Pak haar!
Haal ze uit mekaar!
Laat me los!
Haal ze uit mekaar!
Ik zal nooit die dag in juli 1942 vergeten
waarop de moffen joodse kinderen uit hun ouders armen rukten.
Het is alsof het gisteren was.
Ik kan het gegil van de kinderen nog horen.
De ergste herinnering van m'n leven.
Het was pure wreedheid.
Excuseer, maar...
hebt u gezien hoe de Duitsers de kinderen meenamen?
- De Duitsers? - Ja.
- Zeker weten? - Het is drie jaar geleden.
Omdat we niet weten of het de Duitsers waren
of Franse gendarmes
die ze uit mekaar haalden.
Ik zag vier Duitse soldaten, vlak voor me.
En ik hoorde het gegil.
Dames en heren, we gaan.
Dames en heren!
U hebt
gegil gehoord, akkoord. Maar wat hebt u gezien?
Er waren heel veel mensen. Ik heb niet alles gezien.
Ik hoorde het zeggen. Dat het de moffen waren,
weet iedereen.
We vragen u niet wat iedereen weet,
maar wat u gezien hebt. Wij willen uit naam
van het Franse volk uitvinden wat er echt gebeurd is.
- "Echt gebeurd"? - Ja.
Wat maakt het uit of het de moffen of de gendarmes waren?
EEN FRANS DORP
ACHTER DE MUUR
Hoe gaat het met u?
Het gaat slecht met Hortense.
Echt slecht.
Ik hoor dat haar haar aangegroeid is.
Natuurlijk, maar goed...
Komt ze vanmiddag getuigen?
Normaal gezien wel.
Volgens Lévy kan zij mijn zaak helpen.
Goed dat we een joodse advocaat hebben.
Dat komt goed over, maar...
zal hij zich volledig inzetten?
Ik bedoel, als ik een jood was,
zou ik mij het gebeurde kwalijk nemen.
- Verwijt u het uzelf niet? - Ik ben ambtenaar.
Ik gehoorzaamde, deed wat ik kon.
Ik ben niet trots,
maar ik verwijt mezelf niks.
Ik verwijt het me wel.
Da's typisch u.
Weet u,
u bent mijn enige vriend.
Ik ben uw vriend niet.
Niet?
Nou, ik ben wel de uwe.
Servier, we hebben samen veel meegemaakt
en ik respecteer u, maar...
dat is geen vriendschap.
Want...
u hebt wel vrienden?
Nee.
Misschien omdat u niet ziet wie uw vrienden zijn.
Hoe kom je aan nylonkousen?
Dragen de GI's die soms?
Ze zijn voor officiersvrouwen.
Of hun minnaressen dus.
Het is in elk geval goede kwaliteit.
Logisch, ze zijn Amerikaans.
Maar wel duur.
Heel duur.
Hoeveel?
Duizend dollar voor de kousen,
de cornedbeef, de chocolade en de bourbon.
Je overdrijft het, Tom.
Het leven is duur!
Wat als we je aangeven bij de militaire politie?
Bedreig je nu een officier van het Amerikaanse leger?
Da's dezer dagen niet zo slim.
Hij maakt een grapje.
Franse humor!
Grappig!
Ik vind duizend dollar oké.
We halen er het drievoudige uit.
Waar bemoei je je mee, ventje?
Laat maar.
Hij heeft gelijk.
Dat hij de deal verknalt?
Ga liever op de uitkijk staan.
Dat kan je tenminste aan.
Goed, dames,
doen we zaken of niet?
Dat is niet slecht.
- Papa? - Wat?
Ik ben m'n schrijfschrift vergeten.
Nee toch hè, Gustave.
Gisteren je penhouder. Vandaag weer je schrift.
Ik heb geen tijd om terug naar huis te gaan.
De juf zal boos op me zijn.
Dan krijg ik een standje.
Ik heb geen tijd om terug te gaan.
Mama is er niet meer, je moet zelf nadenken.
De smeris is er. Tom heeft ons verlinkt.
Wat lieg je nu weer?
- Ze staan er al een uur. - Hoe weet je dat?
Een kerel doet of hij z'n auto staat te wassen.
Ze hebben vast gewacht tot Tom wegging.
Politie! Doe open!
Snel, ik hou ze wel op.
- Je wilt ons verraden! - Bek dicht! Kom.
In naam der wet, open de deur!
Niet te strak.
Ga je weer lunchen na de vergadering?
Als burgemeester moet ik met de raad eten.
Da's m'n plicht als burgervader.
Die plicht heeft een brede rug.
En vooral een dikke buik.
Heb je slecht geslapen?
De kamer is zo slecht geïsoleerd, ik had het koud.
Ik heb het steeds zo koud,
vooral nu de radiator kapot is.
- Ik hou zielsveel van je. - Ik niet van jou.
Waarom blijf je dan bij me?
Voor Françoise?
Niet alleen.
Voor de sociale positie?
Niet alleen.
Waarom dan?
Omdat ik het bij jou altijd warm zal hebben.
- Burgemeester. - Meneer L'Herbier.
Groet u mevrouw Richard niet?
Ik kan niet iedereen groeten.
Mevrouw Richard.
Hebt u een probleem met vrouwen in de politiek?
Absoluut niet. U krijgt zelfs als eerste het woord.
Ik verklaar raadsvergadering nr. 171 van Villeneuve geopend.
Beginnen we met de algemene vragen?
Mevrouw de wethoudster voor huisvesting,
de democraten luisteren.
We hebben 1313 huisvestingsverzoeken.
Hoeveel willigen we er in?
Er zijn geen woningen meer.
We huisvesten 1800 mensen, met meer dan 3 gezinnen per woning.
De geruchten, vast ongegrond,
zeggen dat je als lid van de FTP
sneller hulp krijgt. - Schandalig.
75.000 gefusilleerden...
Draaien zich om in hun graf, ja.
En zij die zich graag willen omdraaien in hun bed?
Verzetsmensen en hun gezinnen krijgen inderdaad voorrang,
de FFI net zo goed als de FTP.
Ik heb lijsten met de partijen...
Nee, het is al goed!
En de barakken in aanbouw?
Van de eerste 200 is de helft onbewoonbaar.
Er komen er 150 nieuwe, over een half jaar.
Geef me minstens één goed bericht.
Goed, nee, maar ik heb wel iets grappigs.
Even lachen is toch al iets.
Twee afdwalende verliefden
belandden vannacht op het kerkhof.
En midden in de actie, hop,
stuitten ze op een onontplofte bom.
Vast van het bombardement van augustus.
2500 kg. Het is een flinke.
De ontmijners willen 10 graven legen
om hem veilig te ontmantelen.
Zelfs de doden lijden onder de huisvestingscrisis.
Prefect, wat een verrassing!
Excuses voor het storen. Er is iets onverwachts gebeurd.
De gemeenteraadsverkiezing van Villeneuve is ongeldig verklaard.
Wat?
De beweegredenen komen vanavond.
De communisten hadden bezwaar aangetekend
omdat de vrouwen, die voor het eerst stemden,
niet voldoende zijn ingelicht over hun rechten.
Vrouwen in de politiek, burgemeester.
Of liever ex-burgemeester.
We vragen u de situatie waardig te aanvaarden. Bedankt.
Er komen zo snel mogelijk nieuwe verkiezingen,
de minimale wettelijke termijn voor de 1e ronde is zes weken.
Ik dank u.
Dit is fantastisch.
Gefeliciteerd.
Zet alles op alles om het zo snel mogelijk te organiseren.
We moeten lijsten opstellen.
Wat ga je doen als je thuiskomt?
Met Geneviève trouwen.
En als ze niet gewacht heeft?
Praat geen onzin.
Ze reageerde niet op je laatste brief.
Die is vast kwijtgeraakt.
Onze brieven raken niet kwijt.
Of de hare is kwijtgeraakt,
of de mijne.
Daarom kreeg ik geen brief.
Hoe blijf jij altijd zo optimistisch?
Weet ik niet.
Ik ben zo geboren.
Ik denk altijd dat alles slecht afloopt.
En dat gebeurt dan ook.
Stom om dat te zeggen.
Maar wel waar.
Maar goed, stel dat Geneviève niet op je gewacht heeft.
Want volgens mij is het geen geduldig type.
Wat doe je dan?
Sluipschutter!
Fernand! Fernand!
Verpleger!
Geen beweging tot die smeerlap gelokaliseerd is!
Sst.
Ik zei het toch.
En, heeft Antoine z'n buik weer gevuld?
Ja. Bedankt.
Heeft hij al op een boerderij gewerkt?
Nee.
Maar u mag wel gewoon u zeggen. Of je.
Wat u wilt.
Wil hij zich nuttig maken?
Oma, hij is net aangekomen. Laat hem met rust.
Het leven is kort.
U kent hen vast.
Darnand niet.
Hij was de beste van ons.
Je had beloofd daar niks over te zeggen.
Nog een boterham?
Nee. Bedankt.
Uw brood is lekker.
De yanks betalen de melk met dollars
en daar kunnen we alles mee doen.
Hiervoor waren het marken.
U wilt met m'n kleindochter trouwen,
als ik het goed heb.
Ja.
Hoe is uw situatie?
Ik ben gedemobiliseerd.
Hoe gaat u de kost verdienen?
Oma.
Ik kijk wel in de stad.
Daar is niks,
enkel vluchtelingen en bedelaars.
En die stomme ambtenaren die zeggen dat alles goed komt.
Luister...
ik heb een verzetsgroep van 200 man geleid.
Het defilé van 11 november georganiseerd.
Ik kan vast wel een baan vinden.
De joden uit de school, dat valt mij niet te verwijten.
Ik heb ontslag genomen.
En dat drie dagen later weer ingetrokken, toch?
Mag ik een vraag stellen?
Ga uw gang.
Weet u nog dat ik u gevraagd heb om ons daar weg te halen?
Ja.
U bood me geld aan en ik weigerde dat.
Het gevolg is dat mijn vrouw en kinderen in het kamp vergast zijn.
Maar u valt niks te verwijten?
Ik vraag de jury als getuige. Was het fair geweest
om alleen de Goldmuntzen te helpen, omdat zij geld hadden?
Was dat moreel?
U hebt niemand laten gaan.
ledereen uit de school is dood! 140 mannen, vrouwen en kinderen!
Op mij en vier, vijf anderen na. Fraaie moraal!
Ik wist niet dat dit hen wachtte.
Door dat te zeggen doodt u ze een tweede keer!
Ik wist het niet!
- Da's niet waar. - Kom, kom... Genoeg.
Deze mannen kunnen de doodstraf krijgen.
Een beetje waardigheid.
Servier had ons verzekerd dat we niet naar Polen gingen,
maar naar goedkope flats.
Larcher was z'n handlanger.
Ze verdienen allebei de doodstraf.
Alstublieft.
Mr. Goldmuntz, bedankt, u bent geen rechter,
maar getuige, dus als u zo vriendelijk wilt zijn.
Alstublieft. We sluiten dit af. Bedankt.
Goed. We gaan het niet de hele dag over de Israëlieten hebben.
Wat dhr. Larcher betreft, wil ik graag naar
de kern van de beschuldiging.
Ik bedoel zijn status als informant van de Duitse politie,
volgens bewijsstuk nummer 177 A.
De verdediging roept Hortense Larcher op.
Zweert u de gehele waarheid te zullen vertellen?
Hef u rechterhand en zeg: "Dat zweer ik."
Dat zweer ik.
Wat is uw relatie met Daniel Larcher, hier aanwezig?
Ik ben zijn echtgenote sinds 1936.
Wat kunt u ons vertellen over de betrekkingen van uw man
met de Duitse politie?
Die waren er niet.
Behalve de normale betrekkingen
tussen een burgemeester en de bezettende macht.
Daniel hield niet zo van de Duitsers.
Hij is een patriot.
Mag ik de getuige verhoren?
Ga uw gang.
Ik wijs erop dat mevrouw getuigt voor de verdediging,
in principe ten gunste van haar man.
Mevrouw Larcher
weet u van het bestaan van een document,
getekend door het hoofd van de SD,
waarin uw man vermeld staat als zijn informant?
Ja.
En toch had hij volgens u geen betrekkingen
met de Duitse politie.
Is dat document soms vals?
Nee, het is authentiek,
maar het is niet de waarheid.
Vreemd, voor het hoofd van de SD!
Dat hij niet wist wie zijn informanten waren.
Blijf bij de feiten, meneer de officier.
ledereen weet dat ik de minnares was van Heinrich Müller.
Daniel was gearresteerd
voor verzetsdaden,
samen met zijn broer Marcel,
die gefusilleerd is.
Ik vroeg meneer Müller alles te doen om Daniel vrij te krijgen.
Vandaar dat document.
Dat is een heel mooi verhaal.
- Het is waar. - Helaas
moeten we u op uw woord geloven, Heinrich Müller is dood.
Dus, heren van de jury, samengevat:
enerzijds een onweerlegbaar historisch document,
dat ook niemand weerlegt,
waarop staat dat Daniel Larcher een verklikker van de SD was.
Anderzijds, het woord van zijn echtgenote,
toen de minnares van het hoofd van de SD,
maar sindsdien terug bij haar man,
die verklaart dat de laatste
een goede man is, een patriot.
Maar wie moeten we geloven?
Ik geloof niet dat Tom ons verlinkt heeft.
Dat zou te riskant zijn.
Wie dan?
lemand die veel sluwer is.
Bedoel je mij?
Dat zou je geweldige intuïtie verklaren.
Waarom zou ik dat doen?
Om de handel over te nemen als ze ons pakken.
Om bij Jérôme in het gevlei te komen.
- Kan jij het niet geweest zijn? - Hou toch op jullie!
Het was geen van jullie beiden.
En Tom, dat zullen we zien.
Maar we zijn uitgekleed.
Nee. Ik heb nog wat meegepikt.
Jij hebt het gepikt, het is van jou.
Nee, we delen het.
Die drie blikjes gaan ons er niet bovenop helpen.
Wat doen we?
We laten de ondernemers dokken. Dat is al wat ik nu kan bedenken.
Eerst de grote. Als zij dokken, dokt iedereen.
lets voor jou, Gustave?
Waarom hij?
Hij heeft het goed gedaan.
En we moeten zijn potentieel testen.
We zijn verjaagd. Hebt u niks zien aankomen?
We hebben niemand in de Raad van State.
Maar u wordt toch weer gekozen.
U verliest echt geen 12 punten voorsprong.
We hebben meer te doen dan dit.
En je weet op dit moment niet hoe de verkiezingen uitpakken.
U wint. Daar zorg ik voor.
Of ik laat u ophangen of fusilleren?
Allebei.
- Meneer de ex-burgemeester. - En de toekomstige.
- Da's aan het volk. - Dat had al gekozen.
Ja, maar het ziet wat u doet: niks.
O, pardon! Ik dacht dom genoeg dat we het samen deden.
Heren.
Een handtekening.
Ah, het hoofd van de politie.
Prefect.
- Burgemeester. - Ex.
- O ja? - En toekomstige. Geen zorgen.
U weet van die bom op het kerkhof?
Natuurlijk.
Étienne Charron, kent u die?
- Wie? - Étienne Charron.
Dat zegt me vaag iets, ja.
Wat dan?
Zijn graf moet ook worden verhuisd.
En dan?
Hij is niet te vinden in de burgerlijke stand.
De overlijdensakte is onleesbaar. Geen familie of vrienden.
Wat als zijn familie onvindbaar is?
Niks. Ontmantel die bom.
Goed dan.
Ik ga niet akkoord.
Zoals altijd. Waarom nu weer?
We moeten serieus naar zijn familie zoeken.
We kunnen ze niet vinden.
Als de familie ontdekt dat we niet alles gedaan hebben
om hen te vinden, kunnen ze de gemeente aanklagen
en schadevergoeding eisen.
Zorg dat we kunnen zeggen dat we alles gedaan hebben.
U kunt geen bevelen meer geven.
Doe wat dhr. Bériot zegt en laat ons.
Gaat u zitten.
Ga daar maar zitten, lastpak.
- Ik ben een verkozene. - Ex.
En u bent iemand die iedereen z'n tijd verspilt.
De regioprefect heeft de datum voor de 1e verkiezingsronde vastgesteld
op 16 december.
De 2e ronde op de 23e.
- Dat is te dicht bij Kerst. - Dit staat niet open voor discussie.
Wat het bestuur van Villeneuve tot dan betreft,
dat gaat naar een commissie onder mijn leiding.
Samen met twee kandidaten uit de 2e ronde
en vier raadsleden die ik zelf zal kiezen.
Zo.
De campagne begint morgen. Geen vragen?
Ik dank u, heren.
Was het leuk, dat ik werd vernederd?
M'n 1e publieke optreden...
Het zag er niet uit of je vernederd was.
Ik had jou wel eens willen zien.
Ik was erbij, Hortense.
De officier met z'n toespelingen,
de voorzitter met z'n valse aardigheid
en vooral hoe ze allemaal naar me keken.
Nieuwsgierigheid.
Meer niet.
Jij kunt dat niet begrijpen. Naar jou kijken ze niet zo.
Weet je, ik weet zeker dat het pijnlijk voor je was,
heel pijnlijk zelfs,
maar mijn leven staat op het spel.
Welnee. Anders zouden ze je nooit naar huis laten gaan.
Dat staat er los van.
Bériot is me gewoon wat verschuldigd.
Er staan agenten voor het huis.
Die zwarte auto.
Echt waar?
Volgens m'n advocaat sta ik er slecht voor.
Luister.
- Hoor je dat? - Nee.
Luister beter dan.
Die man die praat?
Dat is vast de buurman. De opticien.
Het gaat vast over mij.
Het is te ver weg. Onverstaanbaar.
Je kunt stukjes verstaan.
Hoor maar...
"Tense."
Dat hoorde ik vanmorgen ook al, "tense".
Zoveel woorden zijn er daar niet mee.
"Tension".
"Potentiomètre".
"Existence".
Je wilt het niet horen, hè?
Het gaat echt over mij.
- En wat dan nog? - Ik wil dat hij ophoudt.
Kan je niet langsgaan?
Ja?
Je hoeft geen ophef te maken, alleen...
Je gaat erheen en zegt:
"Luister...
"Mijn vrouw is moe. Ze wil niet dat er over haar gepraat wordt."
Dat kan ik niet doen.
Waarom niet?
We weten niet of het echt zo is.
- En als dat wel zo was? - Hortense...
Geef antwoord.
Ik weet het niet.
Daar is geen sprake van, want het is niet zeker.
Ik zeg dat ze over mij praten.
Zo erg is dat niet.
Verwacht je een tegenaanval?
Ik hoop het niet.
We zijn uitgeput.
Ik heb pijn in m'n nek.
Ik zou m'n arm geven om een uur te kunnen slapen.
We hebben geen proviand meer en de peuken zijn nu ook op.
Als ik de chef-staf in handen had, die zei dat het hier kalm was...
Is er nieuws van Kuifje?
Ja.
Die is erin gebleven, op het biljard.
Da's zes sinds maandag.
Schrijf jij z'n ouders. Jij kunt dat beter.
Chef,
PC Groupe...
wil de gevangenen in Alpha-Bravo.
"In Alpha-Bravo"?
Het wemelt van de moffen.
We laten ons daar niet voor doden.
Dat zei ik.
Zeg maar dat we ons best doen.
Wat je al niet moet doen in de oorlog.
Ga maar, ik bekommer me om hen.
Het is wapenstilstand...
De oorlog is voorbij,
jullie mogen gaan...
Ga naar huis!
Ze probeerden te ontsnappen. Zeg maar dat het ons spijt.
Baas.
Het is waar dat voor hen de oorlog voorbij is.
Waaraan denk je?
Dat ik er nog ben.
Ik hou van je.
En ik van jou.
Wanneer trouwen we?
Zodra ik een baan heb.
En de boerderij?
Nee?
Nee.
Jammer dan.
Meneer de voorzitter,
ik wil de verdachte verhoren over z'n privéleven en z'n familie.
Dat hebben we in het begin al besproken
en de jury had geen behoefte aan nadere bijzonderheden.
Ik denk dat er nog wat dingen zijn die uitgediept dienen te worden.
Heeft dit te maken met uw strafvordering?
Zeg maar dat... het die opheldert.
Ik neem aan dat het over z'n broer Marcel gaat?
Nee.
Over zijn zoon.
Waar gaat dit over?
Meneer Larcher,
u hebt een zoon van vijf jaar, nietwaar?
Hebt u de vraag verstaan? U hebt toch een zoon?
Ja. Ja...
Die heb ik geadopteerd, in 1942.
Hij heet Tequiero. Klopt dat?
Ja.
Voor hen die niet meertalig zijn,
dat betekent "ik hou van je", in het Spaans.
Vreemde naam voor een Frans kind.
Z'n moeder gaf hem die naam,
voor de adoptie.
En ik vond het beter om hem te houden.
Wat grootmoedig van u!
En de vader, kent u die?
Hebt u die ontmoet?
Bent u dokter Larcher?
Mag ik even binnenkomen?
Ik verstond uw antwoord niet, meneer Larcher.
Ik heb hem één keer gezien.
Kijk 's aan. Onder welke omstandigheden?
Meneer Larcher.
Hij kwam bij me thuis.
Hij zei dat hij de vader was, maar hij was...
een ontsnapte gevangene.
Alberto Rodriguez, een verzetsheld,
gefusilleerd door de Duitsers in november 1943.
Hij was natuurlijk werkelijk de vader van Tequiero.
- Dat kon ik niet weten. - Samengevat.
De goede dokter Larcher, die trouwe patriot,
laat een vrouw sterven bij de bevalling.
Niet waar!
Steelt de baby,
adopteert hem...
Niet waar.
Met behulp van valse verklaringen, in 1942,
waarmee hij een jaar later
de vader laat liquideren door z'n vriend,
Heinrich Müller.
Jawel.
Dat is de waarheid van meneer Daniel Larcher,
juryleden.
Een agent van de Duitse politie
die een kind steelt
en z'n vader...
Niet waar.
...naar de dood leidt.
Wat een verrassing!
Het hoofd van de politie.
Hoelang ben je al terug?
- Sinds gisteren. - Verlof of demobilisatie?
Ik zoek werk.
- Bij de politie? - Waarom niet?
We nemen nu niemand aan. Het is eerder het tegendeel.
Antoine. Kijk 's aan.
- Wat doe jij hier? - Hij zoekt werk.
Een zeldzaam iets tegenwoordig.
Jullie moeten toch wel iets weten.
Probeer een baantje als bezorger
van de krant.
Het betaalt weinig en de tijden zijn slecht, maar...
Ja.
Nou, ik...
Ik kijk wel.
- Bedankt. - Het is niks.
Succes, Antoine.
Vrede is niks voor hen.
Ik zag uw bericht. Wat is er aan de hand?
- Étienne Charron. - Hebt u familie gevonden?
Nee, maar de nachtwaker van het kerkhof zei dat...
Ja. Wat zei hij?
Dat uw vrouw vast weet wie hij is.
Ze legt elke dinsdag om 6 uur 's ochtends bloemen bij hem.
O, ja. Nu weet ik het weer.
Het is haar verre neef.
Hij was gewond en kwam thuis om te sterven. Étienne Charron...
Ja, natuurlijk.
Étienne Charron. Dat is het.
Misschien kan mevrouw Bériot toestemming geven.
Ik kan zelf tekenen. Ik ben aangetrouwde familie.
Daar.
En daar.
"Gelezen en goedgekeurd."
Ziezo.
- Systeem C. - Pardon?
C van Charron.
Tot ziens.
Hoe kon je zoiets doen?
Wat?
Wat je iedere dinsdagochtend doet.
Je bent de vrouw van burgemeester Bériot.
Dat is toch begrijpelijk.
- Ik heb ook een hart. - En vast ook hersens.
Hou van wie je maar wilt, maar wel discreet.
Ik was discreet.
O ja? Morgen staat het in alle kranten.
Ik verbied je om terug te gaan.
Hoor je me?
Geen openbare betuigingen meer, duidelijk?
Ik vraag je om het me te zweren.
Of hij gaat in een algemeen graf.
- Nee! - Beloof het me dan.
Luister...
eens per jaar, met Allerheiligen, zonder bloemen.
Een algemeen graf, Lucienne.
Ik beloof het.
Verzet van Villeneuve!
Op mijn commando! Voorwaarts, mars!
Dief!
Anselme?
Je broek...
Waar is...
je andere schoen?
Verloren...
bij het dobbelen...
met een kerel.
Een valsspeler.
Zit je niet in Duitsland?
Al drie dagen niet meer.
De oorlog is voorbij.
Ligt eraan tegen wie.
Geef me wat te drinken.
Heb je niet al genoeg gedronken?
We kunnen...
wat praten,
een stukje eten, als je wilt.
Ik wil niet praten.
Ik heb dorst.
En als we gedronken hebben?
Dan praten we. Kom!
Hoest je al lang zo?
Sinds juni.
Steek je tong uit.
Heb je eetlust?
Nee. Ik heb steeds geen honger.
Ik ga even naar je ademhaling luisteren.
Wacht, ik ben zo terug.
Had hem eerder gebracht.
We hadden veel werk, met de oogst en zo.
Is het ernstig?
Weet ik niet.
- Ik wil m'n stethoscoop. - Wacht.
Nu praat zij.
Hortense.
Nu weer.
Ongelooflijk, hoe goed je het hoort.
Ik ga dit de hele dag doen.
Er wacht een patiënt.
"Robert beseft het niet, maar ik heb geen leerbonnen meer."
- Nou, Hortense... - Sst!
"We moeten elektriciteitsdraad zien te ruilen."
Larcher.
O ja?
"We hebben nog 2, 3 meter."
Ja, dat is goed nieuws.
Bedankt voor het bellen.
"Of we vragen het Roger.
"Die weet altijd een oplossing."
Heinrich Müller is opgespoord, in Duitsland.
In een Amerikaanse gevangenis.
Nog een.
Op het station zei ze
dat het haar speet, maar dat ze al twee jaar...
iets had met... met haar neef.
Een jeugdliefde, als ik het goed begrijp.
"Je was te lang weg", zei ze.
Dat is smerig.
Ik was inderdaad lang weg.
Drieënhalf jaar.
Ik ben altijd trouw geweest.
Maar mijn dochters, man!
Ik had zoveel gedronken...
ik denk dat ze bang waren.
Zelfs de jongste.
Ze leek sprekend op me.
Valentine.
Ik heb die foto niet meer.
Wat ben je van plan om...
Om rond te komen?
Geen idee.
De advocaat heeft al m'n geld gekost.
Ik ben hem nog geld schuldig.
- Kunnen jullie toch betalen? - Ja.
Hé, hannes, weet je wel tegen wie je praat?
- Antoine, hoofd van het verzet. - Laat maar.
Terwijl jij jezelf vet mestte met de zwarte handel
was hij Frankrijk!
- Eikel! - Hou op.
Is er iets, Jean-Louis?
Nee, geen probleem.
Hou op!
- Is de baas er niet? - Nee.
- Ik heb een boodschap. - Ik geef het wel door.
Zeg maar dat zijn bedrijf
in deze roerige tijden bescherming nodig heeft.
1000 F per week, vooraf te betalen.
Ik neem vast een voorschot mee.
- Waar is de kluis? - Nee.
De kluis!
Opendoen, trut!
Het is gemeenschapsgeld!
- Opendoen! - Leg je wapen weg!
Wapen weg!
- Inès, bel de politie. - Ja.
Pers je nu ook al mensen af? Als Marcel je zou zien...
De politie?
Wie stuurt je?
Ja, hallo? Met Loriot?
Ik heb hier een schoft die mensen afperst.
Stuur je iemand?
De SFIO steunt ons natuurlijk en de stemmen van de MRP...
Gaan naar de meestbiedende. Ik ken Pierre Dac.
De affiches, dat wordt lastig, met de schaarste...
Edmond en zijn communisten hebben drukkers,
dus die zullen affiches hebben.
- Goed. Fijne avond, Hector. - Fijne avond.
Lucienne Bériot = moffenhoer Étienne Charron = Kurt Wagner
Vertaling: Ilse van Haneghem voor ECLAIR