NETFLIX PRZEDSTAWIA
Zadomowiłaś się, kochanie?
Nie mów, że nie masz apetytu.
Niedługo wrócę. Będę dzwonić.
Tak, wakacje z ojcem będą udane.
- Ucałuję je. - Buziak, Nina!
Buziaki, kochanie. Kocham cię.
Nie noś słuchawek za kółkiem.
Zostaw w końcu ten uchwyt. Trzymasz go od Paryża.
Boję się. Powiedz jej coś!
- Wisi mi to. - Właśnie, dobrze prowadzę.
Spokojnie, to wakacje.
Wakacje dopiero nadejdą. Najpierw ogarniemy dom.
Kupcy chcą go jeszcze obejrzeć na koniec miesiąca.
- Chcę to szybko załatwić. - Załatwimy to, kochana.
Muszę wam coś powiedzieć. Zaszła mała zmiana planów.
To znaczy?
Jednak za kilka dni pojadę do Pascala na Ibizę.
Super.
- Wracasz do nawyków z liceum? - Wcale nie.
Nie porzucam was, tylko wyjdę trochę wcześniej.
Nie mogłam odmówić. Zaprosił mnie po raz pierwszy.
W końcu ją zostawi.
Chyba już to słyszałam?
- Żałosne. - Przestańcie.
Wiem, co myślicie, ale jest inaczej.
„Pan Dupek?” Co?
Jak to się stało? Grzebałaś w moim telefonie?
Nie, a co?
Co za wariat! Idiota siedzi mi na dupie!
Myślisz, że boję się twoich światełek?
- Niech przejedzie. - Ale są fajni.
Jedź, skoro tak ci zależy. Miej swoje, dupku.
Złap kierownicę.
- Łap, Sonia! - Nie!
Przestań, Elise!
Przestań!
Boże, co za wariatka!
POLICJA
Cholera!
O nie…
Zatrzymajmy się.
JEDŹ ZA NAMI
Jakie były szanse, że trafimy na policję?
Bez prawka mam przesrane.
Za pół roku wyrobisz ponownie.
Ale żeby proponować lodzika?
To było głupie. Mogli nas aresztować.
Myślałam, że ich rozbawię.
Gdzie licznik?
Jak długo tu nie byłaś?
Trzy lata.
Wciąż nim tu pachnie, co?
Dobra, włączmy muzykę.
Elise, weź pokój Leo, a Sonia zajmie pokój Mélie.
Jeśli chcesz, mogę spać u ciebie.
- Nie trzeba. - Na pewno?
Tak…
Co to?
Chyba pelikan.
Wielki!
Jak się tu dostał?
Cześć, mały pelikanie!
Dobra, pokój pierwszy.
Sonia, zajmiesz się nim z Elise.
Zostaw ten telefon i pomóż.
- Chwila. - Wiecznie w ręce.
„Buziaki, Pascal”.
- Jak to zrobimy? - Nie wiem, boję się.
- Lepiej? - Tak.
Wiem, że to mało interesujące,
ale musimy się najpierw zorganizować.
TĘSKNIĘ I KOCHAM
Sonia, pomożesz?
- Tak, już kończę. - No dalej.
No chodź.
Spokojnie.
Gody odbywają się głównie wiosną. Samce są płodne od kwietnia do sierpnia.
BRZUCH JUŻ NIE BOLI. BUZIAKI, MAMO.
BUZIAKI, KOCHANIE. SŁODKICH SNÓW.
Zainstalowałam ci apkę ZaadoptujFaceta.
Może ci się przydać. To nie takie złe.
Ile tu siedzimy? Już nie mogę.
- Może zróbmy jutro przerwę? - Przyda się trochę oddechu.
Prawda, Cécile?
Ty też musisz o siebie zadbać.
Popływałabym łódką!
Masz ją jeszcze?
To świetny pomysł. Nie, Cécile?
Tak, to fantastyczny pomysł.
Uwielbiam ten… wiatr.
Sonia!
Róbcie to, co ja.
Obserwujcie Axla. Axel, powiedz, czy było dobrze.
- Dobrze. - Tak, świetnie.
- Co to za durne laski? - Nie potrafią sterować?
Cécile!
Dobrze się bawicie.
- Nieźle jak na używany tyłeczek! - No raczej!
Żeglarstwo wcale nie jest dla dziadów.
Głupia!
Kurwa, nie zauważają nas.
- Kevin, chodź tu! - Dobrze.
- Co zrobiłem? - Co ty wyrabiasz?
On tonie!
Daj rękę.
Co się stało?
- Nic mu nie jest? - Nie, dzięki.
Szybko zareagowałem. Wpadł do wody przez ciebie.
Nie można pływać tak blisko.
Myślałam, że byłam dalej. Przepraszamy!
- W porządku? - Zajmiemy się nim.
Możemy was nauczyć, jak sterować.
Będziemy już ostrożniejsze.
Będzie lepiej, jeśli udzielimy wam lekcji.
Pokażemy wam odpowiednie odruchy
i pozycje.
Dobra, świetnie. A ja nauczę was golenia.
Wiele byś mnie nauczyła.
Jasne. Do zobaczenia.
Na razie.
Pa, David Hasselhoff!
Kim jest David Hasselhoff?
Boję się dzwonić na drugi telefon. Oddzwoń!
Daj znać o hotelu i reszcie.
Tęsknię.
W porządku? U żony i dzieci bez zmian?
Uważajcie.
Zawodowy camel toe.
- Co to? - Ciasne gacie w puśce.
To „camel toe”?
- Nazywam to „stopą ninja”. - Litości.
Nie będziemy używać paryskiego slangu.
Nie, Cécile.
Racja, to jest ogromne.
- Cholera, to Marie-Christine! - Znasz ją?
To żona piekarza. Fajna, ale nie teraz.
Cholera! Gadacie o modzie?
Przestań! Będzie gadać o Laurencie. Ukryjcie mnie.
Zróbcie coś! Szybko!
- Nie to! - To spojrzenie! Cudowne.
- Przestań! Poszła? - Nie.
Uważaj, jest tuż obok.
Cécile, to ty?
- Marie-Christine. - Co robisz?
To znajome.
- Sonia i Elise. - Miło mi.
Wróciłaś, kochanie!
Tak dobrze cię widzieć!
Jak dom? Ciężko ci bez Laurenta?
- Chcę go sprzedać. - Słyszałam.
- A dzieci? - Są na obozie.
Chodźcie, popływamy!
- Jak piekarnia? - Dobrze, jak zwykle.
Nieźle!
Powiedz, że go znasz.
- Jest stąd? - Byłby idealny!
Nikt mnie nie zechce.
Bezrobotna wdowa w moim wieku, z dwójką nastolatków.
To Thomas. Wynajęłam mu dom.
- Marie-Christine! - Thomas!
Zawsze ćwiczysz, co?
To moje znajome.
- Cécile. - Witaj.
- Sonia i… - Elise.
- Witaj. - Cześć.
Nie będę się ściskać. Przez bieganie cały się spociłem.
W naszym wieku to ryzykowne.
Jestem ekspertką od zawałów.
Wybacz. Nic nie mówiłam.
- Wpadniesz na kolację? - Oczywiście.
A potem tańce w Drakkar!
- Zobaczymy. - Leć!
Pa.
Oby Marie-Christine miała błyszczące camel toe.
- Niech weźmie Thomasa. - Tak.
Źle mi, że zostawiłyśmy Cécile.
Nie martw się. Pewnie już śpi.
- Tak myślisz? - Jasne.
Idź, idioto. Leica, chodź.
Wszyscy nas mijają?
Macie kartę?
Słucham?
Kto was zaprosił?
Twoja mama. Niedługo cię odbiera?
Spytaj ją przy scrabble’ach.
Poczekajcie z boku.
Co za mała suka!
- Dobry wieczór. - Za kogo ona się ma?
Podobają ci się włosy?
W porządku.
- Wystarczy. - To do mnie?
Mogę wejść?
Możesz co najwyżej iść do domu.
- Za kogo się uważasz, zdziro? - Zostaw ją.
Poradzę sobie.
Masz pięć sekund albo po tobie.
Podnieca mnie ta zadziorność.
Pięć,
cztery, trzy…
dwa, jeden.
Żyjesz, stary? Chodź.
To była krav maga?
Nie przekona jej, że w Paryżu nas wpuszczają.
Problemy na południu?
Chcecie wejść?
Pomożemy wam, jeśli będziecie miłe.
Królowe prędkości.
Nie poznałam cię. Bez łodzi jesteś niższy.
- Śmieje się z ciebie. - Wiem.
- Wpuść je, Louise. - Znasz je?
Tak. Bądź miła. To stare znajome.
No raczej.
Nic nie mówiłeś.
- Julien! - Spotkamy się?
Zobaczymy.
- To znaczy? - Wiesz jak to w życiu.
Dzięki. Nie chciała nas wpuścić.
Pewnie. Nie było trudno.
- Co pijecie? - Nic, dzięki.
Drogo tu!
Już piliśmy. Wnieśliśmy nawet flaszkę.
My stawiamy.
Co polecacie?
Dobra, nieważne. Rico!
Pięć wódek z Red Bullem. Dzięki.
Jesteśmy miłe.
I strasznie seksowne.
Pięć Red Bulli. Razem 54 euro.
Bez reszty.
Napiwek na barze!
Dziwne, co?
- Posmak? - Tak.
To GHB.
Wciąż za wami łażą?
Wystarczy.
Nudno tu. Wracam do pracy.
- Przyjdziesz? - Nie mam wyboru.
To jedyne wyjście.
- Twoja dziewczyna? - Nie.
Raz się przespaliśmy
i za wiele sobie wyobraża. Nieważne.
Spadamy?
- After w klubie żeglarskim? - Po co?
- Będzie fajnie! - Nie, dzięki. Już późno.
Noc jeszcze młoda.
A w mroku ci do twarzy.
A w świetle źle?
- Zawsze masz odpowiedź? - Tak.
Serio?
Możemy jeszcze pobyć razem.
Pójść na plażę albo do mnie.
Nie, wracam do domu.
- Zostaw je, Paul. - Na pewno?
- Tak. Pa. - Na razie. Przestań.
Po prostu wsunął mi język. Powinnam wnieść skargę.
- Ile on ma lat? - Dwanaście i pół?
- Głupia! Ma z 23 lata. - To wciąż dziecko.
Ale świetnie całuje.
Zrobiła, jak prosiłyśmy.
Co z nią?
- Cécile. - Ile wypiła?
- Nie powinna być sama! - Ile…
Co? To nie jest śmieszne! Jest taka głupia.
- Niesiemy ją do łóżka? - Nie!
- Nie ma mowy! - Chodźmy.
Przerzucę ją przez bark!
Chłopaki!
- Pomożecie z katamaranem? - Cicho bądź.
Serio?
- Pokaż. - Po prawej. Widzisz?
- Pokaż. - Nie.
Ty draniu.
Co on tam robi?
Boi się piłki.
Nie jestem wiecznym kawalerem, tylko ojcem.
- Tak? - Mam sześciolatka.
Sashę.
Mogłaś na niego wpaść.
- Od trzech lat jestem w separacji. - Klasyka.
To częste, gdy dziecko kończy dwa lata.
- Taka z ciebie optymistka? - Nie, realistka.
Szkoda, że nie byłeś w klubie.
To nie dla mnie.
Wolę obejrzeć serial w łóżku.
A ty czemu nie ułożyłaś na nowo życia?
„A ty czemu nie ułożyłaś życia na nowo?”
- Przestań! - Co?
Nienawidzę zwrotu: „układać życie na nowo”.
Tylko tradycyjne pary mają życie?
- No tak. - Tak.
Masz rację.
Piękny dom.
- Daj znać, jeśli kupiec się wycofa. - Jasne.
- Serio? - Tak.
Będę się zbierał.
Ja też, mam masę roboty.
Syn kończy lekcje gotowania.
Naprawdę jest na wakacjach?
Każdy, kto ma dziecko, znajduje mu zadania.
- Gdzie łazienka? - Drugie piętro po lewej.
- Jasne. - Zaczekam.
Co za palant!
Dupek.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Nie znaleźliśmy drzwi, więc…
- Cześć, Sonia! - Cześć!
- Hej. - Znacie się?
Tak, z wczoraj.
Dałyśmy im adres?
- Nie wiem. - Hej.
Pani Camus.
- Markus? - To ja.
Ale wyrosłeś! Zmieniłeś się!
- Co tu robisz? - Wpadłem na obiad.
- Nie sprzedała pani domu? - Wróciłam, by to zrobić.
- Nie widziałem, że się znacie. - Pomagają mi.
Jasne. Świetnie panią zobaczyć.
Dzięki. Nie stój tak.
I mów mi na ty.
- Dzięki. - Dzięki.
Pamiętacie, że nas zaprosiłyście? Jest dziwnie.
Nie, po prostu…
Panie Tissot.
Znamy się?
Z klubu żeglarskiego.
Zajmujemy się pana synem, Sashą.
Racja. Jesteście instruktorami.
Tak.
Przy okazji, to dla ciebie.
To cytryny.
Dziękuję.
- Miło. - Jasne.
Nie macie kaca?
Trochę się zrobiłyście.
Sami ledwo chodziliście na końcu.
Ciężko było wstać.
- Pięknie wyglądasz. - Dzięki.
Przyniosłem coś.
Do cytryn.
- Super! - Serio, tequila?
Jasne, można się nią spruć!
No cóż, to dobre, jeśli jesteś spłukany, co?
- Słucham? - Wiem, jak jest.
Miałem letnie prace.
Chciałem się tylko upić i zaliczać.
Widocznie się różnimy.
Słodcy jesteście. Tacy dorośli.
- Co to za dupek? - To twój chłopak?
Napijecie się?
- Ja spadam. - Jasne.
I jeszcze jedno, nim zapomnę.
Powinniście bardziej dbać o czystość sprzętu.
Bo nie jest za dobrze.
Wasz szef prosił mnie o opinię,
a nie chcę was ganić.
- Jasne. Odpieprz się. - Słucham?
Nie musisz już iść po syna?
Za kogo on się ma?
- W porządku? - Tak, ale nie lubię protekcjonizmu.
Na razie.
Zdziwiła mnie reakcja Thomasa.
Po co ich zaprosiłaś?
Markus kiedyś opiekował się Leo i Mélie.
To jakiś absurd.
- Przecież to nic takiego. - Owszem, ale…
Nawet nie pamiętam, bym ich zapraszała.
- Super. - Naprawdę.
Może być?
Nie.
- Tak. - Która z was jest świruską?
Co się dzieje?
Oprawisz je potem w ramkę?
Chodźmy na zewnątrz.
Wiecie, że SpongeBob i Patryk Rozgwiazda to geje?
- Dobra. - Dawaj!
- Ścina? - Tak! Co jest?
- Dawaj! - Powtórka.
Czekaj.
- Studiujecie? - Jestem na drugim roku prawa.
- Dostaniesz DEUG? - Co?
Odpowiednik, bo DEUG już nie istnieje.
- Racja. - Wybacz.
Jasne!
A ty, Markus? Też pracujesz w klubie żeglarskim?
Tak, jestem tam menadżerem.
Nadzoruję działania i obserwuję ich pracę.
Uczę się na inżyniera.
- Co? - „Uczę się na inżyniera”.
Jak jakiś dziad.
Po prostu studiuję inżynierię.
Nie zdałem drugiego roku.
Teraz muszę go powtórzyć… Czemu tak patrzycie?
- Co z wami? - Słucham.
Mam też znajomego programistę, który zakłada start-up.
Może będę pracował u niego.
Jeszcze nie podjąłem decyzji.
Daj spokój. Przyznaj się, że uciekasz z Paryża przed byłą.
Zamknij się, kurwa! Już od dawna mam ją w dupie!
Nie prosiłem o pranie moich brudów.
Racja. I uważaj.
Możemy zniszczyć ci karierę,
mówiąc im o twoich otrzęsinach w szkole medycznej!
- Co to za akcent? - Nie wiem.
- To rasistowskie. - Nie.
Studiowałeś medycynę?
- Tak. - Co dokładnie?
Jego specjalizacja to kasa. Kasa, mamona i forsa.
- Kreolski. - Tak!
- Spec od akcentów. - Tak!
Nie, Sonia. Robię sobie rok przerwy.
Póki co biorę tylko małe zlecenia.
To gość, który bez problemu zaliczył pierwszy rok,
ale wziął sobie dziekankę, bo był zmęczony.
Szkoda.
Czemu?
Mogę spędzić więcej czasu z tobą.
Masz piękne oczy.
I podgryza usta.
- Lubisz starsze kobiety? - Nie mam swojego typu.
Nie jesteś stara.
W klubie są teraz młode dziewczyny.
- Nie bądź dupkiem. - Nie mają nawet 12 lat.
Jest murawa, to gram.
Żartowałem, Cécile. Załapaliście, nie?
Chyba nie.
No dobrze, to powtórzę raz jeszcze: „Żartowałem”.
Mogę to powiedzieć nawet po fińsku, ale nie zrozumiecie.
Co to?
Jest dumny i będzie zamylał.
Tu mama, kochanie.
Myślałam o tobie i wychowawcach na obozie.
Są mili? Wszystko w porządku?
Kochanie,
powiedz, jeśli coś się dzieje.
Nie wahaj się. Po prostu wszystko mi powiedz.
Bądź czujna.
Ucałuj Leo. Kocham cię, skarbie.
Gdzie to położyć?
Nie wiem. Może być tam.
Dziwnie tu być.
Chciałbym znów zobaczyć Leo i Mélie.
- Wszystko u nich dobrze? - Tak. Nagrałam im się.
Nie wiem, czy bym ich poznał.
Bo…
- musieli wyrosnąć. - Jak ty!
- Właśnie. - Wyrosły.
- Wciąć coś? - Nie.
- Dzięki. - Jasne.
Dzięki.
Od razu zwaliłaś mnie z nóg.
Tak? Przed tobą trudne zadanie. Nie jestem łatwa.
Lubię wyzwania.
- Sonia, to nasze rytmy! - Super!
- Nie znasz? - Nie.
Dawaj!
Chodź tu!
No chodź, Julien!
Niesamowite. Jest eleganckie, subtelne…
Pracowałeś jako sommelier?
Mam stąd tyle wspomnień.
- Uwielbiałem się nimi opiekować. - Bardzo cię lubiły.
Laurent uważał, że jesteś za młody, ale ja ci ufałam.
Mimo że się o nie boję.
Pamiętam, że odgarniałaś włosy ołówkiem.
- Serio? - Podobało mi się to.
- Coś nie tak? - Nie.
Zawsze chciałam zburzyć tę ścianę, by nie oddzielać ogrodu.
Czemu tego nie zrobiłaś?
Laurent tego nie chciał.
No to za ścianę.
- I wirtualne otwarcie. - Zdrowie!
Widzisz?
To artysta, którym się opiekuję.
Zajmuję się promocją i prasą.
Racja. Wiem, kto to!
Jesteś menadżerką wielu muzyków?
Tak, wielu.
Z różnych gatunków.
Pewnie wszystkie coś znaczą?
Tak.
Léa to twoja była?
Nie, moja mama.
Tak?
Zazdrosna?
Nie.
PAN DUPEK
Zaraz wracam.
Dziewczyny!
Niechcący zadzwonił dupą. Miałam tak z ojcem.
Co za dupek!
Zadzwoniłaś do niego? Nie odbiera?
Co to w ogóle znaczyło?
Chwila, to twój chłopak?
Bo po hiszpańsku to znaczy:
„Ssij mi”.
- „Ssij?” - Tak.
„Ssij?”
- Na pewno? - Tak.
Julien był prymusem z hiszpańskiego już od ósmej klasy.
- Był na Erasmusie. - Nie teraz.
Robi coś podłego! Na twoim miejscu bym się wściekła!
Co z tobą?
Nienawidzę takich sytuacji.
Wychodzimy.
- Teraz? - Tak, na lody!
Wszystko zamknięte.
Pogięło ją.
Nie da rady.
Rządzisz!
Kto chce lody?
Ja nie!
- Malinowe! - Dobrze
Malinowe!
Są malinowe!
Masz, Cécile.
- Od teraz jesz palcami. - Jasne.
Nie, dzięki.
A ty?
Ja też. Podzielimy się?
Pyszne!
Malinowe…
Czekaj, to też.
Nie jestem za ciężka?
Dokąd teraz?
- Można uchylić szybę? - Zacięły się.
Mi też jest za gorąco.
Chodźmy popływać!
Nie mam stroju!
Nocne pływanie! No dalej!
Nie narzekaj! Jedźmy!
Popływajmy nago!
Możesz się zatrzymać?
Źle się poczułem.
Niedobrze ci?
Muszę trochę odetchnąć.
- W porządku? - Wrócę do domu.
- Masz dziwną minę. - Też iść?
Co jest? Za dużo wypiłeś?
Niedobrze ci?
Co jest?
- Poszczałeś się? - Dajcie mi spokój.
Kurwa, spuściłeś się? Kiedy?
Dupki z was!
Kurwa, nigdy mi się to nie zdarzyło!
Chciałbym po prostu zniknąć.
Co za wstyd.
PAUL: JESTEŚ NAJGORĘTSZA
- Przemyj twarz! - Super…
Włóżmy wszystko do bagażnika.
TEŻ JESTEŚ GORĄCY
No chodź. Nie ociągaj się!
- Nocne pływanie! - Musimy się zgodzić?
- Tak. - Ty tu rządzisz.
Właśnie.
- Proszę. - Szybko!
- Co nam dolałaś? - Nic.
- Szybko! - Dość!
Puść mnie!
Łapy precz! Zawsze mnie macasz.
No chodź!
Co się stało?
Wyglądasz jak dziecko.
Nie pieprzyłaś się od trzech lat, a to zrobiłaś?
Po prostu eksperymentuję! No chodźcie!
Oby to nie było stałe. W wieku 75 lat może wyglądać gorzej.
Ciepła.
Pokażę ci!
Już dawno nie kąpałam się nago.
- Było super! - Kluczyki?
Nie. Jesteście takie głupie!
Zimno mi!
Przepraszam! Co robimy?
Pieprzyć ciebie i tego gruchota!
- To auto Laurenta. - Jego też. Zróbcie to już!
- Co ty wygadujesz? - Przecież wiesz.
Nie można zgrywać ofiary i depilować sobie cipki!
- Słyszałyście? - Co?
Posłuchajcie.
Co to?
- Pewnie jakieś zwierzę. - Nie.
Wejdźmy przez dach.
Jak uchylić szybę? Zacięła się.
- Na pewno? - Tak, nie uchyla się.
Jest kamizelka.
Wezmę dywanik.
Nikogo nie ma. To zwierzę.
- Serio? - Tak.
Może pan Dupek nas straszył.
Chciał, by Sonia zrobiła: „Chupa, chupa me!”.
O świcie zobaczymy więcej.
„O świcie zobaczymy więcej”. To dopiero zdanie.
- Wal się! - Proszę.
Co robisz, Sonia?
Może policja nam pomoże. Nie wiadomo.
Spałyście pod gwiazdami?
Tak.
- Wciąż biegasz? - Tak.
Trzymam formę.
Skoro ci to pomaga.
- Niech nam pomoże. - Poproś go.
Poproś go, głupia!
- Hej. - Cześć.
Mógłbyś nam pomóc?
Bagażnik się zaciął.
Wybacz, że cię wkurzyłem. Nie chciałem.
Na pewno.
Naprawdę przepraszam.
Wiem, że to głupie, ale często daję się ponieść…
takim gówniarzom.
Gotowe!
„Gówniarzom?”
Wciąż to robisz. Zero szacunku?
Mierzysz inteligencję według wieku?
Ci gówniarze mają dużo lepsze maniery od ciebie.
Dzięki za pomoc.
- Ale to… - Nie!
Ostatnie dwa.
Idź do Matthieu.
W porządku?
- Tak. - Pijesz wodę?
Idź do Koran.
Hej, Paul.
Popilnujesz Enzo? Dzięki.
- W porządku? - Tak.
Ubierz to.
PAUL: TEŻ PŁYWAM DZIŚ NAGO…
…ALE W POŁUDNIE.
TWOJA KOLEJ.
DZIEWCZYNY, KOCHAJĄ, CO SŁYSZĄ, A FACECI TO, CO WIDZĄ.
Co ty robisz?
- Męczę się! - To dla Paula?
Pomogę ci.
Zobaczy, że to nie selfie.
Wystaw rękę, jakbyś robiła zdjęcie.
Uważaj na fałdy.
To jest dobre.
Zróbmy kolejne z lustrem!
W lustrze zawsze wygląda się lepiej!
Tak!
- Często to robisz? - Tak.
- Tak? - Za dużo ubrań.
Pokaż tyłek.
- Wygląda jak z porno. - Przez rękę.
- Nie może być cię widać. - Racja.
- Żartujecie? - Co?
Zgubiłam bransoletkę.
Od Laurenta.
- Na pewno? - Tak.
Szukałyśmy wszędzie.
Musiałaś zgubić ją wczoraj.
- Przez wasze bzdury. - Bez przesady.
To ty chciałaś jechać po lody i popływać!
Nie odbieraj.
„Chupa me” ci nie wystarcza?
To przez tego dupka!
I te wasze dzieciaki.
- Bzdura! - Nie…
Tak! Mamy przygotować do sprzedaży ten pieprzony dom.
Po co tu jesteście? By sprawdzić, czy wciąż to macie?
- Zgubiłam bransoletkę Laurenta! - Uspokój się. Sprzątamy.
Nie, przemyślałam to.
Jedźcie do domu.
A ja zostanę i pożegnam się z domem.
Gotowe.
Dokończę pokój i spakuję się.
- Idę. - Czekaj!
Przepraszam za to, co powiedziałam. Nie myślę tak.
Dzięki, że tu jesteście.
Wybacz.
PAUL: BOSKA
ELISE: 4 GODZINY BEZ ODPOWIEDZI JUŻ MYŚLAŁAM, ŻE LUBISZ DUŻE TYŁKI
W takim razie wezmę prysznic.
Jesteś taka zmysłowa.
Nie jesteś zmęczony?
- O której wróciłeś? - Było dziko.
Bałem się, że będzie miała starą cipkę.
Zwłaszcza jako matka. Ale nie.
Daj spokój!
Serio? Dopiero 8.00, a ty już o tym nawijasz?
Ma naprawdę gibkie ciało.
Jak 20-latka.
Serio, Julien,
przeleć Sonię.
Zamknij się.
Ruchy. Zaraz otwieramy klub.
Co za świnia!
Spadajcie. Nie mogę spać.
Niektórym to nie przeszkadza.
Nie ma żarcia. Kup Nutellę!
Jasne. A potem lodzika?
- Na razie, kochanie! - Spadaj!
Śpij smacznie!
Nie wracamy na miejsce zbrodni?
Mimi, liczę na ciebie!
Uważaj.
Kto to przyszedł!
Moja piękna!
- Cześć. - Cześć.
- Jak się masz? - Dobrze.
Świetnie cię widzieć.
W porządku?
Piękne serduszka!
- Dzięki. - Cudowne.
- Już jej nie ubiorę. - Witajcie.
Niestety nie mamy lodów.
Wandale zniszczyły lodówkę.
Rozpuściły się. Czekam na dostawę.
- Co tam, Markus? - Cześć.
- Nie macie malinowych? - Tylko ciasta.
Znacie jakiegoś Laurenta?
W lodówce leżała bransoletka z wygrawerowanym imieniem.
Szaleństwo.
Pewnie tak miał na imię ten dupek.
- Opłacę za nią straty. - To nic takiego, Mimi.
Zdarza się, zwłaszcza latem.
Dobra, uciekam.
Bawcie się dobrze!
- Arrivederci! - Ciao!
- Słodka. - Tak.
- W porządku? - Tak.
Poważnie, Elise?
Co?
No tak! Dba o środowisko.
- Nie jak inni. - Przestań.
- Nie palisz? - Rzadko.
- Jaki słodki piesek! - Racja.
W psich latach jest starszy od twojego chłopaka.
- Głupia! - Wypiłaś piwo?
Mają nas za mamuśki.
- Niemożliwe. - Nie jesteście takie.
Prędzej jesteście MILF-ami.
To znaczy?
MILF, czyli „matka, którą bym przeleciał”.
To komplement. Mamuśki polują,
a MILF niczego nie szuka.
To spora różnica.
Wątpię, bym została matką.
- Lubię MILF-y. - Dureń z ciebie.
- Zapłacimy, Sonia. - Żaden problem.
Następnym razem.
- Mamy bilety. Proszę. - Jak miło, dzięki!
Ładnie pachniesz.
Super, dzięki.
To wyścig żeński. Będzie fajnie.
Nie mam ochoty.
Bez ciebie nie będzie zabawy.
Kto to idzie.
Co tam, babcie?
Któraś stawi mi czoła?
To przez wiek czy blond włosy?
- Zabiłabym ją. - A może się boisz?
Tak, boję się!
- Nie jesteś taka straszna. - To zabawmy się.
Tak, zabawimy się.
Co za mała suka!
Wiecie co? Wystartujemy.
- Naprawdę? - Jak najbardziej.
- W porządku? - Tak!
Gotowi?
Tak!
Po co mu megafon? Stoi obok!
Zaczynamy wyścig!
Niech konie mają się na baczności!
Tak!
Jest Marie-Christine.
- Cześć, Camel Toe! - Przestań.
Oto dzikie bestie i ich poskromczynie!
Uda nam się.
Dobrze? Jesteś najlepszy.
Za dużo filmów.
Trzy, dwa, jeden…
Dawaj!
No dalej!
Szybciej!
Dawaj!
Szybko, Cécile!
Dawaj!
Szybko!
Chce ją zwalić!
Wygramy!
To moja przyjaciółka!
Dawaj, Cécile!
Tak!
Dobrze, Cécile!
Nie zaparkowaliśmy tu?
- Gdzie Elise i Paul? - Pojechali dziesięć minut temu.
Byłaby wdzięczna, gdybyśmy dali im trochę czasu.
To jakiś żart?
Wkurzyłem się.
Chciałem wziąć was do domu rodziców, ale wynajęli go na lato.
Znów polubiłam koktajle.
Dawno nie piłam tak pysznego.
- Tak. - Zbierajmy się.
Padam z nóg.
Po takim wyścigu!
Pójdę z wami. Mieszkam obok.
Proszę.
Dla zwyciężczyni.
Dzięki.
Dziękuję, droga pani!
- Sonia? - Idę.
To na razie.
- Jutro jadę. - Co?
Do Hiszpanii.
No cóż…
Dzięki za podwózkę.
I gratulacje. Byłem pod wrażeniem.
Dzięki.
Na razie.
- Uważajcie na siebie. - Pa!
Pa.
„Dziękuję, droga pani”?
Miałem takie auto!
Lotusa.
Pracujesz na wakacjach?
- Ile masz lat? - Może się zamkniesz?
Bawiłaś się w „Tak jest”?
- Co? - „Tak jest”.
- Co to? - Poproś mnie o coś,
a ja odpowiem: „Tak jest”.
Co powiesz?
Brzmi intrygująco.
Zaczęliśmy już?
Tak jest!
Dobrze.
Odsuń się.
Zacznij od striptizu.
Nieźle.
Robisz się agresywny?
To napięcie!
Tak jest!
Nie widziałam takiego małego penisa.
Kłamiesz.
- Co teraz? - Czego tylko chcę?
Na pewno?
Tak jest.
Zrobisz fiutem helikopter?
Jasne…
Świetna gra!
Pstryknie palcami, a ty biegniesz. To absurd!
Nie oceniaj mnie tak.
Poradzisz sobie z domem? Dużo zrobiłyśmy.
Na pewno są na górze.
- Nie idziesz spać? - Zostanę tutaj.
Dobranoc.
Dobranoc, kochana.
Oszalałeś? Co tu robisz?
- Szukam twojego pokoju. - Zwariowałeś!
Musiałem cię jeszcze zobaczyć.
Masz się za Romeo?
To słodkie, ale pakuję się.
- Pomóc ci? - Dzięki, poradzę sobie.
Mam cię zostawić?
Nie…
PASCAL JICLON: WYBACZ. WRÓCIŁEM DO PARYŻA.
DZIECI TĘSKNIŁY…
ZADZWONIĘ, GDY BĘDĘ MÓGŁ. TO SKOMPLIKOWANE.
BAW SIĘ DOBRZE. BUZIAKI.
Jasne, że nakarmiłam pelikana.
Ukradł mi pokój, ale nie gniewam się.
Nie bądź zazdrosny.
Nie znałaś klepania fiutem?
Ale się spuszczę. Wiesz to, suko?
To ja mam wydawać polecenia.
Tak, proszę pani!
Wystarczy: „Tak jest”.
Zaczekaj.
Nie wiem, co jest ze mną nie tak.
Spokojnie.
Może za dużo wypiłeś?
Wcale nie.
Oglądałeś dużo porno, co?
Tak. Skąd wiesz?
Byłeś ze starszą kobietą?
Nie.
Ale to nie przez to.
Nie powinienem…
Co?
Chciałem ci dziś zaimponować, więc…
zwaliłem sobie przed przyjściem.
- Na wszelki wypadek. - Durny.
Mam sobie iść?
Nie.
Chodź.
Przytulmy się.
Pasuje ci to?
Tak, jest miło.
-Kochanie. - Mamo…
- W porządku? - Dzwonię w tajemnicy.
Tak, kochanie.
Nie mogę spać.
- Chcą wyrzucić Leo z obozu. - Leo?
Czemu?
Spał z łóżku 25-letniej opiekunki.
Są oburzeni, bo ma 16 lat. Nie wściekasz się?
To normalne. Jest super.
Dwadzieścia pięć lat to akurat. Myślę, że to świetnie.
Mamo? Co się dzieje?
Nic takiego.
Nie jestem zła.
- Jest taki przystojny. - Co?
- Bardzo. - Co ty gadasz?
Buziaki.
- Na co się patrzysz? - Buziaki.
Mamo?
Buziaki.
- To tyle. - Ktoś idzie, pa.
Czekam na kolejne rozkazy.
Już?
Nie będziesz już chciała innego.
Było fajnie, co?
Tak.
Co?
Nic. Cicho, obudzisz ich.
Było fajnie.
Nie podobało ci się?
Wytrzymałem długo.
Nie chodzi tylko o to.
Dąsasz się?
- Nie. - Widzę!
- Nie. - Dąsasz się.
Było idealnie. Po prostu…
mógłbyś być delikatniejszy.
Tak.
Nie trzeba co chwilę zmieniać pozycji.
Pokażę ci.
Halo?
Mówi Julien.
Cholera, to nie mój telefon.
Witam.
Bierze prysznic.
To nie żart. Halo?
Halo?
Wybacz, niechcący odebrałem telefon.
- Ktoś się rozłączył. - Kto?
Schrzaniłem, co?
Jesteś zła?
Dupek z ciebie! Bez podkręconych!
Tak!
- Nie! - Tak jest!
To naprawdę ją podjarało.
„Tak, Paul! Wchodź we mnie!
Jest taki twardy! Nie przestawaj!
Głębiej! Tak dobrze!”
Pieprzony krętacz.
Pewnie.
Było dziko. Jest świetna.
Doszła siedem razy.
Nadejdzie twoja kolej.
Nie słyszałeś o udawanych orgazmach?
Nie udawała. A ty, Ju?
Rano prawie wyszedł przez okno.
Wiem. Dupek wszystko powiedział.
A mi nie?
W końcu ją przeleciałeś?
Nie wtrącaj się.
Okaż trochę szacunku.
Zakochał się. Pizda z ciebie!
To była miła odmiana od samych dziewic.
Kurwa, Kevin! Nie podkręcaj!
Serio! To już drugi raz!
Dom to nie motel do seksu. Miałyście mi pomóc.
Nie przesadzaj. Już prawie skończyłyśmy.
Każdy zasługuje na trochę zabawy, nie?
Myślisz, że to zabawa, a jest z tobą gorzej niż ze mną.
Nie wiem. Czuję się przez to niezręcznie.
Wiecie, ile oni mają lat? Pasuje wam to?
Nie!
Proszę, nie ty też, Cécile!
Dość tych uprzedzeń.
Ludzie akceptują facetów z młodymi kobietami.
A kobiety mają się wstydzić? Nie.
Może odejdziemy, by było mniej ludzi?
Jesteśmy bliżej klubu. Chłopcy do nas dołączą na lunch.
Było fajnie?
Na pewno są wysportowani.
Ale nie wiem, czy porno wychodzi im na dobre.
A u ciebie?
E-mail od Pascala mnie zaskoczył.
Nie wierzę, że ta świnia do ciebie nie oddzwoniła.
Nie wracaj do niego.
Bo inaczej czeka się małe lanie!
Właśnie.
Przesuniesz się?
Proszę.
- W porządku? - Tak.
Przecież widzę, że coś nie tak.
Co się dzieje?
- Chciałaś tamten materac? - Tak, marzyłam o tym.
Nie musisz dotrzymywać mi towarzystwa.
Jasne.
A więc coś się dzieje. Co jest nie tak?
Wszystko.
To znaczy?
To wszystko.
Nie jest to dla ciebie dziwne?
Mogłabym być twoją matką.
- To żenujące. - Serio.
- Twój syn ma 16 lat, a ja 21. - To prawie tyle samo.
Nie.
To nie to samo.
A moja matka wygląda inaczej.
Jest dużo grubsza.
Ma chude ramiona, piegi na całym ciele i twarzy,
zadarty nos i dziwny głos.
- Nie wpadłaś na nią? - Nie.
Ma naprawdę duże piersi, ale…
Pewnie nie karmiłaś dzieci, co?
I zapominasz o jednym.
Co najważniejsze,
nie jestem twoim synem.
I nic się między nami nie dzieje, nie?
Nie.
Więc nie ma problemu.
Żadnego.
Masz coś tutaj.
Lubisz ryzyko.
Jesteś niezwykła.
To ironia?
Nie. Podobasz mi się.
Byłem już ze starszymi, ale dużo mniej…
- Chcesz się pogrążyć? - Nie.
Nie były takie fajne.
To wszystko.
Uwielbiam twoją skórę.
Chcesz popływać?
Nie, idź sam. Zimno mi.
Dobrze.
Pływacie, dziewczyny?
Pani Laporte.
Pan Layrac.
Co za spotkanie.
Rodzinne wakacje?
Widzieliśmy panią z synem.
Tak!
Chodź! Bez ciebie nie pływamy!
Witam.
Dzień dobry.
- Witam. - Witam.
Lubię takie duże rodziny!
Chodźmy już, mamo.
Miłego spaceru!
Kto to był?
Klient.
Możliwe, że były. Widziałeś jego minę?
Mam już dość tej pracy.
Czemu prawo podatkowe?
Sama już nie wiem.
Bardzo chciałam być niezależna finansowo.
- Ale dokonałam złych wyborów. - To zmień pracę.
Za późno.
Nie masz 80 lat. Wszystko jest możliwe.
To nie takie proste.
Jasne.
Co byś robiła, gdyby był wybór?
Zajęła się prawem rodzinnym. Ale to niemożliwe.
Musiałabym wrócić do szkoły, zdobyć klientów.
- A z córką w gim… - Nie szkodzi.
Pracuj jako wolny strzelec i jednocześnie idź na studia.
A jesteś tak piękna…
i bystra,
że znajdziesz klientów.
I podniecasz mnie jeszcze bardziej!
- Spokojnie. - Ty głupku.
PAN DUPEK 22 NIEODEBRANE POŁĄCZENIA
- Nina! - Mamo!
Kochanie!
Czemu jej były wciąż zmienia plany?
- Zawsze tak było. - Rozumiem.
Kiedy przestaną tak tęsknić?
Za rok lub dwa. Powinna korzystać.
To oznacza wojnę!
- Zapłacisz za to! - Nie!
Przepraszam!
Pomocy!
- Przestań! - Nigdy!
WIADOMOŚĆ OD PAULA
- Kto to? - Znajomy.
Z klubu żeglarskiego. Jutro go poznasz.
- Mogę pożeglować? - Zobaczymy.
Dość zabawy. Do łóżka.
- Nie! - Już!
Bez dyskusji.
Dobranoc!
Słodkich snów.
Z czarownicami!
Twoja córka jest świetna!
Bardzo uważna. Świetnie żegluje.
Słodka.
Chciałabym mieć takich instruktorów,
- gdy byłam mała. - Tak?
Wolę mieć ich jako dorosła.
Widzisz go?
- Profesjonalnie. - Seksownie!
- Pogadam z nim. - O rowerze?
Głupia.
Nie chcę go wykorzystać. Dobrze się z nim czuję.
Jest słodki i miły.
- Już mówi, że mnie kocha. - Super!
- Muszę ostudzić jego zapędy. - Rozumiem.
To miłość, nie nękanie. Przerwij to.
- Facet, z którym ci dobrze. - Facet?
Na rowerze widzę faceta!
To dziecko.
Nie tak chcę odbudować życie.
- Wiek to nie dojrzałość. - Nie do końca.
Pogadam z nim.
- Teraz? - Tak będzie lepiej.
Nie chcę go zranić.
- Chciałam pogadać… - Śmiało, lubię to.
Co robisz?
Chcę, byś miała wytrysk.
Co?
Wytrysk, najmocniejszy orgazm.
Super.
Chodź. Pokażę ci, co lubię.
Co zrobiłeś?
Mówiłem, że dochodzę.
Nie doszłaś?
Doszłam, nie o to chodzi. Nie wyjąłeś go.
Nie wyjąłem?
A czemu?
Pokazywałem ci test na HIV.
Nie bierzesz tabletek?
Cholera!
Przepraszam!
Nie mówiłaś nic o gumkach. Myślałem, że bierzesz.
I naciskałaś na mój tyłek.
- Wybacz. - Nie szkodzi.
To moja wina. Wezmę tabletkę po.
Jeśli zajdziesz w ciążę i będziesz chciała je mieć…
- to ci pomogę. - Jasne.
Poważnie. Chciałbym mieć z tobą dziecko.
A poza tym,
pod względem pragmatycznym, to nie taki zły pomysł.
Po pięciu latach razem
mógłby już być z tym problem.
Sięgasz daleko w przyszłość.
Może przywykłaś do facetów, którzy się nie angażowali.
Ale ja jestem gotowy.
- No podaj. - Wślizg!
Czekaj.
Czekaj, zrobię wślizg.
- Nie! - Podaj…
Dom jest gotowy, nie? Czy coś zostało?
Pogadamy o tym naszyjniku?
To od Markusa.
Nie. Przestańcie!
Przestańcie!
Musimy trochę odkurzyć, bo jutro będą kupcy.
Jadę na zakupy. Na razie.
Pojadę z tobą.
- Też muszę coś kupić. - Co za fajansiarz.
- Markus jest uprzejmy. - Tak.
Tak jest!
Dobra… Czyżby?
Chcesz zagrać z Paulo?
- Gdzie cię gilgotać? - Przestań!
Też mam takie skarpetki, wiesz?
Grajmy dalej!
Tak, tato?
W porządku, a ty?
Super.
Kurwa!
Wybacz. Pożyczysz mi pieniądze?
Oddam, kiedy wrócę.
Dzięki. Jasne.
Ucałuj ją. Zadzwonię jutro.
Ciao!
Pozdrowiłeś swoją mamę?
Arriba!
- Fajne tenisówki, nie? - Tenisówki?
- Co to? - Te buty.
W XXI wieku to adidasy lub trampki.
Albo laczki.
O tym nie słyszałam. Nic dziwnego.
Musiało być ci dziwnie, gdy żyłaś w czerni i bieli.
A co myślisz o tym monoklu?
Nieźle,
ale te pasowałyby lepiej.
Pięknie. Jak kobieta z Absolwenta.
Znasz ten film? Nie jest z twojego pokolenia.
Więc nie mogę być kinomanem?
- Kapelusz też pasuje. - Tak?
- Świetnie! - Pięknie, kochana.
- Witaj, Markus. - Cześć, Marie-Christine.
Dobrze cię widzieć. Nie będę musiała przyjeżdżać.
Zabrałam ją tak, by nie zauważył.
Brak mi słów.
Lecę. Gege czeka w piekarni. Wiesz, jak jest!
- Ucałuj go. - Dobrze!
- Dam ci inny. - Ten jest ładny.
- Nie uciekniesz! - Ukrywa się!
Nie!
Sonia! Łap ją!
Nina, jesteś najlepsza!
Miło widzieć cię jako mamę.
Tak? Nie przerażam cię?
Nie. Co za dziwne pytanie.
Po prostu sprawdzam.
Lubi cię.
- Gdzie w Paryżu mieszkasz? - W 20. dzielnicy.
- Fajna okolica. - Tak.
Ja przy République.
- Sam czy z kimś? - Nie mógłbym z kimś.
- Kiedy kończysz pracę tutaj? - Na koniec sierpnia.
Nie chcę wyjeżdżać za dwa dni.
Przyjedź do Paryża.
Jest dla ciebie pokój.
A nawet biuro.
- Mam wygodne łóżko. - Pewnie wpadnę.
TAK JEST!
Porobimy coś dzisiaj?
Chyba zostanę w domu.
Chcę trochę odpocząć.
Spędź trochę czasu z małą.
Mamo, chodź do nas!
Co masz na myśli?
Nina! Chodź tu!
Mnie nie zawołasz?
Coś nie tak?
Nie. Po prostu mi słabo.
Nie rób tego ze mną.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Tak mi się podoba ten gnojek.
Już nie śpicie?
Nie wstawaj. Dziś odpoczywasz.
Skończyłyśmy, a w poniedziałek podpisujesz umowę,
- to zrobimy imprezę. - Co?
Idziemy na zakupy, a Nina nakarmi pelikana.
- Impreza? Na pewno? - Tak. Do później!
- DJ na pewno przyjdzie? - Tak, można mu ufać.
Paul zaprosił ludzi z Drakkaru.
- W porządku? - Tak.
Nie odbieram, więc wciąż dzwoni.
Kto to? Nie znam go.
Właśnie skończyliśmy. Wziąć to?
Dobrze, że nie ma broni, bo już bym nie żyła.
- Kto? - O kim mówisz?
Kurwa.
Szkoda, że nie miałyśmy prawa, by być bi.
Całusa z języczkiem?
- Pogadaj z nią. - Racja.
Przestanie mnie wypytywać, gdzie ciągle jesteś.
Mam ważniejsze sprawy.
Zresztą mnie nie potrzebuje.
Widać młode dziewczyny już mu nie wadzą.
A Paul?
Daje prywatne lekcje jazdy na skuterach.
Dojdzie do nas.
Dobra.
Idziemy?
Połóż to na tarasie.
W cieniu.
I to również.
- To wszystko? - Tak.
Ostrożnie. Nina śpi w salonie.
- Dobrze. - Weź to.
To dość ciężkie.
Sprawdzasz moją siłę czy możesz to wyjąć? Dzięki.
Nie wiem, kto przyjdzie
i co zaplanowały. Oby starczyło.
Mamy czas. Odpocznij trochę.
Jesteś zestresowana.
Mam rozwiązanie.
Uciekniemy razem na łódkę.
Mam kartę żeglarską.
Zamknij się!
- Zwariowałaś? - Spierdalaj!
Złaź stamtąd!
Idź do diabła!
- To głupie! - Potrzebuje pomocy.
- Nie boimy się ciebie. - A ja się boję?
Durna! Posprzątasz to.
Złaź z auta! To jakiś absurd!
Co ty robisz?
Przestań. To niedorzeczne!
Zamknij się, stara mamuśko, bo cię spiorę!
Ukradłaś mi chłopaka!
Nikogo nie ukradłam. Co ty wymyślasz?
- Ja wymyślam? - Przestań!
- Co ona robi? - Sika.
- Cholera! - Na auto.
Sika na stojąco?
Louise to taka zdzira.
W jej wieku nie byłaś taka sama?
Twoja matka była.
- Racja. - Nie.
- Tak! - Nie byłam taka.
Byłam słodka.
- Trochę byłaś. - Nie…
Co powiedziałaś? Powtórz!
Co chciałaś powiedzieć?
Dawaj, dawaj.
Dawaj, Julien!
- Cécile świetnie się bawi. - Widziałam.
Trochę mnie to przytłacza.
- Pożegnajmy pana Dupka - Tak!
- W co oni grają? - Nie wiem. W butelkę.
Położę Ninę spać.
Czas do łóżka.
- Ale mamo… - Chodź.
Cieszę się, że go rzuciłaś.
W porządku?
Próbowałam z tobą pogadać, ale nie mogłam.
Rzuciłam Pascala, ale…
nie dla nas.
Uwielbiam cię.
Ale różnica wieku jest za duża.
Po co się tym przejmować?
Niektórym to pasuje.
Ale znam siebie i wiem, że nie dam rady.
To absurd.
Pewnie tak.
Taka jestem!
Jestem skomplikowana.
Nie chcę litości!
Sprawdzałem, czy Nina śpi.
- Szukałeś mnie? - Nie.
Szedłem do łazienki. Na dole jest tłoczno.
W porządku?
- Źle wyglądasz. - Nic mi nie jest.
Dobrze.
Nim wypijemy za dużo,
chciałem ci powiedzieć…
że doceniam wspólne chwile, jakie przeżyliśmy.
Czyli to pożegnanie?
Nie! Nie wygłupiaj się.
To ciekawe!
NIE WCHODZIĆ!
O nic nie proszę.
Nie myślmy o przyszłości.
Wiesz, że to nie wyjdzie.
Nie chcę cię skrzywdzić, ale już jest ci smutno.
Wcale nie.
Lubię cię.
Naprawdę, ale…
nie chcę związku.
- To nie dla mnie. - Rozumiem.
Widziałaś, jaki jestem.
- Masz córkę. - Owszem.
Szkoda. Czułam, że wszystko się może zdarzyć.
Ale pomyliłam się.
Nie pomyliłaś się, ale…
jestem dupkiem.
A ty jesteś prawdziwą kobietą z jajami.
Mogę cię przytulić?
Nie mów, że z nim śpi. Mógłby być jej synem.
Kobiety żyją średnio 12 lat dłużej niż mężczyźni.
Jeśli nie chcą umrzeć same,
to powinny wiązać się z facetami o 12 lat młodszymi.
Miłego wieczoru.
Miłość!
Co powiemy mamie?
Julien?
Wszędzie cię szukałam.
Co tu robisz?
Ostrożnie!
Julien.
Zejdź. Za dużo wypiłeś.
Zostaw mnie. Patrzę w gwiazdy.
Popatrzymy razem, ale stąd.
Bo inaczej wejdę do ciebie.
Wysoko!
Wszystko się rusza!
W porządku?
- Chodź. - W porządku?
Usiądźmy.
Naprawdę masz lęk wysokości?
Nie.
Tak!
Chodź, Markus!
To idealny moment, by zburzyć tę ścianę.
Zrób to!
Lepiej, nie?
Dużo lepiej.
Mocniej!
Czemu nie poczekaliście na mnie? To nie fair.
Kupcy się nie wkurzą?
Nie wiem, czy go sprzedam.
Tak!
Dziękuję.
Gdzie spałeś, Markus?
To nie pelikan?
Racja.
Piękny.
Pa, słodki pelikanie!
Właśnie. Gdzie spałeś, Markus?
Napisy: Krzysztof Zając