Nada particularmente importante ocorría en Londres nunha tranquila tarde de domingo en xuño de 1938.
O evento máis emocionante do día era o cóctel do Sr. Hillary Ames... e, con todo, só o era para el.
Si.
Non, non, meu amigo. O lavadoiro.
O lavadoiro
La-va-doi-ro. Lavadoiro.
Non, nada de bebedoiro.
Pero agora que o dis, cheira parecido.
Un bebedoiro,
O que tento dicirche é que non desauga.
Iso é. E teño cincuenta invitados.
Buscaches un fontaneiro en Londres un domingo?
Chamei a ducias. Ou están no cinema ou de paseo.
Se os fontaneiros queren ascender
terán que tomar o traballo máis en serio.
Hai unha lixeira posibilidade.
Un medio prometeu vir. Hai unha hora,
así que xa ves.
Pero non podo chamar a 50 invitados.
Non podo chamar a xente como Betty Cream
e contarlles o do lavadoiro.
Agarda. Congratúlame,
aquí está o fontaneiro. Adeus.
Pase, pase. Desculpe.
Diga? Si, acaba de chegar agora mesmo. Adeus.
Que alegría tan grande velo. Por aquí.
É que estou coa auga ao pescozo.
Xa verá. Cano desatrancado, tensión aliviada.
Son un poeta, eh?
Bo, aquí está. Vaia peste.
Non hai palabras.
Si, pero parece interesante. Moito.
Como?
Nada máis fascinante que un lavadoiro tapado.
Desculpe?
Un lavadoiro normal e corrente
é unha analoxía da frustración humana.
Créame, sei moito de lavadoiros.
Si, claro. Pero non hai moito tempo. Teño unha festa.
- E van chegar os seus invitados. - Iso é.
- E quere arranxalo. - Iso é.
- Pois precisa a un fontaneiro. - Iso...
Pero eu cría que vostede...
Non, non, por desgraza.
Creo que houbo un malentendido.
Verá, eu veño ver a un vello amigo meu,
o profesor Leigh.
O profesor Leigh está en Escocia. Eu alúgolle o piso.
Pois teño un problema.
E eu que? Eu tamén o teño.
Que vou facer? Son as 4:30.
Sabe, eu quería ver ao profesor...
Invitados como a honorable Betty Cream, que non vai a calquera sitio.
- Que egoísta é vostede. - Como?
Nin me coñece e xa non está interesado en min.
Sabe para que quero ver ao profesor?
Só pensa na honorable Betty Cream.
Pregúnteme pola miña caseira.
Se só lle preocupa cobrar.
O sabe ou lle interesa? Non.
Nin dixo: "Ao corno con Betty Cream,
podo axudalo en algo?"
Vaia, podo?
Grazas a deus.
Xulgárao mal.
- Chámome Adam Belinski. - Hilary Ames.
Estou canso, querido Ames.
E non está Leigh. Coñéceo?
Non moi ben, non.
Un tipo magnífico.
Diría: "Algún problema, Belinski?",
e eu diría: "Non, non, ningún".
Pero el non me tería crido.
Insistiría en que durmise un intre.
Insistiría, asegúrollo.
E ten unha forma encantadora
de facer que un acepte 20 libras.
Parece que se lle fai un favor.
Un tipo extraordinario.
Obviamente. Ben,
eu non adoito facer que ninguén acepte nada,
pero se podo axudalo...
O meu querido Ames, é moi amable pola súa banda.
En absoluto. Déitese un intre.
Perdoe, debe de ser o fontaneiro.
- Boas tardes. - Boas tardes.
Ben, poñémonos a iso?
Desculpe?
Son a sobriña de tío Arn. Do Sr. Porritt.
Perdoe, debe de haber un erro.
Un erro? Non é...?
Claro que si, é o Sr. Ames. Cheira a quilómetros. Chamounos.
Eu diría que ten que ver coa fontanería.
Porritt, o fontaneiro! Si, claro. Pase, quere?
Ben, onde está?
- No cemiterio, con tía Nelly. - Perdón?
Nunca volve ata a noite,
pero o seu problema soaba a tan atrancado
que vou tentalo eu mesma.
Pero é fontaneira?
Non.
Pero levo entre canos e billas desde que vivo co meu tío.
E vino traballar.
É bo fontaneiro, pero un pouco conservador.
- Como? - E vota laborista.
Pero cos canos nunca vai ao gran.
Toquetea por aquí,
e arranxa unha perda por alá,
cando cun bo golpe bastaría.
Si, e faría cachizas o cano.
Ou quizais non.
Nun apuro hai que arriscar.
Déixame probar?
- Non. - O meu querido Ames,
onde está o cíngaro en vostede?
O seu eu aventureiro?
É dos que se visten para contestar o teléfono?
E se saíse mal?
Supoñamos que todo se enlaga
e non hai festa. Afórrase as bebidas.
Tan malo sería? Pero se o consegue...
Por favor, déixeme.
Diantre, fareino. Si, fareino. Vamos.
Cano desatrancado...
Aquí ten. O meu destino nas súas mans.
Vaia!
Tremenda conxestión. Está máis atrancado do que cría.
Non crin que fose tan interesante.
Como llo agradezo.
Non hai de que. Sabe, teño unha festa e...
Seino, pero non creo que poida quedarme. Xa veremos.
Non está vestida para facer de fontaneiro. E que muller o está?
Ben, imos aló.
Estiveron no Ritz?
No Ritz?
Eu si. O sábado pasado.
Estaba a sorber laranxas,
para tonificar o organismo, e díxenme: "Cluny Brown,
tes un billete de 1 libra.
Vai tomar o té ao Ritz".
E fíxeno. Así penso nas cousas.
Era bo té?
Non é polo té. É por escoitalos dicir:
"Por aquí, señorita, por favor",
"Bolos, señorita?".
E apartarme a cadeira.
Non parecía estar fóra de lugar.
Iso é moi interesante.
Non parece estar inhibida.
Especifique. Por que ía estar fóra de lugar?
Eu non cría estalo. É tío Arn.
Sempre me di: "Cluny, non sabes cal é o teu lugar",
"Pensa no teu lugar",
"Debes saber cal é o teu lugar".
Este non é momento para charlar.
Cal cre tío Arn que é o seu lugar?
- Non o dixo. - Non o sabe.
Escoiten, son menos dez.
Ninguén pode dicirlle cal é o seu lugar.
Cal é o meu? Ou o de calquera. Verá,
onde sexa feliz,
alí está o seu lugar.
A felicidade é cousa de adecuación persoal
á súa contorna. Vostede é o único xuíz.
En Hyde Park, por exemplo.
A xente dálles noces aos esquíos.
Pero se vostede lle dá esquíos ás noces,
quen son eu para dicir o contrario?
Importaríalle repetilo?
- En Hyde Park, por exemplo... - Escoiten, suplícollo...
Que día tan marabilloso tiven.
O meu primeiro lavadoiro e o meu primeiro cóctel.
Un martini,
con oliva.
Grazas. Foron moi comprensivos.
- Tome máis. - Debería?
- Por suposto. - Si, grazas.
Síntome estupendamente.
Non podo describilo. Sinto...
Chispeante.
Eu non lembro terme sentido chispeante.
Témome que nunca se sentirá así, querido Ames.
Non é gracioso? Síntome diferente.
Sei o que é. Seino.
Xa me vén,
esa sensación de gato persa.
Sensación de gato persa?
Perdoen, faise tarde.
Nunca é tarde para un gato.
Estás na cama lendo a sección de viaxes
do Daily Mail e desexando viaxar
e preguntándoche se o farás...
E de súpeto es un gato
e comezas a gapear
e saltas pola xanela cara a néboa.
De súpeto a néboa levántase e non é Londres,
é Bagdad.
E a semana seguinte O Cairo.
É fantástico ser un gato
e ler o Daily Mail.
Escoite, implórollo.
Ceos, aí están. Por favor.
- Si? - Son o...
Síntome tan estupendamente,
- ... tan libre. - Cluny Brown! Que fas aquí?
Tío Arn!
Que é isto? Que fas aí?
Fixen de fontaneira, tío, só de fontaneira.
Cluny Brown! Pasou algo que deba saber?
Creo que non.
Porque vin a nota e cheguei a tempo.
- Asegúrollo, tío Arn... - Son o Sr. Porritt!
E danlle alcol a unha rapaza. É intolerable.
- Estou por dicir... - Non coñece ao Sr. Ames.
Nin teño gaña ningunha de coñecelo.
Pero, tío Arn, estes señores foron moi amables.
Xa estamos outra vez. Non sabes cal é o teu lugar.
Agarra as túas cousas. Nunca saberás estar no teu lugar.
Pero cal é o meu lugar? Ou o de calquera?
Cal é o teu?
Se queres dar noces aos esquíos,
quen son eu para dicircho?
Xa basta.
Vas a ir a servir.
Vas ser asistenta nunha casa decente. Vamos.
Non lle paguei. Isto chega?
Non pode mercarme
co seu noxento billete de 1 libra.
Grazas, señores, por todo.
Un súbdito británico que di que un símbolo
do imperio é "noxento".
Permítame.
Noxento?
Discrepo con el absolutamente.
Ames, cando as clases baixas comezan a tirar billetes,
as clases altas deben prepararse.
Desde logo.
Preguntaraste quen son, ou non che importará,
pero paso moito tempo preto do Mayfair.
Non me convidan ás festas, pero eu vou igual.
E coñezo a todos...
Por que vén a xente ás festas?
Porque as hai.
- Por que? - Porque a xente vén.
É un círculo vicioso.
É deprimente.
A xente de festa con Europa en perigo.
Hitler en Viena e Praga e a xente divírtese.
Estou farta de tanto Hitler e Mussolini e...
Betty, sorpréndesme.
Pareces unha moza que só pensa na súa cute.
Gustábache ata que apareceu Hitler.
- E aínda me gusta. - Moitísimo, Betty.
Pero vai haber unha guerra.
Pois deixa de falar e fai algo.
Escribinlle unha carta ao Times.
Xa non hai de que preocuparse.
- Divírtese, Srta. Cream? - Moito.
Srta. Cream, cando a vin
dixen: "A Srta. Cream!". Logo pensei: "Non pode ser".
- Pero só hai unha Betty Cream. - Si.
Tanto balbordo por ela e é insufrible.
Que malos modais.
É fría, crida e cruel.
- Dous martinis, por favor. - Si, señor.
Declarácheste ultimamente?
- Antonte. - Que dixo?
Que non, como sempre.
Non para a pensar.
Se me rexeitase, non llo pediría máis.
Nunca casará.
- Será que non quere. - E que fará.
Non ten ningún talento.
- Ten beleza. - Non significa moito.
Axuda.
Se cadra.
Eu sinto pena por ela. Seguirá pasándoo ben
e acabará como esas bruxas das festas benéficas.
Que pena.
Bo, decidino.
Pedireillo un par de veces máis.
Despois lávome as mans. Saúde.
Saúde.
Vin algo interesante. Un home.
- Hainos a varrer. - Este está en cama. Vide.
Aí está.
Está a durmir a mona.
- Meu Deus! - Que pasa?
- Que? - É Belinski.
Non será Adam Belinski?
Si, Adam Belinski.
- Un gángster? - Que vai, é checo.
Un gran home. É famoso.
- Por que? - É escritor.
É profesor en Praga. Inimigo de Hitler.
Por iso perségueno
Estarán a lle pisar os talóns. Como veu?
- Clandestinamente, sen dúbida. - Que home.
Está como nas fotos.
Mellor, de feito.
Máis nobre,
- Moito máis. - Máis sereno.
E ronca.
Que importa?
- É un liberal! E eu ronco! - E eu!
Pois eu non, e son tan liberal como vós.
- Ola. - Ola.
Sabemos quen é.
Pode estar tranquilo. Son Andrew Carmel.
- Eu John Frewen. - Encantado.
Eu son Elizabeth Cream.
Xa sei. É honorable e non vai a calquera parte.
Non é por ser curiosos,
pero está nun apuro, non si?
Bo, si.
De feito, a non ser que ocorra unha milagre,
non teño casa.
Esa besta, esa horrible besta.
Hitler.
Non sei se me expliquei ben.
Perfectamente. Pero rematou o de falar. Actuaremos.
- Si. Que podemos facer? - Señores.
Creo que se confunden.
Si, si, sabémolo.
Hai tanto pensamento confuso.
Pero agora está vostede aquí. Aclárenos as cousas.
Teño unha idea. Lisquemos de aquí.
Un paso na boa dirección.
Moi ben, pero a un sitio seguro.
Respondemos do profesor.
Por suposto. Algunha suxestión?
Ben, eu diría
que o Ritz é un bo sitio seguro.
Espléndido. Vamos.
Que valor, na súa posición deixarse ver no Ritz.
Grazas por esta agradábel noite.
- A vostede. - Que privilexio.
Veña un día a tomar o té.
Grazas, Srta. Cream. Adeus.
Adeus.
Profesor.
- Está a salvo aquí? - Son xente de fiar?
Quen vive aquí?
Quen ten que facelo.
Profesor, perdón por insistir.
- Como nos honra coa súa confianza... - Si.
Sentimos que as 20 libras que aceptou non son o adecuado.
En absoluto.
Aceptaría 50? Sentiriamos moito mellor.
Moito mellor.
Queridos amigos...
Precisaba 20 libras e deixáronmas.
E iso é todo.
Non é por ser descorteses, pero 50...
Non vemos como pode aceptar menos.
Non deben presionarme máis. Insisto.
- Entendémolo. - Perfectamente.
Pero se xurdise a ocasión en que precisase
outras 30 libras, daranmas vostedes e ninguén máis.
- Prométeo? - Palabra de honra.
Agradecémosllo.
- Adeus. - Adeus.
- Un gran home. - Un gran home de verdade.
Tío Arn, mañá non me terás.
Non.
Quen che coserá os calcetíns?
A irmá Addie.
E o teléfono?
Contestarei eu cando estea. E se non soará.
Xa está todo decidido.
Quen escoitará o que penses?
Non pensarei en nada.
Iso non che gustará, tío Arn.
Es un home ao que lle gusta expresarse.
Por que teño que ir?
É o mellor. Tes sorte.
Unha moza sen preparación, doncela nunha casa no campo.
Volverei se non me gusta?
Se só é que non che gusta, non.
E se o odio?
Non estás en posición de odialo.
E se non me dan para comer?
Daranche para comer.
E se me dan sobras
e paso fame e quedo nos ósos?
- Poderei volver? - Son imaxinacións túas.
E se me pegan?
Non o farán.
- E se o fan? - Pois me escribes.
Pero que che peguen de verdade.
Ten.
Tío Arn, que bo es.
Lembrarame o fogar.
Pensarei en ti de cando en vez.
Concéntrate no teu traballo. Vamos, de apresúrate.
Tío Arn...
As mozas non deixan as súas casas.
As mozas vanse das súas casas porque as botan.
Todo ben, Herbert?
- Si, señor. - Ben.
Roddy nunca se porta tan ben nunha viaxe.
Grazas a vostede. Adoita ser un encordio.
É encantador.
Que amable foi ao coidalo.
Grazas por deixarme.
Veume moi ben.
Por iso me gustan os cans, fanche sentir ben.
Adeus, Roddy. Alégrome de coñecerche.
Non quere deixala. Bo, non llo culpo.
Oxalá puidese volver velo.
Vaia, por que non. E tamén a min, que son can vello.
Grazas, gustaríame.
Escoitas, Roddy? Non é unha despedida.
Por certo, a onde vai?
Vou á Mansión de Friars Carmel.
Diantre, é aí onde vai?
Son veciños meus. Henry e Alice son amigos.
Non vexo o coche de Henry. Levareina eu, Srta...
- Cluny Brown. - Si, claro.
Herbert, colla a súa equipaxe.
- Non quero molestalo. - Parvadas.
Son o coronel Duff-Graham.
É fantástico como un can une á xente.
Diantre, si que o é. Non se me ocorrera.
MANSIÓN DE FRIARS CARMEL
Que podería acougar a Puffy?
Poderías falarlle do xardín.
As flores son tan relaxantes...
Andrew!
Ola, mamá.
- Papá. - Vaia!
Perdoade as présas, pero é importante.
Por iso non telefonei.
- Teño un convidado. - Non é para pórse así.
Os teus amigos son benvidos.
Seino, pero é un caso especial.
Querería traelo eu, pero non podo. Virá mañá pola noite.
- Ou sexa que nolo envías e... - Sei que é raro,
pero é un caso especial.
Está en perigo, ten que liscar de Londres.
Meu Deus, que fixo?
Que non fixo?
Loita por un mundo mellor.
Para que?
Non escoitaches falar dos nazis?
Si, eses alemáns. Tiña ganas de ver a un.
Que veña, desde logo.
Papá, non é un nazi. Loita contra eles. É checo.
Os nazis perségueno.
Papá, estás sobre un volcán.
Os tanques non che axudarán.
Inglaterra precisa os seus propios Belinskis.
Que son os belinskis?
Que son os Belinskis? Réndome. Que que son?
Andrew, non te alteres.
Se precisamos belinskis, producirémolos.
Gran Bretaña nunca falla. Toma o té, querido.
Mamá...
Belinski é o nome do invitado.
Profesor Adam Belinski.
Ben, faremos a súa fin de semana o máis pracenteira posible.
Mamá, non é cuestión dunha fin de semana pracenteira.
É cuestión de vida ou morte.
Non sei canto estará. Unha semana, un ano ou para sempre.
Para sempre? Un descoñecido?
Non é pasarse un pouco?
Renunciou a todo. Non ten cartos.
Está arruinado?
Non digas iso só porque non ten cartos.
Mamá, confío en que sexas amable con el.
Claro. Agora tomemos o té.
Síntoo, teño que volver a Londres.
Acabas de chegar.
Non me iría así se non fose urxente. Moitas grazas.
Andrew,
non será por Betty Cream, non?
Claro que non.
Aténdeo ben. Virei en canto poida.
- Adeus. Adeus, papá. - Adeus.
Non me desgustaría que fose por Betty.
Si. Monta ben a cabalo.
Debería casar con ela.
- Como está vostede? - Que tal?
O coronel Duff-Graham.
Alice, que tal estás?
Charles, que alegría.
Henry, vello. Diantre, que ben estás.
- Charles! - Mirade a quen trouxen.
Roddy non a deixou tranquila, eh, Srta. Brown? E non o culpo.
Encantada, Srta. Brown.
Encantada.
Ben, que alegría.
Vin ao novo párroco. Que tal é?
Espléndido. Monta ben a cabalo.
Por certo, vou ir montar un intre.
- Non vas tomar o té? - Grazas, Alice. Debo marchar.
Morro por saír cabalgar.
Srta. Brown, déixese ver.
Estarei a agardala.
Eu tamén quero a súa compañía, sabedes. E Roddy. Adeus.
- Grazas por todo. - Non, foi un pracer.
Sente, Srta. Brown.
- Podo? - Por suposto.
- Por favor. - Tome un té.
Son moi amables.
Con leite ou con limón?
A verdade, dáme igual.
Entón con limón?
Adoito tomalo con leite, pero probareino con limón.
Pois tómeo con leite.
- Azucre? - Creo que non.
Está segura?
Ben, se non lle importa. Catro.
Probe un bolo.
Grazas.
Saben, non pensaba que isto ía ser así.
Foron os dous tan amables,
aquí estase tan ben.
Nunca vira flores tan bonitas.
É como un parque.
Escoitaches, Alice? Traballa nel todo o día. É o seu imperio.
Quizais algún día me deixe axudala.
Querida, que ben que lle gusten as flores.
Son máis amables do que pensaba.
É máis, non pensaba que o serían.
E eu que temía pasar fame.
E aquí estou, cun té con leite, azucre e bolos.
Podo tomar outro?
Por Deus, tómeos todos.
Non teño tanta fame. Pero agradézollo.
Non se arrepentirán de terme.
Farei todo o posible por agradalos.
Até cousas extra.
- Que tal os seus canos? - Os canos?
Non lles pasa nada malo, non?
Oxalá unha perdese, eu arranxaríaa.
É que ás mozas gústalles a fontanaría?
É moi divertido. E bo para todos.
Cando eu era novo nin falabamos de fontanaría.
De feito, nin tiñamos.
Dígame, Srta. Brown...
Todo o mundo chámame Cluny.
Dígame, supoño que fai moito que coñece ao coronel.
Non, coñecémonos no tren.
Pero é coma se fósemos íntimos.
Vou ter un cachorro.
- Vai ter que? - Un cachorro. Do coronel.
Demo!
Nunca deu un dos de Roddy.
Espero que non lles importe. Non afectará ao meu traballo.
- O seu traballo? - Si, o meu traballo.
Son Cluny Brown.
Envíame a Srta. Postgate. Non me agardaban?
Son a doncela.
É vostede a nova doncela. Agora enténdoo.
Pensaron que era outra persoa, non? Síntoo.
- Cometín algún erro? - Non, non.
En todo caso, nós.
Ninguén o cometeu.
Encantounos vela
e agardamos que sexa feliz
- ... e estea aquí moito tempo. - Grazas.
Syrett, é Cluny Brown,
a nova doncela. Sente, querida, e remate o té.
Sente, querida.
Despois Syrett a levará coa Sra. Maile,
- ... a ama de chaves. - Moi ben, milady.
Alice, teño que pórme con esa carta.
Son tan agradábeis.
- Rematei. - Sígame, Brown.
Brown? Todo o mundo chámame Cluny.
Aquí chamaráselle Brown.
Trabucaríase de tren.
Ou fuxiría cun descoñecido.
Basta xa, Weller.
Esas cousas pasaron e poderían pasar.
Esta é Brown.
A Sra. Maile.
- Onde estaba? - Tomando o té cos señores.
- Como? - Non foi culpa miña...
Xa me informará o Sr. Syrett, se é tan amable.
- Encantado. - Grazas.
Non hai de que.
Quite o chapeu.
Algo terá que facer co pelo.
Podo marchar, Sra. Maile?
Non, por favor. Agradecería a súa opinión.
Estou de acordo con vostede.
Sabía que o estaría, Sr. Syrett.
- O aspecto é parte do traballo. - Iso é.
- Este é o seu primeiro posto. - Si.
Xa vexo.
A min tratarame de señora e ao Sr. Syrett de señor.
E "a miña señora" á señora.
É posible que nunca a vexa,
pero se coinciden na mesma habitación,
vostede non estará.
Verá e non verá.
Oirá e non oirá.
E se a señora se dirixise a vostede, cousa que dubido...
Pero se o fixese,
contestará "si, milady" ou "non, milady",
segundo as circunstancias.
Resultaralle máis fácil cando se poña o uniforme.
- Eu non o tería expresado mellor. - Grazas.
E agora, Weller levaraa á súa habitación.
Pero antes, se hai algo que non deixei claro...
Deixouno todo moi claro. Enténdoo ben.
Por exemplo, se me apetece...
Como dixo aquel señor?
Ah, si. Se me apetece darlles esquíos ás noces,
este non é o lugar.
Agora baixa o profesor.
Syrett, como se chamaba ese home?
É difícil. Como os estranxeiros teñen eses nomes estranxeiros...
- Podo facer unha suxestión? - Adiante.
Pense na pel, kolinsky.
Ah, kolinsky. Kolinsky.
E agora
substitúa "Be" por "Ko"
e xa o ten, señor.
Lembrareino.
Como era esa pel?
O profesor Belinski.
Profesor, encantada de velo.
Moi amable, lady Carmel.
- Encantado, señor. - Encantado.
Tome unha copa de xerez, home.
Profesor, pode quedar aquí canto queira.
Que hospitalarios son.
Pero deberían saber máis de min.
Andrew contóunolo todo.
E sobre o dos nazis,
non se preocupe. Temos ao axente Birkins.
Ese home é unha gran protección.
Teño absoluta confianza no axente Birkins.
Pero os nazis están no continente.
A miña preocupación está aquí, entre nós.
Non teño esmoquin.
A cea está servida.
Sir Henry, non podo sentar con vostede con este traxe.
Eu mesmo púxenme un traxe para cear unha vez.
En Nápoles. Non quixen escandalizar aos nativos.
Pasamos a cear?
Andrew deixaralle un esmoquin. Ten dous.
Hoxe non importa. Pero como favor...
Non é realmente importante, pero ao meu marido
gústalle que me vista para cear.
Se vostede non se viste, el non o fará.
E se el non o fai, eu tampouco o faría.
Que simple e encantador o fai todo.
- Podo dicir algo? - Por favor.
Adiante, Belinski.
"Este trono de reis, esta illa coroada,
este outro Edén, semiparaíso,
esta terra de almas tan queridas,
esta queridísima terra,
esta terra bendita, este reino,
esta Inglaterra."
Por Shakespeare.
Que ben fala inglés.
Que fácil lle sae.
O inglés é a lingua universal.
Iso é pensar con claridade.
De mozo, os meus pais enviáronme de viaxe.
Funme falando inglés e volvín falando inglés.
Non falei unha palabra noutro idioma.
O inglés é a súa afección.
Si, ao meu marido gustoulle viaxar.
Sabes que non, agarimo. Fun a San Petersburgo e vin ao tsar.
Fun a Constantinopla e vin ao sultán.
E ao volver a Londres pareime ante o primeiro bobby que vin
e lle dei grazas ao ceo.
Un home debe quedar no seu fogar.
Eu son cosmopolita por natureza.
Se un nunca sae do seu país
bótase a perder.
A min persoalmente gustaríame pasar
varios meses no estranxeiro.
Que?
Non colla ese anaco, señor.
O da dereita, é moito mellor.
- Que? - Non ten tanta graxa
e é máis grande.
Non se arrepentirá, señor.
Noces aos esquíos!
Síntoo moito.
Que desvergoña! Estou estupefacto!
Unha criada escólleme a carne.
- Será despedida. - Un momento, sir Henry.
Fíxolle caso. Podo preguntar por que.
Porque o outro anaco tiña graxa.
E este é máis magro e máis grande.
E gustoulle máis.
Pero, demo, iso non se fai.
É unha pena. Debería facerse así.
Pensou que durante xeracións
comeron os anacos de carne malos?
É unha forma moi interesante de velo.
E é tan difícil atopar servizo para o campo.
Non debeu tirar a fonte e insultar ao meu amigo.
Que é o que lle dixo?
Lémbroo moi ben, señor.
Foi, se se me permite repetilo,
"noces aos esquíos".
Non ten sentido.
Non, non o ten.
É "esquíos ás noces".
Pero teño unha mente aberta,
e se me din "noces aos esquíos", acéptoo.
Mesmo vostede quizais mo diga cando me coñeza mellor.
Ou quizais pense noutro animal.
Iso é moi profundo para min.
Se me permite, milady,
canto antes sexa despedida, mellor.
Por favor, monsieur Syrett.
Sei que nas normas da cociña
o poder descansa sobre vostede
Sei que como gardián das tradicións inglesas
esa moza ofendeu a súa sensibilidade.
Pero permítame citar a alguén
para quen todo o inglés era moi querido.
"A cualidade da piedade non se obriga,
cae como a suave choiva do ceo."
Por Shakespeare.
Que animado está o meu marido.
El é un home que infunde ánimos.
É. Espero que estea cómodo.
Syrett será o seu valet.
Querida lady Carmel,
teño pouco que ofrecer a un valet.
Non lle importará? É por non ferir a Syrett.
Moi ben. Teño dous traxes,
este e o esmoquin de Andrew,
a disposición de Syrett.
Grazas. Espero que durma ben.
Por certo, hai un reiseñor baixo a súa xanela.
Non debeu tomarse a molestia.
- Boas noites. - Boas noites.
Querido
tío Arn:
Servín
a miña primeira
cea
esta noite.
Asado.
Oh, tío Arn!
Boas noites, Cluny.
Cluny, sinto tela alterado.
Como está, Sr. Belinski?
Santo Deus, como chegou aquí?
Precisamente a Friars-Carmel.
Dígame, que pasou?
É cousa de tío Arn!
Lémbrase do meu tío, non?
Si.
Que máis dá. Aquí estou, cun uniforme.
Sr. Belinski!
Vamos, vamos, Cluny.
Míreme. Eu tamén estou aquí
e nin sequera teño un tío.
E polo menos vostede é unha doncela.
Eu só son un invitado.
E tamén teño uniforme, o esmoquin.
Pero non quero ser sempre unha doncela.
Seguirei sempre tirando fontes,
con botellas de auga quente
e as tardes dos mércores libres.
E só hai cinema pola noite.
E eu que, Cluny?
Son home de cidade.
Gústanme a xente, o tráfico, as luces, o fume.
E que teño?
Un reiseñor común na xanela.
Que ben falar con alguén fóra de lugar.
Si, fale comigo cando queira.
Ábrame o seu corazón.
O mesmo digo.
Sr. Belinski!
Perdóeme, Sr. Belinski.
Non sei que me pasou.
E non é que sexa o meu tipo. Créame, non o é.
Estou seguro diso.
Enténdoo moi ben.
Está contenta por atopar un amigo.
Debemos seguir séndoo.
E ao non ser os nosos tipos...
Sabe,
somos como dous náufragos
que agardan que os rescaten.
Iso é, Cluny.
Pero xa sabe como é ser un náufrago.
Un agarda e agarda e logo deixa de agardar.
Cluny Brown, admitámolo. Estamos en perigo.
Hoxe non somos os nosos tipos.
Pero mañá podemos non parecernos mal.
Se estamos moito aquí, quen sabe?
Podería atoparme tolerable e eu a vostede a máis bela
de todo o condado.
Non é un gran condado, pero non temos outro.
Non, non. Iso non debe ocorrer, Sr. Belinski.
Non debe ser vítima das miñas circunstancias.
E se sentise inclinacións románticas cara vostede non o dubide,
- ... déame unha patada. - Si, darémonos patadas.
Trato feito.
Síntome tan a salvo.
Ben.
Bo, será mellor que marche.
Por que non vai polas escaleiras?
Excelente idea.
Canto llo agradezo.
Síntome moito mellor.
Que durma ben.
Creo que o farei.
Que sorte coñecernos.
Oxalá estivese naquel piso.
Oxalá puidese remangarme e quitarme
as medias e soltar a xunta...
Ben, voume á miña habitación
a soportar o canto do reiseñor.
- Adeus. - Adeus.
Ben, Sra. Maile?
Estou de acordo con vostede.
Pero é tan difícil atopar servizo para o campo.
Que agardaba. Unha doncela sen referencias
e un estranxeiro que nin é diplomático.
Dubidaba se contarllo, pero agora creo que debo.
Ese señor estranxeiro
dirixiuse a min na cea.
- Non! - Si, Sra. Maile.
O invitado dos señores faloume a min como a un igual.
Boas noites.
- Boas tardes. - Sra. Watkins.
- Ola, Birkins. - Sr. Fetlock.
Cluny!
Ola, Sr. Belinski.
Mírese.
Violetas, rosas nas súas fazulas
e todo un xardín. Que ocorre?
- Non o sabe? - É o seu aniversario.
- Non. - Non é o meu aniversario, non si?
- Non sabe que día é hoxe? - Perdín a conta.
- É mércores. - Si?
É o meu día libre. De 3 a 7.
Claro. Perfecto,
encántanme os mércores.
De 3 a 7.
Catro horas para nós.
240 minutos, e se o pensa en segundos...
Cancelarei os meus compromisos. Non lles farei caso.
Cluny, o pobo é noso.
É moi amable, Sr. Belinski,
pero debo dicirllo. Pasou algo.
- Que? - A Sra. Maile ten reumatismo.
- Non a contaxiaría. - Non.
Pero se non me tivese enviado á farmacia por linimento,
non tería coñecido ao farmacéutico.
Así ocorren as cousas.
Pénsao.
Un xeonllo inchado pode cambiar a miña vida.
É...? É tan grave, Cluny?
Bo, non o sei.
Que pensaría se lle convidasen ao té?
E a coñecer á súa nai.
Eu non iría.
Pero xa aceptei.
E fixen o correcto.
Seguro que si.
O Sr. Wilson é o único farmacéutico en quilómetros.
Que emocionante coñecer a un home rodeado de botellas...
E todas elas vitais.
Insinuoume que co tempo
me deixará velo facer un preparado.
Pero é confidencial.
O seu segredo morrerá comigo.
Ben, Cluny,
semella que chegou o seu barco.
A cervexa que ía ofrecerlle é pouca cousa ante esas botellas
e bochas cheas de maxia.
Ben, páseo ben, querida.
Grazas.
- Adeus. - Adeus.
Imos repetilo unha vez máis, Sra. Watkins.
Incline a cabeza de Richard
e bote unha pinga do astrinxente en cada fosa nasal.
Srta. Brown.
E funcionará,
- Sr. Wilson? - Sra. Watkins,
interesaralle saber que despois de usar o meu baño nasal,
ao marqués de Rockamere, gran orador,
entendéuselle con claridade por primeira vez.
Dous xilins, por favor.
Grazas, Sr. Wilson. Vamos, Richard.
Boas tardes.
Srta. Brown, comeríame un par de bolos.
- E vostede? - O mesmo digo.
Entón pasamos á sala?
Sr. Wilson, non notou nada?
- Notar o que? - O meu aspecto.
Bo, sinaleino a última vez.
Dixen que parece intelixente.
Non, non me refiro a iso.
Mire. O xardín da miña cabeza.
Ben, eu non lle poño obxección ningunha,
pero a miña nai xulgarao frívolo.
Pois mellor quítomo.
Grazas. Agardo que o entenda.
Si. Debo conformarme con parecer intelixente.
Entón entramos?
Que habitación tan elegante.
Non é o palacio de Buckingham, pero é o castelo de Wilson.
Pode que lle guste ver este cadro.
Está pintado a man.
Pobre ovelliña.
Non ten moito futuro, non? Só ser comida.
E iso é vital para Inglaterra.
Debería estar orgullosa de servir ao imperio.
Gustaríalle saber onde estamos?
Si, gustaríame.
Botemos unha ollada ao mapa do val.
Fíxese niso!
Son bandeiras de batallas?
Non é unha batalla,
pero si unha vitoria.
Aquí é onde nacín.
E aquí é onde estamos, neste momento.
E aquí é onde penso quedar
o resto da miña vida.
Aquí, nesta mesma casa.
Teno todo tan ben planeado.
E se a casa se queima?
Xa o pensei. Non ocorrerá.
Tomei precaucións.
Vería o pararraios do tellado,
Moulton's Imperial Pinpoint, o mellor.
E...
se algunha vez tivese pequenos Wilson,
espero que a Sra. Wilson
non lles deixe agarrar os fósforos.
Non é pedir demasiado, non?
Non.
É o menos que o Sr. Wilson pode esperar da Sra. Wilson.
Vou avisar á miña nai.
Se, a pesar das miñas previsións, houbese un incendio,
confortaralle saber que son o xefe dos bombeiros
voluntarios de Friars-Carmel.
- Sr. Wilson, non me diga! - Si.
Pagaría a pena un incendio por velo.
Grazas, Srta. Brown.
Mamá.
Estivo descansando.
Vén coñecer á nosa invitada.
Srta. Brown, se non ten ningunha obxección,
tocarei algo ao harmonio.
Tamén toca o harmonio?
Hai algo que non faga, Sr. Wilson?
Elixa vostede.
"Sweet Alice Ben Bolt" ou "Flow Gently, Sweet Afton".
As dúas son preciosas.
Decida vostede por min, Sr. Wilson.
Entón será "Sweet Alice".
E quizais "Sweet Afton" como bis.
Lista, Srta. Brown?
Un cliente.
Que ben que rematase antes da campaíña.
Tiña que rematar igualmente.
Cre que vou atender ao cliente enseguida.
- Non vai facelo? - Pois non.
É privilexio dos grandes negocios que o cliente espere.
Logo agradece que se lle atenda.
Que ben que sexa receptiva á música.
Oílo tocar afectoume.
Vino co seu casco de bombeiro,
subir pola escaleira e salvar a un neno.
Foi tan bonito e tan valente.
Grazas, Srta. Brown.
Esquecíaseme. Teño un cliente, non?
Desculpe.
Si? Que podo...?
Ola?
Que desvergoña!
A mamá gústalle moito.
Como o sabe? Non dixo nada.
Precisamente.
Non malgasta en encomios.
Se fala, é para corrixir defectos.
A min tamén me gusta.
Un par de veces pareceume que me ía sorrir.
Gústanlle as mozas que non pintan a cara.
Se se me permite, a min tamén.
Non me sentaría nada ben.
Tenteino, pero estaba peor.
Todas están peor, pero non o saben.
É o Sr. Belinski.
Ola, Sr. Belinski.
Ola, Cluny Brown.
Sr. Belinski, o Sr. Wilson, o farmacéutico.
Encantado.
Alóxase en Friars Carmel.
Amigo da Sra. Maile ou o Sr. Syrett, non?
Non, convidado de sir Henry e lady Carmel.
Un convidado?
Entendo a súa sorpresa.
Un invitado non adoita coñecer ás doncelas.
É o que lle desconcerta, non?
Exacto, señor.
- Entendémonos, non, Sr. Wilson? - Grazas, señor.
Verá, en Friars Carmel non consideramos
á Srta. Brown unha simple doncela.
Estamos orgullosos da nosa Cluny
e interesados no seu benestar. E nas súas amizades.
Naturalmente. Enténdoo, señor.
- As 7, Srta. Brown. - Como voa o tempo.
Si que voa.
E debemos voar con el.
Vai chegar tarde
e non quero importunar á Sra. Maile.
Ben, marcho correndo.
- Adeus, Sr. Wilson. - Adeus, Srta. Brown.
Grazas pola tarde e por "Sweet Alice".
Unha moza moi meritoria.
Querería falar con vostede.
Estou á súa disposición.
Sr. Wilson, supoño que sopesará as súas intencións
respecto da Srta. Brown tan ben como as súas fórmulas.
Asegúrolle, señor,
que non son dos que convidan a unha rapaza
só por pasar a tarde.
Ben, admito que me preocupaba Cluny,
pero acougou os meus medos.
Sr. Wilson, vostede non tería receitado
un calmante mellor.
- Grazas, señor. - Non hai de que.
- Boas noites. - Boas noites.
Sr. Wilson!
Si, señor?
Non bebe, verdade?
- Non, señor. - Ben.
Sente, Cluny.
Mire, Cluny,
sei que temos un pacto.
Direille unha cousa dos pactos.
Fanse por dous motivos:
un, para cumprilos;
dous, para rompelos.
Non digo que rompamos o noso,
pero tampouco suxiro que o cumpramos.
- Ola, Cluny. - Ola, Sr. Belinski.
- Non puiden vir antes. - Sente.
Que opina do Sr. Wilson?
Chegou o meu barco?
Mire, Cluny.
Aí hai un océano
e no océano hai un barco,
loitando contra a tormenta.
Ese non é o Sr. Wilson.
Pero...
nun porto tranquilo hai un cargueiro.
O seu motor está apagado,
non sae fume da súa cheminea.
Nada o move,
nin o vento nin as ondas.
Ese é o Sr. Wilson.
Alégrame tanto que lle guste.
Sabe, Sr. Belinski,
que sentada na súa sala,
tan acolledora e tranquila
e doce,
co Sr. Wilson tocando o harmonio,
emocioneime.
Por primeira vez
sentín o que é ter un lugar.
Entón a súa nai comezou roncar.
Iso gustoulle?
Non porque roncase,
senón porque era unha nai.
Sabe,
eu son orfa e nunca oín roncar á miña nai.
Pero agora é feliz,
é o que importa.
Sr. Belinski,
son tan egoísta ao falar só de min.
Seguro que algún día chegará o seu barco.
Non se preocupe por min.
Se non chega,
sei nadar ben.
Case me esquezo, a súa botella de auga.
Non a precisará cunha noite como esta.
Si, creo que si.
Teño un pouco de frío.
E podería arrefriar durante a noite.
- Grazas, Cluny. - Grazas, Sr. Belinski.
- Boas noites. - Boas noites.
Si?
Que desvergoña!
- Señor. - Wilson.
Vaia!
Profesor Belinski!
- Andrew! - Que fai aquí?
Despexar as rúas para vostede.
Alégrome de velo, Andrew. Que tal?
Mellor, ao non estar en Londres.
Que tal Betty Cream?
Non paga a pena perder o tempo con ela.
Nin con muller ningunha. Son imposibles, egocéntricas,
insensibles, idiotas. Á primeira que se me achegue...
Que non se me acheguen. É a miña última palabra.
Si, as mulleres son inútiles, salvo como mulleres.
Moi ben dito, profesor. Debo lembralo.
Como está? Téñoo abandonado.
Notou algo sospeitoso?
Algo con aspecto nazi?
Bo, hai unha vaca en particular,
unha pinta.
Miroume mal.
Así é Belinski, sempre quitándolle ferro.
Vostede non valorará a súa vida, pero eu si.
Adicareille toda a miña atención a partir de agora.
Vou ser un pesado e o mundo agradeceramo.
Andrew, eu xa llo agradezo agora.
Pero se me escoitase.
Tenteillo dicir tantas veces. Non estou en perigo.
- Non está en perigo? - Ben, naturalmente si.
Iso parecíame.
Pero como todos os meus compatriotas.
E os ingleses. Vostede, o seu pai, todo o mundo.
Si, claro. Pero non todos somos Adam Belinski.
O seu perigo é maior.
Tan bo é comigo que oxalá fose así.
Claro que o pasei mal até chegar a Inglaterra.
- Estou seguro. - E, por certo,
poderei volver pasalo mal
se publican o meu libro aquí ou en América.
- Que o retén? - Os editores.
Que canallas!
Así que xa ve, temos un período de calma.
Por que non o aproveitamos e relaxámonos? Parécelle?
Non, non me relaxarei.
- Volverei escribirlle ao Times. - Ben.
Non,
alistareime na RAF.
Mellor.
Alístese. Vaia alén do Times.
- Non o diga na casa. - Non.
Bos días, querido.
- Ola. - Ola.
É Betty Cream! Que fai aquí?
Está a pasar a fin de semana.
- E non me di nada? - Que máis lle dá?
- Rematou coas mulleres. - Betty!
Ola, querido.
Por que viñeches?
- A túa nai convidoume. - E aceptaches?
Non quixen dicir que non.
- Non ten sentido. - Non?
Onte sabías que virías?
- Claro. - E non mo dixeches?
Non o preguntaches.
Como o ía supor tras a nosa rifa?
Tivemos unha rifa? Non o lembro.
Isto é demasiado.
Tivemos unha rifa da que todo Londres está a falar.
E que significa para ti? Nada!
Nin recoñeces que a tivemos.
Non quero ferirche, querido.
Se volvemos ter unha rifa, dimo
para que logo podamos falar dela.
- Que parvada! - Deica logo.
Vamos.
Deixoulle as cousas claras.
Ben, merecíao.
Un día alguén casará con ela.
Un tipo decente, o máis probable. Pobre.
Só direi no seu favor que monta ben a cabalo.
Si?
Canto perdín ao backgammon? 3, 6 libras, non?
- Iso creo. - Aquí están.
Unha libra, unha libra dez, dous libras...
Tres libras...
Un, dous, tres, catro, cinco, seis.
Bo mozo, Andrew.
Xa, veu a falarme de Andrew.
Non, vin a falar de Cluny Brown.
Cluny Brown?
Supoño que non saberá quen é.
Debería?
Preguntareille unha cousa.
Quen abriu as súas tres valixas e as súas dúas sombreireiras?
Quen gardou as súas raquetas de tenis?
Elfos, gnomos, ananos?
Xa sei. Cluny Brown.
Ía pedirlle axuda coas botas.
Fareino eu.
Polo que lembro é unha moza mona, un pouco faladora.
Faloulle de min?
Seguro que si, profesor.
É que falou de todo.
Srta. Cream, ten unha forma encantadora de botar flores,
coma se fosen ladrillos.
Gústame.
E si que monta ben a cabalo, demo.
Volvemos a Cluny Brown?
Moi ben. Bo, verá...
Quere a noite libre para ir a un aniversario.
Que emocionante.
Pero así está a situación.
A Sra. Maile e o Sr. Syrett librarana de servir a cea.
Pois todo arranxado, non si?
Non de todo.
Lembre que é a súa doncela persoal.
A pregunta é, Srta. Cream,
poderá vestirse soa sen romper o pescozo?
Iso non o sei.
Ténteo, quere?
O meu cordeiriño, o meu doce...
E se rompe o seu precioso pescozo, grite "Belinski".
E se promete non vir,
a Srta. Brown estará libre.
- Grazas, Srta. Cream. - Un pracer, Sr. Belinski.
Cluny, a noite é súa.
Sr. Belinski, é un amigo.
Non é só o do aniversario da Sra. Wilson,
é que ocorreron cousas.
- Vaia, Cluny! - Si.
O Sr. Wilson faloulle á súa nai de min.
Estaría encantada.
Ben, non dixo que non.
Iso é moi alentador.
E logo falou coa súa tía
e co Sr. Latham, o seu avogado, e con quen puido...
- E con vostede? - Non, trátase diso.
Podería facelo esta noite.
Ou talvez non. Ese é o suspense.
E é tan romántico.
Sr. Belinski...
- Non, non podo contarllo. - Que?
Non me agocha segredos, non si?
Ben, de acordo.
Onte á noite tiven un soño, non lle diga nada ao Sr. Wilson.
Prohíbelle que soñe?
Prohibirmo? Como ía...? Non.
O Sr. Wilson é moi razoábel,
non creo que se opoña aos soños razoábeis.
Pero soñei con vostede.
Cluny, é verdade?
Non sabe que ben estaba cun fez
e como montaba o semental árabe negro.
Ía queimando a area
e levantoume do deserto e sentoume con vostede na cadeira.
Si que montabamos ben.
Dígame, leveina á miña tenda?
A algún sitio levábame,
pero lembrei o pacto e deime unha patada.
E o soño a tomar vento.
Desexaría que tivese ido á súa tenda?
Non, Cluny.
Fixo o correcto.
Non teño tenda en ningures.
Mellor marche. Sorte.
O mesmo digo.
Mamá,
amigos.
Como ben dixeron os romanos,
"tempora mutantur".
É dicir, os tempos cambian.
Hai 65 anos
mamá nin estaba aquí,
e hoxe leva aquí 65 anos.
A tempora desde logo que mutantur.
Grazas.
Pero antes de revisar eses 65 anos ben vividos,
dareilles as grazas por vir celebrar esta ocasión.
Sr. Snaffle, Sra. Snaffle,
Srta. Snaffle, Sr. Tupham,
Sra. Tupham e Sr. Latham.
Talvez notasen que son culpable dunha omisión,
pero cando escoiten o que direi,
ou mellor dito, anunciarei,
concernente a unha rapaza
que non está moi lonxe,
estarán de acordo comigo en que unha omisión pode ser unha admisión.
Non fun eu, son os canos.
Só abrín a billa.
- É o cano, mamá. - Non digas iso.
- Pero se é así. - Vén e cala.
Continuemos. Sesenta e cinco anos...
Sesenta e cinco anos de servizo...
Eu podo arranxalo.
Perdón?
Son sobriña de fontaneiro.
Déanme unhas ferramentas e verán.
Vou por elas, sei onde están.
Preferiría que non o fixese.
É moi fácil. Serán só cinco minutos
e xa nada interromperá o seu anuncio.
Non son a mellor cociñeira de Inglaterra,
pero quen me leve aforrará en fontanaría.
Teña, Srta. Cluny.
Se é a xunta, basta un golpe. Se non, veremos.
Urra!
Conseguiuno. Vino, funciona.
É o meu agasallo para a súa nai.
Sra. Wilson...
Boas noites.
- Boas noites. - Boas noites.
Mamá, que...
Que pasa? A súa nai está enferma?
Non,
só quere que a desculpemos.
- Meu Deus, faise tarde. - Si, debemos marchar.
- É tarde. - Grazas por unha noite encantadora.
- Que non sexa nada. - Iso espero.
Boas noites, Sr. Wilson.
Grazas por deixarme ver, Cluny.
- Fuches unha gran axuda. - Ronald!
Fixen algo malo?
Oxalá non o tivera visto.
Pero se só quería axudar.
Preferiría non falalo
ata que estea presentable.
Que facer cunha muller como vostede?
Sentirse parvo e marchar.
E rápido, profesor.
Darlle uns azoutes.
Iso debería facer.
Darlle uns azoutes.
Soa moi tentador.
Pero educáronme para resistir a tentación.
Vai marchar cos seus instintos primitivos
ou teño que gritar?
Por que é tan maliciosa con Andrew?
Xa vexo.
Agora vén falar de Andrew.
E eu cría que era un asunto persoal.
Seguro que non o é?
Srta. Cream, non lle atopo atractivo ningún,
- Ningún. - De verdade?
Esa cute tan branca, eses ollos azuis,
eses ombreiros torneados,
eses...
Asegúrolle que significan moi pouco para min.
Como de pouco?
Non moito.
Entón, por que está tan peiteado
e cheira como un vendedor de perfumes?
E ben?
- Si, son eu, non? - Témome que si.
Boteime demasiado. Non adoito facelo.
- Por que o fixen? - Iso digo eu.
Sería interesante para un psicanalista.
Xuraría que vin para falar por un amigo.
Pero sería posible
que ao ir pola brillantina, no meu subconsciente
fose por outra cousa?
Betty,
comezo dubidar dos meus motivos.
Querería que marchase, e non só subconscientemente.
Ben, boas noites.
Betty, por que é tan mala con Andrew?
- Vou gritar. - Por que, Betty?
Para espertalos a todos?
Para aflixilos?
Só pode pensar en vostede mesma?
Non ve que podería facer feliz a alguén?
Que pasou?
Syrett, Maile, poden retirarse. Boas noites.
- Boas noites. - Boas noites.
- Quero saber que pasou. - Síntoo moito.
Buscaba o baño e equivoqueime.
E eses libros?
Si, que fago con eles?
Oxalá houbese un psicanalista.
- Xuraría... - Perdoe, lady Carmel.
Escoitei que alguén abría a miña porta e gritei.
Iso pasa facilmente en casas alleas,
confundirse de porta.
Meu Deus, que noite tan emocionante.
Boas noites, profesor.
Boas noites.
Laméntoo moitísimo.
Boas noites, Andrew.
Andrew,
prométeme que vas ir directo á cama.
Moi ben, mamá. Boas noites.
- Podo pasar, querida? - Claro.
Volve á cama, Elizabeth.
Si, lady Carmel.
Querida, deberías casar.
Vostede cre, lady Carmel?
Desde logo, querida.
Si, lady Carmel.
Querida, vas casar con Andrew?
Si, lady Carmel.
Entón debes dicirllo, porque está a poñerse moi nervioso.
Direillo mañá.
Grazas, Elizabeth.
Agora dorme e mañá falamos por extenso.
Sobre todo de xardíns,
planifícanse a tres anos vista.
Si, lady Carmel.
- Boas noites. - Boas noites.
Aquí está.
Quero falar con vostede, Belinski.
Sente. Almorce.
Hoxe non teño moita gana.
Sente igualmente.
Falemos entre homes.
- Viu a Andrew hoxe? - Non.
Sorprenderalle. Vaino deixar pasmado.
De verdade?
Belinski, Andrew xa non é un neno.
Todo un home dun día para outro.
- Deume un bo susto. - É vostede moi amable...
E todo por ese tipo de quen escapa vostede.
- Que tipo? - Xa sabe... Como é? Hitler.
Meu Deus, que pasou? Declarouse a guerra?
Non, pero Andrew cre que falta pouco.
Por iso irrompeu na miña habitación e dixo que se alistou,
e que nada de protestas.
Nunca me falara así.
A RAF. Ben, creo que si que vou almorzar.
Escoite,
iso da guerra son dixomedíxomes, non si?
Non, sir Henry. Coñezo a Hitler.
- Escribiu un libro, non? - Si.
- De grande éxito, non? - Moi grande.
E que máis quere? Que quede tranquilo.
Se de verdade quere sabelo, lea o libro.
É sobre agricultura, non si? Como se chama? Si, "A miña terra".
Si, é como un libro de agricultura.
A idea alemá da terra.
Non a súa.
Haberá guerra, é inevitable.
Alégrome do de Andrew.
Os Carmel non eludimos o deber.
Ningún inglés o fai.
Sairemos desta.
Xa verá ese tipo!
Alégrame velo anoxado.
Siga anoxado e todo irá ben.
Henry, viches que rosas? Bos días, profesor.
Bos días.
- Bos días. - Bos días.
Profesor, sabe o de Betty e Andrew, non?
Déanos a bendición. Casamos.
Todo o que pasou pola noite
e nós durmindo como bebés.
Que sexan moi felices. Os dous teñen moita sorte.
Grazas, profesor.
Alégrome de terme decatado.
Lady Carmel, ía buscala. Marcho.
Que? Quen se vai?
Eu, sir Henry. Sei que é repentino,
pero debo volver a Londres. É moi urxente.
Pero volverá decontado, non?
- Oxalá puidese. - Non vai volver?
Henry, iso é asunto do profesor.
Sentimos moito que marche.
E eu, lady Carmel.
Demo, co que me custou aprender a dicir
Belinski, e agora que sei dicilo...
Adam, iso é moi egoísta.
Profesor,
- ... podemos falar? - Si.
Moi ben, Andrew. Déixalle as cousas claras.
Iso penso facer. Profesor.
Onte non estaba a buscar o baño.
- Non o cre, eh? - Nin llo crin nin llo creo.
Eu tampouco. Pero se lle digo que fun á habitación da señorita...
- En pixama. - Co seu pixama.
- Iso non importa. - Ben, esquezamos o pixama.
- Non o esquecerei. - Con pixama ou sen el,
se lle digo que fun ver á Srta. Cream
para falar de vostede, creríame?
- Vostede creríao? - Non, pero así foi.
- Profesor. - Si, meu amigo.
Respéctoo, como escritor, filósofo e home de principios.
- Grazas. - Pero vou noquealo. Síntoo.
Eu tamén.
Pois acabemos con isto.
Canto antes mellor.
Un momento. Apartamos o floreiro?
Si, é o favorito de mamá.
Moi considerado, profesor.
En absoluto.
- Listo? - Si, meu amigo.
- Moi ben. - Un momento.
- Canto lle debo? - Non sei. Non importa.
Si. Se algo lle pasase, quero saber canto lle debo.
Imos ver...
- Deixoume 20 libras en Londres. - Esquézao.
Por que tipo de home me toma?
Non esquezo as 20 libras,
as 4 de onte
nin os 3 xilins do seu esmoquin.
Imos empezar ou non?
Desde logo, pero saiba que pelexo en desvantaxe.
Ter que pegarlle a quen me deixou cartos
pode facerme máis lento.
Está preparado?
Si, estou preparado.
Pero quero ser xusto.
Non quero asustalo,
pero debería saber
que fun campión de peso lixeiro de Checoslovaquia.
E eu fun campión de pesos medios de Oxford
e Cambridge.
Pesos medios, eh?
- Vai calor, non si? - Bastante.
Andrew?
- Que ocorre? - Nada.
Que agochas?
Perdoa, Betty, non che concirne.
Andrew Carmel, comezamos con segredos?
Así será o noso matrimonio?
Cariño, confía en min.
Se o fago agora, terei que facelo sempre.
Que tes aí detrás?
Son parvo. 50 libras para o profesor.
Parvo? Dálle cen. Duascentas. Trescentas.
Cáeme moi ben o profesor, pero o de onte...
Sen o de onte non estariamos hoxe prometidos.
Cos teus modais sería unha solteirona.
Si, comportámonos demasiado ben.
Nunca facemos o incorrecto.
Repítoo, Inglaterra precisa máis Belinskis.
Creo que cun basta. Vamos.
Brown está peor.
Di que lle afecta ao estómago.
Di que se a cousa fose como por ter comido unha torta
non lle importaría. Pero e que é como por ter comido un luns.
- Di... - Basta, Weller. Faga as camas.
Si, señora.
Brown non debeu ter a noite libre.
Debeu ser despedida.
Co seu manexo da porcelana...
Si. Pero é limpa e disposta.
Non quero ser duro, Sra. Maile.
Non digo que rompese o Cupido á mantenta,
pero está roto.
E os trofeos do señor?
Sacoulle o ollo esquerdo ao alce de sir Henry.
Non, Sra. Maile,
non naceu para ser segunda doncela.
Ten razón, Sr. Syrett, moita razón.
Para as cousas hai que nacer.
Recordo que de nena
dicíalle á miña boneca: "Chamou, milady?",
"tráiolle o té, milady?".
Sra. Maile,
fai quince anos, cando a coñecín,
quitaba as faragullas da cama de lady Carmel
con tal seriedade, faragulla a faragulla...
Ao instante souben que tiña talento.
- Grazas, Sr. Syrett. - Non hai de que.
- Bos días. - Bos días, señor.
Desculpen a intrusión.
Fun ao pobo, de compras.
Veño despedirme. Marcho.
Vaia, señor.
Botareino de menos, Syrett.
E tamén o meu único traxe.
Desde logo que si.
Trouxo glamour á súa sórdida vida.
Pasoulle o ferro e aumentou a súa auto-estima.
Deulle esperanzas.
- Grazas, Sr. Syrett. - A vostede, señor.
- Fágolle as valixas? - Moi amábel.
Isto é para vostede, Sra. Maile. Grazas.
Grazas, señor.
E Cluny? Teño un detalle para ela.
Brown está indisposta.
- Nada serio, espero. - Non.
A festa foi moito para ela.
Xa.
Non lle parece afortunada?
Na súa posición, atraer a un Sr. Wilson.
Si, desde logo, a un Sr. Wilson.
Chámoa? Non é nada.
Non, por favor, non.
Non, mellor así.
Podería darlle isto da miña parte?
E dígalle, por favor,
que me alegro da chegada do seu barco
e que lle desexo bon voyage de corazón.
Bon voyage. Direillo.
Pero que se se atopa infeliz,
dígalle que peche os ollos
e diga "esquíos ás noces".
Lembrarao, non si?
Se se atopa infeliz,
que peche os ollos e diga
"noces aos esquíos".
Non, non. Esquíos ás noces.
Esquíos ás noces.
- Moi ben. - Adeus, Sra. Maile.
Adeus, señor.
- Adeus, lady Carmel. - Adeus.
- Adeus, profesor.
- Adeus, Andrew. - Adeus.
- Adeus.
Adam, escribirémonos, non si?
Desde logo.
Non esas cartas de "que tal estás",
cartas sólidas, de polo menos 5 páxinas,
algo consistente.
- Desde logo. - Cal é a súa dirección?
Só...
Belinski, Londres.
Pode pór "posta restante".
- Alí coñécenme. - Lembrareino.
- Adeus. - Adeus.
Un bo home.
Un gran home.
Posta restante.
É tan agradecido.
Adoraba ao reiseñor da súa xanela.
Sr. Belinski!
- E o Sr. Belinski? - Marchou.
Non me despedín del.
Regaloume medias negras.
De seda. Os pés e a parte de arriba.
Sr. Belinski! Sr. Belinski!
Sr. Belinski!
- Cluny! - Sr. Belinski.
Moitas grazas, son preciosas.
Por que non se despediu?
Poida que non volvamos vernos.
Si, seino, Cluny.
É horrible pensalo.
Si, é horrible.
Pero...
Que tal o Sr. Wilson?
Está mellor.
Estaba enfermo?
Non, anoxado polo da súa nai.
Que lle pasa?
Anoxouse pola miña culpa.
Sr. Belinski,
onte púxenme en ridículo.
Todos vírono así.
O Sr. Snaffle, a Sra. Snaffle
e o Sr. Latham.
Que fixo, Cluny?
Xa me coñece coa fontanería.
Non podo ter as mans quietas,
e onte non as tiven.
Non culpo ao Sr. Wilson.
Sabe, os homes non casan con fontaneiras.
O Sr. Wilson falou comigo despois.
Díxome o que pensaba de min.
Parte estaba en latín.
Dixo que a súa posición na comunidade
non lle permitía unha muller suxeita a impulsos.
Nin cara aos canos nin cara a el mesmo.
E deu un golpe na mesa.
Crerá que todo rematou entre nós, non si?
Ben, pois non.
O Sr. Wilson é moi xeneroso.
Pediralle á súa nai outra oportunidade.
É moi amable, non?
Non se pode esperar máis.
Se todo vai ben, aínda podería ser a señora de Jonathan Wilson.
Se non fago parvadas outra vez, claro.
E non as farei.
Voume a controlar.
Non se poden facer parvadas
e ter un lugar na vida, non si?
Suba.
Onde imos, Sr. Belinski?
Á posta restante.
- Agarda unha carta? - Sempre.
É o bo da posta restante.
Chegan moreas de cartas, millóns,
con saúdos de todas partes.
Sabe, nunca se me ocorreu.
Vostede abre a mente.
Entre ese millón de cartas
podería haber unha para nós, Cluny.
Podería ser unha decepción ou boas noticias.
Podería vir de América.
Sr. Belinski, paréceme que lle gusto.
Cluny, se eu fose rico, construiríalle a mansión máis bonita
cos canos máis complicados.
E en metade da festa máis elegante
daríache un martelo e diría:
"Señoras e señores, madame Belinski
vai arranxar os canos".
Madame Belinski!
É como Sra. Belinski, non?
Quita esa ridícula cofia.
Quita o mandil.
Deixarás de servir tres comidas ao día.
Aínda que pode que tampouco as comas. Ás veces só unha.
E ás veces só ningunha.
Dáme igual mentres comamos xuntos.
Só por iso comeremos tres veces ao día, con champaña.
E merendaremos. Cambiáchesme.
Ía escribir "Moralidade fronte a conveniencia".
Con sorte gañaría para vivir eu.
Pero agora, sabes que vou facer?
Escribirei un best-seller. Un de asasinatos.
De asasinatos! E sobre que será?
Un asasinato. Asasinan a un home.
- A quen? - A un rico.
Si, para que matar a un pobre.
Iso é. Que ben traballamos xuntos.
Quen o matou?
Durante 365 páxinas, nin eu o saberei.
Pero cando na 366 sáibase, que sorpresa levarei.
E millóns de persoas.
O libro daranos cartos para os dous.
Sr. Belinski, e se fósemos tres?
Escribo unha continuación.
E por que limitarnos? Unha serie enteira.
Non terei tempo para a fontanería.
O ASASINATO DO REISEÑOR!
O REISEÑOR ATACA DE NOVO!
Subtítulos ao galego: Cineclube de compostela