Dobra, co powiesz na to?
„Gdy kelnerka odpakowywała tacę z owocami, BoJack wchłonął górę ciastek.
Kiedy spytała, gdzie są ciasteczka,
odpowiedział jej, że nie ma pojęcia,
plując na około tłustą kruszonką".
Też tak kiedyś miałem.
Tylko że wtedy to były pierniczki. Cały mój sweter był w kruszonce.
Widzisz? Ludziom podoba się taki niedoskonały obraz bohatera.
Bo widzą w nim siebie. Czemu kochasz Secretariata?
- Bo był zajebisty? - Nie, dlatego że miał wady.
Kiedy ludzie widzą, że gość jak ty, który wydaje się jakiś lepszy,
jest tak samo delikatny i poharatany jak oni, czują się mniej samotni.
Nie. Może i słabi, smutni i spasieni chcą tak widzieć innych celebrytów.
BoJack Horseman ma być dzielnym rozpłodowcem,
który uratuje ich słabe, smutne i upasione życie.
Nie masz racji.
Wiesz co? Myślę, że ty jej nie masz!
Słuchaj. Wszyscy wiemy, że Diane złamała umowę,
ujawniając pierwsze rozdziały. Ale zostały świetnie przyjęte.
Ludzie chcą więcej.
I musimy dać ją do druku do końca tego tygodnia,
bo w przyszłym przychodzi komornik i zabiera drukarki!
Koniec tygodnia? Nie!
Co jeśli do tego czasu dałbym ci nowy tekst?
- Co? - Tak. Jeszcze lepszy.
Lepsze historie, lepiej napisane. Od konia, który mówi.
Napiszesz całą książkę w pięć dni?
A kiedy ostatnio jakąś przeczytałeś? Firmę Grishama?
Ty myślisz, że twoja robota jest taka trudna.
„Piszę książki,
chodzę do kawiarni z moim laptopem i notesem,
i noszę bryle, bo słabo widzę,
bo jestem takim wykształciuchem, że muszę wyraźnie widzieć".
Życzę powodzenia.
Myślisz, że jesteś od wszystkich mądrzejsza.
Ale wiesz co? Spędziłem z tobą tyle samo czasu, ile ty ze mną.
Może napiszę o tym, jak poślubiłaś Peanutbuttera,
bo jest za głupi, żeby skumać, że masz się za lepszą.
- Wiem, że jesteś zły... - Nie jestem zły.
Mam dość nerdek wyżywających się na takich gwiazdach jak ja. Żałosne.
Przykro mi, że w liceum nikt się z tobą nie umawiał.
Ale czemu mam cierpieć, bo ty nigdy nie byłaś ładna i ciekawa.
Zawiodłam się na tobie, BoJack.
To ja się na tobie zawiodłem.
Przepraszam za jej wybuch.
Naprawdę myślisz, że do piątku napiszesz lepszą książkę?
Jasne. Możesz wyrzucić to literackie ścierwo do kosza,
a potem wszystko podpalić.
Spal wszystkie książki, bo napisane przeze mnie dzieło
wytarmosi ci wory.
Dobra. Rozdział pierwszy.
ROZDZIAŁ 1
Coś nie tak.
Co?
Czemu piszesz od nowa książkę, Bodzio? Wersja Diane jest w dychę.
I ty chcesz stracić taki brylant?
Kłaczek. „Jedyny długotrwały związek w życiu nasz drogi BoJack
tworzy z agentką, Princess Carolyn.
Jej lojalność wynika z przekonania o jej talencie do zarządzania karierą
człowieka, którego społeczeństwo bierze za żart".
Nie do końca bym się z tym zgodził.
Każdy rozgłos jest dobry.
Gość, który zabił nauczycieli i zjadł ich palce, właśnie się chajtnął w pace.
Możesz być taki jak on.
To ostatnia szansa na to, żeby ludzie znów mnie pokochali.
Jak to wyjdzie, wszyscy poznają prawdę.
A ja spędziłem sporo czasu z tą prawdą i uwierz, nikt nie pokocha takiego typa.
Przepraszam, ale muszę wziąć prysznic, żeby nie rozróżniać, czy płaczę czy nie.
Dobra, biorę się do roboty.
Chyba znajdę lepszy font.
Copperplate, krój dla nowoczesnego mężczyzny.
Nie. I mam cię, Verdano.
Schowałaś się na końcu alfabetu.
Comic Sans, ty pijaku. Do domu.
3.10? Sześć godzin bawię się fontami?
O kurde. Okej, skup się, BoJack. Nadchodzi skupienie.
To nie może być trudne.
BoJack często próbował mi zaimponować drogimi przedmiotami.
Po tych drobniuteńkich ruchach pędzla od razu widać, że to jest bardzo drogie.
Użyte tutaj kolory są tak ekskluzywne, że nawet nie mają nazwy.
Nie wiem, skąd mu się to wzięło. Mamy dwoje podejrzanych.
Jego matkę, Beatrice,
dziedziczkę fortuny właścicieli fabryki cukru, przywykłą do luksusów.
I ojca z klasy średniej, Butterscotcha Horsemana,
któremu rzadko się udawało zapewnić te luksusy.
Może coś jeszcze...
- Todd. Todd. Todd. - Co? Co? Co?
Patrz na mnie. Będę pracował.
Nie wolno mi przeszkadzać. Nie przeszkadzaj.
Dobra.
- Jezu, weź czytaj jeszcze głośniej. - Sorry.
Jasne. Najlepiej zostawić po sobie okruchy po sucharkach.
A teraz muszę je posprzątać sam. Jak zwykle.
Tu się nie da pracować.
Dawaj, dawaj, wciągaj, durny odkurzaczu.
Nie mam na to czasu, ja muszę pisać.
Co jest? Litości. Naprawdę? To się nie dzieje napra...
Boże, dlaczego powstrzymujesz mnie od pisania?
Rodzice kochali mnie jak wariaci.
Pamiętam jedno niedzielne popołudnie. Mama powiedziała:
Tata i ja chcieliśmy spędzić trochę czasu całą rodziną.
Wszystkie dzieci zazdroszczą ci inteligencji i siły, z jaką kopiesz piłkę.
Masz lodowy puchar.
Nie, źle.
Lodową kanapkę.
- Nie. - Loda na patyku.
- Nie, nie wiem. Bez sensu. - Niezły gniot, Szekspirze.
Co zrobiłem źle?
Muszę wziąć coś na skupienie.
Kawa.
Nie, nie. Fajki.
Nie, tequila.
Potrzebuję odpowiedniej muzyki.
I wciągnąć trochę dragów.
Sarah Lynn, sprawy ostatnio się trochę posypały,
kiedy namawiałem cię na odwyk.
Więc chciałem ci podziękować, że przyjechałaś tu z prochami.
Nigdy za dużo proszków od doktora Hu.
One są z innego wymiaru.
Pomogą mi się skupić i pracować, tak?
Tak. Daję je wszystkim studentom i ich prace semestralne piszą się same.
Właśnie tego potrzebuje BoJack. Oraz chyba wciągnę jeszcze jedną.
To Hu. Doktor Hu.
Zgadza się. Dr Allen Hu.
Myślałem, że to Who. Jak Doktor Who.
- Tak, bo dokładnie tak jest. - Nie Ha U. Ale Wu Ha U.
Jak halo, w chuj tego.
No nie wiem. W chuj czego? Przepraszam, to żart?
- To był żart? - Ciężko stwierdzić.
Czasami się śmieję, żeby się odczepił.
Tylko ja znam ten niesamowicie popularny
serial BBC o podróżującym w czasie doktorze, który ratuje cywilizacje?
Już wiem, o czym mówisz. Doktor Who.
- Tak? - Nie. Tak, dzięki. Doktor Who.
Widziałem odcinek, jak pojechała na Dziki Zachód.
A Indianin nazwał ją szamanką.
- To doktor Quinn. - Kim jest doktor Quinn?
Ja na pewno nie jestem.
Hu to nie doktor Quinn. Hu to doktor Hu.
- Przecież nie jest! - Jest!
- Kiedy prochy zaczną działać? - Za chwilę. O ile nie już.
Musisz brać trzy te co godzinę i dwie takie co pół godziny.
Żeby nie wiem co, nie bierz więcej niż cztery tych co półtorej godziny.
Weź pierwsze dwie z trzech, zanim weźmiesz drugie dwie z czterech.
I unikaj słońca i wody.
- To jak w Gremlinach? - Dokładnie!
No to spadam, bo mam operację serca noworodka.
Trzymajcie kciuki.
Dobra, skupcie się, napiszemy książkę!
- Boże, ale to jest dzieło. - Ale będzie wielkie dzieło.
Todd, jak ci idą rozczulające anegdoty?
Właśnie opisuję, jak oficjalnie zostaliśmy najlepszymi kumplami.
Czad. Zmienisz „najlepszych" na „niezłych"?
Sarah Lynn, jak okres Rozbrykanych?
Kończę historię, jak Hulk Hogan grał epizod i odradził nam dragi.
Czad. Piszcie, małpeczki.
Szkoda, że Hulk nas teraz nie widzi.
Co?
Sarah Lynn wspominała Hulka Hogana?
To było jakieś cztery godziny temu.
- Fakt. Jak wam idzie? - Wysyłam.
- Właśnie miałem wysłać. - Czad.
Dobra, super. Razem mamy aż 216 stron?
Prawie tyle samo co Firma Johna Grishama.
A mieliśmy napisać tylko 200.
Ja jeszcze trochę popiszę. Moje synapsy właśnie totalnie świrują.
Jest zadziwiająco wnikliwa i wciąż śmieszna.
Dobra na plażę i do fotela. Dziwne, że dla Diane to była ciężka praca.
„Już pękają mi opuszki od tego pisania.
Jakby wszystkie dostały miesiączki".
- Diane tak powiedziała? - Nie. Ale już mi pękają opuszki.
Jakby wszystkie dostały miesiączki. Mam rację?
Śmiejesz się, żebym się odczepił?
Dobre.
Musimy tylko znaleźć dobre zakończenie. Jak to się powinno kończyć?
Może powinna być tam samotna Ziemia.
To nie, ale coś w tym stylu. Kombinuj.
Wymyśliłem! Zamieniliście się ciuchami?
Nie.
Co?
Wolę twój pomysł.
- Co? - Pomysł na koniec.
- Jaki był? - O tym, że skończyłeś w Maine.
Podobało mi się to pływanie latem w jeziorze.
Właśnie.
Gdy będę za stary, żeby sobie radzić, wypłynę ostatni raz.
Nie dopłynę do brzegu. Jestem za słaby, zbyt zmęczony.
Więc pozwolę pochłonąć się wodzie.
Dołująca końcówka.
- A masz coś lepszego? - Chwila moment.
Może jeszcze nie znamy zakończenia, dlatego że go nie przeżyłeś?
Jeśli chcesz zakończyć zakończenie książki,
to chyba powinieneś dzisiaj umrzeć.
Już wiem. Ja powinnam cię zabić.
Serio mówię.
Wyobraźcie sobie, mała dziewczynka, którą wychowywałeś w telewizji,
zabija cię w realu.
Ludzie się będą o to zabijać.
Rewela. Sprzedamy całe hałdy książek.
O, tak. Zabić BoJacka!
To co już wiemy?
Wiemy, że jeśli mamy brać narkotyki,
to w domu, gdzie jest bezpiecznie, i tylko razem.
Co nie?
Wyluzujcie się.
Mam spluwę, żeby chronić się przed włamywaczami i przed wami.
To pistolet-zapalniczka czy zapalniczka-pistolet?
Mam cię. To zapalniczka.
Szlag, to jednak spluwa. To gdzie zapalniczka?
Co dałem tamtemu dziecku?
Też mam broń.
Nie bądź małym głuptaskiem, to jest miotła.
Ja trzymam karabin? Todd, trzymasz karabin czy miotłę?
Sam nie wiem, co trzymam!
Chyba będziemy musieli strzelać do siebie na trzy cztery,
żeby się dowiedzieć.
Dobra!
Todd, musisz... Musisz tylko... Słuchaj, Todd.
Strzelamy do siebie, żeby sprawdzić,
czy trzymamy karabiny czy miotły, tak? Nie dlatego, że jesteś wkurzony,
bo sabotowałem twoją operę i twoje marzenie życia?
BoJack, cicho. Wiesz, że mnie zraniłeś.
Ale zrozumiałem, że ty taki jesteś.
Może powinienem przestać oczekiwać, że będziesz w porządku,
żeby się już nie dać skrzywdzić, kiedy nie będziesz.
- Okej. - Nie bawię się tak.
- Nie mam karabinu. - Racja.
Gdyby wszyscy mieli broń, nikt nie będzie musiał jej mieć i wszyscy będą bezpieczni.
Rany, chyba rozwiązaliśmy amerykański problem z posiadaniem broni.
Niech żrą śrut!
Uczcijmy to! Wciągając jeszcze więcej.
Teraz musimy rozwiązać problem z narkotykami.
- Proste. Wciągniemy wszystkie. - Tak!
BoJack?
- Słuchaj, wszystko gra? - Tak.
Słuchaj, myślałam o tym i miałeś rację.
Biografia powinna być odbiciem ciebie.
Powinieneś być zadowolony ze swojego portretu.
- Serio? - Tak.
Pomogę ci napisać książkę, z której będziemy dumni.
O mój Boże, dziękuję.
Dziękuję.
- Wszystko w porządku? - O nie! To znowu to!
Co tu się wyprawia?
Zjadłam za dużo placków!
O kurde, ciągle mam tripa.
TAK NAPRAWDĘ NIE DWA DNI PÓŹNIEJ, TYLKO DWIE MINUTY PÓŹNIEJ.
Pocałuj mnie!
Wypiąłeś się na mnie. Dlatego nigdy ci tego nie wybaczę.
Jestem Peanutbutter. Jestem Peanutbutter.
Co?
Co jest...?
Tylko spokojnie. Zniknęły mi kontury.
Ale nie ma sprawy. Nie ma granicy między mną a przestrzenią.
Takie rzeczy się czasem zdarzają...
- Może mu pomożemy? - Nie, on uwielbia się pluskać.
Czemu wszyscy się śmieją?
Cięcie! Wyciągnij łeb z dupy, BJ.
Miałeś powiedzieć: „Bo taki jestem i już nigdy się nie zmienię".
- Bo taki jestem i nigdy się nie zmienię. - Właśnie tak jak mówisz, stary koniu.
- Koniu, koniu, koniu. - O co chodzi?
Zrób mi kanapkę z masłem penisowym i galaretką z wagin.
Co?
Zrób mi kanapkę z masłem penisowym i galaretką z wagin, suko!
Nie, nie.
Nie? Czy nie jest za późno, by powiedzieć „nie", BoJack?
To droga, którą wybrałeś.
Zapadam się. Pomóżcie mi. Podłoga to smoła.
Czemu nie pojedziesz ze mną? Do Maine.
Nie mogę. Ugrzęzłem.
A w Maine mają Starbucksa? Nie mogę!
- Masz stąd wyjść. - Nie mogę.
Od „nie mogę" blisko do „nie chcę".
Nie zrobisz ze mnie idiotki przed gośćmi.
Obiecałam im, że zaśpiewasz piosenkę o lizaku.
- Nie mam ochoty śpiewać. - Nikt nie pyta, na co masz ochotę.
Tam czeka publiczność i chce usłyszeć, jak śpiewasz.
Jeśli mamusia ma cię kochać,
to musisz tam wyjść i zrobisz jedyną rzecz, którą umiesz,
czyli zaśpiewasz tę zasraną piosenkę o lizaku.
A teraz ci coś powiem. Tajemnica nieśmiertelności tkwi...
KTÓREGO NIKT NIE PAMIĘTA...
PORADY ŻYCIOWE 5c
Widzę, że masz jakiś problem.
Mam doła. Chcę, żeby ludzie mnie kochali, ale nie wiem, jak ich do tego zmusić.
Nie zmusisz do miłości, głąbie.
Możesz tylko być dobry dla ludzi. I mieć otwarte serce.
Wszystko spieprzyłem. I już za późno.
Czy ja wiem. Jestem tylko halucynacją.
- Powiem ci, co chcesz. - Powiedz, że nie jest za późno.
Nie jest za późno. Nigdy nie jest.
Właśnie.
Nigdy nie jest za późno, żeby być tym, kim chcesz być.
Musisz tylko wybrać, jak chcesz żyć.
Poproszę pięć centów...
- BoJack. - Tak, skarbie?
Kolacja czeka.
Wpadłem na Eda. Powiedział, że ma nie być pogody.
Co to znaczy? Zawsze jest jakaś pogoda.
Wiesz co, Ed? Nigdy nie ma niepogody.
- BoJack, przestań. - No weź, nic nie poradzę.
To słodkie, że one tak robią automatycznie.
Czy może się już nic nie zmieniać do końca życia?
Tak, jasne.
Albo może być zupełnie odwrotnie. Bo jestem w ciąży.
Co? To wspaniale.
Tak, i prawie na pewno ono jest twoje.
- To dziwne, że chcę się z tobą kochać? - Czemu to miałoby być dziwne?
Nie chcę przestraszyć dziecka.
Może przez dziewięć miesięcy będziemy działać tylko ręką i ustami?
Chyba ktoś tu się obudził.
Dada idzi? Dada idzi?
- Tak, bobinku. Dada idzi. - Dada.
Zaraz zjem te łapki.
- Tatku? - Harper?
A dokąd idą sobie gwiazdy?
Ciągle tam są. Tylko ich nie widzimy, bo świeci słoneczko.
- Tatku? - Harper?
Czy myślisz, że gdybyś był dzieckiem, to byś mnie lubił?
No, to zależy. Czy lubisz ciastka? I kolor zielony? I warkocze?
Tak, wszystko to uwielbiam.
Więc twoje podanie zostało przyjęte i czeka na zatwierdzenie.
Zatwierdzone.
Przestań chlapać!
Tak szybko urosła.
Źle, że on jeździ na motocyklu.
Kochanie, vespa to nie jest motocykl.
O czym myślisz?
Tylko o tym, jakby mogło być fajnie, gdybyś wybrał takie życie.
Co? Gdzie?
Przeczytałam to, co wysłałeś mi w nocy i muszę powiedzieć,
że twoja książka to absolutne, niesamowite i wielkie...
gówno.
- To bełkot. - Co dziś jest za dzień?
Spójrzmy. 20 stron erotycznej wariacji na temat Doktora Who,
przepis na zupę, pięć różnych teorii o przyczynach 11 Września,
i wklejone filmiki z YouTube'a,
których nie da się wydrukować.
Dobra, muszę kończyć.
ZJAZD AUTORÓW WIDMO, KTÓRYCH ZNACIE I KOCHACIE!
Są jakiekolwiek pytania do naszych dzisiejszych gości?
Tak. Mam pytanie do Tori Spelling.
Powtarzam, nie ma tutaj Tori Spelling.
Jak już mówiłem. Jest autor widmo Tori Spelling.
To jest zjazd autorów widmo, jak można nie...?
Dobrze, następne pytanie.
To jest pytanie do wszystkich.
Jakie są ulubione widma, dla których piszecie.
Co? Nie, oni nie piszą dla widm, to nie...
Czemu stwierdziłem, że to dobry pomysł?
Czy ktoś z państwa ma sensowne pytanie do któregoś z gości?
Sensowne pytanie albo gnata, żebym mógł się zastrzelić.
- Tak, ja mam pytanie. - O, dzięki Bogu.
Mam pytanie do Diane.
Przepraszam za wszystko, co wcześniej o tobie mówiłem.
Chcę wydać twoją książkę. Piszesz lepiej niż ja.
I ja tak właściwie mam już głęboko gdzieś, co ludzie o mnie pomyślą.
Nie mogłem jej znieść, bo nie mogłem znieść, że ty mnie tak widzisz.
Bo chyba ty znasz mnie najlepiej, i jeśli myślisz, że...
I chciałem zapytać, czy myślisz, że jest za późno?
- Co? - Znaczy, czy już po ptokach
i do końca życia taki będę? Taki jak w książce?
Czy jest dla mnie za późno? Błagam, powiedz, że nie jest za późno.
- BoJack, ja... - Musisz mi powiedzieć,
że jestem dobry.
Bywam autodestrukcyjnym narcystycznym egoistą,
ale głęboko kryje się ktoś dobry.
I musisz mi powiedzieć, że jestem dobry.
Diane... Proszę, powiedz, że jestem dobry.
A pan nie jest tym koniem z Rozbrykanych?
Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.