BABCIE
Film oparty na prawdziwej historii.
Brooklyn, czterdzieści lat temu.
Zamknięte.
Otwarte.
Kto następny?
Cześć, Joey. Po co przysyła cię babcia?
Po dwa chleby i tuzin zeppole.
Zeppole, gorące i świeżutkie!
Bądź grzeczny. Odmawiaj różaniec.
Nie zjedz wszystkich po drodze.
Piękny samochód, panie Romano! Klasyk!
Dzięki, Joe.
Cześć!
Cześć, Bruno.
Przegapiłeś jedną plamkę! Szoruj!
Mamo, przyniosłem chleb!
Brawo, Joey!
Zeppole?
Joey!
Nie ma.
Znikaj!
Chcesz zobaczyć, jak babcia robi sos?
Chodź!
Po kolei.
Powąchaj.
Skąd wiesz, ile wziąć?
Czuję to. Bo gotuję sercem.
Spróbuj.
Idealny.
To ty jesteś idealny.
Przy stole się nie starzejemy.
Zabierz łapy!
Lubisz lazanię?
Kto wyżarł rogi?
A gdzie lazania?
Jaki lubisz sos?
Każdy.
Mamo!
Roberta!
Przyszłaś!
Zdjęcie!
Stańcie razem i uśmiechnijcie się!
Cześć.
Bardzo ci współczuję. Twoja matka miała złote serce.
Zrobiłam ci nadziewane muszelki z ricottą i szpinakiem. Na później.
Dzięki.
Za twoją mamę, Marię. Była dla mnie jak matka, tylko milsza.
Zdrówko!
Nie wyobrażam sobie jutra, Bruno. Rozumiesz?
To musi potrwać.
Z czasem będzie lepiej.
Moja stara krzywo patrzy?
Na to wygląda.
Zrobiłam ci ślimaki.
-Nie lubi ich! -Przymknij dziób! Musisz jeść, na
pocieszenie. Tylko tak przetrwasz.
Osiemnaście ząbków czosnku.
Wpadnę w tym tygodniu.
Zjedz je wszystkie.
Twoje słynne cassaty! Częstuj się.
Pyszne!
Śmiało!
Mama cię uwielbiała, Gia.
Dwadzieścia sześć lat. Nie była już klientką, tylko przyjaciółką.
Dziękuję za wszystko. Zrobiłaś jej piękną perukę.
Wszyscy zasługujemy na godność, zwłaszcza pod koniec.
Jakby co, wiesz, gdzie mnie szukać.
Wstaw je do lodówki.
Kolacja w niedzielę.
To nie pytanie.
Dobra.
Wygląda pięknie, Bruno.
Dzięki tobie.
Uwielbiam w nim grzebać.
Ożeniłby się z tym gratem chętniej niż ze mną!
Wsiadaj. I naprawdę wolałbym ten samochód.
Słyszałam!
Wiele pięknych wspomnień.
Tata ciągle kazał mi pucować kołpaki.
Tęsknię.
Zadzwonię jutro.
Ohyda! Gdzie oregano? To ma być włoska kuchnia?
Joe!
Znów mnie napadła!
To mają być klopsiki? Jakiś ochłap z keczupem!
Porządne jedzenie! Widzisz?
Zjeżdżaj stąd!
-Diabeł! Chce mnie wykończyć! -To prawda!
Pozdrów rodzinę.
Cześć.
Wiem, co powiesz.
Daj spokój kucharzowi.
Dać mu spokój?
Tak!
Policja. Aresztują cię za napaść.
Napadnę go, jak wyleczę nogę. Kopnę go prosto w culo.
Przyniosłem ci coś.
Co?
Prosiła, żebym to dostarczył.
Nie dałam rady. Nie mogłam iść na jej pogrzeb.
Wiem. Już dobrze.
Sześćdziesiąt lat przyjaźni.
Wiem.
Po tylu latach nie sposób się pożegnać. To niewykonalne.
Wiedziała, że uwielbiam tę broszkę.
Przypnijmy ją.
Będzie ładnie.
Proszę.
Pasuje do ciebie.
Momencik.
Zapomniałabym.
Od twojej mamy.
Jak miło.
Przeczytasz go, jak już będziesz gotowy.
Dziękuję.
Przy stole się nie starzejemy.
ZAJEZDNIA AUTOBUSOWA
Jest! Legenda powraca!
Na oko to tylko akumulator. Zaraz naprawię. Specjalnie je psujecie?
Mówcie!
Odbij kartę. Szef jest w bojowym nastroju.
To się nie zmienia.
Co tak ładnie pachnie?
Przyniosłem drugie śniadanie. Pulpeciki mojej babci, powiedzmy. Dzięki,
że przyszliście na pogrzeb.
Nieważne, ile masz lat. Strata matki zawsze boli.
Dzień dobry, szefie.
Joe! Wziąłeś dużo urlopu. Bałem się, że nie wrócisz.
Ale wróciłem i cieszę się. Dziękuję za kosz z owocami
i innymi mandarynkami. I za pamięć.
Drobiazg. W zeszłym roku straciłem kota. Wiem, co to żałoba. Musiałem coś zrobić.
Współczuję. Nie wiedziałem.
Koniec przerwy.
Dziękuję.
To my mieliśmy cię zaprosić na kolację!
Lubię, jak przychodzicie. To domowy makaron mojej babci.
Policzki wieprzowe, ser pecorino i sos z dojrzałych
pomidorów San Marzano.
Robi wrażenie.
Interesuje cię kuchnia?
Od niedawna. Przeglądam przepisy mamy i babci.
Robię wszystkie po kolei. Czasem wychodzą nieźle,
ale nie mam sposobu na niedzielny sos Nonny. Szkoda. Smacznego!
Wygląda pysznie.
-Zdrówko! -Jedzmy!
Najpierw chcielibyśmy o czymś z tobą pogadać.
Zamartwia się. Ciągle to powtarza.
Martwię się o twoją przyszłość po śmierci mamy. Pięknie,
że tak długo się nią zajmowałeś, ale teraz zadbaj o siebie.
Co to niby znaczy?
Dołączysz?
Dobra. Nie jesteśmy już dziećmi. Musisz mieć plan.
Dostaniesz pieniądze z polisy.
Nie chcę o tym rozmawiać. Zapłacą mi, bo mama nie żyje. Nie psujcie mi wieczoru.
Wiem, ale wydając je, możesz uczcić jej pamięć.
Znajdź coś, co daje ci radość. Dzięki czemu poczujesz jej obecność.
Albo spłać długi. To w końcu dwieście tysięcy.
Kup nowe ubrania albo meble. Ten fotel pamięta jeszcze
kawalerskie czasy Bruna.
Lubię ten fotel.
Jest idealny do oglądania meczów. Ma kształt rękawicy. Sto procent skóry!
Znajdź sobie hobby. Znajoma zaczęła tańczyć flamenco.
On nie będzie tańczył flamenco! Może siatkówka? Lubisz ją.
Sam nie wiem. Miałbym grać?
Nieważne. Spróbuj czegoś nowego.
Inaczej twoje życie w ogóle się nie zmieni. Nie chcę, żebyś
siedział w tym fotelu do sześćdziesiątki. Capisce?
Capisce.
Zrzędzę, ale to z miłości.
Wiem. Też cię kocham. Dzięki.
Też cię kocham, ale jestem głodny.
Nie ma nic gorszego niż
zimny policzek wieprzowy.
Koniecznie spróbujcie.
Dzień dobry.
Te się nadadzą.
Piękne!
Ładny.
Moja Nonna też tak robiła.
Pomidor to serce dania. A bez serca nie ma nic.
Racja!
-Poproszę trzy. -Dla ciebie wszystko.
Antonella, kupiłam kwiaty!
Śliczne!
Olivia?
Joe?
O mamo! Nic się nie zmieniłaś!
Ale numer!
-Mówię serio! -Minęło trzydzieści lat.
A ty wciąż wyglądasz pięknie!
Znasz pana?
Przepraszam. Joe, moja sąsiadka, Antonella.
Chodziliśmy do jednej szkoły przed moją wyprowadzką na Staten Island.
Zabrałem Olivię na studniówkę.
No tak.
-Miło panią poznać. -Ciebie też.
Nie mieszkasz na wyspie.
Nie, ale jak byłem mały, mama i babcia zabierały mnie tu na targ.
Nie wierzyłem, że wciąż istnieje.
Dobre rzeczy zawsze przetrwają.
Jest prawniczką.
Nie jestem!
Prawniczką?
Jeszcze nie. Ale wróciłam na studia.
Zaczynam program doktorancki na St. John's.
Imponująco!
Nigdy nie jest za późno, żeby zacząć od nowa.
Wybacz, śpieszymy się.
Miło było cię zobaczyć.
Cześć, Joe.
Cześć, Antonella.
Miło cię poznać.
Dzięki, Al.
Co jest?
Krótka, ale długa historia.
Piękne określenie. Zapamiętajmy je.
Olivia z liceum? Wciąż seksowna?
I zamężna.
Kto jest seksowny?
Kończę.
Restauracja na sprzedaż
Robisz pokaz dla dzielnicy?
Nie chcę mieć śladów.
Muszę wam coś powiedzieć. Byłem na Staten Island.
Znalazłem restaurację.
Jadłeś na wyspie?
Mamy własne restauracje.
Nie zamierzam tam jeść, tylko ją kupić.
Kupić?
Tak.
Na Staten Island?
Jak kupisz restaurację?
Z pieniędzy po mamie.
Zwariowałeś?
Może i tak. Ale chcę otworzyć włoską restaurację
i nazwać ją Enoteca Maria. Po mamie.
Nie znasz się na prowadzeniu knajpy.
To taka filozofia? Gotujesz, ludzie jedzą i są szczęśliwi.
Miałem coś sobie znaleźć.
Nowe meble albo dziewczynę.
Spłacić hipotekę, a nie zakładać biznes, na którym się nie znasz.
Nie jestem coraz młodszy. Nie mam czasu na dywagacje.
Tego właśnie pragnę. Nie wiem, jak to wyjaśnić.
Nie pozwolę, żebyś wpakował kasę po swojej mamie
w knajpę na Staten Island.
Chyba nie rozumiesz.
Już to zrobiłem.
Nie mogę się doczekać, aż ją zobaczycie. Jest nawet bar i piękna podłoga.
I prawdziwa szachownica. Świetnie się tu czuję.
Tylko usunę te loże. Nie są potrzebne.
-Ile wydałeś? -Sto siedemdziesiąt pięć
tysięcy zaliczki. Mam hipotekę.
Zwariowałeś!
Nie rzucę pracy w zajezdni. Pieniędzy wystarczy na pięć miesięcy.
Potem będę musiał zacząć zarabiać.
Boże!
Możecie się nie uprzedzać? Bo bez was dwojga nie mam już nikogo.
Obejrzyjcie ze mną lokal i posłuchajcie. Dobra?
Takie ściany z odkutych cegieł są teraz bardzo modne.
A w sali z tyłu została taka retro budka telefoniczna.
I ozdobne sufity. Oryginalne.
Zburzyłbym te ściany, może zrobiłbym łuk. Wyjdzie piękna letnia kuchnia. Chcę,
żeby ludzie czuli się jak u kogoś w domu, nie jak w restauracji.
Żebym dobrze zrozumiał. Chcesz otworzyć restaurację,
umiejąc gotować pięć dań na krzyż?
Podam może jedno albo dwa swoje dania. Wiecie, co do mnie dotarło?
Przeglądając przepisy mamy i babci, zrozumiałem, że niepotrzebnie się spinam.
Bo przecież jedzenie to miłość.
Póki mam ich przepisy, one też są ze mną.
Nie zamierzam tu tylko serwować posiłków. Stworzymy rodzinę.
No dobra, ale twojej mamy i babci już nie ma.
Kto będzie gotował tak jak one?
Inne włoskie babcie. Chcę, żeby wykorzystały rodzinne przepisy.
Dzieliły się nimi.
Super!
No co? Prawdziwe babcie to świetny pomysł.
Kto by nie chciał jeść jak u babci?
Powiedzmy, że was rozumiem.
Ten pomysł cię zachwyca!
Wcale nie.
No chyba że masz zimne serce, jak z kamienia.
Nie miej zimnego serca!
To potrwa miesiącami. Ściany, podłoga, kafelki, elektryka.
Nie wspomnę o hydraulice i systemie pożarowym.
Kto ci to wszystko zrobi? Też babcie?
Akurat mam wiele szczęścia, bo mój najlepszy kumpel to budowlaniec.
O nie!
Farciarz ze mnie!
Chciałbym tylko wspomnieć, że wiele razy naprawiałem
wóz twojego ojca, z dobroci serca.
Wyciągasz to?
Jako punkt odniesienia. Umiem naprawiać samochody,
więc pomogłem kumplowi.
W samochodzie nie trzeba pozwoleń, kodeksu budowlanego ani
związków zawodowych. Poniosło cię.
Potrzebujesz kucharek, menu, reklamy. Pozwolenia użytkowania.
Musisz przejść inspekcje. A nie słuchasz.
Słucham. Muszę przejść inspekcję i zamówić menu.
Kocham cię jak brata. Masz wiele talentów, ale żadnej smykałki do interesów.
Dlatego mam ciebie. I obiecuję, że zapłacę za całą twoją pracę,
jak tylko lokal ruszy.
A ja lubię dekorować. Tu widzę stojak na wino,
tu się podmaluje i powiesi zdjęcia rodziny.
Właśnie o tym mówię. Ona ma wizję.
Wiesz, że cię pogięło?
Ale się zgadzasz?
-Tak! -Będzie fajnie. Żyje się tylko raz.
Nie dotykaj mnie!
Budka jak u Supermana.
Dobra.
Joe, gdzie kosz? Daj go! Powinienem iść do normalnej pracy.
Auć.
Co jest?
Mam gotować?
Ledwie łażę.
Lekarz mówi, że odzyskujesz formę.
Co on tam wie! Muszę nosić skarpety uciskowe,
żeby dojść do toalety.
Wiem, że bez gotowania jesteś nieszczęśliwa.
Mam siedemdziesiąt trzy lata. Skończyłam ze szczęściem.
Wiek to nie choroba.
Ale też nie lek. Nie mogę ci pomóc.
Nie rób tego dla mnie, tylko dla siebie i mojej mamy.
Że co?
Pokój jej duszy.
Chcesz wywołać katolickie poczucie winy?
Uczyłem się od najlepszych.
A niech to!
Nie mówię „tak”, a nawet gdyby, to kto by ze mną gotował? Nie poradzę sobie sama z
-całą restauracją. -Zaufaj mi. Będzie zabawa.
Poszukiwane babcie ze Staten Island
Cześć.
Wszyscy gadają o tej twojej knajpie.
My się jeszcze chyba nie znamy. Jestem Joe.
A ja Al. To był lokal mojego najlepszego kumpla,
Dominica Spirito.
Urządzaliśmy tam wszystkie chrzty, komunie, urodziny i rocznice.
Dominic gotował dla nas pięćdziesiąt lat, aż do swojej śmierci.
Współczuję straty. Nie wiedziałem.
Rzuciłeś jego nazwisko na ulicę.
Robiliśmy remont. To nie z braku szacunku.
Nie ufam obcym. Może to nie Manhattan, ale też na pewno nie Brooklyn.
Trafiłeś na wyspę, koleś!
Rozumiem.
Co mogę ci powiedzieć, Gianni?
Wstałam, zrobiłam śniadanie, zdrzemnęłam się. Było miło. Zjadłam lunch,
a teraz siedzę z tobą, kochany.
Halo?
Antonella, to ja.
Mamy dziś lekarza? Jeśli tak, to nie idę, chyba że do podiatry.
Nie lekarza. Masz rozmowę w sprawie pracy.
Powiedziałam, że nie.
Wszystkie staruszki nagle chcą gotować. Żałosne.
To grzech.
-Jakim cudem? -Mówiłaś, że ten Joe to palant.
Powiedziałam, że jako siedemnastolatek
był niedojrzałym dupkiem.
Daj mi jeden dobry powód.
Siedzisz sama w domu, a twoje życie nadal trwa.
-Twój ulubiony szal. -Nie idę.
Godzinę temu wzięłam lek moczopędny. Obyś miał tam toaletę!
A myślisz, że nie mam? Pięknie chodzisz!
To będzie łatwy dzień. Wszystko gotowe.
Dzięki, chłopaki.
Nikt nie przyjdzie.
Przyjdą za dwadzieścia minut. Odpocznij sobie.
Dałeś anons?
W Internecie.
A można mu ufać?
To tylko maszyna, ale można tam zamieszczać ogłoszenia,
jeśli chcemy coś sprzedać albo szukamy pracy.
Jak w gazecie.
Ale to jest w Internecie! I każdy wszędzie może to przeczytać.
Trzeba było iść do gazety.
Wiesz jak moja Nonna robiła niedzielny sos? Miał słodki posmak.
Znasz dokładny skład?
To jakbyś prosił kobietę, żeby pokazała ci mundate.
Za kogo mnie masz? Co to w ogóle jest mundate?
Lepiej nie pytaj.
Nie prosiłbym nikogo o pokazanie mundate, ale żałuję,
że nie zapisała mi tego przepisu.
Dokładnie nie wiem, a gdybym wiedziała, to nie byłby sos twojej babci.
Tajemnica stanowi o wyjątkowości.
Dodaj cukru. Trzeba go więcej niż myślisz.
Dodałem tonę.
Są różne rodzaje. Słodycz może też smakować słono.
Wydziergałam cały ten szalik, siedząc tutaj. Ładny? Dla ciebie.
Śliczny, dziękuję.
Jest bardzo cieplutki. Teraz wezwę samochód.
O trzeciej mam pokera.
Daj mi dwadzieścia minut.
Dałam ci trzy godziny!
Patrzyłam, jak przestawiasz pudła i butelki.
Zaraz ktoś przyjdzie i się zabawimy.
Nikt nie przyjdzie! Mam dość!
Świetnie, jesteście! Czyli mamy komplet.
Uspokój się. Zmusiła mnie!
Czasem tak trzeba.
Przywlekła mnie tu.
Patrz, jak przyjemnie! Tu masz swoje rzeczy.
Odbiorę cię po zajęciach.
Baw się dobrze!
Świetnie!
Dziękuję, że ją przywiozłaś.
Zrobiłabym dla niej wszystko.
Super pomysł. Mam nadzieję, że wypali.
Dzięki.
Antonella, poznaj Robertę, szefową kuchni w Enotece Maria.
Se?
Jesteś z Sycylii?
Se. Tak.
A ty?
Z Bolonii.
-Z Bolonii? -Si!
Pluję na Bolonię!
Doprawdy? A ja na Sycylię!
Nie waż się!
Jak pięknie to brzmi! Tyle w was pasji!
Przymknij ten wielki dziób!
Dzień dobry!
Chyba pomyliłam adres.
Świetnie pani trafiła. Jeśli chce pani gotować.
Tak.
Wspaniale. Jak pani na imię?
Teresa.
Pięknie. Dołączy pani do nowych koleżanek?
Spadaj, stara torbo!
Przedstawiam Antonellę z Bolonii i Robertę z Sycylii. A skąd pani pochodzi?
Właściwie to z Bronxu.
Super.
Zabawcie się i gotujcie jak dla rodziny. Kuchnia jest wasza.
Czosnku?
Nie!
Przestań!
O, nie! Proszę.
O mamuniu! Ser jest idealnie chrupiący, ale jednak się ciągnie. Boska pizza!
Grazie.
Roberta, ogonówka rozpływa się w ustach.
Cudowna!
A z tobą w ogóle nie gadam! Skąd się wzięłaś? Spadałaś z nieba?
Tak cudownie nadziałaś stek czosnkiem! Gdzie się tego nauczyłaś?
W zakonie.
W zakonie? Jesteś zakonnicą?
A ty przeklinałaś!
Piękne powołanie!
Emerytowaną zakonnicą. Służyłam wiele lat u
Franciszkanek w Bronxie.
Mogę zapytać, dlaczego odeszłaś?
Czułam powołanie, ale chciałam spróbować czegoś nowego.
Syn znajomej zobaczył twoje ogłoszenie w Internecie.
Gazeta lepsza!
Przestań!
Poczułam, że przemawia do mnie Bóg. Że daje mi drugą szansę.
To kto dostanie robotę?
Wy wszystkie. Tworzycie super ligę. Żałuję,
że nie mogę już dziś otworzyć lokalu.
Wasze zdrowie!
Dziękuję!
Odpuszczam ci, a i tak ciągle się spóźniasz!
Mam dość. To ostatnie ostrzeżenie.
Dobra.
Idzie skazaniec!
Był na dywaniku!
Mam prośbę.
Mów.
Śmiało!
Znów dostałem upomnienie, a nie mogę stracić tej roboty.
Możecie mnie kryć przed Danem? Będę się często spóźniał.
Co się dzieje?
Dochowacie tajemnicy?
Czternaście…
Wyposażenie kuchni
Popatrzmy.
Podwójna hipoteka
O, nie!
Musiałem!
Zadłużyłeś dom po mamie.
Więc Enoteca musi wypalić. Nie ma innej opcji.
Stawiasz mnie pod ścianą, zwłaszcza, że wisisz mi kasę.
Jesteś też moim przyjacielem. Muszę się wygadać.
Jeśli się teraz wycofasz, może wyjdziesz na czysto.
Jeśli nie, a biznes padnie, stracisz wszystko.
Jestem przekonany, że się uda.
Nie opuszczę cię, przyjacielu.
Doceniam to! Mamy świetne kucharki
i dania z całych Włoch.
Jeszcze desery!
Wiem. Minęliśmy porządny lokal. Zgłodniałem od tych rozmów.
Wrzuciłbym kotlet.
Ja też! A jeśli chodzi o desery, chciałbym takie domowe.
Co?
Wysłuchaj mnie. Robisz genialne wypieki. Mama je uwielbiała.
Podziel się nimi ze światem.
Piekę dla zabawy.
To może być zabawa. Dla ciebie i dla innych.
Lubię czesać. To moja praca.
Wiem, że jesteś w niej dobra, ale masz też inne dary.
Możesz robić coś, co kochasz!
Brzmi uroczo, ale naprawdę nie mogę.
Nie słucham. Pomoże, jak zacznę błagać?
-Szlag! -Wszystko gra?
Ręce mi wysiadają. Czasem jest naprawdę źle.
Nie wiem, jak długo jeszcze popracuję.
Nie wiedziałem. To coś przewlekłego? Współczuję.
Nie ma potrzeby. Dobrze wiesz, że żyłam tak jak chciałam,
i nie żałuję. I… poradzę sobie.
To za mało. Zasługujesz na szczęście. Życie jest krótkie,
dlatego widzimy się jutro w restauracji. Kocham cię i dziękuję.
Manipulant! Nie przyjdę!
Dzięki za cierpliwość. Piękny kolor!
Gia, kto chce zaczynać od nowa w tym wieku?
Moje danie popisowe.
Co tak śmierdzi?
Capuzzelle.
Słodki Jezu!
Odważny wybór.
Jak chcesz to umieścić w karcie?
Capuzzelle pochodzi z mojej rodzinnej wioski. To cała ja!
Zmień się!
Cześć. Miło, że dotarłaś.
Jestem.
To Gia, nasza cukierniczka. Robertę oczywiście znasz.
A to Teresa i Antonella.
Moje panie?
Fartuszek?
Są tam.
Dzięki.
Podskakują.
To fartuszek, nie suknia wieczorowa.
Każda okazja jest dobra, żeby ładnie wyglądać.
Widzisz znad nich wypieki?
Lata praktyki.
Na czym stanęło?
Na capuzzelle.
Ono tak śmierdzi? Myślałam, że to ja!
Nie byłam pewna.
Czym jest capuzzelle?
Prosta historia. Wioska mojej mamy była bardzo biedna.
Zużywano całe zwierzę. Łeb owcy nadziewano okruchami chleba.
Grzankami?
Wybaczcie!
Grzankami!
Jeszcze kilka dodatków i mamy capuzzelle.
Cześć, maleńka!
Łeb owcy się piecze. Czas na sos.
Sos mojej mamy!
Może być mamy, babci, a nawet cioci Marysi, byle rodzinny.
I cannoli na deser.
-Ekstra. -Super.
Gia, mam prośbę. Popróbujesz i wybierzesz dania do karty?
Chętnie. Ale sądząc po tych obłędnych zapachach,
nie będzie łatwo.
Mów szczerze.
Przepis babci?
Nie. Próbowałem syropu klonowego, ciemnego cukru i miodu.
Ale żadne połączenie nie smakuje jak u babci.
Próbuj dalej.
Są w tym migdały?
Bo to pesto z Trapani.
Na Sycylii.
Wszystko jest pyszne. Nie wiem, jak wybierzesz.
Możemy podawać co tydzień inny sos.
Świetny pomysł. Tak zrobimy. Spróbujmy deseru.
Pesto z Trapani?
W moim regionie wynaleziono parmezan! Tym można się chwalić!
Myślałby kto! My stworzyliśmy cannoli!
Wielkie mi co!
Jakaś rurka z kremem!
Masz się za najmądrzejszą, bo jesteś z Bolonii!
Zaczyna się!
Jesteście skąpi, brzydcy i oziębli!
A wy prostaccy i wulgarni!
I nie waż się więcej pluć, bo pożałujesz! Od razu cię ostrzegam! Bierz to!
Że co?
Chcesz wojny?
Tak!
-Może być? Podoba się? -Ty wstręciucho!
Jak śmiesz! Myślisz, że się ciebie boję? Dawaj, śmiało!
Zrobią sobie krzywdę. Przerwij to.
Niech się wyszumią.
-Jak to Włoszki! -Rukola dla ciebie!
Bezczelna wywłoka!
Jak śmiesz!
Zapłacisz!
Moje capuzzelle!
Mandat za złamanie przepisów. System pożarowy był wyłączony. Dobrze,
że nikt nie ucierpiał.
Przepraszam.
O mamo! Muszę uciekać! Jeśli to wszystko, pożegnam się.
Oczywiście. Nie chcę panu psuć dnia!
Bardzo dziękuję.
Przepraszam.
Ja też.
To jej wina.
Jej!
Wykańczacie mnie. Wniosek jest taki, żeby nie kłócić się w kuchni. Wybaczcie,
spóźnię się do pracy. Buziaczki!
Nie możecie sobie nawzajem wybaczyć?
Wybaczać jest rzeczą boską.
Ona zaczęła!
Vito, Joe odbił kartę. Widziałeś go?
Cześć, szefie! Był tu, tak ze dwie godziny temu!
Tak! Chyba jest z Luisem w garażu północnym!
Dzięki.
Luis, gdzie Joe?
Dzięki.
Nazwałem cię palantem.
Omar, gdzie Joe?
Nie wiem. Pomógł mi wymienić opony i pewnie
wrócił do Vita, do magazynu.
Serio?
Gdzie do diabła jest Joe?
Szefie, gdzie się pan podziewa?
Obiad!
Ładnie tu urządziłeś.
Prawda? Zastanawiam się,
czy nie podpalić drugiej sali,
żeby pasowała.
Przesada.
Przysłała mnie Antonella, z kuponem do sklepu z taniochą.
Jest na nim dwadzieścia dolców.
Jak miło!
Roberta dała mi dziesięć dolców, więc jeszcze wyjdę na plus.
Farciarz!
Przeszła tu włoska burza.
Pomogę sprzątać.
Gdzie masz worki?
Na dole.
Dzięki.
Serio? Co zabierała?
Masło! W takich malutkich opakowaniach.
Dobrze wiem! Moja mama robiła dokładnie to samo.
Lodówka Antonelli jest tego pełna. Zapytałam, na co jej tyle masła.
Długo jesteście sąsiadkami?
Policzmy! Zamieszkaliśmy z mężem obok niej osiem
lat temu. Dom wymagał remontu, na który codziennie narzekała.
Chyba się już pogodziłyście. I zżyłyście.
Bardzo mi pomogła. Po śmierci mojego męża.
Nie dawała mi spokoju. Wpadała,
gotowała dla mnie i kazała
mi brać prysznic.
Jest wyjątkowa.
Bardzo ci współczuję. Nie wiedziałem.
Skąd miałbyś wiedzieć?
Ciągle powtarza, że powinnam nosić obrączkę na drugim ręku,
ale…
Chyba nie jestem gotowa.
Naprawdę rozumiem.
Mama zostawiła mi list, którego nie potrafię otworzyć.
Bo jego treść będzie jakby naszą ostatnią rozmową.
Tak mi przykro.
To boli.
Żałoba musi potrwać. Nie śpieszmy się.
WYDZIAŁ ZDROWIA
Prawda, że pięknie?
Wypruliśmy wszystko i zrobiliśmy całościowy remont. Pierwsza klasa.
Pan jest właścicielem?
Tak.
Dwa wykroczenia.
Po pierwsze, pożar w kuchni naruszył poważnie ścianę.
Nie było żadnego pożaru!
Drobny kłopot z łbem owcy.
Z czym?
Po drugie, musi pan kupić nowy piec.
W starym są resztki dwutlenku
węgla i azotu.
Zaraz skoczę do sklepu i skreślimy piec z listy.
To piec specjalistyczny. Nie kupisz go od ręki w żadnym sklepie.
Za to zraszacz działa bez zarzutu.
Miłego dnia.
Nie da się jakoś przyśpieszyć sprawy? Bo naprawdę muszę już otwierać.
Proszę wystąpić o nową inspekcję.
A może pan jeszcze w tym tygodniu? Albo w następnym?
Dobre! Lubię gościa! Najwcześniej za rok. Mamy kilometrową kolejkę.
Prędko pan nie otworzy.
Jeśli w ogóle.
Paliła się głowa owcy? To znaczy?
Capuzzelle Roberty.
Nie powiedziałeś mi?
Nie sądziłem, że to ważne. Wszystko sprzątnąłem.
Zapaliła się głowa owcy i naruszyła postawioną przez mnie ścianę.
A ty mi nie powiedziałeś?
Dobra, uspokójmy się.
-Jestem spokojny. -I dobrze.
Ale posłuchaj! Jak nie przejdziesz inspekcji, to koniec.
Nie dostaniesz pozwolenia na użytkowanie, a bez lokalu nie poprowadzisz restauracji.
Znajdę inny sposób, żeby ją otworzyć.
A za co? Nie masz pieniędzy.
Wezmę pożyczkę na poczet emerytury.
Posłuchaj sam siebie.
Mam karty kredytowe.
Nie! Pośpieszyłeś się, a teraz obaj wdepnęliśmy.
Nigdy się nie zmienisz.
O co ci chodzi?
Jesteś taki od dziecka! Najpierw robisz, potem myślisz!
Staram się! Popatrz!
Cała ta akcja to farsa. Twoja mama byłaby dumna!
Idź już.
Nie to chciałem powiedzieć.
Zwrócę ci pieniądze.
Wyjdź.
Dobra.
Nieważne.
Żegnam.
Dzięki, że zgodziłaś się przyjść. Tak na szybko.
Wątpię, że coś znajdziemy. Nie znam się na kodeksie budowlanym.
To jednak coś. Nie mam żadnej innej szansy. Dzięki.
Ten dom. Mieszkałeś tu z mamą.
Mama mieszkała na dole, z Nonną. A ja tutaj, i trochę jej pomagałem.
Jest ładnie, ale muszę w końcu zrobić
jakiś remont czy coś.
Może nawet kupię nowe meble.
Tylko nie wyrzucaj tego świetnego fotela.
Gwiazdka! Twoja babcia zawsze podawała tę zupę.
Tak! Przychodziliście całą rodziną.
Nie wszyscy byli mili, kiedy tu zamieszkaliśmy.
Twoja mama i babcia stanowiły wyjątek.
Łatwo było się z wami zaprzyjaźnić.
Dlatego tak mi głupio w sprawie studniówki.
Minęły wieki!
Zachowałem się jak idiota. Umówiliśmy się z Brunem i chłopakami,
że się na trochę wymkniemy. On miał alkohol i wolną chatę.
Straciliśmy poczucie czasu. Chciałem wrócić,
ale wszystko się posypało. A na miejscu już cię nie zastałem.
Może to głupie, że wracam do tematu, ale chciałem naprawdę szczerze przeprosić.
Dziękuję i doceniam.
Zdrówko!
Zdrówko.
Długa wersja jest taka, że nie mamy pozwolenia użytkowania.
Nie możesz się odwołać?
Zrobiłem to, ale…
To potrwa nawet rok.
-Zdążymy umrzeć. -Próbowałem. Szukaliśmy z
Olivią jakiejś luki. Bez skutku.
Nie chcę wracać do tego, co robiłam.
Czyli?
Do niczego.
Co ona?
Ma udar?
Święty Ojcze Pio, poproszę, a będzie mi dane. Znajdę to, czego szukam.
Pobłogosław te kobiety, za którymi stoi wielopokoleniowa tradycja.
I Joe, który ma marzenie.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Teraz czekamy.
A na co konkretnie?
Na cud.
Jasne.
-Joe, kojarzysz Phila? -Oczywiście.
Phil?
Bardzo przepraszam za nieporozumienie. Oto pozwolenie użytkowania.
Proszę tylko załatać ścianę i wymienić piec. Naprawdę bardzo mi przykro,
że namieszałem. Miłego dnia!
Nie rozumiem.
Nie sprawdziliśmy w urzędzie konsumenckim. Na Phila były pięćdziesiąt trzy skargi.
Drugą inspekcję robi za łapówkę.
Nie masz dowodów.
Znajdę je.
Bezczelny!
Precz!
Zrób ścianę, kup piec.
Oczywiście.
Bóg ci wybaczy.
Mówiłam! Prawniczka!
Przestań!
Brawo!
Dziękuję.
To świetne wieści.
Bądź grzeczny. Odmawiaj różaniec.
Odmawiaj go za mnie.
Cześć.
Proszę.
Nie śpieszyłeś się.
Przepraszam.
Wejdziesz?
Chętnie.
Zamknij drzwi. Jest przeciąg!
Siadaj. Musicie pogadać.
Przyjaciel przyniósł ci zeppole.
Gadajcie!
Ja się nie mieszam.
Popełniłeś oczywiście pewne błędy,
ale ja też mogłem chociażby wspomnieć o głowie owcy i pożarze, który wywołała.
No więc…
Przecież nie spaliłeś lokalu, który dla ciebie wyremontowałem.
Może zniszczyłeś mi reputację w pięciu dzielnicach,
ale za to ja mogłem wyrażać się nieco delikatniej. Pracuję nad tym.
Dostaliśmy pozwolenie.
Cieszę się.
Życzę ci sukcesów.
Też się cieszę.
Zaczynam coś nowego z przyjaciółmi, gotowymi do pracy.
Powiedz mu!
Miałaś się nie mieszać.
Bo ja mu powiem.
Co macie mi powiedzieć?
Sprzedał samochód po ojcu, żeby zrobić ci remont.
To tak się nie mieszasz? Serio?
Nie zrobiłeś tego! Powiedz!
Nie mieszam się.
Sprzedałeś samochód po ojcu, żeby zrobić mi remont?
Nie było wyjścia. Inaczej nie opłaciłbym materiałów i ekipy.
Nigdy bym o to nie poprosił.
Wiem, i dlatego musiałem to zrobić. Tak zdecydowałem.
Po raz pierwszy od dawna widziałem twoją radość. Jak dla mnie, było warto.
Wiem, ile dla ciebie znaczył ten wóz.
Ty znaczysz więcej.
Wynagrodzę ci to. Słowo. Będzie dobrze. Wszyscy na tym skorzystamy.
Tylko wezwij mnie, jak znów zapłonie łeb owcy.
Bo sądząc po twojej ekipie, zapłonie.
Capisce?
Capisce.
Nie chciałem powiedzieć tego o twojej mamie.
Ale już nie cofniesz tych strasznych słów.
Bo były straszne.
Kocham cię, stary.
Bardzo dziękuję.
Wyjdziesz coś zobaczyć?
Jasne.
Nie płacz przy kierowcach!
Dobra, dziewczyny!
Pokażcie się od najlepszej strony!
Roberta, nie widzę cię!
Uśmiech!
Chcę widzieć szerokie uśmiechy!
Manicotti!
Dziękuję wam wszystkim za tę przygodę. To dla nas ważna chwila.
Jutro wielki dzień. Mamy już kartę, piękne stoliki i całą piwniczkę wina.
Ale nie mamy rezerwacji!
Może nie, ale wszyscy o nas mówią. Jestem pewny,
że jutrzejsze wielkie otwarcie wyjdzie wspaniale.
A ponieważ spodziewam się tłumów, mam do was prośbę.
Zróbcie sobie dziś wolne do końca
dnia i zajmijcie się sobą.
Mam pomysł. Wzięłyście już leki?
Tak!
To zapraszam. Mam niespodziankę.
Świetnie. Będzie super.
Nie lubię niespodzianek.
Super. Pomogę.
Wezmę kartę.
-Chcę ją. -Chodźmy.
Olivia cię lubi.
Jest tylko człowiekiem.
Że co?
Człowiekiem! Też ją lubię.
Dlaczego nic nie robisz, jak głupek?
Nie wiem, czy jest gotowa.
Nie ty o tym decydujesz. Wiesz, co ciągle powtarzała moja babcia?
Nie pozwól, żeby dawne rany zepsuły nowy początek.
Dziękuję.
Zrób coś!
Dobrze. A mogę mieć prośbę?
Cześć, Antonella. Jasne, że cię odbiorę. Za godzinę, po zajęciach. Do zobaczenia.
Wejdźcie. Śmiało.
-Czyj to lokal? -Mój. Jestem fryzjerką.
Usiądź sobie.
To twój salon?
Tak, siadajcie!
Jako szesnastolatka zaczynałam od zamiatania podłóg. Potem dostałam własny
fotel, a z czasem zarobiłam ciężką pracą na przejęcie salonu.
Dlatego zawsze ładnie wyglądasz.
Dzięki. Kobiety powinny czuć się piękne.
A czymże jest piękno?
Świetne pytanie. Chodzi o nasze włosy? Twarze, a może ciała?
Nie, piękną można się po prostu czuć. Kiedy ktoś nas dostrzega i słyszy.
I kiedy czujemy się silne. Tylko tego nam trzeba.
Cudnie!
A teraz…
uczcijmy piękno.
Ładnie.
Łaskocze!
Jeju!
Pięknie!
Daj mi już spokój!
Odczep się!
Pięknie!
Antonella? To ja! Jesteście?
Joe?
To jakiś wieczorek tematyczny?
Studniówka?
Ten smoking!
Jeszcze coś.
Bukiecik? Dziękuję.
Wyglądasz ślicznie.
Ty też.
Dzięki! I stoimy akurat przy ponczu. Wypatruj pani Reynolds,
a ja trochę go doprawię.
To żaden bunt, bo jesteśmy już dorośli, ale dobra.
Zdrowie najładniejszej i najzabawniejszej dziewczyny na studniówce.
Jedynej dziewczyny na studniówce.
Zdrówko!
Jaki smaczny!
To ta piosenka!
Mogę prosić?
Możesz.
Fajnie się z tobą tańczy.
Ale mam prośbę.
Nie idealizuj mnie, bo tak świetnie tańczę wolne.
Jestem tym samym Joe, którego znasz od lat.
Jak na prawdziwej studniówce!
Bez toastu! Pij!
Limoncello!
Jutro pęknie ci głowa!
Dlatego musisz pić wodę. Łyk alkoholu, sześć łyków wody! Pij! Jeszcze jeden łyk.
No co?
Twoje piersi są prawdziwe?
Tak!
Naprawdę?
-Nie! Nie są. Dotknij! -Jak gumisie!
Nie lubię sztucznych piersi.
Po obustronnej mastektomii całkiem mi się spodobały.
Boże!
Przepraszam!
Nie obraziłam się.
Będą zawsze jędrne!
Zawsze!
A ty?
Ja?
Nie pytam o piersi, tylko o twoją historię.
Wybacz! Miałam czworo dzieci.
Nie rozmawiam z nimi, ani one ze mną.
Dlaczego?
Jestem silną matką. Chowałam je surowo, tak jak uczyła mnie moja mama.
Teraz wiele bym zmieniła. Kochałabym je, ale inaczej.
Rozumiem cię.
Już dobrze.
Ty masz dzieci?
Nigdy nie wyszłam za mąż.
Przykro mi.
Niepotrzebnie. Lubię mężczyzn, i to różnych. Ale jak dla mnie,
wizja spędzenia całego życia z jednym z nich wydaje się niewiarygodnie nudna.
Bez problemu znajdowałam facetów. Problem miałam z kobietami.
Dlaczego?
Może ze względu na mój wygląd i zachowanie,
bały się, że ukradnę im męża. A nigdy bym tego nie zrobiła.
Gdyby mój świętej pamięci Gianni jeszcze żył, na pewno byśmy się nie kolegowały.
Słyszysz?
Jesteś zbyt seksowna!
Ja bym ci zapłaciła, żebyś zabrała mojego! Dowolną kwotę!
Nie zasłużyłaś na takie traktowanie. Bo jesteś słodka jak włoska bułeczka!
Grazie!
A ty? Ktoś był wielką miłością twojego życia?
Kiedyś, jeden raz.
Jak miał na imię?
Isabella.
Właśnie tak.
Co się stało?
Nic. To grzech. Odeszłam z zakonu. A wtedy… Niełatwo żyć w świecie,
który mnie nie akceptuje.
Boże!
Okropność!
-Za Isabellę. -Za Isabellę!
I za ciebie!
Za nas wszystkie!
Dziękuję!
Za Teresę.
Dzięki, słonko!
A twoja rodzina, Antonella?
Mój Gianni nie żyje od wielu lat.
Ale mieliśmy troje pięknych dzieci. Rozrzuciło je po kraju.
Mam dziewięcioro wnucząt.
Pięknie.
Rzadko widuję bliskich, ale jestem dumna, bo żyją po swojemu. To mnie cieszy.
Dziękuję wam za dziś. Było wspaniale.
Za dobre życie!
Racja!
Nie chcę się kłaść!
Pięknie!
Grazie!
Wyglądacie bosko!
To dzięki Gii.
Nie liczy się malarz, tylko płótno.
Upiłam się, ale nie mam kaca, bo piłam wodę.
Sprytnie.
OTWARTE
Dziś wieczorem nakarmimy świat.
-Si? -Se.
Czas na popis.
Burza w wieczór otwarcia.
Przepraszamy za spóźnienie. Co za pogoda!
Jest i nasza pani mecenas!
Powrót do liceum!
Chciałbyś tam wrócić!
Joe, jak tu ślicznie!
Spisałeś się!
To nic wielkiego!
Na szczęście!
Dzięki, że przyszliście. Dobrze was widzieć.
Fajnie.
Już po kolacji?
Po?
Jeszcze się nie zaczęła.
Nie ma tłumów.
Nie?
Jesteście pierwszymi gośćmi.
Miał przyjechać mój brat z rodziną, ale przestraszyli się burzy.
Bo mieszkają w Filadelfii.
Za to mamy dwoje cudownych gości. Zafundujmy im niezapomniany wieczór.
Podacie kartę?
Zaprowadzę was do stolika.
A musimy zapłacić?
Jasne. Dzięki za wizytę.
Drogie panie, przeszłyście same siebie. Nie jadłem lepszej kolacji… od wczoraj.
Naprawdę. Wybitna włoska kuchnia.
Robi się późno. Chyba powoli będziemy zamykać,
ale dziękuję wszystkim za udział w tym wieczorze.
Zamknięte
Prośba o recenzję
Będziemy wdzięczni
To bardzo nam pomoże
Zapraszamy
Z podziękowaniem
Wpadnij.
Dziękuję, ciociu!
Dzięki, że wpadliście.
Nie recenzujemy nowych lokali
Musimy odmówić.
Powodzenia
Dziękujemy za zgłoszenie, ale, niestety, musimy odmówić. Pozdrawiamy!
Ostateczny monit
Proszę bardzo. Z ostatniej chwili. Wasza wypłata.
Przecież nic nie zarobiliśmy.
Zaczekamy!
Wykluczone! Co dwa tygodnie macie wypłatę. Nie pracujecie za darmo. Coś wymyślimy.
Joe!
Dlaczego nikt nie przychodzi?
Wstydź się!
Za co?
Mówisz ludziom, żeby nie przychodzili
do mojej restauracji?
Nie tylko ja. Wszyscy źle mu życzą.
Jest obcy i wykorzystuje was, starsze panie, dla reklamy.
Wykorzystuje mnie? On mnie czci, kretynie!
Jak śmiesz! Zamknij się!
Zaczekaj!
Joe to porządny człowiek. Niczego wam nie zabiera. Chce coś dać.
Dobranoc.
-Cześć! -Dobranoc.
Dobranoc.
Do zobaczenia.
Miłego wieczoru.
Jest źle?
Mogę już tylko płakać. Robiłem, co w mojej mocy. Nikt nie chce tu przyjść.
Dzwoniłem do krytyków, pisałem maile, po dwa razy.
Część z nich wystąpi o zakaz zbliżania się. Myślę,
że jutro powiem wszystkim oficjalnie, że zamykamy lokal.
Nie rób tego.
Jeśli oni nie chcą do nas przyjść, to może ty idź do nich?
Może.
Kotku, wiesz, że tak naprawdę nie będziesz
żałować życiowych błędów. Pogodzisz się z nimi.
A będziesz żałował tylko przegapionych okazji. To twoja wielka chwila.
Panie Durant?
O, nie!
Wiem, że nie powinienem pana nachodzić. I przepraszam.
Kim pan jest?
Nazywam się Joe Scaravella.
Tu nie wolno tak wchodzić.
Wzywam ochronę.
Chciałem tylko powiedzieć, że otworzyłem włoską restaurację.
Zamiast profesjonalistów, zatrudniłem prawdziwe babcie.
Jasne.
Chciałem, żeby goście poczuli się
jak w dzieciństwie. Kiedy gotowały dla nich
najbliższe im osoby.
Gotują babcie?
Włoskie babcie.
Jest pan niezrównoważony?
Trochę szalony, ale niegroźny.
Mam namiętny stosunek do jedzenia i chciałem to panu pokazać.
Mogę pokazać swoje dania? To strangolapreti.
Danie z historią. I szpinakiem. Do tego ricotta.
O mamo!
Masło i szałwia.
Proste dania. Babcie pochodzą z różnych części Włoch.
Na deser cannoli.
Wszystko domowej roboty. Dzieło babć.
Enoteca Maria.
Na cześć mojej mamy.
-Staten Island. -Tak!
Jak pan zapewne wie, recenzuję lokale na Manhattanie.
Takie z gwiazdkami Michelin. Ewentualnie zagraniczne.
Dlatego przyszedłem. Byłoby wspaniale, gdyby w weekend wpadł pan do nas.
W ten weekend? Nie mam czasu do stycznia.
Jak znów otworzy pan lokal…
proszę lepiej planować.
Przyznaję, że nie miałem biznes planu.
Ale miałem naprawdę świetny pomysł na restaurację.
Bo to nie tylko restauracja. Tworzymy rodzinę dla tych,
którzy już jej nie mają. A babcie świetnie gotują.
Nie proszę o przysługę. Proszę tylko wpaść,
zjeść i dać nam uczciwą szansę.
Jesteśmy wyjątkowi.
Odbierz!
Spokojnie.
Odbierz!
Poczta głosowa. Znowu.
Mam nadzieję, że Joe jest cały. Że się nie przewrócił i nie zranił w nogę.
Może leży gdzieś na ulicy.
Nie jest ranny, ale nie przyjdzie.
Wiem, co sugerujesz, i nie podoba mi się to. Joe przyjdzie.
Tak?
A co sugeruję?
Wszyscy mają gdzieś nas, naszą kuchnię i nasze opowieści.
Jesteśmy przeżytkami. Rozumiesz?
Mów za siebie!
Nie masz racji.
Działamy od ponad miesiąca. Był tu ktoś, poza znajomymi i rodziną?
Nic już nie znaczymy.
I nikt nas nie zapamięta.
A chcesz zobaczyć te drzwi z drugiej strony?
Możesz sobie iść. Bo mnie nadal zależy.
Nie jestem żadnym przeżytkiem i czuję,
że wiele jeszcze znaczę.
-Nie prowokuj mnie. -Nie potrzebujemy cię!
Cisza!
Wstyd mi za was! Nie odpuścimy, nie odejdziemy. Jesteśmy mądrymi,
silnymi i pięknymi kobietami o włoskiej krwi i duszy.
Wiele razem przeszłyśmy i nie pozwolę nam rozejść się w gniewie!
Święte słowa.
Grazie.
Bolonia, na zgodę.
Cześć.
-Jak się macie? -Joe!
Na pewno sobie poradzimy.
Dziękuję.
Chciałbym mieć lepsze wieści, bo byłyście fantastyczne.
Zasługujecie na to, żeby prowadzić ten lokal.
A nikomu nie zależało na jego powodzeniu bardziej niż mnie.
Ze względu na pamięć o mojej mamie.
Ale też ze względu na was.
Jesteście wyjątkowe i wiele dla mnie znaczycie.
Ale dłużej się nie utrzymamy.
Dziękuję i przepraszam.
Próbowałeś do końca. Jesteśmy z ciebie dumne.
Spisałeś się.
Wszyscy się spisaliśmy.
Mama byłaby z ciebie dumna.
Dziękuję.
Naprawdę.
Za to staliśmy się jedną wielką rodziną. Więc przynajmniej to nam zostanie.
Dziękuję.
Rodziną z wyboru.
To my!
Jest jeden kłopot. Mamy tonę jedzenia w kuchni.
Grzechem byłoby je wyrzucić.
Nie róbmy tego.
Zaprośmy przyjaciół i znajomych na ostatnią
wspaniałą niedzielną kolację.
Świetny pomysł.
Impreza!
Prawda?
Z limoncello!
Nie!
Jest cała ekipa! Dobrze was widzieć! Olivia, poznaj chłopaków z zajezdni.
Jestem Vito. Miło mi.
Siadajcie, gdzie chcecie.
Jak w rodzinie.
Jest i kuzynka Tammy!
Miło cię poznać!
Świetnie wyglądasz. Dobrze, że przyszłaś.
Jest pięknie!
Przepięknie! A to mój przyjaciel!
Gratuluję.
Jak tylko sprzedam lokal, oddam ci wszystkie pieniądze.
To twój wielki wieczór. Nie myśl o tym.
Jesteśmy z ciebie dumni.
Pokażesz im, gdzie siedzą? Z nami.
Dzięki.
Dotarliście! Świetnie wyglądacie. Ciebie też dobrze widzieć.
Cześć.
Wczoraj się dowiedziałem, że zamykacie.
Też prowadzę firmę i nikomu nie życzę czegoś takiego.
SPIRITO'S ROK ZAŁOŻENIA 1932
To część historii budynku. Dlatego zachowaliśmy napis.
Piękny. Dziękuję.
Dla ciebie. Pójdę już.
Usiądź! Otwórz butelkę, napijemy się. Musisz coś zjeść. Zapraszam.
Ten tłum chce spróbować waszej kuchni z sercem. Gotowe?
Tak!
Zaczynamy!
Dużo soli!
Uwaga!
Wrzucaj!
Spróbuj tego!
Pyszne!
Częstujcie się.
Zdrówko!
Nasze babcie byłyby dumne!
Za nasze babcie!
Nasze nonny!
Mogę was zaprosić?
Co zrobiłyśmy?
Dziękujemy!
Szkoda, że nie mogę ci dać więcej. Ucałowania, mama.
Zapiekanka ze szpinakiem
Przepis na niedzielny sos
Lokal na sprzedaż
Co tam?
Cóż…
Przepraszam za najście i dziękuję za wysłuchanie.
Kiedy mój wydawca, Edward Durant, poprosił,
żebym zrecenzowała włoską Enetocę Maria z Hyatt Street na Staten Island,
postanowiłam sprawdzić,
czy prawdziwe babcie naprawdę gotują lepiej niż sławni szefowie kuchni.
Błyskawicznie odkryłam, że ten przytulny,
pięknie zaprojektowany lokal serwuje coś więcej niż jedzenie.
Poczułam się tam jak w rodzinie.
Wspaniale!
Udało ci się!
-Nam! -Pięknie zaprojektowany lokal!
Zakosztowałam kultury i historii.
Brawo, Joey!
Wysłuchałam opowieści wielu pokoleń.
Jeśli szukacie tylko dobrego jedzenia, nie idźcie do Enoteki Maria.
Ale jeśli chcecie też nakarmić swoją duszę,
to najlepiej od razu biegnijcie do tego rodzinnego lokalu.
Tam będzie dla was gotować ta jedna osoba, która zawsze kochała was najbardziej.
I koniecznie zamówcie capuzzelle.
Halo?
Sadie?
Przy telefonie.
Mówi mama.
Mama?
-Wszystko w porządku? -Tak.
ZJEDZ JAK U BABCI
Nikt w niego nie wierzył, ale ja od razu obiecałam,
że wszystko zaprojektuję. I proszę, jaki sukces!
Pozwolisz na chwilę?
Dolewka!
Wszystko gra?
Tak!
Pani mecenas?
To twoje dzieło!
Nasze wspólne!
Szukaj kelnerki, bo mam egzaminy!
Znowu kwiaty? Niech zatęskni!
Wszystko dobrze?
Świetnie, słonko!
Moja wróżko?
Gorąco mi w swetrze!
Przepraszam za ten łeb owcy, ale świetnie się sprzedaje.
Ja tu pracuję!
Wiem. Wyjdę się przewietrzyć.
Baw się dobrze.
Jestem z was dumny.
Otwarte
Enoteca Maria działa od ponad piętnastu lat.
Cały czas na Staten Island.
Teraz zatrudnia babcie z całego świata.
Bruno nadal wpada.
Joe już nie każe mu płacić.
Dzwońcie i rezerwujcie stoliki.
Przyjmą was jak rodzinę.
A jeśli ktoś się odważy…
Dom babci
BABCIE