Materiał przygotował,kompresował i składał Leon 345
Ta historia zdarzyła się w listopadzie 1965 r.
w dolinie Drang, w Wietnamie.
W miejscu, którego nasz kraj nie pamięta,
podczas wojny, której nie rozumie.
To wspomnienie Amerykanów, którzy tam polegli,
oraz hołd dla żołnierzy Ludowej Armii Wietnamu,
którzy zginęli tam z naszej ręki.
Muszę opowiedzieć tę historię, od początku.
Ale gdzie ona się zaczyna?
Może w lipcu 1954,
gdy Francuzi zajęli te same wzgórza,
co i my 11 lat później.
Widzisz coś?
Nie, kapitanie.
Zasrana trawa.
Zasrany upał.
Zasrany kraj.
Bierzemy jeńców?
Nie. Zabij wszystkich,
to przestaną ich przysyłać.
W roli głównej
BYLIŚMY ŻOŁNIERZAMI
A może zaczęło się to w USA,
gdy armia zrozumiała, że zbliża się nowa wojna.
Biały Dom chce pobić jaskiniowców w czarnych piżamach.
- Pokonali francuską armię. - Francuska armia? A co to?
Wietnam to trudny teren. Dżungla, góry, rzeki, koszmar.
Dlatego użyjemy śmigłowców. Szybki skok.
- Przetestujesz ten pomysł. - Potrzeba świetnego dowódcy.
Znam młodego pułkownika. Hal Moore. Dowodził w Korei.
- Później testował spadochrony. - Spadochrony? Takiego szukamy.
A może wrócimy do bingo.
Muzyka
Tom... co wiesz o nowym pułkowniku?
Walczył w Korei. Skończył politologię w Harvardzie.
- To chyba nie jajogłowy. - Hal Moore?
WOJNY W INDOCHINACH
Scenariusz i reżyseria
Tyka, twój najlepszy rzut.
Widzieliście to?
Wężygnój wybija piłkę prosto na Księżyc!
I rusza do akcji.
Nic z tego!
- Odpadasz, Wężygnój. - Nie umiesz latać, jesteś ślepy!
Chyba odpadłeś.
- Jesteś pilotem? - Tyka.
- Widzę. - Pan rozkazuje, ja wykonuję.
Możemy pomówić, Crandall?
- Aut! - Nie.
Postawię ci drinka.
Mówią ci Wężygnój?
Miła ksywka towarzyszy broni. Bo latam niżej niż wąż sra.
Mam problem, Wężu. Ty możesz go rozwiązać.
- Chyba mnie przeceniasz. - Czym jest powietrzna kawaleria?
Leci się na teren wroga, 15 000 km od domu.
Pole walki bywa mniejsze od boiska. Helikoptery nie dolecą,
to giniemy.
Piloci nie polecą do piekła po nieznajomych, więc...
- Hal Moore. - Wiem. Czemu my?
Kiepsko wyglądacie. Ale sprzęt macie bez zarzutu.
Ćwiczycie nawet w niedzielę.
I macie pilotów jak Tyka, który przekracza wojskowe normy.
Chcą z tobą latać, bo sądzą, że jesteś najlepszy.
Raczej dlatego, że rekrutuję głupków.
- Chyba mam prawo wyboru. - Nic podobnego.
Nie przegapiłbym takiej okazji.
- Dzień dobry, sierżancie. - Nie dla każdego dobry.
Baczność!
Spocznij!
Witam w nowej kawalerii.
Wyruszymy do walki...
A to... będzie nasz rumak.
Nie trzeba go kiełznać... ani karmić.
Ale zapewniam...
ani nowoczesna technika, ani patent oficerski,
nie uchronią was od niebezpieczeństwa.
St. sierżant Plumley i ja byliśmy spadochroniarzami.
Tam oficer zawsze wyskakuje jako pierwszy.
Aby iść za instynktem i służyć żołnierzom przykładem,
musicie być wśród nich, nawet gdy kule robią z nich sito.
Sierż. Plumley skakał 4 razy
w 82 dywizji, podczas II wojny: Sycylia, Salerno, Normandia
i Holandia. Plus jeden skok w Korei.
Podlega mnie... i tylko mnie.
Obyście lubili szkolenie. Bo ja i sierżant...
uwielbiamy je.
Nie tylko do trzech razy sztuka. Zawsze można dać z siebie więcej!
Nieźle.
Jedna uwaga!
Pokażcie pazury! To będzie najlepszy pluton w batalionie.
Wasz oficer nie żyje. Co robisz?
Waha się. Nie żyje. Co robisz?
- Wyskakuję z helikoptera! - Wyskakuj!
Uwaga, oficerowie. Chodźcie tu!
Savage, słuchasz starszych stopniem i uczysz młodszych.
To zasada dla wszystkich. Jasne?
Będziemy lądować pod ostrzałem.
Będą straty.
Modliliście się? Nie?
Pomodlimy się razem. Klękajcie.
W imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
Zdrowaś Mario, łaskiś pełna,
Pan z Tobą. Błogosławionaś Ty między niewiastami.
Cecile, nie słyszę cię.
Nie chcę być katoliczką tylko metodystką jak mama.
Tak?
- Czemu? - Żeby modlić się po swojemu.
- To grzech. - Skądże.
Jest uparta, a to nie grzech.
Posłuchaj.
Chcesz podziękować Bogu za naszą rodzinę?
- Tak. - Więc zróbmy to.
Zdrowaś Mario, łaskiś pełna,
Pan z Tobą. Błogosławionaś Ty między niewiastami.
- Słyszę, jak się śmiejesz. - Nie śmieję się lecz zdumiewam.
Czym?
Bo nie widzisz, że za upór swych dzieci odpowiadasz ty.
Dam ci inny powód do zdumienia.
Gdy się modlę... po swojemu...
dziękuję Bogu za ciebie.
- Piękny ranek. - Takiś zasrany meteorolog?
- To dla bejsbolisty. - Przysłali nowych oficerów.
- Żółtodzioby. Bez szkolenia. - Lepiej sformować nowy oddział.
- Są też nowe karabiny. M-16. - To ponoć dobra broń.
Dużo plastiku. Są jak wiatrówki. Pozostanę przy pistolecie.
- Aż tak podejdziesz wroga? - A jak pan sądzi?
Dowódca musi zachować spokój.
Musicie ignorować wybuchy, upał, kurz,
krzyki rannych.
To normalne na polu walki.
Jestem ranny.
Potrzebujemy wsparcia helikopterów.
- Kto to? - Doradca w Wietnamie.
Nowe radia są bardzo czułe.
Gdy Szalony Koń był mały...
ssał piersi każdej kobiety w plemieniu.
Siuksowie tak wychowywali dzieci.
Wojownik nazywał każdą kobietę w plemieniu matką.
A starego wojownika dziadkiem.
A najważniejsze, że walczyli jak rodzina.
Dbajcie o żołnierzy. Uczcie ich, by dbali o siebie nawzajem.
Bo gdy wkroczymy do walki,
będziemy zdani tylko na siebie.
- Dostroiłeś? - Tak jest.
Świetnie. Zajmiesz się łącznością.
Dasz sobie radę.
Jeśli któryś z was, zasrańcy, nazwie mnie dziadkiem...
to zabiję.
Godboldt, zdejmij buty.
Jazda.
Zdejmować buty. Wszyscy.
Skarpety też.
Pobierz świeże skarpety. Posypuj stopy talkiem.
Sprawdzajcie stopy kolegom.
Małolat nadaje się na dowódcę.
Ale ten drugi, ten wielki siłacz, chce zdobyć medale.
Nadgorliwiec.
Miłe panie. Bardzo mnie cieszy to spotkanie.
Niektóre z nas nie znają jeszcze wojska, inne tej bazy.
Spróbujmy więc nawzajem sobie pomóc.
A więc, sprawa nr 1 : jedzenie.
Jeśli w kantynie czegoś brakuje, gdzie robić zakupy?
Big Star jest niezły.
Ale boję się, że urodzę w kolejce do kasy.
Jedzenie załatwione. Punkt nr 2. Pranie.
Pralki zapchał piasek z akcji na bagnach.
- Zajmę się tym. - Składałam skargę.
Pójdziemy do generała.
Działa pralnia w mieście. Ale nie pozwalają prać kolorów.
W publicznej pralni?
W oknie jest wielki napis. "Tylko białe".
To pralnia tylko dla białych.
To straszne. W tym kraju twojemu mężowi wolno
zginąć w mundurze, którego nie można uprać?
- Ja tylko... - Nie szkodzi.
Wiem, o co walczy mój mąż, i uśmiecham się.
Nie prosi o szacunek
i nie okazałby go nikomu, kto na to nie zasłużył.
Mam gdzieś ich pralkę, ubrania męża i tak będą czyste.
Załatwiłyśmy punkt 2.
- Wszystko gra? - Chyba odeszły mi wody.
Spokojnie.
Idę po samochód!
Panie pułkowniku.
Jeden z moich poruczników został ojcem. Gratuluję.
- Nie chcę przeszkadzać. - Nic nie szkodzi. Proszę.
- Jak żona? - Dobrze. Właśnie śpi.
Moja córka też. Chciałem tu chwilę posiedzieć.
- Już ma imię? Jakie? - Camille. Przepraszam.
Nie zdejmuj. To rozkaz.
- Mogę o coś zapytać? - Jasne.
Jak to jest, być zarazem żołnierzem i ojcem?
Będąc dobrym w jednej roli, staję się lepszym w drugiej.
A co ty sądzisz?
Nie wiem.
Między collegem a wojskiem...
spędziliśmy z Barbarą rok w Afryce.
Budowaliśmy szkołę dla sierot.
Zostały sierotami, bo dyktator nie lubił ich plemienia.
Bóg ma co do mnie Swój plan.
Mam nadzieję, że będę bronił sierot,
a nie ich przysparzał.
Zapytajmy Go.
Zapytajmy.
Ojcze Niebieski, zanim ruszymy w bój,
żołnierze będą się do Ciebie modlili.
Nasi wrogowie też,
w swym sumieniu poproszą o ochronę i zwycięstwo.
Skłaniamy się przed Twą mądrością.
Modlimy się.
Strzeż młodych ludzi jak Jack Geoghegan,
których wiodę do boju.
Chcę być Twym narzędziem i strzec ich w piekle wojny.
Mężczyzn takich jak ten,
zasługujących na jasną przyszłość pod Twoją opieką.
Amen.
Jeszcze jedno, dobry Boże...
co do naszych wrogów.
Nie słuchaj ich modłów i pomóż nam zapędzić drani do piekła.
Amen.
Dziękuję.
Bajka o dziecku i jabłoni... o latającym koniu...
i o jeleniu.
Tato... Co to jest wojna?
Wojna to...
Coś czego nie powinno być... ale jest.
Wybucha... gdy ludzie
z jakiegoś kraju
chcą odebrać życie innym ludziom.
Wtedy nasi żołnierze, jak twój tata muszą ich powstrzymać.
Będą chcieli odebrać ci życie, tato?
Będą próbowali, Cecile.
Ale im nie pozwolę.
Francuzi w Indochinach nie znali terenu. Słaby wywiad.
Walka na obcym terenie - Masakra.
Nie możesz spać?
Oni są tacy młodzi. Znów przysłali mi żółtodziobów.
Gdy na nich patrzę... widzę naszych chłopców.
Dlatego jesteś dla nich właściwym dowódcą.
Chyba tak.
Chcemy udowodnić komunistom,
że nie pokonają nas
żadną bronią.
Zapytałem głównodowodzącego, generała Westmorelanda,
czego potrzebuje, by wstrzymać tę rosnącą agresję.
Powiedział mi.
Spełnimy jego żądania.
Wysłałem do Wietnamu dywizję desantową
i inne jednostki, które zwiększą nasze siły z 75 000
do 125 000 żołnierzy.
Włóżcie najlepsze sukienki.
Będą chcieli świętować.
- Nie ogłosił stanu wyjątkowego. - Nie.
Bez tego nie ogłosimy poboru.
Przykro mi, Hal.
Będę mówił szczerze.
Szkolimy dywizję metodami, nie sprawdzonymi w walce,
przeciw wrogowi, walczącemu od 20 lat na własnym terenie,
20 tys. km od USA.
I tuż przed wyruszeniem do boju, armia odbiera mi 1 /3 stanu.
- Oraz doświadczonych oficerów. - Mnie też się to nie podoba.
Spodziewał się pan tego... Tak.
Dlatego przysłał mi pan nowych plutonowych.
- Korea niczego ich nie nauczyła. - Polityków?
- Dziękuję. - Hal...
Twoja jednostka otrzymała nowy numer.
Dowodzisz teraz 1 . Batalionem 7. Dywizji Kawalerii.
Siódmej?
Jak generał Custer.
Dziękuję.
OSTATNIA WOLA I TESTAMENT
Rozejrzyjcie się.
W 7. Dywizji Kawalerii mamy kapitana z Ukrainy,
drugiego z Portoryko,
mamy Japończyka, Chińczyka, czarnych, Latynosów, Irokezów,
żydów i gojów! Wszyscy są Amerykanami.
Tutaj, w Stanach, niektórzy z was, z tej jednostki,
mogliby zaznać dyskryminacji z powodu rasy lub wyznania.
Ale między nami nie będzie to miało miejsca.
Jedziemy do Ciemnej Doliny Śmierci.
Będziecie strzec swych towarzyszy broni,
a oni będą strzec was.
Bez względu na kolor skóry
i imię, jakim wzywa Boga.
Podobno opuszczamy dom.
Lecz domem żołnierza jest pole walki
Sprawy mają się tak.
Ruszamy w bój
przeciwko twardemu i bezwzględnemu wrogowi.
Nie mogę przysiąc,
że wszystkich przywiozę cało do domu.
Ale przyrzekam jedno...
wam i Bogu Wszechmocnemu,
że gdy ruszymy w bój,
pierwszy postawię stopę na polu walki
i ostatni z niego zejdę.
Nikogo tam nie zostawię.
I martwi, i żywi...
wszyscy razem wrócimy do domu.
Tak mi dopomóż Bóg.
Kocham cię.
PŁASKOWYŻ CENTRALNY, WIETNAM PŁD. ROK 1965
SZTAB I BATALIONU, 7 DYWIZJI KAWALERII POWIETRZNEJ
Hal. Wczoraj wróg zaatakował Plaei Me.
- Ile ofiar? - Żadnej.
Wróg wycofał się do granicy z Kambodżą.
- Jaką dysponujemy siłą? - Sierżancie?
395 ludzi. Dokładnie.
- Jak szacuje pan siły wroga? - Myślę, że damy sobie radę.
- Nie macie pojęcia. - Nie mamy pojęcia.
Rozkazy są proste, Hal. Znajdź i zniszcz wroga.
Atakują nas. Nie ma ofiar. Potem kryją się w górach.
My, oczywiście, gonimy ich.
Nie pachnie ci to zasadzką?
Nieważne. Z bliska też można ich zabijać.
Lot zajmie 30 minut.
Pierwszych 60 żołnierzy będzie tam przez pół godziny samych.
Jasna cholera. Chyba powinieneś wziąć M-16.
W razie czego pożyczę od trupa. Będzie w czym wybierać.
Bierzmy się do roboty.
To była niedziela. 1 4 listopada 1965 r.
Dotąd Amerykanie i żołnierze Płn. Wietnamu
nie starli się w większej bitwie.
3 km do celu.
Lecą helikoptery!
Przygotujcie się!
Godzina 10:48 - lądowisko X
1 . pluton, jazda!
To zwiadowca! Brać go!
Poruczniku!
Tam jest!
Kapitanie, niech pan utrzymuje łączność z patrolami.
- Mam tu jakiegoś chłopca. - To nie chłopiec.
- Mówi, że jest dezerterem. - Bzdura!
Gdzie są jego kumple?
Mówi, że to baza całej dywizji. 4 tysiące żołnierzy.
Gdzie?
Za tą górą.
To oni pokonali Francuzów. Bardzo chcą zabijać Amerykanów.
Żadnych nie znaleźli.
Kpt. Metsker, niech patrole zostaną na pozycjach.
Weź radio!
Musimy go zabrać!
Do wszystkich patroli.
Przegrupować się i zaatakować wroga w rejonie desantu.
- Uwaga, patrole! - Zebrać rannych!
Wycofać się na wzgórza!
Uciekajcie stamtąd! Zabrać rannych!
Wstrzymać ogień!
Wszyscy padnij!
Sprawdzić amunicję!
Wydostanę was stąd!
Zbierzcie rannych!
- Sierżancie! - Musimy stąd uciekać!
Nie wychylać się! Bungum!
Schowaj głowę!
Nie ruszaj się!
Sformować linię obrony! Oszczędzać amunicję!
13:15 - wzgórze
- Co z tym patrolem? - Próbuję się połączyć!
T-2, zgłoś się!
Zorientujcie się w sytuacji i przekazujcie informacje!
Skierujcie na tę górę całą siłę ognia!
Crandall, lądowisko pod ostrzałem.
Wąż 6, tu T-2.
Lądowisko pod ostrzałem!
Cholera!
Ostrzelać ich flanki.
Nie dajcie im odetchnąć!
Tak jest. Bez odbioru.
Pluton Herricka zaatakowany! Kompania B czeka.
Chcą zajść nas z flanki!
- Szybko! - Spadamy.
Savage.
Jestem przy tobie.
Nie mogą zdobyć kodów sygnałowych.
Tak jest.
Umieram za ojczyznę.
Bungum.
Sierżancie!
Powiedz mojej żonie... że ją kocham.
Tu Savage. Dajcie ostrzał na te współrzędne.
9-3-3-0-1 .
Ernie! Pomocy! Idą tu!
Jesteśmy odcięci!
Lądowisko F 8 km od lądowiska X
Nasilić ostrzał!
Są tuż koło nas!
Stawiają ogień zaporowy!
Celny i ciągły.
Musimy ich zaatakować teraz, gdy są najsłabsi!
Atakować tu... tutaj i tu!
Zajmiemy lądowisko.
Odetniemy ich od zapasów i drogi ucieczki.
Lądowisko pod ostrzałem! Nie wylądujemy!
Chcą nas rozbić! Wesprzyjcie kompanię A!
Za mną! Kompania C, na szczyt!
Ranni są koło tej termitiery!
Schowaj się bo oberwiesz! A wtedy zginiemy i my!
Cobain! Daj tu M-60!
Radio!
Kpt. Edwards jest na wzgórzu!
- Bob! - To regularna armia!
Silnie uzbrojona. Mają AK-47 i torby granatów!
Cekaemy i ręczne rakiety!
Przebiliśmy się?
Wylądowała kolejna fala amerykańskiego wsparcia.
Skupili się dokładnie tam,
gdzie atakowaliśmy.
Wykorzystajcie koryto rzeki.
Kpt. Nadal! Ta rzeka ma kluczowe znaczenie!
Pójdą prosto na was! Nie dajcie się obejść!
1 4:27 - koryto rzeki
Tom! Ściągaj helikoptery ratownicze!
Tom?
- Nic mi nie jest. - Charlie, chodź tu!
Ściągnij na tę górę jak największe wsparcie lotnicze!
Usmażcie ich na tym wzgórzu!
Alfa, przejdź na Alfa Bravo.
Współrzędne: G 4-5-2.
- Wyślij ich wyżej! - Kieruj się na szczyt, Bravo!
4-5-7-2.
Powtarzam: 4-5-7-2.
Tu oddział ratowniczy, jesteście tam?
Gorąco tu.
Poradzicie sobie. Idźcie prosto na nas.
Rozumiem. Idziemy na was.
Wesprzyj kompanię C!
Ratownicy zwiewają i zostawiają rannych.
- Wąż! Zabieraj się stąd! - Zbieram rannych!
Dawać rannych!
Chcą nas obejść! Rozciągnijcie linie!
Radio!
T-6! Bardzo silny atak! Mogą nas rozbić!
Utrzymacie lądowisko?
Zrobimy, co się da!
Tu T-6. Tam jest zbyt gorąco.
- Lądowisko niedostępne. - Tyka?
Potwierdzam.
Dowództwo wywiadu, Sajgon - Lądowisko X stracone.
- Zmasakrowali cały batalion. - Myśli pan, że to masakra?
Straciliśmy pułkownika, a nie kilku poborowych.
Moore nadal walczy.
Ulega atakom wroga, stracił cały pluton.
Nieprawda. Są odcięci i otoczeni.
Więc straceni.
- Sierżancie! - Tak jest!
Utworzyć tam awaryjne lądowisko! Powalić drzewa!
Detonacja!
Tu Wężygnój i Tyka. Jesteśmy napakowani amunicją.
Mamy nowe lądowisko. Nadlatujcie od wschodu.
- Dowództwo rozkazuje odwrót! - To niemożliwe.
Nie wszyscy. Tylko pan. Sajgon domaga się raportu.
To bez sensu!
Tyka, pułkownik wskaże lądowisko.
Widzę go, Wąż.
Rozładujcie amunicję i wnieście rannych!
- Dość! Mamy przeciążenie! - Wyjdę! Ray jest ciężej ranny!
Trzymaj się. Do zobaczenia, Ray!
W odwodzie jesteś tylko ty, ja i Oulette.
Trochę się wleczemy.
Przegrupujemy się przed nowym atakiem. Rozdaj amunicję.
Oulette! Powiedz Crandallowi, że ma czas na kolejny lot.
Podaj wodę rannym.
Woda się skończyła. Mają tam piekło.
Oni są tam odcięci.
15:34 - wzgórze - Oszczędzać amunicję!
- Co z rannymi? - Nie ma wody.
Więcej nie ma.
- Moja twarz! - Foster, nie ruszaj się!
Foster dostał!
Kto ma jeszcze bandaż?
- Emie! Jesteś ranny? - Nie.
Nasi przylecą po nas, prawda?
- Tak. - Kiedy?
Opatrz go.
To główne lądowisko, teraz odcięte.
Mówi Tyka, odlatuję!
Crandall też.
Geoghegan. Masz im pomóc. Tam na wzgórzu!
- Tak jest! - Nie wychylaj się.
Na szczyt wzgórza! Szybko!
Kpt. Nadal, musimy się przebić do odciętego plutonu.
Tam jest amerykański pluton.
Odcięty pluton kawalerii!
Kawaleria powietrzna!
Wiem. Mama prosiła, żebym dał ci 600 dolarów.
Powodzenia.
Zabierzesz jeszcze jednego?
Jeśli jesteś na tyle szalony. Wskakuj.
- Co to za światła? - To żołnierze wroga.
Oświetlają drogę świecami. Zajmują pozycje do ataku.
Zaczyna się!
Świetna robota, Wąż.
To dziś ostatni lot. Ale w razie czego, wzywajcie nas.
- Coś ty za jeden? - Reporter.
Joe Galloway, UPI.
Od wczoraj leżymy plackiem. Mają dużą przewagę.
Idzie ich coraz więcej. Widziałem światła u stóp góry.
- Nie gwarantuję bezpieczeństwa. - Wiem.
- Skąd jesteś? - Z Refugo w Teksasie.
Nareszcie słyszę coś, co ma sens.
Kpt. Dillon. Widział pan światła na stokach?
- Tak. - Niech pan przypiecze drani.
R-6, tu T-3. Współrzędne ostrzału.
TF-4-9-6-5-6-9.
Zawieszamy loty. Poranne zaczynamy o 5:30.
- Gdzie Crandall? - Tam!
- Ciągniesz mi ludzi na rzeż! - Poleciałem po rannych.
Nie graj twardziela! Znasz reguły. Wystawiłeś nas.
- Zrób to znów, a zgnoję cię. - Lepiej walcz z wrogiem!
Następnym razem cię zabiję.
Tak jest.
Co za dzień.
Jutro będzie gorzej.
Jeśli dotrwają do jutra.
Nic nie widzę, ale czuję ich.
Trupy śmierdzą.
To nie trupy. Czuję, jak się skradają. Mówię ci.
Dajcie oświetlenie na 6-5-0-1-5-0.
Artyleria, ostatnie współrzędne.
A, B i C. Ostrzał do skutku.
Oszczędzać amunicję! Wstrzymać ogień!
Są ranni?
Kapitanie, gdy ruszycie, dajcie znak.
Straszny mrok, nie chcę postrzelić żadnego z naszych.
Savage...
Dziś nie dotrzemy.
Na pewno wytrzymacie.
Przyjdziemy do was rano.
Tak jest.
2:23 - szczyt wzgórza
Pete... świetnie sobie radzisz.
Dziś oni oberwali bardziej niż my.
- Jak się macie? - Dobrze.
Wyjdziemy stąd.
Twoi ludzie świetnie się spisali, Geoghegan.
- Tędy wróg nie przejdzie. - Wiem.
Trzymaj się.
- Dowództwo zaplecza. - Co u was?
Otoczeni, ale trzymamy się.
Ilu mam poległych i rannych?
- Muszę wiedzieć, co z chłopcami. - Poinformuję cię.
- Idą. - Kpt. Edwards.
- Muszę mieć oświetlenie. - W-5, tu H-6-A.
Dajcie oświetlenie.
Cathy?
Telegram. Taksówka przywiozła telegram.
Dowództwo armii...
żałuje...
Pani Moore? Żona pułkownika Moore'a?
Tak.
Nie mogę znaleźć adresu.
- Szukam... - Draniu!
Wiesz, co to jest? Wiesz, co przeżyłam?
Nie lubię tej pracy.
Ale wykonuję ją.
Chwileczkę.
Ja jej go zaniosę.
Jeśli będą kolejne, przywieźcie je do mnie.
Julie...
Właśnie byłam u Catherine. Wszyscy wiedzą.
Nie kapelan ani prawnik. Taksówkarz?
Armia nie była przygotowana.
Pójdę z tobą.
- Dzięki. - Do kogo to?
Nie!
- Myślałam, że mnie znienawidzi. - To nie twój mąż wywołał wojnę.
Wszystkie wiedziałyśmy, co może się stać.
- Rozniosę je. - Pójdę z tobą.
Będziemy brały po jednym.
Bez patrzenia.
Myślisz, że jutro przyniosą więcej?
W razie czego, przyjdź po mnie.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.
Wołam do Ciebie z otchłani, Panie.
Wysłuchaj mnie.
Odpowiedz na moje błagania.
Panie, wskaż nasze uchybienia.
Któż je rozgrzeszy?
Ty jesteś łaską.
Wieczne odpoczywanie racz im dać, Panie,
a światłość wiekuista niechaj im świeci.
I niech odpoczywają w pokoju wiecznym. Amen.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
- Chcesz zginąć, Galloway? - Nie.
Czego więc tu szukasz?
Giną tu nasi żołnierze.
Czemu nie jesteś żołnierzem? Masz dość ikry.
Mój ojciec był żołnierzem. Dziadek i dwóch pradziadków też.
Oni mnie ukształtowali. Obaj stracili na wojnie nogę.
Pradziadek Galloway stracił lewą, a pradziadek Reid, prawą.
Potem spotykali się co roku w sklepie obuwniczym w Galveston
i wybierali jedną parę butów, którą się dzielili.
- Nabierasz mnie. - Nie, przysięgam.
Jeden dziadek miał córkę, a drugi syna.
I mieli ten sam numer buta? Jakim cudem?
Nie wiem. To chyba przeznaczenie.
Przeznaczenie.
Gallowayowie walczyli w każdej amerykańskiej wojnie.
Ale gdy wybuchła ta, uznałem, że ja jej nie powstrzymam.
Ale może spróbuję ją zrozumieć.
I pomogę w tym moim rodakom.
Uznałem, że więcej zrobię celując aparatem niż karabinem.
- Obyś stąd wyszedł. - Pan też, pułkowniku.
Walczyliśmy dziś bardzo dobrze.
Sprawdziliśmy ich taktykę i poznaliśmy możliwości.
Mają skuteczną artylerię,
więc musimy podejść tak blisko, by nie mogli jej użyć.
Chwycimy ich za klamrę u pasa.
Walcie prosto w nich!
Dzielnym poległym oraz tym...
którzy jeszcze zginą,
pozostaję wdzięczny.
6:09 - koryto rzeki
Panie pułkowniku!
Kpt. Nadal.
- O co chodzi? - Spokój. I to mnie martwi.
Wracajcie do termitiery!
Przekażcie ludziom.
3 strzały do podejrzanych obiektów. Na mój znak.
Będą tak atakować na całej naszej linii!
- Wrócimy do termitiery! - Zostańcie tam!
Kpt. Edwards, kompania C jest na szczycie.
Są pod ostrzałem!
Bob?
7:15 - szczyt
Godboldt! Daj granat!
Szybko! Ruszamy!
Godboldt dostał!
Idę po niego!
Kpt. Dillon, niech kompania B wyśle pluton na lądowisko
- i wesprze kompanię C. - B-6, tu T-3.
Niech kompania C skryje się w okopach.
Rzucę na nich artylerię.
Kryjcie się, kierujemy na was ostrzał artyleryjski.
- Atakują nas! - Chłopcy, wygramy tę bitwę.
Ściągnęli przeciwko nam batalion Wietkongu.
Domagam się wsparcia w sile kompanii,
jak najszybciej, ale bez zbędnego ryzyka.
Jest bardzo źle?
Mamy ostry młyn.
Z drogi!
Przysłać tu sanitariusza!
- Jak się nazywasz? - Jimmy Nakayama!
- Dziś moja żona rodzi! - Gratuluję!
Sanitariusz!
Leżąc, nie zrobisz żadnych zdjęć.
Tam.
- Nie jestem żołnierzem. - Dziś musisz nim być.
Moździerze!
- Czemu milczą? - Lufy są aż czerwone!
Przy salwie mogą eksplodować. Nie ma wody, by je ochłodzić!
Na co czekacie?
Panowie! Przygotujcie się do obrony!
Przerwaliśmy ich linie na całej długości.
Gratuluję, pułkowniku. Pokonał pan Amerykanów.
Nie! Czekajcie!
Piloci nie widzą wroga! Nie odróżniają naszych!
- B-6, słyszysz mnie? - Niech dowódca da znaki dymem!
- Musimy widzieć wasze linie! - Nie ma linii!
- Nasi i wróg są wszędzie! - Nie widzimy celu!
Obrona się załamuje! Kompania B cofa się!
Kompania C walczy!
Hastings!
Złamana Strzała!
Powtarzam! Złamana Strzała!
- Złamana Strzała! - Potwierdzam. Złamana Strzała!
- Złamana Strzała? - Atak na oddział USA.
Proszą każdy samolot o wsparcie.
Teraz już tego nie ukryjemy.
Kompania C, zgłoś się!
Kompania B, zgłoś się!
Samoloty już lecą!
Rozumiem.
Samoloty zajęły pułapy co 300 m, od 2 000 do 10 000 m! Atakują!
Aktualizuję nasze pozycje. 1-5-0.
9-6-2-5-0-7.
Schodzicie kursem 3-1-5.
Potem 0-5-0.
Do diabła.
Wróg kieruje się na północ, na nasze pozycje.
Kurs 0-1-5, sektor 1-5-0.
My jesteśmy na 3-1-5, sektor 1-5-0!
- Wywołaj tego sukinsyna! - Przerwać misję!
Padnij!
Charlie! Tylko ty trzymasz nas przy życiu! Zapomnij o tym!
Naprowadzaj ich! Świetnie sobie radzisz!
7-0-2, atak na linię drzew!
Sanitariusz!
Boże! To Jimmy!
Znasz go? Porozmawiaj z nim!
Jimmy... Słyszysz mnie? To ja, Joe Galloway.
Zabierzemy cię stąd.
Zaniesiemy go na lądowisko. Weź go za nogi.
Zabierz go stąd!
Nie pomogę ci! Zrobisz to sam! Zanieś go do helikoptera!
Powiedz mojej żonie, że kocham ją... i dziecko!
Powiedz im!
Kapitanie Nadal.
Teraz im odpłacimy. Musisz atakować.
Uratuj ten odcięty pluton.
Tak jest. Pierwszy oddział, ruszać!
Dodaj 50. Przesuwajcie artylerię naprzód!
Ciągle naprzód!
Szybko! Naprzód!
Sierżancie Savage, jesteście tu jeszcze?
40 poległych i 2 zaginionych. To ostatnie dane.
Miły dzień, sierż. Savage.
40 zabitych, 2 zaginionych.
Chłopaki, wynieście ich stąd!
Zanieśmy ich do helikoptera!
Skoro większość ludzi w helikopterze to kompania C,
zajmiecie ich stanowiska. Pokażę gdzie.
Tak jest. Naprzód.
Kopcie okopy. Ziemię rzucajcie na ciała, nie będą śmierdzieć.
Może trzeba było zaciągnąć się do okrętów podwodnych.
Nakazują panu powrót helikopterem o świcie.
Co za idiota rozkazuje to w samym środku bitwy?
- Gen. Westmoreland chce raport. - Dawaj.
Prowadzę bitwę i odmawiam powrotu do Sajgonu.
Nie zostawię moich żołnierzy. Jasne?
Dwóch zaginęło w rejonie najcięższych walk.
Pewnie gdzieś tam są. Może po nich pójdziemy.
Zgoda.
Chodźmy.
Julie...
Oni...
- przywieźli kolejne. - Boże, ten jest do ciebie?
Nie.
Zginął, dotrzymując mojej obietnicy.
Nakazują odwrót.
Wszystkim.
Przyślą wsparcie.
Nic nie rozumieją.
Nie może wyjść.
Czeka w grocie. Gdy zobaczy, jak wskakujemy do helikoptera,
dostanie, czego pragnie. A pragnie masakry.
Chcę wrócić na linię.
Zgoda.
Wedle rozkazu.
Ciekawe, co myślał Custer, gdy zrozumiał,
że wiedzie ludzi na rzeż.
Custer był pierdołą.
Pan nie jest.
Cholera.
Planują ostateczny atak. Chcą nas wykończyć.
Będą kąsać całą noc,
a o świcie uderzą wszystkimi siłami.
Ja bym tak zrobił.
Sierżancie...
- rozdaj resztę amunicji. - Tak jest.
Zajmijcie pozycje pod osłoną nocy, sprowadzę wsparcie.
Dopadniemy ich o świcie, z zaskoczenia.
5:57 - dzień trzeci
Stawiać bagnety!
Pytał pan, jak czuł się Custer.
Niech pan zapyta jego.
Amerykanie przerwali nasze linie.
Bez trudu dotrą do sztabu.
Sierż. Savage!
Znalazłem to przy żołnierzu, który pana zaatakował.
To głównie osobiste zapiski. Może rzuci pan okiem.
Joe!
To artyleria USA.
- Nasz ogień. - Ile ofiar?
Ale cię urządzili, Joe.
Pułkowniku Moore!
Jak odniósł pan zwycięstwo?
Czy teraz USA będą traktowały Wietnam Płn. poważniej?
Jak pan odczuwa utratę żołnierzy?
Powiadomił pan rodziny?
- Cieszę się, że przeżyłeś. - Dziękuję.
Pan też przeżył.
Nigdy sobie tego nie wybaczę.
Czego?
Że moi ludzie...
Że oni zginęli, a ja nie.
Nie wiem... jak opowiedzieć tę historię.
Ale musisz, Joe.
Opowiedz Amerykanom, czego oni tu dokonali.
Opowiedz, jak ginęli moi ludzie.
Tak jest.
Dziękuję.
Wszyscy, żywi i polegli, zostali zabrani.
Taka tragedia.
Uznają, że to ich zwycięstwo.
Zrobią z tego amerykańską wojnę.
A koniec będzie taki sam.
Lecz nie dla tych, którzy w tym czasie zginą.
W Sajgonie, przełożeni Moore'a
gratulowali mu zabicia ponad 1 800 wrogów.
Potem znowu rozkazano mu poprowadzić 7. Dywizję do boju.
Dowodził nimi, walcząc ramię w ramię
przez 235 dni.
- Połóżcie się. - Ktoś dzwoni.
Do łóżek!
Dzieci! Tata wrócił!
Na niektórych czekały rodziny...
Dla innych rodziną byli walczący koledzy.
Bez orkiestr... sztandarów...
honorowych powitań w domu.
Poszli na wojnę, bo wezwała ich Ojczyzna.
Ale w efekcie nie walczyli za kraj czy sztandar.
Walczyli jeden za drugiego.
Droga Barbaro.
Nie umiem opisać żalu po śmierci Jacka.
Świat jest bez niego uboższy.
Ale on jest już z Bogiem i aniołami.
l Niebo z pewnością skorzystało na jego obecności.
Na pewno myślisz tak samo,
choć nie umniejsza to smutku po jego stracie.
Z szacunkiem i sympatią... Hal Moore.
My, którzy widzieliśmy wojnę... nigdy jej nie zapomnimy.
W ciszy nocy, zawsze będziemy słyszeć krzyki.
Oto nasza historia.
Ponieważ byliśmy żołnierzami. l byliśmy młodzi.
Nazwiska żołnierzy 7. Dywizji, poległych w Dolinie Drang,
uwieczniono na Pomniku Wojny Wietnamskiej.
Obok figurują nazwiska 58 000 ich towarzyszy broni.
Oto nazwiska poległych na lądowisku X.