NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Oparto na faktach.
Niektóre sceny, postaci i wydarzenia
zostały wymyślone.
Dzień dobry.
Dzień dobry, mamo.
- Twój kot mnie ugryzł. - Ukradłeś kredki.
- O co kłótnia? - Ukradł mi kredki!
- Zmyśla. - Koniec kłótni.
- Zobaczmy. - Która godzina?
- 6.40. - Znowu się spóźnię.
Spytaj brata o to, o czym mówiliśmy.
- Szkoła zaczyna się za tydzień. - Spytam go.
Muszę jeszcze kupić podręczniki.
Mówiłem, że go spytam, skarbie.
A ty jeszcze nie zawiązałaś butów. Pamiętasz, jak cię uczyłem?
Ucho zająca, okrążamy drzewo i...?
I do nory.
To było głośne.
SŁUGUS PABLA ESCOBARA I INICJATOR PORWAŃ
Tam.
Tutaj.
Spójrz na tego sukinsyna.
Raz... dwa... trzy.
Ta rodzina jest dla mnie najważniejsza.
- Ale to ty... - Co ja?
- Nie powinniśmy wyjeżdżać, Tata. - To twoja wina.
Gdybyś posłuchała Pabla, mój brat nadal by żył.
A ty go niby słuchasz?
Zawsze go krytykujesz, wątpisz w niego i martwisz się.
Nigdy nie naraziłabym tej rodziny.
Powiedz jej, Pablo.
Powiedz jej, że to nie moja wina.
- Wiem, mamo. - To nie moja wina. Powiedz jej.
Wiem, że to nie twoja wina.
Już dobrze, mamo.
To nie twoja wina.
Spójrzcie na te uśmiechnięte twarze.
Nie chcieliśmy cię zniesmaczyć, Judy.
Miło z waszej strony. Dlatego nikt mnie nie powiadomił?
Laboratorium należy do rodziny Moncada.
Mieliście mnie powiadomić po jego odzyskaniu.
- Nikt nam tego nie powiedział. - Teraz wam to mówię.
- Co z tym zrobimy? - Kokaina pojedzie do Cali.
To moja kokaina.
Postanowiliśmy nie rozprowadzać kokainy w Medellín,
póki nie pozbędziemy się Pabla Escobara.
To nasza strategia. Udusić go.
To strategia kartelu z Cali?
Będą się bogacili, a my mamy żyć w nędzy?
- Nie można im ufać. - Ani im, ani wam.
My nie ufamy handlarzom narkotyków.
Darujmy sobie zniewagi, Carlos. W porządku?
Potrzebujemy przyjaciół.
Chce pan?
Jedź!
Proszę pana?
Nic panu nie jest?
W porządku?
- Koniec współpracy. - Co cię gnębi?
Po pierwsze, zabijacie niewinnych cywili.
Nie ja decyduję, czy są winni, czy niewinni.
Od tego są księża.
Bracia Castaño się rozbestwili. Tego nie było w planie.
Ale przynosi efekt.
Dopóki was informuję.
Wiesz, że jestem po twojej stronie.
Nie podoba mi się to.
Medellín to mój dom. Kocham to miasto.
Jeśli chodzi o metody braci Castaño...
dzięki nim ludzie Pabla chowają się jak szczury.
Łącznie z tym upierdliwym prawnikiem, Fernandem Duque.
Nasi ludzie wpakowali w niego cały magazynek.
Uwierzysz, że nie został nawet draśnięty?
Musisz mi pomóc go znaleźć.
To łącznik Pabla z rządem.
Chcemy go ukatrupić.
W ten sposób dotrzemy do Pabla i zakończymy jego szaleństwo, Peña.
Mówiłem, że musisz...
Co robisz? Przynieś paszporty.
Juliano, chcą mnie zabić. Musimy uciekać.
To ty musisz uciekać.
Mogę chociaż zobaczyć Simona?
- Simon! - Przestań, Fernando!
Simon jest w szkole.
Poza tym to nie pora twoich odwiedzin. Proszę, wyjdź stąd.
- Co jest? - Jak się masz?
- Cześć, Anda! - Cześć!
Gdzie mama? Czemu masz jej samochód?
Wsiadaj.
Muszę wyśledzić tego człowieka.
Znajdź go.
FERNANDO DUQUE
Proszę.
Wejdź. Siadaj.
Zostaniesz przeniesiony...
do jednostki wywiadowczej, którą utworzono parę miesięcy temu.
Tam będzie ci dobrze.
Mam pracować w biurze przez mój błąd?
Coś jeszcze?
Tak jest, pułkowniku.
Jak się czujesz, tato?
A ty?
- Ile tu jeszcze będziemy? - Niedługo.
Muszę tylko pozałatwiać kilka spraw.
Pamiętasz, jak polecieliśmy do USA?
To będzie kolejna przygoda.
Mają tam Disney World?
Raczej nie.
Słuchaj mamy i babci. Dobrze?
Zrobiłem więcej rezerwacji. Nikt nie wie, jakim lotem lecicie.
Rozmawiałem z Fernandem. Powiedział, że to legalne.
Masz prawo opuścić kraj.
- To jak zwykła podróż. - Zwykła podróż?
Przyznaj. Żałujesz tego?
Tego, że mnie poślubiłaś?
Ani trochę.
Mogą nas rozdzielić...
ale nigdy nas nie zniszczą.
Jedźcie.
Króliczek.
Zaopiekuję się nim. Dobrze?
Daj buzi.
Sierżancie, szeregowy Hugo Martinez Jr. do usług.
Syn pułkownika.
Mówił, że masz doświadczenie.
Miałem zajęcia z inżynierii.
Skonstruowałem radio w domu rodziców.
Świetnie. Co wiesz o RDF?
Podstawy.
W porządku.
Zapoznaj się. Ruszamy jutro po południu.
I nie martw się.
To nie zemści się jak Carlos Castaño.
Co jest? Zamarznę tu.
To Bogota. Czego chcesz?
Co z tobą? Czemu nie pracujesz?
Bierz się do roboty. Płacę ci za to.
- W porządku. - Podaj mi telefon.
Rób te bomby. Potrzebujesz zaproszenia do pracy?
Szybciej! Ty też!
I nie palić mi tu!
Szefie, właśnie wróciłem z lotniska.
Pani Tata, dzieci i pańska mama są już w samolocie.
Dzięki Bogu.
To najważniejsze. Są już w powietrzu.
Jeszcze jedno.
Te cholerne apteki nieźle oberwały.
Mamy wracać do domu czy...?
Nie. Czekajcie. To jeszcze nie koniec.
Możecie być potrzebni.
Rozumiem, szefie.
Dziękuję, Blackie.
Dowiedz się, która godzina jest teraz w Niemczech.
Już się robi, szefie.
Szefie!
Wiadomo coś o naszym przyjacielu?
Znalazłeś go?
- Peña? - Jeszcze nie.
Co jest, Peña?
Idziemy na piwo?
Innym razem.
Do jutra.
Nie. Co robisz?
Odłóż to. Słucham wiadomości.
Co my tu robimy?
Mówiłem ci. Jedziemy na wycieczkę.
A co się dzieje? Gdzie mama?
Uspokój się. Rozmawiałem z mamą.
Wpadłeś w tarapaty?
Bo pracujesz dla Escobara.
Dlatego tak się dzieje.
Jesteś jego adwokatem.
Co teraz zrobimy?
Mam plan. Spokojnie.
Nie masz planu, tato. Jesteś sukinsynem. Cholernym złodziejem.
Powiedziałeś „sukinsyn" i „złodziej"?
Jestem prawnikiem. Dobrym prawnikiem.
Nasza rodzina ma pieniądze, bo jestem dobrym prawnikiem.
- Wykonuję swoją pracę. - Chcę zadzwonić do mamy.
Chcesz zadzwonić do mamy?
Będziesz dzwonił do mamy, czy zachowasz się jak mężczyzna?
Zadzwonisz do mamy? Jak maminsynek? Świetnie.
Zadzwońmy, to powie ci, skąd były pieniądze na twoje zabawki.
Myślisz, że skąd miała pieniądze?
Nie narzekałeś na Gwiazdkę czy urodziny.
Albo gdy kupiłem ci motocykl.
A teraz narzekasz. Bardzo dobrze. Koniec z tym.
Koniec! Bo chcą mnie zabić.
Przepraszam, Simon.
Nie chciałem tak powiedzieć.
Wybacz mi.
Wszystko będzie dobrze. Wybacz.
Czy to był zawał?
Zemdlałeś, Pablo.
Ile tego bierzesz?
Miałem straszny ból głowy.
To nie pomoże, Pablo.
Nie powinieneś się tym truć.
Te krople będą lepsze. To lek homeopatyczny.
Trzy krople pod język rano i dwie wieczorem.
Byłeś kiedyś w Disney World?
Nie.
Pięknie tam jest.
Porządek i czystość.
Co mi dolega, Ricardo?
Stres.
Stres jest niebezpieczny.
Trawka pomaga?
Rzadko ją palę.
Pierwszym człowiekiem, który palił marihuanę, był chiński cesarz.
Wypalał tę roślinę, bo podobał mu się zapach.
Ale gdy wdychał dym, widział modrosójkę błękitną.
Ptak kazał mu podbić sąsiadujące cesarstwa.
Tak też zrobił.
W porządku.
Będę z tobą aż do śmierci, Don Pablo.
Dziękuję.
Chciałbym zostać i mieć cię na oku.
W porządku. Dziękuję.
Postaraj się nie wyjeżdżać za linie, skarbie.
Dobrze.
Wysiadamy.
- O co chodzi? - Co jest?
- Mogę dostać swój paszport?
To nasze pieniądze.
- Pablo, nie wpuszczą nas. - Nie mogą tego zrobić.
Właśnie to robią.
Nie mogą...
To, co robią, jest nielegalne. Nie martw się.
Nie martw się, bo...
Rób, co możesz, żeby nas wpuścili. Muszę już kończyć.
Nie dotykaj mnie!
Idę!
Nie!
Znalazłem cię w jeden dzień.
Jak nie chcesz zginąć, to musisz się lepiej ukrywać.
Proszę, wyciągnij mnie stąd.
Pomóż mi uciec z Kolumbii. Wiesz, dla kogo pracowałem?
Nasza pomoc nie jest darmowa.
Oczekujemy współpracy.
Tato!
Simon, wszystko w porządku.
Wracaj do pokoju. Zaraz tam przyjdę.
To mój syn. Boi się.
Przewieziemy was do Holguín.
Nie! Zostajemy tutaj.
Gliniarze pracują dla Los Pepes.
Najlepiej wyślijcie nas do Stanów Zjednoczonych.
Będę współpracował. Zrobię, co chcecie.
Tylko pomóżcie nam uciec z Kolumbii.
Umowa stoi?
Rób, co ci każę.
Najpierw ukryj ten cholerny samochód.
Ambasada Niemiec.
Najpierw zabiję wszystkich niemieckich sukinsynów w Kolumbii.
Potem podłożę bomby we Frankfurcie, Monachium...
Powsadzam wam bomby w dupy, sukinsyny.
Naziści, rasistowskie gnidy. Pozabijam was wszystkich.
Wszystkich was pozabijam!
Podobno mam takie same prawa jak inni obywatele Kolumbii.
To dotyczy również mojej rodziny?
Władze nie robią nic, by powstrzymać Los Pepes,
terrorystów, atakujących moją rodzinę, którzy zamordowali moich kolegów.
Czy w taki sposób rząd kolumbijski pilnuje praw swoich obywateli?
Prezydent próbuje uniemożliwić mojej rodzinie wjazd do Niemiec,
a wy nic nie robicie.
Chce wystawić moją rodzinę Los Pepes, wykorzystując moje dzieci jako przynętę.
A ten, który nazywa się człowiekiem honoru, nic nie robi.
Spore zakłócenia.
W Medellín jest wiele kabli telefonicznych i anten.
- To pewnie dlatego. - Jak idzie?
Nie ustaliliśmy jeszcze sygnału.
Żadnego?
Żadnego.
Oto nasz plan, Morales.
Zaczniemy od L9.329.
Jest.
Rozmawiałem z moim informatorem. Nie zgadniecie, kto ukrywa prawnika.
Ten sukinsyn, Peña. Co wy na to?
Kim jest twój informator?
To nieważne. Ważne, że mu ufam.
A wiecie, co jest najgorsze?
Nie możemy już ufać Peñii.
Trzeba będzie go zabić.
Nie.
Nie możemy zabijać agentów DEA.
Dlaczego nie?
Gdybym ja decydował, rzuciłbym go krokodylom.
Berna, słuchaj...
Ustal spotkanie z Peñą, tak jak zwykle.
My zajmiemy się resztą.
PREZENT OD LOS PEPES
Córdoba wyzdrowieje i będziemy mieli bramkarza.
Leonel Álvarez utrzyma piłkę w grze.
Śledziłeś mnie do hotelu? Powiedziałeś Bernie?
Puszczaj.
Mów, dupku.
- Chodźmy. - W czym problem?
Wszystko w porządku.
Co jest, Peña?
Bawisz się w Amerykanina?
Wiesz, co zrobili jego synowi?
Wiesz, ile rodzin zniszczył Pablo Escobar?
Nie decydujesz o tym, kto ma przeżyć.
Nie bądź głupi. Tak to załatwiamy.
Rozumiem, że chce pan uniemożliwić rodzinie Escobara wjazd do Niemiec.
Wyjaśnijmy sobie coś.
Jeśli chce pan powołać się na nich i zawrzeć jakąś umowę...
Nie, panie prezydencie.
Nie chcę się na nich powołać. Chcę powołać się na pana.
Słucham?
Wiem, że chce pan śmierci Escobara.
Rozumiem, choć nie zgadzam się z tym.
Ale tego nie rozumiem.
To nie tylko niewłaściwe.
To stawia pana, prezydenta Kolumbii, na równi z plutonem egzekucyjnym.
Proszę zadzwonić do kanclerza Niemiec i powiedzieć mu, by wpuszczono tę rodzinę.
Pani Escobar, przykro mi, ale odmówiono państwu wjazdu do Niemiec.
Znam swoje prawa. Nie rozumiecie.
Dzieci są w niebezpieczeństwie. Nie odsyłajcie nas.
Proszę mu powiedzieć, że są nieletnie. Chcemy tylko spokojnie żyć.
Proszę mu powiedzieć, że to wszystko, czego chcemy.
Spokojnego życia.
Proszę zabrać dzieci i swoje rzeczy.
Proszę.
Wyrzucają nas z tego kraju i jeszcze zatrzymują pieniądze.
Wiem. Idę.
O co chodzi? Czemu tak nas traktujecie?
Idziemy.
Przepraszam.
Pewnie mile wspominasz Niemcy.
- Ile to kosztuje? - Dwa tysiące pesos.
Dziękuję.
Drogie panie.
Stać! Policja!
Już dobrze, proszę pani. Proszę z nami.
Prokurator generalny wydał nakaz ochrony.
Proszę się nie martwić. Będziecie bezpieczni.
- Proszę z nami. - Szybko. Jedziemy!
Tak, szefie?
Niech ten kutas, prezydent, wie, co się dzieje,
gdy stoi się po stronie tych sukinsynów, Los Pepes.
Chcę zobaczyć krew.
Chcę, by niebo pokrył proch.
Chcę, żebyś podłożył jak największą bombę
jak najbliżej pałacu prezydenckiego. Wyrażam się jasno?
Wedle życzeń, szefie.
Chodźmy, skarbie.
Chcesz taki? Ile to kosztuje?
Sto pesos.
- Proszę. - Dziękuję.
- Idziemy tędy? - Tak, kochanie.
Mam nadzieję, że zostaniesz lekarzem. To bardzo drogie.
Elena! Idziemy!
Ostrożnie!