ผมกอร์นอายุ 12 ปี
ヒソカ サミル
ที่เป็นฮันเตอร์ก็เพื่อจะตามหาพ่อนี่ละ
แล้วในระหว่างสอบฮันเตอร์ก็ได้พบกับเพื่อนคนสำคัญ
ผมคิรัวน์อายุ 12 เท่ากอร์นละ
มาจากตระกูลนักฆ่าโซลดิ๊ค
จะว่าไปเรามาเป็นเพื่อนกันได้ยังไงเนื่ย?
เรื่องนั้นไม่ต้องไปสนหรอก... ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่นา!
ละ
ต่อไปก็คุราปิการ์
ต้องการจับกองโจรเงามายาที่ฆ่าล้้างเผ่าพันธ์พี่น้องเผ่าคูลท์ของตัวเอง
และเอาเนตรสีเพลิงทั้งหมดกลับคืนมา
แต่ว่าพวกกองโจรก็มีเน็นที่แข็งแกร่งมาก
จับไม่ได้ง่ายๆ เลย
อีกคน
หมอนี่ชื่อเรโอลีโอ
อยากเป็นฮันเตอร์เพราะต้องการเงินนี่ละ
แต่ก็มีความฝันที่ดีนะคือต้องการเป็นหมอและเปิดโรงพยาบาล
3 คนนี้เป็นเพื่อนของพวกเรา
แล้วยังเหลืออีกคน
ฮิโซกะ
เป็นฮันเตอร์ที่เก่งมากแล้วก็ยังเป็นนักมายากลอีกด้วย
แถมยังเป็นเพื่อนกับพี่อิรูมิด้วย
โคตรสยองเลยละ
ฮิโซกะชอบต่อสู้กับคนที่แข็งแกร่ง
แถมยังอยากสู้กับคุโรโร่ที่เป็นหัวหน้าของพวกกองโจรด้วย
เลยปลอมตัวเข้ามาเป็นสมาชิคหมายเลข 4
หยอง
เท่านี้ละ.... มาชิมฮันเตอร์ ฮันเตอร์ กันเลยดีกว่า เริ่มเลย เริ่มเลย!
กำลังคิดอะไรอยู่งั้นหรอ?
พี่
มาตั่งแต่เมื่อไหร่?
สนใจด้วยหรอ?
จะมาเมื่อไหร่ก็มา
ฉันจะคอยจับตาดูนายตลอด
ก็น้องชายคนสำคัญกำลังทำงานใหญ่นี่นา
ก็บอกแล้วไงว่าทำคนเดียวได้
คิดแบบนั้นไม่ดีนะ
พี่จะเป็นคนทำให้นายเป็นสุดยอดนักฆ่าให้เอง
พวกมันมากันแล้ว
เวลาฆ่าก็อย่าแสดงสีหน้าออกมาให้มากละ
ให้คิดว่าตัวเองเป็นแค่สิ่งของก็พอ
อืม
กลัวหรอ?
ไม่เลย
นี่ละคือสิ่งตระกูลโซลดิ๊ค
นี่...เก็บบอลให้หน่อย
จำเอาไว้
นายจะมีเพื่อนไม่ได้เด็ดขาด
นั่นก็เพราะว่าจะมีแต่การหักหลังกัน
ถ้านายไม่หักหลังเพื่อนก่อน
เพื่อนก็หักหลังนายก่อน
และซักวัน
เพื่อนจะต้องตายด้วยมือของนาย
ส่วนพวกนั้น
อย่านะ!
อย่าาาา!
คุณลูกค่าต้องการอะไรรึเปล่าค่ะ?
ไม่ครับ
ยังอีกไกลกว่าจะถึงเมืองชาน่า เชิญนอนต่อให้สบายเลยค่ะ
ครับๆ ขอบคุณครับ
ถ้ายังงั้น... ก็ไม่รบกวนแล้วค่ะ
เราจะไม่มีทาง...
หักหลังกอร์นเด็ดขาด
คิรัวน์เป็นอะไรหรอ?
แล้วอะไรละ?
นายกำลังมองหน้าฉันอยู่ใช่มะ?
ไม่ได้มองซักหน่อย
โกหก!
ไม่ได้โกหกนะ
อะไรกันน่าสงสัยจริงๆ....
แล้วจะทำไมเล่า?!
ไม่ได้มองหน้านายซักนิดเลยเฟ่ย
คุณลูกค้าค่ะ
ยังมีลูกค้าท่านอื่นหลับอยู่กรุณาเบาเสียงลงหน่อยค่ะ
ครับๆ จะพยายาม
รบกวนแล้วค่ะ
นายนี่นอนกรนจังเลย
นอนกรนหรอ?
คิรัวน์ตางหากที่นอนกัดฟันทั้งคืน
ฉันเนี่ยนะ?
โกหก!
คิรัวน์ตางหากที่โกหกไม่ใช่หรอ?
ว่าไงนะ?!
ก็เมื่อกี้คิรัวน์พูดโกหกไม่ใช่รึไงเล่า!
เงียบไปเลย!
เพราะนายนั้นละพูดเรื่องอะไรออกมาก็ไม่รู้!
ไม่ได้ไร้สาระนะ... เรื่องจริงตางหาก!
ก็ฉันบอกว่าไม่ได้มองยังไงเล่า!
คุณลูกค้าค่ะ!
ได้โปรดช่วย
เบาเสียงลงหน่อยค่ะ
คะ-ครับ
ขอโทษครับ
ถึงซักที!
ไง!
เจอคนของเผ่าคูลท์ที่ยังรอดชีวิตอยู่หรอ?
เออ
เห็นว่าเจอเข้าที่เมืองนี้ละ
แน่ใจหรอว่าใช่เผ่าคูลท์....
เมื่อ 5 ปีที่แล้วถูกพวกกองโจรเงามายาฆ่าล้างเผ่าไปแล้วนี่นา?
เพราะงั้นละเลยคิดว่าอาจเป็นข่าวลวง
เลยตามคุราปิการ์มาเพื่อความแน่ใจ
ฉันเองก็ด้วย
ทำไมละ?
"ทำไม" เรอะ?
หมอนั่นพอได้ยินเรื่องเผ่าคูลท์ก็หลุดโลกทันทีเลย
เพราะงี้ละเลยต้องอยู่เป็นเพื่อนคอยห้ามไว้บ้าง
เรโอลีโอนี่ก็เป็นห่วงเหมือนกันสินะ?
อย่าพูดแบบนั้นน่า... น่าอายออก
แล้วไปเจอที่ไหนหรอ
ก็...
ตอนแรกก็ออกตามหากันอยู่นาน
แต่ว่าในที่สุดก็ถอดใจแล้วกลับมาที่โรงแรม
ก็ไปเจอกับคนรู้จักกับคุราปิการ์เข้า
เป็นไปไม่ได้....!
เสียงนี้มัน...
ไพโล
นาย... ยังไม่ตายงั้นหรอ?
นั่นคุราปิการ์ใช่มั้ย?
ช่วยเข้ามาใกล้ๆ หน่อยสิ
ขอจับหน้าคุราปิการ์หน่อย
ตาของผมน่ะมองเห็นแต่ความมืดนะ
ฉันเองก็อยากช่วยอยู่หรอก
แต่มันก็ทำอะไรไม่ได้ตั่งแต่ตาถูกขโมยไปแล้ว
แล้วคุราปิการ์เป็นยังไงบ้าง?
ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตก็จริง
แต่ยังไม่ได้สติเลย
ทำไม?
นั่นสินะ...
เรโอลีโอ... คุราปิการ์เขา...
อะไรนะ?
ฟื้นแล้วงั้นหรอ?
กอร์นหรอ?
คุราปิการ์... ค่อยยังชั่ว...
ขอโทษนะ
ทุกคนเสียเวลามาเพราะฉันแท้ๆ
เรโอลีโอ... หลังจากนั้นเป็นยังไงบ้าง
ก็นายสลบมาตลอดเลยไง
นี่ก็ปาเข้าไป 3 วันแล้ว
งั้นหรอ
อย่าพึ่งรีบลุกสิ...!
ถึงกระดูกจะไม่หักก็เถอะ
แต่ว่ากล้ามเนื้อฉีกขาด
ต้องรักษาตัวอีกซักพัก
แต่ฉันต้องรีบไป....
ป่านนี้ไพโลไปถึงไหนต่อไหนแล้ว
เพราะเป้าหมายของมันคือตาของนายนั่นละ
จะให้ฉันเชื่อเลยคงทำไม่ได้หรอก
หมอนั่นไม่ใช่ไพโลตัวจริง
ไม่สิ...
บางทีอาจจะ...
ไพโลอาจหนีมาจากอะไรซัก... - ไม่ใช่!
ถ้าไพโลเป็นเพื่อนนายจริงๆ ละก็
คงไม่มีทางทำให้นายอยู่ในสภาพแบบนี้หรอก
นั่นสินะ...
ฉันก็คิดแบบนี้เหมือนกัน
นี่
ช่วยเล่าเรื่องของไพโลให้ฟังทีได้มั้ย?
คุราปิการ์กับหมอนั่นมาจากเผ่าคูลท์เหมือนกันไม่ใช่หรอ?
ไพโลกับฉันมักจะคุยเรื่องความฝันกันบ่อยๆ
คุยเรื่องความฝัน?
ตัวฉันน่ะ...
อาศัยอยู่ในป่าที่สวยงาม อยู่ในโลกแคบๆ ที่มีสมาชิคเพียง 128 คน
จะว่าไปฉันก็ชอบอ่านหนังสือมากเลยนะ
หนังสือเล่มนั้นก็ได้มาจากเชียร์ร่า ที่พวกเราช่วยไว้
และหนังสือเล่มนั้นก็มีชื่อว่าการพจนภัยที่ยิ่งใหญ่ของฮันเตอร์
พวกเราใช้ดิคในการช่วยแปล และเฝ้าฝันถึงโลกภายนอกตลอดเวลา
และในวันหนึงการทดสอบการไปโลกภายนอกเขาเราก็ได้เริ่มขึ้น
ซึ่งก่อนหน้านั้นก็จะมีการทดสอบภาษาและความรู้ต่างๆ ด้วย
นี่เป็นการทดสอบสุดท้าย
เป็นการทดสอบให่ไปซื้อของที่เมืองข้างๆ
เมืองข้างๆ นี้หรอ?
ผมออกไปโลกภายนอกได้แล้วใช่มั้ย?
จำไว้ว่านี่คือการทดสอบ
ต้องซื้อของและกลับมาให้ได้ภายในหนึ่งวัน
และห้ามเปิดเผยเนตรสีเพลงให้ใครเห็นเด็ดขาด
และสามารถเลือกผู้ช่วยไปได้
1 คนจากที่นี่
ผู้ช่วยหรอ?
ผมเลือกไพโล!
นี่ไม่เข้าใจอะไรเลยรึไง
นี่เป็นการซื้อของจำนวนมากเพื่อคนทั้งเผ่า นั่นแสดงว่าจำเป็นต้องใชพลังมาก
ถ้าคิดจะไปกับไพโลละก็จำเป็นต้องปิดผนึกดวงจาเอาไว้
ถ้าได้ไปกับไพโลละก็ยังไงก็ได้
ถ้าได้ไปกับไพโลต้องไม่มีปัญหาอะไรแน่
หนอยไอ้เด็กนี่
สำเร็จ!
ไพโลเราได้ไปด้วยกันแล้วนะ!
เอาผมไปด้วยจะดีหรอ?
ไม่เห็นมีปัญหาอะไรเลย
ฉันไปกับนายต้องไปได้สวยแน่ๆ
ถ้ายังงั้นทั้ง 2 คนก็เอายานี่ไปหยอดตาซะ
ถ้าหยอดยานี่ไปเป็นเวลา 24 ชม. ถ้าหากว่าดวงตาเปลี่ยนไปเมื่อไหร่
ในเวลานั้นจะไม่สามารถเปลี่ยนเป็นเนตรสีเพลิงได้
หากเปลี่ยนเป็นเนตรสีเพลิงในวันนั้น
จะไม่สามารถกลับเป็นปกติได้เลย และจะอยู่ในสภาพเนตรสีเพลงตลอดไป
ถ้าตกลงก็มารับยาซะ
ครับ
ไพโลให้ฉันช่วยเถอะ
ไม่เป็นไร... ผมหาคนเดียวได้
จะได้เป็นผู้ช่วยอยู่แล้ว จะมาทำตัวเป็นตัวถ่วงไม่ได้หรอก
อ๊ะเจอแล้ว
เกาะกะจริงไอ้เด็กนี่
ไม่ไหวเลยนะไอ้เด็กเวรนี่
ไม่เป็นไรนะ บาดเจ็บรึเปล่า?
ไม่เป็นไรครับ เมื่อกี้แค่หกล้มไปเอง
แกมากับไอ้เด็กเวลนี่ใช่มั้ย?
ดูสิ สูทสุดสวยต้องมาเปื้อนไวด์แบบนี้
จะชดใช้บยังไงไม่ทราบ?
โกหก!
ฉันมองมาตลอด
พวกแกนั่นละที่เป็นคนแกล้-
หา... เมื่อกี้จะพูดอะไรนะ
ไหนลองว่ามาซิ?
อาๆๆ เออ...
ขอโทษนะครับ เป็นความผิดของพวกเราเอง
ไม่อยากได้คำขอโทษหรอว่ะ
เอาเงินมาซะ
ว่าไงนะ?!
เดี๋ยวก่อน
เออ... ผมพอมีเงินอยู่นิดหน่อย
ไม่รู้ว่าเท่านี้จะพอรึเปล่า
นี่มัน...
เงินเก็บของไพโลงั้นหรอ?
เฮ่ยๆ อะไรกันเนี่ย...
มีแต่เหรียญเจนนีเดียวนี่หว่า
พวกแกนี่มันอาพับจริงๆ เลยว่ะ
สารเลว...
ไม่ได้นะคุราปิการ์!
รีบๆ ขอโทษแล้วไปกันเถอะ
ขอโทษนะครับ ได้โปรดยกโทษให้ด้วย
ขอโทษนะครับ
ขอโทษนะครับ กรุณายกโทษให้ด้วยเถอะ
พอได้รึยัง
จะแกล้งเด็กไปถึงเมื่อไหร่
หุบปากไปเลย อยากมีเรื่องรึไง?
นี่ไพโล
ขอบคุณนะคุราปิการ์
นายนี่ท่าจะลำบากน่าดูเลยนะ
ต้องมาคอยเฝ้าคนพิการแบบนี้
แทนที่จะได้ไปเล่นสนุกแท้ๆ
ให้ตายเถอะ
แก..!
ถอนคำพูด
ถอนคำพูด!
บอกให้ถอนคำพูดไง!
ถอนคำพูดซี่!
ยกโทษให้ด้วยเถอะ...
ไม่ได้นะคุราปิการ์
อย่ามาขวางนะไพโร!
พอได้แล้ว... หยุดซักทีเถอะ!
ปล่อยพวกเราไปเถอะ แล้วจะเล่าให้ฟัง!
อะไรนะ?
หมายความว่ายังไง?!
เมื่อวันก่อนมีตาแก่มาว่าจ้างบอกให้มายั่วพวกนาย
ปู่ที่ไว้ผมพอนนี้งั้นหรอ?
ชะ-ใช่!
ปู่จริงๆ ด้วย!
แล้วไพโลละ?
ปู่นั่นได้ให้พูดเรื่องร่างกายของไพโลรึเปล่า?
ไม่... ไม่ได้ให้พูดเรื่องนั้น
ขอโทษนะ
ยกโทษให้ด้วยเถอะ
ยังไม่พอหรอก!
คุณยาย
นัยตาสีแดงของปีศาจ...
สีแบบนั้นมันอะไร?
ไม่เคยเห็นตาแบบนี้เลย
ไม่ใช่ปีศาจหรอกเรอะ?
จริงสิ?
ปีศาจอยู่ตรงนี้!
รีบออกไปจากเมืองเลยนะ!
ออกไป!
เราคงไม่ได้ออกไปโลกภายนอกอีกแล้วละ
แบบนั้นไม่ได้หรอก
ก็ตาของฉันเป็นเนตรสีเพลิงแบบนี้
คุราปิการ์ดูนี่สิ
ตากลับเป็นเหมือนเดิมแล้ว
อะไรน่ะ?
ก็สลับกันตอนที่ไปเอายาจากปู่ไง
แกล้งทำเป็นยาตกพื้นแล้วก็สลับกันตอนนั้น
อ๋อ... ตอนนั้นเอง?
ถ้างั้นฉันก็...
สอบผ่าน
ในที่สุดพวกเราก็สอบผ่าน
และก็ได้ออกไปโลกภายนอกอีกครั้งเพื่อไปตามหาหมอเพื่อมารักษาไพโล
ใช้เวลาไป 6 อาทิตย์
และก็ได้ข่าวว่าเผ่าคูลท์ถูกพวกผู่ก่อการร้ายฆ่าล้างเผ่า
ฆ่าล้างเผ่า...
พี่น้องทั้งหมด 128 คน
ในที่เกิดเหตุก็ได้พบข้อความที่พวกมันทิ้งไว้
"พวกเรามาที่นี่ไม่ต้องการแค่สิ่งเดียว"
"เพราะแบบนั้นอย่างหวั่งอะไรจากพวกเรา"
นั่นคือพวกกองโจรเงามายาสินะ
เห็นอะไรด้วย!
อะไรนะ?!
ความงามนั้นทำให้ฉันตื่นตาตื่นใจ
กระสับกระส่ายเหมือนคนกำลังเป็นไข้
กำลังขึ้นบรรไดไปแล้ว
ตอนนี้มองเห็นอะไร?
ตะวันตกดิน
ตะวันตกงั้นหรอ?
ก็ไม่ไกลจากที่นี่สินะ
พอจะเจาะจงได้มากกว่านี้รึเปล่า?
อาจระบุสถานที่ได้เลย
อา...
ก่อนเส้นขอบฟ้า
ถ้ามองไปที่ภูเขา
จะพบว่าภูเขามีรูอยู่
มีอะไรอีก?
แม่น้ำ...
มองเห็นแม่น้ำอยู่ด้านขวา
เดี๋ยวนะ...
มีคนมาขวาง
อะไรนะ?
คนร้ายงั้นหรอ?
ลักษณะเป็นยังไง?
อยู่บริเวณภูเขา เสื้อมีลายแปลกๆ ที่ชาย สวมผ้าคลุมสีดำลักษณะเหมือนพระ
เอา... นอนได้แล้ว
ที่ผ่ามือ...
มีรอยสักแมงมุม!
แมงมุม...
รอยสัก...
ไม่เห็นอะไรแล้ว
รอยสักแมงมุมนี่มันพวกกองโจรเงามายาไม่ใช่หรอ?
ยิ่งกว่านั้น
ยังใช้หมายเลข 4 ที่ฮิโซกะใช้อยู่ด้วย
มีหมายเลข 4 สองคนงั้นหรอ
ก็ฮิโซกะเป็นหมายเลข 4 คนใหม่นี่นา
เดี๋ยวก่อน
ก่อนอื่นพวกเราต้องนำตาของคุราปิการ์กลับมาให้ได้ก่อน
เราลองไปหาสถานที่ๆ มีลักษณะแบบนั้นแถวๆ นี้กันก่อนดีกว่า
อะไรกัน?... ชิส์
ไม่เห็นจะเข้าใจเลย
แต่ไม่ต้องห่วงหรอก... เวลาแบบนี้น่ะ
ก็ใช้เว็บไซด์ของฮันเตอร์สิ
นั่นละถูกต้องเลย
อะไรกัน?
เริ่นค้นหาเลย
ผลลัพท์ดูกว้างไปนะ
เราต้องการที่มันเฉพาะเจาะจงมากกว่านี้....
ถ้าเราลองคนหาสถานที่ลักษณะแบบนั้นในช่วงเวลา 10 นาทีที่ผ่านมาละ
นั่นสินะ
ที่โทโทเลียงั้นหรอ?
แล้วเราจะเริ่มค้นหายังไงดี?
อ่า..
ถึงจะยังกว้างอยู่แต่ก็ต้องไล่ไปทีละจุดๆ แล้วละ
เรามาเริ่มหากันเลยดีกว่า!
นั่นสินะ
จริงๆ ฉันก็อยากไปกับพวกนายอยู่หรอกแต่ว่า...
เรโอลีโอคอยเฝ้าคุราปิการ์ไว้นะ
อ่า... ไว้ใจได้เลย
คิรัวน์เราไปลุยกันเลย!
เออ!
นี่นายลืมใบอนุญาติฮันเตอร์นะ!
คิรัวน์เก็บไว้ก่อนเลย
ช่วยไม่ได้
งั้น... ลุยกันเลย
ฝากด้วยนะ
ถ้ามีข้อมูลใหม่ๆ แล้วเดี๋ยวฉันจะโทรไป
OK!
เรื่องคนหานี่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเราเอง!
วิวตรงนี้มองเห็นตำบลโทโทเลียทั้งหมดแล้วหรอ?
อา
ถ้าจะไปจุดชมวิวอีกจุดก็ต้องใช้เวลาอีก 2-3 วัน
งั้นรีบไปกันเถอะ
เดี๋ยวลองไปดูที่เมืองดีกว่า
งั้นฉันจะไปเริ่มจากตรงนั้นนะ
แล้ว... จะไปรวมตัวที่ไหนดี
เห็นหอนาฬิกานั้นมั้ย? เอาเป็นตรงนั้นละ
อา
เจอกัน 6 โมงเย็นเป็นไง?
เข้าใจละ
ไม่ใช่ที่นี่แฮะ
ที่นี่ก็ไม่ใช่...
ยอดเลย...!
ขอบคุณนะ
อันตราย
ซวยแล้ว!
ไม่เป็นไรนะ?
ขอบคุณมาก
แล้วเจอกันนะพี่
ขอโทษทีนะ คุณหนู
ไม่เป็นไรครับ
ขอกล่าวคำของคุณอีกครั้งนะ
ขอบคุณมาก!
ผมชื่อเร็ทซ์เป็นช่างทำตุ๊กตา
ฉันกอร์น
เมื่อกี้นี้ยอดมากเลยนะ
เหมือนกับตุ๊กตามีชีวิตเลย
ขอบคุณนะ...
เป็นอะไรไป?
เปล่า
"กอร์น"นี่ เป็นชื่อที่น่าสนใจจังเลยนะ
เร็ทซ์เองก็เหมือนกัน
จริงสิ?
พวกชื่อพยางค์เดียวนี่ดีจังเลยนะ
ถ้า 2 ตัวก็จะจำยากเนอะ
จริงสิ!
พอรู้จักพื้นที่แถบนี้รึเปล่า
ก็พอรู้นะ
พอดีกำลังหาสถานที่ประมาณนี้อยู่น่ะ
พอรู้มั่งรึเปล่า?
ป่านนี้กอร์นคงไปถึงแล้วมั่ง
เป็นยังไงบ้าง?
ทางนายละ?
ไม่พบอะไรเลย
งั้นหรอ
ทางนี้ก็เหมือนกัน
ขอแนะนำให้รู้จักนะคิรัวน์
คนนี้เป็นช่างทำตุ๊กตา ชื่อเร็ทซ์
พึ่งเป็นเพื่อนกันเมื่อกี้นี้น่ะ
ยินดีที่ได้รู้จัก
เพื่อน?
เร็ทซ์เป็นคนเชิดตุ๊กตาที่สุดยอดมากเลยนะ
เรื่องนั้นไว้ก่อนเถอะ
นี่ใช่งานของเราด้วยรึไง?
นั่นสิ
พอดีถามจากเร็ทซ์เขาแล้วน่ะ
เขาคิดว่ามีสถานที่คล้ายๆ แบบนี้อยู่
เลยกะว่าจะไปดูด้วยกัน
จะได้หาให้ดีๆ กว่านี้หน่อยนึงไง
แต่วันนี้เราก็ยังไม่เจออะไรเลย
งั้นหรอ?
แต่ไม่ต้องห่วงหรอก!
เขาสัญญาว่าพรุ่งนี้ก็จะพาไปหาตามที่อื่นๆ ให้น่ะ
เออ...
คิดว่าถ้าพรุ่งนี้ไปตรวจดูอีกที่หนึ่งคงพอรู้เรื่องอะไรบ้าง
ฟังดูดีจังเลยนะ
กอร์นทำไมต้องเอาคนพันธ์นี้มาช่วยด้วยละ?
ว่าไงนะ?!
"คิว่าจะเจอ" แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน
บางทีอาจเป็นพวกหัวขโมยก็ได้
ว่าไงนะ?!
ที่ช่วยเพราะกอร์นเป็นคนขอมาตางหาก!
ทำไมต้องทำตัวหยาบคายแบบนี้ด้วย?!
ขอโทษซะ!
หุบปาก!
เร็ทซ์!
ไม่เป็นไรนะ?
เจ็บตรงไหนรึเปล่า?
คิรัวน์อย่าทำแบบนี้สิ!
นี่เธอ...
หรือว่า...
เป็นผู้หญิงงั้นหรอ?
ผู้หญิง?!
ที่จริงก็ไม่ได้ตั่งใจจะโกหกหรอกนะ
แต่ถ้าเป็นผู้หญิงไปไหนมาไหนคนเดียวมันก็อันตราย
เลยปลอมตัวเป็นผู้ชายนี่ละ
งั้นหรอ
คงมีเรื่องเกิดขึ้นเยอะเลยสิ
ทำเหมือนรู้ทุกอย่างงั้นละ
ทั่งๆ ที่คิรัวน์ก็พึ่งมาเจอแท้ๆ
เงียบไปเลย
2 คนนี้ดูสนิทกันจังเลยนะ
น่าอิจฉาจริงๆ
ไม่หรอก
แล้วไปไหนมาไหนคนเดียวงั้นหรอ?
พี่เป็นนักเชิดหุ่นน่ะ
ผมเลยอยากเก่งๆ เหมือนพี่บ้าง
เพราะแบบนั้นเลยฝึกฝนโดยการเป็นนักแสดงข้างถนน เพียงคนเดียวมาโดยตลอด
และเจ้านี่ก็เป็นเพื่อนคนสำคัญของฉันเลยละ
จะว่าไป...
ตุ๊กตานี่เป็นของเร็ทซ์หรอ..?
ใช่สิ... ผมเป็นคนทำขึ้นมาเองละ!
ยอดมากเลย!
เร็ทซ์ต้องเป็นนักเชิดหุ่นที่ดีได้แน่ๆ
Thank you!
ตุ๊กตานั่นตาสวยมากเลยนะ
กอร์นกับคิรัวน์
ตาของกอร์นสดใสมาก
ส่วนตาของคิรัวน์ก็เป็นความมืดที่ยังบริสุทธิ์
อย่าพูดแบบนั้นได้มะ
อายใช่มะ?
ใครจะไปอายกัน!
แต่ตาของตุ๊กตานั้นต่างออกไป
ไม่ว่าจะเชิดหรือไม่ ดวงตาก็ยังคงเป็นแบบนั้น
ถ้าทำตาของหุ่งเชิดให้สมบูรณ์ได้
ก็เหมือนกับใส่วิญญาณให้มัน
แล้วคิดว่ายังไงละ
วิญญาณหรอ?
หมอนี่...
ยังงั้นหรอ..?
เป็นอะไรไปหรอ?
ไม่มีอะไรหรอก
เอาละมากินกันเลยดีกว่า
โห... เจ้านี่อร่อยแฮะ!
นั่นมันของฉันนะ!
ไพโล...
ฉันจะพาหมอมารักษาตาของนายให้ได้
แล้วถึงตอนนั้นเราสองคนค่อยออกไปดูโลกกว่างด้วยกัน
มากับฉันนะ ไพโล
จากนี้และตลอดไป
ตลอดไปเลย!
นั่นใคร?
แก...?
น่ารักจังเลย
กลิ้นคาวเลือดลอยออกมาจากตัว
แก่... มาทำอะไรที่นี่ฟร่ะ!
อย่าโหวกเหวกไป?
ไม่ต้องห่วง
ถ้าฮิโซกะมาเพื่อฆ่าละก็... ป่านนี้ทำไปนานแล้ว
แต่ที่ยังไม่ฆ่านั้นแสดงว่าต้องมีเรื่องอะไรซักอย่าง?
ถูกต้อง
มาที่นี่ทำไม?
มาเล่าเรื่องที่เกี่ยวข้องกับตาของนายให้ฟังยังไงละ
ว่าไงนะ?!
หมอนั้น..!
อุโบ?!
แต่คุราปิการ์จัดการหมอนั่นไปแล้วไม่ใช่เรอะ!
เกิดอะไรขึ้น?
เจอแล้ว!
แกมันไอ้พวกเดียวกับเจ้าโซ่นั้นนี่หว่า
มันเจอเราแล้วเอาไงดี?
ลงมาเซ่!
เจ้าบ้า!
ใครจะไปทำตาม!
ซวยแล้ว!
อยากบอกนะว่า!
รีบหนีเร็ว!
เร็วเข้า!
Big Bang...
...Impact!
ไม่เป็นไรนะเร็ทซ์?
เร็ทซ์รีบหนีไป!
แต่ว่า...
อย่ามัวชักช้าอยู่ซี่!
เร็วเข้า!
อืม...
ทำไมหมอนั่นถึงฟื้นขึ้นมาได้?
ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ที่แน่ๆ หมอนั่นต้องการตาของคุราปิการ์
ต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว
อา
ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้วนะ!
เตรียมรับมือได้เลย!
ก่อนอื่นต้องประเมินฝีมือของฝ่ายตรงข้ามก่อน
รวมออร่าทั้งหมดไว้ที่หมัด
เร็น!
พลังอะไรกันเนี่ย!
ไม่ใช่แค่พวกบ้ากล้ามธรรมดาแล้ว!
รับมือ!
แค่นี้เรอะ
ไม่ระคายเลยว่ะ
มาแล้ว!
Gon...
ถ้าจะสู้กับมัน...
ไม่ไหวหรอก...
อย่าสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่า
ความสามารถของพวกแกมีแค่นี้เรอะไง
ก่อนอื่นต้องทำอะไรกับหมัดนั่นก่อน
หนีไปซะ
คิรัวน์ได้ยินรึเปล่า?
เราต้องโจมตีที่แขนขวาพร้อมๆ กัน
เข้าใจแล้ว!
แบบนี้ยังไงกระดูกต้องแตกแน่ๆ
ไม่ได้ผล
พวกเราทำอะไร...
ไม่ได้เลย
แบบนี้ละใช่เลย
คิรัวน์หนีไปก่อน!
เอาละ...
มาปิดฉากกันเลยดีกว่า!
เร็วเข้า!
ไปตายซะ!
พงกแกน่ะ
กับแค่ตุ๊กตา ทำไมถึงจัดการได้ยากเย็นแท้?
โนบุนากะ...!
ตุ๊กตา?
ร่างกายของทำจากเหล็ก
ดาบของแกทำอะไรไม่ได้หรอก
หุบปากไปเลย ไอ้ตุ๊กตา
ฉันต้องของคุณคนที่ทำให้ฉันสู้ได้อีกครั้งจริงๆ
ดังนั้นจะฆ่าคนที่มาขวางทุกคน
ถึงจะเคยเป็นคู่หูกันก็เถอะ
คิดว่าจะติดกับรึไง
เอ็น.. หรอ?
น่าเสียดายที่มันใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก
เป็นอะไร?
ได้แค่หนีรึไง?
ถ้าพวกเราทำงานด้วยกันจะเจ๋งกว่านี้นะ
Big Bang...
นายไม่เคยเป็นแบบนี้เลย
Impact-
อุโบแข็งแกร่งกว่าแกเยอะไอ้ตุ๊กตา
งั้นหรอ
ฉันตายเพราะโดนตัดหัวสินะ
บอกแล้วไงว่าฉันไม่มีทางติดกับนี้หรอก
คิดจะมาล้อเล่นกับอดีสมาชิคของกองโจรเงามายามันไม่จบง่ายๆ หรอก
เข้าใจมั้ย?
โอโมคาเงะ
โอโม...
คาเงะ..?
ฉันเองชื่อโอโมคาเงะ
โอโมคาเงะ?
เคยได้ยินมาแล้วใช่มั้ย?
ว่าเมื่อ 2 3 ปีที่แล้ว
ผมได้ปลอมตัวเข้ามาเป็นสมาชิคหมายเลข 4 ของกองโจรเงามายา
อา
เรื่องนั้นมันเกี่ยวข้องกับตาของนายด้วย
หมอนั่นเป็นเหมือนพระเจ้าที่สามารถควบคุมตุ๊กตาได้ดังใจ
และสามารถใส่จิตวิญญาณของมนุษย์เข้าไปในตุ๊กตาได้
ทำให้ตุ๊กตาเหล่านั้นมีความรู้สึกนึกคิดขึ้นมา
ตุ๊กตาเนี่ยนะ?
ตุ๊กตาจะกลายเป็นผู้รับใช้และคอยฟังคำสั่งของโอโมคาเงะ
แต่ถึงแม้ว่าจะถูกควบคุมอยู่
ก็ยังมีความรู้สึกของช่วงที่ยังมีชีวิต
ความทรงจำช่วงยังมีชีวิตหรอ..?
ตุ๊กตาพวกนั้นจะใช้วิญญาณของคนหนึ่งคน
นั่นคือ
ตุ๊กตาจะมีประสงค์ของตัวเอง ในณะที่ทำตามคำสั่งของโอโมคาเงะ
ดูเหมือนเขาจะรับเรื่องราวเหล่านี้ไม่ได้
แล้วโอโมคาเงะก็ใช้พวกมันมาเอาตาของคุราปิการ์
โดยใช้ตุ๊กตาของไพโลสินะ?
ประมาณนั้น
ก็เหมือนเป็นคาแลคเตอของหมอนั่นละ
แบบนี้ให้อภัยไม่ได้...
มาทำกับเพื่อนของฉัน...
ผมสามารถล้มโอโมคาเงะได้ และเข้ามาเป็นสมาชิคหมายเลข 4
นั่นคงเป็นตุ๊กตาของเขา
นี่แก..!
รู้เรื่องอะไรอีก...
กำลังสงสัยว่าเขายังมีชีวิตอยู่งั้นหรอ?
รู้รึเปล่าว่ามันหมายความว่ายังไง?
นั่นหมายความว่าความสนุกยังไม่จบยังไงละ
นายนี่ยังเหมือนเดิมเลยนะ
แล้วทำไมถึงยอมบอกเรื่องนี้กับพวกเรา?
ที่ทำไปนี่ก็เพื่อกอร์น
ยังเป็นผลไม้ที่รอวันสุกงอม
ฉันจะไม่ยอมให้ใครได้ไปก่อนที่จะสุกงอมหรอก
หยุดพูดอะไรแหย่งๆ แบบนั้นได้มะ
ระวังตัวให้ดีละ
โอโมคาเงะเป็นศัตรูที่นากลัวมาก
แก...
กล้าโผล่หัวมาให้ฉันเห็นเลยรึ?
อุส่าทำให้อุโบกลับมามีชีวิตอีกครั้งแท้ๆ...
ต้องกล่าวคำว่าน่าเสียดาย
หรือจะให้ฉันพูดว่า "ขอบคุณ" ดี
แก.....!
โทสะเป็นสัญญาณของการมีชีวิต
เพียงแต่... ไม่มีใครอยู่ได้ชั่วกาลหรอก
ใช้อินจูงั้นหรอ?
ไอ้ลูกหมา...
แม้แต่พาคุก็ด้วย..!
เอาตาของคุราปิการ์คืนมานะ
ไม่งั้นละก็
จะไปแย่ตาของคราปิการ์คืนมาเอง!
สุดท้าย
ฉันก็ได้ตามาเก็บไว้เป็นคอเล็คชั่น
จงสนุกกับชีวิตอันแสนสั้นที่เหลือเถอะ
เดี๋ยวสิ!
พวกนั้นหรอศัตรูของเรา
พวกเราได้รับคำสังให้ขโมยตาของพวกนาย
ด้ายเน็น!
ติดกับแล้วเฟ่ย!
หลับให้สบาย
นี่มัน?
ไอ้ชั่วโอโมคาเงะ
มันขุดหลุมศพแล้วขโมยตาของอุโบไป
แถมยังสร้างพาคุขึ้นมาด้วย
เรื่องมันไม่จบแค่นี้แน่
ไปกันได้แล้ว
เออ
ดูเหมือนพวกนายจะตามหาโอโมคาเงะเหมือนกันสินะ...
ไม่จำเป็นต้องตามมาก็ได้
แมงมุมต้องล่าด้วยแมงมุม
เจอแล้ว!
ค่อยยังชั่ว... ไม่เสียหายอะไร
โชคดีจังนะเร็ทซ์
กอร์น
รีบไปกันได้แล้ว
อา..
แต่...
เราน่าจะไปหาเสื้อผ้าให้เร็ทซ์ก่อนนะ
สวยงามอะไรเช่นนี้!
เหมือนนางฟ้ามาจากสวรรค์ไม่มีผิด!
Beautiful!
Very very excellent?(โคตรๆๆ สวย)
เหมือนกับหัวใจกับลังถูกหลอมเลย!
ช่างน่ารักอะไรเช่นนี้ mademoiselle(น่าจะแปลว่า - คุณผู้หญิง)
เหมือนกับตุ๊กตาเลย
อะไรหรอค่ะ?
เออ...
ไม่มีอะไรค่ะ
ถ้างั้น... ขอตัวก่อนนะ
รู้สึกไม่ดีหรอ?
เรื่องชุดน่ะ
รู้สึกน่าอายยังไงก็ไม่รู้
ไม่เคยแต่งชุดแบบนี้มาก่อนเลย
ใครจะไปสนกันเล่า
รีบๆ บอกที่ที่จะพาพวกเรามาซะที เดี๋ยวจะไปกันเอง
เงียบไปเลย... ฉันจะเป็นคนพาไปเอง
ถ้ามากับพวกเราระวังม่่องนะเฮ่ย
ก็ถึงได้พูดว่าให้บอกว่าตรงไหนก็พอไง!
ไม่เป็นไรหรอก
ถึงตายเลยนะเฟ่ย!
ก็ตามใจ!
นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกแบบนี้
เมื่อก่อนมีชีวิตก็เหมือนไม่มี
ตอนนี้ก็เลยเหมือนกับว่าได้มาเริ่มต้นชีวิตใหม่
พูดเรื่องอะไรกัน?
ก็ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ ไม่ใช่หรอ?
ก่อนที่จะพบกับกอร์นและคิรัวน์
ก็ไม่รู้เลยว่าตรงไหนคือจุดเริ่มต้น
อะไรคือ...
จุดเริ่มต้น..?
กอร์น
ขอเวลาแป๊บ?
ขอโทษนะ ขอเวลาเดี๋ยว
Soul Doll.
เป็นอะไรไปคิรัวน์?
เมื่อก่อนหน้าฉันเองก็สงสัยอยู่
งั้นหรอ...
แต่ว่านะ
แต่ว่า.. อะไรอีกละ?
ฉันรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่อยู่ในใจของเร็ทซ์
เพราะยังงั้นขอเวลาอีกซักพัก
ถ้าเธอคิดทรยศก็อย่ามาโทษกันละ
นายน่ะมีเพื่อนไม่ได้หรอก
ไม่มีทางหักหลังเด็ดขาด
ได้โปรดให้ฉันช่วยเถอ?
กอร์นกับคิรัวน์กำลังพยายามเอาตาของเพื่อนกลับมาอยู่ใช่มั้ย?
ฉันอยากจะช่วยพวกนาย 2 คนจริงๆ
เพราะกอร์นกับคิรัวน์เป็นเพื่อน
เป็นเพื่อน...
ได้โปรดเถอะ!
ฉันจะกลับทันทีถ้าหากไปถึงที่นั่น
ถ้าสัญญาแบบนั้นคงไม่มีปัญหาใช่มั้ย?
ให้เธอไปด้วยคงไม่มีปัญหาอะไรหรอก
แค่คนนำทางเอง
ก็ตามใจ
ถ้างั้นเร็ทซ์ ก็ช่วยทีนะ
อืม!
เอ?
เร็ทซ์แล้วตุ๊กตาละ?
ทิ้งไว้ที่เจ้าของร้านน่ะ เผื่อเจอเรื่องแย่ๆ แบบเมื้อกี้อีก
เอา... ไปกันเถอะ
ที่นี่ไง
แบบนี้เอง
ถึงจะดูคลายๆ ก็เถอะ
ทิวทัศน์ที่นี่คลายๆ กับที่คุราปิการ์อธิบายไว้เลย
อา
เร็ทซ์ขอบคุณมากนะ
ถ้าไม่ได้เร็ทซ์คงหาที่นี่ไม่เจอหรอก
แต่..!
ที่มาที่นี่เพื่อจะตามไปด้วยกันตลอดไง!
ไม่ละ
หมดหน้าที่ก็กลับไปได้แล้ว
ว่าไงนะ?!
อุส่าพามาจนถึงที่นี่แล้วแท้ๆ !
ไม่ได้นะ... ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น
ถ้าเร็ทซ์เป็นอะไรไปพวกเราคงลำบากแย่
เนะ?
เข้าใจแล้ว
ถ้างั้น... ก็ได้
ฉันเคยปลอมเป็นเด็กผู้ชายมาตลอด
นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ได้ทำแบบนี้
กอร์น!
มั่วทำอะไรอยู่? ไปกันได้แล้ว?
งั้นไปก่อนนะเร็ทซ์ แล้วเจอกัน
ระวังตัวด้วยนะกอร์น!
ดูแลคิรัวน์ด้วยนะ
ภาพแบบนี้เหมือนกับที่คุราปิการ์เห็นรึเปล่า?
อา
ไปหาบรรไดกันเถอะ
คะ...
ใครน่ะ?
นาย..!
พี่!
ทำไม...
ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่..?
คิรัวน์ใจเย็นๆ!
นั่นมันตุ๊กตานะ!
รู้แล้ว
แต่...
คิล
ทำไมไม่ทำตามคำสั่งพี่?
ทำไม?
ทำไมถึงได้พาเพื่อนมาด้วยแบบนี้
คิล
เคยบอกไปหลายครั้งแล้วใช่มั้ย
ถ้าหากมีเพื่อนแล้วจะถูกหักหลัง
แล้วก็...
ไม่ใช่เพื่อนนายที่กำลังคิดจะทรยศอยู่หรอ?
ไม่มีทาง...
พอแล้ว
พี่ไม่อยากคาดหวังอะไรจากนายแล้ว
ตาของพี่ตอนนี้มองไม่เห็นอะไรเลย
แต่ก็...
เพราะตานี้...
มันไม่ได้แสดงให้เห็นแค่ความมืด
เพราะแบบนั้น
ฉันจะขอเอาตาของนายไปละ
คิดว่าจะยอมง่ายๆ ยังงั้นหรอ!
คิล
นายน่ะต่อต้อานฉันไม่ได้หรอก
ไม่ว่าตอนไหน...
หรือเวลาไหน
นายไม่มีทางต่อสู้กับคนที่เก่งกว่าได้หรอก
คิรัวน์อย่าไปสน
อย่ายุ่ง
ได้มั้ย
หนอย!
คิล
จะบอกอีกครั้ง
นายน่ะหนีฉันไม่พ้นหรอก
อย่าไปสู้กับศัตรูที่สู้ไม่ได้
นายไม่จำเป็นต้องมีเพื่อนหรอก
ถ้ามีซักวันก็จะถูกหักหลัง
หรือไม่ซักวัน
เพื่อนของนาย...
จะถูกนายฆ่ากับมือ
หรอย!
หนีไปซะ
แต่ว่าแบบนี้ดีแล้วหรอ
ถ้าหนีไปแล้วชีวิตเพื่อนคนสำคัญ
คงไม่รอดแน่
จะเลือกทางไหน
เงียบไปเลย!
จะให้พูดอีกครั้งก็ได้
เพื่อนไม่จำเป็นสำหรับนายหรอก
หนอยแก!
คิดจะขัดขวางให้ได้เลยใช่มั้ย?
ไม่เป็น-
สีหน้าไม่ดีเลยนะ คิล
ยังไงก็เถอะ
นายก็ต้องทรยศเพื่อนอยู่ดี
เรื่องนั้นไม่มีทาง..!
งั้น...
ฆ่าฉันให้ได้สิ
ถ้าทำไม่ได้
ฉันได้ฆ่าหมอนี่ทิ้งแน่
ว่าไงนะ..?
อย่าไปหลงกลมัน
เจ้านี่ก็เป็นแค่ตุ๊กตา!
กอร์น!
เขามาคิล
รับเข้ามาฆ่าพี่สิ
เร็วเข้า
รียมา
ฆ่าฉันสิ
คิล!
มาสิ
เร็วเข้า
ฆ่า
ฉัน
ซะ
ทำไม่ได้
ร่างกายไม่ยอมขยับเลย
แบบนี้ละดีแล้ว
นี่ละทางเลือกที่ถูกต้อง
อย่าไปสู้
กับศัตรูที่สู้ไม่ได้
หยุดนะ!
อ่อนหัด
ถึงจะไม่ใช่ก็เถอะ
แต่แบบนี้ก็ดี
ช่างเป็นดวงตาที่ดีจริงๆ
โลกนี่ก็สวยงาม
นี่เรา
กำลังทำอะไร...?
ทำใจดีๆ ไว้กอร์น
จริงสิ...
ก่อนอื่น...
ต้องเอาตาของกอร์นคืนมา
เอาตาของกอร์นคืนมานะ!
ไม่ได้หรอกคิล
พี่จำเป็นต้องใช้ตาคู่นี้
ฝันไปเถอะ...
ไปละ
กอร์น...ทำใจดีๆ ไว้
ไม่เป็นไรหรอกเร็ทซ์
ถ้าเธอหักหลังก็อย่ามาโทษฉันละ
เราไม่ใช่หรอที่หักหลัง?
ตั่งแต่ตอนอุโบแล้ว
แถมยังปล่อยให้พี่เอาตาไปได้อีก
ต้องให้กอร์นคอยปกป้องตลอด
ฉัน..
เป็นแบบที่พี่พูดไม่มีผิด
คิรัวน์จะไปไหนน่ะ
เรามัน
เป็นเพื่อนกับกอร์นไม่ได้จริงๆ...
ใบอณุญาติฮันเตอร์ของกอร์น
จริงสิ...
เจอหมอนั่น
ตั่งแต่ตอนสอบฮันเตอร์
เพราะว่าอายุเท่ากันด้วยละมั่ง
แถมยังมีความสามารถใกล้ๆ กันด้วย
แต่เราก็ได้หมอนั่นช่วยไว้
แทบทุกครั้ง
ตรงกันข้ามกับที่เรารู้จัก
แต่แต่นั้น
ตัวเรา
ก็พึ่งได้เจอเพื่อนแบบนี้ละ
แต่เรากลับ
หักหลังหมอนั่น
เรานี่มันเลวจริงๆ
คิดถึงแต่ตัวเอง
คิรัวน์ไม่เป็นไรใช่มั้ย?
นาย...มาทำอะไรที่นี่
ก็อยู่ดีๆ คิรัวน์ก็หนีมา
ฝนมันตกหนักเลยหาตัวลำบากหน่อย
ทำไมถึงมาตามหาฉันด้วยละ
พูดเรื่องอะไรน่ะคิรัวน์?
แต่ฉัน...
ทิ้งนายไว้แล้วหนีมาคนเดียวนะ
ไม่ได้ทิ้งฉันซักหน่อย
พวกเราจะสู้ด้วยกันตลอดไปไม่ใช่รึไง?
แต่ว่า..!
นอกจากนี้
ถ้าคิรัวน์กลัวว่าฉันจะหักหลังละก็...
ฉันจะเป็นฝ่ายเชื่อใจคิรัวน์เอง!
นายนี่มัน....
เข้าใจแล้ว
แล้วเร็ทซ์ละ
ก็รีบตามคิรัวน์มาเลยไม่รู้ว่าไปไหรเหมือนกัน
เธออาจกลับไปหาโอโมคาเงะแล้วก็ได้
ตั่งแต่ได้พบกับเร็มซ์
ก็ยอมไปหมดทุกอย่าง
ดวงตาก็ไม่ใช่ของเร็ทซ์เอง
งั้นแล้วตาของเร็ทซ์ละ
บองทีอาจอยู่ที่โอโมคาเงะ
ไม่ก็...
คงไม่สามรถบังคับตุ๊กตาของอิรูมิที่มีหัวใจได้หรอก
กอร์น
นายรู้มาตลอดเลยงั้นหรอ..?
ไม่หรอก
ก็ยังมีหลายๆ อย่างที่ยังไม่รูเหมือนกัน
แต่ก็พอรู้แล้วละว่าโอโมคาเงะอยู่ที่ไหน
เราสามารถใช้เน็นจากตาตามหาโอโมคาเงะได้
นี่นาย...
เพราะแบบนี้เลยสละตาตัวเองไปใช่มั้ย?
ทำไมถึงต้องทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้ด้วย?!
รู้แล้วละ!
กอร์นไม่เป็นไรนะ?
มาที่นี่ได้ยังไง?
ก็ใช้ GPS ที่ติดอยู่กับมือถือของกอร์นไง
ไม่อยากเชื่อ... ทำไมต้องทำอะไรเสี่ยงๆ แบบนี้?
ก็ไม่มีอะไรหรอก!
พวกเราเป็นเพื่อนกันนี่นา!
ฉันนี่มีเพื่อนที่ดีจริงๆ...
ยังเร็วไปที่จะขอบคุณนะ
นะ..กอร์น
ทุกคนรีบไปกันเถอะ
ต่อจากนี้ไปของจริงแล้ว
นั่นสินะ
ไปแตะก้นหัวขโมยกันเถอะ
ส่วยงามมาก
โลกที่เห็นผ่านดวงตาพวกนี้ช่างสวยงามนัก
ช่างเป็นดวงตาที่น่าประทับใจจริงๆ
แต่ถึงยังงั้น
ก็น่าเสียดายนะเร็ทซ์
ดูเหมือนจะใช้ไม่ได้กับเธอ
แต่ก็เป็นคอเล็คชั่นล้ำค้าของฉัน
พี่...หยุดทำแบบนี้ซักทีเถอะ
เป็นอะไรไป?
ที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อเธอไม่ใช่หรอ?
หนูไม่ได้ต้องการแบบนั้นเลย
ฉันเป็นถึงพระเจ้าของตุ๊กตา สามารถควบคุมได้ทั้งหมด
ถ้านำตาของมนุษย์มาใส่ในตุ๊กตาแล้ว
ก็สามารถรู้เรื่องทั้งหมดได้
ฉันสามารถไปถึงความรู้สึกพวกนั้นได้ เพราะเธอเป็นหนูทดลองคนแรก
และทำให้ได้ประสพการณ์กลับมา
นั่นเป็นความผิดพลาดที่ทำให้เธอเสียดวงตาไป พี่เสียใจจริงๆ
และตอนนี้พี่จะทำให้ดวงตาของเธอกลับมา
พี่จะหาตาดีๆ มาใส่ให้ไม่ดีรึไง?
ไม่เอาแล้ว
เอาตาคืนให้กอร์นไปเถอะ
ปากแข็งจริงๆ
คงทำให้ไม่ได้หรอก
ทุกอย่างที่นอกเหนือคำสั่ง นั่นคือความตั่งใจของเธอเอง
แค่เฝ้าดูเฉยๆ ก็พอ
แล้วพี่จะหาดวงตาคืนมาให้ได้
ขโมยเนตร
ที่นี่ไม่ผิดแน่
ดวงตาที่โอโมคาเงะขโมยไปทั้งหมดก็ด้วย
เอาไงดี?
กอร์นกับคุราปิการ์ก็มองไม่เห็น
พวกเราเข้าไป 2 คนจะดีกว่ารึเปล่า?
ไม่เป็นไรหรอก
ยังใช้เน็นสู้ได้อยู่
อืม
แต่ว่าศัตรูแข็งแกร่งมาก
จำเป็นต้องใช้ทุกอย่างที่มีเอาชนะให้ได้
ต้องแบบนี้สิ
เอาละ
ไปกันได้ยัง?
อืม...
ไม่รู้สึกว่ามีคนอยู่เลย
ขอต้อนรับ...
เข้าสู้คฤหาสน์ตุ๊กตา
ใช้เซ็ทสึยังงั้นหรอ
แกสินะคือโอโมคาเงะ
ตอบมาสิ!
เป็นคนที่โจมตีเผาคูลท์
และนายเป็นสมาชิคของกองโจรเงามายาด้วยรึเปล่า
งั้นก็รู้จักไพโลด้วยสิ
โอโมคาเงะนั่นเป็นคำตอบใช่มั้ย!
ยอดเยี่ยมใช่มั้ยละ
เหมือนกับเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เลย
จิตวิญญาณของเผ่าคูลท์
แล้วก็...
กลิ่นเลือดที่หอมหวนนั่น
สารเลว....!
แล้วเนตรสีเพลิงทั้งหมดไปอยู่ที่ไหน?!
น่าเสียดายที่ขาดของแกแค่คนเดียว
แต่ตอนนี้มันไปอยู่ที่ไพโลแล้ว
ดูซะสิ!
ร่างกายของไพโล
กับดวงตาของคุราปิการ์
แล้วก็
อิรูมิผู้บ้าคลั่ง
กับดวงตาที่เปล่งประกายของกอร์น
ช่างเข้าคู่กันได้ส่วยงามดี
สมกับเป็นตุ๊กตา
ไอ้วิปลาส..!
แล้วเร็ทซ์อยู่ที่ไหน?
เธอเป็นตุ๊กตาที่ฉันรักมากที่สุด
น้องสาวตัวน้อยของฉัน
น้องสาว..?
ไม่สิ... เคยเป็นตาหาก
ตอนนี้เธอเป็นเหมือนกับพระเจ้าของตุ๊กตาทั้งหมด
เป็นตุ๊กตาที่มีชีวิตยังไงละ
ถ้าสงสารเร็ทซ์ละก็
ลองมอบดวงตาให้เร็ทซ์สิ
ทำแบบนั้นเร็ทซ์ไม่มีความสุขหรอก!
แต่เธอจะมีชีวิิตอยู่ไปชั่วกาล
ถ้าการมีชีวิตเพื่อสนองความต้องการของแกละก็
มันไม่ได้หมายความว่าเธอมีชีวิตอยู่หรอก
ไพโลก็เหมือนกัน
ตาแก่... คืนตาให้กอร์นกับคุราปิการ์ได้แล้ว
เข้าใจผิดอะไรรึเปล่า
ผมไม่ได้อยากให้พวกเธอมาที่นี่เพื่อทำอย่างที่ต้องการหรอกนะ
หากอยากออกไปละก็
ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน
คิรัวน์
เรโอลีโอ
ตาของพวกนายเอามาให้ฉันเถอะ!
เพราะที่นี่
พวกนายเป็นนักแสดงยังไงละ
เอ้าละ...เหล่าตุ๊กตาทั้งหลาย
หุ่นเชิดของฉัน!
จงทำตามปรารถของฉันซะ!
มาแล้ว
อืม
คิรัวน์คราวนี้อย่ายอมแพ้นะ
เออ
ได้เพื่อนใหม่แล้วสินะ
เพื่อนของคุราปิการ์ก็เหมือนเพื่อนของผมนี่ละ
แกมันไม่ใช่ไพโล!
ไพโลตัวจริงน่ะตายไปแล้ว
ใช่
ผมเคยมีชีวิต
แต่ตอนนี้ถูกควบคุมโดยคนที่แข็งแกร่งกว่า
เพราะแบบนั้นถึงอยากได้ตาของเพื่อนนายด้วยยังไงละ
ไม่มีทางหรอก!
นั่นสินะ
แต่ก็นะ
ฉันจำเป็นต้องฆ่าเพราะเป็นคำสั่ง
ถึงจะไม่อยากทำก็เถอะ
ผม...
ใช่ไพโลรึเปล่า?
แม่แต่ความทรงจำของไพโลก็ไม่ใช่ด้วยซ้ำ
แต่ผมจำได้นะ
เรื่องของปู่
รวมถึงพ่อกับแม่ของคุราปิการ์ด้วย
ถ้าคุราปิการ์ตายไป
แน่นอนต้องกลับมาเกิดใหม่เป็นตุ๊กตาแน่
แล้วเราก็จะได้อยู่ด้วยกันตลลอดไป
กลับไปวันคืนเก่าๆ
ไอ้เลว...!
คุราปิการ์...ตั่งสติหน่อย
ถ้านายตายไปตอนนี้แล้วสิ่งที่นายต้องทำละ
นายจะยอมปล่ยอให้เพื่อนตายไปเฉยๆ แบบนี้งั้นหรอ!
ไพโลเป็นเพื่อนคนสำคัญของนาย
แต่ตอนนี้พวกเราก็เป็นเพื่อนคนสำคัญของนายเหมือนกัน!
คนเราต้องอยู่กับปัจจุบันนะคุราปิการ์!
อย่ามาขวาง
ว่าไงนะ
จะไม่อยู่ด้วยกันหรอคุราปิการ์?
จากนี้และตลอดไป
ตลอดไป...
ขอโทษนะเรโอลีโอ..
ฉันจะไม่ลังเลอีกแล้ว
มาแล้ว
ไม่เป็นไรนะกอร์น?!
คิล
ยังไม่เข้าใจอีกหรอ?
นายก็เหมือนตุ๊กตาที่จมอยู่กับความมืดนั่นละ
ไม่ใช่แบบนั้นซักหน่อย!
คิรัวน์ไม่ใช่ตุ๊กตาอะไรนั้น!
กอร์น...
นายจำไม่ได้หรอว่าม่ความสุข
กับการได้ฆ่าคนขนาดไหน
ไม่ใช่!
แกไม่ได้รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับคิรัวน์เลย
ถ้านายมีเพื่อน
ซักวันนายต้องฆ่าเขาแน่
เพราะหัวใจนายมันสกปรกยังไงละ
หัวใจของคิรัวน์ไม่ได้สกปรก
ไม่งั้นฉันจะได้เป็นเพื่อนคนแรกของหมอนี่หรอ?
มาสู้ด้วยกัน
พวกเราจะสู้ด้วยกันตลอดไป!
อืม
เราน่ะ...
จะเชื่อใจกอร์น
อย่าสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าตัวเอง
เคยบอกไปแล้วไม่ใช่หรอ
ไปเลยคิรัวน์
อืม...
กอร์น
เห็นแล้วละ
โลกภายนอก
สนุกมั้ย?
ว่าไงละ?
มีทั้งความเศร้า ทั้งความเจ็บปวด
แต่ก็มีเพื่อนที่คอยช่วยแบกรับ
งั้นหรอ
ค่อยยังชั่ว
เรโอลีโอ.... ขอคุณนะ
ไม่ต้องหรอกน่า
โศกนาฏกรรมก็เหมือนรสหวานของน้ำผึ้ง
ความโศกเศร้าเป็นสัญญาณของการมีชีวิตอยู่
นี่เป็นคอนเสปของตุ๊กตาที่ฉันสร้างขึ้นมา
ให้คนที่มีความสุขได้ลิ้มรส
ช่างยอดเยี่ยม
แกหนีไปไหนไม่ได้แล้ว
มาเจอกันเลย!
รู้รึเปล่าว่าทำไมฉันถึงเข้าร่วมกองโจรเงามายา?
เพราะว่าอยากทำตุ๊กตาของพวกกองโจรยังไงละ
นั่นละเหตุผล
ทีทำให้คนกลายเป็นตุ๊กตา
กองโจรเงามายา
ผลงานชิ้นเอก
แล้วก็...
ไม่มีทางที่เอาชนะพวกนี้ได้หรอก
ซยแล้ว!
Indoor Fish.
แค่ตุ๊กตาต้องลำบากขนาดนี้เลยรึไง?
ต้องกำจัดไปทีละตัว
เพื่อปิดกั้นเน็นของโอโมคาเงะให้เร็วที่สุด
มาเล่นเกมส์กันอีกรอบงั้นหรอฮิโซกะ?
นายก็ต้องมาเป็นคอเล็คชั่นของฉันด้วย
ฉันไม่มีทางยกโทษให้แกแน่
ฉันยังไม่ได้ถามอะไรเลย
แกก็ไม่มีสิทธ์มาเล่นกับคนที่ตายไปแล้วเหมือนกัน
แค้นของไพโลฉันจะชำระเอง
ความเศร้าของเร็ทซ์ด้วย!
ฉันเร็ทซ์ต้องเจ็บปวดแค่ไหน
คนอย่างนายเคยเข้าใจรึเปล่า?!
หุบปาก!
พวกแกจะไปเข้าใจอะไร?
ไม่เคยเรียนรู้อะไรเลยแท้ๆ!
พวกแกต้องมาเป็นคอเล็กชั่นของฉัน
ให้เข้าใจถึง
ความงดงามของตุ๊กตา
Emperor Time.(ห่วงเวลาจักรพรรดิ)
เป็นศัตรูที่ดี
Doll Catcher!(ล่าตุ๊กตา)
เริ่มกันเลยมั้ย?
Double Machine Gun!
ในที่สุดฉันก็มีของเล่น
นายนี่ละ!
3/1 เป็นตุ๊กตานี่ก็ทำให้สนุกได้เหมือนกันนะ
ถ้ารวมกับตุ๊กตาแล้วก็จะสามารถใช้เน็นตามนั้นได้
ตอนนี้ละ..!
Chain Jail!
รู้แล้ว
นี่เป็นความสามารถที่ใช้ล้มอุโบสินะ
เอาละ
แบบนี้เข้าใกล้ไม่ได้เลย
ต้องใช้จังหวะช่วงคุราปิการ์ใช้ Chain Jail นี่ละ
แต่เข้าใกล้มันไม่ได้เลย
ไม่ต้องห่วง
เดี๋ยวฉันกับคิรัวน์จัดการเอง
ทำยังไง?
รวมเน็นของฉันแล้วก็คิรัวน์กันให้คุรสปิการ์ไง
กอร์น
รวมเน็นของพวกนายงั้นหรอ?
ถ้าเป็นคิรัวน์ละก็ต้องทำได้แน่
อืม!
ถ้าเป็นกอร์น ก็ต้องทำได้แน่
อย่าลืมฉันอีกคนซี่!
เอาละไปกันเลย!
สนุกจริงๆ
แล้ว...
จะเอายังไงกับนายดี?
Bungee Gum!
ของปลอมได้แค่นี้เองหรอ
น่าเสียดายนะ
ทางนี้เสร็จแล้ว
หนอยฮิโซกะ..!
บังอาจทำกับตุ๊กตาของฉันได้
เอาเลยคิรัวน์
อืม
ลุยเลยย!
เข้ามา!
เป็นแค่มนุษย์ จะบดให้เหมือนแอบเปิ้ลเลย
จมอยู่บนกองเลือดซะเถอะ
Chain...
...Jail!
สำเร็จ!
แค่นี้ก็อยู่ในสภาพเซทสึแล้ว!
ความสามารถนี้จะใช้ได้กับพวกแมงมุมเท่านั้น
แต่แกมีส่วนร่วมในการโจมตีเผ่าคูลท์กับพวกแมงมุม
ก็ถือว่าแกเป็นพวกแมงมุมด้วย
คิดหรือว่าแค่นี้จะจับศัตรูได้?
หุบปาก!
Judgment Chain!(โซ่พิพากษา)
ต่อไปนี้นายจะตกอยู่ใต้อำนาจของฉัน
ถ้านายยอมทำตามคำสั่งฉันจะปล่อยนายไป
คิดจะทำอะไรไม่ทราบ?
โซ่นี้จะไปปักที่หัวใจ
ทำไมพวกแกไม่เข้าใจความสุดยอดของตุ๊กตาฉัน?
สามารถมีชีวิตไปได้ชั่วกาล
คงความสวยงามได้ตลอดไป
ไม่สุดยอดเลยหรอ?
แล้วไพโลต้องการแบบนั้นหรือไง!
แกมันก็แค่บังคับพวกเขาทำในสิ่งที่อยากทำแค่นั้น!
ใช่แล้ว!
บอกว่าช่วยเร็ทซ์เพราะให้เธอหายจากควาทุกข์ทรมาณ แต่ที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อสนองความต้องการของตัวเอง
"เป็นทุกข์งั้นหรอ"?
เร็ทซ์ไม่อยากได้ตาจากใคร
หุบปาก
หุบปาก หุบปาก
ยอใแพ้ได้แล้วโอโมคาเงะ
สัญญาสิว่าต่อจากนี้นายจะไม่ใช้ความสามารถเน็นอีกต่อไป
นั่นหมายถึงห้ามไม่ให้ฉันสร้างตุ๊กตาอีกงั้นหรอ?
คำตอบคือ ใช่หรือไม่ เท่านั้น
ถ้าไม่สามารถสร้างตุ๊กตาได้ ขอตายซะดีกว่า
เพียงแต่
แค่นี่ชนะฉันไม่ได้หรอก
ถ้าฉันตายไปพวกตุ๊กตาก็ยังมีชีวิตอยู่
และพวกมันจะฆ่านาย
นี่ละคือคำตอบ
ไม่ไงละ!
ถ้างั้นก็ตายซะ!
คุราปิการ์อย่าฆ่าคนมากกว่านี้เลย
งานสกปรกแบบนี้ให้ฉันทำเถอะ
เดี๋ยวสิ!
ฉันไม่ได้อยากฆ่าหมอนี้เพราะคิรัวน์หรอกนะ
นี่เป็นสิ่งที่ฉันพอทำได้
เพียงแค่นี้ละ
ทำไม...
ฉัน..?
ถ้าฉันยังมีชีวิตอยู่ คงไม่ปล่อยให้พี่ทำแบบนี้
พูดอะไรน่ะ เร็ทซ์?
เธอก็มีชีวิตเป็นอมตะอยู่ไม่ใช่หรอ...
ไม่ใช่
พี่
พี่น่ะ
ไม่ได้ต้องการเป็นพระเจ้าของตุ๊กตาไม่ใช่หรอ
ผลงานผิดพลาด
มนุษย์สกปรกก็เหมือนขยะถูกทิ้ง
ตายไปซะก็....
Ripper Cyclotron!
มาฟันตุ๊กตาจองตัวเองนี่ก็เซ็งเป็ดเหมือนกันฟร่ะ
แกสินะ
ที่ตามล่าพวกเรา
พวกเราไม่โดนโซนั่นเหมือนตุ๊กตาหรอกนะ
ว่าไปนั่น... แต่ยังไม่อยากสู้กัยนายตตอนนี้หรอก
ตัดมัน
เราฆ่าเจ้าโซ่นั่นไม่ได้ จนกว่าดาบเน็นจะถอนออกยจากหัวใจของหัวหน้า
ก็รู้ว่าทำไม่ได้นี่นา?
ถึงยังไงก็ทำอะไม่ได้อยู่ดี
หนอยพวกแก!
มาตัดสินให้จบกันตรงนี้เลยดีกว่า!
ใช้เน็นมากไปแล้วนะ
รอให้ขจัดเน็นที่หัวหน้าได้ก่อน แกไม่รอดแน่
ถึงตอนนั้นฉันจะเป็นคนส่งมันไปลงนรกเอง
จำไว้ละ
ฮิโซกะ แกด้วย
ถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกัน
คุราปิการ์ไม่เป็นไรนะ?
แค่เพลียนิดหน่อยน่ะ
ฉันจะไปกับพี่
พร้อมกับความทรงจำนี้
กอร์น คิรัวน์ ขอบคุณนะ
ทั้ง 2 คนทำให้รู้ว่าฉันยังมีชีวิต
มีชีวิตหรอ.?
มันเรื่องอะไรกัน?
แบบนี้ดีแล้วละ
ควาทรงจำเก็บอยู่ที่หัวใจละดีแล้ว
มีชีวิตจริงๆ งั้นหรอ
อะไรคือของจริงละ?
บางทีหากมีชีวิตต่อไปคงรู้ก็ได้?
เรโอลีโอจะเป็นหมอใช่มั้ยละ?
ส่วนฉันก็ตามหาดวงตาของพวกพ้อง
ทุกอย่างพึ่งเริ่มต้น
ฉันต้องหาพ่อให้เจอ!
ฉันหรอ....
...จะทำอะไรฟร่ะเนี่ย
คิรัวน์ก็อยู่กับฉันไง
แล้วฉันก็จะอยู่กับคิรัวน์
ช่วยไม่ได้นะ
ตอนนี้ได้อยู่กับกอร์น
นี่คงเป็นจุดเริ่มต้นละมั่ง....
ความจริงของเรา
ขอบคุณที่เสียเวลานะ
เป็นหนีบุญคุณจริงๆ
ไม่ต้องไปใส่ใจหรอก!
ถึงอยากจะคิดมากกว่านี้ก็เถอะ
มีอะไรให้ช่วยก็เรียกมาได้เสมอเลยนะ
เพราะพวกเราเป็นเพื่อนกันนี่นา!
ขอบคุณนะ
ถ้างั้น...
แล้วเจอกัน..!