Sensacyjne doniesienia o ataku w Londynie.
Otrzymaliśmy wideo z anonimowego źródła.
Widzimy Quentina Becka, vel Mysterio, chwilę przed śmiercią.
Możliwe niepokojące treści.
Odesłałem żywiołaka, ale raczej nie zejdę z mostu żywy.
Spider-Man mnie zaatakował.
Ma armię uzbrojonych dronów z technologią Starka.
Twierdzi, że tylko on może być nowym Iron Manem.
Na pewno chcesz aktywować atak dronów?
Będą liczne ofiary śmiertelne.
Zrób to! Uruchom wszystkie.
To szokujące nagranie pojawiło się dzisiaj
na kontrowersyjnej stronie: thedailybugle.net.
Oto ostateczny dowód, że Spider-Man
odpowiada za brutalne zamordowanie Mysterio,
międzywymiarowego wojownika, który zginął za tę planetę
i który bez dwóch zdań przejdzie do historii
jako największy superbohater wszech czasów!
Ale na tym nie koniec. Teraz prawdziwy hit.
Lepiej usiądźcie.
Spider-Man naprawdę nazywa się…
Spider-Man nazywa się Peter Parker!
Co, do chu…
Zgadza się. Peter Parker.
Siedemnastoletni licealista i przestępca z morderczymi popędami…
Jesteś dziewczyną Spider-Mana?
Jest tutaj!
- Nie dotykajcie jej. - Jesteś tylko dzieciakiem?
Zamordowałeś Mysterio? Pomogłeś go zabić?
- Nie… - Pokaż twarz.
Spider-Man mnie uderzył!
Uderzył mnie!
Ludzie podziwiali go i nazywali bohaterem.
Powiem wam, jak ja go nazywam.
Wróg publiczny numer jeden!
Mówiłam ci, że nie chcę tego powtarzać!
Przepraszam, ale nic nie widzę. Zasłaniasz mi ręką…
Przepraszam. To dokąd teraz?
- Nie wiem. Do ciebie? - Tam nie możemy!
- Mój tata cię zabije! - Co?! Mówiłaś, że mnie lubi.
No cóż, już nie.
- Koleś. - Koleś!
- Koleś!
Koleś!
- Przepraszam. W porządku? - Nie bardzo.
Peter!
Zmywajmy się stąd.
- Ale nie lubisz się bujać. - Zabierz mnie stąd.
Wykorzystamy metro.
Nie!
Uważaj!
To było o wiele gorsze.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Wskakuj. Przepraszam.
Tak mi głupio. Sądziłem, że jesteś szczęśliwa.
Było naprawdę fajnie. Dlatego nazywają to przelotnym flirtem.
- I przeleciał. - Było fajnie.
Mogłem się bardziej postarać. Potrafię.
- Jeszcze się umówimy. - A kiedy?
- Sprawdzę, o co chodzi. - Nie trzeba.
- To moja praca. - On wciąż wpada i znika…
- O nie. - O Boże.
Nie wiem, co robić!
- O Boże. - Nic nie widziałem.
To nie to, co myślisz.
- To nie tak. - Po prostu się zabezpieczaj.
Ty musisz być MJ!
- Miło mi cię poznać. - Mnie również.
Płakałeś?
Zerwaliśmy.
Spider-Man!
Dzięki. Nie wiedziałem. Myślałem, że się kochacie, May.
- Porozmawiamy o tym w kuchni? - Pójdę już.
Tworzyliście taką piękną parę.
Chodzi o wyznaczanie granic.
- Ktoś dzwoni do drzwi. - Chodźmy tu.
Czy to prawda?
Nie teraz!
Nie wiedziałam, że temat seksu tak cię peszy.
Nie chodzi o seks.
Jeśli chcesz to jeszcze obgadać…
Co to za dźwięk?
Cześć, pajączku!
Możemy to jeszcze omówić.
Niech każde pójdzie w swoją stronę.
Odłóżcie telefony na pięć minut.
Chcę porozmawiać o waszym związku.
Peter?
Co?
TOŻSAMOŚĆ SPIDER-MANA UJAWNIONA
- Czy to… - Tutaj?
Może to tylko wiele hałasu o nic.
Spider-Menda!
Rządy na całym świecie wszczęły śledztwo
w sprawie mordercy znanego jako Spider-Man.
Alias Peter Parker, alias pajęczogłowy zbrodniarz wojenny,
który od lat terroryzuje porządnych obywateli Nowego Jorku.
Teraz to miasto i świat ujrzały jego prawdziwe oblicze.
Morderca! Mysterio na zawsze!
Pojawiły się szczegóły zeszłotygodniowego ataku w Londynie.
Więcej dowiemy się od Komisji Wywiadu.
Władze przed chwilą potwierdziły,
że drony użyte w ataku w Londynie
zaprojektowano w Stark Industries.
- FBI! Otwierać! - FBI? Zostań tutaj!
Kontrola Zniszczeń. Mamy nakaz aresztowania Petera Parkera.
Zna pan czwartą Poprawkę?
- Nieuzasadniona rewizja i zatrzymanie? - Wchodzimy.
Nie ja zabiłem Quentina Becka, tylko drony.
Twoje drony.
Nie… Cóż…
Nick Fury tam był. Spytajcie go, a on wszystko wyjaśni.
Nick Fury od roku przebywa w kosmosie.
Co?
Peter!
MJ!
Oni nie mają z tym nic wspólnego.
Nie mów nic bez prawnika!
Żądam prawnika.
- Panno Jones-Watson… - Jones. Watson nie używam.
Panno Jones.
- Po co pani prawnik, skoro… - Nie mam nic do ukrycia?
- Dokładnie. Chyba że… - Jestem naprawdę winna?
Znam wasze zagrywki i swoje prawa.
Proszę odpowiadać na pytania.
Widziałem twoje akta.
Jesteś mądrą dziewczyną. Czeka cię świetlana przyszłość.
Dlaczego narażasz się dla takiego typa jak Peter Parker?
Przepraszam, że musiałeś czekać.
Przynieść Nedowi przekąskę. Czeka tu od dawna.
Przykro mi, kolego.
- Nie powinienem nic mówić. - Nie musisz.
Mam tylko jedno pytanie.
Kiedy MJ ci powiedziała, że Peter jest Spider-Manem…
Co jest?
Wiedziałem przed MJ. Pomagałem Spider-Manowi zza biurka.
Tak, wiem. Połowa moich ludzi ma kogoś takiego.
Więc pan rozumie.
- Pomogłem mu znaleźć Sępa. - Nie wiedziałem.
Raz pomogłem mu zhakować strój i polecieć w kosmos.
Więc byłeś głównym wspólnikiem Spider-Mana w jego nielegalnych poczynaniach.
Proszę o wykreślenie moich słów z protokołu.
Z całym szacunkiem,
i mówię to bardzo nieszczerze,
dopóki nie przedstawicie nam konkretnych zarzutów,
w świetle prawa nie możecie nas tu trzymać.
- Radzę znaleźć prawnika. - Słucham?
Narażenie nieletniego to nie przelewki.
Powierzono pani chłopca, a jako jego opiekunka, niemal matka,
nie tylko pozwoliła mu pani się narażać, a wręcz zachęcała go do tego.
Kto tak robi?
Chcę się zobaczyć z Peterem.
Stark Industries zostało złapane
w sieć kontrowersji wokół Spider-Mana i Mysterio,
kiedy agenci federalni wszczęli dochodzenie w sprawie zaginionej
technologii Starka.
Agenci chcą wiedzieć, co dokładnie zostało zabrane…
- Przynajmniej użyli dobrego zdjęcia. - Co się dzieje?
To świetnie. Dziękuję.
Mam dobre wieści, Peter. Zarzuty raczej się nie utrzymają.
Poważnie?
Wiedziałam.
Dziękuję, panie Murdock.
- Dziękuję, Matt. - To świetnie.
Proszę.
- Jednakże, panie Hogan. - Tak?
Federalni wciąż badają sprawę zaginionej technologii.
Jest pan lojalny wobec pana Starka i jego schedy,
ale jeśli brał pan w tym udział…
- Ja? - Radzę znaleźć prawnika.
Potrzebuję prawnika, bo chcą mnie… Przecież to jego…
Miało nie być zarzutów.
Za radą obrońcy odmawiam odpowiedzi na pytanie.
Ponieważ odpowiedź mogłaby mnie obciążyć.
Był taki tekst w Chłopkach z ferajny.
Wiem, o czym myślisz. Uspokój się.
Wysłuchajmy Matta.
Poszukaj naprawdę dobrego adwokata.
Peter, na razie się wywinąłeś, ale będzie gorzej.
Jest jeszcze kwestia opinii publicznej.
Mysterio na zawsze!
- Jak pan to zrobił? - Jestem dobrym prawnikiem.
WIERZYMY MYSTERIO
Musimy się przenieść w bezpieczniejsze miejsce.
Systemy alarmowe wyłączone.
Wygląda ładnie i…
bezpiecznie.
Witajcie w duchowej oazie.
Lubicie Donkey Konga Jr.?
Nicky z Jersey City jest na linii.
Jestem za uhonorowaniem Avengersów…
…ale nie w ten sposób.
Dodać tarczę Kapitana Ameryki do Statuy Wolności?
To niedorzeczne.
Zostawcie Statuę w spokoju.
Happy.
Wysłałeś już podania?
Właśnie skończyłem wniosek do MIT.
- A ty? - Też.
- Pomyśl, wszyscy razem na studiach. - Tak, ale…
najpierw musimy dostać stypendium.
Daj spokój. Masz dobre wyniki i oceny…
- Uważasz, że jestem zbyt pragmatyczna? - Nie. Cóż…
Tak jakby. Ale to nic złego.
Lubię to w tobie.
- Naprawdę? - Tak.
A co ci się jeszcze we mnie podoba?
Twój niepoprawny optymizm.
U mnie szklanka jest do połowy pełna.
- I łatwo się dogadujesz z ludźmi. - Uwielbiam ludzi.
- I to bardzo. - Lubisz sport.
Myślę, że Metsi w tym roku pójdą na całość.
- Naprawdę? - Co to za hałas?
To Happy. Spójrz.
Oddał swój pokój May, więc śpi na dole.
Mam dziwne pytanie.
Czy choć w części czujesz teraz ulgę?
Odkąd ugryzł mnie ten pająk…
miałem tylko jeden tydzień normalnego życia.
W miarę normalnego.
To było…
gdy się dowiedziałaś.
Bo wtedy wszyscy moi bliscy, którzy powinni wiedzieć, wiedzieli.
I było idealnie.
Ale teraz wszyscy wiedzą i…
jestem najsłynniejszą osobą na całym świecie.
I wciąż bez kasy.
Cieszę się…
że się jutro spotkamy.
Ja też.
Kończ już.
Wiemy, że macie się ku sobie. Kończ już.
To żadna nowość, a ja muszę się wyspać.
- Wszystko słyszałeś? - Cześć, Happy.
Nie z wyboru.
MJ pozdrawia.
Cześć.
Relacjonujemy pierwszy dzień ostatniego roku
najsłynniejszego ucznia Midtown High,
Petera Parkera! Bierz ich, Tygrysie!
A może raczej, Pająku?
Od rana przed szkołą w Midtown gromadzą się tłumy.
Tłum zdaje się równo podzielony
między zwolenników Spider-Mana i protestujących.
MJ!
MJ, kochamy cię! Będziecie mieli pajęcze dzieci?
Odsuńcie się!
MJ, wiesz, że to morderca, nie?
Peter, nagrajmy TikToka.
Mysterio na zawsze!
Zrób przewrotkę!
- Pocałujcie się z MJ! - Odwal się.
- Kim jesteś? - Ned Leeds.
Najlepszy przyjaciel Spider-Mana.
Zadzierając z nim, zadzierasz z Flashem Thompsonem.
Chcecie poczytać o naszej przyjaźni?
Polecam moją nową książkę, Flashpoint.
Jeden pająk, dwa serca, milion odjechanych wspomnień. Polecam.
- Wchodź. - Poczekam na nią.
- Wchodź. - Zobaczymy się w środku.
Oglądajcie Midtown News przez cały rok,
a my pokażemy wam z bliska,
jak Peter stacza największą bitwę w swoim życiu.
Przyjęcie na studia.
Peter, pragniemy powitać cię z powrotem
w Midtown High, gdzie kształtujemy bohaterów.
Albo morderców.
Przestań.
To zaszczyt panu służyć.
Nie! Mysterio miał rację.
Dość. Wystarczy.
Nasi uczniowie przygotowali to dla ciebie.
Nie. Ty to zrobiłeś.
Tylko trochę pomogłem.
Próbowałem ci przeszkodzić, ale się uparłeś.
- To on. - Świetna robota.
Mam nadzieję, że znajdziesz czas, by się temu przyjrzeć.
Możesz sobie chodzić albo bujać się po korytarzu.
Albo ukradkiem pełzać po suficie.
- Wiemy, że to potrafisz. - To ja…
- Wiem, co zrobiłeś. - Przestań. Ośmieszasz się.
Lubi teorie spiskowe.
Możemy tu zostać cały dzień?
- Na dole oszaleli. - Ten jest dobry.
„Niektórzy twierdzą, że Parker, tak jak samiec pająka,
potrafi hipnotyzować samice.
Użył tej zdolności i uwiódł Jones-Watson,
by dołączyła do jego sekty”.
Przestań.
Dobrze, mój pajęczy władco.
Wreszcie trochę prywatności.
Na dole oszaleli.
Tak sobie myślałem…
Jak już dostaniemy się na MIT, zamieszkajmy razem.
- Jasne. - Super pomysł.
- To będziemy my. - Tak.
Tylko bez frisbee. I tego uśmiechu.
MIT to marzenie,
ale jeśli zgramy uczelnie zapasowe,
to możemy być razem w Bostonie.
Nowe otoczenie. Mogę tam spidermanić.
- W Bostonie mają zbirów, nie? - Tak.
Istne bezprawie.
To będzie jak nowy początek.
Co jest?
Nie wiem. Uważam, że…
Jeśli spodziewasz się rozczarowania,
to nigdy się tak naprawdę nie rozczarujesz
Daj spokój.
To będzie nowy początek.
Będziemy razem.
Masz rację. Nowy początek.
Nowy początek.
Jest pierwszy!
Nic nie szkodzi. To rezerwowa uczelnia.
Peter?
Nie?
Ostatni.
MIT?
Dobra.
- Gotowi? - Jones.
Miałaś zdjąć halloweenowe dekoracje.
Właściwie to Sasha…
Bez wymówek. Po prostu to zrób.
Już się robi.
Chyba puszczę pawia.
Nie rób tego, bo każe mi to posprzątać.
To nasza ostatnia szansa. Tu albo nigdzie.
No weź.
- Gotowi? - Tak.
Na trzy.
Raz…
Dwa…
Trzy.
Nie.
Nie. A ty?
„W świetle ostatnich kontrowersji nie jesteśmy w stanie
rozpatrzyć pańskiego wniosku o przyjęcie”.
To takie niesprawiedliwe.
To niesprawiedliwe. Nie zrobiłem nic złego.
A wy tym bardziej.
Spodziewaj się rozczarowania, a nigdy się nie rozczarujesz.
Nie ma spania!
Boston!
Nie przyjęli was?
Nie, bo my naprawdę przyjaźnimy się ze Spider-Manem.
To ja lecę.
Organizują imprezę integracyjną dla nowych studentów.
Przykro mi.
Jones, co robisz? Wracaj do pracy.
Już idę.
Wiecie co?
Niczego bym nie zmieniła.
Ja też nie.
Tyle że muszę pokazać ten list rodzicom.
Cześć.
Cześć?
Jestem…
Najsławniejszą osobą na świecie. Wiem.
Wong.
Nie poślizgnij się. Nie mamy ubezpieczenia.
- Szykujecie świąteczne przyjęcie? - Nie.
Jedna z bram Rotundy łączy się z Syberią.
Zamieć się przez nią wdarła.
Bo ktoś zapomniał rzucić zaklęcie, by uszczelnić portal.
To prawda, ponieważ mam teraz wyższe powinności.
Wyższe powinności?
Najwyższy Czarodziej ma wyższe powinności.
Myślałem, że to pan nim jest.
Awansował ze względów formalnych, bo ja blipnąłem na pięć lat.
Gratulacje.
- Gdybym tu był, to… - Puściłbyś to miejsce z dymem.
Wy dwaj. Brać się za łopaty.
A więc czemu zawdzięczam tę przyjemność?
No tak.
​Przepraszam, że pana niepokoję…
Uratowaliśmy razem połowę wszechświata.
Myślę, że możemy przejść na ty.
Dobrze. Stephen.
Brzmi dziwnie, ale niech będzie.
Kiedy…
Kiedy Mysterio wyjawił moją tożsamość,
całe moje życie się zawaliło i…
Nie wiem, czy to w ogóle możliwe, ale zastanawiałem się…
Mógłbyś cofnąć się w czasie i sprawić, by tego nie zrobił?
Peter,
naruszyliśmy stabilność czasoprzestrzeni, by wskrzesić niezliczone istnienia.
Chcesz to powtórzyć, bo spaprało ci się życie?
Nie chodzi o mnie. To dotknęło wielu ludzi.
Moja ciocia May, Happy.
Mój przyjaciel, dziewczyna.
Przeze mnie ich przyszłość legła w gruzie. Nie zrobili nic złego.
Bardzo mi przykro, ale…
nawet gdybym chciał,
nie mam już Kamienia Czasu.
No tak.
Przepraszam, jeśli zmarnowałem twój czas.
- Nie zmarnowałeś. - Zapomnij o tym.
Zapomni. Wciąż o czymś zapomina.
Wong,
- podsunąłeś mi dobry pomysł. - Jaki?
Runy Kof-Kolu.
Runy Kof-Kolu?
To standardowe zaklęcie zapomnienia.
Nie cofnie czasu, ale ludzie zapomną, że jesteś Spider-Manem.
- Poważnie? - Nie. Nie poważnie.
To zaklęcie zaciera granice miedzy znaną i nieznaną rzeczywistością.
Jest zbyt niebezpieczne.
Używaliśmy go z bardziej błahych powodów.
Pamiętasz imprezę w Kamar-Taj?
- Nie. - No właśnie.
Daj spokój. Wong.
Za mało jeszcze przeszedł?
Mnie w to nie mieszaj.
Dobrze.
Co to za miejsce?
Sanctum zbudowano na przecięciu kosmicznych prądów energetycznych.
Nie my pierwsi ich szukaliśmy.
Niektóre z tych ścian mają tysiące lat.
A w latach 80. nakręcili tu odcinek Equalizera.
Naprawdę doceniam, że pan mi pomaga.
To nic takiego.
I mów mi po imieniu.
Przepraszam.
Gotowy?
Tak.
Miło było cię poznać, Spider-Manie.
Słucham?
Cały świat zapomni, że Peter Parker to Spider-Man.
- Łącznie ze mną. - Wszyscy?
- Czy niektórzy mogą wiedzieć? - Nie tak działa zaklęcie.
To trudne i niebezpieczne zmieniać je w trakcie rzucania.
Więc MJ zapomni o nas? Będzie ogóle moją dziewczyną?
To zależy. Była nią, bo jesteś Spider-Manem…
- Nie wiem. Oby nie. - W porządku.
Wszyscy na świecie zapomną, że jesteś Spider-Manem
oprócz twojej dziewczyny.
Bardzo dziękuję.
O mój Boże. Ned.
Co to jest Ned?
To mój przyjaciel. Zależy mi, żeby wiedział.
Dobra, ale nie zmieniajmy już więcej parametrów zaklęcia
- podczas jego rzucania. - Dobra, skończyłem. Słowo.
- Ale ciocia May powinna wiedzieć. - Nie zakłócaj zaklęcia.
Źle zniosła wiadomość, że jestem Spider-Manem.
Nie chcę znowu tego powtarzać.
- Ciocia może wiedzieć? - Tak.
- Dziękuję. Happy? - Nie. Nie jestem szczęśliwy.
Nie, to ksywka. Harold „Happy” Hogan.
Pracował dla Tony’ego Starka i był z moją ciocią…
Możesz się zamknąć?
Wszyscy, którzy o mnie wiedzieli, powinni nadal wiedzieć.
- Zadziałało? - Nie.
Zmieniłeś zaklęcie sześć razy.
Pięć.
Zmieniłeś zaklęcie. Mówiłem, żebyś tego nie robił!
I oto rezultat.
Zaklęcie wymknęło się spoza kontroli.
Gdybym nie przerwał, mogło dojść do katastrofy.
- Stephen, tak bardzo mi… - Mówi mi per „pan”.
Przepraszam pana.
Po tym wszystkim, przez co przeszliśmy, wciąż zapominam,
że jesteś tylko dzieckiem.
To nie Mysterio odpowiada za twoje problemy.
Tylko ty, bo próbujesz wieść podwójne życie.
A im dłużej to robisz, tym bardziej ryzykujesz. Uwierz mi.
Przykro mi, że ty i twoi przyjaciele
nie dostaliście się na studia, ale skoro odrzucili wasze podania i…
nie uwzględnili odwołania, to już nic więcej nie da się zrobić.
„Odwołanie” znaczy, że…
- mogłem do nich zadzwonić? - Tak.
To tak można?
A nie dzwoniłeś?
Dostałem list i założyłem, że…
Przepraszam.
Chcesz mi powiedzieć,
że nawet się z nimi nie skontaktowałeś,
zanim poprosiłeś mnie o wypranie mózgu całemu światu?
Jeśli tak pan to ujmuje…
No dalej. Odbierz.
Stary, jestem zajęty.
- Gdzie jest ta impreza MIT? - A co?
Muszę z kimś porozmawiać. Próbuję załatwić Nedowi i MJ drugą szansę.
Co z tego będę miał?
Ryzykuję samą rozmową z tobą.
Dobra. Będę…
podrzucać cię do szkoły przez tydzień.
Miesiąc.
- Tydzień. - Dwa tygodnie.
- Flash, pomóż mi. - Wiesz, czego chcę.
Powiem wszystkim, że się kumplujemy.
- Flash, proszę, pomóż mi. - Spoko.
Więc jest taka jedna wicerektorka. Możesz z nią pogadać.
Super. Gdzie ją znajdę?
- Jest w drodze. - Dokąd?
Na lotnisko.
Sieć Starka niedostępna.
Rozpoznawanie twarzy niedostępne.
Cześć.
Widzę cię.
O Boże!
- To Peter Parker. - Mamo?
Tak?
- Jestem Peter Parker. - Wiesz, że stoisz na ulicy?
Tak. Przepraszam. Muszę z panią porozmawiać.
Wiem, że jedzie pani na lotnisko…
MJ Watson i Ned Leeds to dwie najmądrzejsze osoby, jakie znam,
a ja jestem głupi, bo pozwoliłem im sobie pomóc,
ale chodziło o życie milionów ludzi…
- Niech MIT nie będzie głupie jak ja… - MIT jest głupie?
Nie! Mówię, żeby nie było głupie.
To znaczy…
głupsza wersja mnie nie wciągnęłaby ich w to wszystko.
Nie przećwiczyłeś tego, prawda?
Zasadniczo to chcę…
Dlaczego uciekasz?
O Boże.
Powinna pani wysiąść z samochodu.
Niech wszyscy zejdą z mostu!
Drzwi się zacięły. Drzwi…
Cześć, Peter.
Cześć. Czy my się znamy?
Co zrobiłeś z moją maszyną?
Pańską ma…
Nie wiem, o czym mowa. Jaka maszyna?
Potęga słońca w mojej dłoni.
Przepadła.
Jeśli przestanie pan rozbijać samochody,
pomogę panu ją poszukać.
Zabawimy się?
Łap!
Jesteście bezpieczni. Uciekajcie stąd.
Myślisz, że twój nowy strój cię uratuje?
Należało zabić twoją dziewczynę, kiedy miałem okazję.
Coś ty powiedział?
Wygląda na to, że mamy konkurencję.
Peter! Pomocy!
Proszę się nie martwić! Już idę!
Peter!
Proszę zachować spokój i wziąć głęboki oddech.
- Wszystko w porządku? - Nie!
Mam wszystko pod kontrolą.
Strój uszkodzony.
Nanotechnologia.
Przeszedłeś samego siebie, Peter.
Nie doceniłem cię.
Ale teraz umrzesz.
Nie jesteś Peterem Parkerem.
Nie wiem, co jest grane.
- Co się dzieje? - Wykryto nowe urządzenie.
Parowanie urządzenia.
Nie słuchajcie go, macie słuchać mnie.
Słuchajcie mnie.
Nie jego. Mnie!
Wszystko w porządku? Jeszcze zdąży pani na samolot.
Peter.
Jesteś bohaterem.
Nie…
Nie, ja…
Porozmawiam z komisją rekrutacyjną o twoich znajomych i o tobie.
Ale tu nie chodzi o mnie.
Porozmawiam z nimi o twoich znajomych i o tobie.
- Dobrze? - Naprawdę?
Unikajcie kłopotów, to będziecie mieć spore szanse.
Potrzymaj. Z drogi. Muszę dorwać tego faceta.
Widzę cię. Chodź no tu!
Co to miało znaczyć? Niewiarygodne.
Nie próbuj mnie zabić. Ja tu rządzę.
Kontroluję te twoje macki.
Jasne? Kim jesteś?
Co tu się…
Osborn?
Doktorze…
Uważaj, czego sobie życzysz, Parker.
Wypuśćcie mnie stąd!
Wyjaśni mi pan, co się dzieje?
To zaklęcie, które spartaczyłeś, aby wszyscy zapomnieli,
że Peter Parker to Spider-Man.
Zaczęło ściągać wszystkich, którzy wiedzą, że jesteś Spider-Manem
z każdego wszechświata do tego.
Z każdego wszechświata?
Kim jesteś? Gdzie ja jestem?
Lepiej z nimi nie rozmawiać, bo szczerze mówiąc,
multiwersum to koncept, o którym wiemy zatrważająco mało.
Multiwersum istnieje?
- To nie powinno być możliwe. - Ale przerwał pan zaklęcie.
Nie, zdławiłem je, ale kilku z nich się przedostało.
Po twoim wyjściu wykryłem obcy byt.
Wyśledziłem go w kanałach, gdzie znalazłem to…
oślizgłego, zielonego skurczybyka.
Zaklęcie?
Chodzi o magię?
Co to, przyjęcie urodzinowe?
Kim jest ten klaun? Co to za szaleństwo?
Patrz.
Znasz Petera Parkera, który jest Spider-Manem?
Tak.
- Czy to on? - Nie.
Widzisz?
Dobra, zrobimy tak.
Nie wiem, ilu mamy takich gości…
Widziałem jeszcze jednego. Na moście.
Był jak… latający zielony elf.
Brzmi milusio. Zacznij od niego.
Musisz ich schwytać i sprowadzić tutaj,
a ja wykombinuję, jak ich odesłać,
zanim zniszczą strukturę rzeczywistości
albo gorzej, Wong się dowie.
Doktorze Strange?
Co?
Otrzymaliśmy drugą szansę, by dostać się na MIT.
Jeśli szkoła zobaczy, że walczę z tymi potworami…
Zważaj na słowa!
- Przepraszam. - A ty wciąż o studiach?!
Co pan zrobił?
To.
Nie może pan…
Jak to zrobiłeś?
Dużo przyjęć urodzinowych.
Jeden strzał i trafiają tutaj. Nie ma za co.
- Do roboty. - Proszę pana?
Co znowu?
Wiem, że nawaliłem i naprawię to, ale potrzebuję pomocy.
Nie wierzę, że jestem w Sanctum Sanctorum.
Ja również.
Skąd wiadomo, że jest się czarodziejem?
Babcia mówi, że u nas to rodzinne.
Czasami mam mrowienia w ręce…
To idź do lekarza.
Przepraszam, że was w to wciągam, ale potrzebuję pomocy.
Nie przepraszaj. Dzięki tobie mamy szansę na MIT.
To jak ci złoczyńcy się tu dostali?
Schrzanił zaklęcie, próbując załatwić wam studia.
- Co? To nie ocaliłeś wicerektorki? - Użyłeś magii?
Nie, to było potem. Skupmy się na dobrych wieściach.
Nie, skupmy się na złych.
Póki co nie wykryliście żadnego
intruza z multiwersum,
więc łapcie za telefony,
przeszukajcie internet i…
ogarnijcie ten bajzel.
Rozkazuje nam pan,
chociaż to pańskie zaklęcie się schrzaniło.
Innymi słowy, to pański bajzel.
Też znam
kilka magicznych zaklęć, zaczynając od słowa „proszę”.
Proszę, ogarnijcie ten bajzel.
Możecie pracować w podziemiach.
Podziemia?
Kozacko.
Jeśli chodzi o to zaklęcie…
Nie ma sprawy.
- Naprawdę? - Tak.
Próbowałeś tylko naprawić sytuację.
Następnym razem może po prostu przyjdź z tym do nas.
Kiedy myślisz:
„Hej, zaraz zrobię coś, co może zepsuć cały wszechświat”,
moglibyśmy ci pomóc.
Coś razem wymyślić albo…
zrobić burzę mózgów.
Zgoda.
Ned?
Stary, luzik. Serio, nie ma sprawy.
Ława tortur.
To maszyna do pilatesu.
- A to… - Krypta.
Więc znajdujemy resztę intruzów,
ty ich łapiesz, a Doktor Magik odsyła.
A gdy dostaniemy się na MIT, stawiam kolejkę czerstwych pączków.
Złapmy kilku zbirów z multiwersum.
Kim jest ta dwójka?
To moi przyjaciele. MJ i Ned.
Cześć.
Przepraszam, jak się pan nazywa?
Dr Otto Octavius.
Ale poważnie. Jak się pan nazywa? To dinozaur?
BLOKADA RAMION AKTYWNA
ŚRODKI CZYSTOŚCI
MODELOWANIE BRODY
Jeśli farba nie zejdzie, przyjdź do mnie.
Nie, May.
Najpierw musimy ich znaleźć.
To dokończ misję i przyjdź.
Organizujemy zbiórkę jedzenia.
- Może być. - Mam jednego.
- Muszę lecieć. - Kocham cię. Pa.
Możesz odsunąć kolesia od biurka, ale nie zza biurka.
Co znalazłeś?
Wykryłem zakłócenia w pobliżu wojskowego ośrodka badawczego za miastem.
Świadkowie twierdzą, że widzieli tam latającego potwora.
To pewnie ten, którego widziałem na moście.
Niemożliwe.
Zna go pan, prawda?
Na moście wypowiedział pan jego imię.
Norman Osborn.
Genialny naukowiec.
Technologie wojskowe.
Ale był chciwy.
Pogubił się.
- Co się z nim stało? - Męczą nas twoje pytania, chłopcze!
Dobrze.
To ja lecę. Gdzie to jest?
To nie może być on.
Dlaczego?
Bo Norman Osborn zginął lata temu.
Więc albo widzieliśmy kogoś innego,
albo lecisz w mrok, by walczyć z duchem.
Obserwuj drzewa. Nie wiemy, gdzie on jest.
Nie wiem, jak ty to robisz i nie wymiotujesz.
Widzieliście to?
- Nie. - Jest naprawdę ciemno.
- Co się dzieje? - Peter, o co chodzi?
Czujesz mrowienie? Czy to mrowienie? Mrowi cię?
- Widzicie to? - Tak.
- Osborn? - Nie. On był zielony. Ten jest niebieski.
Nie jesteś przypadkiem z innego wszechświata?
Co robi?
Nie wiem. Chyba się ładuje.
Nie podoba mi się to. Łap go.
W lewo, stary!
W lewo!
Co ty mówisz? W prawo!
Nie pomagacie!
O nie. Co się stało?
Peter?
Peter, to ja. Flint Marko.
- Pamiętasz mnie? - Nie jestem twoim Peterem.
Co to ma znaczyć? Co się dzieje, do cholery?
Wszystko wyjaśnię, ale pomóż mi najpierw z tym tutaj.
Dobra.
Spróbuj go otoczyć, a ja wyciągnę wtyczkę.
Do roboty!
Dłużej go nie utrzymam.
Gotowe!
Inny Peter. Dziwne.
Dzięki.
- Przepraszam. - To nic.
Odzyskałem swoje ciało.
To zabrzmi dziwnie, ale to nie jest twój wszechświat.
Inny wszechświat?
- Co? - Tak czułem.
Elektryczność. Jest tu inna.
Podoba mi się.
Spokojnie, kolego.
Przeze mnie tu jesteś.
Masz na myśli wszechświat czy las?
Nienawidzę lasów.
Chodziło mi o wszechświat, proszę pana.
I co teraz?
Mam tak tu stać i udawać, że nie jestem goły?
- Ja tak. - Nie…
Co to było?
- Co mu zrobiłeś? - Wszystko w porządku.
Zabiłeś go?
Mogę wszystko wyjaśnić. Zaufaj mi, proszę.
Nie ufam ci. Nie znam cię.
Co to jest?
Wybrałeś złą stronę.
Connors?
Co?
Znasz tego stwora?
Nie. To nie żaden stwór. To człowiek.
Są z tych samych wszechświatów.
Dr Curt Connors.
Był naukowcem w Oscorp, kiedy tam pracowałem.
Genialny naukowiec.
Dopóki nie zmienił się w jaszczura.
Potem chciał przemienić całe miasto. Szaleństwo.
Żadne szaleństwo, Max. To był kolejny krok w ewolucji.
Dinozaur mówi.
- Jaszczur. - Racja.
A co się tobie stało?
Pamiętam, że miałeś brzydkie zęby, okulary i zaczeskę.
Przeszedłeś metamorfozę?
Wiesz, że mogę zafundować ci prawdziwą metamorfozę.
- Niech zgadnę. W jaszczura? - Dokładnie.
Zamknijcie się. Gdzie my jesteśmy?
- To skomplikowane. - W lochu czarodzieja.
Loch czarodzieja?
Nie ma co koloryzować. To dosłownie jest loch czarodzieja.
Nie interesuje mnie wasza magia.
Chcę posmakować tej nowej energii.
Cześć, Peter.
Pojawili się już ci kolesie?
Jeden od prądu i drugi z piasku.
Tak. Są tutaj, siedzą w zamknięciu.
Super. Zostanę tu i spróbuję naprawić szkody,
- żeby znowu się nie czepiali. - Dobra.
Bez ciebie by mi się nie udało.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Zapytaj go, czy miał być też drzewny potwór
albo naukowiec przemieniony w drzewo.
To zwykłe drzewo.
Drzewo.
Tchórz.
Mamy do podbicia nowy świat.
- Obrzydzasz mnie. - Zostaw mnie w spokoju. Proszę.
Ukrywasz się w cieniu…
Ukrywasz swoją prawdziwą naturę.
Nie!
Nie możesz uciec przed samym sobą!
- Cześć, May. - Cześć.
Jestem w pracy i…
Jest tu jeden z tych, których szukasz.
MYSTERIO MIAŁ RACJĘ
May? Gdzie jest May? Dziękuję.
Oto i on.
Norman, to mój bratanek.
Norman Osborn? Myślałem, że…
Zobaczyłem Spider-Mana na reklamie tego miejsca.
I pomyślałem, że mógłbyś mi pomóc.
Ale ty nie jesteś nim.
Potrzebuje pan pomocy Spider-Mana?
Po prostu się tu przybłąkał.
Nie wiedziałem, dokąd pójść.
Ktoś mieszka w moim domu.
Oscorp nie istnieje.
Mój syn…
Czasami nie jestem sobą.
Jestem… kimś innym.
I gdy on przejmuje kontrolę, niczego nie pamiętam.
- Kto taki? - A teraz jestem tutaj.
W tym mieście.
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
To wszystko nie ma sensu.
Zagubił się.
I nie chodzi mi tylko o kosmos. Ma coś nie tak z głową.
Oni wszyscy tacy są?
Tak.
Wszyscy mają jakieś problemy psychiczne i fizyczne.
Potrzebuje pomocy. Może oni wszyscy jej potrzebują.
Chyba nie chcesz… May, to nie jest mój problem.
Nie twój problem?
May.
U siebie mają większą szansę na uzyskanie pomocy.
Odesłanie ich do domu…
To dla nich najlepsze wyjście.
Dla nich czy dla ciebie?
Rozejrzyj się.
Tym się zajmujemy. Pomagamy ludziom.
To dla nich najlepsze wyjście.
Zaufaj mi.
To nie zmienia faktu.
Spider-Man stanowi zagrożenie!
Zaraz wracamy, a teraz kilka słów o Suplementach DailyBugle.
Jedyna dzienna pigułka, której potrzebujesz.
I skończyliśmy.
Co?
Obserwuję go.
- Jest z ciotką i jakimś nieznajomym. - Na pewno?
- Właśnie opuszczają przytułek. - Nie zgub go.
Dzięki, May.
Do zobaczenia.
On ci ufa. Ja również.
Dzięki za wypranie stroju.
Do zobaczenia.
- To jest pan Osborn… - Doktor.
Przepraszam.
Doktorze Osborn, to moi przyjaciele. Ned i MJ.
Mary Jane?
Właściwie to Michelle Jones.
Fascynujące.
Myślisz, że istnieją inni Nedowie Leedsowie?
Octavius?
Osborn?
- Co ci się stało? - Co się stało z…
- Jesteś chodzącym trupem. - Co masz na myśli?
Umarłeś, Norman.
Lata temu.
Jesteś szalony.
Robi się ciekawie.
O czym pan mówi?
- Przecież tam stoi. Nie jest… - Martwy.
Obaj zginęli. Walcząc ze Spider-Manem.
Było o tym głośno w wiadomościach.
Zielony Goblin przebity przez własny ślizgacz.
A kilka lat później
ty, doktorze Octopus, utonąłeś w rzece ze swoją maszyną.
Bzdury.
Spider-Man próbował zniszczyć mój reaktor fuzyjny.
Więc go powstrzymałem.
Trzymałem za gardło i wtedy…
znalazłem się tutaj.
Daj spokój. Coś wam opowiem.
Akurat spuszczałem Spider-Manowi lanie. Sam potwierdzi.
I wtedy on wywołał przeciążenie. Utknąłem w sieci.
Pochłaniałem dane. Miałem zmienić się w czystą energię…
I wtedy… O cholera.
Prawie zginąłem.
Max, czy ja też umieram?
- Świetnie. Złapałeś kolejnego. - Nie! On nie jest groźny.
Już dobrze.
Co to jest?
To starożytny artefakt. Macchina di Kadavus.
Więzi twoje wadliwe zaklęcie.
Gdy odprawię odpowiedni rytuał, odwróci zaklęcie.
I odeśle ich do ich wszechświatów.
I co wtedy?
Zginiemy?
Dzięki, ale spasuję.
Wypuść mnie stąd.
Peter!
Strange, nie możemy ich odesłać. Jeszcze nie.
Dlaczego?
- Niektórzy z nich zginą. - Parker.
To ich przeznaczenie.
Strange, okaż serce.
W ostatecznym rozrachunku multiwersum
ich poświęcenie znaczy nieskończenie więcej niż ich życie.
Przykro mi, młody.
Skoro mają umrzeć, to umrą.
Peter!
Nie!
- Co robisz?! - Peter, uciekaj. Już!
Właśnie dlatego nie mam dzieci.
- Oddaj pudełko. - Nie.
Boże. Ja umarłem.
Nie umarłeś. Opuściłeś tylko fizyczną powłokę.
Fizyczną… Co?!
Jak ty to robisz?
Nie mam pojęcia.
To nie powinno być możliwe.
Niesamowite uczucie.
To było niesamowite przeżycie.
Ale nie rób pan tego więcej.
Zostaw mnie!
Co to za miejsce?
Lustrzany Wymiar. Tutaj ja nad wszystkim panuję.
Proszę przestać! Porozmawiajmy o tym.
Zrozum, że w multiwersum istnieje nieskończona liczba ludzi,
którzy wiedzą, że Peter Parker to Spider-Man.
A jeśli to zaklęcie się wydostanie, wszyscy trafią tutaj!
Rozumiem. Ale nie możemy wysłać ich na śmierć.
To ich przeznaczenie.
Nie zmienisz go ani nie zmienisz tego, kim są.
A gdybyśmy mogli? Mogli zmienić ich przeznaczenie?
Co pan robi?
Nie oddam…
Oddawaj.
Chwila. Czy to spirala Archimedesa?
Lustrzany Wymiar to geometria? Jesteś świetny z geometrii. Ogarniesz to.
Promień do kwadratu. Podziel przez Pi.
Wyznacz punkty na krzywej.
To koniec, Parker. Wrócę po ciebie, gdy będzie po wszystkim.
Strange.
Wie pan, co jest lepsze od magii?
Matematyka.
Nie rób tego.
Przykro mi, ale…
muszę spróbować.
- Co się stało? - Pokonałem Doktora Strange’a!
- Co?! - Ukradłem mu pierścień.
Bujałem się nad miastem i przeszedłem przez…
ogromne lustro i wtedy wróciłem…
Gdzie on jest?
Jest uwięziony, ale nie wiem na jak długo.
Mogłeś pozwolić nam umrzeć.
Dlaczego tego nie zrobiłeś?
Bo on taki nie jest.
Myślę, że mogę wam pomóc.
Jeśli zdołam was naprawić, to po powrocie wszystko będzie inaczej
i może nie zginiecie, walcząc ze Spider-Manem.
„Naprawisz”?
- Mamy zaawansowaną technologię… - Pomogę ci.
Sam też param się nauką.
Octavius wie, co potrafię.
Naprawisz? Jak jakiś przedmiot?
- Odmawiam. - Nie mogę niczego obiecać,
ale możecie wrócić do domu i mieć szansę.
Drugą szansę.
Czy nie warto spróbować?
Zaufaj mi, Peter.
Gdy próbujesz naprawiać ludzi, zawsze są konsekwencje.
Nie musicie iść. Nie wiedziałem, że potrafisz mówić.
Ale jeśli tu zostaniecie, zajmie się wami czarodziej.
Więc albo idziemy, albo giniemy.
Nie mamy zbytniego wyboru, co?
Ja chcę tylko wrócić do domu.
A ja nie chcę zginąć,
zwłaszcza z ręki jakiegoś przebierańca, więc…
co zamierzasz?
Mam wszystko pod kontrolą.
Co z tym zrobimy?
Musimy ukryć to w bezpiecznym miejscu.
- Weź to. - Co?
W razie kłopotów napiszę ci wiadomość, a ty wciśniesz to i oni znikną.
Idziemy razem z tobą.
Nie, to zbyt niebezpieczne. Już dość pomogliście.
- Siedzimy w tym razem. - Wiem, Ned,
ale nie dam rady, jeśli będę się o was martwił.
Proszę, MJ, weź to. Dla mnie.
Proszę.
- Dobrze. - Dziękuję.
Ale jeśli się nie odezwiesz, przysięgam, że wcisnę przycisk.
- Jasne. - Dobrze. Zrobię to!
Wierzymy ci, Michelle.
Niemożliwe, że to jego dziewczyna. Nie ma mowy.
- Zrobi to. - Bez dwóch zdań.
- Na razie. - Bądź ostrożny.
- Uważaj na siebie. - Ty też.
A więc…
Kto idzie ze mną?
Ja.
Ale jeśli coś pójdzie nie tak,
usmażę was na wskroś.
- Gdzie Connors? - Chciał zostać w furgonetce.
- Dobra. - Systemy alarmowe wyłączone.
May.
Trochę mi głupio, że korzystamy z mieszkania Happy’ego.
Jakoś to przeboleje.
Przepraszam.
Więc to jest twój plan, Peter?
Bez laboratorium, sprzętu. Będziesz czynił cuda w mieszkaniu?
Przyrządzisz nam serum i mrożone burrito w mikrofalówce?
Zjadłbym burrito.
On nas pozabija.
Miejmy nadzieję, że nie.
Pan pierwszy, doktorku.
Co? Mówiłem, że nie potrzebuję naprawy.
Nie potrzebuję naprawy!
Zwłaszcza z rąk nastolatka i przy użyciu jakichś rupieci z szuflady.
O nie.
On coś tam ma.
Czuję to. Dziwna energia.
A to co?
Fabrykator.
Analizuje, projektuje i wytwarza w zasadzie wszystko.
Myślałam, że zepsute łóżko do opalania.
Popatrzcie tylko.
On nas pozabija.
Czip na karku doktora
ma chronić jego mózg przed sztuczną inteligencją,
która steruje mackami. Ale tutaj widać…
Czip jest spalony.
Więc teraz to macki sterują nim, a nie on nimi.
Co by wyjaśniało, dlaczego wciąż jest taki przybity.
BLOKADA RAMION AKTYWNA
Spragniony?
Tak. Napiję się.
Woda słodka czy słona?
Przecież jest pan ośmiornicą.
Co?
Zatem słodka.
Spójrz na to miejsce.
Na te możliwości.
Chodzi ci o mieszkanie?
Tak. Uwielbiam otwarte przestrzenie. Nie!
Mówię o świecie.
Podoba mi się to, kim tutaj jestem.
A z tą mocą…
mógłbym być kimś znacznie więcej.
Dlaczego tu jesteś?
Mam córkę i chcę ją zobaczyć.
Ale on nie odeśle nas do domu,
dopóki nie skończy tego swojego naukowego projektu.
- Ufasz mu? - Nikomu nie ufam.
Co ci się w ogóle stało?
Pracowałem w miejscu,
gdzie eksperymentowano z elektrycznością
wytwarzaną przez żywe organizmy i…
wpadłem do zbiornika z węgorzami.
Żartujesz.
- Ja wpadłem do superzderzacza. - Cholera.
Trzeba uważać, gdzie wpadasz.
Niesamowite.
Technologia i ty.
Kiedy to wszystko się skończy…
Jeśli szukasz pracy
i zechcesz dojeżdżać do innego wszechświata…
Udało się. Naprawdę się udało!
Udało mi się.
- Podniesiesz go? - Już.
- Przepraszam. - Spokojnie, doktorze.
Czy te upokorzenia kiedyś się skończą?
Ty tam! Trzymaj ten swój projekt z dala ode mnie!
Uda się. Trochę wiary.
Powiedział głupiec, który zmienił się w potwora.
Proszę nie ruszać głową.
Nie ruszaj się.
Nie waż się!
Przysięgam, że kiedy się oswobodzę…
Doktorze?
Doktorze Octavius?
Jest tak cicho…
Te głosy w mojej głowie…
Już prawie zapomniałem.
Otto.
Tak. Norman.
To ja.
Popatrzcie tylko.
Jestem ci wdzięczny, chłopcze. Naprawdę.
Nie ma za co.
Jak mogę pomóc?
Tu Peter. Zostaw wiadomość.
Peter, tu Happy. Sprawdziłem kamerę przy drzwiach.
Co to za jedni?
Sprowadziłeś mi do mieszkania cyborga z nogami robota?
A drugi ulepiony z błota. Co jest? Oddzwoń.
Co czujesz, Norman?
Za chwilę znów będziesz sobą.
Koniec z mroczną połową.
Tylko ty.
Tylko ja.
To idzie tutaj.
Powinno już pobierać moc.
Wrócę za chwilę, żeby sprawdzić, ale…
zielone diody znaczą, że utraciłeś całą elektryczność.
No, nie całą.
Wiadomo, że trochę potrzeba, aby mózg działał.
Układ nerwowy też…
Nie wiem, po co mówię ci o elektryczności.
- Mogę o coś zapytać? - Jasne.
To twoje klocki?
Muszę iść. Wrócę za chwilę.
- Coś jest nie tak. - Co masz na myśli?
- Nie podoba mi się to. - Zostaw.
Im szybciej się z tym uporacie,
tym szybciej wrócimy do domu.
- No i gdzie on jest? - W środku.
A my na zewnątrz. Mówiłem, żebyś go nie zgubił!
Chcę obciążające nagranie na Spider-Mana.
Wezwałem już Kontrolę Zniszczeń.
No i się zaczyna.
Wkrótce zaroi się tu od glin.
Peter?
Coś nie tak?
Nie wiem.
May?
O co chodzi?
Co się dzieje?
Co się tak na mnie patrzysz?
Niezła sztuczka. Ten twój zmysł.
Norman?
Norman jest na urlopie naukowym.
- Co jest? - Goblin.
Bez mrocznej połowy? Naprawdę sądziłeś, że na to pozwolę?
Że pozwolę odebrać sobie moc tylko dlatego,
że sam nie widzisz, co może ci dać prawdziwa moc?
- Nie znasz mnie. - Czyżby?
Widziałem, jak cię przymusiła.
Żebyś walczył dla jej szlachetnych pobudek.
Nie chcemy, żebyś nas ratował.
Nie trzeba nas naprawiać!
To nie są nasze przekleństwa.
To dary.
- Norman, nie. - Milcz, piesku.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Obserwowałem cię przez tchórzliwe oczy Normana.
Usiłujesz zdobyć wszystko, czego pragniesz,
a świat próbuje zmusić cię do wyboru.
Bogowie nie muszą wybierać.
My bierzemy.
May, uciekaj!
Mój Boże.
- Coś ty zrobił? - Wolałem cię wcześniej.
Jest na górze. To ten facet z mostu.
Widziałeś to?
Nie uciekaj!
Wystarczająco potężny, by mieć wszystko.
Za słaby, żeby to po sięgnąć!
Mam cię.
Mówiłem ci, że będą konsekwencje!
Twoją słabością, Peter,
jest moralność.
Ona cię dusi.
Czujesz?
Nie zadziałało.
Norman miał rację.
Zaraził się od ciebie tą żałosną chorobą!
Próbowałeś mnie naprawić…
May, uciekaj.
Teraz ja naprawię ciebie.
May, uciekaj.
May!
Peter…
Dobre uczynki nie popłacają.
Możesz mi podziękować później.
Nie!
- May? - Peter.
May. Jestem tutaj.
Jestem tutaj.
Wszystko w porządku?
Już dobrze. Jesteś cała?
Tak. Oberwałam po tyłku.
- Ja też. - To wszystko.
Chyba złamałem żebra.
- To wszystko moja wina. - Nie.
Należało posłuchać Strange’a.
Postąpiłeś słusznie.
Inaczej zginęliby.
Postąpiłeś słusznie.
Nie powinienem się mieszać, May.
Chodzi ci o słowa Normana?
Moje szlachetne pobudki? Nie.
Peter, posłuchaj mnie.
Masz dar.
Masz moc.
A z wielką mocą wiąże się wielka odpowiedzialność.
Wiem.
Wynośmy się stąd.
Dobrze.
Muszę tylko złapać…
- Wszystko dobrze? - Tak.
Więc co ci jest?
Muszę tylko…
złapać oddech.
Dobrze. Oddychaj. Jestem tu.
Nie spiesz się.
Złap oddech, a potem pojedziemy do lekarza.
W porządku?
Pomocy! Potrzebuję karetki. Proszę, niech ktoś…
- Co się dzieje? - Nic takiego.
Nic ci nie będzie.
Muszę tylko złapać oddech.
Jestem przy tobie.
Jestem.
Wszystko dobrze.
Tylko ty i ja.
May?
Spójrz na mnie, May. Proszę.
May?
Co robisz, May? Proszę, obudź się i porozmawiaj ze mną.
Wysiadaj z samochodu!
Puszczaj.
Peter!
- Uciekaj! - Tylko ty i ja.
Przepraszam. Tak bardzo cię przepraszam.
Wyjdź z podniesionymi rękami!
Wychodź albo otworzymy ogień!
Uciekaj!
Wkraczamy! Ruchy!
Tragedia.
Jak inaczej to nazwać?
Co więcej można powiedzieć?
Szkody…
zniszczenia…
Widzieliście to na własne oczy.
Kiedy ludzie się obudzą i zrozumieją,
że wraz za Spider-Manem
podąża chaos i nieszczęście.
Spider-Man niszczy wszystko, czego się dotknie.
A my, niewinni, musimy zbierać resztki.
Relacjonował J. Jonah Jameson.
Dobranoc.
I niech Bóg ma nas w opiece.
Mamy informacje, że wiele osób zostało rannych
i możemy potwierdzić,
że przynajmniej jedna osoba nie żyje.
Nadal nic?
Nie.
Nacisnę przycisk.
- Co? Nie. - Miałam zaczekać, ale…
- zrobię to. - Chciałabym go zobaczyć.
- Ned? - Tak?
- Zrób tak jeszcze raz. - Dobra.
Chciałabym go zobaczyć.
Chciałabym zobaczyć Petera.
Lolu, miałaś rację. Jestem magiem.
- To on? - Tak. To musi być on.
- Peter! - Hej, Peter!
Cześć.
Nie, nie. Już dobrze. Nie jestem zły.
- Kim jesteś? - Jestem Peter Parker.
- To niemożliwe. - Jestem Spider-Manem.
W moim świecie, ale wczoraj
znalazłem się…
w tym miejscu.
Teoria strun.
Wielowymiarowa rzeczywistość.
I przeniesienie materii.
- To wszystko prawda? - Tak.
Wiedziałem!
To pewnie sprawka zaklęcia.
Zaklęcia? Takiego magicznego?
- Nie ma żadnego zaklęcia. - Nie ma.
Magia też tu istnieje?
- Znaczy… - Milcz.
- Nie jest prawdziwa. - Zamknij się.
- Są magowie i takie tam, ale… - Przestań.
Przestań.
- Udowodnij. - Co?
- Że jesteś Peterem. - Nie noszę ze sobą dowodu.
To psuje obraz anonimowego superbohatera.
- Co to było? - Sprawdzam, czy masz mrowienie.
Mam, ale nie od chleba.
Nie rzucaj chlebem.
Jesteś bardzo nieufną osobą.
Szanuję to.
- Popełzaj wokół. - Popełzać?
- Tak. - Nie.
- Zacznij pełzać. - Po co?
- Bo to za mało. - Aż nadto.
- Wcale nie. - Tak.
- To jak trzymam się sufitu? - Zrób to.
Ned.
Moja lola pyta, czy mógłbyś zmieść pajęczynę.
- Skoro już tam jesteś. - Jasne.
Dziękuję.
Może być?
Na razie.
Otworzyłem portal do nie tego Petera Parkera.
Próbuj, aż znajdziemy prawdziwego.
Bez urazy.
Do dzieła.
- Znajdź Petera Parkera. - Co to za pierścień?
Znajdź Petera Parkera.
Znajdź Petera Parkera!
Świetnie, jakiś przypadkowy koleś.
Cześć.
Przepraszam, że tak przeszedłem przez…
Właśnie zniknęło.
Jesteś Peter?
Tak. Peter Parker.
Zobaczyłem was…
Witam.
Chwila. To nie jest wasz przyjaciel.
Też jesteś Spider-Manem. Dlaczego nic nie powiedziałeś?
Zwykle się z tym nie obnoszę.
To psuje obraz anonimowego superbohatera.
Powiedział to samo.
Lola pyta, czy możecie posprzątać po sobie pajęczyny?
- Przepraszam, lolu. - Oczywiście.
Idę spać.
- Dobranoc. - Dobranoc, lolu Neda.
To może wydać się dziwne, ale…
szukam waszego przyjaciela, odkąd tu trafiłem.
Po prostu czuję, że…
- potrzebuje mojej pomocy. - Naszej pomocy.
- To prawda. - Nie wiemy, gdzie jest.
Szczerze mówiąc, w tej chwili ma tylko nas.
Czy jest jakieś miejsce,
gdzie mógłby pójść, które jest dla niego ważne?
Na przykład miejsce, w którym mógłby…
Uciec od wszystkiego?
Dla mnie był to szczyt Chrysler Building.
Empire State.
- Lepszy widok. - To prawda.
Tak.
Chyba znam takie miejsce.
Przykro mi.
Peter, jest tu…
ktoś do ciebie.
Co?
Czekajcie.
Przykro mi…
z powodu May.
Mnie również.
Rozumiem, przez co…
Tylko mi nie mów, że rozumiesz, przez co przechodzę.
Ona nie żyje.
To wszystko moja wina.
Umarła na próżno.
Naprawię swój błąd.
- Peter… - Proszę. Nie!
Nie pasujecie tutaj. Odeślę was do domu.
Tamci faceci są z waszych światów?
Więc zajmijcie się nimi.
Jeśli umrą, jeśli ich zabijecie…
to wasza sprawa.
Nie mój problem.
Już mnie to nie obchodzi.
Skończyłem.
Przykro mi, że was w to wciągnąłem…
ale musicie już wrócić do domu.
Powodzenia.
Mój wujek, Ben, został zabity.
To była moja wina.
Straciłem…
straciłem Gwen. Moją…
To była moja MJ.
Nie zdołałem jej uratować.
Nigdy sobie tego nie wybaczę.
Ale żyłem dalej. Starałem się…
robić swoje, być…
przyjaznym Spider-Manem z sąsiedztwa, bo tego by chciała, ale…
w pewnym momencie przestałem się hamować.
Wpadłem w furię.
Zgorzkniałem.
Po prostu nie chcę,
żebyś skończył jak ja.
W noc śmierci Bena
dorwałem rzekomego sprawcę.
Chciałem go zabić.
I dopiąłem swego.
Ale nie poczułem się lepiej.
Sporo czasu upłynęło, zanim…
przebrnąłem przez ten mrok.
Chcę go zabić.
Rozerwać na strzępy.
Wciąż słyszę w głowie jej głos.
Nawet gdy była ranna, powiedziała mi, że postąpiliśmy słusznie.
Powiedziała, że z wielką mocą…
Wiąże się wielka odpowiedzialność.
Skąd wiedziałeś?
Wujek Ben to powiedział.
W dniu swojej śmierci.
Może nie umarła na próżno, Peter.
A więc…
Connors, Marko, Dillon i…
Chyba zdołam naprawić urządzenia dla Dillona i Marko, ale reszta…
Zajmę się Connorsem. Już raz go wyleczyłem. Dam radę.
- Co? Dam radę. - Świetnie.
To świetnie.
Chyba mogę zrobić antyserum dla doktora Osborna.
Myślałem o tym już od dawna.
Musimy wszystkich wyleczyć.
Prawda?
Tak.
Po prostu tacy jesteśmy.
Co?
Wasza trójka…
TOLUEN METANOL
Więc… masz też najlepszego przyjaciela?
Miałem.
Miałeś?
Umarł na moich rękach.
A wcześniej próbował mnie zabić.
Smutna historia.
Koleś.
Uruchom diagnostykę.
Trzymasz się?
Tak. A ty?
Nie zasłużyłaś na to.
- Zniszczyłem ci życie… - Nie.
Spójrz na mnie. Jestem tutaj.
Nigdzie się nie wybieram.
Uporamy się z tym. Razem.
Dobrze?
Tak.
Masz kogoś?
Nie.
Nie mam czasu na sprawy Petera Parkera.
A ty?
To trochę skomplikowane.
Rozumiem. To chyba nie jest nam pisane.
Nie poddałem się.
Trochę to trwało, ale udało się.
- Tak? - Tak. Ja i…
MJ.
Moja MJ.
Można się pogubić.
- Peter? - Tak?
Przepraszam. Chodziło ci o…
- Peter Peter. - Wszyscy jesteśmy Peterami.
- Peter Parker? - To samo.
Komputer.
- Jestem gotowy. - Ja też.
Teraz musimy tylko zwabić ich w jakieś miejsce.
Wyleczyć ich, choć będą chcieli nas zabić,
a potem odesłać ich do domu.
- Używając magicznego pudełka? - Taki jest plan.
Będziesz walczył w ubraniu luzackiego katechety
czy masz swój strój?
Dobrze.
- Pojemniki z siecią. - Dzięki.
A to co?
Płyn do wyrzutni sieci. A co?
- To wyszło z ciebie? - Tak.
- Ty tak nie potrafisz? - Nie.
Jak to w ogóle jest…
Schodzimy z tematu.
Zrobimy w tym miejscu. Z dala od ludzi, więc nikt nie ucierpi.
Zwabimy ich pudełkiem. Na nim im zależy.
Musimy się tylko jakoś tam dostać.
- Otworzę portal. - Co?
- Zostałem magiem. - Serio. Potrafi to zrobić.
Tak, widzieliśmy.
- Serio? - Czaruję jak Strange.
No co ty?
Obiecuję ci.
Nie zmienię się w superłotra i nie spróbuję cię zabić.
Dobra.
Dziękuję.
W porządku. Zaczynajmy. Jak ty to mówisz?
- Spodziewaj się rozczarowania… - Nie.
Skopiemy im tyłki.
Dobra.
Wyleczymy.
Wyleczymy im tyłki.
Wylecz ten tyłek.
Panie i panowie.
Właśnie otrzymaliśmy telefon
od uciekiniera znanego jako Spider-Man.
Prosto z Queens, które spustoszył.
A więc jakie wierutne kłamstwa chcesz nam opchnąć?
- Tylko prawdę. - Jasne.
Prawda jest taka…
że to moja wina.
Przypadkowo ściągnąłem tu tych niebezpiecznych ludzi.
Przyznał się.
Jeśli to oglądacie…
naprawdę próbowałem wam pomóc.
Mogłem was zabić.
W każdej chwili, ale tego nie zrobiłem.
Ciocia nauczyła mnie, że każdy zasługuje na drugą szansę.
Dlatego tu jestem.
Czyli gdzie?
W miejscu, które symbolizuje drugą szansę.
Statua Wolności? Dobry Boże!
On chce zniszczyć kolejny narodowy zabytek!
- Jeśli świat na nas patrzy… - Uwierz mi, patrzy.
Życzcie mi szczęścia.
Wasz Spider-Man z sąsiedztwa go potrzebuje.
Dobra, chłopaki. Bądźcie gotowi.
Prawie skończyłem.
Max był bardzo przemiłym facetem.
Zanim wpadł do…
- zbiornika z węgorzami. - I wszystko jasne.
Znowu to samo.
- Wszystko w porządku? - Moje plecy.
Są trochę napięte od tego bujania się na sieci.
Też mnie łupie w krzyżu.
- Naprawdę? - Tak.
Rozciągnąć cię?
Tak.
Poproszę.
- Gotowy? - Tak.
Właśnie tak.
I jak?
- Pomogło. - Co nie?
Jest dużo lepiej.
Ale fajnie. Zawsze chciałem mieć braci.
Wytwarzasz płyn do sieci we własnym ciele.
Wolałbym o tym nie mówić.
Nie chciałem…
- Droczysz się ze mną? - Nie.
Nic z tych rzeczy. Tylko że…
My tak nie potrafimy. Ciekawi nas, jak to wygląda u ciebie.
Jeśli to zbyt osobiste, to nie wnikam. Ale to świetna sprawa.
Chciałabym wam powiedzieć, ale ja tego nie robię…
To jak oddychanie. Po prostu to samo się dzieje.
Sieć wylatuje tylko nadgarstków czy…
z innych miejsc też?
- Tylko nadgarstki. - I zawsze tak możesz?
Bo mi ciągle brakuje sieci. Muszę wytwarzać ją w laboratorium.
- I to jest strasznie uciążliwe. - Domyślam się.
Właściwie to przytrafiło mi się to kiedyś.
- Przyblokowało mnie. - Dlaczego?
Kryzys egzystencjalny.
Coś o tym wiem.
Z jakimi najbardziej dziwacznymi łotrami walczyliście?
- Niektórych już poznałeś. - Dobre pytanie.
Walczyłem… z kosmitą
zrobionym z czarnych glutów.
Ja też walczyłem z kosmitą. Na Ziemi i w kosmosie.
- Był fioletowy. - Też tak chcę.
Niesamowite, że walczyłeś w kosmosie.
Jestem cieniasem.
Walczyłem z Ruskiem w mechanicznym nosorożcu.
Dlaczego powiedziałeś, że jesteś cieniasem?
To nieprawda.
Dzięki. Doceniam to. Nie mówię, że jestem…
Ale tak sobie wmawiasz. Może powinniśmy…
Jesteś niesamowity.
Przyjmij to do wiadomości.
- Tak, jasne… - Jesteś niesamowity.
Jesteś niesamowity.
- Dzięki. - Powtórz.
Dzięki, potrzebowałem tego.
Dobra, skupcie się. Czujecie to?
Tak.
Co tam, Peter?
Fajnie wyglądam?
Słuchaj.
Oddaj mi pudełko. Zniszczę je,
ale daruję ci życie.
Nie rób ze mnie mordercy.
Dobra, chłopaki. Jest za mną.
Max!
Tęskniłem za tobą.
MJ, łap!
Mam! Zamknij portal.
- Nie zamyka się. - Wiem.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Zamykałeś już wcześniej?
Nie. Tylko otwierałem.
Max.
Możemy pogadać? Tylko ty i ja.
Patrzcie, kto się zjawił. Mój stary druh, Spider-Man.
Próbuję ci tylko pomóc.
- Nie chcesz mi pomóc. - Chcę.
Jesteś do niczego.
Nie martw się o mnie. Sam o siebie zadbam.
Przykułem jego uwagę. Co teraz?
Świetnie.
Gdyby komuś umknęło, jaszczur też tu jest.
Chłopaki, słyszymy się?
- Potrzebuję serum dla Maxa. - Robi się.
- Peter! Serum dla jaszczura. - Dobra!
Gdzie jest pudełko, Peter?
- Flint! Możemy wam pomóc. - Mam to gdzieś!
Przepraszam!
Ohyda.
Mówiłem ci, Sandman. Nikt nie wraca do domu.
Co się tam, do cholery, dzieje?
- Krzyczałem: Peter Dwa! - Myślałem, że Peter Dwa to ty.
Co? Nie jestem…
Nie kłóćcie się! Słuchajcie Petera Jeden.
Coś słabo nam idzie.
Jesteśmy do bani.
- Nie wiem, jak działać w drużynie. - Ja też.
Ja wiem. Byłem w drużynie.
Nie chcę się chwalić, ale dobra.
- Byłem w Avengersach. - Avengersach?
- Tak. - To świetnie!
- Dzięki. - A co to takiego?
- Nie macie Avengersów? - To kapela? Grasz?
Nie. Avengersi to najpotężniejsi…
- Jak to ma pomóc?! - Nieważne.
Skupmy się, zdajmy na mrowienie, i skoordynujmy ataki.
Dobrze.
Wybierzmy jeden cel.
- Zdejmujemy jednego po kolei. - W końcu dotarło.
Peter Jeden, Peter Dwa.
Peter Trzy.
- Do roboty. Gotowi? - Chwila!
Kocham was, chłopaki.
Dziękuję.
Zaczynamy.
Dobra, Spider-Mani.
Najpierw Sandman.
Zwabię go do środa statuy.
Spotkamy się na szczycie.
Chodź tu!
- Witam, doktorze Connors. - Cześć, Peter.
Peter Jeden!
Mam.
Flint! Chcemy ci pomóc!
Jestem na górze!
Potrzebuję serum!
Już idę!
Czekaj za swoją kolej.
Doktorze, zaraz wracam.
Już dobrze, Flint.
Zabierzemy cię do domu.
Po prostu zostań tutaj.
Jak go zatrzymać? Jest potężny jak nigdy.
Reaktor łukowy. Musimy go z niego zdjąć.
Nie zabierzecie mi go.
Tak nic nie zdziałasz.
Musimy zrobić to z bliska.
Peter Dwa, na prawo. Peter Trzy, na lewo. Za mną.
Próbuję, ale się nie zamyka.
W porządku. Spróbuj jeszcze raz. Nie przestawaj.
Skup się i zamknij portal.
Zamknij portal.
O nie!
Ned, to jaszczur. Wiejmy stąd.
Uciekajcie!
Connors, stój!
Zostaw ich. Ja się nimi zajmę.
Nie wtrącaj się. Poradzę sobie.
Doktorze Octavius. Nie.
Co robisz?!
Puść mnie!
Już po wszystkim.
MJ!
- Musimy to schować. - Racja.
Gdzie on jest?
Chwilę!
Zanim pan coś zrobi, Doktorze Strange…
Plan Petera działa.
- Jaki plan? - Uzdrawia ich.
Doktorze Connors?
Witamy z powrotem.
A niech to.
Otworzyłeś portal?
Tak, proszę pana.
Max.
Max?
Bez obaw. Wyczerpałem się.
Na pewno?
Znów jestem nikim.
- Nigdy nie byłeś nikim, Max. - Byłem.
Nie widziałeś mnie.
Mogę ci coś powiedzieć?
Tak.
Dobrze wyglądasz. Jesteś tylko dzieciakiem.
Jesteś z Queens.
Masz ten strój.
Pomagasz ludziom.
Myślałem, że będziesz czarny.
- Przykro mi. - Nie przejmuj się.
Gdzieś tam musi być czarny Spider-Man.
Cholerne węgorze.
Potęga słońca…
w twojej dłoni.
Peter?
Otto.
Dobrze cię widzieć, chłopcze.
Pana również.
Dorosłeś.
Co u ciebie?
Pracuję nad sobą.
- Strange, już blisko… - Przestań!
Dwanaście godzin zwisałem nad Wielkim Kanionem!
Wiem…
Bardzo przepraszam…
- Zwiedzał pan sobie Kanion? - Zamiast nam pomóc?
W porządku. To moi nowi przyjaciele.
Peter Parker. Spider-Man.
Są mną z innych wszechświatów. Pomagają mi.
To jest ten czarodziej.
Jestem pod wrażeniem, że dałeś im drugą szansę, młody.
Ale to musi się skończyć, teraz.
Czy Spider-Man wyjdzie się pobawić?
Strange, nie!
Wszystko w porządku?
Tak, nic mi nie jest.
A ty?
Dziękuję, panie Peleryna.
Ned?
MJ!
- Peter? - Ned!
Peter?
- Jesteście cali? - Tak!
Biedny Peter.
Zbyt słaby, żeby wysłać mnie do domu na śmierć.
Nie.
Po prostu sam chcę cię zabić.
Zuch chłopak.
Była tam z twojego powodu.
Być może zadałem cios,
ale ty…
To ty ją zabiłeś.
Peter?
Co ja zrobiłem?
- To ty. - Wszystko w porządku?
Tak. To nie pierwszy raz.
Niezły chwyt.
Niezły rzut.
- To dzieje się naprawdę, czy ja umieram? - To nie zwidy.
Na niebie są jacyś ludzie?
- Muszę lecieć. - Zajmę się nim.
Co się dzieje?
Przedostają się, nie mogę ich powstrzymać.
Musi być jakiś sposób. Proszę rzucić zaklęcie raz jeszcze.
To pierwotne. Zanim je schrzaniłem.
Za późno. Już tu są.
Przybyli z twojego powodu.
- A jeśli wszyscy zapomną, kim jestem? - Co?
Są tu z mojego powodu. Bo jestem Peterem Parkerem?
Proszę rzucić zaklęcie.
Tym razem niech wszyscy zapomną, kim jest Peter Parker.
Niech zapomną…
- mnie. - Nie.
- Ale to by zadziałało? - Tak.
To by oznaczało, że każdy, kto cię zna i kocha…
My…
nie pamiętalibyśmy o tobie.
Zupełnie, jakbyś nigdy nie istniał.
Wiem.
Niech pan to zrobi.
Więc idź się pożegnać. Masz mało czasu.
- Dziękuję panu. - Mów mi Stephen.
Dziękuję, Stephen.
Nadal jakoś dziwnie.
Do zobaczenia.
Na razie, młody.
To chyba koniec. Zaraz wrócicie do domu.
Dziękuję.
Chcę tylko powiedzieć, że…
- Nie wiem, jak to powiedzieć… - Peter.
Wiedzcie, że…
Przecież wiesz. Po prostu tacy jesteśmy.
Tak, tacy jesteśmy.
Muszę znaleźć Neda i MJ.
Dziękuję.
W takim razie do zobaczenia.
- Na razie. - Cześć.
- Boli cię, co? - Tak.
Jesteś cały.
Jestem z ciebie dumna.
- Nic wam nie jest? - Nie.
- Boże. Ty krwawisz. - Nic mi nie jest.
- Na pewno? - Tak.
To dobrze.
Idziemy stąd, nie?
Zapomnicie mnie.
- Co? - O czym ty mówisz?
To nic.
Odnajdę cię i wszystko wyjaśnię.
Sprawię, że sobie o mnie przypomnisz.
Będzie tak, jakby nic się nie stało.
- Dobrze? - A jeśli to nie zadziała?
Co jeśli sobie nie przypomnimy? Nie zgadzam się.
- Nie zgadzam się. - Wiem. MJ.
Musi być jakiś sposób.
Coś wymyślmy. Zawsze jest jakieś wyjście.
Nic nie da się zrobić.
Ale będzie dobrze.
Obiecujesz?
Tak, obiecuję.
Znajdę was, dobrze?
Wiem.
Oby tak było.
Inaczej sama się domyślę. Raz już to zrobiłam i mogę znowu.
Obiecuję, że wszystko naprawię.
Naprawdę nienawidzę magii.
Ja też.
Kocham cię.
- Ja też cię… - Poczekaj.
Powiesz mi, gdy znów się spotkamy.
Dobrze.
Minęło kilka tygodni od wydarzeń na Statui Wolności,
a wyznawcy Spider-Mana wciąż utrzymują,
że ten podły mściciel jest bohaterem.
Gdyby był bohaterem, zdjąłby maskę i ujawnił swoją tożsamość.
Bo tylko tchórz ukrywa swoje oblicze.
Tylko tchórz ukrywa swoje prawdziwe intencje.
Zapewniam was, panie i panowie,
że dotrę do prawdy, choćby się waliło i paliło.
Cześć. Nazywam się Peter Parker.
Nie znasz mnie, ale ja…
Nazywam się Peter Parker. Nie znasz mnie, ale…
Dobra.
Nie do wiary.
Poczekaj. W czym mogę pomóc?
Cześć. Nazywam się Peter Parker i…
poproszę jedną kawę.
Już podaję, Peterze Parker.
Pączek dla mojego kolegi inżyniera.
Że co?
MIT to Inżynierowie. Maskotka.
No tak. Powinienem to wiedzieć.
Jesteś cała w skowronkach.
Wyprę się, jak rozgadasz.
Peter Parker?
Twoja kawa.
No tak. Dziękuję.
Cieszysz się na MIT?
Cieszę się i to dziwne, bo zwykle tak się nie ekscytuję.
Raczej spodziewam się rozczarowania.
Bo wtedy nigdy się tak naprawdę nie rozczarujesz.
Tak?
Właśnie.
Nie wiem. Po prostu tym razem czuję się jakoś inaczej.
No tak.
Chciałem…
Wszystko dobrze?
Już nawet nie boli.
Coś jeszcze?
Nie.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Do zobaczenia.
Skąd ją znałeś?
Przez Spider-Mana.
- A pan? - Też.
Jakiś czas temu straciłem przyjaciela. Czułem wtedy to samo.
Boli, bo odeszli, a potem boli na nowo,
bo pamiętasz, o co walczyli i nachodzi cię myśl:
„Czy to również przepadło?”.
Nie, nie przepadło.
Wszyscy, którym pomogła…
nie pozostaną obojętni.
Naprawdę tak myślisz?
Ja to wiem.
- Proszę o siebie dbać. - Tak. Miło było cię poznać.
Czynsz płacisz pierwszego.
Nie spóźnij się.
EGZAMIN KOŃCOWY PODRĘCZNIK
4-3 Edward, wysłać pogotowie?
Nie. Potrzebna tylko laweta.
Tłumaczenie: Vieslav Korekta: Igloo666
.:: GrupaHatak.pl ::.
SPIDER-MAN: BEZ DROGI DO DOMU
Dobra.
Dobra. Chyba załapałem.
A więc twierdzisz, że jest tutaj całe mnóstwo…
superludzi.
Powtarza to od wielu godzin.
Powtórz jeszcze raz. Przepraszam. Jestem idiotą.
Był sobie miliarder. Miał blaszany strój i potrafił latać. Tak?
I był też wkurzony zielony człowiek.
- Hulk. - Hulk?
A myślałeś, że Zabójczy Obrońca to denna ksywka.
Bo to prawda.
Opowiedz mi raz jeszcze
o tym fioletowym kosmicie, co lubi kamienie.
Coś ci powiem. Kosmici nie lubią kamieni.
Eddie, nie zaczynaj.
Wiesz, co lubią? Zjadać mózgi!
To właśnie robią. Jasne?
Señor, przez niego zniknęła moja rodzina.
Na pięć lat.
Pięć lat?
To bardzo długo.
Może pojadę do Nowego Jorku i porozmawiam z tym…
Spider-Manem.
Eddie! Jesteśmy pijani!
- Popływajmy na golasa! - Raczej nie.
Musi pan zapłacić.
Co się dzieje? Nie! Dopiero przyjechaliśmy. Tylko nie to!
I zniknął.
Bez zapłacenia rachunku, bez napiwków, bez niczego.
Nie rzucaj zaklęcia.
- To zbyt niebezpieczne. - Dlaczego?
Naruszyliśmy stabilność czasoprzestrzeni.
Multiwersum to koncept, o którym wiemy zatrważająco mało.
Sprofanowałeś rzeczywistość…
i zostaniesz ukarany.
Nie było innego wyjścia.
Nie chciałem, żeby tak się stało.
Wanda.
Wiedziałam, że w końcu się pokażesz.
Przeze mnie ucierpieli ludzie.
Nie chcę rozmawiać o Westview.
Więc o co chodzi?
Musisz nam pomóc.
- W czym? - Co wiesz o multiwersum?
Przepraszam, Stephen.
Mam nadzieję, że rozumiesz…
największym zagrożeniem
dla naszego wszechświata…
jesteś ty.
Sprawy wymknęły się spod kontroli.
DOKTOR STRANGE POWRÓCI