www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Tłumaczenie: No1
6 kwietnia, 1917
Blake.
Blake!
Wybacz.
Wybierz towarzysza i ekwipunek.
Tak jest.
- Nie ociągaj się. - Oczywiście.
Było coś do żarcia?
Nic, tylko poczta.
Myrtle dostała szczeniaka.
A ty coś dostałeś?
Nic.
Umieram z głodu, a ty?
Myślałem, że dostaniemy coś tutaj.
To był jedyny powód, dla którego nie zostałem księdzem.
- Co tam masz? - Chleb z szynką.
Gdzie znalazłeś?
Mam swoje sposoby.
Trzymaj.
Smak starego buta.
Głowa do góry. Za tydzień o tej samej porze będzie obiad z kurczakiem.
Nie ja. Mój urlop odwołany.
A wiesz dlaczego?
Nie mam pojęcia.
Łatwiej nie wracać.
Coś się dzieje. Słyszałeś coś?
Nic.
Gdzieś nas wyrzucą, jak myślisz?
10 funciaków mówi, że idziemy w górę.
Zakładać się o to nie będę.
Dlaczego? Bo wiesz, że mam rację?
Nie, bo nie masz 10 funciaków.
W samą porę.
- Sierżancie, jakieś wieści? - Wieści skąd?
Duży atak.
Miał być tygodnie temu. Przed świętami Bożego Narodzenia mieliśmy być w domu.
Wybacz, że zakłócam twój kalendarz.
Ale hełm i śnieg to nie jest dobre połączenie.
Wielka szkoda, popracował był trochę z indykiem.
Cóż, z pewnością przekażę twoje niezadowolenie do dowództwa.
A co mówią karty?
Hun coś knuje.
- Jakieś pomysły? - Nic.
Na pewno zepsuje nam weekend.
A teraz posłuchajcie, Erinmore jest w środku, więc ogarnijcie się.
Nigdy nie wiadomo...
może uda nam się coś usłyszeć o planach wysyłki,
jeśli tego nie schrzanicie.
Tu musi chodzić o coś grubego, jeśli generał tu jest.
Żółnierze marines, Blake i Schofield.
- Który z was to Blake? - Panie.
Masz brata, porucznik drugiego batalionu Devonshire?
Tak jest. Joseph Blake, czy z nim..?
Żyje, przynajmniej tyle wiem.
I z twoją pomocą chciałbym to podtrzymać.
Sanders mówił, że znasz się na mapach, prawda?
Wystarczająco dobrze.
Więc...
my jesteśmy tu.
A drugi batalion Devonshire, przechodzi tu.
Ile zajmie wam dotarcie do celu?
Nie rozumiem.
Te ziemie są pod okupacją niemiecką.
Szkopów już nie ma.
Nie róbcie sobie nadziei. To raczej zagrywka strategiczna.
Na pierwszy rzut oka, wygląda to, na nową linię obrony dziewięć mil stąd.
Pułkownik MacKenzie dowodzi drugą brygadą.
Wczoraj rano powiadomił nas o wycofujących się Niemcach.
Jest przekonany o tym, że jeśli...
uda mu się teraz złamać ich linie, odwróci bieg.
Ale jest w błędzie.
Pułkownik MacKenzie nie widział jeszcze na jakim obszarze postawiona jest linia.
Panowie, podejdźcie tutaj.
Na głębokości 3 mil: fortyfikacje polowe, obrona, artyleria,
o sile jakiej nigdy wcześniej nie widziano.
Jutro o świcie, drugi batalion ma przypuścić atak na linię wroga.
Nie wiedzą na co się porywają.
I nie jesteśmy w stanie ich ostrzec,
wróg uszkodził linie telegraficzne.
Waszym rozkazem jest dotarcie do drugiej brygady,
w Croisille, jedna mila na południowy zachód od Ecoust.
Dostarczycie to pułkownikowi.
To rozkaz odwołania ataku, jutrzejszego poranka.
Jeśli wam się nie uda, nastąpi masakra.
Stracimy dwa bataliony. 1600 ludzi, wliczając w to twojego brata.
Dacie radę tam dotrzeć o czasie?
- Tak, jest. - Jakieś pytania?
- Nie. - Dobrze.
Twoja kolej, poruczniku.
Wasze wyposażenie.
Mapa, pochodnie, granaty, i trochę smakołyków.
Wyruszacie natychmiast, kierujcie się w stronę ulicy Sauchiehall,
później północy zachód w stronę Paradise Alley.
Dalej wzdłuż linii frontu, ale dotrzecie do Yorks.
Przekaż to majorowi Stevensonowi. On trzyma linię
na niewielkim skrawku ziemi niczyjej.
Tam przejdziecie.
Będzie już widno, zobaczą nas.
Nie musisz się martwić. Nie powinno być żadnego problemu.
Czy idziemy sami?
„Do Gehenny lub do Tronu, dotrze najszybciej ten, kto podróżuje sam. ”
- Co ty na to poruczniku? - Podzielam, Pana opinię.
Powodzenia.
Blake - omówmy to.
Po co?
Blake!
Musimy się nad tym zastanowić.
Nie ma nad czym. To mój brat.
Powinniśmy przynajmniej zaczekać aż się ściemni.
Erinmore rozkazał wyruszyć natychmiast.
Erinmore nigdy nie widział tych stron.
Nie ujdziemy nawet 10 jardów. Gdybyśmy tylko poczekali.
Słyszałeś go, Niemców już nie ma.
I dlatego wyposażył nas w granaty?
- Patrz jak leziesz! - Przepraszam.
Chodzi mi tylko o ty, aby zaczekać.
Mówiłbyś tak, gdyby chodziło o twojego brata?
Ostatnim razem, gdy słyszałem "Niemcy odeszli", nie skończyło się dobrze.
Tego nie wiesz, nie byłeś tam.
Przepraszam! Przepraszam!
Idioto, idziesz w głębsze partie rowu.
Mam rozkaz od generała.
Przyjmijmy że Niemcy odeszli.
Dziewięć mil zrobimy w ile, sześć godzin? Osiem w najgorszym wypadku.
Możemy więc poczekać do zmroku...
To terytorium wroga, nie wiemy co nas tam czeka.
Blake, jeśli nie będziemy ostrożni, nie dotrzemy do twojego brata.
Ja dotrę.
Jesteśmy. Tu się zaczyna linia frontu.
Musimy znaleźć Yorka.
- Uważaj, kogo odpychasz. - W takim razie zejdź mi z drogi.
Za kogo ty się uważasz, że wolno ci odpychać rannego żołnierza?
Zostawcie mnie!
Dupek, powalił naszego sierżanta, a człowiek jest ranny.
Przepraszam, dobra. Przepraszam.
- Mamy misję do wykonania. - Przepuście nas.
- Z rozkazu generała. - Przepuście nas.
Zejdźcie z drogi..
Dobra, następnym razem patrz jak chodzisz.
Cholernie cicho.
Czy tak było przed Thiepval?
Nie pamiętam.
Nie pamiętasz Somme?
Nie całkiem.
Cóż, dobrze ci poszło. Przynajmniej załóż ozdóbkę.
Już jej nie mam.
Jak to? Zgubiłeś medal?
Niżej.
Trzymaj się nisko.
Na miłość boską, depczesz zmarłych.
To nasz sierżant.
Lepiej je dobrze umyj.
Wiesz może, gdzie znajdziemy Yorka?
Za następnym zakrętem, będziesz w połowie drogi.
Strzał i tyle, dwie noce temu
York?
Tak, kapralu.
Gdzie major Stevenson?
Zginął, kilka nocy temu.
Teraz dowodzi porucznik Leslie.
Gdzie go znajdziemy?
Następny wykop.
To tutaj.
Porucznik Leslie?
O co chodzi?
Mamy wiadomość od generała Erinmor'a.
- Jesteście naszą zmianą? - Nie.
Więc czego do diabła chcecie?
Nie wiemy, mamy rozkaz aby tędy przejść.
- Tam jest Niemiecka linia. - Wiemy to.
Proszę to tylko przeczytać.
Załóżmy się, jaki dziś dzień?
Piątek.
Piątek? Proszę, proszę. Nikt nie zgadł.
Ci idioci obstawiali wtorek.
Przepraszamy.
Czy oni postradali rozum?
Myślą, że jedna udana noc zapewni im powrót do domu.
Czy są w błędzie?
Trzy noce temu straciliśmy oficera i trzech żołnierzy.
Rozerwało ich na kawałki, podczas budowy zasieków.
Dwóch z nich tu przyciągnęliśmy. Nie było czego zbierać.
Generał jest pewien, że wróg jest w odwrocie.
Budują nową linię obrony...
Zamknij się! Walczyliśmi i umieraliśmy na każdym centymetrze tej ziemi,
a teraz tak po prostu oddają nam mile? To pułapka.
Ale nie martwcie się. Można za to zdobyć medal.
Nic tak nie ucieszy wdowy, jak kawałek złomu z kokardą.
W porządku.
Którędy będzie najkrótsza droga?
Nasze zasieki to bagno. Ale jest pewna droga.
Rushworth! Daj mu zobaczyć.
Prosto przed tobą po lewej, tuż obok martwych koni.
Za nimi jest przerwa.
Przyda się, bo jak jest ciemno idziesz za smrodem.
Przy kolejnym drucie, musicie zejść nisko.
Jest mała wyrwa tuż za nim.
Linia Niemiecka jest tuż za nim.
Uważajcie na wyrwy, są głębsze niż się wydaje.
Wpadniesz i po tobie. Tędy.
Zbudź się, Kilgour. Cholerne marnotrastwo przestrzeni.
Jakaś zasłona? Miejsce do uskoku?
Niestety, okop poszedł się walić tydzień temu.
Jest pełny ciał. Najlepiej wskoczyć tutaj.
Jak dostaniesz, staraj się wrócić do zasieków.
Nie wyjdziemy po ciebie, póki się nie ściemni.
A jeśli jakimś cudem wam się uda, poślijcie flarę.
Nie mamy żadnej.
Załatw im coś, Kilgour! Przydaj się na coś.
Tak, jest.
Przez to święte namaszczenie niech Pan ci wybaczy
wszystkie błędy lub grzechy, które popełniłeś ”.
Nienawidzę strat, więc kiedy zaczną do was strzelać,
byłbyś tak uprzejmy i odrzucił to dla nas.
Siemka.
Jesteś pewien?
Tak.
Starsi przodem.
Nic ci nie jest?
Rozglądaj się za kryjówką.
Zasypany okop.
Dobra.
Nie ruszaj się.
To nasi.
Naprzód. Jesteśmy w połowie drogi.
Jest wyrwa w zasiekach.
Sco...
Tam! Jest linia frontu.
A niech mnie. Nie ma ich.
Jak twoja ręka?
Przebita przez Niemca.
Opatrz to.
Niedługo znowu będziesz walił konia.
To nie ta ręka.
Odeszli niedawno.
Nie jest dobrze.
Zasypane.
To może być wyjście.
Jezu...
Spójrz na to. Jest ogromny.
Zbudowali to wszystko.
Oto nasza droga.
Sco.
Co ty na to?
Cholercia!
Nawet szczury mają większe od naszych.
Jak myślisz, co jest w workach?
Aż tak głodny raczej nie jesteś.
Zobacz no, jaki zarozumialec.
Możesz to jednak zjeść.
- Co tam masz? - Szwabską psią karmę.
Co jest w pozostałych pudłach?
Co jest?
Mechanizm wyzwalający. Nie ruszaj się.
Dokąd prowadzi?
Do tych drzwi.
Jezu!
Nie! Nie!
Sco?!
Sco!
Sco! Obudź się! Obudź!
Sco! Sco!
Wstawaj! Wstawaj!
Góra! Góra!
No dalej! Wstań!
Zaraz się wszystko zawali. Uciekamy.
Trzymaj się mnie!
Musimy ruszać dalej!
Nic nie widzę! Nie widzę!
Stój!
To szyb.
Musimy to przeskoczyć!
Musisz przeskoczyć! Skacz.
Nie mogę... nic nie widzę.
Musisz mi zaufać. Skacz!
Nie puszczaj mnie! Nie puszczaj!
Światło! Widzę światło!
Zaczekaj.
Muszę odetchnąć.
Dranie!
Ostrożnie, mogli zostawić inne pułapki.
Jezu.
Kurz. Tyle pyłu w oczach.
Trzymaj, weź trochę ode mnie.
Chciałbym teraz zastrzelić tego szczura.
A ja chciałbym abyś wybrał innego idiotę.
Co?
Dlaczego na Boga, wybrałeś mnie?
Nie wiedziałem do czego cię wybieram.
Wcale.
Nigdy nie wiesz. I to jest twój problem.
Więc wracaj. Nikt cię nie zatrzymuje.
Możesz wracać nawet do domu, jeśli chcesz.
Przestań.
Nie wiedziałem, do czego cię wybieram.
Myślałem, że poślą nas jako wsparcie, lub może po jedzenie.
Myślałem, że dostaniemy coś prostego.
Nigdy bym tego nie przewidział.
To jak, chcesz wracać?
Po prostu wystrzel, tą cholerną racę.
Chrzań się, poruczniku.
Wiesz, gdzie jesteśmy?
Ecoust mamy na południowy-wschód.
I jeśli utrzymamy ten kierunek, powinno się udać.
Zatem ruszajmy.
Zobacz. Zniszczyli nawet swoje działo.
Zniszczyli także własne okopy.
Co masz na myśli?
Myślę, że chcieli, byśmy poszli tą drogą. Chcieli nas pochować.
Cholerne szczury.
Słyszałeś tą historię o Wilko?
Jak stracił uszy?
Nie jestem w nastroju. Skup się na tych drzewach,
na szczycie wzgórza.
Założę się, że zwalił to na odłamki.
Co było później?
Cóż, wiesz że jego dziewczyna jest fryzjerką?
Kiedy do niej pisał, narzekał na brak śmierdzących..
miejsc do kąpania.
W każdym razie, wysłała mu ten olejek do włosów.
Pachniał słodko, jak syrop.
Wilko uwielbiał ten zapach,
ale nie chcial tego ze sobą nosić,
więc rozlał go po całym pokoju i poszedł spać
a w środku nocy, obudziły go
szczury zlizujące olejek z jego głowy.
Wilko w panice podskakuje, a kiedy to robił
szczur ugryzł go w pieprzone ucho i uciekł.
Zrobił wielkie zamieszanie swoim krzykiem.
Najlepsze było to, iż miał na sobie tyle tego olejku,
że nie mógł tego zmyć! Był jak magnes.
Szczury zostawiły nas w spokoju, ale nie jego.
Biedak.
Wracają do domu. Ciekawe co widzieli.
Obserwuj horyzont.
I za to należy ci się medal.
O co ci chodzi?
"Kapral Lance Blake okazał niezwykłe męstwo w ratowaniu...
towarzyszy skazanych na śmierć".
Tak myślisz?
Tak.
Cóż, będzie miło. Skoro swój zgubiłeś.
Nie zgubiłem.
- Więc co się z nim stało? - A co cię to?
A czemu nie?
Zamieniłem się z francuskim kapitanem.
Zamieniłeś? Na co?
Butelkę wina.
- A po co miałbyś to robić? - Byłem spragniony.
Co za strata.
Powinieneś go zabrać do domu,
przekazać rodzinie.
Ludzie umierają za to.
Gdybym ja dostał medal, tak bym zrobił, a ty dlaczego tego nie zrobiłeś...
To tylko kawałek złomu.
Nie czyni cię kimś wyjątkowym. Nikogo to nie wyróżnia.
Według mnie, tak.
I nie jest to tylko kawałek cyny, ale i wstążka.
Nienawidziłem wracać do domu. Nienawidziłem tego.
Kiedy wiedziałem, że nie mogę zostać. Kiedy wiedziałem, że muszę odejść
i mogą mnie nigdy nie zobaczyć.
Jezu.
Zniszczyli je wszystkie.
Wiśnie.
Odmiana Lambert.
Ale mogą być i Duke, Ciężko rozpoznać, kiedy nie ma owoców.
A co to za różnica?
Ludzie widzą tylko jeden gatunek, ale jest tego znacznie więcej
Cutbert, Queen Anne, Montmorency. Jedne słodkie, inne kwaśne...
A czemu miałbyś to wiedzieć?
Mama ma sad w domu. Tylko kilka drzew.
O tej porze roku jest tam biało, kwiaty są wszędzie.
A w maju robimy przycinkę.
Zajmuje nam to cały dzień.
A więc już po nich?
Nic z tego. Odrosną.
Odrośnie większe niż było.
- Wygląda na opuszczony. - Miejmy nadzieję.
Musimy mieć pewność.
Ja od frontu, ty bierz tył.
Masz coś?
Nic.
Znalazłeś coś do jedzenia?
Nie. Nie podoba mi się to miejsce.
Mapa mówi, że za tym wzgórzem już prosta droga do Ecoust.
To dobrze.
Czy to ponownie nasz?
Tak wygląda. Jakaś bitwa.
Kto wygrywa?
Nasz, jak sądzę. Dwóch na jednego.
Dostał.
Trzeba było go zostawić
Nie, daj mu wody.
W porządku, już dobrze. Zostań z nami.
Przestań!
Nie, nie, nie!
Skurczybyk.
O Boże, tylko nie to.
Jezusie, nie.
Musimy powstrzymać krwawienie.
Przestań.
Już dobrze, uspokój się. Musisz wstać.
Dobra.
Nie, nie dam rady.
- Musimy dostać się do punktu pomocy. - Nie mogę.
- Zaniosę cię, to nie jest daleko. - Sprowadź tu doktora.
Nie mogę, musimy tam iść razem.
Musimy ruszać.
Przestań!
Zostaw mnie, połóż mnie na ziemi. Ty draniu, zostaw mnie.
- Musisz iść naprzód. - Pozwól mi odpocząć.
- Nie możesz.
Musimy znaleźć drugi batalion, zapomniałeś?
Twój brat. Musimy iść.
Możesz to zrobić sam. Ja poczekam.
Nie możesz tu zostać. Musimy ruszać.
Musimy iść.
No dalej!
Jeszcze trochę.
Twój brat, musimy go znaleźć.
Na pewno go rozpoznasz.
Jest do mnie podobny, tylko trochę starszy.
Czy oni są?
Czy zrywają z nas skórę?
To tylko żar. Stodoła się pali.
Oberwałem.
Jak to się stało?
Zostałeś dźgnięty.
Czy umieram?
Tak.
Tak mi się wydaje.
- To? - W środku.
Napiszesz do mojej mamy?
Tak zrobię.
Powiedz jej, że się nie bałem.
Coś jeszcze?
Że ich kochałem.
Chciałbym, żeby ...
Chciałbym ...
Mów do mnie.
Powiedz, że znasz drogę.
Znam.
Idę na południowy wschód dopóki nie dotrę do Ecoust.
Przejdę przez miasto i na wschód
drogą do Croisille.
Do tego czasu będzie ciemno.
To mnie nie powstrzyma.
Odnajdę drugi batalion i przekażę im wiadomość.
A później odnajdę twego brata.
Podobnego do ciebie, tylko trochę starszego.
Wszystko dobrze?
W porządku.
Pomóż mu.
Co mu się stało?
Czy to był samolot? Widzieliśmy dym.
Tak.
Idź po jego rzeczy.
Tak jest.
Przyjaciel?
Co tu robicie?
Mam pilną wiadomość dla drugiego batalionu.
Rozkaz by odwołać jutrzejszy atak.
- A gdzie stacjonują? - Za Ecoust.
Chodź ze mną.
Kapralu, chodź ze mną. To rozkaz.
Przebijamy się w kierunku Ecoust. Podprowadzimy cię trochę.
Sierżancie, potrzeba więcej ludzi z przodu.
Tam jest ciężej.
Może to być niezły wycisk.
Nie będziesz w stanie po prostu go podnieść.
Obróć przód w lewo.
Jezu, oni nie ułatwiają.
Mogli przynajmniej się wycofać z odrobiną wdzięku. Dranie.
- Nie jesteś mój. - Nie proszę pana.
Ma pilną wiadomość dla 2 brygady.
- Dasz sobie radę? - Nie proszę pana.
Na litość boską. Zabierzcie to w końcu.
Mamy miejsce w ciężarówce.
- Ma rozkazy. - Tak, tak, w porządku.
Ruszaj, możesz przecież to minąć.
Jak się tu dostaliście?
Przeszliśmy ziemie niczyje przez obrzeża Bapaume.
Zajęło nam to całą noc.
Wpadłem na kilku maruderów po drodze.
- Zmierzasz do nowej linii? - Spróbuję.
Nowa Fundlandia posunęła się naprzód i prosiła o posiłki.
Przykro mi z powodu twego przyjaciela.
Czy mogę powiedzieć coś, co prawdopodobnie już wiesz?
Nie trzeba się nad tym rozwodzić.
Nie.
Wskakuj.
Zróbcie trochę miejsca.
Wskakuj.
No i znowu się zaczyna.
Witamy na pokładzie nocnego autobusu do pieprzonej nicości.
Czy ten pies nie żyje?
- Kopsniesz szluga? - Pewnie.
- Butler. - Co?
- Kontynuuj tę historię. - O tak, racja.
Więc kiedy wysiadamy z pociągu, Beaufoy podchodzi do nas,
i mówi:
Kapralu! Cokolwiek się stanie, nigdy nie zniżaj poziomu"
A wtedy Scott wychodzi z latryny,
wyciera ręcę o kurtkę Beaufoy'a!
O całe jego plecy.
Czy to miał być kapitan Beaufoy?
Odwal się. Nie stać cię na nic lepszego.
“Panowie! Wasze zapasy broni są żenujące do ukończenia tej ekspedycji.”
Oboje jesteście cholernie okropni.
Skąd możesz wiedzieć, ledwo potrafisz mówić.
Lepiej rozumie od ciebie, Cooke.
Jondalar, spróbujmy!
Posłuchajmy więc, Jonny!
"Panowie! Nigdy w mojej 200-letniej karierze nie widziałem,
takiej słabej wymówki.
Cholera. Niezłe gówno.
Mogłeś mi tym wybić zęby.
Wstawiłbyś se nowe.
Śpieszysz się gdzieś?
Trzeba posłać tego dupka na kurs jazdy.
- Powinien wycofać. - Jasne.
Spróbuj na wstecznym. Do tyłu!
Stop!
Wszyscy muszą wysiąść.
Wszyscy wysiadać!
Spoko. Trzymaj nerwy na wodzy.
Raz, dwa, trzy.
Musimy podłożyć drzewo pod koła.
Nie mamy na to czasu. Musimy mocniej pchać.
Jazda.
Dalej!
Proszę, muszę iść naprzód.
- Dobra panienki! - Ostro.
Raz, dwa, trzy.
Dalej panowie, ostatni raz. Raz, dwa, trzy.
Wsiadać, do wozu.
W porządku?
Kierowca! Może spróbujesz trzymać się cholernej drogi, tak dla odmiany!
Odwal się.
A więc, dokąd zmierzasz?
Muszę dostać się do drugiej brygady tuż za Ecoust.
Po co?
Atakują o świcie. Mam rozkaz ich powstrzymania.
Dlaczego?
Idą prosto w pułapkę.
Ilu ich jest?
1600.
Jezu.
Dlaczego wysłali ciebie samego?
Nie zrobili tego. Było nas dwóch.
Więc teraz wszystko zależy od ciebie.
Tak.
Nie uda ci się.
Uda.
Dziękuję.
Spójrz na to.
Trzy lata walki o to.
Trzeba było pozwolić tym draniom to zatrzymać.
Chodzi mi o karabiny, krowy...
- Hunowie z pociskami. - Dranie.
Wiedzą, że jeśli nie zastrzelą krowy, zjemy ją.
Podtrzymuję iż to dranie.
To nawet nie nasz kraj.
Jak myślisz, daleko są?
Dlaczego? Martwisz się, że ich dogonimy?
Taa, jasne. Takim tempem musiałby nastąpić cud.
Pewnie są tuż za rogiem.
Odwal się, na pewno ich tam nie ma.
Dlaczego się po prostu nie poddadzą?
Nie chcą wrócić do domu?
Muszą nienawidzić swoje żony i matki... a Niemcy to musi byś straszna dziura.
Wycofują się... są milę przed nami. Przynajmniej mamy ich na smyczy.
Wcale nie.
- Co tym razem? - Oby nie kolejne drzewo.
- Most jest zniszczony. - Jaka szkoda.
Chyba czas na mnie. Powodzenia.
Zostaw trochę powodzenia też dla siebie. Będzie ci potrzebne.
- Powodzenia stary. - Wam również.
- Powodzenia. - Nie wygłupiaj się.
Mam nadzieję, że ci się uda.
Dzięki.
Następny most za sześć mil. Będziemy musieli zmienić kierunek.
Ja nie mogę. Nie mam na to czasu.
Rozumiem.
Najlepszego.
Dziękuję.
Kapralu.
Jeśli dotrzesz do pułkownika MacKenzie,
upewnij się, aby byli świadkowie.
Mam bezpośrednie rozkazy.
Wiem.
Ale niektórzy lubią walkę.
Dziękuję.
Kierowca! Rusz się!
Nic nie mam.
Jestem Anglikiem... nie Niemcem.
Przyjaciel... Jestem przyjacielem.
To miejsce, to miasto Ecoust?
Miasto Ecoust?
Tak
Gdzie pozostali?
Pozostali? Nie, jestem sam.
Tylko ja.
Muszę gdzieś dotrzeć.
Muszę znaleźć las na południowym wschodzie.
Drzewa... Les arbres?
- Croiset? - Croisilles?
Tak.
Rzeka...
River?
Rzeka, musisz iść tam.
Usiądź.
Dziękuję.
Moje maleństwo.
Dziewczyna?
Tak
Dziewczynka.
Jak jej na imię?
Nie wiem.
Kim jest jej matka?
Nie wiem.
Mam jedzenie, proszę.
Mam trochę.
Możesz je wziąć, weź to wszystko
dla ciebie i dla dziecka, proszę.
Ona tego nie zje.
Potrzebne jej mleko.
Mleko?
Dziękuję.
Dzień dobry.
Masz dzieci?
Czy masz dzieci?
Już dobrze.
Polubiła cię.
Mów dalej.
„Poszli na morze w Sieve to zrobili,
W Sieve poszli w morze:
Pomimo tego wszystkiego ich przyjaciele mogli powiedzieć
W zimowy poranek, w burzliwy dzień
w Sieve poszli w morze!"
„Daleko i niewiele, daleko i mało,
są ziemie gdzie mieszkają rozbitkowie.
Głowy mają zielone, a ręce niebieskie,
i poszli w morze w Sieve."
Już ranek.
Żołnierze cię zobaczą.
Będzie widno.
Powinieneś zaczekać.
Zostań, proszę.
Muszę iść.
- Proszę. - Wybacz.
Anglik!
Baumer?
Anglik! Anglik!
Kompania D! Wymarsz!
Wszystko dobrze?
Skąd jesteś?
- Prawdopodobnie ma już dość. - Cóż, nie jest jednym z naszych.
Jest cholernie przemoczony.
Podnieśmy go i zabierzmy ze sobą.
Muszę znaleźć Devonshire
- Co powiedział? - Co to za kolega?
Muszę znaleźć Devonshire.
To my.
- Wy jesteście Devonshire? - Tak, kapralu.
Dlaczego nie przeszliście?
- Jesteśmy drugą falą. - Nie posyłają nas wszystkich razem.
Jesteśmy kompanią D. Całą noc kopaliśmy.
Idziemy na końcu.
Wszystko dobrze?
MacKenzie. Gdzie pułkownik MacKenzie?
Na dole, przy linii wroga.
- Którędy? - Tędy.
Kierujemy się tam teraz.
Spokojnie kolego! Gdzie idziesz?
Z drogi!
Przepuście mnie!
Przepuśćcie mnie!
Gdzie dowódca?
Na początku.
Kompania B, słuchajcie!
Na pierwszą flankę idzie kompania B, następnie wy ruszacie na front.
Mam wiadomość od generała Erinmore'a!
A kim ty jesteś?
Atak został odwołany. Generał Erinmore odwołał atak.
Chrzanisz, za chwilę ruszamy. Mamy ich na wyciągnięcie ręki.
Nie prawda. Proszę nie posyłać ludzi.
Z drogi, kapralu!
To są bezpośrednie rozkazy dowództwa armii! Gdzie jest pułkownik MacKenzie?
Jezu Chryste, człowieku! Idź, zapytaj kapitana!
A teraz chciałbym szybko ruszyć naprzód! Zrozumiano?
Tak, jest!
Sekcja 9 i 10 w gotowości.
Ruszamy na pierwszy gwizdek!
Nie zatrzymywać się! Jeśli kolega obok was upadnie, idziecie dalej!
Rozkaz to przełamać linię wroga.
- Gdzie Kapitan? - Tam.
Kapitanie, mam wiadomość. Atak odwołany.
Musicie się zatrzymać.
Gdzie pułkownik MacKenzie? Gdzie MacKenzie?!
Cofnąć się! Wróć do sektorów. Cofnąć się! Uwaga na plecy!
7 Pluton! Jedna minuta!
Mam rozkaz, aby powstrzymać atak.
- Co? - Gdzie pułkownik MacKenzie?
Jest dalej.
Jak daleko?
300 jardów. Jest odcięty i bezpieczny.
Musisz zaczekać, aż przejdzie pierwsza fala.
Nie mogę.
7 Pluton! 30 sekund.
Nie możesz tego zrobić, chyba że jesteś szalony.
Kapralu, co ty wyprawiasz?
Nie! Nie!
- Pułkownik MacKenzie? - Tam jest.
Kompania B, dwie minuty
Przepuście mnie!
Co ty sobie myślisz?
Muszę się widzieć z pułkownikiem!
- Co ty wyprawiasz?! - Muszę powstrzymać atak.
Pułkowniku, widzieliśmy rozbłyski, ludzie na lewej flance,
dotarli do linii wroga.
- Pułkowniku! - Trzymać go!
Pułkowniku!
Posłuchajcie mnie. Mam wiadomość.
Muszę się zobaczyć z pułkownikiem.
Nie ma takiej możliwości.
- Sierżancie, poślijcie następną falę! - Nie!
Pułkownik MacKenzie!
Ten atak nie może dojść do skutku. Nakazano ci przestać.
- Musisz przestać. - A ty kim jesteś?
Kapral Lance Schofield.
Mam rozkazy od generała Erinmore'a odwołujące atak.
Spóźniłeś się kapralu.
To są rozkazy z dowództwa, proszę je przeczytać.
Wstrzymać drugą falę?
Nie majorze, od zwycięstwa dzieli nas tylko 500 jardów.
- Proszę przeczytać list. - Już to słyszałem.
Nie będę czekać do zmierzchu lub mgły.
Nie wycofam moich ludzi tylko po to, żeby wysłać ich tam jutro.
Nie kiedy mamy ich na wyciągnięcie ręki. To ich ostatni bastion.
Niemcy to zaplanowali.
Planowali to od miesięcy. Oczekują waszego ataku.
Przeczytaj list.
- Majorze. - Tak, panie.
- Wycofujemy się. - Tak, jest.
Wezwij sanitariuszy. Zaopiekuj się rannymi.
- Trzymaj linię na wypadek, gdyby ją przełamali. - Tak jest.
Wycofać się! Wycofać się!
Miałem nadzieję, że dzisiaj może być dobry dzień.
Nadzieja, to niebezpieczna rzecz.
To tyle na teraz, a w przyszłym tygodniu dowództwo wyśle inną wiadomość.
Atak o świcie.
Jest tylko jeden sposób na zakończenie tej wojny.
Ostatni który przetrwa.
Niech ktoś opatrzy twoje rany.
A teraz się odwal, kapralu.
Dobra robota chłopcze.
Dziękuję.
Czy wiesz gdzie znajdę porucznika Blake'a?
Blake?
Było nas dwóch. Zostałem wysłany z jego bratem.
Cóż, znając porucznika Blake'a poszedłby ze swoimi ludźmi.
Był w pierwszej fali.
Jak mogę go znaleźć?
Możesz sprawdzić stację, za linią.
W innym wypadku...
Dziękuję.
Sierżancie, szukam porucznika Blake'a. Wie pan gdzie go znajdę?
Nie.
- Czy jest tu porucznik Blake? - Nie mam pojęcia.
Odejdź kapralu.
Jeśli możesz chodzić, przed do dalszej sekcji.
Porucznik Blake!
Blake?!
Czy ktoś widział porucznika Blake'a?
Dalej chłopaki. Dostał w nogę.
Stracił dużo krwi.
- Porucznik Blake? - Tak.
Czy potrzebujesz pomocy medycznej?
Nie, jestem z ósmej.
Co ty tu robisz?
Przysłano mnie tu z wiadomością.
Ósma? Więc musisz znać mojego brata.
- Wysłano mnie razem z nim. - Tom jest z tobą? Gdzie jest?
To była szybka śmierć. Przykro mi.
Jak się nazywasz?
Schofield.
Przepraszam, jak?
Schofield. William Schofield. Will.
Musisz coś zjeść. Idź do namiotu.
Jeśli mogę, chciałbym napisać do twojej matki.
Powiedzieć jej, że Tom nie był sam.
Oczywiście.
Był...
Był dobrym człowiekiem.
Zawsze opowiadał śmieszne historie.
Ocalił mi życie.
Cieszę się, że byłeś z nim.
Dziękuję, Will.
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.