Simply ReleaseS Toppers Simply The Best
PROUDLY PRESENTS LIFE OF PI
Vertaald door Simply ReleaseS Toppers Jolly, Suurtje en Tokke
Dus jij bent opgegroeid in een zoo? - Geboren en getogen.
In Pondicherry, dat was het Franse deel van India.
Mijn vader bezat de zoo en ik had de aandacht getrokken van 'n antropoloog...
die daar de Vendor Monitol hagedis kwam bestuderen.
Mijn moeder en ik waren gezond...
maar de arme hagedis ontsnapte en kreeg van onze andere dieren.
Nogal een karma, h? De manier van God.
Dat is nogal een verhaal.
Ik dacht dat je vader wiskundige was vanwege je naam.
Nee, verre van, ik werd genoemd naar een zwembad.
Is er een zwembad met de naam Pi?
Mijn oom Francis was geboren met te veel water in zijn longen.
De dokters zouden Francis aan z'n enkels hebben rondgeslingerd om 't eruit te krijgen.
Daarom heeft hij zo een grote borstkas en dunne beentjes...
waardoor hij zo'n goede zwemmer is.
Is Francis echt je oom? Hij zei dat hij een vriend van je vader was.
Hij is mijn eerbare oom. Ik noem hem Mamaji.
Mijn vaders beste vriend. Mijn zwemgoeroe.
Ik trainde drie keer per week met hem.
Zijn lessen zouden uiteindelijk mijn leven redden.
Een mond vol water doet je niks, maar niet in ademen wel.
Vergeet niet te ademen. Niet je adem inhouden.
Grote jongen.
Ik hoop dat je vegetarisch niet erg vindt?
Nee, absoluut niet.
En jouw naam? - Wat?
Je ging mij vertellen hoe je aan je naam bent gekomen.
Ik kreeg het van iets wat mijn moeder ooit mijn vader verteld heeft.
De meeste reizigers verzamelen kaarten of theekopjes op hun reizen, maar...
Mamaji niet. Mamaji verzamelt zwembaden.
Hij zwemt in elk zwembad.
Op een dag zei Mamaji tegen mijn vader...
dat van alle zwembaden de mooiste het openbare zwembad in Parijs was.
Het water was zo helder dat je je koffie er mee kon maken.
Dat een simpele zwempartij zijn leven had veranderd.
Voor ik geboren werd zei hij: Als je wil dat je zoon een zuivere ziel heeft...
moet je 'm een keer met hem gaan zwemmen in het Piscine Molitor.
Ik begreep nooit waarom m'n vader dit zo ten harte nam.
Maar dat deed hij.
En ik kreeg de naam Piscine Molitor Patel.
Stel je voor dat je die naam probeert uit te leggen.
Ik was hooguit elf jaar oud voordat...
H? Pisbak. Ben je nu aan het pissen?
Kijk hem eens, hij is aan het pissen.
Met een woord veranderde m'n naam van een elegant Parijs zwembad naar...
een stinkend Indiaas toilet. Ik was overal aan 't pissen.
Niet pissen op 't schoolplein.
Zelfs de leraar begon het te zeggen. Niet opzettelijk natuurlijk.
Wat zorgde ervoor dat het gas snel ontsnapte? Pisbak?
Hij noemde hem pisbak, jongens.
Zo is het genoeg, stilte.
Het jaar er na op de eerste schooldag was ik voorbereid.
Aanwezig, meneer. - Piscine Patel?
Goedemorgen, ik ben Piscine Molitor Patel.
Ook wel genoemd: Pi.
De 16e letter van het Griekse alfabet. Die ook wordt gebruikt bij wiskunde...
waar hij de ratio weergeeft van elke cirkel ten opzichte van de diameter.
En het irrationele nummer meestal afgerond op drie cijfers.
Als 3,14.
Pi.
Heel indrukwekkend, Pi. Ga maar weer zitten.
En vanaf dat moment was je Pi? - Nou nee, niet precies.
Leuk geprobeerd, Pisbak.
Maar ik had de hele dag nog voor me. De volgende les was Frans.
Ik heet Piscine Molitor Patel. Roepnaam Pi.
Toen aardrijkskunde.
De zijn de eerste 20 plaatsen beginnende met Pi.
Mijn laatste les van die dag was wiskunde.
Rustig.
Verrek, hij doet het echt.
Aan het einde van de dag was ik Pi Patel de legende van de school.
Mamaji zei me dat je ook een legende was bij de zeelieden, maar dan alleen.
Ik kan niet eens zeilen. En ik was daar niet alleen.
Richard Parker was bij me. - Richard Parker?
Mamaji zei niet alles, slechts dat ik langs moest komen op m'n weg naar Montreal.
Wat deed je in Pondicherry? - Een roman schrijven.
Ik heb trouwens genoten van je eerste boek.
Dus die nieuwe verteld over India? - Nee, Portugal maar India is goedkoper.
Ik verheug me er op om 't te lezen. - Ik heb het weggegooid.
Twee jaar heb ik er al aan besteed en dan op een dag...
was mijn inspiratie weg.
Wat vervelend.
Ik was eens m'n verlies aan 't verwerken in 'n koffiehuis in Pondicherry...
en de oude man aan de tafel naast me begon een gesprek.
Mamaji doet dat.
Ik vertelde hem over m'n boek Hij zei: Een Canadees...
die naar Franstalig India komt op zoek naar een verhaal.
Ik ken een Indiër in Frans Canada die de mooiste verhalen kan vertellen.
Het moet het lot zijn dat jullie twee elkaar tegen komen.
Ik heb al jarenlang niet over Richard Parker gesproken.
Wat heeft Mamaji je al verteld?
Hij zei dat je verhaal me zou laten geloven in God.
Hij zou dat ook zeggen over een lekkere maaltijd.
Eerlijk gezegd kan ik je alleen mijn verhaal vertellen.
Je moet zelf beslissen wat je gelooft. - Prima.
Laten we dan eens kijken. Waar gaan we beginnen?
Pondicherry is de Franse Riviera van India, toch?
In deze plaats dicht bij de oceaan waan je jezelf in Zuid Frankrijk.
Een paar wijken verder is een kanaal.
Aan de overkant ligt Pondicherry.
En de moslimwijk is in het westen.
Toen de Fransen Pondicherry teruggaven in 1954...
besloot de stad dat er een soort herdenkingsmoment moest komen.
Mijn vader was een slimme zakenman. Hij verzon iets.
Hij had een hotel en bedacht het plan om een plaatselijke zoo te beginnen...
in de plaats van de plaatselijke botanische tuin.
Toevallig was mijn moeder botanist in die tuin.
Ze ontmoetten elkaar, trouwden en een jaar later werd mijn broer Ravi geboren.
Ik kwam twee jaar daarna.
Dat klinkt magisch opgroeien.
Amen. Ja, laten we gaan eten.
Ik wist niet dat Hindoes amen zeiden? - Katholieke Hindoes doen het.
Katholieke Hindoes? - Wij verantwoorden ons voor 100 goden...
Maar je bent in eerste instantie Hindoe?
Niemand van ons kent God tot iemand Hem aan je voorstelt.
Ik ben eerst voorgesteld aan God als een Hindoe.
Er zijn 33 miljoen Gode in het Hindoe geloof.
Hoe kan het dat ik er niet een paar van ken?
Ik heb Krishna als eerste ontmoet.
Yashoda beschuldigde baby Krishna van 't eten van vuil.
Neem geen vieze dingen in je mond, stoute jongen.
Maar hij luisterde niet.
Dit zei hij tegen haar: Ik heb niets vies gegeten.
Yashoda zei: Nee? Doe dan je mond maar eens open.
Dus Krishna opende zijn mond.
En wat dacht je dat Yashoda zag? - Wat?
Ze zag het hele heelal in Krishna's mond.
De goden waren mijn superhelden van het heelal.
Hanoeman, de God van de apen...
tilde een hele berg op om zijn vriend Lakshmana te redden.
Ganesha, de god met het olifantenhoofd...
riskeerde zijn leven om de eer van zijn moeder Parvati te redden.
Shri Vishnu, de sublieme ziel. De ziel van alle dingen.
Shri Vishnu slaapt, drijvend op de golven van de kosmische oceanen.
Wij zijn hetgeen waar hij over droomt.
Spectaculair. Laat de mooie verhalen je niet voor de gek houden.
Jongens. Religie is duister.
Mijn vader geloofde dat hij deel was van het nieuwe India.
Als kind had hij polio...
hij lag in bed te verrekken van de pijn zich afvragend waar God was.
Uiteindelijk heeft God hem niet gered maar westerse medicijnen wel.
Mama ging studeren en dacht dat 'r familie ook deel uitmaakte van het nieuwe India.
Haar ouders gaven haar niets meer, omdat ze ondermaats trouwde.
Haar geloof was de enige link die ze had naar haar verleden.
Ik heb Christus in de bergen leren kennen toen ik twaalf was.
We waren op familiebezoek. Theeboeren in Monar.
Op onze derde dag daar verveelden Ravi en ik ons enorm.
Uitdaging. Ik geef je twee roepi’s. Ren naar die kerk en drink 't heilige water.
Jij moet erg dorstig zijn.
Hier. Ik heb dit voor je meegenomen.
Waarom zou een God dat doen?
Waarom zou hij zijn eigen zoon sturen om te lijden...
voor zo een stel normale mensen? - Omdat hij van ons houdt.
God heeft zichzelf bereikbaar gemaakt voor ons zodat we hem begrijpen.
We kunnen God nooit helemaal begrijpen, maar wel zijn zoon.
En zijn opoffering alsof we broers zijn.
Dat sloeg nergens op.
De onschuldigen opofferen voor de zonden van de schuldigen?
Wat is dat voor een liefde?
Maar die zoon kreeg ik niet uit mijn gedachten.
Als God zo perfect is en wij niet...
waarom heeft hij dit allemaal gemaakt? Waarom heeft hij ons nodig?
Alles wat we moeten weten is dat Hij van ons houdt.
God hield zo van zijn wereld dat hij zijn enige zoon opofferde.
Hoe langer ik naar 'm luisterde, hoe aardiger de zoon van God leek.
Dank u, Vishnu, dat u me hebt voorgesteld aan Christus.
Ik kwam om het Hindoeïsme te beleven en ik vond Gods liefde via Christus.
Maar God was nog niet klaar met me.
God werkt op vreemde manieren.
Hij introduceerde zichzelf namelijk nog eens. Deze keer als Allah.
Allah almachtige.
Mijn Arabisch is nooit erg goed geweest.
Maar het geluid en het gevoel van de woorden brachten mij dichter bij God.
Bij het rituele gebed werd de grond die ik kuste heilige grond...
en ik ervoer het gevoel van reinheid en vriendschap.
Dit lam is exclusief.
De beste maaltijd op tafel. Jullie missen wat.
Je moet je nog maar wijden tot drie geloven, Piscine.
En je hebt de rest van je leven vakantie.
Ga je dit jaar naar Mekka, Meester Jezus?
Of naar Rome?
Hou je er buiten, Ravi. Iedereen heeft z'n eigen interesses.
Maak je niet druk, hij heeft wel een punt.
Je kunt niet drie geloven tegelijkertijd naleven, Piscine.
Waarom niet? - Omdat...
alles tegelijk geloven hetzelfde is als helemaal niets geloven.
Hij is jong, Santosh, hij moet zijn weg nog vinden.
En hoe kan hij zijn weg vinden als hij het pad niet kent?
In plaats van springen van de ene religie naar de andere...
waarom begin je niet met redeneren?
Wetenschap heeft ons in 'n paar honderd jaar meer geholpen het universum te begrijpen...
dan het geloof in tienduizend jaar heeft gedaan.
Dat is waar. Je vader heeft gelijk.
Wetenschap kan ons meer leren over wat er daarbuiten is.
Maar niet over wat er hier binnen gebeurt.
Sommigen eten vlees, sommigen groente. We moeten niet alles weten...
maar geloof beter iets waar ik 't niet mee eens ben...
dan dat jullie alles blindelings geloven. En dat...
begint met rationeel denken. Begrijpen jullie dat?
Goed zo.
Ik wil graag gedoopt worden.
Je bent dus Christen en een Moslim? - En een Hindoe natuurlijk.
En zeker ook nog een Jood? - Veel over gehoord op 't Unief.
Waarom niet dan? Geloof is een huis met vele kamers.
En geen ruimte voor twijfel? - Genoeg, op elke verdieping.
Twijfel is nuttig. Het houdt vertrouwen levend.
Je kunt de sterkte van je vertrouwen niet kennen tot het getest is.
We moeten hier niet zijn zonder hem. - Maak je niet druk.
Ik heb hem dit duizend keer zien doen.
Ik wil onze nieuwe tijger ontmoeten.
Waarom? - Hallo, Richard Parker?
Een tijger? Was Richard Parker een tijger?
Hij heeft zijn naam gekregen door een fout.
Een jager ving 'm toen hij uit een beek dronk als welp en noemde hem Dorstig.
Toen Dorstig te groot werd verkocht de jager hem aan onze zoo...
maar de naam werd verwisseld in de papiermolen.
De jager werd als Dorstig en de tijger Richard Parker.
We lachten erom, en de naam bleef.
Laten we gaan. Voor we in de problemen komen.
Ik wil hem van dichtbij zien. - Je werkt niet in een zoo.
Kom mee.
Tast toe, Richard Parker. Het is voor jou.
Nee. Wat denk jij wel?
Ben je gek geworden? Van wie mocht je terug naar hier komen?
Je hebt alles genegeerd wat ik je ooit verteld heb.
Ik wilde hem alleen gedag zeggen. - Denk je dat de tijger je vriend is?
Hij is een beest, geen speelkameraad.
Beesten hebben ook een ziel. Ik heb het in hun ogen gezien.
Haal Selvam.
Weet u het zeker, meneer? Pi is nog maar een jochie.
Doe het. Schiet op.
Beesten denken niet zoals wij dat doen.
Mensen die dat vergeten worden gedood.
Die tijger is niet je vriendje.
Als je in zijn ogen kijkt, zie je je eigen emoties gereflecteerd.
Verder niets.
Wees niet zo stom en excuseer jezelf.
Wat heb je gedaan? Je weet wat je vader heeft gezegd.
Het spijt me. Echt waar.
Wat denk je? - Dit is tussen een vader en zijn zonen.
Schiet op, voer de geit. - Hij zei dat het hem speet.
Je beschadigt hem voor het leven. - Beschadigen?
Die jongen was bijna een arm kwijt. - Maar het is maar een jochie.
Hij is sneller man dan jij denkt. En dit is een les die hij niet snel mag vergeten.
Schiet op.
Dingen zijn veranderd na de lessen van vader. De wereld was wat van z'n magie kwijt.
School was saai, niet meer dan feiten, fracties en vrienden.
Woorden en voorbeelden die maar door gingen zonder te stoppen...
net als mijn irrationele bijnaam.
Ik groeide rusteloos op. Op zoek naar iets wat weer zin in mijn leven zou brengen.
En toen ontmoette ik Anandi.
Moeder liet mij muziek studeren en op een dag had de leraar de griep.
Hij vroeg of ik zijn plaats wou innemen. De beat voor de dansles spelen.
Nee. Als je niet gefocust bent kun je niet je liefde voor God in de dans uit drukken.
Voel de grond onder je voeten.
Open jouw geest tot aan de horizon.
Laat die spirituele energie door je heen stromen naar de wereld.
Anandi, kom vooraan staan en leid ze.
Waarom volg je mij? - Wat?
Jij achtervolgt mij.
Wat betekent dit?
Tijdens de dans deed je zo. Wat het woud betekent.
En toen deed je... Deed je...
Zoiets. Wat betekent dat iets verstopt is.
En daarna deed je dit. En daarna deed je zo.
Maar aan het einde deed je... Dit.
Geen van de andere dansers deed dat.
Wat bedoelde je? Dat de God van liefde zich in het bos verstopt?
Nee, dat is ook de uitbeelding van de lotus bloem.
Lotus bloemen die zich in het bos verstoppen?
Waarom zou een lotus bloem zich in het bos verstoppen?
Dit is Richard Parker. 't Meest indrukwekkende beest ooit in ons bezit.
Kijk hoe hij zijn hoofd draait.
Hij draait het weg net als een danseres.
Nee, hij hoorde iets.
Hij is aan het luisteren.
We hebben het er al eerder over gehad. Begrijp je wat ik bedoel? Pi?
Het spijt me, je was...? - Ongerust...
over mijn familie.
Dieren zijn in 't buiteland veel meer waard.
En als de gemeente ons niet meer ondersteund komen we niet rond.
Dus we moeten het doen. Begrijpen jullie het?
Sorry, waar gaat 't over? - We gaan weg uit India.
Wat?
We verkopen de zoo.
De zoo niet; het land is van de stad. Maar de dieren zijn van ons.
Als we hen verkopen, hebben we genoeg voor 'n nieuw leven.
Maar waar gaan we heen? Dit is ons land.
Canada. Ik heb werkmogelijkheden in Winnipeg.
Ik transporteer de meeste dieren naar Noord Amerika.
We krijgen toegang voor de hele familie.
Dat is geregeld. We zeilen zoals Colombus.
Maar Colombus zocht India.
Het vergt veel werk om een zoo te verkopen.
Voor we weggingen hadden Anandi en ik genoeg tijd om elkaars hart te breken.
Uiteraard beloofde ik ooit terug te komen.
't Is grappig, ik herinner me alles van onze laatste dag...
maar niet dat ik 'vaarwel' zei.
Pi, ze dienen benedendek eten op.
Je hebt nog een heel leven voor je.
We doen dit voor jou en Ravi.
Kom wat eten.
Vegetarisch, alstublieft.
Mijn zoon en ik zijn vegetarisch. Heeft u iets... Nee.
Geen vlees - Je wilt geen vlees?
Nee, ik wil iets vegetarisch.
Geen probleem.
Ze vroeg of je iets vegetarisch hebt.
De koe die deze lever produceerde was vegetarisch.
De varkens in deze worsten waren ook vegetarisch.
Erg grappig.
Maar m'n vrouw eet geen lever.
Geen probleem.
Dan kan ze de worst eten, de rijst en het vleesnat.
Of je kookt je eigen eten.
Hoe durf je zo tegen m'n vrouw te praten?
Hier is je rijst.
Ik kook voor zeilers...
niet voor curry-eters.
Wat zei je? - Laat me los.
Wie denk je dat je bent? Niet meer dan 'n dienaar.
Ik voeder mensen, jij apen.
Hallo, ik ben boeddhist.
Ik eet rijst met vleesnat.
Vleesnat is geen vlees.
Het is smaak.
Wil je proberen?
Geen nood, we hebben gauw verse voorraad na onze tussenstop.
Waarom geef je Orange Juice verdovingsmiddelen?
Hij geeft geen problemen.
De stress van de reis is niet goed voor de dieren...
en het helpt bij z'n zeeziekte.
We willen niets liggen opruimen van een zeezieke orang-oetan...
toch?
Mijn vader was een zakenman.
Hij had nooit de dieren zelf verzorgd.
Ik besefte dat in India leven moeilijker voor hem was dan voor mij.
Ben ik iets vergeten?
Tot zo ver hebben we 'n Indische jongen...
genaamd naar een Frans zwembad op een Japans schip vol dieren...
richting Canada.
Nu sturen we de jongen naar het midden van de Grote Oceaan.
En mij laten geloven in God.
Daar komen we wel.
We waren vier dagen verwijderd uit Manila boven de Mariana Trench...
het diepste deel van de oceaan.
Ons schip, Tsimtsum, dreef verder ondanks zijn omgeving.
Het bewoog zeer traag vooruit.
Ravi, heb je dat gehoord?
Ik ben aan 't slapen. - Een donderstorm. We gaan kijken.
Ben je gek? We worden door de bliksem getroffen.
Nee, het raakt eerst de brug.
Daag de storm niet uit, Pi.
De stormveroveraar.
Bliksem.
Mama.
Papa.
Ravi. Kom naar buiten.
Help me.
Help me, iemand.
Iemand, help.
Haast je de boot in.
Red alsjeblieft mijn familie. - Blijf hier.
Je moet hen helpen. - Doe dit aan.
Nee, mijn familie...
Je moet hen helpen. Mijn familie is nog daar.
We moeten weg.
Wie liet al de dieren los? - We moeten nu gaan.
Alsjeblieft, m'n vader...
Ga.
We moeten gaan.
Maak dat los.
Vooruit.
Hier.
Richard Parker?
Nee.
Ga weg.
Mama.
Papa.
Ravi.
Het spijt me.
Je medicijnen zijn blijkbaar nog niet uitgewerkt.
Orange Juice.
Welkom op Pi's ark.
Waar is je jongen, Orange Juice?
Geen nood, mama en papa hebben hem vast al gevonden.
Ze zullen hier gauw zijn.
Hallo.
Iemand?
Stop daarmee.
Stop.
Nee.
Sorry, Orange Juice. Ik heb geen medicijn tegen je zeeziekte.
Voorraad. Natuurlijk.
Nee.
Komaan.
Mijn naam is Pi Patel.
Ik heb 'n schipbreuk geleden.
Ik zit alleen op een reddingsboot.
Met een tijger.
Stuur alstublieft hulp.
God...
ik geef mezelf aan U.
Ik ben Uw schip.
Wat er ook komt, ik wil het weten.
Toon het me.
Er zijn geen leeuwen.
Stel alles in orde en begin met het overlevingsgevecht.
Stel een strict eetschema op.
Opletten en rusten.
Drink geen urine of zeewater.
Blijf bezig maar vermijd onnodige inspanningen.
Je gedachten kunnen door kaartspelen en vraagstellingen bezig gehouden worden.
Zingen is nog een manier om alles op te vrolijken.
Verhalen vertellen is ten zeerste aanbevolen.
Verlies vooral de hoop niet.
Een paar dingen kan de geest sneller verwarren dan zeeziekte.
Je voelt de golven sterker als een boot op zijn kant draait tegen de stroming in.
Een zeeanker wordt gebruikt als een dreg om de boot in de wind te houden.
Als men die goed gebruikt kan men de controle vergroten...
en zeeziekte verminderen als de zee wild is.
Voor schipbreukelingen die hun reddingsboten moeten delen met grote gevaarlijke roofdieren...
is het aan te raden om een eigen territorium te claimen.
Probeer deze methode. Stap 1.
Kies een dag uit wanneer de golven gemiddeld maar regelmatig zijn.
Stap 2. Als de reddingsboten in de golven ligt...
en de reis zo comfortabel mogelijk is, blaas rustgevend op je fluitje.
Stap drie. Draai de reddingsboot zijdelings de golven in...
vergezeld door hard en agressief gebruik van het fluitje.
Als je dat voldoende repeteert, zal het dier het geluid van het fluitje associëren met...
het ongemak van zeeziekte.
Dezelfde methodes worden al lang gebruikt door circustrainers.
Alleen hebben die zelden te maken met ruwe zee.
Laat de trompetten horen.
Laat het tromgeroffel beginnen.
Laat je versteld doen staan.
Onderhoudend en leerzaam tegelijkertijd.
De show waar u uw hele leven op gewacht hebt...
zal spoedig beginnen.
Bent u klaar voor de hoofdakte?
Ik stel de verbazingwekkende Bengaalse tijger aan u voor.
Hallo, Richard Parker. Het spijt me van het hobbelige ritje.
Van mij, begrijp je dat? Van jou, van mij.
Begrijp je dat?
Stap vier. Vergeet stappen één, twee, drie.
Hier, Richard Parker, ik heb wat water voor jou.
In de dierentuin kregen onze tijgers vijf kilo vlees per dag.
Richard Parker zal gauw honger krijgen.
Tijgers kunnen goed zwemmen.
Ik ben bang, als hij genoeg honger krijgt, dat het kleine beetje water tussen ons...
geen bescherming meer biedt. Ik moet hem eten zien te geven.
Ik kan de koekjes eten, maar God heeft tijgers als vleeseters geschapen.
Dus moet ik leren om vis te vangen.
Zo niet zal zijn laatste maaltje een mager vegetarisch jongetje zijn.
Geduld.
Wat ben ik aan het doen?
Wacht. Ik ben aan het denken.
32 Dozen koekjes.
93 Flessen water.
Het spijt me.
Bedankt, Heer Vishnoe.
Bedankt dat U de vis heeft gestuurd en ons leven heeft gered.
Dank U.
Natuurlijk had ik alle koekjes en 't water meegenomen op het vlot om ze veilig te houden.
Idioot.
Honger kan alles veranderen van wat je dacht over jezelf te weten.
Hier, die is van jou.
Van mij.
Ik kan mijn leven niet iedere keer riskeren als ik de boot in moet klimmen voor de voorraad.
Het is tijd dat we dit regelen.
Als we samen gaan leven, moeten we leren om te communiceren.
Misschien kan Richard Parker niet getemd worden...
maar, met Gods wil, kan hij wel getraind worden.
Nee.
Goed.
Ga, Richard Parker.
Ga naar huis, dan laat ik je met rust. Dat respecteer ik.
Dat beloof ik.
Ga. Kom op.
Ik had nooit gedacht dat zo'n klein stukje schaduw me zo veel vreugde kon brengen.
Dat wat gereedschap, een emmer, een mes, een pen...
mijn grootste schatten zouden worden.
Of dat Richard Parker te kennen, mij vrede zou geven.
In deze tijden, herinner ik me dat hij net zo weinig ervaring in de echte wereld als ik heeft.
We werden beiden in de dierentuin grootgebracht door dezelfde meester.
Als wezen moeten we onze ultieme meester samen onder ogen komen.
Zonder Richard Parker was ik nu al dood geweest.
Door mijn angst voor hem, blijf ik alert.
Mijn leven krijgt een doel door voor hem te zorgen.
Dolfijnen.
Verlies bovenal de hoop niet.
Zes, zes, nul, acht...
nul, één, dertien, zes...
Waar kijk je naar?
Zeg wat tegen me.
Vertel me wat je ziet.
Woorden zijn het enige waar ik me nog aan vast kan houden.
Geschreven verwarde delen.
Ik kan dagdromen en dromen niet meer onderscheiden van de werkelijkheid.
Storm, Richard Parker.
De Goden zij geloofd.
De barmhartige en de machtige God. Heb genade.
Kom eruit, Richard Parker.
Kom eruit. Je moet dit zien.
Het is prachtig.
Verschuil je niet. Hij is naar ons toegekomen.
Het is een wonder.
Kom eruit en aanschouw God, Richard Parker.
Waarom ben je bang voor Hem?
Ik heb mijn familie verloren. Ik heb alles verloren.
Ik geef me over. Wat wil je nog meer?
Het spijt me, Richard Parker.
We sterven, Richard Parker.
Het spijt me.
Mama...
papa en Ravi...
ik ben blij dat ik jullie gauw weer zie.
Voel je de regen?
God...
dank U om mij m'n leven te geven.
Ik ben er klaar voor nu.
Richard Parker?
Pardon.
Aan de kant.
Aan de kant. Sorry.
Kom op.
Eruit. Dit is mijn bed.
Was het een menselijke tand?
Begrijp je het niet? Het eiland was vleesetend.
Vleesetend? Als een vleesetende plant?
Ja, het hele eiland.
De planten, het water in de vijvers, de grond zelf.
Gedurende de dag was er zoet water in de vijvers.
Maar 's nachts was er een chemisch proces dat 't water omzette in zuur.
Zuur dat die vissen verzwolg...
de stokstaartjes trokken bomen in, en Richard Parker terug naar de boot.
Maar waar kwam de tand vandaan?
Jaren geleden moet een andere arme ziel zoals ik aangestrand zijn.
En zoals ik dacht hij dat hij daar eeuwig zou zitten.
Maar alles wat het eiland hem overdag gaf, ontnam het hem 's nachts.
Hij moet talloze uren doorgebracht hebben met enkel stokstaartjes.
Hoe moest erg eenzaam zijn geweest.
Ik weet enkel dat hij uiteindelijk stierf en dat 't eiland hem op heeft gegeten...
enkel zijn tanden overlatend.
Ik zag hoe mijn leven zou eindigen, als ik op dat eiland bleef.
Alleen en vergeten.
Ik moest terug naar de wereld of sterven in m'n poging.
De dag erna maakte ik de boot klaar.
Ik vulde m'n voorraad met water...
at zeewier tot m'n maag het niet meer aan kon...
en stak zoveel mogelijk stokstaartjes aan boord voor Richard Parker.
Ik kon hem niet achterlaten. Dat zou zijn dood betekenen.
Dus ik wachtte op z'n terugkeer.
Ik wist dat hij niet te laat zou zijn.
Richard Parker.
Niemand heeft sindsdien dat drijvende eiland gezien.
En je leest niets over die bomen in een boek.
Maar als ik 't niet had gevonden, zou ik gestorven zijn.
En als ik de tand niet had ontdekt, zou ik voor altijd verloren zijn.
Zelfs als God me leek verlaten te hebben...
hield Hij me in de gaten.
Zelfs als leek Hij m'n lijden te negeren...
hield Hij me in de gaten.
En zelfs toen alle hoop vervlogen leek, gaf Hij me een rustplaats...
en een teken om m'n reis voort te zetten.
Toen we bij de kust van Mexico waren, wou ik m'n boot niet loslaten.
Mijn kracht was uitgeput. Ik was zo zwak.
Ik vreesde te verdrinken in 'n beetje water zo dichtbij de redding.
Ik spartelde naar 't land en viel op het zand.
Het voelde warm en zacht.
Net alsof ik m'n wang tegen de wang van God drukte.
En ergens waren twee ogen aan 't lachen dat ik was aangekomen.
Ik was zo uitgeput dat ik nauwelijks kon bewegen.
En zo ging Richard Parker me voor.
Hij strekte zijn benen en liep langs de kust.
Aan de rand van het bos stopte hij.
Ik was er zeker van dat hij zou omkijken...
zijn oren naar achter zou zetten en zou grommen.
Dat hij op 'n manier onze relatie zou beëindigen.
Maar hij staarde gewoon naar de jungle.
En plotseling was Richard Parker, mijn meest gevreesde metgezel...
degene die me in leven hield...
voor altijd weg uit m'n leven.
Een paar uur later vond iemand van mijn eigen soort me.
Hij kwam terug met 'n groep die me meedroegen.
Ik huilde als 'n kind.
Niet omdat ik overweldigd was om nog te leven, wat ook zo was.
Ik huilde omdat Richard Parker me op zo'n manier had verlaten.
Het brak m'n hart.
Mijn vader had gelijk.
Richard Parker bekeek me nooit als z'n vriend.
Na alles wat we hadden meegemaakt, keek hij niet eens om.
Maar ik moet geloven dat er meer was in z'n ogen dan mijn reflecties.
Ik weet het. Ik kon het voelen.
Ook al kan ik 't niet bewijzen.
Ik heb zoveel verloren. M'n familie, de zoo, India, Anandi.
Op het einde draait het leven rond dingen los te laten.
Maar wat het meeste pijn doet, is geen afscheid kunnen nemen.
Ik heb m'n vader nooit kunnen bedanken voor alles wat hij me leerde.
Hem zeggen dat ik zonder z'n lessen...
het nooit zou overleefd hebben.
Ik weet dat Richard Parker 'n tijger was, maar had hij maar gezegd:
Het is voorbij, we hebben het overleefd.
Dank u voor 't redden van mijn leven. Ik hou van je.
Je zal altijd bij me zijn.
Moge God bij je zijn.
Ik ben sprakeloos.
Het is moeilijk te geloven, toch?
Het is veel om uit te zoeken wat het allemaal betekent.
Als het gebeurd is, is het gebeurd. Waarom moet het iets betekenen?
Een deel ervan is vrij ongelooflijk.
Ik was de enige die de scheepsramp overleefde.
Daarom stuurde 't Japanse scheepsbedrijf twee mannen om met mij te praten...
naar het Mexicaanse ziekenhuis waar ik lag.
Ik heb een kopie van hun verslag.
Ze hadden een verzekeringsclaim lopen...
en wilden weten waarom het schip zonk.
Ze geloofden me ook niet.
VERZEKERINGSVERSLAG 19 FEBRUARI 1978
Duizend stokstaartjes op 'n nog nooit gezien vleesetend eiland?
Ja, net zoals ik jullie vertelde. - Bananen drijven niet.
Waar heb je 't over?
Je zei dat de orang-oetan naar je toe kwam drijven op 'n tros bananen.
Maar bananen kunnen niet drijven. - Weet je dat zeker?
Natuurlijk wel. Probeer het zelf.
Wij zijn niet hier om te praten over bananen of stokstaartjes.
Ik heb net 'n lang verhaal verteld en ik ben erg moe.
Wij zijn hier omdat 'n Japans vrachtschip in de Grote Oceaan zonk.
Dat zal ik nooit vergeten.
Zo ben ik m'n hele familie verloren.
Geef hem een glas water.
We willen je niet onder druk zetten.
En je hebt ons diepste medeleven.
Maar wij komen van ver...
en we begrijpen nog steeds niet waarom het schip zonk.
Omdat ik het niet weet.
Ik sliep toen iets me wekte. Het kan 'n explosie zijn geweest.
En toen zonk het schip.
Wat moet je nog meer van me?
Een verhaal dat logisch klinkt.
We hebben 'n eenvoudiger verhaal nodig voor ons verslag.
Een verhaal dat 'n bedrijf begrijpt.
Een verhaal dat geloofwaardig is.
Dus een verhaal zonder dingen die je nooit eerder zag?
Dat klopt.
Zonder verrassingen. Zonder dieren of eilanden.
Ja. De waarheid.
Wat heb je gedaan?
Ik vertelde hen een ander verhaal.
We waren met vier overlevenden.
De kok en de zeeman zaten al in de boot.
De kok gooide 'n reddingsboei uit en trok me aan boord...
terwijl m'n moeder zich vasthield aan bananen en er in klom.
De kok was een walgelijke man.
Hij at een rat.
We hadden 'n overvloed aan eten, maar hij vond de rat na 'n paar dagen...
doodde het, droogde het in de zon en at er van.
Hij was een bruut.
Maar hij was snel van begrip.
't Was zijn idee om de vloot te bouwen om te vissen.
Zonder hem hadden we dood geweest binnen enkele dagen.
De matroos was dezelfde die rijst en vleesnat bracht. De boeddhist.
We begrepen niet wat hij zei, maar we begrepen dat hij leed.
Hij had z'n been gebroken door de val.
We deden ons best, maar 't been werd geïnfecteerd.
We moesten iets doen van de kok, anders zou hij sterven.
De kok zou het doen, maar moeder en ik moesten 'm vasthouden.
En ik geloofde hem. Het moest gebeuren.
Ik bleef maar zeggen: Het spijt me.
En hij keek me aan. Zijn ogen waren zo...
Ik zal nooit het nut begrijpen van de leed van die man.
Ik hoor hem nog steeds.
De blije Boeddhist die enkel rijst en vleesnat at.
We hebben hem uiteraard niet gered. Hij stierf.
De volgende ochtend had de kok z'n eerste vangst.
Ik begreep eerst niet wat hij had gedaan, maar m'n moeder wel.
Ik had haar nog nooit zo boos gezien.
'Wees gewoon gelukkig', zei hij.
'Zonder eten gaan we dood. Dat was de bedoeling.'
'Met wat?' Vroeg mama.
'Je laat die arme jongen sterven om aas te hebben, monster.'
De kok werd woedend. Hij kwam naar haar met gebalde vuisten...
maar moeder sloeg 'm hard in het gezicht.
Ik was stomverbaasd.
Ik dacht dat hij haar zou doden.
Maar dat deed hij niet.
De kok stopte ook niet met het aas.
De matroos...
eindigde hetzelfde als de rat.
De kok was een pientere man.
Het was een week later toen hij...
Door mij.
Omdat ik geen schildpad kon vasthouden.
Hij gleed uit m'n handen en zwom weg.
De kok sloeg zo hard op m'n gezicht dat ik er sterren van zag.
Ik dacht dat hij me weer zou slaan, maar toen sloeg moeder hem...
en schreeuwde: Monster.
Ze zei dat ik naar de vloot moest gaan.
Ik dacht dat ze zou volgen, anders zou ik nooit...
Ik weet niet waarom ik haar niet eerst liet gaan.
Daar denk ik elke dag aan.
Ik sprong en draaide me om net toen er 'n mes werd getrokken.
Ik kon niets doen.
Ik kon niet wegkijken.
Hij gooide haar lichaam overboord.
En toen kwam de haaien. En ik zag wat ze...
Ik zag het.
De volgende dag vermoordde ik hem.
Hij verzette zich niet. Hij wist dat hij te ver was gegaan...
zelfs voor zijn eigen normen.
Hij liet 't mes liggen en ik deed met hem wat hij met de matroos deed.
Hij was zo'n slecht mens, maar het ergste was...
dat hij het slechte uit mij haalde.
En ik moet daar mee leven.
Ik zat alleen in een reddingsboot...
drijvend op de Grote Oceaan.
En ik heb het overleefd.
Daarna hadden ze geen vragen meer.
Ze vonden het verhaal blijkbaar niet zo tof.
Maar ze bedankten me, wensten me het beste en vertrokken.
Dus de verhalen...
zowel de zebra als de matroos...
braken hun been.
En de hyena doodde de zebra en de orang-oetan.
De hyena is dus de kok.
De matroos is de zebra.
Je moeder de orang-oetan.
En u bent...
de tijger.
Mag ik u een vraag stellen?
Natuurlijk.
Ik heb je twee verhalen verteld over wat er op zee is gebeurd.
Geen van hen verklaard wat de oorzaak van de scheepsramp was...
en niemand kan bewijzen welk van de twee verhalen waar is.
In beide verhalen zinkt het schip...
sterft mijn familie en lijd ik.
Dat klopt.
Welk verhaal verkies je?
Dat met de tijger.
Dat is het beste verhaal.
Dank u.
Zo is het ook met God.
Mamaji had gelijk.
Het is een geweldig verhaal.
Wil je het me echt laten opschrijven? - Natuurlijk.
Heeft Mamaji je daarom niet gestuurd?
Daar is mijn vrouw.
Eet je mee? Ze is een uitstekende kok.
Ik wist niet dat je een vrouw had. - En een kat en twee kinderen.
Uw verhaal eindigt dan toch gelukkig.
Nou, dat hangt van jou af.
Nu is het jouw verhaal.
'Mr Patels ongelofelijke verhaal vertelt over moed en uithoudingsvermogen...
dat is ongeëvenaard onder schipbreuk.
Zeer weinig schipbreukelingen hebben het zo lang overleefd op zee...
en zeker niet in het gezelschap...
van een volwassene Bengaalse tijger.'
We hebben bezoek. Laat me je voorstellen.
Aangenaam. - Adita.
Ravi.
Simply Releases Toppers Vertaling: Jolly, Suurtje en Tokke