/Więc nie przypominam ci już /tamtego człowieka?
/Przez ciebie mam mętlik w głowie.
/Nie wiem już, /kogo mi przypominasz.
Nie jesteś dobrym człowiekiem.
Siedzisz tu cały dzień, nie robisz nic ze swoim życiem,
żyjesz nie wiadomo z czego,
uprawiasz hazard, rozwiodłeś się.
Mroczna przeszłość, zanim cię poznałem.
Potem byłeś gliną, ale cię wykopali.
Założę się, że nie widujesz córki nawet raz na 3 tygodnie.
Tato...
Masz rację.
Masz całkowitą rację.
Jestem złym człowiekiem.
Trapi cię to, co powiedziałem?
Dobrze wiesz, że ja wiem, i że wszyscy wiedzą,
że wziąłeś te pieniądze, nawet jeśli nie mogą tego udowodnić.
Może pewnego dnia to przyznasz,
może nie.
Świat pełen jest ludzi, jak ty.
Ludzi, którym wydaje się, że wszystko im się należy,
zamiast sobie na to zapracować.
Lecz głęboko wewnątrz siebie,
masz to coś, nie wiem... tę iskrę.
To ziarno przyzwoitości.
Powinienem już iść. Muszę się z kimś spotkać.
Matt...
Kiedykolwiek zechcesz... zaglądaj tutaj, dobrze?
- Widzisz, to w tobie lubię. - Co takiego?
Dobry człowiek, jak ty, ma czas dla drania, jak ja.
To jest coś.
Podbijam o 4.
I jeszcze 4.
/Widzisz to?
- Twoja kolej, Matt. - Podbijam.
Odpadam.
No dobra, odwracamy.
Para siódemek.
Dwa trefle. Dziewiątka i dziesiątka.
Pani wygrywa.
Jeszcze te...
Moja działka.
Wybaczcie, chłopaki.
Dość!
Sukinsyn...
20 tysięcy...
dolarów.
Ja odpadam.
Dwadzieścia do ciebie, Matt.
Sprawdzam.
Potrzebujesz dwadzieścia, chłopie.
- Dwadzieścia? - Brakuje ci czternaście.
W porządku. Wszystko gra.
Nie. Nie gra. Zasady kasyna.
- Żadnych długów przy naszych stołach. - Jest dobrze. Jest dobrze.
Matt jest w porządku.
Odbierzesz procent z mojej działki,
jeśli... kiedy wygram.
Jestem pewien, że możemy dojść do jakiegoś porozumienia?
- Dziękuję. - To ja dziękuję.
Nie ma sprawy.
Dwie ósemki, kolego.
Przebij to.
Para waletów.
Przebij to.
Kurwa.
/Pamiętaj,
/jest winien tobie, nie nam.
Przepraszam, wybaczcie. Zaraz wracam.
/Może zapłaci, a może nie, /ty zostajesz w grze.
- Matthew! - Tak?
Zaczekaj chwilę.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Oddam ci pieniądze. Nie martw się.
Nie przejmuję się tym.
- Wiem, że cię zwolniono. - Tak.
- Zastanawiałem się, czy możemy pogadać? - Pewnie.
Mój wspólnik poprosił, żebym porozmawiał z tobą w jego imieniu.
Doprawdy? A któż to taki?
To ten twój wspólnik?
Nie miałem o tym pojęcia...
Tylko się rusz, dziwko.
Chodź tu.
Skurwysynu, na ziemię.
- Na ziemię. - Jezu...
Nie musisz tego robić, Matt.
Ja ich przysłałem.
Odłóż pistolet i puść pana Sharpa, zanim się posika.
Słuchaj... wiesz co?
A może po prostu strzelę mu w pierdolony łeb?
To będzie problem,
bo w dupie mam, czy to zrobisz.
Skurwysyn... Czego chcesz, człowieku?
Jestem posłańcem.
W prawo. Pierwsza nawa.
Panie Connor, chciałbym podziękować za przybycie,
bo, spójrzmy prawdzie w oczy, został pan do tego zmuszony.
Mam nadzieję, że to pana nie rozgniewało?
Cóż, dziękuję za troskę.
Jak mam się do pana zwracać?
Nie masz się zawracać.
Wiesz, naprawdę powinieneś to odłożyć.
Komuś może stać się krzywda.
Niby komu?
Jak zwykł mawiać mój tatko:
"Nie przekonasz się, póki nie spróbujesz."
Panowie...
Blue jest ze mną bardzo długo.
Obawiam się, że zbyt poważnie traktuje swoje obowiązki,
ale ma rację.
Nie musisz się do mnie zwracać w żaden sposób.
Blue będzie moim pośrednikiem medialnym, począwszy od teraz.
Chciałem tylko, żebyś mnie zobaczył
i miał pojęcie, że osoba, dla której teraz pracujesz,
nie jest jakąś istotą bez twarzy.
Więc, niech mam jasność. Teraz pracuję dla pana?
Znam cię.
Spotkaliśmy się dawno temu.
Zanim przejąłeś tożsamość tego gliniarza.
Ty tam byłeś, ja tam byłem.
Pamiętam co myśleliśmy o człowieku, który wszedł głęboko na teren wroga,
wykonał swoje zadanie z doskonałą precyzją
i wydostał się nietknięty.
Wiesz, co naprawdę jest dla mnie zdumiewające?
Człowiek, który w terenie miejskim,
potrafi wejść do 5-gwiazdkowego hotelu, pełnego ochroniarzy,
wykonać zadanie z doskonałą precyzją
i wyjść stamtąd w jednym kawałku, jak pierdolony duch.
Chyba miałem swoje 15 minut, ale teraz jestem, jakby... na emeryturze.
To właśnie w tobie lubię. Poznajesz to?
Twoje weksle. Od trzech bukmacherów.
Milion dwieście trzydzieści pięć tysięcy dolarów... i 65 centów, kutafonie.
Człowieku, ale jesteście dokładni.
Jesteś bystrym człowiekiem, panie Connor.
Nie muszę wyjaśniać, jak je wykupiłem,
albo czy je wykupiłem,
ale te milion z kawałkiem, które byłeś winien innym,
teraz jesteś winien mnie.
Więc to oznacza, że jeśli nie zrobię tego, czego pan zażąda,
zlikwiduje mnie pan?
Ależ nie.
Późno już. Jestem zmęczony.
Blue skontaktuje się z tobą w najbliższym czasie,
a kiedy to zrobi, złoży ci propozycję.
Propozycję, której nie mogę odrzucić?
Możesz odrzucić.
Zechciej wysłuchać naszej propozycji, a może ci się spodoba.
Tak zrobię... tak zrobię.
Nie powinieneś otworzyć?
To twoja córka... i jej ojczym.
Dziś sobota?
Nawet nie wiesz, jaki jest dzień tygodnia?
Matt, co się z tobą dzieje?
Twoja córeczka tam czeka.
Cały czas mówiła o tym, jak spędzicie razem dzień.
Przepraszam...
Daj mi minutkę.
Słuchaj, to mój dzień z córką.
To nie może czekać. Spław go.
Mam tu cholerny nagły wypadek. Jakiś dupek marudzi...
Dobra... coś wymyślę. Jak zwykle.
Przywiozę ją jutro, tylko bądź tutaj, dobrze, Matt?
Będę tu...
Jestem twoim dłużnikiem, stary. Dziękuję... przepraszam.
Tatuś nie może się z tobą dziś zobaczyć. Nie czuje się dobrze.
Spróbujemy porobić coś fajnego przez resztę dnia, dobrze?
Siadaj.
Skurwysynu, zabiję cię.
- Nie chcesz tego zrobić. - A to czemu?
Bo jeśli to zrobisz, staruszek nie podrze twoich weksli.
Człowieku, w dupie mam, czy to zrobi...
Znasz go?
Nie, nie wydaje mi się.
Bruno.
Bardzo, bardzo zły "hombre".
Niestety zachęca Włochów do złego zachowania,
więc musi odejść.
Cóż, chyba nie mam wielkiego wyboru, prawda?
Nie, nie masz.
No cóż...
powiedz staruszkowi, że...
ten gość jest martwy.
To naprawdę dobrze.
Ale pamiętaj,
wszyscy mamy dzieci, tak, jak ty.
Dziękuję za pieniądze.
Pracujemy dla Rządu, ale oni zaprzeczą wszystkiemu,
jeśli tożsamość kogokolwiek z nas zostałaby ujawniona.
Ci dranie zdołali wydostać się nie tylko ponad prawo, ale poza nie.
Dla nich prawo nie ma żadnego znaczenia.
Przezwyciężyli je.
Osobiście wolę nazywać to przedsięwzięcie "ponadprogramową sprawiedliwością".
No co się tak złościsz?
Kogo my tu mamy?
Czy to przez twoje oczy? Tylko na mnie spójrz, ja...
Wspaniałe winogrona.
A to dobre... Limonkowy kram.
Chodźmy rozmnożyć troszkę dolców.
Łap za klamkę.
Cześć. Jak się masz?
Dobrze, dziękuję.
Koreański? Japoński?
- Mówię w obydwóch. - Ja też.
Więc, ten typ był dla ciebie niemiły?
Dobrze, kochanie. Do jutra.
- Pa. - Pa, pa.
Baw się dobrze.
- Będę. - Dobrze. Pa.
Pa.
Cześć, tato.
- Naprawdę mi się tu podoba. - Mnie też.
- Tak tu cicho i spokojnie. - Tak.
Chciałabym, żeby mama i Steve pozwalali mi przychodzić tu samej,
ale martwili się tymi starszymi dzieciakami przy wejściu.
Mama chyba obawia się ich złego wpływu.
Zły wpływ... cóż... chyba ma trochę racji.
Jestem przezorna, tato. Czytałam o tym.
Przezorna... przezorna...
Chyba się domyślam, co mama by na to odpowiedziała.
Jezusie, Mario i Józefie...!
- O mój Boże... - Tak właśnie by powiedziała.
Przynajmniej następnym razem możesz grać jakby... niewiniątko.
- Niewiniątko? - Tak.
- Jestem twoją córką, tato. - Co prawda, to prawda.
Co prawda, to prawda...
Posłuchaj...
jeśli chodzi o wczoraj, ja...
miałem cię odebrać i...
W porządku.
Właściwie to nie w porządku, wiesz...
Źle się z tym czuję. Wiem, że powinienem być przy tobie.
Wiem o tym, tato.
Widziałam po twojej twarzy, że coś cię trapi.
Tak, ale ojciec nie powinien dopuszczać, żeby takie sprawy
zakłócały jego stosunki z własną córką,
więc postaram się, że to się już nigdy nie wydarzyło
i być na tyle odpowiedzialnym, żebyś zawsze mogła na mnie liczyć.
Wiem, tato.
Nie jestem już małą dziewczynką.
Kanapkę?
Proszę, zrobiłam dla ciebie.
Ja "serce" tatę. Co to znaczy?
Ja kocham...
Rozumiem.
- Nie jesteś aż tak głupi, prawda? - Czasami.
Chyba dałem tego dowód w przeszłości, co?
- Sama je zrobiłaś? - Tak.
To smakuje jak masło orzechowe i galaretka, a nie jak galaretka i masło orzechowe.
To chyba jakiś projekt naukowy.
Trochę galaretki z galaretką?
Jesteś jebanym imbecylem, czy co?
Jesteś imbecylem?!
- Pozwól, że... - Ile jeszcze...?
- Zamknij ryj! - Załatwię to...
Zamknij ryj!
Zabrać go stąd!
Co on, kurwa, odpierdala...?
Bobby! Podaj koktajle, dobra?
Cześć.
Tyle tu pięknych kobiet, a ty gapisz się na tego typa?
Wiesz, on trochę dziwnie się zachowuje,
więc pomyślałem, że to może być ciekawe.
Zastanawiałem się, kto to.
Nazywa się Bruno.
- To jakiś gwiazdor filmowy? - Tak jakby.
Ciekawe, czy dałby mi autograf?
Nie sądzę.
Naprawdę nie wiesz, kim on jest?
Nie. Tylko przechodziłem i wpadłem na drinka.
Jestem Drea.
Drea Smalls... w razie, gdybyś był zainteresowany.
Jestem Matt i owszem... jestem.
Jesteś... co?
Jestem zainteresowany.
Napiłbym się drinka. Może usiądziesz i napijesz się ze mną?
- Czego się napijesz? - Tego, co ty.
W tym miejscu, wpatrywanie się uchodzi za złą manierę.
Może być szkodliwe dla zdrowia.
Chyba mogę wpatrywać się w ciebie.
Tego nie wiem.
/To mój człowiek. /Mój człowiek. Znasz go.
/Przedstawiłem ci go.
/Witaj. /Jak się masz?
Więc, co powiesz? Jak się masz? Witaj.
Wszystko w porządku?
- Bardzo dobrze. - Świetnie. Dobrze znów cię widzieć.
To dla ciebie.
Wygląda ładnie.
Mam nadzieję, że masz więcej.
- Więc, powiedz mi... - Co?
- Co oznacza Drea? - Andrea.
Takie zdrobnienie. Co oznacza Matt?
Matt... no wiesz, zazwyczaj oznacza...
Tępy, pechowy sukinsyn,
ale dziś wieczorem, pomyślałem, że być może...
- Być może...? - ...nie będę miał pecha?
- Kiedy będziesz tego pewien, Matt? - Jak tylko dasz mi znać.
Cóż... po prostu ci powiem.
- Chyba właśnie to zrobiłaś? - Mam więcej do powiedzenia. Chodź.
O rany...
Gotujesz?
Tak, gotuję, sprzątam, zmywam naczynia, robię wszystko.
Ale tak naprawdę, to nie gotuję.
Każdy potrafi usmażyć cholerne jajko sadzone.
- Więc... - Więc...?
Opowiedz mi coś o sobie.
Ale co?
Nic o tobie nie wiem.
Całe życie radziłam sobie sama.
Zawsze próbowałam robić coś więcej, niż wegetować.
- Jestem artystką. - Artystką?
Nie artystką od obrazów i takich rzeczy.
Jestem artystką grafikiem.
Projektuję broszury i katalogi.
Teraz pracuję jako wolny strzelec, ale wcześniej, w połowie lat 90-tych,
gdziekolwiek pracowałam, cokolwiek robiłam,
zawsze był nade mną jakiś facet.
Zawsze potrafił wszystko lepiej i mówił mi, co powinnam robić,
żeby być wystarczająco dobra.
Po tych wszystkich latach zdałam sobie sprawę,
że to, czego mi trzeba, to żeby urósł mi fiut.
Chyba lubiłbym cię znacznie mniej, gdybyś miała fiuta.
Zwłaszcza, gdyby był większy od mojego.
- Wiesz, o co mi chodzi? - To chyba niemożliwe.
Moja ulubienica.
Cześć, chłopaki.
- Cześć, Bruno. - Jak się masz, słodziutka?
- Jak się dziś miewasz? - Może wrócisz ze mną do domu?
Bruno...
Czego się, chłopcy, napijecie?
Daj mi buziaka. Daj mi małego buziaka.
- No dalej, daj mi małego buziaka. - Nie, nie jak jestem w pracy.
Proszę cię, daj spokój. Ten twój kierownik to taki... siusiumajtek.
Gdybyś na jego oczach weszła pod stół i zrobiła mi laskę,
udawałby, że nic nie widzi.
Gadaj zdrów.
Zaczekaj, daj spokój... Żartowałem, tak tylko gadam.
Zapamiętasz jedno? Tylko jedno?
Zerżnę cię w dupę, kiedy tylko zechcę.
I to będzie zdrowe.
Chyba leci na ciebie, szefie.
Przysięgam, że też to czuję. Tylko udaje nieprzystępną.
Bruno...
Jak się masz? Siadaj. Czekaliśmy na ciebie.
Mój przyjaciel pochodzi z Korei Północnej.
Posiada 2.5 miliona fałszywych zielonych.
Widziałem próbkę, widziałem matryce, widziałem produkt.
Panowie, przeproszę was na sekundkę.
Wiem, że to nie wypada i bardzo żałuję, ale...
zauważyłem, że wraz ze swoją silną charyzmą,
był pan niegrzeczny w stosunku do pewnej młodej damy.
Chodzi o kelnerkę... Emily?
- Tak... - Tak.
Poczułem się tym troszkę urażony i zastanawiałem się, czy...
byłby pan gotów ją przeprosić?
- Emily? - Właśnie.
Chcesz, żebym ją przeprosił?
Nie śmiejcie się, zrobię to. Naprawdę.
- Rozumiem, że ona wiele dla ciebie znaczy? - Tak, to miła dziewczyna.
- Wiesz co? - Co?
Sprawiłeś, że mi wstyd. Przysięgam na Boga. Bez kitu.
Przepraszam. Nie chciałem. Pozwól, że ci to wynagrodzę. Serio.
Dobrze.
Kiedy pierdolę w dupsko, wycieram chuja w firankę.
- To bardzo miłe. - Brać go...
Czekaj, czekaj...
Chłopcze, chłopcze... Pogadajmy. Nie jesteś głupcem.
Co... co cię tu sprowadza?
Ten Koreańczyk... ubijaliśmy interes. Jestem biznesmenem.
Powiedziałbym, że mamy 2 minuty, zanim zjawi się policja.
Trafiłeś tu w dziesiątkę.
Mam diamenty, mam pieniądze, mam wpływy, władzę, panienki.
Powiedz, czego chcesz.
Przecież nie przyszedłeś tu po mnie, prawda?
Niestety tak.
/Ale pamiętaj,
/wszyscy mamy dzieci, /tak, jak ty.
Użyj go, albo odłóż, kowboju.
Skąd masz moje klucze?
Buchnąłem zapasowy komplet, jak cię nie było.
Zrobiłem kopie i podrzuciłem, zanim się zorientowałeś.
- Profesjonalny z ciebie szpieg. - Zgadza się.
Ktoś miał pracowitą noc.
Cóż, wiadomości rozchodzą się szybko?
Staruszek... on wie wszystko.
Czasem nawet zanim coś się wydarzy.
Krew jeszcze nie wyschła, a staruszek już wiedział, że pociągnąłeś za cyngiel.
Był bardzo zadowolony.
Powiem, że miałeś szczęście.
Bo jesteś zazdrosny.
Premia od staruszka.
Mówiłem mu, że nie zasłużyłeś, ale on mnie nie słucha.
Nie jesteś gotowy? Znowu? Jezu Chryste...
Jezus Chrystus? Kiedyś modliłem się do Niego,
ale chyba nie było dla mnie nadziei.
Słyszałem, że wpadłeś w zeszłym tygodniu. Chciałeś się ze mną widzieć?
Jest pewien gość, imieniem Blue. To nie prawdziwe imię, to ksywka.
Siedzi po uszy w szajsie. Może da się coś o nim znaleźć?
Dobra. To nie moja działka, ale spróbuję.
/No cóż...
/...zobaczymy...
Zostawili mi gałązkę z parku,
a w niej micro chip.
Pojedzie do Szanghaju.
Podsłucha dla mnie piątkową rozmowę.
Upewnij się, że zostanie przemycony do Szanghaju.
Dziś w nocy.
Zajmij się tym.
Nie chcę usłyszeć, że coś poszło nie tak.
Zabawimy się.
Policja. Chcemy zadać kilka pytań.
W czym mogę pomóc?
Zostaw mnie, człowieku...
Kto was nasłał?
- Metr osiemdziesiąt... - Tak?
...gładko ogolony, nosi niebieski garnitur.
Arogancki kutas.
Bardzo dziękuję.
Matt!
Butelki nie mogą strzelić do ciebie!
Wystawiłeś mnie.
Gówno prawda.
Spokojnie, Matt. Jestem po twojej stronie, pamiętasz?
Typy, których przesłuchałem, najpierw przemawiając im do rozsądku,
podały mi dokładny opis kogoś, wyglądającego dokładnie, jak ty.
Powiedzieli, że to wyjątkowo nieatrakcyjny, gładko ogolony pan,
dobrze ubrany, ale brzydki jak ostatni sukinsyn.
O rany... pasuje do mnie i do kilkuset tysięcy gości w tym mieście.
Wiesz co, Blue? Oni mówili o tobie.
Byłeś chyba wtedy w dupę pijany.
Powiedzmy sobie wprost, Matt:
Masz robotę do wykonania.
Facet, którego ci pokazałem miał być martwy wczoraj,
a jest już prawie jutro.
Masz rację.
Muszę dopracować szczegóły akcji i pracuję nad tym.
Matt?
Cześć, kochanie. Jak się masz?
Cześć... Becky jest w szkole.
Nie przyszedłem do Becky.
Steve miał mieć dziś wolne, przyszedłem zobaczyć się z nim.
Powinieneś zadzwonić.
Wiesz, kiedy dzwonię, wymyśla jakieś gówniane wymówki,
że niby nie może, wiesz...
Nie o to mi chodziło. Steve'a nie ma.
Musiał się czymś zająć,
więc obawiam się, że przyjechałeś na daremno.
Wcale nie... Zobaczyłem ciebie.
Wspaniale wyglądasz.
Zawsze potrafiłeś słodzić.
Napijesz się kawy?
Może innym razem?
Mógłbyś zostać na obiedzie.
Steve do tego czasu wróci
i będziesz mógł porozmawiać z nim o czymkolwiek, co cię trapi.
- Niestety, to nie może czekać. - Dobrze.
Jest Steve?
Potrzebujesz następnej przysługi?
Przydałby się masaż jąder. Pomożesz?
- Jest w swoim biurze. - Dzięki, wodzu.
Co on tu, kurwa, robi?
Co to ma być?
To moja sekcja.
Wydział do zadań specjalnych.
Dostajemy zadania na pół roku, na rok.
Idziemy tam, gdzie nas wyślą.
Przestępczość zorganizowana, handlarze narkotyków,
cokolwiek.
Wiesz, w końcu możesz kąsać, długo na to czekałeś, więc...
cieszę się, że ci się udało. To dobrze...
To miło...
Przejdźmy się.
Przepuściłem tego Blue przez bazę danych.
To zarówno prawdziwe imię, jak i pseudonim.
Część z nich nie żyje, 40 procent siedzi w pierdlu,
a reszta to takie płotki, że prawie ich nie widać.
Coś mi mówi, że gość, którego szukasz, to nie krasnoludek.
Na pewno nie. Co jeszcze masz?
Nie wiem, czy w ogóle powinienem ci to mówić, ale...
gdyby był w bazie, informacje byłyby konkretniejsze,
ale popytałem tu i tam, znam gościa, federalnego,
solidny facet, ufam mu.
On też popytał i znalazł kogoś,
kto zna kogoś, kto zna kogoś,
kto znał faceta, który zwykł tak siebie nazywać.
- Blue. - Tak...
I co ten, który znał kogoś, kto znał kogoś,
miał do powiedzenia?
Powiedział, że Blue to bardzo poważna postać.
Jakby duch.
Jeden z tych, których odciski palców nie figurują w żadnej bazie danych,
jakby w ogóle nie istniał.
Posłuchaj Matt, uważaj na siebie.
Nie chcę być tym, który powie twojej córce którejś nocy,
że właśnie wyłowiono cię z rzeki.
Masz tupet, pokazując się tutaj.
Po tym, co Steve dla ciebie zrobił, naprawdę masz jaja.
Wystarczająco twarde, żeby rozjebać ci mordę.
Ty pierdolony...
Co jest, kurwa, z tobą nie tak?
- Więc, jaki jest związek? - Związek między czym?
Bruno, Ling... staruszek.
Chcesz rady? Siedzisz w tym wystarczająco długo.
Staruszek mówi, że się tym zajmiesz, więc tak będzie.
A skoro o tym mowa...
Czas na zabawę.
- Widzisz tego tu? - Tak.
To nasz człowiek w środku. Jest nam winien przysługę.
Będzie w kuchni.
Pójdziesz tą uliczką, trzecie drzwi po lewej będą otwarte.
Wejdziesz na drugie piętro.
Czy oni tam, w środku, nie będą trochę niezadowoleni, widząc mnie?
Ależ oczywiście.
Kiedy zajmiesz się chłopcami Linga, pójdziesz schodami do góry,
do prywatnej kwatery i tam znajdziesz pana Linga, bzykającego sobie.
Jeśli się pospieszysz, złapiesz go jeszcze w pościeli.
- Matt, jeszcze jedno. - Tak?
- Kiedy uporasz się z panem Lingiem... - Tak.
...chciałbym, żebyś załatwił naszego człowieka.
Jakie to... urocze.
Mogę się dosiąść?
Naprawdę myślisz, że będę marnował na ciebie czas, białasie?
O cholera...
Skurwysyn.
Zostań tu.
Kurwa.
Niech spojrzę.
To tylko draśnięcie. Nic ci nie będzie.
Zajmiemy się tym później.
To przyjaciel.
To przyjaciel, Matt. To przyjaciel.
Pozwól mi wyjaśnić, Matt...
Żaden skurwiel tutaj nie mówi mi prawdy, co?
Matt...
Pozwolisz mi wyjaśnić?
Coś cię trapi?
- Kim jest Drea? - Drea?
Drea jest kobietą, z którą się przespałeś. Oto, kim jest Drea.
Potrzebowałeś mieć kogoś blisko mnie, co?
Więc natychmiast podesłałeś mi kogoś takiego, prawda?
Nie sądzę, żebym tego potrzebował.
Matt, taka rana będzie bolała jak diabli.
Tak, ale wiesz, jak lubię ból. Wtedy czuję, że żyję.
Coś nie daje ci spokoju?
Nie wiem...
- Czemu nie zabiłeś naszej wtyczki? - Źle bym się z tym czuł.
Matt, żyjesz w nowym świecie. Twój stary świat umarł.
Wszędzie jest pełno sprzeczności. Szczególnie między mną i tobą.
Ty i ja... zabijamy ludzi.
Wierzę, że na to zasługują.
Jak Bruno.
Pomógł Koreańczykom zalać Stany fałszywymi pieniędzmi.
Był też odpowiedzialny za ponad 50 potwierdzonych zabójstw.
Czy teraz czujesz się lepiej z tym, co z nim zrobiłeś?
- Nie. - Nie?
Słyszałem, że zostawił córeczkę, mniej więcej, w wieku Becky,
która każdej nocy, przed snem, płacze, bo straciła swojego staruszka.
Bruno był ostatnim draniem,
ale przypuszczalnie również dobrym tatą, zawsze przy swojej córce,
każdego dnia.
- Jak czujesz się teraz? - Okropnie.
Wrócisz, Matt.
Wiesz o tym, prawda, Matt? Wrócisz.
/Chyba niektórzy nazwą mnie /"brudnym gliną".
/Wprawdzie nigdy nic nie ukradłem, /ale dla niektórych zawsze będę tym złym.
/Steve zawsze był... niewinny jak dziecko, /jak ministrant.
/Nigdy nic nie wziął, /ale... wszyscy i tak go lubili.
/Miał u mnie dług, /bo ocaliłem mu życie.
/W magazynie znaleźliśmy porzucone /pieniądze z narkotyków.
/Wówczas przegrałem większość /pieniędzy na studia córki.
/Żona odeszła ode mnie /i wyrzuciła mnie.
/Miałem długi w całym mieście.
/Te pieniądze były czymś... /gdybym był naprawdę "brudnym gliną",
/mogłyby stać się moim wybawieniem.
/Wtedy nagle pieniądze zniknęły.
/Wraz z moim ówczesnym partnerem, /Jimem Mescow.
/Nigdy nie odnaleziono ani jego, /ani pieniędzy.
/Wydział potrzebował kozła ofiarnego /i nie musieli daleko szukać.
/Poza tym, że ja nie wziąłem /tych pieniędzy.
/Wylądowałem na torze, dostałem cynk /i próbowałem się odegrać,
/ale straciłem wszystko, /do ostatniego grosza.
/Wróciłem więc i chlałem /do nieprzytomności, jak nigdy przedtem,
/w tym samym domku, do którego kiedyś /zabierałem swoje dziewczyny.
/Nie powiedziałem Steve'owi co się stało, /tylko, że tego nie zrobiłem.
/Błagałem go o pomoc.
/Miał u mnie dług /za uratowanie życia, więc...
/skłamał na konferencji prasowej i...
/powiedział, że byłem /wówczas z nim na zasadzce.
/Gdy to powiedział, /nie mieli już na mnie haka,
/nie mogli wsadzić mnie /do więzienia,
/ale wyrzucili mnie ze służby.
/Od tamtego czasu moje życie /wygląda tak, jak teraz.
Nic nie miałeś. Ani pieniędzy, ani pracy.
Miałeś długi w całym mieście.
Jak udało ci się przetrwać?
/Cóż... minęło kilka miesięcy,
/a pewnego dnia moje weksle zostały /w tajemniczy sposób spłacone,
/przez nieznane mi osoby.
/Kilka lat później /znów zaczęło się źle dziać.
/Wróciłem do wyścigów konnych, /nie szło mi w kartach.
/I oto jestem... /pogrążony w długach
/i znów ktoś ma moje weksle.
Co zamierzasz zrobić?
Zakończę to.
Wiesz, wyszłam za Steve'a, żeby uwolnić się od tego wszystkiego.
A to i tak się za mną wlecze.
Jak się masz, Liz?
- Dobrze. - Naprawdę?
Myślałem, że nie pijesz.
Tak... cóż... znów zaczęłam.
Mam nadzieję, że ja tak nie skończę.
Co mogę dla ciebie zrobić, Matt?
Jak się zapewne domyślasz, przyszedłem zobaczyć się ze Stevem.
Jasne... nie ze mną, oczywiście.
Nigdy nie chodzi o mnie. Kiedyś przychodziłeś do mnie, a teraz...
- jakbym w ogóle nie istniała, prawda? - To nieprawda,
ale nie jestem już twoim mężem.
Wiem.
Ale kiedyś nim byłeś.
I wciąż jestem matką twojej córki.
Nigdy o niej ze mną nie rozmawiasz.
O wszystkim rozmawiasz ze Stevem.
Zapytałbyś, co u Becky, jak jej lekcje tańca,
czy nosi aparat na zęby, jakie ma stopnie?
Chciałabym, żebyś ze mną o tym rozmawiał. To nasza córka.
Tak, też bym tego chciał. To zabawne, ja...
nigdy nie byłem najlepszy w małżeństwie i jakoś...
zdaje mi się, że jestem jeszcze gorszy po rozwodzie.
- Cześć. - Cześć.
/Ktoś chce, żebyś umarł.
Co z twoim ramieniem, Matt?
Słyszysz, co mówię? Ktoś chce, żebyś umarł...
Twoje ramię... jest sztywne, nie ruszasz nim. Co się stało?
Ktoś zamierza cię zabić.
To będziesz ty?
Nie sądzę. Mam nadzieję, że nie.
Jeśli pojawi się więcej trupów, ruszę za tobą.
A teraz nie proszę, tylko mówię ci: wynoś się z miasta!
Nie mogę tego zrobić, bo mam u ciebie dług.
Tato!
Matt! Matt! Wracaj!
- Matt! - Tato!
Nie! Przestań! Puść mnie!
Steve... co ty wyprawiasz?
- Ojciec Maloney? - Tak...?
Nazywam się Steve Shacter. Jestem przyjacielem Matta.
Tak, detektyw z policji. Mówił o panu.
Zaczekajcie. Co się dzieje?
Wycofuję się.
- Opuść broń, Matt. - Nie, Blue.
Ty opuść swoją.
Wiesz, co tu wyczuwam?
Boski zmysł wiary.
Trzymasz swój los we własnych rękach, Matt.
Wiesz, masz z powrotem swoje życie.
Tydzień temu szwendałeś się bez celu.
- Spójrz na siebie teraz. - Tak...
pozwól, że o coś zapytam,
chcesz, żebym zabił jednego, ze swych najlepszych przyjaciół?
Dlatego jestem troszkę zdenerwowany.
Steve to świetny glina, zarabia 80 tysięcy rocznie
i właśnie został detektywem.
Dla mnie jest niewinną ofiarą. Coś mi tu nie gra.
Matt, Steve pracował dla obu twoich celów,
używając swojego nowego wydziału,
by ich wspierać i dostarczać informacji.
Z wierzchu miły i czysty, zabije kogoś dla nich
i gładko przeprowadzi śledztwo.
Obaj, Bruno i Ling, pracowali ze Stevem.
Nie jest na liście płac. Jest jednym z nich.
Bardzo trudno mi w to uwierzyć.
Naprawdę trudno.
Czy coś się stało?
Cóż, Matt może mieć kłopoty.
Wie ojciec gdzie on może być? Gdzie jest?
Jedyne miejsca, jakie przychodzą mi do głowy, sam pan na pewno dobrze zna.
Dom, bar, do którego chodzi, miejsca, gdzie lubi grać.
Kilku moich ludzi sprawdza te miejsca, ale chyba nie będziemy mieli szczęścia.
Jest brudny, Matt. Zepsuty do szpiku kości.
Jest brudny, jak ty nigdy nie byłeś.
Jak myślisz, kto zabrał pieniądze z tamtego magazynu?
Teraz opowiadasz bzdury.
Dlaczego?
Wiesz dlaczego? Bo to po prostu nie ma sensu.
Steve'a przyłapano, że kłamał dla mnie. Stracił sporo płatnych dni,
a fakt, który potwierdza, że tego nie zrobił,
to, że został mianowany detektywem 4 lata temu.
Skłamał dla ciebie.
Uratowałeś mu życie, więc skłamał dla ciebie.
To wszystko. Nic więcej.
Czy mówił coś ojcu o tym? O sobie i o mnie?
Obawiam się, że nie mogę powiedzieć. Obowiązuje mnie tajemnica spowiedzi.
Rozumiem, ojcze, ale Matt może skończyć w więzieniu.
Chodzi o to, żeby mu pomóc.
Gdybym wiedział, gdzie on jest, z radością bym panu powiedział, detektywie,
ale nie mam o tym pojęcia.
Czy wspominał o nas?
Już mówiłem, detektywie, cokolwiek Matt mi powiedział,
nie wolno mi o tym rozmawiać.
Rozumiem.
Doceniam pańską pomoc, ojcze.
Jeśli spotka ojciec Matta, proszę, niech do mnie zadzwoni.
Musi się do mnie zgłosić. To trwa już za długo.
Zrobię, co będę mógł, detektywie...
Co się stało? Czy wszystko w porządku?
Jestem policjantem. Ojciec miał zawał serca.
- Proszę zadzwonić na pogotowie. - Oczywiście.
Matt, przez wzgląd na to, jak blisko byliśmy ze sobą,
musisz mi uwierzyć, że Steve jest brudnym gliną.
Chcecie mnie zastrzelić, to strzelajcie w plecy.
Musimy porozmawiać.
Pokaż jakiś dowód tożsamości.
Paskudnie to wygląda. Na pewno chcesz zobaczyć?
Tak.
Pozwól, że cię o coś zapytam.
- Ty to zrobiłeś? - Oszalałeś, Matt? Oczywiście, że nie.
To dobrze, bo...
ktokolwiek to zrobił, znajdę go i zabiję.
Matt, to nie twoja sprawa.
To cię nie dotyczy, tym razem nie wtrącaj się.
Zabierzcie go na posterunek.
To główny świadek. Jeśli zechce adwokata, dajcie mu go,
ale nigdzie nie pójdzie, póki nie dostanę oświadczenia.
Wsadź go do celi i potrzymaj przez 2 godziny.
Niech się wkurwi. Potraktuj go jak śmiecia,
a potem wypuść.
Jak to: wypuść?
Tak, tak... wtedy pójdziemy za nim.
Prawdopodobnie poszuka Blue, żeby go zabić.
Jeśli go znajdzie, drapniemy Matta.
Jeśli Blue zabije Matta, zgarniemy Blue.
Tak, czy inaczej, będziemy wolni i czyści.
Jak mogłeś odwrócić się o 180 stopni, koleś?
Z jednej strony na drugą.
Kiedyś siedziałeś na moim miejscu,
a teraz... jesteś po drugiej stronie.
Siedzisz po uszy w gównie. Jesteś w domu.
Co jest, twardzielu? Nie masz nic do powiedzenia?
Może nie jesteś taki twardy, siedząc na tej ławce?
Może zdejmiesz mi to?
Nie, raczej nie.
Powiem ci, dlaczego...
wydaje mi się, że jest jeszcze sprawiedliwość na tym świecie,
kiedy widzę cię, traktowanego jak szumowinę.
Nie zdejmiesz mi ich, bo wiesz, że spuściłbym ci bańki.
To się nie zdarzy, koleś.
Jak pójdę, zdejmij mu kajdanki. Daj mu jeść, jeśli zechce, obojętnie.
Ale zostaje tu, dopóki Steve nie zarządzi inaczej, zrozumiano?
Wiesz, właściwie to żal mi ciebie.
Niczego się w życiu nie nauczyłeś, prawda, Matt?
Wciąż jesteś tym samym, żałosnym frajerem,
który przejebał wszystkie swoje pieniądze,
a potem z żalu chlał do nieprzytomności.
A mogłeś być jednym z nas.
Tak... powiedz Barnesowi, żeby go wypuścił.
Powiedziałem: wypuśćcie go.
Steve powiedział, żeby cię wypuścić.
Mój pistolet?
Jest w sejfie. Dostaniesz go z powrotem.
Chodź. Tylko spokojnie.
Dobra, ruszamy.
Chcę to zrobić jak należy.
Nawet jeśli nas przejrzał, gówno mnie to obchodzi.
Chcę dostać Blue.
To Blue! Uwaga, wszyscy! Ruszamy!
Dalej! Jedziemy!
Wsiadaj, człowieku!
/Schyl się!
Mam nadzieję, że masz cholerną amunicję!
Co jest...?!
W porządku, w porządku. Wiem jak go znaleźć.
Już dobrze...
Dokąd idziesz, Matt?
Nie uciekniesz od tego.
Wiem, że nie zabiłeś księdza.
- Masz rację, nie zabiłem księdza. - Tak...
Zatem kto?
No dobra... jeśli ci powiem, co zrobisz?
Wykonasz ostatnie zlecenie?
Kto zabił księdza?
Co ty, kurwa, odpierdalasz, Matt?!
Nie możesz od tego uciec!
Staruszek wciąż ma twoje weksle!
Matt! Matt!
Powinienem był zabić skurwiela.
Blue, stul dziób, kurwa.
Mamy tam świrusa, łażącego po ulicach.
- On nie jest świrusem. - Więc kim, u diabła, jest?
- Jest zagubiony. - Zagubiony...
Dostał kontrakt, którego nie wykonał. Teraz może przyjść po nas.
- Nie zrobi tego. - Skąd możesz, kurwa, wiedzieć...?
Blue, on jest zatwardziałym hazardzistą.
Akcja trzyma go przy życiu. Dlatego mamy go w garści.
Sam do nas przyjdzie z sercem w dłoni.
Rozumiesz?
W przeciwnym razie skończy w pierdlu, w wariatkowie albo martwy.
Nalej mi Johnnie Walkera z lodem. Będę tam.
Dziękuję.
Pierdolić staruszka.
Będziesz to pił...?
...czy gadał do tego?
- Co tu robisz? - Szukam ciebie, głupku.
Pozwolisz?
Chciałabym, żebyś o czymś wiedział.
To, co mówiłam o tym, kim jestem i co robię, to prawda.
Nie wszystkie szczegóły, ale uczucia, o których mówiłam...
to była prawda.
Pozwól, że o coś cię zapytam,
całe to piękne kochanie, które mi dałaś...
było od ciebie, czy od nich?
To było ode mnie, ponieważ tego chciałam.
Bo zrobiło ci się mnie żal?
Bo pragnęłam cię.
Zrobiłaś to naprawdę cudownie.
Oprócz ciebie, staruszka i Blue,
wiesz, czy ktoś jeszcze jest w to zamieszany?
Nie mam pojęcia.
Może to tylko my, a może setki innych,
takich, jak my.
- Nie chcę wiedzieć. - To ważne.
Po prostu,
ci ludzie mogą kazać ci zabić własną matkę,
brata, siostrę...
ojczyma twojego dziecka.
Sam nie wiem...
to chyba nie dla mnie.
Przetrwałeś, Matt. Wycofałeś się.
Wycofaj się ponownie.
Już nie uciekam. Czas powrócić.
Matt?
/Pan jest moim pasterzem, /nie brak mi niczego...
Matt?
Matt?!
/...i odrodzę się...
/...choćbym kroczył doliną cienia śmierci, /zła się nie ulęknę...
Wiecie po co tu jesteśmy i wiecie jak jest stawka.
Gdzie Wheeler?
Dostał specjalne zadanie. Nie martwcie się tym.
Rozdzielcie się... i osłaniajcie mnie.
Co tu robisz?
Przyszłam złożyć wyrazy uszanowania.
Będziesz musiała zaczekać na mnie.
Widzę, że przyniosłaś własną broń.
Zgadza się.
Zrobiłem już rozpoznanie.
Najwyższy punkt terenu, na szczycie tego mauzoleum,
wygląda na najbardziej odpowiednie miejsce.
Dokładnie tak sobie pomyślałam.
Skąd wiedziałeś, że to ja?
Dlaczego nie zabiłeś Blue?
Wiesz, niestety opowiedziałeś mi tę smutną historię,
jak straciłem przytomność w tamtym moteliku.
Myślę, że przyszedłeś tam.
Wiedziałeś, że nie mam alibi.
Wróciłeś na posterunek,
ukradłeś towar z magazynu.
Potem zdecydowaliście, żeby zabić mojego partnera.
Facet miał poczucie winy.
Załamałby się. Nie miałem wyboru.
Nie. Myślę, że miałeś wybór.
Chyba nie musiałeś kraść pieniędzy, ani zabijać mojego partnera, ale...
jesteś po prostu szubrawcem, Steve.
Kim jesteś, żeby mnie osądzać?
Kim, kurwa, jesteś, żeby mnie osądzać?
Kłamałem dla ciebie.
Spłaciłem twoje jebane długi, postawiłem cię na nogi.
Jak myślisz, czemu to zrobiłem?
Być może dlatego, że bałeś się, że cię zabiję,
jeśli kiedykolwiek odkryję prawdę.
I może...
też czułeś się w jakiś sposób winny?
Powinieneś był wycofać się, Matt,
kiedy dałem ci szansę.
Mam tam uzbrojonych ludzi.
Nie wyjdziesz z tego żywy.
Wiesz co? Wcale nie zamierzam.
Więc po co tu przyszedłeś?
Przyszedłem, żeby cię zabić.
Tak, no cóż...
Nie przyszedłem sam.
Ja też nie.
Spójrz tam.
Tato!
Rozumiem, rozumiem... Zamknij się.
Ty skurwysynu.
Jeśli chcesz jeszcze zobaczyć Becky, opuść pistolet.
Do cholery! Wstawaj! Wstawaj!
Nie umarłeś! Wstawaj, sukinsynu!
Chodźcie i bierzcie! Skurwysyny! Chcecie?!
Biegnij do taty. Szybko.
Tato! Tato!
Dopierdoliliśmy skurwysynom, prawda Matt?
Właśnie tak to robimy. To nasze życie...
Nie wierzę w ten szajs. Umrę na cmentarzu.
Chcesz zostać skremowany, czy pogrzebany?
Pogrzebany.
Tato! Tato! Nic mi nie jest!
Będziesz skremowany, skurwysynu.
/Tato! /Gdzie jesteś?
Kocham cię.
- Chodźmy stąd. Co ty na to? - Tak.
Wiesz, czego bym bardzo chciała?
Nie bardzo pamiętam.
- Chciałabym mieć psa. - Jakiego?
Owczarka niemieckiego.
- Serio? - Tak.
Już ci mówiłam.
Ile razy mi mówiłaś? Kilka razy?
Tak. Mnóstwo razy.
Dobra, zapytajmy mamy, co o tym sądzi.
Bo wiesz, jeśli się zgodzi, to kupię ci takiego.
Dobrze.
Dobrze mieć cię z powrotem, tato.