Ripped by 3Man
DWOJE NA DRODZE
Nie wyglądają na zbyt szczęśliwych.
Czemu mieliby być? Właśnie się pobrali.
Życzę szczęśliwej podróży, panie Wallace. -Dziękuję.
I pańskiej żonie, oczywiście. -Wielkie dzięki.
Pewnie powinienem dziękować za to Maurice'owi.
Co robisz?
Staram się odkryć, gdzie są przyczepione sznurki.
"Życzę szczęśliwej podróży, panie Wallace. "
I mojej żonie.
Jesteś zbyt nieufna wobec Maurice'a. Co on takiego nam zrobił?
Tropi nas.
Tropi nas? Nonsens.
Pan Maurice Dalbret do pana, panie Wallace, z Saint-Tropez.
Tropi nas.
Mówiłem ci.
Oczywiście, że moglibyśmy przylecieć od razu.
Ale chcieliśmy mieć parę dni dla siebie.
Czym mogę służyć? -Z Londynem proszę.
Joanna i ja.
Moja żona.
Już za późno na zmianę trasy. Zresztą chcę mieć tam swój samochód.
Tak, kochanie. Oczywiście, że tak.
Oczywiście, że nie. -Nic się nie zawali.
Musimy lecieć. -A ty opiekuj się babcią.
I nianią też. Opiekuj się wszystkimi.
Ale przez to cała koncepcja przestrzenna nie będzie miała sensu.
Projekt przestrzenny.
To rozwali cały cholerny projekt.
Zobaczymy się za trzy dni.
Co znowu?
Caroline Wallace. Twoja córka.
Aa, Caroline.
Witaj, kochanie, jak się ma moja dziewczynka?
Papierosy?
Zabrałeś paszport?
Przepraszam, ale będziemy musieli....
Musimy zawrócić. Zostawiłem paszport.
Przykro mi. Jest pan pewien?
Tak, muszę być na bardzo ważnej konferencji...
Mark Wallace, wiek - 33 lata. Zawód: architekt.
Jak będzie z tymi papierosami dla mnie?
Dziękuję.
Chodzi o to, że Maurice... -Jak zwykle przekonał cię,...
że musimy być w Saint-Tropez na przedwczoraj.
Czemu zawsze dajesz się wodzić za nos?
Tak to już jest, kochanie.
Mam przestać pracować? Tego chcesz?
I przestań, proszę, mamrotać.
Nie powiedziałam słowa.
To, że używasz tłumika, nie oznacza, że nie strzelasz.
To nie będzie tak wyglądało do końca naszego życia.
Nie byłeś szczęśliwy od dnia naszego spotkania, prawda?
Gdybyś tylko był 10 lat młodszy, i wiedział to, co wiesz teraz.
Żebyś wiedziała.
Przepraszam, czy ktoś nie znalazł paszportu?
Przepraszam, szukam paszportu.
Szukał pan w plecaku? -Tam go nie ma.
Ktoś go musiał wziąć. -Wątpię, proszę pana.
Wie pan, ile jest wart brytyjski paszport na czarnym rynku w Neapolu?
Ze sto funtów.
Jesteśmy we Francji. -Nie jestem na bieżąco z francuską modą.
Już widzę, jak utknąłem na tym statku, pływając w te i z powrotem do końca życia.
Hej, co pani wyrabia?
Pięknie! Zostawiasz coś na dwie sekundy i...
Dzięki. -Nie ma za co.
Był czas, że cieszyłeś się z naszego małżeństwa. Na początku.
Pamiętasz pierwszą podróż na naszych własnych czterech kółkach, pamiętasz starego MG?
Na które moje urodziny podarowałeś go sobie?
A może to była nasza rocznica?
Mniejsza o to. Mieliśmy po prostu jechać, i jechać, by przekonać się, dokąd zajedziemy.
Para dzieciaków mająca w nosie cały świat.
Wstrzymaj oddech, przed nami kawał drogi.
Trzeba by trochę popchnąć.
No dalej.
Mocniej.
Tak jest, bardzo dobrze.
Szybciej.
Dawaj.
Szybciej.
Pamiętasz mnie? Joanna?
Co się dzieje? -Słyszysz to? Takie "dong".
Dong? Co za dong?
Średnio-głośne, raczej niezdrowe "dong".
Kiedy wszystko zaczęło się psuć? Czy to było w MG?
Nasza pierwsza kłótnia.
Wydawało mi się, że w MG byliśmy raczej szczęśliwi.
To mnie się wydawało, że w MG byliśmy raczej szczęśliwi.
To się nazywa niezależność, prawda?
Ciągle słychać to przeklęte "dong". Słyszysz?
Dong.
To silnik.
Racja.
To pierwsze od ponad roku popołudnie, które spędzam przy dziennym świetle.
Po pracy wracałam do domu, i wchodziłam jak do czarnej dziury.
Wcześniej mówiłaś, że lubisz sutereny.
Bo wcześniej lubiłam sutereny.
Szczerze mówiąc, mieliśmy cholerne szczęście, że dostaliśmy to miejsce.
Owszem, ale szczerze mówiąc, będziemy mieli cholerne szczęście, jak się stamtąd wydostaniemy.
Jeśli chcesz mieszkać na przedmieściu w połówce pudełka po butach,...
jak twoi rodzice, to wyszłaś za niewłaściwego człowieka.
Nie chcę mieszkać na przedmieściu w połówce pudełka po butach.
I wyszłam za niewłaściwego człowieka.
Chcesz rozwodu?
Po co ciągnąć tę farsę? Czy warto, do diaska?
Nie, nie warto.
To był twój pomysł, sama tego chciałaś. -I dostałam, co chciałam.
I... tak, czasami było warto.
Chociaż nie w tej chwili.
Właściwie nie wiem, co ci się we mnie podobało przede wszystkim.
Naprawdę nie pamiętam.
Oczywiście miałeś wtedy włosy.
Nie wydaje mi się, żebyśmy wtedy,... no wiesz, w MG...
naprawdę się pokłócili.
Słuchaj, jeśli naprawdę chcesz wielkich domów, szybkich samochodów, wody zimnej i gorącej, służby...
A kto tego chce?
Wiem, czego chcesz. Chcesz wielkich domów, szybkich samochodów.
Miałeś rację. Słychać "dong".
Tak? Byłem pewien.
O tam. Z całą pewnością coś tam się obluzowało.
Jeśli tak, to przez ciebie się poluzowało.
Staraj się trzymać z daleka od niskich biegów.
Sam się postaraj trzymać z daleka od niskich biegów.
Jazda.
Oszalałaś, wiesz o tym?
Zajmę się tym.
Widzisz, przestało "dongać", trzeba się tylko postarać.
Ach, przymknij się.
Nienawidzę tego.
Nie widzę....
Mam w oku olej.
Z chęcią dałbym sobie spokój.
Jak tam jest? -Czarna dziura!
Ta rura wydechowa jest tak zardzewiała, że....
Gdybym tyko cokolwiek widział.
Ciężko zrobić cokolwiek po ciemku, prawda?
Nie stać nas na nowe mieszkanie.
W tym roku budżetowym nie stać nas nawet na rurę wydechową.
Wiesz, naprawdę nie powinieneś był wrzucać niższego biegu.
Może byś się tak, jak przystało na Brytyjkę, przymknęła.
A może ty byś się udławił gotowanym jajeczkiem?
Załatwione. -Załatwione?
A może: jesteśmy załatwieni?
Spytaj jeszcze raz za godzinę.
Nie trzeba było kupować MG, trzeba było kupić traktor.
Nigdy nie zapomnę jak siedziałeś na tym traktorze z szoferem.
Właściwie nie rozmawialiśmy wcześniej, i pomyślałam, że wyglądasz jak nadęty bubek.
Dziewczyny były tobą zachwycone, i ty sam sobą, rzecz jasna.
O rany, co my teraz zrobimy?
W życiu nie dojedziemy na czas.
Hej, patrzcie.
Idzie ci coraz lepiej Pat.
Co ci jest? -Nic.
Ach, wszystko.
Podróż chyba mi nie służy.
Mam nadzieję, że to nie odra. -Miałam odrę, szczęściara ze mnie.
To musi być coś innego.
O nie.
Ospa wietrzna. Z całą pewnością.
Kompletna katastrofa.
Czego katastrofa? Jakie miałyście plany?
Jechałyśmy razem na wakacje.
A potem na festiwal muzyczny do Menton. W połowie miesiąca.
Nie wiem, co my teraz zrobimy.
O kurczę, ani ja.
Zostało nas cztery.
Możemy zrobić tylko jedno.
Zobaczymy, kto dotrwa do rana.
Znakomity plan.
Jak się masz, o poranku? -Doskonale.
A ty? -Wspaniale.
A pozostali?
Niestety tej nocy poniosłyśmy ciężkie straty.
Tak mi przykro.
Myślę, że powinniśmy zostawić im minibus, i przeć naprzód.
Co ty na to? -Jak możesz być tak nieczuła?
Kiedy ruszamy?
Gdy tylko będziesz gotowy.
Myślałam, że poszłaś do lekarza. -Podwiozłam inne.
Mnie nic nie dolega. -Jesteś pewna?
To wrażenie może być złudne. -Racja.
Przechodziłam wietrzną ospę w wieku 12 lat.
Nie bierzemy samochodu. Zostawiamy go chorym.
Myśleliśmy o autostopie. -Uwielbiam jeździć autostopem.
Nie będę zawadzała, prawda? -Skądże znowu!
Jak daleko dotrzemy do wieczora, tutaj?
Tu. -Damy radę, prawda?
Prawda?
Owieczki. -Zdaje się.
Czyż nie są słodkie?
Szkoda, że spotkało to Jackie, prawda? -Prawda?
Pewnie wolałbyś, żebym to ja zachorowała.
Nie musisz zostawać ze mną. -Słuchaj, słoneczko, postawmy sprawę jasno.
Nie mam najmniejszego zamiaru zostawać z tobą.
Nie wiem, jakie masz plany, bo ja mam harmonogram.
Nie jestem, jakby mogło się wydawać, na wakacjach.
Rozumiem. -Jestem tu wyłącznie dla budowli.
Cała reszta jest tylko przy okazji. Nie mam chwili do stracenia.
Mam rozplanowany cały czas. -Masz harmonogram.
Bardzo napięty harmonogram.
Pamiętałeś rano o zabraniu paszportu?
Jeśli jest coś, czym naprawdę gardzę, jest to niezastąpiona kobieta.
Nikt nie wie, jak nazywali się ludzie, którzy to zbudowali.
Zrobić coś równie cudownego,...
i nie chcieć rozchlapać swojego głupiego nazwiska, gdzie tylko się da...
Ty byś chciał?
Dzisiaj wszędzie słyszy się tylko o ludziach robiących sobie nazwiska,...
nie rzeczy.
Przepraszam, zrobić ci zdjęcie?
Nie. -Ten aparat robi trójwymiarowe zdjęcia.
Służy do fotografowania trójwymiarowych obiektów.
Jestem jak najbardziej trójwymiarowa.
W zasadzie do budowli.
Budowlą nie jestem.
Nie będziemy musieli zatrzymywać się na obiad.
Kłopot z kobietami jest taki, że próbują ci przykleić nalepkę,...
i postawić na półeczkę.
Nie rozumieją,...
że jedyne co pasuje do półeczki, to buteleczki.
Myślą tylko o małżeństwie.
Nie zamierzam się żenić przed czterdziestką.
Nie żebym miał coś przeciwko seksowi. Nie lubię zobowiązań.
Obietnica długiego pożycia i dobrego współżycia. Jesteś dziewicą?
Tak myślałem. Mam oko.
Moje gratulacje.
Byłem dwa lata na uniwersytecie w Chicago.
Studiowałeś detekcję dziewic?
Na nocnych zajęciach. Na dziennych architekturę.
Sądziłem, że Amerykanki będą inne.
Myślałem, że przełamały barierę zahamowań,...
niekończący się festiwal seksu.
Nie? -Niestety, nie.
Dobrze wychowana amerykańska dziewczyna zgrywa wyluzowaną i nowoczesną,...
ale pragnie tego samego, co jej babcia:
twojej głowy jako trofeum zawieszonego na ścianie w salonie.
Jeżeli tego nie chcesz, możesz zabierać swoje ukochane ja gdzie indziej...
trochę uogólniam oczywiście.
Oczywiście. Kim ona była?
Co masz na myśli?
Nazywała się Cathy Seligman, skoro musisz wiedzieć.
Była samolubna, pazerna, ograniczona,...
materialistka, uparta, zawzięta. Szalałem za nią.
Masz szczęście, że nigdy jej nie spotkasz.
Jest teraz panią Howard'ową Maxwell'ową Manchester.
Zawsze uważałem, że powinnyście się spotkać.
Howard powiedział: "Jest tylko jeden problem, ". "będziemy musieli jechać do Grecji. "
Pamiętasz, jak to powiedziałeś? -Tak.
Problem ! Oczywiście kompletnie mnie zatkało!
Howie, daj spokój.
Pierwsza rzecz, jaka przyszła nam do głowy...
po wylądowaniu na starej, dobrej Wyspie, to skontaktować się z wami.
Nie sądziłam, że wy, nowożeńcy, zechcecie podróżować z nami, weteranami.
Właściwe jest nam wszystko jedno z kim podróżujemy.
Och, daj spokój. -Hej, powiedz mi...
mamo, czy węże mają sutki?
Nie, nie mają, Ruthie. Prawda, Howie?
Nie, nie mają.
Ruthie ma bzika na punkcie przyrody.
To cudownie, że mogliście jechać z nami, staruszkami.
Po prostu wiem, że zostaniemy strasznie wspaniałymi przyjaciółmi.
Wiesz, że Mark był moim ulubionym adoratorem.
Drugim ulubionym.
Ulubionym ulubionym.
To było zanim ty się pojawiłeś w scenariuszu, Howard.
Oczywiście.
A dlaczego?
A dlaczego co?
Węże nie mają sutków?
Ponieważ składają jaja.
Pamiętałaś żeby zabrać surowicę przeciwko jadowi węży?
To dobrze.
Mark, pamiętasz Davida Lewinsohna?
-Nie? David? -Tak, Woody Lewinsohn.
Został bardzo znanym lekarzem w Nowym Jorku.
A tak.
Nauczył Howarda, jak postępować w razie ukąszenia.
Wstrzyknąć podskórnie serum, itd.
Zainwestowaliśmy w to 50 dolarów... -60.
60 dolarów na anty-wężowe wyposażenie.
Mam nadzieję, że wąż kogoś ukąsi.
Dokładnie moja setka. Zobaczmy.
Mark, teraz ty prowadzisz.
Zamieniamy się miejscami i już.
Jestem głodna.
To wspaniałe, jak Howard wszystko zorganizował.
Nie na darmo jest doradcą do spraw wydajności, prawda kochanie?
Gdyby na darmo, nie poślubiłabyś go, skarbie.
Jestem głodna. -Podaj mi ten przewodnik, skarbie.
Dzięki. -Chcę coś zjeść.
Jeśli chcesz zmarnować lunch, słoneczko, proszę bardzo.
Pozwalamy Ruthie we wszystkim podejmować samodzielne decyzje.
Czy samochód jedzie przez ten klucz?
Mniej więcej.
Ruthie, to bolało mamusię.
Widziałeś, co zrobiła? Uszczypnęła mnie.
Pewnie sądzi, że ją ignorujesz, pączuszku.
Potrzebuje twojej uwagi.
Jeśli zrobi to jeszcze raz, wyląduję w szpitalu.
To nic, jesteśmy ubezpieczeni.
Poddawałaś się psychoanalizie?
Nie.
To może przynieść efekty.
Opowiedzieć ci historię, Ruthie?
Joanna, dziękuję ci. -Chodź, kochanie.
Chodź, Ruthie.
No, no, no. Jak za dawnych czasów, panie Wallace.
Widzę już, co miałeś na myśli, mówiąc o poprawieniu bagaży, Marcus.
Wiedziałem, że zobaczysz, Howie. -Ale słońce!
Zmierzamy na południe, skarbie.
Jestem głodna, mamo. Chcę coś zjeść.
Nie chcę jeść.
Ma chyba trochę opóźniony czas reakcji.
Pewnie myśli, że ją poganiamy. Może trochę się odprężmy.
Marcus, chciałem porozmawiać o wydatkach...
Myślę, że opracowałem odpowiedni wzór.
Jeśli się zgodzisz, będziemy liczyć Ruthie jako pół osoby.
W takim wypadku będziemy dzielić wszytko na dziewięć części...
i sumować w stosunku 4 do 5.
Tak, to chyba zamyka rachunki do południa.
Mark, możesz sprawdzić. -Ufam ci.
Ruszamy?
Nie podoba ci się mój domek?
Bardzo interesujący. Dwupoziomowy. Wyceniłbym na 25 tysięcy funtów. Bardzo mi się podoba.
Jest piękny, Ruthie. Chodź, kochanie.
Chcę zabrać mój domek. -Czuje się niepewnie, to normalne.
Chodź, skarbie. -Chcę zabrać mój domek ze sobą.
Chcę go!
Ruthie, tym razem muszę powiedzieć "nie". I mówię poważnie: nie!
W dzisiejszych czasach bardziej odpowiednia jest pewna elastyczność stanowiska.
Howard jest ogromnie dojrzały. I za to go kocham.
Ma w sobie tę spokojną pewność siebie.
Nie uważasz, że ma w sobie tę spokojną pewność siebie? -Bardzo spokojną.
Jest typowym mężem.
Ty zawsze byłeś zawsze typowym kochankiem. I tak pewnie zostało do dziś.
Ożeniłem się z Joanną prawie dwa lata temu.
Ale wasz związek ma niestabilne fundamenty. To rzuca się w oczy.
Joanna, nie chcę, żebyś czuła się źle z tym, co się stało.
To naprawdę nic takiego. -Wręcz przeciwnie, Joanna.
Żywisz urazę do Ruthie, prawda?
To tylko trochę wina. -Nie rozumiesz mnie.
Żywisz do niej urazę, ponieważ uosabia dziecko, którego pragniesz.
Mamy 17 minut opóźnienia względem harmonogramu.
Marcus, zostały ci jeszcze 53 kilometry.
Zgoda? -Gorące!
Kochanie, przykro mi to mówić,...
ale powinniśmy byli zostawić auto w cieniu.
Wiem, pączuszku. Ruszajmy, Marcus.
Słucham, cukiereczku? -Jestem głodna.
Bardzo zabawne, co? Na szczęście mam plan.
Kłopot w tym, że jest nas dwoje. W tym cały kłopot.
Jeśli będę miał samochód, to przysięgam, że nigdy, przenigdy nie zostawię na drodze żadnego autostopowicza.
Musimy igrać ze śmiercią?
Czy ten samochód ma tylko dwie prędkości: 110 i 0?
Mam propozycję: ty prowadź. -Mam propozycję: pójdę pieszo.
Okay, idź!
Daj spokój, Jo, nie bądź niemądra.
Lepiej byłoby ci samemu, co?
Znowu to samo, Joanna!
Wiem, śpieszy ci się. Maurice czeka.
Niech czeka.
Ma cię na wędce. Wystarczy, że zakręci kołowrotkiem.
Skończ już z tym Maurice'em. Gdyby nie on, wiesz co by było?
Szczęście! -Bieda.
Bieda i szczęście.
Chcesz znowu mieszkać w komórce? Nienawidziłaś tego.
Kochałam. -Nienawidziłaś.
Nienawidziłam.
Nienawidzę być pod telefonem i na skinienie jakichś ludzi.
Mam dość bycia na czyjeś skinienie czy telefon, to wszystko.
No już, odstawiłaś przedstawienie. Kurtyna w dół.
Zamartwiasz się domem, mieszkaniem, nianią, panią Rathbone.
Nie potrzebuję tego.
Może ja? Może to ja potrzebuję zdobionego emalią sportowego zegarka?
Weź go sobie, nie potrzebny mi. Niczego nie chcę.
Czemu, gdy dajesz kobiecie to, czego chce, ona dostaje kręćka?
Nie dajesz mi tego, czego chcę. Dajesz mi to, co chcesz mi dać.
Joanna, zegarek.
Joanna, kocham cię.
Jedźmy, Maurice czeka.
Suka.
Słuchaj, słoneczko. Razem nic nam z tego nie wyjdzie, rozumiesz?
Niczego nie zrywamy. A więc pa pa.
Ty ruszasz w jedną stronę, ja w drugą.
Zobaczymy kto dotrze pierwszy, nie wiadomo gdzie i nie wiadomo przed kim, w porządku?
Jeśli się spotkamy, to świetnie. Jeśli nie, to szerokiej drogi.
Bez urazy, ale....
Masz harmonogram. -Właśnie.
A co z twoim ulizanym przyjacielem w Alfa Romeo?
Powiedziałam, że kocham tylko ciebie, więc mnie wysadził.
Ostrzegam cię.... -Nie trzeba.
Co powiesz na filiżankę kawy?
Co za ludzie mogą tak siedzieć obok siebie, nie mając sobie nic do powiedzenia?
Małżeństwo?
To jest zdecydowanie wbrew moim zasadom.
I dobrze. Wolałabym nie wiedzieć, że to zdarza się co chwilę.
Nie miałem zamiaru sypiać w hotelach.
Nie?
Jasne, że nie. Po co bym brał śpiwór?
Nie myślałam o tym na serio.
Kim ty jesteś? -Dziewczyną.
Dobrze spałaś?
Ten pokój jest chyba położony nad tłuczalnią talerzy.
Koczowanie gdzie popadnie powinnam mieć już za sobą.
Następnym razem, skoro to ponad twoje siły, niech Maurice robi nam rezerwacje,...
dywan na podłodze, a w rurze z ciepłą wodą coś więcej, niż....
Skoro jesteśmy gotowi do drogi...
Joanna siada za kółkiem...
Katarzyna Wielka obok. Okay?
Przed nami jeszcze trzy tygodnie, spróbuj więc dobrze się bawić.
Wierz mi, że bardzo się staram.
Ty tego chciałaś. -Okay.
Mamusiu, nie chcę, żeby Joanna patrzyła się na mnie.
Ruthie, nie bądź niemądra.
Joanna, czy mogę coś powiedzieć?
Może wyda ci się to śmieszne.
Wiem, że kochasz Ruthie, ale ona tego nie czuje.
Chyba nie potrafisz do niej dotrzeć.
Wymyśliła sobie, że jesteś do niej wrogo nastawiona.
Mogę coś zasugerować?
Pogruchaj trochę do niej?
Pogruchać? -Właśnie, troszkę pogruchaj.
Okay. Mamy to już za sobą.
Ruthie, chodź, słonko.
Jest bieżąca woda, również ciepła, wanna...
garaż w cenie, telefon...
w jadalni nie wolno włączać tranzystorów.
Żadnych luksusów, ale może być.
Ja nie chcę do hotelu.
Nasz dom na jedną noc, skarbie. Oczywiście, że chcesz.
Nie chcę.
Czy mogę prosić o klucze?
Nie!
Dobrze więc, będziemy musieli zostać tu na noc.
Czy tego chcesz? -Tak!
Bez jedzenia? -Nie jestem głodna.
Przekąsiła coś... -Cathy, proszę.
Ruthie, daj mi te klucze!
Nie macie zapasowych?
Jeśli użyjemy zapasowych, nie będziemy mieli zapasu.
Mamusiu, jestem zmęczona.
Nadal chcesz dziecka?
Nadal chcę dziecka. Chociaż z pewnością nie takiego.
Uzgodniliśmy przed ślubem,...
że nie będziemy mieć dzieci.
I przed ślubem ich nie mieliśmy.
Ruthie, wiesz, to było niezłe z tym kluczykami.
Szybki refleks.
Wiesz, gdzie upadły? -Tak.
Dobra dziewczynka.
Gdzie? -Nie powiem ci.
Powiedz tatusiowi, natychmiast! -Tam.
Zagruchałam do niej.
Koniec tego dobrego, kolego.
Śniadanie podano.
To się nazywa herbata!
To kawa!
Wiedziałem, że to coś dobrego.
Okay, zapalaj.
Ruszamy.
Zmniejsz obroty.
Zgasł nam silnik. -Tobie zgasł.
Ty prowadź. -Nie.
Ja nie chcę.
Zgasł ci silnik.
Zrobione!
Powinno starczyć na chwilę.
Ktoś pali ognisko.
Uwielbiam ogniska.
Pewnego dnia będziemy mieli wielki ogród, i będziemy urządzać w nim ogniska.
Nie ma to jak zapach dymu z drzewa. Hikorowego na przykład.
Czułaś kiedyś zapach dymu z hikorowego drzewa? -Nigdy.
Będę cię musiał zabrać do Stanów.
Ewentualnie Cathy mogłaby nam przysłać parę puszek.
Naprawdę to robią.
Mogłaby przywieźć ze sobą.
Czyżbyś chciała jej wysłać zaproszenie?
Na pewno chciałaby zobaczyć twoje dziecko.
Na pewno.
Hej, chyba nie....
Moja mała wakacyjna niespodzianka.
To chyba nie jest aż tak wielka niespodzianka.
Zawsze musisz dostać to, czego chcesz, prawda?
Uczcimy to? Czego się napijemy?
Jest picie.
Z całą pewnością jedziemy na południe.
Robi się coraz cieplej. -Rzeczywiście.
Czemu nie wyprzedzają, skoro wyprzedzają?
Mark! Pali się!
Gdzie? -Tutaj!
Mark, palimy się!
Nic nie widzę!
Wody!
Ale skąd? -Znajdź gdzieś!
Masz.
Lubi wodę!
Odsuń się! -Co chcesz zrobić?
Odsunąć się. Myślisz, że zwariowałem?
Zadzwoniłam po pompiarzy. -Strażaków.
Tym razem zaparkuj w cieniu.
Nie chcę po obiedzie wsiadać do piekarnika.
Co znaczy "Reserve a la direction"?
Tylko dla kierownictwa.
Jesteśmy klientami, do diabła.
Czemu myślisz, że czerwone Chiny to kurewstwo?
Nie możemy tu stanąć, Howie.
Chodziło mi o to, że czerwone Chiny to bardzo ciężki problem.
Już dobrze, Cathy, odjeżdżam.
Tam, Howie. Będzie doskonale.
Widzę.
Tak, Ruthie?
Zrobiłeś to specjalnie?
Nie, Ruthie, nie zrobiłem tego specjalnie, nie. Nie, Ruthie, nie.
Kochasz mnie? -Znalazła porę!
Kochasz?
Zeznania wymuszone torturami.... -Tak?
Tak!
Wyrzucą nas przez ciebie.
Chociaż to nie jest zły pomysł.
Pobyt tutaj nas zrujnuje.
Jak w niebie.
Zjadłabym konia z kopytami. -Może będziesz musiała.
Od dziś jesteśmy na diecie. -Przecież nie jedliśmy obiadu.
Nie żartuję kochanie. Przy tych cenach nie stać nas na jedzenie tutaj.
Umieram z głodu.
Będziesz musiała popracować nad samokontrolą.
Ja nie jestem głodna.
Ty nie jesteś głodny.
My nie jesteśmy głodni.
Jestem głodna! Ty nie jesteś głodny.
Kobiety w zaawansowanej ciąży nie powinny się przejadać.
W zaawansowanej? To jeszcze osiem miesięcy!
Musi być w wiosce jakiś sklep.
Za bardzo martwię się o ciebie, żebym mógł coś przełknąć.
Oto co zrobimy: skoczę do apteki i kupię ci... zgadnij co.
Hamburgery.
Pigułki! Zgadza się!
Hamburgerowe pigułki! Wielkie hamburgerowe pigułki!
Nie daj się złapać na ich wnoszeniu.
Co z jedzeniem?
Co z jedzeniem!?
Musimy coś zjeść. Może wstąpimy do Domaine St. Juste?
Nie jestem odpowiednio ubrana. -Kochanie, gdy byliśmy tam ostatnio,...
Ja miałem na sobie sadze, a ty na głowie koc.
Mogę się przebrać, jeśli chcesz.
Przebierz się, chcę.
Jeszcze nie skończyłam.
Parszywe gliny mnie ścigały, kochanie.
Pigułki! Hamburgerowe pigułki!
Jacy ludzie siedzą w restauracji, i nawet nie próbują ze sobą rozmawiać?
Małżeństwo.
Jesteś jedyną kobietą jaką znam, która gotowa jest dzielić łoże z sardynką.
Nie ważne, jakiego gatunku jesteś sardynką. Lubię cię.
Będziesz mnie kochać, gdy wyrośnie mi brzucho? -Niezawodnie.
A będziesz niewierny? -Bezwstydnie.
Obiecałaś, że będę mógł. -A ty obiecałeś, że nie będziesz.
Gdy braliśmy ślub.
Możesz rozpiąć to co zapiąłeś?
Dzięki.
Proszę.
Nie położysz się wcale?
Zmęczona?
Zaraz skończę.
Mam umówić spotkanie u twojej sekretarki?
Kiedy zrobiłaś się taka złośliwa?
Pewnie zaraz po ślubie, zgadza się?
Braliśmy ślub? -Tak.
Pamiętasz?
Gdy seks przestał być fajny.
Tak. Stał się dosyć oficjalny.
Tak, pamiętam.
To śliczne jeziorko jest pewnie wylęgarnią ślicznych, małych komarków.
Zamknę okno. -Udusimy się.
Musimy po prostu udawać, że ich nie ma. -No tak.
Dobranoc. -Dobranoc, mamuśko.
One są. -Nie, nie ma ich.
Są.
Mam pomysł.
Dobrze spałaś? -Doskonale.
Miałam rozkoszny sen.
Trudno, wal.
Śniłam, że stworzyłeś najpiękniejszy na świecie domek projektu Wallace'a.
A ja stworzyłam najpiękniejsze na świecie trojaczki projektu Wallace'a.
Tego tylko nam trzeba: eksplozji demograficznej.
Nie użyli państwo moskitiery?
Poradziliśmy sobie bez niej.
Nie chcą państwo śniadania?
Ze względów religijnych.
Musimy się stąd wydostać. Te samo-wyrzeczenia mnie dobijają.
Żałuję, że nie skorzystali państwo wieczorem z naszej restauracji.
My też. To ze względów religijnych.
Zwłaszcza, że oferujemy wyjątkowo przystępne ceny-...
-proszę. -Słucham?
W szczycie sezonu zawsze wliczamy w cenę noclegu obiad i śniadanie.
Zawsze.
Dziękuję.
Zdaje się, że inspektor czeka na państwa na zewnątrz.
Inspektor?
Chyba chodzi o opłatę za pompowanie, i tym podobne.
Zapraszamy ponownie.
Jak będzie po francusku: "Nie wierzę w ani jedno pana słowo i nie zobaczy pan ani grosza"?
"Tak, proszę pana".
Podatek? -Podatek.
Podatek za co?
Przecież to rozbój w biały dzień. Nie w przenośni, lecz dosłownie: w biały dzień!
Nie unoś się tak. -Nie unoszę się.
Za usunięcie wraku.
Dokąd?
Chodź, Jo.
Nie jestem głuchy! Słyszę!
Czyś pan oszalał! Odbiło panu?!
No i pozbyliśmy się go.
I kto mi zapłaci? Jeśli myśli pan, że ubezpieczalnia....
Im się nigdy nie śpieszy.
Dwa lata temu spaliła mi się stodoła...
i do tej pory jeszcze mi nie zapłacili.
A wybudować taką stodołę...
To było niebezpieczne. Ktoś mógł zginąć.
Jak można być tak niezgrabnym.
To jest życie.
Potwornie mnie zawiódł. Haniebnie.
Więc szukam teraz architekta.
Mąż jest architektem.
Więc nie tylko niszczy pan budynki, ale i je wznosi.
Korporacja... -Jest bez przerwy zajęty.
A w tej chwili?
Znajdzie minutę albo dwie.
Doskonale. Musimy porozmawiać.
Muszę przyznać, że jestem przyparty do muru.
Komunista!
Wszystko w porządku, kochanie? -Tak.
Hej, Chantilly.
To z przewodnika? -Prawdopodobnie.
Zatrzymajmy się.
Chcę, żeby dziś Ruthie zjadła obiad o właściwej porze.
Tak, to boczna droga.
Howie, równie dobrze mógłbym cię ostrzec,...
że Akropol nie leży przy głównej drodze.
Mamy tu demokrację.
Naprawdę wspaniale jest powałęsać się po tak wiekowym miejscu.
Joanna, bardzo ci dziękuję.
Myślałem, że nie lubisz Joanny, tatusiu.
Oczywiście, że lubię Joannę.
Więc czemu mamusia mówiła, że jest nikim z angielskiego przedmieścia?
Myślę, że ważne będzie, dla naszych przyszłych czterostronnych relacji,...
umieścić tę uwagę we właściwym kontekście.
Myślę, że najlepiej będzie, dla naszych przyszłych czterostronnych relacji...
jeśli, tu i teraz, przyjmiemy do wiadomości fakt, że nie ma dla nich żadnej przyszłości.
Mark, proszę, nie działaj pochopnie.
O pochopności nie ma mowy, Howard.
Hej, poukładanie tego zajęło sporo czasu.
Słuchaj, wyobraź sobie, jak się czuje Joanna.
Dobrze wiem, jak Joanna się czuje.
Będzie się dręczyć tym, że wyprawę diabli wzięli przez nią.
Howard, jesteś najbardziej zadowolonym z siebie... -Naubliżaj mi, jeśli chcesz.
A chcę.
Zdominujesz tę dziewczynę, i odetniesz ją od rzeczywistości.
Zaraz cię walnę prosto w nos, Howie.
Tak się nie zachowuje dorosły człowiek, jeśli wolno mi tak powiedzieć.
Marcus, proszę. To gramofon.
Mark, proszę.
Chodźmy, kochanie.
Nie spytałeś Joanny, czy w tym miejscu chce opuścić wyprawę.
Chodźmy, dziecinko.
To jest, jeśli wolno mi tak powiedzieć, wiele mówiące zachowanie.
Nazywając ją "dziecinką" pokazujesz, że masz zamiar myśleć i decydować za nią.
Szczerze cię ostrzegam, Marcus.
Odmawiasz Joannie prawa do bycia sobą, na jej własny, paradoksalny sposób.
Howard, jesteś największym znanym ludzkości, niewykorzystanym zbiornikiem gazów organicznych.
Nawet jeszcze nie otwarli.
O co poszło? -Kto to wie?
O co się ludzie kłócą? -O pieniądze, o seks.
Seks, pieniądze. On chce, ona nie.
Ona chce, on nie.
On uważa, że kontuar źle stoi.
Kontuar i szafki. Bardzo zabawne.
Takie jest twoje małżeństwo.
Takie jest ich małżeństwo.
Takie jest małżeństwo. Koniec i kropka.
Ja mam prawo nie lubić Howarda i Cathy. Są moimi przyjaciółmi.
Nie chciałaś jechać. Byłaś zazdrosna o to, co było między mną i Cathy.
Przebywanie w samochodzie z trójką Maxwell'ów Manchester'ów to nie rozkosz.
Gdy się pobieraliśmy obiecywałaś, że zawsze będziesz szczęśliwa.
Wiem. -Więc dlaczego nie możesz być zawsze szczęśliwa?
Bo nie potrafię.
Więc złamałaś przysięgę.
Przeważnie jestem szczęśliwa.
Ale i tak cię kocham.
To nie ma nic do rzeczy.
Nawet jeśli, i tak rzecz wyczerpuje... i kończy.
Masz rację. -Mam rację?
Masz rację. Poszukajmy hotelu.
Na co nam hotel o pierwszej po południu?
Poszukajmy hotelu.
Do diabła z Maxwellami Manchesterami.
Z panem, panią i latoroślą.
W przyszłości będziemy podróżować we dwoje, albo wcale.
Kochana Joanno:
Jak dotąd wszystko idzie dobrze.
Samochód jest już prawie dotarty, a ja prawie wykończony.
Tęsknię jak wariat.
Ostatnio jechałem prawie całą noc.
Nie mogłem patrzeć na "nasze" hotele bez ciebie przy moim boku.
W końcu przespałem się w samochodzie...
niedaleko miejsca, gdzie spaliliśmy naszego starego MG.
Wolałbym nie musieć jechać w tę podróż.
Cały czas myślę co w domu, co z Caroline...
chociaż z drugiej strony to dobrze, że mam wreszcie coś do roboty.
I pieniądze są nie te, co przy budowaniu przystanków autobusowych.
No i oczywiście praca jest o wiele ciekawsza.
Myślę o tobie cały czas.
Jak dotąd podróż przebiega gładko.
Droga nieznośnie się dłuży, gdy jedzie się samemu.
Chcę tylko dojechać, zrobić, co mam do zrobienia...
i piorunem wracać.
Gdy nie muszę zrywać się codziennie o 3 nad ranem, wzbierają we mnie ojcowskie uczucia.
I tęsknię za wami bardziej, niż potrafię opisać.
Życie jest bez was puste.
Będę jechał całą noc...
i dojadę rano na miejsce.
Dwie, trzy sesje z klientem...
powinny w zupełności wystarczyć.
Oto cały ja: ledwo wyjechałem,...
a już pragnę jak najszybciej do was wrócić.
Kończę już,...
bo chcę jak najszybciej dotrzeć na miejsce.
Jak tylko będę miał chwilę, znowu coś skrobnę.
Kocham,...
Mark.
PS:
Następnym razem powinniśmy zabrać ze sobą naszą własną Rucię.
Już nie chcę, mamusiu.
Chcesz dokończyć?
Carol, chcesz gotowane jajko na kolację?
Kochanie zwróć uwagę, czy Carol nie wylatuje przez okno,...
albo nie zjada krzesła.
Możesz?
Wypiorę coś na rano.
Wchodź.
Chodź tu.
Jest już? -Co?
Kolacja Carol.
Nie wiem.
Mógłbyś się dowiedzieć, co się z nią dzieje?
Miałeś przypilnować Caroline!
Przepraszam, ale mam jutro spotkanie z Jego Wysokością Klientem.
Muszę to skończyć.
Ja pójdę.
Nie przeszkadzaj sobie.
Ja pójdę!
To nie do przyjęcia. Gdzie nasze jajo?
Od pół godziny czekamy na jajko.
Muszę pana prosić... -To ja muszę pana prosić.
Przeszkadza pan innym gościom.
Za pięć minut chcę mieć to jajko, albo pójdziemy sobie stąd.
Idziemy stąd!
Idziemy? -Idziemy.
Ale Caroline jest już w piżamie. -Caroline może pójść w piżamie.
Nie chcą nas tu. Nie zostaniemy.
Przepraszam, ale nie życzę sobie, by mnie obrażano w trzeciorzędnej noclegowni.
Prosiłam cię o gotowane jajko, a ty wracasz z nakazem eksmisji!
Powiedziałem, że idziemy stąd. Wychodzimy.
Wychodzimy!
"I nie powrócił nigdy na poranną herbatkę"
Jeszcze raz.
"Pan trzmiel poleciał na tulipanową rabatkę,
"Pomylił się nieco i do jeziora wleciał,
"I nie powrócił nigdy na poranną herbatkę".
Tatusiu, zrób kaczuszkę.
Dziękuję.
To moja wina, wiem.
Przez godzinę usypiałam Caroline.
Mógłbyś przez jakiś czas unikać fortissima.
Słuchaj! Chciałem się stamtąd wynieść, bo przynieśli tego co chciałaś.
Ja nie chciałem gotowanego jajka.
Caroline nie ma z tobą nic wspólnego.
Ty chciałaś dziecka.
Obudź ją, i powiedz jej to.
Nie chcę jej tego mówić, mówię to tobie. Kocham Caroline.
Nie wiesz, co to znaczy kochać!
Mocno powiedziane.
Potrafisz tylko odbierać hołdy na swojej niekończącej się defiladzie.
Zgłodniałem, a ty?
Jest ci bez różnicy, że to ja, prawda?
Może pora już to zakończyć. Chciałabyś to zakończyć?
Ty nigdy nie chciałeś nawet tego zacząć. -I tu masz cholerną rację.
Nawet nie potrafimy się spokojnie pokłócić. -Daj mi spokój.
Samolub.
Madame, morze Śródziemne!
Chodźmy popływać.
Nie rozumiem seksu.
Możesz być spokojny, nic nie widać.
Poważnie, czemu lubimy to bardziej, kiedy nic nie znaczy.
Bo przestaje być osobiste.
Nie osobiste?
Właśnie.
"Za późno, " zapłakali. "Za późno. "
Jestem taka szczęśliwa.
Kocham cię.
Znajdź nam ogromne łóżko.
Zmęczona? -Nie.
Idziemy.
Koniec romantycznych gestów. -Nie trwało to zbyt długo.
Wierzę w krótkie romanse.
I ja. Krótkie i szczęśliwe.
Kto ostatni w łóżku, gasi światło!
Będę pierwsza!
Warto było spróbować.
Oszustka!
Wiesz, co mi się śniło?
Co ci się śniło?
Śniło mi się, że...
w samym środku nocy przez nasz pokój przejechał pociąg.
Doktorze Freud, ależ pan ma wielkie uszy.
To żeby móc cię lepiej przeanalizować, kochanie.
Śmiało.
To nie ma nic wspólnego z seksem.
Z pewnością nie jestem aż tak sfrustrowana.
To twoja wersja. Spróbuj sprzedać ją Freudowi.
Seksowne, hę?
No dobra, nie jesteś sfrustrowana.
Gorąco. -Już czuję się przypieczony.
Nie powinniśmy przesadzać ze słońcem w pierwszy dzień. -Ja się nie przypalam. Mam skórę z azbestu.
Do wody! -Nie.
Zdejmuj bluzkę, no już!
Gdzieś w tej okolicy musi być Rajski Ogród.
Wiesz, czym jest małżeństwo?
Powiedz, co myślisz, a przekonamy się, czy mamy na myśli to samo.
Małżeństwo jest wtedy, gdy kobieta prosi mężczyznę, by zdjął piżamę,...
...bo chce ją wysłać do pralni.
Dobre? -Bardzo dobre.
Jestem głodna i spragniona. -Nigdy nie jesteś zaspokojona.
Co jest złego w byciu głodnym?
Musisz wreszcie zdać sobie sprawę, że wszystkie ludzkie pragnienia są głęboko upokarzające,...
z wyjątkiem Tej żądzy.
Może wystarczy, że klaśniemy w ręce, a ktoś przyniesie nam menu?
Czy nie byłoby miło, gdybyśmy klasnęli w ręce...
a ci wszyscy ludzie by zniknęli?
Tak naprawdę wcale by ci się to nie spodobało.
I co teraz?
Będziemy tak stać nieruchomo przez kilka dni.
Może zejdzie.
Nie chcę stać nieruchomo, wcale a wcale.
Ani ja.
Przyjdź znowu za tydzień.
Bolało?
Po raz pierwszy wymówiłeś moje imię, jakby naprawdę ci zależało.
Naprawdę mi zależy.
Mamy tydzień, mój Azbestosie. -Nie jestem z azbestu.
Chyba nie masz zamiaru dołączyć do tych zadżumionych chórzystek?
Obiecałam. Mamy tydzień.
Tydzień?
A niech tam...
Będzie bolało tylko minutkę.
To jest życie, co kochanie?
Żona jest zadowolona? -Tak.
Nie trzeba jej wiele do szczęścia.
Willa, basen, szampan, takie tam proste przyjemności.
Nie jesteś zły?
Zły? -Że nie jesteście razem sami.
Nie, zawsze możemy być sami.
Czekam na wieści o spotkaniu od Palamosa.
Wtedy pokażę ci cały projekt.
Oczywiście, o ile jesteś zainteresowany. -Jasne, że jestem.
Może będziesz musiał zostać parę dni dłużej.
Co ty na to? -Jakoś przecierpię.
Gem.
Gotów?
Daj ją, kochanie.
Za późno.
Kochanie, my gramy.
Kochanie, gracie już od dwóch godzin.
Palamos, miałem do ciebie dzwonić.
To ja dzwonię do ciebie? No tak...
Daj mi piłeczkę, kochanie.
Przynieś ją. -Ty przynieś, to twoja gra.
Jestem w tenisówkach, i tak dalej.
Śliczne. Francoise pożyczyła ci je?
To para dla gości. Przynieś piłkę.
Są pewnie jej syna. -Przynieś piłkę.
Albo wnusia.
Przestań się wygłupiać z tą zazdrością i przynieś piłeczkę.
Tam jest.
Ale już. -Nie, postaw mnie.
Przyniesiesz piłkę? -Na pewno nie.
Podaj. -Masz.
Spotkamy się z Palamosem o 6:00 na drinku.
Porozmawiamy o planach, później zdecydujemy.
Doskonale.
Jestem cały mokry, na pewno się przeziębię.
Jak długo musimy tu być? -Ty nas w to wpakowałaś, skarbie.
Ty sprzedałaś mnie Maurice'owi, i dobrze zrobiłaś.
Taka szansa nie trafia się co dzień. -Dzięki Bogu!
Lunch!
Do zobaczenia o szóstej, przyprowadzę geniusza ze sobą.
Usiądź tu, proszę.
Wieczorem idziemy wszyscy na galę, już załatwione.
Tam spotkamy się z Palamosem.
Nie mam nic na taką okazję.
Pożyczę ci coś. -Proszę, Francoise coś ci pożyczy.
Jadasz kawior? -Jeśli muszę.
Lubisz gale? -Niektóre.
Możesz zadzwonić na kamerdynera?
Jedyną niedogodnością w tej części świata...
są te błyskawiczne zachody słońca.
Jak tydzień mógł minąć tak szybko?
Zbyt dobrze nam razem było, to był błąd.
Nie jedź jutro, nie jedź.
Nie mówmy o tym, nie mówmy.
Dobrze, nie będziemy.
Zgodziliśmy się.
Byłaś cudowna, kochanie. Absolutnie cudowna.
Byłam? -I taka zabawna.
Jak opowiedziałaś tę historię z markizą!
Palamos był w siódmym niebie.
Niewiele trzeba, żeby tam się znalazł, prawda?
Wiedziałem, że jak tylko wejdziemy, od razu ci się spodoba.
Jak tylko weszliśmy, zrobiło mi się niedobrze. -Dlaczego?
Dlaczego? Bo mam dość tego pasożytowania.
Chcę jechać. Chcę, żebyśmy zostali sami.
Nie jesteśmy tu zbyt długo.
Jesteśmy tu od miesięcy, niekończące się dwa dni.
Mam tu robotę. -Ja nie.
"Z-maurice-owany".
Jak nazwiemy dziecko?
Jakie dziecko?
Nasze dziecko.
Może... Dziecko?
Co takiego? -Próbuję sobie wyobrazić ciebie, jak będziesz gruba.
Co takiego? -Próbuję sobie wyobrazić ciebie, jak będziesz chudy.
Jak powiedziałem do księżnej: "Jeśli chce pani być księżną, proszę nią być.
Jeśli chce pani się kochać, proszę zdjąć kapelusz. "
Kochanie, spotkamy się dokładnie w tym miejscu za 10 lat, zgoda?
Będziesz budował drapacze chmur wysokie na 10 mil...
i nigdy nie będziesz w stanie zejść na dół na czas.
To miejsce będzie zawsze "naszym miejscem".
Przyjechał tatuś.
Co cię, do diabła, napadło?
Jeśli myślisz, że będę na ciebie czekała 10 lat, a potem odwrócę się, i zawołam "heya!"...
Nikt ci nie każe wołać "heya!"...
Albo "kochanie. " -Kochanie, albo cokolwiek.
Nie chcę cię więcej widzieć. -Proszę bardzo.
Nienawidzę cię. -Joanna, posłuchaj.
Weszliśmy w to z otwartymi oczami. Nikt nikogo nie oszukiwał.
Więc przestań zgrywać zbałamuconą dziewicę!
Już dawniej słyszałem ten ton, i wtedy też mi się to nie podobało.
Zresztą to ty uparłaś się, żeby wracać...
do swojego przeklętego chóru! Joanna, nie chcę, żebyś odchodziła!
Właśnie, że chcesz. Chcesz, żebym została pięknym wspomnieniem. Im wcześniej, tym lepiej.
A kto mówi, że pięknym? Wracaj tu zaraz!
Nie chcę cię więcej znać. -Niewiele....
Do końca życia!
Zdecydowałem. Powinniśmy się pobrać!
Co ty na to? -Tak.
Nigdy cię nie zawiodę. -A ja ciebie owszem.
Nie ważne co zrobisz, dopóki cię mam.
Nie będzie pan żałował, proszę pana. -Ty będziesz.
Nigdy.
Tu jesteśmy!
Zjesz lunch z Jeanine i Nanny.
Czy nie będzie wspaniale?
A potem pójdziecie popływać.
Niegrzeczny. Czekaliśmy na ciebie wczoraj.
Przepraszam. -Naprawdę niedobry.
Znasz wszystkich?
To Nick i Michelle. Znasz ich.
A to Mark i Maurice.
Znasz Joannę?
Witam. -Joanna Wallace, mój brat David.
Jak się masz? -Witam.
Jest zmęczona upałem i boli ją głowa,...
poza tym wszystko dobrze. Dziękujemy bardzo.
Mark, jesteś okropny. On jest okropny.
Mark, podarowałem Michelle wyspę.
Gdy tu skończysz, musisz na niej zbudować nam gniazdko.
Będziesz zachwycony, Nicky. -Jestem zachwycony.
Mark, nie słyszę, jak przełykam.
I nie powrócili nigdy na poranną herbatkę.
Dzień dobry. Kawy?
Dzień dobry. Poproszę.
Caroline przesyła całusy.
Spędziliście tu noc? -Tak.
Bardzo tu przyjemnie.
Bywałeś tu już, prawda? -Raz, czy dwa.
Pozwolisz, że porozmawiam z Joanną w cztery oczy?
Ależ oczywiście.
Spaliście w tym samym pokoju?
Innymi słowy....
Jesteś zakochana?
Po jednym dniu?
Rozumiem.
Tak wyszło. -Czyżby?
A ile razy wcześniej tak wyszło?
Dwa razy, ty i David.
Myślałem, że będę tylko ja, do końca życia.
Nie chciałam tego.
Nagle poczuliśmy, że.... -Wpadliście?
Powiedzmy. -Odbiera mi rozum na myśl o tym.
Wiesz, nie powinieneś się o to obwiniać.
Muszę przyznać, że masz piekielny tupet.
Nie obwiniam o to siebie, do cholery, obwiniam ciebie.
Przecież to śmieszne.
Jakbyś nie wiedział, Joanna jest moją żoną.
Od jakiegoś czasu już jej nie kochasz.
Nie odbieram ci jej.
Na jakiś czas odchodzimy razem.
Dzięki. Bardzo mi ulżyło.
Żałuję, że nie znamy się dłużej.
Wtedy byłoby łatwiej. -Tak, i pewnie zabawniej.
To byłyby szczyty przyjemności: odebrać przyjacielowi żonę.
Prawdziwy odjazd.
Przyłącz się!
Palamos jakoś to przeżyje!
Te zostawcie!
Są jeszcze żywe!
Cały świat zmienia się nie do poznania.
Trwałość, ciągłość, nie ma ich już.
Nie, chyba nie. -I powinniśmy się z tego cieszyć.
Chyba tak.
Co za ludzie mogą tak siedzieć obok siebie, nie mając sobie nic do powiedzenia?
Małżeństwo. -Właśnie.
To takie smutne. -Nie, kochanie.
To nie jest smutne.
Gdy coś się kończy, ktoś musi powiedzieć: "To koniec".
Zawsze będę cię kochać, zawsze, bez względu na wszystko.
Bez względu? -Tak.
Dopóki cię nie złapię. -Jeśli mnie złapiesz, będziesz mogła zatrzymać.
Nadchodzi czas, gdy ktoś musi do tego dojrzeć.
Gdy stare sprawy już nikogo nie bawią.
Coś ty zrobiła?!
Nabiłam sobie siniaka!
To był aut, ty kotna myszo! Wystawiłaś nogę przed tyczkę.
Jak powiedziałeś? -Kotna myszo.
Będziesz musiał w końcu wyjść.
Ratunku!
Drań!
Buzzi, buzzi.
Musisz zdecydować.
Wiem.
Cześć.
Wróciłam.
Dobrze się bawiłaś?
Tak, dziękuję.
Ale tęskniłam za tobą.
Naprawdę.
Czemu?
Bo on jest taki poważny.
Myślałem, że lubisz poważnych ludzi.
Ale on jest aż taki poważny.
Mam zrobić śmieszną minę?
Nie musisz robić śmiesznych min.
Mark, wróciłam.
Upokarzasz mnie,...
a potem wracasz.
Właśnie tak.
Dzięki Bogu.
Jesteś pewna, że nas ze sobą nie pomyliłaś?
Jestem głupi, okropnie głupi.
Oboje jesteśmy.
Nie, to ja, zawsze. Ty byłaś... jesteś....
Przepraszam. -Zapomnijmy o wszystkim.
A zapomnimy? -Możesz?
Ja mogę.
Cieszę się, że wróciłaś, i już. Reszta jest nieważna.
Wróciłam.
Trzeba się było wtedy rozstać.
Czemu tego nie zrobiliśmy? -Zabrakło mi odwagi.
Zabrakło ci odwagi? Jakiej odwagi do tego potrzeba?
Odwagi, by zrozumieć, że jak koniec, to koniec.
A to był koniec?
Dobrze wiesz, do diabła, co było skończone. -Tak, wiem.
David i ja. I skończyliśmy. Więc?
Oboje dobrze to wiemy: masz nadzieję, że David tam będzie. Po co udawać?
Nie udaję. Mam nadzieję, że będzie.
Widzisz? -Lubię go.
Będę miała do kogo się odezwać,...
gdy Maurice zgarnie cię na jedną z tych 10-ciominutowych pogawędek trwających sześć godzin.
Nie miewam 10-ciominutowych pogawędek z Mauricem.
Przypnij ładny uśmiech, kochanie, jesteśmy prawie na miejscu.
Joanna pomyślała, że ładnie będą wyglądać w waszej ziemiance.
Wielkie dzięki.
Śliczna jak zawsze.
Mówię wam, wszyscy są domem zachwyceni.
Mów mi, mów. Nie znoszę pochwał, choć na nie czekam.
Dom jest wspaniały, gratuluję.
To pan jest architektem.
Cudowne są te wysokie stropy. -A niskie podłogi?
Cudne.
Nie uwierzy pan, co za dziki zbieg okoliczności.
Na kogo wpadłam w drodze na lotnisko?
W przenośni oczywiście.
Na Howarda i Cathy Maxwell Manchester wracających ze szpitala.
Ona przeszła właśnie operację pewnych....
Jestem taka szczęśliwa, że lekarze są pełni optymizmu.
W każdym razie kazała mi zadzwonić do pana, gdy będę w Europie.
Jaką to byliście wspaniałą parą, i tak dalej.
Gdy zadzwoniłam do Yvonne i dowiedziałam się, że zbudował pan jej nowy dom,...
... wyobraża pan sobie. -No tak.
Czy to nie jest najdzikszy zbieg okoliczności?
Rzeczywiście. -Pańskie dzieło jest fantastyczne.
Musi być pan najszczęśliwszym z ludzi. -Chyba tak, muszę być.
A pańska żona jest urocza.
Wiele o niej słyszałam. Macie, zdaje się, ślicznego, małego chłopczyka?
Właściwie to mamy śliczną, małą dziewczynkę.
No tak, cudowną dziewczynkę. Muszę panu powiedzieć, że...
To wspaniałe widzieć bystrego, utalentowanego człowieka wspinającego się na sam szczyt.
Szkoda, że Howard i Cathy nie mogą tego zobaczyć,...
... bo wierzyli w pana od samego początku...
... jeśli nie wcześniej. -Chodź już.
Panie Wallace, telefon do pana. -Dziękuję.
Proszę za mną, podłączę pana.
Proszę za mną, on mnie podłączy.
Dzwonią do pana z Ameryki. -Dzwonią do mnie z Ameryki.
Dzwonią do mnie stąd, dzwonią do mnie stamtąd,...
dzwonią do mnie cholera wie skąd. Halo.
Halo, Hal, jak się masz? To Hal Van Benius.
Co słychać?
Załatwione? To wspaniale.
Tak. Kiedy zaczynamy?
Na wczoraj nie dam rady. Na wczoraj mam parę spraw do załatwienia.
Rzym, w piątek? Tak.
Rozumiem.
Wspaniale, do zobaczenia. Cześć.
Rzym, piątek.
Więc odnosisz sukcesy? -Niewiarygodne. Chodź.
Zatańczymy?
Jeszcze chyba na to za wcześnie.
Czy kiedykolwiek jest na to za wcześnie?
Nikt mi nie powiedział, że już jesteś. Naprawiam instalację elektryczną,...
ty powinieneś to sprawdzić.
Nie wiedziałem, że jesteś.
Mamy parę spraw do omówienia...
Jestem z narzeczoną. -Bardzo mi miło?
Wymkniemy się po cichu i porozmawiamy.
To chyba miało być przyjęcie. -Proszę cię, mam problemy.
Jak ma na imię narzeczona?
Nie wiem, nie pytałem. Jak ci na imię, kochanie?
Bardzo ładna.
Rozwiodłeś się z Joanną?
Nic nie rozumiem.
Najważniejsza kwestia, to kiedy będziesz wolny?
Poznaj moją narzeczoną, Sylvia Albino.
David opowiadał mi o tobie.
Gratulacje. -Dziękuję.
Dzwonił do mnie Hal Van Benius.
I? -Mam robotę.
Świetnie.
Jedziesz do Stanów? -Tylko na dwa lata.
Musisz mi więc poświęcić 10 minut. Potrzebuję twojej rady, Mark.
Zobaczymy się z nim w piątek w Rzymie.
10 minut.
Słyszałam wspaniałą nowinę o panu i tej pięknej dziewczynie.
Jeśli będziecie tacy szczęśliwi jak tamtych dwoje,...
a wasz związek będzie taki udany,...
nie będziecie się musieli o nic martwić.
Słuchaj, Mark, mój problem jest prosty, choć trochę skomplikowany.
Więc musisz mi poświęcić 10 minut.
Proszę, tylko 10 minut.
Tylko ty możesz to rozwiązać, bo przecież to była twoja koncepcja.
I tylko ty możesz temu podołać....
Proszę, żeby wszyscy podskoczyli.
Dziękuję.
Powinieneś być na miejscu, żeby nadzorować....
Nienawidzę takich imprez.
To ja nienawidzę takich imprez. Ty je kochasz.
Kocham ciebie.
I ja kocham ciebie.
Jak długo będziemy to ciągnąć?
Jak długo będziemy co ciągnąć? -Udawanie, że jesteśmy szczęśliwi.
Ty nigdy nie udawałeś. Kto udaje?
Ty. Udajesz, że jesteśmy szczęśliwym małżeństwem, i chcesz przy mnie zostać.
To dwie całkiem różne sprawy.
Nie musisz mi tego mówić.
Gdybyś miał do kogo pójść, zostawiłbyś mnie. Nie musisz mi tego mówić.
Więc czemu wciąż tu jesteś? -Bo nie jestem tobą.
Jak długo jeszcze będziesz roztrząsać przeszłość?
I kto to mówi?
Ja mówię. Co byś zrobiła, gdybyśmy się rozwiedli?
Płakałabym.
Tak, ale jak długo? -Nie wiem.
Czemu mamy się rozwieść? -A gdybym umarł, albo w ogóle nie istniał?
Gdybym złapała ospę, to bym ją miała.... Nie wiem.
Kocham cię.
A więc...
Co byś zrobiła, gdyby mnie nie było?
Może wyszłabym za Davida.
Ale jesteś.
Przecież znałeś odpowiedź, po co więc pytałeś?
Bo znałem odpowiedź.
Nikogo takiego jak ty nigdy nie będzie w moim życiu.
Obiecujesz? -Mam nadzieję.
To ty nie możesz się z tym pogodzić.
Z czym?
Czemu, jak tylko coś powiem, zatrzymujesz samochód?
Z czym nie mogę się pogodzić?
Że jesteśmy związani, że jesteśmy małżeństwem.
Ciągle mówisz o moim odejściu, a ja wciąż tu jestem.
Na pewno nie chcesz, żebym odeszła? -Na pewno.
Jak myślisz, czemu jestem przy tobie?
Nie wiem. W tym cały problem.
W tym cały problem, że nie przestajesz o tym myśleć.
Przestałem.
Nie myśl o tym.
Teraz?
Tutaj?
Uwielbiam szczęśliwe zakończenia. -Jesteś zwyczajnie rozpustna.
Co to za rozpusta, skoro jesteśmy małżeństwem?
Więc będziemy musieli się rozwieść.
No jedźże, Howie. -Okay.
Musisz przyznać, że się zmieniliśmy.
Przyznaję, zmieniliśmy się. -Smutne, ale prawdziwe.
Życie.
W końcu przestałeś być wybuchowym, niezorganizowanym, zarozumiałym nieudacznikiem.
Stałeś się wybuchowym, niezorganizowanym, zarozumiałym człowiekiem sukcesu.
Chwileczkę.
Mój paszport tu jest. Musi gdzieś tu być.
Mam bardzo ważne spotkanie w Rzymie. Muszę jechać.
Suka! -Sukinsyn!
z angielskiego - mawoj
>> Napisy pobrane z http://napisy.org << >>>>>>>> nowa wizja napisów <<<<<<<<