebie włożyć?
Wymyślę coś. Chodź.
Miałam rację. Ty i mój syn jesteście podobnego wzrostu.
Mniej więcej.
Błyszczysz jak nowy pens!
Dobry wieczór, sir.
Dobry wieczór.
Witam.
Titanic ma parę tysięcy ton stali Hockleya.
- Z której strony. - Z najlepszej.
Oni będą odpowiadać w razie czego. Gdzie Rose?
Przyjdzie. A oto i hrabina.
- Witaj. - Witaj, Cal.
Cieszę się, że panią widzę.
Znam to z fotoplastikonu. Zawsze chciałem tak zrobić.
Zobaczymy się przy obiedzie.
Kochanie?
- Pamiętasz pana Dawsona? - Dawson?
To niesłychane. Wygląda pan prawie jak dżentelmen!
Prawie.
Niesamowite!
Cieszę się, że cię widzę, moja droga.
Co za wspaniała podróż! To szaleństwo.
To hrabina Rothes.
A to John Jacob Astor, najbogatszy człowiek na statku.
Jego żona, Madeleine, jest w moim wieku i już przy nadziei.
Widzisz, jak stara się to ukryć? To prawie skandal.
A to Benjamin Guggenheim i jego kochanka Madame Aubert.
Pani Guggenheim siedzi w domu z dziećmi.
A tam stoją Sir Cosmo i lady Lucylla Duff? Gordon.
Projektuje delikatną bieliznę. Cenioną przez królewskie rody.
Jest wspaniała, Hockley. Gratuluję.
Dziękuję.
Zaprowadzisz damę?
Oczywiście.
Kochanie?
Kochanie!
Nie przejmuj się, Jack. Kochają forsę.
Udawaj, że masz kopalnię złota. Zaakceptują cię.
Cześć, Astor!
Aaa, witaj, Molly! Cieszę się, że cię widzę.
JJ, Madeleine, poznajcie Jacka Dawsona.
- Jak się pan ma? - Miło mi.
Witaj, Jack.
Z Dawsonów z Bostonu?
Nie... z tych z Chippewa Falls.
Ach tak...
Musiał być zdenerwowany, ale nie dał tego po sobie poznać.
Uznali, że jest jednym z nich.
Może synem magnata kolejowego.
Nowobogacki, bez wątpienia, ale przecież jeden z nich.
Matka była, jak zwykle niezastąpiona.
Jakie są warunki w trzeciej klasie?
Słyszałam, że są dobre.
W lepszych nigdy nie byłem. Prawie brak szczurów.
Pan Dawson przybył tu z trzeciej klasy. Przyszedł mojej narzeczonej z pomocą.
Pan Dawson to artysta.
Był tak miły i pokazał mi dziś kilka swoich prac.
Rose i ja różnimy się w definicji sztuk. Nie obrażając pańskich dzieł.
Może jest mój na papierze, lecz przed Bogiem należy do pana Andrewsa.
- Wszystko dla mnie? - Zacznij od zewnątrz.
- Zna tu każdą śrubeczkę. - Pański statek to cud.
Dziękuję, Rose.
- Jak podać kawior? - Dziękuję za kawior.
Nigdy nie przepadałem za kawiorem.
Gdzie pan mieszka, panie Dawson?
Mój obecny adres to RMS Titanic.
A potem Bóg raczy wiedzieć.
Jak finansuje pan swoje podróże?
Pracuję raz tu, raz tam. Czasami zaciągam się na statek.
Bilet na Titanic wygrałem w pokera. Miałem dobrą rękę.
Bardzo szczęśliwą ręką.
Całe życie jest hazardem.
Mężczyzna dopomaga szczęściu. Prawda, Dawson?
Lubi pan to przenoszenie się z miejsca na miejsce?
Tak, lubię.
Wszystko, co potrzebne, mam ze sobą.
Świeże powietrze i kartki papieru.
Lubię budzić się rano i nie wiedzieć,
kogo spotkam, dokąd los mnie rzuci.
Niedawno spałem pod mostem.
Dziś podróżuję na królowej morza, pijąc szampana w tym towarzystwie.
Życie to dar. Nie możesz go zmarnować.
Nigdy nie wiesz, co się jutro może zdarzyć.
I uczysz się łapać życie takim, jakie jest.
- Każdy dzień musi być ważny. - Dobrze powiedziane.
Świetnie!
No to za ten ważny dzień.
Za ten ważny dzień.
Pan Brown nie miał pojęcia, że schowałam pieniądze w piecu!
Przyszedł do domu spity jak bela i rozpalił ogień!
Zaraz podadzą brandy w palarni.
Macie ochotę na brandy, panowie?
W chmurze dymu będą się zapewniać, że są panami wszechświata.
Miłe panie, dziękujemy.
- Odprowadzić cię do kabiny? - Zostanę tu.
Proszę, Molly.
Idziesz z nami, Dawson?
Chyba nie chcesz zostać z damami?
Dziękuję, ale będę już wracał.
Biznes i polityka i tak by cię nie zainteresowały.
Dawson... Miło, że przyszedłeś.
Musisz już iść?
Czas wracać do wioseł i do innych niewolników.
Dobranoc, Rose.
{C:$aaa099}Każdy dzień jest ważny. Czekam pod zegarem.
Chcesz iść na prawdziwą zabawę?
Mogę cię wziąć pod rękę? Dobrze!
Talla frikken svenska?
Słucham?
Nic nie rozumiem.
Teraz chcę z nią zatańczyć, dobrze? Chodź.
No chodź!
- Chodź ze mną. - Jack... Jack, zaczekaj!
- Nie potrafię. - Musimy przysunąć się bliżej.
O tak.
Ciebie lubię najbardziej.
- Nie znam kroków. - Ani ja. Daj się unieść rytmowi.
Nie myśl nic.
Czekaj, Jack! Stój, Jack!
Czekaj!
Tak!
Jack... Nie!
Zgodnie z ustawą Shermana, według moich prawników...
i Rockefellera, ale Sąd Najwyższy tego nie uznał.
Czego?
Panna z pierwszej klasy nie umie pić?
Odejdź stąd!
Wszystko w porządku?
Nic mi się nie stało.
Wyłóż dwie z trzech.
No...
Myślisz, że jesteś twardziel?
Potraficie zrobić to?
Potrzymaj to, Jack.
Potrzymaj.
Jezus, Maria!
- Wszystko w porządku? - Nie robiłam tego od lat!
Małgośkę, chłopcy. Lecimy!
Podać kawę?
Zeszłej nocy myślałem, że przyjdziesz.
Byłam zmęczona.
Zmęczyłaś się wyczynami pod pokładem.
Widzę, że wysłałeś tego lokaja, żeby mnie śledził.
Nie będziesz się tak zachowywać, Rozumiesz?
Nie jestem twoim podwładnym.
Jestem twoją narzeczoną.
Narzeczoną? Narzeczoną?!
I jesteś moją żoną!
Jesteś już prawie moją żoną i musisz okazać mi szacunek.
Będziesz mnie szanować, jak na żonę przystało.
Nie dam zrobić z siebie głupka. Czy tak trudno to zrozumieć?
Nie.
To dobrze.
Przepraszam.
Panno Rose!
- Mały wypadek. - Nie trzeba, panienko.
Przykro mi, Trudy. Chcę pomóc.
Nie trzeba, panienko.
Nie trzeba.
- Przynieś herbatę, Trudy. - Już podaję.
Więcej się z nim nie spotkasz. Rozumiesz?
- Rose, zabraniam ci. - Przestań, mamo.
Będziesz miała krwotok z nosa.
To nie jest zabawne.
Nasza sytuacja jest wyjątkowa. Pieniędzy już nie ma.
Wiem, że się skończyły. Przypominasz mi to codziennie.
Twój ojciec zostawił nam tylko długi i niezłe nazwisko.
To nazwisko to nasz jedyny atut.
Nie rozumiem cię.
Hockley to świetna partia.
Dzięki niemu przetrwamy.
Tylko ja mam to dźwigać?
- Dlaczego jesteś taka samolubna? - Ja jestem samolubna?!
Mam pracować jako szwaczka?
Czy naprawdę tego chcesz?
By zlicytowano nasze cenne rzeczy? Żeby wspomnienia rozwiał wiatr?
To niesprawiedliwe.
Oczywiście, że niesprawiedliwe.
Jesteśmy kobietami.
Nasz wybór nigdy nie jest łatwy.
Niech opiekuńcza twoja dłoń
Osłania ich zmęczoną skroń
O Duchu Święty, który mkniesz
Po firmamencie wzdłuż i wszerz
O wietrze niebios, strzeż tych, co
Po niebie orlim lotem mkną
I uchroń ich przed losem złym...
- Dzień dobry, panie Andrews. - Cześć, Jack.
- Proszę pana... - Muszę z kimś porozmawiać.
Nie wolno panu tu przychodzić.
Od ognia strzeż ich i od zła...
- Nie pamięta mnie pan? - Nie.
- Pan musi się cofnąć. - On potwierdzi.
Chciałem tylko...
Pan Hockley i Pani DeWitt Bukater...
są nadal wdzięczni za pańską pomoc.
Prosili mnie, bym panu to przekazał.
- Nie chcę waszych pieniędzy. - Jest pan pasażerem trzeciej klasy.
- Pańska obecność tu nie będzie... - Chcę się zobaczyć z Rose.
Pokażcie Panu Dawsonowi, gdzie jest jego miejsce.
Tak jest.
Chodź ze mną.
Niech Śmiałków chroni Anioł Stróż
Od groźnych fal i morskich burz...
- Po co dwa koła sterowe? - Drugie jest używane w porcie.
Kolejne ostrzeżenie o krze lodowej. Z Noordam.
Dziękuję, Sparks.
Nie ma czego się obawiać. To normalne o tej porze roku.
Wkrótce przyśpieszymy. Kazałem rozpalić pod resztą kotłów.
A teraz rzuć tak, jak ci pokazywałem.
Już.
- Było lepiej? - Dużo lepiej.
Świetnie, synu.
Panie Andrews... proszę mi wybaczyć.
Przemnożyłam liczbę szalup...
przez liczbę miejsc, o których pan mówił.
Chyba nie ma w nich miejsca dla wszystkich.
Dla około połowy. Jest pani bardzo spostrzegawcza.
Skonstruowałem nowy typ dźwigu,
aby mógł stanąć tu drugi rząd szalup.
Ale ktoś uznał, że wówczas pokład byłby zagracony.
Więc zrezygnowano z szalup.
Są zbędne na niezatapialnym statku.
Niech pani śpi spokojnie.
Zbudowałem dla pani mocny statek.
Sam jest jedną wielką szalupą. Trzymaj kurs na rufę.
Jack... to niemożliwe.
- Nie mogę się z tobą widywać. - Chcę z tobą porozmawiać.
Jestem zaręczona.
Wychodzę za Cala.
Kocham Cala.
Rose... masz trudny charakter.
Jesteś też trochę kapryśna.
Ale oprócz tego jesteś najwspanialszą, zdumiewającą, cudowną dziewczyną.
- Kobietą... jaką spotkałem... - Jack.
Pozwól mi powiedzieć do końca. Jesteś zdum...
Nie jestem idiotą. Wiem, jaki jest ten świat.
Mam dziesięć dolarów w kieszeni i nic ci nie mogę dać.
Zdaję sobie z tego sprawę, ale zbyt jestem zaangażowany.
Ty skaczesz, ja skaczę. Pamiętasz?
Nie mogę odejść, zanim nie upewnię się, że wszystko w porządku.
Tak, jest w porządku.
Będzie w porządku. Naprawdę.
Na pewno?
Myślę, że nie.
Uwięzili cię, Rose. Umrzesz, jeśli się nie uwolnisz.
Może nie od razu, bo jesteś silna, ale...
ten ogień, który w tobie kocham, Rose,
ten ogień się wypali.
Ty mnie nie uratujesz.
Masz rację.
Tylko ty możesz to zrobić.
Wracam.
Zostaw mnie w spokoju.
Powiedz Lucylce o papierze na zaproszenia.
Musieliśmy odsyłać je dwa razy.
To okropne.
A te nieszczęśliwe suknie druhen! To była cała odyseja!
Rose zdecydowała się na lawendowy.
- Wybrała go, żeby mnie rozzłościć. - Gdybyś powiedziała mi wcześniej.
Ruth zna moje modele...
dla córki Księżnej Marlborough z "La Mode Illustree".
Były czarujące. Zgodzisz się ze mną.
Nasz wspólny projekt. Jak feniks z popiołów.
Zmieniłam zdanie.
Mówili, że możesz tu być...
Daj mi rękę.
I zamknij oczy.
No już.
Stań tu.
Trzymaj się poręczy.
- I nie podglądaj. - Nie będę.
Wejdź na balustradę.
Trzymaj się... tak.
Nie otwieraj oczu.
Ufasz mi?
Ufam.
Dobrze.
Otwórz oczy.
Ja lecę.
Jack!
Przybądź, Józefino, Mą latającą maszyną
W górę leć, W górę leć.
To był ostatni zachód słońca na Titanicu.
Nadchodzi zmierzch. Noc, kiedy zatonął. Jeszcze tylko sześć godzin.
Smith stoi tutaj, w ręku trzyma pieprzony meldunek o górze lodowej.
I każe zwiększyć szybkość.
26 lat doświadczenia nic mu nie pomogło.
Sądzi, że jeśli pojawi się coś dużego, zobaczy to i zdąży ominąć.
Ale statek jest zbyt wielki, a ster zbyt mały, by szybko skręcić.
Jego cała wiedza jest tu na nic.
Zapewniam cię, że to przyzwoite.
To pokój dzienny.
- Wystarczy światła? - Słucham?
- Artystom potrzebne dobre światło? - Nie przywykłem pracować w takich...
okropnych warunkach.
Monet!
- Znasz jego obrazy? - Oczywiście!
- Spójrz, jak posługuje się kolorem. - To jest znakomite.
Cal zawsze wozi ze sobą to monstrum.
Możemy się go niedługo spodziewać?
Nie, dopóki wystarczy cygar i brandy.
O... Ładny.
Co to jest? Szafir?
Brylant.
Bardzo rzadki brylant.
Mógłbyś narysować mnie, jak twoje Francuzki.
Z tym na szyi.
Dobrze.
I nic poza tym.
Kolejny mój portret,
na którym wyglądam jak lalka, nie jest mi na nic potrzebny.
Jako klient, który płaci,
chcę dostać to, czego chcę.
Na łóżku... na kanapie.
Połóż się.
- Powiedz mi, kiedy będzie dobrze. - Odsuń ramię.
Dobrze.
Drugą rękę podnieś. Przysuń do twarzy.
Dobrze.
Teraz opuść głowę.
Spójrz na mnie.
Spróbuj się nie ruszać.
Taki poważny!
Zdaje mi się, że się pan zarumienił, artysto.
Nie wyobrażam sobie, że Monet się rumieni.
Monet maluje pejzaże.
- Zrelaksuj twarz. - Przepraszam.
I nie śmiej się.
Moje serce biło bez przerwy jak młot.
To był najbardziej erotyczny moment w moim życiu.
Oczywiście do tamtej chwili.
Co było potem?
Chce pan wiedzieć, czy to zrobiliśmy?
Rozczaruję pana.
Jack był prawdziwym profesjonalistą.
Dziękuję.
Co robisz?
Mógłbyś schować to w sejfie dla mnie?
Panowie wybaczą.
- Nie widział jej żaden ze stewardów. - To absurd. To statek.
Jest niewiele miejsc, gdzie mogłaby być.
Lovejoy, odszukaj ją.
- Spokój. - Tak.
- Nie widziałem tak gładkiej tafli. - Niczym staw.
Zupełny brak wiatru.
Będzie trudniej zauważyć góry lodowe.
Bez fal, rozbijających się o podstawę.
Idę.
Proszę utrzymać kurs i prędkość, Panie Lightoller.
Tak, sir.
Robi się chłodniej.
Ślicznie wyglądasz.
Panienko?
Moje rysunki!
Zaczekaj!
Czekaj, czekaj.
Leć. Na dół.
Przepraszam.
W porządku.
Jak na lokaja to twardy facet.
- Prawie jak policjant. - Zgadłeś.
O psiakość!
Nie, tędy!
Szybko!
A teraz co?
Co?!
Co tu robicie na dole? To niebezpieczne!
Naprzód.
Nie zwracajcie na nas uwagi. Pracujcie dalej!
Zobacz, co my tu mamy.
Dziękuję.
Dokąd, panienko?
Do gwiazd.
Zdenerwowana?
Nie.
Obejmij mnie, Jack.
- Boże. Wściekle zimno. - Bliskość lodu wyczuwam nosem.
Brednie.
Nieprawda.
- Znaleźliście te lornetki? - Nie widziałem ich od Southampton.
Idę na obchód. Na razie.
Ty drżysz.
Nie martw się. Wszystko w porządku.
- Tam pobiegli. - Dobrze.
Coś zginęło?
{C:$aaa099}Teraz możesz nas obie trzymać w sejfie.
Mam lepszy pomysł.
Mamy was!
Widziałaś miny tych facetów? Widziałaś ich?
Kiedy statek zawinie do portu...
zejdę razem z tobą na ląd.
To wariactwo.
Wiem! To nie ma sensu.
I dlatego w to wierzę.
Popatrz tam.
- Spójrz tam. Widzisz? - Pewnie im cieplej niż nam.
Jeśli ma to być i dla nas sposób na rozgrzewkę, jestem przeciw!
Psiamać!
Odbierzcie, sukinsyny!
- Jest tam kto?! - Słucham. Co widzisz?
Góra lodowa! Na wprost!
Dzięki.
Góra lodowa przed nami!
Do oporu na prawą burtę!
Kręć! Kręć! Gotowe!
Cała wstecz!
Do oporu!
Ster jest do oporu!
Dalej, chłopcy!
Zamknąć zasuwy!
Zamknąć je!
Trzymaj!
No trzymaj!
Zmień kierunek obrotów silnika!
Dlaczego nie skręcają?!
Jest do oporu?!
Tak jest, do oporu!
No już... dawaj... dawaj...
Skręcaj...
Dobrze...
Walniemy!
Jezu Chryste!
Jezu...
Do oporu w lewo!
Jest w lewo!
Cofnąć się!
Chodźcie! Zamykają włazy!
Wyłazić!
Szybko! Wyłazić!
Wyłaź prędzej!
Pośpiesz się!
Chodźcie, chłopaki!
Prędzej!
Wyłazić!
Boże mój...
Musnęliśmy ją, nie?
Wyczuwasz lód nosem? Na rany Chrystusa!
Proszę zapisać godzinę w dzienniku pokładowym.
Co to było, panie Murdoch?
Góra lodowa.
Skręciliśmy ostro w lewo i dałem całą wstecz.
Próbowałem ominąć, ale było za blisko.
- Zamknąć wodoszczelne włazy. - Zamknięte.
- Maszyny stop. - Tak jest!
- Niech cieśla sprawdzi wszystko. - Tak jest!
Porca puttana!
Che cazzo e?!
Chodź, spieprzamy stąd!
No już, pośpiesz się!
Dlaczego silniki stanęły? Był jakiś wstrząs.
Proszę się nie martwić. To pewnie śmigło śruby.
- Może coś podać? - Nie, dziękuję.
- Widzisz coś? - Nic nie widzę. A ty?
Jeżeli to kierunek ucieczki szczurów, pędzę za nimi.
Proszę się nie obawiać. Wszystko w porządku.
- Hej, ty. - Nie ma niebezpieczeństwa.
- Owszem jest, okradziono mnie. - Zawołaj żandarmerię.
- Natychmiast, durniu! - Tak jest.
Uważaj, bo coś przegapisz.
- Widzieliście, co się stało? - Nie. Widocznie w coś walnęliśmy.
Zalane na osiem stóp. Gorzej z pocztowym.
- Da się załatać? - Dopiero, gdy pompy zrobią swoje.
- Widziałeś szkody w pocztowym? - Jest pod wodą.
Niedobrze.
Trzeba powiedzieć matce i Calowi.
Myślę, że są niezłe.
Niczego nie dotykaj. Chcę tak sfotografować kabinę.
Po prostu trzymaj mnie za rękę.
Szukaliśmy panienki wszędzie.
No to jesteśmy.
Zdarzyło się coś poważnego.
Otóż to.
Istotnie. Zaginęły dziś dwie drogie mi rzeczy.
Teraz, kiedy jedna się znalazła, wiem gdzie szukać drugiej. Przeszukać go.
- Zdejmij żakiet, synu. - O co chodzi?
Cal, co robisz? Grozi nam katastrofa. Co się tu dzieje?
- Tego pan szukał? - Tak.
To idiotyzm!
Nie wierz im, Rose!
- On nie mógł tego zrobić. - Owszem, mógł.
Ale ja byłam z nim przez cały czas.
Być może zrobił to, kiedy się ubierałaś, kochanie.
Włożyli mi to do kieszeni.
Zamknij się!
To nawet nie twoja kieszeń.
Własność A.L. Ryersona.
- Zgłoszono kradzież żakietu. - Pożyczyłem go. Chciałem oddać.
- Cóż za uczciwy złodziej? - Ty wiesz, że ja tego nie zrobiłem.
Nie wierz im, Rose.
Wierz, że to nie ja. Wierz, że nie, Rose!
Chodźmy, synu. Bądź grzeczny.
Idziemy.
Wiesz, że to nie ja! Znasz mnie!
Położenie niefortunne, kapitanie.
14 stóp wody nad stępką w ciągu 10 minut.
W skrajniku dziobowym, trzech ładowniach i kotłowni nr 6.
Zgadza się.
- Kiedy ruszamy w dalszą drogę! - Woda w pięciu przegrodach!
Możemy utrzymać się na wodzie przy zalanych czterech przegrodach, ale nie przy pięciu.
Nie przy pięciu!
Jeśli zanurzy się dziób,
woda przeleje się przez grodzie, jedna po drugiej.
Nie sposób tego powstrzymać.
Pompy...
Pompy pozwolą zyskać na czasie, może parę minut.
Nie ma znaczenia, co zrobimy.
Titanic pójdzie na dno.
- Ten statek nie może zatonąć. - Jest zrobiony z żelaza. Może.
I zapewniam pana, że zatonie. To pewne jak dwa razy dwa.
Ile mamy czasu?
Godzinę...
Najwyżej dwie.
Ilu ludzi jest na pokładzie?
2200 dusz.
Trafi pan na pierwsze strony gazet, panie Ismay.
A więc tak wygląda dziwka? Patrz na mnie, kiedy do ciebie mówię!
- Panie Hockley? - Jesteśmy zajęci!
Proszę założyć kapoki...
Powiedziałem, nie teraz!
Przepraszam, ale to rozkaz kapitana. Proszę się ciepło ubrać.
Mamy zimną noc.
Radziłbym płaszcze i kapelusze.
To niedorzeczne.
Proszę się nie denerwować. Jestem pewien, że to alarm próbny.
Wszyscy na pokład w kapokach!
O czym on mówi?
- Założyć kapoki! - Co to za granda?
Proszę założyć kapoki!
Wezwanie o pomoc?
Kapitanie?
Tak. Wzywamy pomocy.
To nasza pozycja.
Ktokolwiek się zgłosi, mów, że idziemy na dno i potrzebujemy pomocy.
Panie Wilde!
Gdzie pasażerowie?
Kazaliśmy im wrócić do środka. Tu dla nich za zimno i za głośno.
Pomóż mi przy tych linach!
Może się pan napije?
Hej, chłopcze, co się dzieje? Spędziliście nas tutaj.
- A teraz czekamy i czekamy. - Przykro mi. Pójdę zapytać.
Nikt nie wie, co tu się, do diabła, dzieje.
Ci cholerni Anglicy. Wszystko robią według instrukcji.
Proszę nie kląć, panie Hockley.
Wróć i włącz ogrzewanie. Chcę później napić się herbaty.
Dobrze, proszę pani.
Statek ma 15 wodoszczelnych przegród.
Proszę założyć kapok.
Panie Andrews.
Widziałam górę lodową, a teraz widzę to w pańskich oczach.
Proszę powiedzieć mi prawdę.
Statek zatonie.
Jest pan pewien?
Tak, za niespełna godzinę...
to wszystko leżeć będzie na dnie Atlantyku.
Co?
Proszę tego nie rozpowiadać. Nie chcę wywoływać paniki.
Proszę iść, nie zwlekając, do szalupy.
Pamięta pani, co mówiłem o szalupach?
Tak.
Rozumiem.
Chodź tu, synu.
Potrzebny jest pan w biurze 2 klasy. Jest tam tłum.
- Proszę iść. Ja go popilnuję. - W porządku.
Kapitanie, Carpathia płynie do nas z szybkością 17 węzłów.
To ich maksymalna szybkość.
- Tylko oni odpowiedzieli? - Są najbliżej.
Będą tu za cztery godziny.
Cztery godziny?!
Dziękuję, Bride.
Dobry Boże...
Kapitanie!
Szalupy opuszczone, kapitanie.
Czy mamy sadzać w szalupach najpierw kobiety i dzieci?
Tak, my...
Kapitanie?
Najpierw kobiety i dzieci.
Tak.
Tak jest.
Proszę państwa o chwilę uwagi!
Proszę tu podejść. Tak, wystarczy.
Bliżej do mnie!
Dziękuję.
Dobrze.
W tej chwili proszę, by podeszły tylko kobiety i dzieci.
Tutaj proszę.
Dobrze, tak jak prosił kapitan,
radośnie, żeby nie było paniki.
"Taniec weselny".
Założyć kapoki! Proszę założyć kapoki!
Proszę założyć kapok. Proszę...
Proszę bez paniki. Jeszcze nie pora, by iść do szalup.
Proszę zachować spokój.
Proszę upewnić się, czy mają państwo kapoki.
Kobiety i dzieci do przodu.
Co robimy, mamusiu?
Jak ci z 1-szej klasy będą w szalupach, przyjdzie kolej na nas i chcemy być gotowi.
Idź i sprowadź pomoc.
Opuszczać! Równo z prawej i z lewej!
Gotowe!
Równo z obu stron!
Mocno!
Mocniej!
Mocno!
Stop! Stop!
Trzymaj z lewej strony!
Tylko prawa strona! Tylko prawa!
Tylko prawa strona!
Trzymaj z lewej!
Prawa niżej! Obie razem!
Gotowi, chłopaki!
Wiesz, sądzę, że statek zatonie.
Poproszono mnie, żebym ci przekazał skromne wyrazy uznania.
Z pozdrowieniami od pana Hockleya.
Chodź, siostro. Słyszałaś, co mówił. Wsiadajmy do szalupy.
- Znajdzie się miejsce dla dżentelmena? - Na razie tylko kobiety.
Czy w szalupach też obowiązuje podział na klasy?
Mam nadzieję, że nie będzie tłoku.
O, mamo... zamknij się! Nic nie rozumiesz?
Woda jest lodowata i nie ma dość miejsca w szalupach.
Połowa ludzi z tego statku zatonie.
Nie ta lepsza połowa.
Ruth, wsiadaj. Miejsca pierwszej klasy są tutaj.
Szkoda, że nie zachowałem rysunku. Jutro będzie wiele wart.
Kobiety i dzieci do przodu.
Ty cholerny łajdaku.
Chodź, Rose, kochanie. Jest tu jeszcze miejsce dla ciebie.
- Chodź, Rose. Twoja kolej. - Wsiadaj do szalupy, Rose.
Chodź.
Rose!
Wsiadaj do szalupy!
Rose.
Żegnaj, mamo.
Rose?!
Wracaj!
Dokąd idziesz?!
Do niego?!
- Chcesz być dziwką tego łachmyty?! - Wolę być jego dziwką niż twoją żoną!
Nie... Nie!
Powiedziałem nie!
Rose!
Zatrzymaj się!
- Opuszczaj! - Rose!
- Siadaj za ster! - Nie, czekajcie!
Rose!
Przytrzymaj z lewej!
Ratunku!
Czy ktoś mnie słyszy!
Ratunku! Pomocy!
Pomocy!
Ratunku! Czy ktoś mnie słyszy?!
Pomóżcie mi!
Panie Andrews!
Proszę sprawdzić prawy korytarz. Proszę założyć kapok.
Lucy, na miłość boską, załóż kapok. Daj przykład.
Czy jest tu kto?!
Panie Andrews, dzięki Bogu! Dokąd żandarmeria zabiera więźniów?
Powinna pani już być w szalupie.
Nie! Zrobię to także bez pańskiej pomocy, ale to będzie dłużej trwało.
Proszę zjechać windą na sam dół. I pójść na lewo.
Potem w prawo, w lewo do schodów. Jest tam długi korytarz.
To się źle skończy.
O, cholera jasna!
Cholera!
Przepraszam!
- Windy są nieczynne. - Nie obchodzi mnie to.
Przykro mi, panienko. Windy są nieczynne.
Dość mam bycia uprzejmą, do diabła! Zwieź mnie na dół!
Pokład E.
Puszczaj... No, puszczaj...
Jadę do góry!
Nie!
Nie! Nie!
Proszę poczekać!
Proszę wracać! Jadę do góry!
Jadę!
Przejście dla personelu.
Jack!
- Jack! - Rose!
Jack!
Rose, jestem tutaj!
- Tu jestem! - Jack!
Tutaj jestem!
- Jack! - Rose!
Jack! Jack!
Tak mi przykro!
Wybacz mi! Wybacz!
- Lovejoy włożył mi to do kieszeni. - Wiem, wiem, wiem, wiem!
Rose, musisz znaleźć zapasowy kluczyk.
Poszukaj w tej szafce.
To mały srebrny kluczyk, Rose.
Srebrny...
Te są mosiężne!
Sprawdź dobrze, Rose.
Rose...
Jak się dowiedziałaś, że to nie ja?
Nie dowiedziałam się. Stwierdziłam, że wiem.
Szukaj dalej!
Nie ma.
- Nie ma klucza! - Rose, posłuchaj.
Musisz szukać pomocy.
Będzie dobrze.
Zaraz wracam.
A ja tu zaczekam.
Halo, czy jest tu ktoś?
Czy jest ktoś na dole?
Potrzebujemy pomocy! Halo!
Do diabła!
Czy ktoś mnie słyszy? Pomocy! Halo! Halo!
O, Bogu dzięki!
Poczekaj. Potrzebuję pomocy. Tam jest człowiek i... Zaczekaj!
Halo?
- Nie powinna pani tu być. - Potrzebuję pańskiej pomocy.
- Tędy, szybko. - Tam na dole jest człowiek. Jest uwięziony!
- Bez paniki! - Ja nie panikuję!
Idzie pan w złym kierunku! Proszę mnie puścić! Słuchaj!
Do diabła z panią.
Spuszczaj szalupę!
Spuszczaj!
O Boże...
Dobry Boże...
Jack!
Rose!
Nada się?
Zaraz się przekonamy. Daj to.
Czekaj, czekaj!
Najpierw popróbuj.
Dobrze. A teraz w to samo miejsce. Wiem, że potrafisz.
No dobrze. Wystarczy tej praktyki.
Dawaj, Rose. Uda ci się.
Musisz po prostu uderzyć bardzo mocno i bardzo szybko.
Czekaj! Rozsuń trochę dłonie.
- Tak dobrze? - Dobrze.
Słuchaj, Rose... Ufam ci.
Już!
Udało ci się!
Chodź, uciekamy stąd!
O, psiamać, jaka zimna!
Cholera!
To było wyjście.
Poszukamy innego. Chodź.
Wiosłuj!
Włóż w to trochę wysiłku!
Wiosłuj!
Niecodziennie widzi się coś takiego.
Co tu robi ten bagaż? Proszę to wyrzucić! Brak miejsca!
Proszę zachować spokój!
Uważać. Proszę się przesunąć i zrobić miejsce.
- Lovejoy! - Nie ma jej po tamtej stronie.
Czas nam ucieka, a ten służbista nie wpuszcza mężczyzn.
Po drugiej stronie ktoś wpuszcza.
Więc załatwimy to. Musimy się tylko trochę zabezpieczyć.
Tędy. Tędy na dół.
Hej! Co pan wyprawia?!
Zapłaci pan za to! To własność linii White Star!
Zamknij się!
Mógłby pan zatrzymać tę szalupę? Muszę wrócić do kabiny.
Proszę siadać!
Panie Lightower, szalupy są opuszczane na wpół puste.
- Nie teraz, panie Andrews. - Po 20 osób w szalupie na 65 miejsc.
A w jednej było tylko 12 osób!
Są wątpliwości co do ładowności szalup. Mogą się wywrócić, panie Andrews.
Brednie! Podczas testów wsiadało do nich po 70 osób!
Proszę wpuścić tu więcej osób, na miłość boską, Lightoller!
Jeszcze kobiety i dzieci, proszę!
Proszę się cofnąć. Tu nie ma wyjścia.
- Proszę się cofnąć. - Tu nie ma wyjścia!
Nie możecie nas tu trzymać! Statek tonie!
Przepuścić kobiety!
Otwórz bramę!
Tylko kobiety!
Żadnych mężczyzn!
Cofnąć się!
Zamknąć bramę!
Odepchnąć ich od bramy!
Nie dotykać bramy!
Tu są jeszcze kobiety i dzieci!
Wypuście nas. Nie mamy tu żadnych szans!
Cofnąć się!
Jack!
- Tommy, damy radę stąd wyjść? - Tędy nie!
Trzeba prędko coś zrobić.
Jack!
Fabrizio!
Szalupy odpłynęły.
- Cały statek jest pod wodą. - Tędy nie.
W porządku. Chodźmy tędy. Jazda.
Zawsze wykuwam swój własny los.
Ja też.
Chodź!
Chodź tu. Biegnijmy tędy.
Tędy!
Proszę zawrócić do głównego wejścia. Wszyscy wyjdą tamtędy.
- Gówno wyjdą! - Wszyscy wyjdą po kolei.
Do głównego wyjścia.
- Otwieraj. - Proszę zawrócić.
- Otwieraj natychmiast! - Proszę iść do głównego!
Pieprzę to! Sukinsyn!
Otwórz do diabła!
Proszę zawrócić!
- Fabri, Tommy. Pomóżcie. - Zróbcie miejsce!
Ciągnij!
- Cofnijcie się! - Odstawcie to!
Cofnijcie się!
- Dość tego! - Raz! Dwa!
Trzy!
Jeszcze raz!
Chodźcie!
Chodź, Rose.
Nie możecie wejść na górę! Nie wolno!
Prosimy zachować porządek!
Cofnąć się! Cofnąć się!
Trzymaj ją!
Wsadź ją tu!
Powiedziałem, cofnąć się! Albo was powystrzelam jak psy!
Proszę zachować porządek!
Porządek, mówię.
Panie Lowe, pan dowodzi tą szalupą.
Nic się nikomu nie stało?
Tylko bez paniki.
Cofnąć się!
- Spóźniliśmy się. - Na dziobie są jeszcze szalupy.
Zostańmy przy tej. Murdoch myśli praktycznie.
Siadaj!
Cofnij się, łobuzie.
Cofnąć się! Cofnąć się, łajdaki! Cofnąć się!
Zaczyna się chaos. Nie mamy dużo czasu.
Panie Murdoch?
Panie Hockley.
Wy dwaj, za mną!
Jak pan wie, jestem biznesmanem. Mam dla pana propozycję.
Powoli! Wszyscy razem!
Spuszczaj! Spuszczaj!
Chodź, Rose.
Nie ma już szalup!
- Czy są szalupy po tej stronie? - Nie, ale jest kilka na dziobie.
Tędy. Zaprowadzę was.
Nie ma sensu grać dalej. I tak nikt nas nie słucha.
Nie słuchają nas także przy kolacji. Grajmy dalej, mniej zmarzniemy.
"Orfeusza".
Muzyka przy tonięciu. Jestem w pierwszej klasie!
- Gdzie się wszyscy podziali? - Są nadal z tyłu.
A więc rozumiemy się, panie Murdoch?
Tylko kobiety i dzieci!
Proszę się odsunąć.
Proszę tędy. Proszę zrobić przejście.
Sprawdź lepiej po drugiej stronie. Jazda!
Są jeszcze kobiety i dzieci?! Jeszcze jakieś dzieci?!
Czekała na szalupę, ja po drugiej stronie.
Z nim.
- Jeszcze kobiety i dzieci?! - Wszystkie w szalupach.
Niech wsiada, kto jest!
- Teraz wszyscy inni! - Spieszcie się.
Przygotować liny.
A niech to wszyscy diabli!
Psiakrew!
Pal!
Nie może pan tędy przejść!
Nie wolno tędy przechodzić.
Tak, tak. Jasne. Racja.
Przygotować się do opuszczenia!
Z lewej gotowe.
Opuść ich na wodę.
Trzymaj mocno.
Obie strony na raz. Równomiernie...
Trzymaj równo.
Daj mi ją.
Tatusiu!
Wszystko będzie dobrze, kochanie. Nie martw się.
Pożegnamy się tylko na krótko. Na bardzo krótko.
Tam jest inna szalupa dla tatusiów. Ta jest dla mamuś z dziećmi.
Trzymaj mamę za rękę i bądź grzeczna.
- Nie wsiądę bez ciebie. - Musisz... Teraz!
Nie, Jack.
- Wsiadaj do szalupy, Rose. - Nie, Jack.
Wsiadaj!
Tak, wsiadaj, Rose.
Boże, spójrz na siebie. Wyglądasz jak straszydło!
Masz.
Załóż to.
Proszę.
- Wsiadaj. Ja będę w następnej. - Nie! Bez ciebie nie wsiądę!
Nic mi nie będzie. Przetrwam to. Nie martw się o mnie.
A teraz wsiadaj.
Umówiłem się z pewnym oficerem. Jack i ja uratujemy się.
Widzisz?
- Dostanę własną szalupę. - Pośpiesz się!
Jest prawie pełna.
Proszę wsiadać.
Proszę na pokład.
Nie zbliżać się, mówiłem!
Proszę się cofnąć.
Szybko! Opuszczamy!
Powoli...
No dawaj, dawaj.
Opuszczać równomiernie, chłopcy.
Powoli... Opuszczać.
- Umiesz dobrze kłamać. - Prawie tak dobrze jak pan.
Teraz powoli... i opuszczamy.
Nie... Nie umawiał się pan z nikim?
Owszem.
Ale ty na tym wiele nie skorzystasz.
Ja zawsze wygrywam, Jack.
Tak czy inaczej.
Powoli...
Równo, chłopcy.
Dawaj, dawaj.
Rose!
- Zatrzymajcie ją! - Co wyprawiasz?!
Zatrzymajcie ją!
Nie!
Rose!
Głuptasie! Dlaczego to zrobiłaś?
Oszalałaś, Rose!
Dlaczego to zrobiłaś?!
Ty skaczesz, ja skaczę, tak?
Tak.
Boże, nie mogłam odejść.
Nie mogłam, Jack.
Już dobrze. Coś wymyślimy.
Ważne, że jestem z tobą.
Chodź!
Uciekajmy!
Prędzej!
Chodź!
Z drogi!
Prędzej, Rose. Chodź.
Rose, prędzej!
Szybciej!
Chodź!
Mam nadzieję, że będziecie się dobrze bawić!
Co pana tak rozśmieszyło?
Włożyłem brylant do kieszeni płaszcza.
A płaszcz dałem jej!
Chodź!
Nie możemy go zostawić.
W porządku!
Wracamy!
To zła droga! Wracajcie!
Leć!
Jack!
Rose!
Tędy!
Prędzej.
Daj rękę.
Boże!
Ratunku!
Pomocy!
- Proszę zaczekać! - Niech pan otworzy bramę!
Proszę nam pomóc!
Proszę!
Cholera jasna!
Pośpiesz się!
Szybciej!
- Już! - Jezu...
- Proszę! - Szybciej!
Pośpiesz się!
Szybciej!
Przepraszam, upuściłem klucze!
Poczekaj! Proszę!
Nie odchodź! Sprowadź pomoc!
Mam je! Który to klucz, Rose?
Spróbuj tym spiczastym.
Pośpiesz się.
O nie!
Pośpiesz się, Jack.
Zaciął się!
Szybciej, Jack!
Mam! Jest! Chodź, Rose!
Chodź!
Jack!
Chodź!
Prędzej!
Rozhuśtajmy ją!
Wiosła! Podłóżcie wiosła!
Tylko kobiety i dzieci!
Trzymaj! Trzymaj!
Naciągnij korbą! A teraz zahacz liny!
Cofnąć się!
Mamusiu!
Wchodź wyżej!
Przestań pchać!
Cofnąć się!
Daj nam szansę, ty angielski dupku!
Zastrzelę każdego, kto spróbuje tu przejść!
Łajdak!
Cofnąć się!
Mieliśmy umowę.
Pańskie pieniądze nie pomogą ani panu, ani mnie.
Cofnąć się!
Tylko kobiety i dzieci!
Nie! Tommy.
Bastardo!
O, nie! Nie!
Nie! Tommy!
Nie!
Cofnąć się, psiamać!
Tu jest dziecko!
- Mam dziecko! - Zróbcie przejście!
Proszę, jestem z dzieckiem!
Proszę, ona ma tylko mnie.
Przechodź.
Odsunąć się!
Proszę mi ją podać.
Daj ją tutaj.
Dobrze, dobrze.
Zaczekaj.
Panie Andrews...
Rose.
Nawet pan nie próbuje?
Przykro mi, mała Rose, że nie zbudowałem ci lepszego statku.
Długo to nie potrwa. Musimy się pośpieszyć.
Zaczekajcie.
Życzę powodzenia, Rose.
Ja panu też.
Panie Guggenheim. To dla pana, panie Guggenheim.
Nie, dziękuję.
Założyliśmy fraki i gotowi jesteśmy umrzeć jak dżentelmeni.
Ale napilibyśmy się brandy.
Kapitanie.
Kapitanie, dokąd mam iść? Proszę...
Kapitanie!
Kapitanie... proszę.
Tak... To już koniec.
Żegnaj, Wally. Powodzenia.
Na razie, przyjacielu.
I żyli długo i szczęśliwie przez następnych 300 lat...
w krainie Tir Na Nog.
W krainie wiecznej młodości i piękna.
Nie ma już czasu!
Przetnijcie te liny! Przetnijcie je, jeśli trzeba!
Nóż! Potrzebuję noża!
Odetnijcie ją!
Przeciąć te cholerne liny!
Panowie, to był zaszczyt móc grać z wami dziś wieczór.
Musimy zostać na statku tak długo, jak to możliwe!
Tędy! Przez balustradę!
Chodź, Rose. Skacz!
No chodź!
Trzymam cię. Skacz!
Pomogę pani!
Jack!
Odejdź!
Nie! Przeciążysz szalupę!
Choćbym szedł doliną umarłych cieni...
Idź pan trochę szybciej tą doliną?!
Wiosłuj!
Równo!
Święta Mario, matko Boża,
módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej. Amen.
Zdrowaś Mario, łaskiś pełna...
Tędy.
Chodź!
... i ujrzałem niebo nowe i ziemię nową,
kiedy pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły...
i nie było już morza...
Zaraz będzie po wszystkim. Kocham cię, synku.
... i zamieszka z nimi, i będą jego ludem,
i Bóg we własnej osobie będzie z nimi...
Jack,
tu spotkaliśmy się pierwszy raz.
I Bóg otrze z ich oczu wszelką łzę,
a śmierci już odtąd nie będzie...
ani żałoby, ani krzyku, ni troski, ni trudu,
ni cierpienia,
bo pierwszy świat przeminął.
Mocniej, mocniej wiosłować!
Proszę się trzymać!
Pomocy! Ratujcie mnie!
Ratunku!
Trzymaj się mocno!
Boże wszechmogący!
Wepchnij te wyłączniki! Wepchnij!
Musimy zmienić pozycję!
Daj rękę. Przeciągnę cię na tę stronę.
Daj mi rękę!
Trzymam cię. I nie puszczę!
Chodź. Trzymam cię!
- Co się dzieje, Jack? - Nie wiem!
- Nie puszczaj! - Jack!
Niech mi ktoś pomoże, proszę! Proszę!
Ratunku! Pomocy!
To już koniec!
Pomocy!
O Boże! Boże!
Trzymaj się!
Boże!
Statek wciągnie nas pod wodę.
Zrób głęboki wdech, kiedy ci powiem.
Staraj się ocenić, gdzie jest powierzchnia.
I nie puszczaj mojej ręki.
Uda nam się, Rose. Zaufaj mi.
Ufam ci.
Gotowa? Gotowa?!
Teraz!
Jack! Jack!
Jack!
Jack! Jack!
Nie!
Jack!
Rose!
Zostaw ją! Puszczaj!
- Rose! - Jack!
Płyń, Rose! Musisz płynąć!
Cały czas płyń!
- Strasznie zimno! - Płyń, Rose!
Chodź. Tutaj.
Płyń bez przerwy. No dalej.
Wdrap się na to.
Wejdź na wierzch.
Chodź, Rose.
Nie spadnij.
Jack.
Teraz będzie dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Wrócą...
szalupy!
Wrócą po nas szalupy, Rose. Jeszcze trochę wytrzymaj.
Odpłynęły, żeby ich nie wciągnęło, ale...
teraz wrócą.
Wracajcie!
- Na miłość boską! - Proszę! Pomóżcie nam!
Wracajcie! Na miłość boską, wracajcie!
Nie rozumiecie. Jeśli wrócimy, przewrócą szalupę!
- Ściągną nas na dno! - Przestań gadać. Aż się boję.
Dziewczęta, łapcie za wiosła.
Oszalałaś?! Jesteśmy na środku północnego Atlantyku!
Ludzie, chcecie żyć, czy chcecie umrzeć!
Nie rozumiem żadnej z was.
Co się z wami dzieje?! Tam są wasi mężowie!
- Mamy dużo miejsca. - Będzie go jeszcze więcej,
jeśli nie zamkniesz swojej głupiej gęby!
Wracajcie!
Weźcie to.
Podajcie wiosła. Zwiążcie ze sobą te dwie szalupy.
Teraz sprawdźcie, czy się trzyma.
Słuchajcie, panowie, musimy wrócić.
Wszystkie kobiety z tej szalupy przesiądą się do tamtej.
Zróbcie tu trochę miejsca.
Robi się ciszej.
To musi potrwać parę minut,
zanim zorganizują szalupy.
Nie wiem jak ty, ale...
ja zamierzam wysłać zażalenie do dyrekcji linii White Star w związku z tym wszystkim.
Kocham cię, Jack.
Nie rób tego.
Nie żegnaj się.
Jeszcze nie. Rozumiesz mnie?
Zimno mi.
Słuchaj, Rose...
Wyjdziesz z tego.
Uratujesz się i będziesz miała mnóstwo dzieci,
i patrzyła, jak dorastają.
Umrzesz jako stara kobieta we własnym ciepłym łóżku.
Nie tutaj.
Nie tej nocy. Nie tak. Rozumiesz mnie?
Nie czuję już ciała.
Wygrać ten bilet w karty, to najlepsze, co mnie w życiu spotkało.
Ta wygrana dała mi ciebie.
I jestem za to wdzięczny, Rose.
Jestem wdzięczny.
Musisz... musisz...
Musisz to dla mnie zrobić...
Musisz mi obiecać, że przeżyjesz,
że nie poddasz się,
cokolwiek się stanie.
Nawet bardzo złego.
Obiecaj mi to teraz, Rose.
I nigdy nie złam tej obietnicy.
Obiecuję.
I nie złamię.
Nigdy jej nie złamię, Jack.
Nigdy.
Tędy prosto.
Wiosła!
Czy widzisz, że ktoś się rusza?
Nie, żadnego ruchu.
Sprawdź tych.
Daj tu to wiosło.
Sprawdź ich. Upewnij się.
Są martwi.
Płyniemy dalej.
Powoli, prosto.
Uwaga na wiosła.
Nie uderzcie ich.
Czy jest tu ktoś żywy?!
Czy ktoś mnie słyszy?
Czy jest tu ktoś żywy?!
Za długo zwlekaliśmy.
Sprawdzajcie ich! Szukajcie!
Czy ktoś tu żyje?!
Czy ktoś mnie słyszy?!
I poleciała w dal.
I poleciała.
Jack...
Jack.
Tam jest szalupa.
Jack...
Jack.
Jack!
Jest szalupa, Jack.
Jack?
Wracać.
Wracaj!
Wracajcie!
Wracaj!
Wracajcie!
Halo!
Czy ktoś mnie słyszy?!
Nie ma tu nikogo.
Wracajcie!
Wracajcie...
Nigdy jej nie złamię.
Obiecuję.
Zawracaj!
1500 osób znalazło się w wodzie, kiedy Titanic zatonął.
Było 20 szalup dryfujących w pobliżu...
i tylko jedna powróciła.
Jedna!
Wyłowiono z wody sześć osób,
w tym mnie.
Sześć... z tysiąca pięciuset.
Potem...
te 700 osób w szalupach musiało tylko czekać.
Czekać na śmierć... na życie...
na rozgrzeszenie,
które nigdy nie nastąpiło.
Nie sądzę, by znalazł pan tu swoich krewnych. To trzecia klasa.
Ma rudawe włosy. Rudawe włosy i siwą brodę.
- Czy jest inna lista pasażerów? - Nie ma innej listy.
- Być może jest na innym statku. - Robimy, co możemy.
Widziałam go wtedy po raz ostatni.
Ożenił się oczywiście i odziedziczył miliony.
Ale krach na giełdzie w 1929 zrujnował go...
i w tym samym roku strzelił sobie w łeb.
Coś o tym czytałam.
Chciałbym zapisać pani nazwisko.
Dawson.
Rose Dawson.
Dziękuję.
Nigdy nie znaleźliśmy niczego o Jacku. Nie ma o nim żadnej wzmianki.
Byłoby dziwne, gdyby była.
I nigdy nie opowiadałam o nim, aż do tej chwili.
Nikomu.
Nawet twojemu dziadkowi.
Serce kobiety jest jak ocean pełen tajemnic.
Ale teraz już wiesz, że był ktoś o nazwisku Jack Dawson.
I że mnie uratował.
W całym znaczeniu tego słowa.
Nie mam nawet jego fotografii.
Egzystuje tylko w mojej pamięci.
Keldysz, Keldysz, Mir 2 gotów do wynurzenia na powierzchnię.
Trzymałem to, żeby uczcić znalezienie brylantu.
Przykro mi.
Przez 3 lata myślałem tylko o Titanicu,
ale nie do końca to pojmowałem.
A może nie chciałem pojąć.
.