Simply ReleaseS Toppers Simply The Best
Proudly Presents Extremely Loud and Incredibly Close
Vertaald door Simply ReleaseS Toppers Markow87, CoproManiac en Depositair
Er zijn meer mensen in leven op dit moment dan dat er in totaal ooit zijn gestorven.
Maar het aantal doden stijgt.
Op een dag zal er geen plek meer zijn om iemand te begraven.
Misschien moeten er wolkenkrabbers komen voor dode mensen...
die naar beneden worden gebouwd.
Ze kunnen onder wolkenkrabbers worden gebouwd waar levende mensen wonen.
Dan kun je mensen 100 verdiepingen naar beneden begraven.
En dan is er een hele dode wereld onder de levende wereld.
Weet niemand dat er niks in de doodskist zit?
We hadden het beter kunnen vullen met zijn schoenen.
Het lijkt wel een gemaakte begrafenis, net als bij een goudvis.
Zo gaat dat nou eenmaal, Oskar. - Het slaat helemaal nergens op.
Wat als je in een lift kon stappen om je dode familieleden onder de grond te bezoeken?
Net zoals je de brug neemt om je vrienden te ontmoeten in Brooklyn.
Of de veerpond naar Staten Island.
Mijn vader heeft me ooit verteld dat New York nog een zesde wijk had.
Naast Manhattan.
Maar daar kun je niet meer heen. Omdat het weg is gedreven.
En niemand weet waar het is.
Dus jij denkt dat je slim bent. Laten we dan de zesde wijk vinden.
Wat? - Wat, wat?
Wat moet ik hierin vinden? Wat zijn de aanwijzingen?
Hij trok zijn schouders op, net of wist hij niet waar ik het over had.
Daar hield ik van.
Dit was mijn favoriete spel dat ik altijd met mijn vader speelde.
We noemden het: "Verkennings Expeditie".
Ik heb iets gevonden uit elk decennium van de 21e eeuw.
Jij bent steengoed.
Hij is steengoed.
De zoektocht naar de zesde wijk was de mooiste expeditie ooit.
Goed, we hebben amateur bioloog, computer analist.
Waarom zet je overal amateur bij? - Dat is een compliment.
Amateurpacifist.
Amateuruitvinder.
We zijn er klaar voor.
Mijn vader had de expeditie zo gemaakt dat ik met mensen moest praten.
Waarvan hij wist dat ik dat moeilijk vond.
Wat moet je?
Wat denk jij? - Het kan van pas komen.
Kun je ook niet vertellen of ik op het goeie spoor zit?
Als je het niet vertelt, hoe kan ik het dan ooit goed hebben?
Je kan het ook anders bekijken. Hoe kan ik het ooit fout hebben?
'Blijf zoeken'
Central Park is niet meer waar het ooit was.
Mijn vader zei dat het ooit in het midden van de zesde wijk lag.
Enorme haken werden diep in de grond geslagen...
en het park werd getrokken door alle bewoners van New York.
Zoals een tapijt over de vloer. Vanuit de zesde wijk, Manhattan in.
Ik heb iets gevonden. - Waar ben je, Oskar?
Ik ben op A-3.
Mijn vader zei dat het kwam door de aanwijzingen die we vonden op Central Park...
dat we wisten dat de zesde wijk bestond.
Waar komt dit vandaan? - Dat was van mijn vader.
Dat heb ik gekregen toen ik klein was. Ik heb het nog nooit ergens voor gebruikt.
Wat is dit? - Oude films van oma.
Die heb ik al in jaren niet meer gezien.
Weet je hoe je vader eruit zag? - Nee, geen idee.
Er is iets wat ik wel weet. Hij kwam uit Dresden, dat ligt in Duitsland.
Hij had het erg moeilijk en besloot dat hij geen vader wilde zijn.
Dat is alles? - Dat is alles.
Wilde je altijd al juwelier worden? - Ik had ook wel wetenschapper willen zijn.
Dat zal ik nooit weten. - Hoezo niet?
Omdat ik een juwelier ben.
Strawberry Fields.
Waar is hij naar op zoek? - Als hij het weet moet hij het je vertellen.
Ik laat hem door het hele park gaan zodat hij met iedereen moet praten.
Dat is de mooiste verkennings expeditie ooit.
Je moet het hem niet te moeilijk maken. - Anders heeft hij er nog niks aan.
Hoe zal hij anders opgroeien?
Dat weet ik niet, daarom heb ik jou. - Dan wordt het zo'n man die verliefd wordt op...
de eerste bazige, ik bedoel, mooie vrouw, die hij tegenkomt...
die hem vertelt wat hij moet doen.
Het is de laatste, 71,40 dollar.
71 dollar en 40 cent. - Waar ga je heen?
Bedtijd. - Was er echt een zesde wijk?
Als je het wil weten moet je daar redenen voor vinden.
Wat voor redenen?
De aanwijzingen natuurlijk. - Wat voor aanwijzingen?
Wat voor aanwijzingen?
De eigenaardige fossielen van Central Park.
De vreemde samenstelling van het water in het Reservoir.
En dat brengt ons bij de schommels. Op dit papier staat...
dat er een briefje was gevonden onder één van de schommels in Central Park.
En door veel wetenschappelijke testen...
waar jij te jong en ik te simpel voor ben om te snappen...
kwamen ze erachter dat het briefje wel geschreven moet zijn in de zesde wijk.
Wat stond erop?
Wat een geweldige vraag. Laten we dat eens opzoeken.
Dat staat er niet. Het leek er wel op, maar het is niet zo.
Mag ik het zien? - Wat wil je zien?
Dat was het laatste gesprek die we ooit hadden.
Geef het. - Achter je.
De laatste keer dat ik z'n stem hoorde was toen ik thuiskwam op die verschrikkelijke dag.
Omdat er iets bezig was mochten we eerder naar huis.
Dit is verschrikkelijk. - Je mag niet roken in de lobby.
Dan kom je in de problemen.
Er zijn vandaag de dag geen problemen meer. Waar zijn je ouders?
Wacht er iemand op je? - Mijn moeder is op haar werk.
En mijn vader heeft ergens een vergadering. Het gaat je trouwens helemaal niks aan.
Ik moet het vragen. - Vraag het maar aan mijn kloten.
Bericht één. 11 September, 8:56 AM.
Ben je daar?
Als je er bent, neem dan op.
Ik belde net naar het kantoor maar niemand nam op.
Er is iets gebeurd maar alles is goed. We moesten blijven waar we waren...
en op de brandweer wachten.
Ik weet zeker dat alles goed gaat. Ik laat meer weten als ik weet wat er aan de hand is.
Ik wilde je laten weten dat alles goed gaat en dat je je geen zorgen hoeft te maken.
Ik bel snel weer.
Bericht twee. 11 September, 9:12 AM.
Ben je daar? Ik ben het weer.
Ik hoopte dat je... Ik weet niet of je het gehoord hebt maar...
Ik wil je laten weten dat alles goed gaat. We proberen uit te zoeken wat we moeten doen.
Het is hier nogal hectisch. Er zijn overal brandweermannen...
Als de zon zou ontploffen dan zou je dat de eerste acht minuten niet eens weten.
Omdat het zo lang duurt voordat het licht bij ons is.
Dan zou de wereld nog acht minuten verlicht zijn.
En dan zou het nog steeds warm aanvoelen.
Het is een jaar geleden sinds mijn vader is gestorven.
En ik kon mijn acht minuten met hem voelen.
De tijd raakt op.
Ik heb sinds die verschrikkelijke dag niet meer in de kast van mijn vader gekeken.
Mama had nog niet aan zijn spullen gezeten. Het was er allemaal nog.
Oskar, gaat alles goed met je?
Dit is Oskar Schell. Opa?
Opa, ben je wakker?
Oma... - Oma hier.
Waarom ben je nog wakker?
Wil je dat ik langskom?
Heeft papa je ooit verteld over een sleutel?
Een sleutel? Niet dat ik weet, dan had ik dat wel geweten.
Waar is die sleutel voor?
Is de huurder thuis? - De huurder?
Nee, die is nooit zo vroeg thuis.
Oma had een kamer verhuurd aan een man, drie weken na die verschrikkelijke dag.
Waarom is de deur van de huurder altijd gesloten? En waarom mag ik hem nooit ontmoeten?
Hij houdt van de stilte. - Waarom wil je niks over hem zeggen?
Hij is iemand die ik ken van vroeger. Speel nu.
Hoelang blijft hij hier? - Hij blijft nooit lang op één plaats.
Is hij gevaarlijk? - Als je hem ooit tegenkomt...
dan mag je niks zeggen.
Hij kan heel boos worden. Speel nu.
Wat heb je gevonden, Oskar?
Oskar, ben je daar nog?
Het is voor één of andere opbergkist.
Het is niet zoals die, deze is dikker. Moeilijker om stuk te maken.
Maar ik denk niet dat het van een kluis is.
Het kan van een geldkluis zijn, of van een postbus.
Het is al oud. Ik denk wel bijna 20 of 30 jaar oud.
Hoe vind ik het bedrijf die hem heeft gemaakt? - Iedereen kan hem hebben gemaakt.
En hoe vind ik het bijpassende slot? - Daar kan ik je niet mee helpen.
Tenzij je het op alles wil proberen wat je tegenkomt.
Je weet nooit waar de sleutel in past. Er zijn miljoenen mogelijkheden.
Dat is het leuke van sleutels, ze openen allemaal iets.
Eén graag.
Moet jij niet op school zijn? - Het is Martin Luther King dag.
Leugen nummer twee.
Ik ben eerder die morgen begonnen mijn leugens te tellen toen ik tegen mijn moeder loog.
Ik wil niemand op school ziek maken.
Ik kan een wandelende ziekte zijn.
Ik dacht dat Martin Luther King in januari jarig was?
Dat was ook zo maar dat hebben ze veranderd.
Dat was leugen nummer drie.
Wacht even, Oskar. Wie is Black?
Op de envelop. Is dat iemand die je kent?
Dat is misschien iemand die iets over de sleutel weet.
Bedankt dat je zo'n goeie slotenmaker bent.
Waar heb je deze voor nodig? - Voor een schoolproject.
Leugen nummer vier.
Waarom ben je niet op school? - Ze zeiden dat ik al te veel wist.
Black.
7... 4...
Black was zeker weten een persoon. Waarschijnlijk...
Als Black een persoon is, moeten ze papa wel hebben gekend.
Maar hoe? En hoe ging ik hem, haar vinden?
Was dit de verkennings expeditie?
Lagos, Nigeria...
Zijn expedities waren altijd gevuld met reizen.
78,3 zeemijlen. - Brazilië.
En hij plande ze altijd tot in het kleinste detail.
5 mijl per uur...
Wat kon het anders zijn? Als er een sleutel is...
dan is er een slot. Als er een naam is...
dan is er een persoon.
Ik ben thuis.
Er moet wel een slot zijn.
Ik zal het vinden omdat hij dat zou hebben gewild.
En ik zal het vinden. Want alleen zo zou ik mijn acht minuten met hem kunnen verlengen.
Misschien kan ik ze definitief verlengen.
Ik maakte een rugzak klaar met vitale benodigdheden die ik nodig had om te overleven.
Een Israëlisch gasmasker die mijn oma voor mij had gekocht na de verschrikkelijke dag.
Mijn tamboerijn, om me rustig te houden.
En natuurlijk een verrekijker.
Ik moest zo weinig mogelijk meenemen om me zo snel mogelijk te kunnen verplaatsen.
Mijn dagboek. De camera van de vader van mijn vader.
A Brief History of Time, door Stephen Hawkin, die mijn vader altijd aan mij voorlas.
Mobiele telefoon, Engelse drop waar ik zo van hou.
En natuurlijk, de sleutel.
En het bericht van mijn vader om te blijven zoeken.
En dat was ik ook niet van plan.
Waar ga je heen? - Naar buiten.
Waarheen? - Naar de stripboeken bijeenkomst, met Mitch.
Ik kom wel terug.
Leugen nummer vijf. Behalve dan dat ik wel terug zou komen.
Laat je mobiel aanstaan en neem elk uur contact op.
Dat meen ik.
Ik wist niet wat me stond te wachten. Hoewel ik buikpijn had...
en tranen in mijn ogen had, had ik besloten dat niks mij ging tegen houden.
Zelfs ik niet.
De eerste, Abby Black. Fort Greene, Brooklyn.
Omdat ik in paniek raak van openbaar vervoer ben ik lopend gegaan.
Ik heb het altijd moeilijk gehad met bepaalde dingen.
De lift werkt, slimmerd. - Dat weet ik, domkop.
Maar die verschrikkelijke dag maakte de lijst een stuk langer.
Oude mensen, rennende mensen...
vliegtuigen, grote dingen...
dingen waar je in vast kan komen te zitten...
luidruchtige dingen, geschreeuw, gehuil...
mensen met slechte tanden, tassen zonder eigenaren...
schoenen zonder eigenaren, kinderen zonder ouders...
ringende dingen, rokende dingen... vleesetende mensen, omhoogkijkende mensen...
torens, tunnels, snelle dingen, luidruchtige dingen...
dingen met licht, dingen met vleugels...
En vooral door bruggen raak ik in paniek.
Toe maar, probeer maar. - Dat kan ik niet.
Als je het niet probeert, weet je het niet. - Je moet niet teleurgesteld zijn.
Toe maar, neem een slokje.
Oma bracht mij ook altijd naar deze schommels.
Mijn favoriete was de derde van rechts.
Omdat ik dacht dat die hoger ging dan alle anderen.
Dus toen iedereen naar huis ging, ging ik schommelen.
Alleen ik en de schommels.
Ik kon hier veel nadenken. Vooral toen ik geleerd had om aan te zetten.
Ik ging zo hoog als ik kon totdat ik niet hoger kon.
En toen sprong ik.
En voor een klein momentje voelde ik me zo vrij als een vogel.
Je zou het moeten proberen, Oskar. Misschien verandert dat je manier van denken.
Het is niet veilig.
Je hoeft niet te springen.
Kunnen we nu naar huis gaan?
Fort Greene...
Wat doe je?
Mijn naam is Oskar Schell. Heeft u mijn vader gekend, Thomas Schell?
U bent toch Abby Black? - Ja.
Ik weet zeker dat u dit veel vaker hoort, maar...
Als je in het woordenboek zoekt naar, prachtig, dan staat er een foto van u.
Mag ik binnenkomen? - Het komt nu niet goed uit.
Waarom niet?
Ik ben ergens mee bezig.
Ik ook. Waar bent u mee bezig dan?
Gaat dit jou iets aan? - Is dat een retorische vraag?
Ik moest daar zien binnen te komen.
Ik heb hele erge dorst.
Leugen nummer zeven.
Wat wil je drinken. - Een ijskoffie, half om half graag.
Kom je nog?
Dit vind ik prachtig. - Dat vond ik ook.
Wat weet u over olifanten? - Bijna niks.
Ik weet er heel veel van.
Er is een vrouw die de afgelopen tien jaar in een congo heeft doorgebracht...
om te onderzoeken hoe olifanten met elkaar communiceren.
En het laatste jaar is ze die geluiden terug gaan spelen naar die olifanten.
En ze speelde ook de geluiden van overleden olifanten af, aan familieleden.
En ze herinnerden het. Ze kwamen bij de Jeep, de speaker.
Ik vraag me af hoe ze zich voelden toen ze die geluiden hoorden.
Dat weet ik niet.
Moesten ze huilen?
Alleen mensen huilen met tranen. Wist je dat wel?
De olifant op deze foto is aan het huilen.
Dat lijkt zo, maar het is waarschijnlijk gephotoshopt.
Niet huilen.
Hé Bob, hoe gaat het. Ja, goed. Hoe is het met Ben?
Geweldig, we deden het echt goed.
Ontmoet me in het kantoor om 3:00. Dan praten we over...
Wie is dat? - Mijn man.
Je zal dit wel vreemd vinden. - Ik vind heel veel dingen vreemd.
Mensen zeggen constant dat ik vreemd ben.
Ik ben ooit getest op Asperger syndroom.
Papa zei dat dat iets is voor mensen die slimmer zijn dan de rest...
maar niet recht kunnen rennen.
Zelfbeschermend systeem.
Weet je zeker dat je hem niet kent? Thomas Schell?
Hij was in het gebouw.
Op 11 september.
Ik zoek het slot, voor deze sleutel, die in de enveloppe zat die ooit van mijn vader was.
Sorry, maar ik weet niets over de sleutel of je vader.
Mag ik dat lenen? - Natuurlijk.
Ik dacht dat je het heel erg mooi vond.
Veel dingen zullen hier veranderen.
Mag ik je kussen?
Je bent een lieve jongen, maar ik denk niet dat dat een goed idee is.
Mag ik een foto van je nemen, zodat ik je kan onthouden?
Hoe was de stripboekconventie? Was je daar de hele dag?
Kan je de deur open doen, alsjeblieft.
Oskar, kan je de deur opendoen, alsjeblieft?
Je bent heel erg dwars, laat me er in.
Waarom wil je binnenkomen?
Om je te zeggen dat ik van je hou.
Ik hoopte dat je... Ik weet niet of je hebt gehoord wat er is gebeurd...
maar ik wilde je gewoon laten weten dat ik in orde ben, alles is goed.
We weten nog steeds niet wat we moeten doen.
Het is best wel chaotisch, brandweermannen zouden moeten komen, wat?
Bericht drie, 11 september, 9.58 uur in de ochtend.
Het instorten van de twee torens. Zoals we eerder al zeiden, 110 verdiepingen beiden.
Ik zal je vertellen dat wat viel, wat ik zag... Oskar?
Oskar.
Oskar?
Ben je in orde? - Ja.
Ze lieten je vroeg vrij van school.
Ja.
Weet je wat er is gebeurd?
Ja.
Je moeder zal snel thuis zijn.
Wil je hier gewoon wachten, totdat ze er is?
Ik denk het.
Wil je dat ik hier samen met je wacht?
Dat hoeft niet.
Weet je het zeker?
Heel zeker.
Weet je het zeker?
Misschien rond de middag, zal dat waarschijnlijk plaatsvinden...
Oskar.
Heeft je vader gebeld?
Zijn er berichten achtergelaten op de voicemail?
Alle lijnen...
Alle lijnen zijn bezet op het moment. Wacht alstublieft...
Alsjeblieft, alsjeblieft.
Sorry, uw telefoontje is er niet doorgekomen. Probeert u het opnieuw.
Alle lijnen zijn bezet op het moment. Wacht alstublieft...
Oké, oké.
Sorry, door de vele telefoontjes, kunnen we uw telefoontje niet doorverbinden.
Is er een nummer dat ik kan vinden?
Nee, ik wil niet dat je langskomt. Ik wil het niet nog erger maken voor Oskar, dan dat het al is.
Ik bel je als ik je nodig heb, oké?
Aan het opnemen.
Hoi, dit is de familie Schell.
Vandaag is dinsdag, 11 september.
Hier is het feitje van de dag.
Het is zo koud in Wit Rusland...
dat adem gelijk bevriest met een krakend geluid dat het fluisteren van de sterren wordt genoemd.
Hoi, dit is de familie Schell...
Nu zal niemand er ooit naar hoeven te luisteren, zoals ik dat heb gedaan.
Net alsof er nooit iets gebeurd is.
Elke keer dat ik onze appartement verliet, werd ik wat lichter...
omdat ik dichter bij pap kwam.
Maar ik werd ook wat zwaarder, omdat ik verder weg was van mam.
Waarom kijk je zo naar me?
Hoe? - Alsof ik iets fout heb gedaan.
Heb je je mobieltje? - Hier.
Ik hou van je.
Misschien wachtte ze daar totdat ik weg zou gaan...
of misschien was ze al weggelopen.
Misschien praatte ze gewoon te zacht, zodat ik het niet kon horen.
Hazelle Black woonde in Hamilton Heights.
Lieve God, ik vraag u om over kleine Oskar te waken...
en ik zal naar God bidden, voor een wonder voor hem...
Dat U hem veilig moge houden en in Uw liefdevolle armen...
als hij zijn weg gaat. Amen.
Onthoud, elke dag is een wonder. - Ik geloof niet in wonderen.
Het vinden van waar deze sleutel in past, zou een wonder zijn.
Ik begon met een simpel probleem. Een sleutel zonder slot.
Ik ontwierp een systeem die bij het probleem paste.
Ik brak alles af, tot de kleinste deeltjes.
en dacht aan elk persoon als een nummer, in een gigantische vergelijking.
Het zou voor een kluisje kunnen zijn, of voor een doosje met een slot.
Het is oud. Mag ik kijken of het ergens in past?
Maar het werkte niet, omdat mensen niet zoals nummers zijn.
Ze zijn meer als letters en die letters willen verhalen worden...
en papa zei dat verhalen gedeeld moeten worden.
Dat is het, been, been...
Ik had voorgenomen om elke persoon die 'Black' heet, zes minuten te bezoeken...
maar het was nooit gewoon maar zes minuten.
Iedereen nam meer tijd dan dat ik eigenlijk gepland had...
om me te proberen te troosten en me beter te laten voelen over mijn vader.
En om mij hun verhalen te vertellen.
Maar ik wilde me niet beter voelen, en ik wilde geen vrienden.
Ik wilde gewoon het slot.
Ik kwam niet dichter bij mijn vader.
Ik was hem aan het kwijtraken.
Hé, wat ben je, een klootzak?
Eikels. Jullie allemaal in jullie stomme gebouw.
Het moet een hele verwarrende dag zijn. Ik bel je meteen terug.
Bericht vier, septem...
Oskar, wat is er aan de hand.
Beloof je me niet te begraven, wanneer ik doodga?
Het is midden in de nacht, Oskar.
Beloof je me niet te begraven, wanneer ik doodga?
Je gaat niet dood.
Je blijft nog lang leven. - Weet je zeker dat je van me houdt?
Helemaal zeker.
Plaats me dan in één van die mausoleum dingen, boven de grond.
We moeten praten. - Over mijn mausoleum?
Nee.
Over wat er aan de hand is.
Waarom vind je het zo moeilijk om met me te praten?
Als het je nog niet was opgevallen, de helft van de tijd slaap je.
En de andere helft van de tijd, vergeet je de eerste helft.
Je bent, wat ze in de wet 'in absentia' noemen.
Een afwezige ouder. - Dat was gemeen.
Welk gedeelte? - Alles.
Papa zei altijd dat de waarheid je zal bevrijden.
Pap is niet hier. Het is alleen wij twee.
Meer één en een kwart om nauwkeurig te zijn. - Loop niet uit deze kamer, Oskar.
Loop niet uit deze kamer, Oskar. - Wat als ik morgen doodga?
Je gaat morgen niet dood. - Pap dacht ook niet dat hij dood zou gaan.
Het gaat jou niet overkomen. - Hoe weet jij wat er gaat gebeuren?
Jij weet niet. Je hebt een lege doos begraven.
Dat is niet waar het om draait.
De herinnering aan hem ligt daar. - Het is precies het punt.
Pap bestond gewoon uit cellen en nu zijn ze op de daken...
en in de rivieren... - Oskar.
en in de longen van miljoenen mensen in New York, die hem elke keer inademen als ze ademen.
Zo werkt het niet.
Hoe weet jij nou hoe het werkt? Je weet niets over atomen of moleculen.
Hij kan zelfs deel zijn van hondenstront in Central Park.
Zo is het genoeg. Hou op.
Sorry, hondenontlasting. - Stop ermee.
Maar het is de waarheid. Waarom mag ik niet de waarheid zeggen?
Stop ermee. - Omdat hij dood is...
hoeft hij nog niet aardig te worden gevonden. Het moet ergens op.
Niet alles slaat ergens op. - Het moet ergens op slaan.
Er is niet overal een antwoord op. - Jij bent gewoon dom.
Het is totale onzin. Het is maar een doos, een lege doos.
Ik weet dat het een lege doos is.
Dat weet ik, maar ik deed het voor mij en ik deed het voor jou...
zodat we tenminste konden proberen om vaarwel te zeggen, tegen hem.
Omdat hij weg is, Oskar. Hij is weg en komt niet terug. Nooit.
Ik weet niet waarom een man met een vliegtuig een gebouw invloog.
Ik weet niet waarom mijn man dood is.
Wat je ook probeert, Oskar, het zal nooit ergens op slaan, omdat het nergens op slaat.
Het slaat nergens op.
Flikker op, je weet niets.
Waarom loog je tegen mij?
Waar heb je het over? - Waar was je?
Waar was ik wanneer? - Die dag, de ergste dag.
Je weet dat ik op werk was.
Er was hier niemand.
Ik wou dat ik hier toen was.
Maar het was niet mogelijk. - Je had het mogelijk moeten maken.
Ik kan het onmogelijke niet mogelijk maken.
Ik wou dat jij het was.
Ik wou dat jij in het gebouw zat, in plaats van hem.
Ik ook.
Dat meende ik niet echt.
Dat deed je wel.
Ga terug naar bed.
Ik heb geprobeerd je te bellen. Ik ben onderweg naar huis. Ik kom eraan.
Thomas, kan je me horen? - Ja, ik kan je horen.
Dit is ongelofelijk. Kijk je hiernaar?
Luister, er zijn meer mensen die de telefoon willen gebruiken, dus heb ik niet veel tijd.
Luister naar me. Ik ben thuis over 20 minuten.
Nee, luister naar mij. Ik ben in het World Trade Center.
Wat bedoel je met dat je in het World Trade Center zit?
Ik had een vergadering, maar het komt goed. Ze zeggen ons te blijven waar we zijn.
We hebben een raam vernield voor wat lucht. - Waar ben je?
Ik ben op de 106ste verdieping, er zijn er ongeveer vijftig van ons hier.
Luister naar me, je komt nu direct naar huis toe.
Het komt goed. Je zal in orde zijn.
Waar is Oskar?
Oskar is onderweg naar huis, maar je komt direct naar huis.
Ik zal hem bellen en ik zal het hem vertellen.
Hem wat vertellen? - Ik zal hem vertellen wat er gaande is.
Er is ons verteld te wachten waar we zijn en de brandweermannen zijn onderweg.
We zijn allemaal in orde.
Er is ons gezegd te wachten... - Thomas?
en dat is wat we gaan doen. - Thomas.
Oké? - Nee, het is niet oké. Luister naar me.
Je moet naar me luisteren. Dit is wat je gaat doen.
Je moet het trappenhuis zoeken. - Ja?
Hoor je me? - Ja.
Vind de trap en kom naar huis.
Schat, ik moet ophangen. Andere mensen moeten de telefoon gebruiken.
Het zal goed met me komen, het zal goed met je komen.
Stop met dat te zeggen. - Linda, luister naar me, je doet alles om...
mijn leven beter te maken. Ik wil dat je weet... - Vind de trap.
Ik wil dat je weet dat ik ontzettend veel van je hou.
Ik hou ontzettend veel van je.
Stop niet met tegen me te praten. - Ik zal je opnieuw proberen te bellen...
over een paar minuten. - Blijf alsjeblieft gewoon met me praten.
Oma, ben je wakker? Over.
Oma, word alsjeblieft wakker. Over.
Alsjeblieft. Over.
Oma?
Ik weet dat iemand daarin zit.
Ik zal je geen pijn doen.
Ik ben maar vier jaar oud. Leugen nummer 64.
Wie ben jij?
De huurder.
Ik ben Oskar Schell, oma's kleinzoon. Weet je waar mijn oma is?
BUITEN.
Buiten? Zo laat zachts? Weet je waar? Het is heel belangrijk.
We kunnen samen wachten.
Bent u een vreemde? Technisch gezien.
Ik zou nooit de slaapkamer van een vreemde in gaan.
Waarom praat je niet? Zijn je stembanden beschadigd, of zo?
Of heeft iets je heel erg laten schrikken?
JA.
Gaaf. Wanneer was de laatste keer dat je sprak?
Probeer je ooit wel eens te praten?
Waarom probeer je niet iets tegen mij te zeggen?
Kom op, mijn naam is de huurder.
Heb je een strafblad?
NEE.
Misschien doe je mensen pijn als beroep.
NEE.
Wat is je verhaal dan?
Mijn verhaal is mijn verhaal.
Ik moest het iemand vertellen. Ik kon het niet langer geheimhouden.
Mag ik je mijn verhaal vertellen?
JA.
Mijn vader ging dood op 11 september.
Nadat hij dood was gegaan ging ik zijn kamer niet meer in voor een jaar, omdat het te moeilijk was.
Het zorgde er altijd voor dat ik wilde huilen.
Maar op een dag, met lood in mijn schoenen, ging ik toch zijn kamer in.
Ik miste om taekwondo met hem te doen, omdat het me altijd aan het lachen maakte.
Maar ik ging in zijn kast, waar zijn kleren en zo waren.
Ik probeerde zijn oude camera te pakken met het bruine omhulsel.
Het viel ongeveer 100 treden en ik brak een blauwe vaas.
Daarin zat een enveloppe met 'Black' erop geschreven.
Ik wist dat pap ergens iets voor me had achtergelaten...
dat de sleutel open zou maken en ik moest het vinden, dus nam ik het mee naar Walt...
de sleutelmaker. Stan, de portier, zei me...
dat sleutels alles kunnen openen. - Een soort doosje met slot?
Voor alle vijf de wijken. Ik telde daar 472 mensen met de achternaam Black.
Er zijn 216 verschillende adressen. Sommige gezinnen leven samen, vanzelfsprekend.
Ik heb uitgerekend dat als ik er naar twee ga, elke zaterdag plus feestdagen...
min mijn Hamlet toneelstuk, mineralen...
munten en stripboeken zal het ongeveer drie jaar duren om alles uit te zoeken...
maar dat is wat ik ga doen. Naar elke persoon gaan die Black heet...
en uitvinden waar de sleutel in past en wat pap wilde dat ik zou vinden.
De beste mogelijke plek. Vier decimalen, dus als iemand...
Ik deel de mensen door de buurten zodat ik mijn moeder niet nog een leugen hoef te vertellen.
Omdat ze niet zou begrijpen dat ik eropuit moet gaan en...
erachter moet komen waar de sleutel in past, zodat ik dingen zou snappen...
die nergens op slaan, zoals dat hij werd vermoord in een gebouw...
door mensen die hem niet eens kenden.
En ik zie mensen die geen Engels praten, die in hun kamer schuilen met parkieten...
allemaal Black, ze gingen bidden en met God praten.
Als ze met God had gepraat, waarom had ze hem dan niet gezegd haar zoon niet te vermoorden?
Of om mensen geen gebouwen in te laten vliegen, misschien sprak ze tegen een andere God.
Geef me de man, wie is de vrouw, wie is de man, de vrouw...
allemaal tegelijk en ze wou me niet... ze maakte me bang, omdat ze zo anders was.
Ook al vroeg ik me nog af of ze een vagina of penis had, maar wat maakt het uit?
Hoe zou deze plek zijn als iedereen hetzelfde kapsel zou hebben?
En Mr Black, die geen geluid heeft gehoord, in 24 jaar.
Wat ik kan begrijpen, omdat ik papa's stem zo erg mis.
Hij zou zeggen: 'Ben je al wakker?' of... - Laten we iets gaan doen.
En ik zie de tweelingbroers die samen schilderen...
en er is een schuur, die gewoon... Maar het is gewoon een schuur.
En Astrid Black, zij heeft dezelfde tekening van dezelfde persoon, telkens weer.
Boris Black, de portier...
die ooit een leraar was in Rusland, maar zegt dat zijn hersenen doodgaan.
Ramos Black, die een muntenverzameling heeft, maar niet genoeg geld heeft om elke dag te eten.
Alan Black, wie uitzicht heeft over Everson Park, maar er geen sleutel voor heeft...
wat net zo erg is als een aap voor een stenen muur.
Het voelt alsof ik tegen een muur aanloop, omdat ik de sleutel op 148 verschillende plekken...
maar de sleutel paste niet.
Het opent dat alles dat wat pap wilde dat ik zou vinden.
Zodat ze weten dat zonder hem alles goed komt.
Laten we het daar laten. - Ik ben elke keer nog bang...
wanneer ik naar een vreemde plek ga.
Ik ben zo bang dat ik mezelf vast moet houden, omdat ik denk dat ik anders uit elkaar val...
maar ik vergeet nooit wat ik hem tegen mama hoorde zeggen over de zesde wijk.
Als dingen gemakkelijk te vinden zijn... - Zijn ze het niet waard om gevonden te worden...
Maar ik ben zo bang elke keer dat ik het huis verlaat...
Elke keer dat ik een deur hoor opengaan.
Ik weet nog steeds even weinig als toen ik begon.
Soms mis ik mijn vader meer dan ooit, terwijl het punt was dat ik zou stoppen hem te missen.
Het doet te veel pijn.
Soms denk ik dat ik iets ga doen, wat heel erg slecht is.
Slecht?
Ik ben moe. Ik ga naar bed.
Vertel oma niet dat we elkaar hebben ontmoet.
Zou je willen dat ik
Wat zou willen?
Met je mee ga zoeken? - Nee, absoluut niet. Nee, nee.
Tuurlijk. Aankomende zaterdag, 7 uur 's ochtends.
Ik kwam daar, 23 minuten en 37 seconden te vroeg, voor het geval dat.
Ik wist niet zeker of ik wilde dat hij er ook zou zijn.
Ik wist niet eens of ik wilde dat hij er niet zou zijn.
Ik gaf het een dag om erachter te komen.
Als je met me meegaat, zijn er regels.
Je hebt recht op twee toiletpauzes.
Eén stop van 19 minuten, om te eten.
Het bezoeken van bezienswaardigheden is strikt verboden.
Al moeten we misschien wel historische plekken bezoeken.
Ook is er een lijst van 15 makkelijke vragen over jezelf waar je antwoord op moet geven.
Kom op.
Regel nummer vier is dat je me bij moet houden.
Ik kan niet om de twee minuten wachten.
Jean Black woont in zone 'H'. Flat 8, Q16
Het is in de Rock Ways, 18 kilometer veder op. Deze kant op.
Ik neem de trein niet. Het is niet veilig.
Het is een makkelijk doelwit. Dat is al het openbaar vervoer.
Je kunt worden neergeschoten door mensen die je niet eens kennen.
Hij zei: 'Ik kan niet zover lopen'.
Hij zei dat als ik wilde dat hij meeging, dat het met de bus of de trein moest.
En de trein was een stuk sneller.
En hij schreef: 'Er is niets om bang voor te zijn'.
Waar ik op zei: 'Dat is makkelijk voor jou om te zeggen'.
Terwijl het dat eigenlijk niet was.
Soms moeten we onze angsten onder ogen zien.
Denk nergens aan.
Dat is een 'oxymoron', zoals 'nu dan'.
Een 'oxymoron' betekent dat twee woorden elkaar tegenspreken.
Mijn vader in ik hadden vroeger oxymoron oorlogen.
'Serieus leuk' - 'Verdovende stilte'
'Originele kopieën'
'Missend gevonden'
'Student leraar'?
'Vloeibaar gas'.
'Duidelijk verward'. - 'Levende dode'.
'Bijna precies'. - 'Originele imitatie'.
'Per ongeluk express'.
'Mega garnaal'.
Ook al zei hij geen woord...
voor de eerste keer sinds papa doodging, had ik het gevoel dat ik met iemand kon praten.
Er is niemand thuis.
Als je dat nog een keer doet maak ik je af.
Wat doe je? - Ga weg hier.
Wat doe je met die camera?
Waarom ben je gestopt met praten?
Ik heb uitgebreid onderzoek gedaan.
Het is medisch gezien onmogelijk om te stoppen met praten.
Tenzij je stembanden eruit zijn gehaald, of zijn doorgesneden.
Of een ziekte als keelkanker, of zoiets.
Of anders is het een hysterische reactie op één traumatische gebeurtenis...
waarin de persoon een psychologisch besluit maakt om niet te spreken...
omdat het spreken die gebeurtenis weer zal doen leven.
Ik vond gewoon dat je het moest weten.
Wacht. Ik kan hier niet overheen.
De brug is niet goed. Zo meteen zak ik er nog doorheen.
Ik kan vanaf hier niet lezen wat je aan het schrijven bent.
Hij schreef: 'Als je de brug oversteekt, zal ik je mijn verhaal vertellen. '
Wacht op mij. Ga niet te ver. Wacht op mij.
Hij schreef ook: 'Laten we een pauze nemen, dan gaan we praten. '
Dat kunnen we niet. We zijn nog maar net begonnen.
Wacht hier.
Ga niet weg.
Hallo?
Hoor je me?
Er is hier niemand.
Je had beloofd om niet weg te gaan.
Wat zegt hij?
Hij zegt: 'Ik heb in veel plaatsen gewoond, maar ik ben geboren in Duitsland.
Na de oorlog ben ik getrouwd, er was een kind...
maar ik was te bang om een vader te zijn.
Toen ik nog jong was, zat ik in een bomkelder met mijn ouders, een bom ging af...
en ze werden allebei gedood. - Is dat waarom je gestopt bent met praten?
Ik zal een frisdrankje voor je halen.
Is dat wanneer je stopte met praten?
Ja. Nee.
Ik vraag jou niet veel. Ik zou willen dat je mij ook niet veel vraagt.
Ik wil dat je vanaf nu met mij meegaat.
En hij haalde zijn schouders op, zoals papa deed. Ik vond dat prachtig.
Een maand lang, de zaterdagen en zondagen ging hij met mij mee.
En zagen we nog 37 "Black's".
Nee.
Je moet kijken wat je doet.
Cassidy Black woont niet in Glondale, ze woont in Woodhaven.
Hier, laat me je helpen.
Aurelia Black, woont in Whitestone. Baz Black, woont in Flashing.
B. Black, woont in Rosedale.
B.G. Black, woont in Sunnyside. Begrepen?
Morgen, kunnen we naar Amaro Black en zoon J.J gaan.
Waarom niet een dag vrij en film kijken?
Regel 7: niks staat de zoektocht in de weg.
Hallo, mijn naam is Oskar Schell, mijn vader...
De verkeerde kant op.
Geniet je ervan?
Weet je, ik zeg niks als je te traag loopt. Omdat je er niks aan kunt doen.
En ik zeg ook niks als je drie keer per uur naar de wc gaat, want ik weet dat je moet.
Maar je kan wel wat sneller eten.
Dat was James Black, Don Black, Amos Black.
Godfrey Black.
En drie Ben Blacks Zinloos.
Genoeg voor vandaag.
We zijn nog niet klaar.
Hé, jongens. Ik heb een vrouw en kinderen thuis waar ik heen moet.
Alsjeblieft, geef me nog heel even.
Oké.
Ben Black.
Godfrey Black.
Amos Black.
Hé, jongen. Je hebt een loper nodig.
Stop.
Dat kan ik niet.
Als ik je een vraag zou stellen, zou je mij dan de waarheid zeggen?
Zelfs, als het mij pijn zou doen.
Ja.
Denk je dat de sleutel op een slot past?
Ja.
Echt waar?
Ja.
Ik bedoel, echt waar?
Ja.
Denk je dat we het slot zullen vinden.
Nee.
Ik ben er ook niet zo zeker van.
Dus, misschien moeten we stoppen met zoeken?
Er is iets wat ik je moet laten zien.
Ik wist het niet zeker, dus zei ik niks. Maar ik voelde het de gehele tijd.
Zoals hij liep, de manier waarop hij zijn schouders ophaalde.
Zoals mijn oma niet over hem wilde vertellen.
Hij moet mijn opa wel zijn.
Mijn moeder is er niet.
Deze kant op.
Je kan op mijn bed zitten.
Ik heb deze uitgeprint van het internet.
Dit is hem waarschijnlijk, of het zou hem kunnen zijn.
Hij is gekleed zoals hij was.
Toen ik hem uitvergroot, totdat de blokjes zo groot werden, dat het geen persoon meer leek...
soms zie ik dat hij een bril op heeft.
Of, ik denk dat ik dat zie.
Waarschijnlijk, zien de andere kinderen hun vader er ook in.
Dit is wat ik je wilde laten zien.
Op de ergste dag van mijn leven, liet mijn vader zes berichten achter op dit antwoordapparaat.
Niemand anders heeft ze ooit gehoord, behalve ik.
Je moeder?
Zij zeker niet.
Het eerste bericht was om 8:56 uur.
Ik was nog aan het wachten om school binnen te gaan.
Ik was met Minch aan het spelen, de tijd te verdrijven.
Ben je er? Hallo?
Ik probeerde het kantoor te bereiken, maar niemand nam op.
Luister, er is iets gebeurd...
ik ben in orde, ze vertellen ons te blijven waar we zijn.
Het tweede bericht kwam om 9:12 uur.
Toen zat ik al in de klas.
Ik ben het weer. Hallo?
Sorry, ik hoopte dat je thuis zou zijn.
Ik weet niet of je gehoord hebt, wat er gebeurd is? Ik wilde je laten weten...
dat ik in orde ben. Alles is in orde. We wachten nog op wat we moeten doen.
Het is behoorlijk chaotisch, de brandweer had er al moeten zijn, wat?
Het derde bericht kwam om 9:58 uur.
Een paar van ons liepen naar huis met Minch zijn moeder.
Die zei dat er iets aan de hand was, maar vertelde niet wat.
Ik stopte bij een groenteboer op de hoek van de 92e en Broadway.
Om een sapje te kopen.
Ik weet dat ik daar op dat tijdstip was, omdat ik het bonnetje had bewaard.
Daar stond de tijd op.
Hallo?
Nee.
Ik moet ze allemaal voor je afspelen.
Het vierde bericht kwam om 10:07.
Gezien dat de gemiddelde loopsnelheid van een kind van mijn leeftijd...
1,34 meter is per seconde.
En dat er negen minuten zat tussen die twee berichtjes.
Ik heb berekend, dat ik 725 meter heb gelopen.
Ik was op het punt van de United Church op Broadway.
Ik weet dat, omdat ik terug ben gegaan en het berekend heb.
Ik ben het, ik hoopte dat je thuis was...
ik wilde je heel graag spreken...
ik wilde je uitleggen, je uitleggen...
alsjeblieft, ik heb nog heel even nodig.
Ik kan de telefoon niet lang gebruiken, maar ik wilde je vertellen...
hoeveel ik van je hou.
Ik wilde je vertellen, hoeveel ik van je hou.
Wat? - Ik kan er niet goed naar luisteren.
Het vijfde bericht kwam om 10;17 uur.
Ik was met Stan de portier aan het praten, toen pa deze achterliet.
Ben je er?
Neem alsjeblieft op, als je er bent.
Nee. - Stop, genoeg.
Er is nog één bericht. Het zesde bericht.
10:27 uur.
Stop. Genoeg!
En geen zoektocht meer.
Hé, wacht eens even.
Wat ga je doen?
Alles zou beter moeten gaan, maar het wordt slechter.
Wie zegt dat het beter zou moeten gaan.
Dus, dat is het?
Wilde je helpen, maar ik doe je pijn.
Wil je gaan, ga maar. Ik wist altijd al dat je mijn opa was.
Maar als je denkt dat we je gaan missen als je nu weggaat...
maak je geen zorgen, want dat zullen we niet doen.
Eigenlijk, moet ik je bedanken.
Mijn vader was de beste vader in de wereld, omdat jij de aller-slechtste bent.
Mijn vader was de beste op universiteit.
Hij was aanvoerder van het baseball team en was mederedacteur bij de schoolkrant.
Toen hij afstudeerde, ging hij naar Rockford. Waar hij afstudeerde in Biochemie.
Hij kwam mijn moeder tegen in een boekenwinkel.
En hij vroeg haar ten huwelijk in Norwalk, Connecticut.
En elke zomer gingen we terug naar Toby Pad en hij vroeg haar opnieuw te trouwen.
De dag dat ik geboren was, heeft hij bladeren geperst, met waxpapier...
en ze hangen daar nog steeds, in het slaapkamer raam.
Hij wilde een wetenschapper worden, maar hij werd een juwelier.
Zodat hij geld voor onze familie kon verdienen.
Hij vond benzine lekker ruiken, hij haatte tomaten.
Hij praatte nooit tegen me alsof ik een kind was.
Dus om die reden zijn jouw laarzen zwaarder dan die van mij.
7181250423
Hallo?
Hallo, mijn naam is Oskar Schell. - Oskar? Dit is Abby Black.
Ben je daar? Hallo?
Ik ben het, Oskar Schell. - Oskar, je bent gegroeid.
Laten we gaan. - Waar gaan we heen?
Ik ga nooit met vreemden mee. - Dat is goed, maar we zijn niet echt vreemden.
Stap in.
Ik heb het je al eerder verteld toen je hier was maar ik wist helemaal niks over de sleutel.
Maar dat weet je wel. - Nou, mijn man...
ex-man...
vertelde over het ontroerend goed waar je het over had.
Dus ik denk dat je met hem moet praten. - En waar is die dan?
Op zijn werk. Ik breng je er nu heen.
Op zondagnacht? - In Japan is het maandagochtend.
Hij zei dat je wel naar boven mocht komen.
Op de 32e verdieping. - Ga je niet mee?
Ik wacht hier wel.
Veel succes.
Kom maar binnen.
Wat kan ik voor je betekenen? - Kende u mijn vader?
En wie is jouw vader? - Thomas Schell.
Ik denk het niet, ik ken geen Schell's - Hij is overleden op 11 september.
Dat spijt me. - Ik heb een envelop met uw naam erop gevonden...
en ik dacht dat het je vrouw was maar dat is nu jouw ex-vrouw...
maar ze wist niet waar ik het over had en er riep een man om me vanuit de kamer.
Wat weet je over mijn vader? - Wanneer was dit?
Drie maanden, 17 dagen acht uur...
zestien minuten, elf en nu twaalf seconden geleden.
En vanavond om 7:42:46 heb ik een krantenknipsel gevonden...
Mijn vader zei dat ik moest blijven zoeken en toen vond ik een nummer op de achterkant.
En dat was het nummer van Abby Black.
Dat was ik, bij het huis. Ik ging net verhuizen.
Dat weet ik.
Wat was er zo speciaal aan de envelop?
Mag ik dat zien?
Stond er iets op de envelop. - Er stond Black op.
Heb je het in een blauwe vaas gevonden?
Ik kan het niet geloven. Dit is echt ongelofelijk. Ik zoek deze sleutel...
al meer dan een jaar.
Ik zoek al maanden naar het slot. - Dan waren we naar elkaar opzoek.
Wat opent het? - Een kluis.
Wat heeft het met mijn vader te maken? - Met jouw vader?
Ik heb het in mijn vader z'n kast gevonden.
En omdat hij dood is kon ik hem niet vragen wat het betekende.
Dus ik ben zelf op onderzoek uitgegaan.
Mijn vader is ook overleden, een paar jaren geleden.
Hij kwam binnen voor een controle en hij...
Hoe dan ook...
Het eerste wat er wordt verteld is dat hij nog maar een paar maanden heeft.
Ik moest bedenken wat ik met zijn spullen ging doen, met zijn boeken, zijn meubels.
Wilde je ze niet houden? - Ik wilde helemaal niks houden.
Ik verkocht alles.
Mijn vader en ik waren niet echt close.
Hij gebruikte zijn laatste maanden om brieven te schrijven.
Neven, zakenpartners, mensen waar ik nog nooit van had gehoord.
Hij schreef over allerlei dingen die hij wilde doen maar die hij nooit heeft gedaan...
en alle dingen die hij heeft gedaan maar die hij niet wilde doen.
Hij deelde alle dingen die hij nooit met mij heeft gedeeld.
En alles wat ik over hem wilde weten...
Heb je een knuffel nodig? - Nee, het gaat wel goed.
Heeft hij jou geen brief geschreven? - Ja, maar ik was te bang om hem te openen.
Ik zou heel nieuwsgierig zijn. - Mijn vrouw zei dat ik normaal moest doen.
Kinderachtig. - Maar je was wel zijn kind.
Ik was bang dat het een soort bekentenis was. Maar ik hoopte op een verontschuldiging.
En dat hij van me hield.
Iets persoonlijks over ons. Maar dat was het niet.
Aan het einde van de brief schrijft hij...
"Er zit iets in de blauwe vaas dat ik aan jou wil geven...
op de bovenste plank in de slaapkamer. Ik denk dat je wel begrijpt waarom ik dit aan je geef."
Maar ik heb de blauwe vaas verkocht. Sterker nog, ik heb het weggegeven...
aan jouw vader, denk ik. Dus daarom probeer ik hem te vinden.
Dus je hebt mijn vader ontmoet? - Ik denk het wel.
Kun je hem nog herinneren?
Hij zei iets over een verjaardag.
Het is voor mijn vrouw... - 14 december.
En dat hij een verrassingsfeestje aan het regelen was voor jouw moeder...
en iets over een chic restaurant.
Zijn pak... - Zonder de sleutel kon ik niks beginnen.
Daarom moest je hem vinden.
Maar ik wist niet hoe. Ik wist niet eens hoe hij heette.
Ik ben een paar weken door mijn oude buurt gelopen, hopend dat ik hem zou treffen.
Ik had een briefje opgehangen waarop stond: "De man die de blauwe vaas heeft gekocht...
wil je alsjeblieft contact met me opnemen."
Maar, dat was een week na... Je weet wel...
11 september. Iedereen hing briefjes op.
Je hoeft niet meer te zoeken.
Het spijt me. Ik weet dat je ergens naar opzoek was en dit is het niet.
Het geeft niet.
Laten we naar de bank gaan en als we weten wat het is, delen we het.
Heel aardig van u, maar bedankt.
Het komt wel goed met je.
Mag ik je iets vertellen wat ik nog nooit aan iemand heb verteld.
Natuurlijk.
Op die dag heeft de school gelokt ons naar huis gestuurd toen we er net waren.
Ik ben naar huis gelopen.
Mijn vriend had gezegd te bellen, dus ik heb het antwoordapparaat afgeluisterd.
Er waren allemaal berichten. - Van je vriend...
Van mijn vader. Hij was in het gebouw.
Maar er is iets wat ik nog nooit aan iemand heb verteld.
Aan niemand, nog nooit.
De telefoon ging over...
Ik kon hem niet opnemen. Ik kon het gewoon niet.
Hij ging maar over maar ik was helemaal verstijfd.
Ik wilde hem opnemen, maar ik kon het niet.
Het antwoordapparaat ging aan.
Hij bleef maar piepen.
En toen hoorde ik zijn stem.
Ben je daar?
Ben je daar...
Hij had me nodig maar ik kon hem niet opnemen. Ik was bang, ik kon het gewoon niet.
"Ben je daar?" Dat vroeg hij negen keer.
Dat weet ik omdat ik het geteld heb.
Waarom vroeg hij niet om iemand? Is iemand daar?
Hij bedoelde echt maar één persoon. Ik denk dat hij wist dat ik er was.
Misschien gaf hij mij de tijd om mezelf te vermannen.
Hij wachtte het langste tussen het derde en het vierde bericht, dat was 15 seconden.
Ik kon andere mensen horen huilen.
Ik hoorde helikopters.
Ik hoorde glas breken.
Toen werd de verbinding verbroken.
Kun je het mij vergeven? - Jou vergeven?
Voor wat? Omdat je niet durfde op te nemen?
Omdat ik het niemand durfde te vertellen.
Natuurlijk vergeef ik het jou.
Je wil niet geloven hoeveel beter ik me daardoor voel.
Ik hoop dat je vindt wat je zoekt.
Ik moet gaan.
Dank je wel.
Wat doet hij?
Het is al goed. Geef het maar aan mij.
Laat maar los.
Het is al goed, rustig maar.
Ik beloof dat ik snel beter wordt. Ik zal normaal worden.
Dat is het laatste wat ik zou willen. Je bent perfect.
Ik heb ontzettend mijn best gedaan. Ik zou niet weten hoe ik het beter moet doen.
Ik weet dat je dat hebt gedaan.
Dat weet je niet. - Dat weet ik wel.
Je weet het echt niet, mama. - Je vader zou erg trots op je zijn geweest.
Dat je nooit opgehouden bent met zoeken.
Denk je dat ik je ooit uit mijn ogen zou verliezen?
Denk je dat ik jou iets zal laten overkomen?
Ik heb altijd geweten waar je was.
Echt waar?
Toen Stan, de portier me vertelde over al de telefoonboeken voor een schoolproject.
Ik wist dat je ergens mee bezig was.
Hoe dan?
Dat project hoef je pas over een jaar of zeven te doen.
Dus ik ben in je kamer geweest en heb me proberen in te leven in jou.
Ik wilde begrijpen...
Hield je mij in de gaten?
Ik was op zoek naar jou.
Ik heb je betoverde spel gevonden met de zwarte lijst.
Ik zag je index systeem over de vijf wijken.
Mijn IZI. - Je IZI?
Inklapbare Zone Index.
Ik zag hoe je de laatste 4 cijfers van de telefoonnummers had gebruikt.
Dat vond ik heel slim van mezelf. - Dat was heel slim van je.
En toen heb ik mijn eigen kaart gemaakt.
En ik heb jouw gebieden erin geplaatst.
104. - 216 adressen.
472 mensen die Black heetten.
Ik heb een lijst gemaakt van alle mensen waar je dat weekend naar toe zou gaan.
Ik belde de mensen waar je al was geweest en ik ging naar de mensen waar je nog heen moest.
Heb je dat gedaan? Allemaal?
Sinds mijn man dood is gaat mijn zoon door de hele stad met een sleutel...
waarvan hij denkt dat het een aanwijzing is, dus hij is heel erg...
Heel erg bedankt.
Dus als hij komt, neemt hij deze kaart mee en...
Hector Black hield van knuffelen. - Hij heeft me 17 keer geknuffeld.
Ik wilde weggaan, maar hij bleef maar knuffelen.
En hij denkt dat het te maken heeft met...
de dood van zijn vader. - Dat is een zielig verhaal.
Ik vond Elaine Black leuk met haar luidruchtige kinderen.
Heb je een tekening gekregen. - Heel erg veel.
En als hij komt kunnen jullie hem misschien daar even op laten zitten.
En dan had je nog Leigh-Anne Black. - Ze schreeuwde dat ik weg moest gaan.
Ja, ook tegen mij. En misschien is het in verband met...
Alsjeblieft, ga weg.
Mona Black had een indrukwekkend verhaal.
Toen ik bij haar was barstte ze in huilen uit. Het komt wel goed met hem.
Hij heeft alleen maar een paar vragen.
Weet je zeker dat je dit wilt?
Het ging goed met haar toen ik daar was.
Ik wist hoelang het duurde voor jou om van Elaine Black...
naar Harlan Black te gaan.
Het spijt me van je vader.
Mama, het is die jongen.
Ik vind dat onze moeders op elkaar lijken, jij niet?
Dus je wist van de sleutel.
Ik wist dat je ging proberen om ergens achter te komen.
En ik moest je helpen.
Was je niet bang dat ik verkracht, neergestoken of vermoord ging worden?
Elk uur van de dag.
Ik kon pas adem halen wanneer de deur achter je dicht viel.
Ik ben thuis.
Ik dacht dat alleen papa zoals mij kon denken.
Er zijn vast heel veel die wel iets hebben verloren.
Net zoals wij.
Wat mis je aan hem?
Ik mis heel veel van hem.
Ik mis hoe hij het weer kon voorspellen door alleen maar het raam aan te raken.
Of dat hij het huis in kwam en schreeuwde: "Wat is iedereen aan het doen?"
Ik mis hoe hij zijn arm in de bonen van een koffiezetapparaat drukte...
omdat hij het gevoel daarvan lekker vond.
Daar werd ik altijd heel boos over omdat iedereen in de winkel naar hem keek.
Waren ze dat? - Dat weet ik niet.
Ik mis zijn stem.
Ik mis zijn stem die mij vertelde dat hij van me hield.
Ik ook.
Het geeft niet als je verliefd wordt op een ander. Als je dat zou willen.
Ik wordt nooit weer in één oog opslag verliefd.
Niemand is zoals hij.
Hij zei tegen me: "Ik hou heel erg van jouw moeder".
"Ze is zo'n goeie meid. "
Ik vertel je niet vaak genoeg hoeveel ik van je hou, of wel?
Ja, dat doe je wel.
Dat doe je wel.
De trap is kapot. - Jij gaat vroeg naar school.
We hebben geen school vandaag. Het is vandaag Presidenten dag.
Ik dacht dat dat in februari was? - Dat hebben ze veranderd.
Ik had iedereen een brief geschreven die ik had ontmoet.
Er stond in:
Beste meneer, of mevrouw.
Of Abby, of Hazelle, of Tommy, of Elaine.
Of iedereen die ik heb ontmoet die de achternaam Black hebben.
Je kan je me misschien herinneren. Mijn naam is Oskar Schell.
Ik ben bij u op bezoek geweest omdat u misschien kon helpen een slot te vinden...
waar de sleutel in past die mijn vader mij had achter gelaten.
De meesten van jullie waren heel erg behulpzaam en vriendelijk tegen me.
Daarvoor wil ik jullie bedanken.
En ik wil je bedanken voor het laten paardrijden.
En voor de tekening van mij met mijn sleutel.
Jullie willen misschien wel weten dat de sleutel niet voor mij bestemd was.
Hij was bestemd voor Mr William Black...
die hem misschien nog wel meer nodig had dan ik.
Ik was teleurgesteld, duidelijk.
Maar ik ben blij dat hij is waar hij hoort.
Ik ben zelfs blij met mijn teleurstelling. Want dat is beter dan niks.
Mijn vader vertelde me dat New York ooit nog een zesde wijk had, die weg gedreven was.
Ze hebben het geprobeerd te redden maar dat is ze niet gelukt.
En het komt nooit weer terug.
En hoe graag ik het ook zou willen...
mijn vader komt nooit meer terug.
Ik dacht dat ik het niet zonder hem kon. Maar nu weet ik dat ik dat wel kan.
Ik denk dat dat mijn vader heel erg trots had gemaakt.
En dat is alles wat ik wilde.
EXTREEM LUIDRUCHTIG EN HEEL ERG DICHTBIJ
OPGEDRAGEN AAN MENEER THOMAS SCHELL
Ik kreeg het adres van de huurder van oma.
Ook al wilde ik zeggen: "Jij egoïstische klootzak...
Maar ik deed het niet.
Ik vroeg hem om thuis te komen.
Gefeliciteerd Oskar.
Met ongelofelijke moed en de wijsheid van een oudere...
heb je verkennings expeditie nummer zes opgelost.
Je hebt het bestaan van de zesde wijk aangetoond en je eigen perfectie.
Waar ze ook zijn, de mensen van de zesde wijk vieren het.
En ik ook. Nu is het tijd om naar huis te gaan.
Vertaald door Simply ReleaseS Toppers Markow87, CoproManiac en Depositair
Sync: Oemoe
Gedownload van www.ondertitel.com