Materiał przygotował,kompresował i składał Leon 345
Sajgon.
Cholera.
Wciąż tylko Sajgon.
Codziennie się łudzę, że obudzę się w dżungli.
Jak pierwszy raz wróciłem do domu, było jeszcze gorzej.
Budziłem się i nie było nic.
Z żoną prawie nie rozmawiałem.
Powiedziałem tylko,, zgoda", kiedy zażądała rozwodu.
Siedząc tutaj, chciałem być tam.
Będąc tam, wciąż myślałem o powrocie do dżungli.
Tkwię tu już od tygodnia.
Czekam na zadanie.
Mięknę.
Z każdą minutą w tym pokoju robię się słabszy.
A żółtki? Z każdą chwilą w dżungli nabierają sił.
Czułem, jak ściany, przysuwają się coraz bliżej.
Każdy dostaje to, czego chce.
Chciałem misji...
i dostałem -jako karę za grzechy.
Przynieśli mi ją na tacy.
Kapitanie Willard? Jest pan tam?
Już idę.
To była wyjątkowa misja.
Po niej miałem już nigdy nie chcieć następnej.
- O co chodzi? - Dobrze się pan czuje?
A nie widać?
- Kpt. Willard? 505 batalion? - Potwierdzam.
- 173 Desantowa? - Tak.
- Przypisany do Operacji Specjalnych? - Zamkniesz wreszcie te drzwi?
Mam rozkaz dowieźć pana na lotnisko.
- Jakie są zarzuty? - Sir?
- Co zrobiłem? - Nie ma żadnych zarzutów.
Wzywają pana do kwatery COMSEC-u w Nha Trang.
- Rozumiem. - W porządku?
- Do Nha Trang? - Zgadza się.
Ma pan kilka godzin, żeby się doprowadzić do porządku.
- Nie czuję się najlepiej. - Kapitanie?
Weź mi pomóż, Dave. Facet jest ledwo ciepły.
Kapitanie czas pod prysznic.
Kapitanie, musi pan wziąć prysznic. Trzymaj go mocno.
Proszę tu stanąć.
Wysyłali mnie w najstraszniejsze miejsce na świecie...
Jeszcze się tego nie domyślałem.
Długie tygodnie drogi, setki mil w górę rzeki...
wijącej się przez piekło niczym drut pod napięciem,
a na jego końcu był Kurtz.
Nie przypadkiem to ja miałem...
ocalić pamięć o płk. Kurtzu...
tak jak i nie przypadkiem byłem znowu w Sajgonie.
Nie da się opowiedzieć jego historii nie wspominając mojej.
I skoro jego dzieje są w gruncie rzeczy spowiedzią,
- Kapitan Willard na rozkaz, sir. - Tak samo i moje.
- Proszę wejść. - Dziękuję, sir.
- Spocznij. - Generale.
Papierosa?
Nie, dziękuję.
- Widział pan kiedyś tych panów? - Nie, sir.
- Poznał pan generała albo mnie? - Nie, sir.
Osobiście nie.
- Pracował pan zwykle sam, prawda? - Zgadza się.
Wywiad,
kontrwywiad, zlecenia COMSEC-u i l-Corps?
Nie umiem nic powiedzieć na temat żadnych zadań.
W l-Corps pracował pan dla CIA?
Nie, sir.
I nie zastrzelił pan poborcy podatków...
w prowincji Quang Tri 18 czerwca 1968 roku?
Kapitanie?
Nic nie wiem o tych zdarzeniach ani o żadnych operacjach.
Nawet gdybym wiedział, nie mam prawa rozmawiać...
na takie tematy.
Może coś zjemy?
Mam nadzieję, że ma pan apetyt, kapitanie.
Jakieś problemy z ręką? Był pan ranny?
Mały wypadek na rybach w czasie przepustki.
- Ryby? Na przepustce? - Tak jest, sir.
Ale jest pan gotów podjąć służbę?
Tak jest, panie generale. Bardzo, sir.
Co my tu mamy? Pieczeń. Nawet nienajgorzej.
Proszę, Jerry. I podaj dalej.
Najlepiej w obie strony. Będzie szybciej.
Nie wiem, jak się pan zapatruje na tę misję,
ale po jej wykonaniu...
nie będzie pan musiał nigdy więcej dowodzić swej odwagi.
To i ja wezmę kawałek.
Słyszał pan o pułkowniku Walterze E. Kurtzu?
Nazwisko obiło mi się o uszy.
Chryste. Oficer operacyjny, Piąta Brygada Specjalna.
Luc, puść kapitanowi taśmę.
- Tak jest, sir. Przepraszam, sir. - Proszę słuchać uważnie.
Dziewiąty października, godzina 4:30, sektor PVK.
Transmisja z terytorium Kambodży.
Sprawdziliśmy. To głos Kurtza.
Widziałem ślimaka...
pełznącego po krawędzi brzytwy.
To mój sen...
mój koszmar.
Brnie, pełźnie...
po krawędzi...
piekielnie ostrej brzytwy...
I nie ginie.
Transmisja 11. 30.XII'68, godzina 05.00.
Sektor KZK.
Musimy ich niszczyć,
palić żywcem...
świnia po świni,
krowa po krowie,
wioska po wiosce, armia po armii.
Nazywają mnie mordercą.
Jak to jest, kiedy mordercy oskarżają morderców?
Oni kłamią. Musimy mieć litość...
dla tych, co kłamią.
Cholerne urzędasy.
Nienawidzę ich.
Jak ja ich nienawidzę.
Kurtz był jednym z najlepszych oficerów,
jakich wydała nasza ojczyzna.
Był wyjątkowy pod każdym względem.
Był też dobrym człowiekiem. Bardzo ludzkim.
Inteligentnym, błyskotliwym.
Potem przeszedł do jednostek specjalnych.
Od tamtej pory...
jego wartości...
i metody...
uległy wypaczeniu,
skrzywieniu.
A teraz ruszył do Kambodży...
z tą swoją prywatną armią.
Ci chłopcy wielbią go jak boga.
Wykonują najbardziej absurdalne rozkazy.
Ale to jeszcze nie koniec.
Kurtz miał być właśnie aresztowany za morderstwo.
Nie rozumiem, sir. Kogo zamordował?
Kazał rozstrzelać ludzi z wietnamskiego wywiadu.
Uznał, że to podwójni agenci
i wziął sprawę w swoje ręce.
Jak pan widzi, Willard,
na tej wojnie ludzie tracą rozeznanie.
Tutaj moralność, ideały,
żołnierska powinność...
ale tam, w dziczy...
niełatwo oprzeć się pokusie...
bycia Bogiem.
Bo w każdym z nas tkwi konflikt...
między racjonalnym i nieracjonalnym,
między dobrem a złem...
I dobro nie zawsze zwycięża.
Czasami...
mroczna strona okazuje się silniejsza...
od, jak mawiał Lincoln, "aniołów naszej natury".
Każdy ma jakiś próg wytrzymałości.
Pan, ja.
Kurtz właśnie go przekroczył.
Naszym zdaniem on zwariował.
Tak, sir. Na to wygląda. Ewidentnie zwariował.
Popłynie pan łodzią patrolową w górę rzeki Nung,
złapie ślad Kurtza w Nu Mang Ba...
i ruszy za nim, zbierając informacje.
Cel - infiltracja jego oddziałów...
wszelkimi dostępnymi metodami i odsunięcie pułkownika.
Odsunięcie czy usunięcie?
Nikt już nad nim nie panuje.
Przekroczył wszelkie...
dopuszczalne granice.
I taki człowiek wciąż ma pod sobą żołnierzy.
Usunąć. Definitywnie.
Pan rozumie, kapitanie, ta misja nie istnieje,
nie ma prawa istnieć.
Ilu ja już zabiłem?
O sześciu wiem na pewno.
Byli blisko, czułem na twarzy ich oddech.
Ale tym razem to miał być Amerykanin...
Do tego oficer.
Nie powinno mi to robić różnicy.
Ale robiło.
Cholera. Oskarżać faceta o morderstwo, tutaj?
To jak wlepiać na wyścigach mandaty za prędkość.
Przyjąłem tę misję. Miałem jakiś wybór?
Nie wiedziałem, co zrobię, jak już dopadnę Kurtza.
- Sprawdziłeś zbiornik? - Tak.
Popłynęliśmy w stronę morza małą łodzią patrolową...
z tych lekkich, plastikowych, których pełno na rzekach.
Tak - powiedzieli, będę mógł gromadzić informacje...
nie zwracając na siebie uwagi. Czemu nie?
Potrzebowałem powietrza i czasu.
Jedyny problem w tym, że nie byłem sam.
Dzień dobry, kapitanie.
Załoga składała się prawie z samych dzieciaków.
Rock n` rollowców jedną nogą w grobie.
- Ile masz lat? - Siedemnaście.
Mechanik - mówili mu,, Le Chef pochodził z Nowego Orleanu.
Był zbyt spięty jak na Wietnam.
Pewnie i jak na Nowy Orlean.
Lance od dziobowych 50-ek...
był słynnym surferem z Los Angeles.
Aż trudno było uwierzyć, że w ogóle w życiu strzelał.
Czyścioch... Pan Czyścioch... Ze slumsów w południowym Bronksie...
Tutejsze światło i przestrzeń...
kompletnie zakręciły mu w głowie.
I wreszcie Phillips, Wódz.
Misja może i była moja, ale łódź należała do Wodza.
Tylko w dwóch miejscach jest dość głęboko,
żeby wpłynąć na Nung.
Oba kontrolują żółtki.
Nie przejmuj się.
Dzięki, nie palę.
Brałem w tym rejonie udział w kilku misjach specjalnych.
Jakieś pół roku temu...
wiozłem faceta aż za most w Do Lung.
Też był mundurowy.
Mówią, że strzelił sobie w łeb.
Początkowo myślałem, że dali mi niewłaściwe akta.
Niemożliwe, żeby chcieli sprzątnąć kogoś takiego.
Trzecie pokolenie absolwentów West Point.
Korea, jednostki desantowe, z tysiąc odznaczeń.
I tak dalej i tak dalej.
Jego głos z taśmy nie dawał mi spokoju.
Ale nie pasował do tego człowieka.
Owszem osiągnięcia miał imponujące.
Nawet zbyt imponujące. Był zwyczajnie doskonały.
Szykowali go do ścisłej elity „korporacji”.
Generał, szef sztabu, te rzeczy.
W 64 wrócił z pierwszej wycieczki do Wietnamu
i wszystko zaczęło się sypać.
Jego raport dla Johnsona
i szefów sztabu był tajny,
ale wyraźnie się towarzystwu nie spodobał.
Kurtz trzykrotnie prosił o przydział do komandosów,
na szkolenie w Fort Benning. W końcu dostał zgodę.
Komandosi?
Miał 38 lat.
Po diabła miałby to robić?
1966. Wstępuje do oddziałów specjalnych,
wraca do Wietnamu.
Co jest?
- Bombardowanie.
- To B-52.
- Co to jest? - Bombardowanie.
Nienawidzę. To się zawsze źle kończy.
No to po żółtkach.
Tam są.
Podmuch wysysa ci powietrze z płuc.
To się źle skończy.
Dym. Dopalają.
Cała masa helikopterów.
Wodzu, Lornetka.
To była Kawaleria Powietrzna. Pierwsza Dywizja Dziewiątej.
To oni.
Nasza eskorta do delty Nung.
Mieli na nas czekać ze 30 kilometrów dalej.
Cóż, chłopaki nie umieli usiedzieć na miejscu.
Hej chłopcze. Zejdź. No chodź.
Pierwsza była dywizją kawalerii.
Zamienili konie na helikoptery
i zaczęli rozrabiać po całym Wietnamie.
Zgotowali żółtkom nie jedną przykrą niespodziankę.
Właśnie sprzątali bajzel, który zrobili przez ostatnią godzinę.
No dalej. To idzie do telewizji.
Przestań patrzeć w tę kamerę. Nie zatrzymujcie się.
To idzie do telewizji. Przestań patrzeć w tę kamerę.
Zachowuj się, jakby to było naprawdę.
Nie patrz w kamerę. To idzie do telewizji. Przechodźcie.
Nie zatrzymujcie się.
Nie patrz w kamerę. Nie zatrzymujcie się.
Tak, dobrze. Przechodźcie.
Tutaj. Tak. Tutaj. Tutaj.
Gdzie dowódca?
Zaraz będzie lądował.
Jest w tym, tutaj.
Zbombardować mi ten las na 100 jardów w głąb.
- Muszę mieć czym oddychać! - Tak jest, sir!
Karty.
- Sir? - Przynieście mi karty.
Tak jest, sir!
Jestem dowódcą Czwartej Dywizji. Straciliśmy pięć czołgów.
W porządku, Kapitanie.
Kapitan Willard!
Wiozę ważne dokumenty z Com-Secu, l-Corps.
Poinformowano pana
o mojej misji?
Jakiej misji? Nic nie wiem.
Ma mi pan zapewnić eskortę do ujścia Nung.
- Zobaczę co się da zrobić. - Pułkowniku!
Tylko skończę tutaj.
No i co my tu mamy?
Dwójka pik, trójka pik, czwórka karo...
szóstka trefl, ósemka trefl.
Ani jeden nie wart waleta.
Czwórka karo.
- O co tu chodzi? - Karty śmierci.
- Co? - Karty śmierci.
- Śmierć? - Żeby żółtki wiedziały, czyja to robota.
Uśmiechnij się, synu.
- Uwaga, wywalamy! - Uwaga, wywalamy!
Ten rejon kontroluje...
Vietcong i wojska Wietnamu północnego.
Jim.
Jesteśmy tu, żeby wam pomóc.
Wyciągnąć pomocną dłoń do tych... - Chodźcie.
...którzy chcą wrócić pod opiekę... - Wszyscy?
...prawowitego rządu wietnamskiego.
Wsiadać.
Ruszać.
Ten rejon kontroluje Vietcong i wojska Wietnamu północnego.
A to co? Co to ma być?
Facet nieźle dostał, sir.
Gdyby nie pokrywka, wylazłyby mu flaki.
Ma nam coś do powiedzenia?
To drań z Vietcongu. Chce wody. Niech pije z kałuży.
Wynoś się! Dawaj tę manierkę.
- On jest z Vietcongu! - Każdemu, kto ma dość odwagi...
Nakopię ci do dupy.
Zabijał naszych.
...żeby walczyć z flakami na wierzchu,
dam własną manierkę.
Jeden z tych marynarzy to surfer Lance Johnson.
- Jesteś pewien? - Jest tam.
Tak? Tutaj.
Powtarzam, mamy zabitych.
Jak się nazywasz, chłopcze?
- L. Johnson, sir!
- Lance Johnson, surfer? - Tak jest, sir.
To dla mnie zaszczyt, Lance. Od lat podziwiam twoją technikę.
Szczególnie zwroty. Nie masz sobie równych.
- Dziękuję, sir. - Żaden "sir", Lance.
Jestem Bill Kilgore.
- On jest z wami? - Tak.
Chcę żebyś poznał paru chłopaków.
- To jest Mike z San Diego. - Jak leci.
- A to Johny z Malibu. - John, cześć.
Wszyscy nieźle surfujemy. Oczywiście nie ta klasa, co ty.
Żartujesz.
Sporo tu pływamy. Kończę operacje jak najwcześniej,
żeby zdążyć do Vung Dao na wieczorne fale.
Pływałeś już?
Nic z tego. Nie surfowałem odkąd tu jestem.
Przez Chrystusa Pana naszego...
od którego wszystkie dobre rzeczy pochodzą...
w jedności Ducha Świętego.
Wszelka cześć i chwała na wieki wieków Amen.
Pomódlmy się do Pana słowami,
których nauczył nas Chrystus:
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje.
Przyjdź królestwo Twoje. Bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj...
i odpuść nam nasze winy...
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom...
i nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw od złego.
Kilgore umiał się ustawić.
Przyleciały steki i piwo.
Imprezka na polu walki.
Im bardziej chłopcy chcieli mieć wszystko jak w domu,
tym bardziej za domem tęsknili.
Dla mnie krwiste. Co nie znaczy zimne.
Pewnie nie był złym oficerem.
Kochał swoich chłopców, a oni czuli się przy nim bezpieczni.
Otaczała go szczególna aura.
Czuło się, że przejdzie przez tę wojnę nawet nie draśnięty.
I co z tą misją, kapitanie? Ci z Nha Trang o panu zapomnieli?
Ci komandosi.
Można tam wpłynąć w dwóch miejscach.
- Tak. - Tu i tu.
Delta jest szeroka, ale jestem pewien tylko tych miejsc.
Ta wioska to gorące miejsce.
- W jakim sensie, sir? - Po prostu.
Mają ciężką artylerię.
Straciłem tam parę maszyn.
Jak się nazywa ta pieprzona wiocha? Cin Drin...
- Dop czy Lop?
Te nazwy. Wszystkie brzmią tak samo.
Mike, co wiesz o Vin Drin Dop?
Świetne fale.
- Co takiego? - Na dobre dwa metry.
Idą równo jak po sznurku.
Idealnie symetryczne.
I łamią się jak marzenie.
Teraz mi mówisz?
W tym kraju prawie nie ma porządnych fal.
Same nieregularne ścierwa.
To piekło. Tam zginął McDonald.
Walili do nas jak do kaczek. Żółtki mocno się tam trzymają.
Możemy ruszyć o świcie.
Będzie dobra bryza od lądu.
Nie wiem, czy zdołamy przejść.
U ujścia może być za płytko.
Przeniesiemy wam tę szalupę.
Synu, masz do czynienia z Kawalerią Powietrzną.
Kapitanie, utrzymam żółtków w ryzach, ile tylko będzie trzeba.
Dostarczymy pana w każde miejsce.
Dwumetrowe fale.
Dobra Mike, lecisz do bazy.
Wybierz Lance`owi deskę.
I przywieź mi moją 8,6.
- Sir, ale... - O co chodzi?
Żółtki mocno się tam trzymają.
Żółtki nie surfują.
Te, Czyścioch. Nie uwierzysz.
Rany. Zabierają łódź.
- Jak się czujesz, Jimmy? - Jak kawał skurwysyna, sir.
Dobra chłopcze, pruj.
Jedziemy.
Nie mogę przywyknąć do tych lekkich desek.
- Zawsze pływałem na ciężkich. - Wiem coś o tym.
- Ty wolisz lekkie czy ciężkie? - Ciężkie.
- Poważnie?
Myślałem, że wszyscy młodzi wolą lekkie.
- Na lekkiej nie pojedziesz na dziobie. - Big Duke 6.
Tu Eagle 7. Zbliżamy się.
Duke 6 do Eagle Thrust.
Eagle, weź kurs 270, przyjąć szyk bojowy.
Zrozumiano. Wchodzimy.
Nadlecimy od strony słońca.
A potem puścimy muzykę.
- Muzykę? - Wagnera.
Żółtki srają od tego ze strachu.
Będą puszczać muzykę.
Czemu siedzicie na hełmach?
Żeby nam nie odstrzelili jaj.
No Eagle, dawaj muzyczkę. Tylko, żeby było głośno.
Tak jest. Zatańczymy?
Tak jest, sir.
- No już! - Dobra. Ognia.
Mamy kilku... na linii drzew.
Rozpoczynamy ostrzał.
Biegnij, Charlie!
Powinniśmy wszystko spalić.
Mamy przed sobą paru ludzi.
- Co tam się dzieje? - Mają duży kaliber.
- Strzelają do nas! - Zauważyłem broń dużego kalibru.
Schodzimy niżej. Sprawdzimy to.
Dobra, tu Fox Trot. Wchodzimy.
Świetna robota.
Macie u mnie skrzynkę piwa.
Jesteśmy nad wioską.
Widzę samochód. Zajmę się nim.
Znakomicie, Hawks.
Oczyścić brzeg lasu.
Dajcie draniom popalić.
Samochód na moście. Mają pięćdziesiątkę.
Chce zaopatrzyć ich w broń.
Oczyścić teren. Wchodzę.
Oni się nigdy nie poddają?
Piękny strzał, Bill.
- Cholera! - Spokojnie!
- To tylko raca! - To raca! Zabierzcie to stąd!
Do dupy z tym gównem. Zabierz to stąd!
Wyrzuć to. To tylko raca. W porządku.
- Wszyscy cali? Lance? - W porządku.
Padnij!
Nie pójdę tam!
Trafili naszych na placu.
Trzymać pozycje.
Mamy rannych.
- Nosze! - Wszystko będzie dobrze.
- Boże, nie pozwól mi umrzeć! - Dajcie mu morfiny.
Mój Boże!
- Gdzie ten helikopter?
Za kwadrans wszyscy ranni mają być w szpitalu.
Macie ich stąd zabrać.
Osłaniać ich.
Tu 10-10. Wchodzimy, wychodzimy i po sprawie.
Ona ma granat!
Pieprzone dzikusy.
- Przyślijcie służby medyczne. - Chryste, ona ma bombę.
Załatwię czerwoną sukę.
Tutaj, Johnny. Wjedziemy jej prosto w dupę.
Trzeba oczyścić ten las.
Otwieram ogień. Przyjmuję uderzenie.
Mam ich na trzeciej! Jesteśmy pod ostrym ostrzałem!
Dostałem! Mayday! Mayday! Schodzę.
Dostałem w tylny wirnik. Ląduję.
- No i co myślisz? - Niezła jatka.
- Mówię o falach! - A, tak.
Spójrz tylko, łamie się na obie strony.
Piękne, dwumetrowe cudeńka.
Chodź tu, Lance.
Uwaga pocisk!
Wciąż jest gorąco.
Może by zaczekać?
Co ty wiesz o surfingu?
Jesteś z New Jersey.
Chodźcie tu.
- Rozbierać się! - Teraz, sir?
Chcę popatrzeć, jak wam idzie.
Ale żółtki...
- Surfujesz, żołnierzu? - Tak jest, sir.
To dobrze, bo albo deska, albo walka. Jasne?
Jazda. Ja ich będę osłaniał.
I przynieść deskę dla Lance`a.
Nic nie zrobimy, póki nie przywiozą łodzi.
Nie możesz się doczekać, co?
- Widzisz, jak się łamią?
Jeden może jechać w lewo, drugi w prawo. I co ty na to?
Lepiej zaczekać na przypływ.
- Lance, chodź no tu. - Uwaga!
Przypływ zacznie się za sześć godzin.
Chcesz tu siedzieć sześć godzin?
Wodzu, Wodzu!
Co się czaicie? No już, jazda!
- Startować kretyni! - Niech to szlag!
Nie uważa pan, że to ryzykowne?
Jeśli mówię, że jest bezpiecznie to znaczy, że jest bezpiecznie.
Ja się nie boję.
Idę surfować.
Krótkofalówka.
Dove 4, tu Duke 6. Cholera!
Macie mi zbombardować ten las, jasne?
Zrozumiano. Dove 1-3, gotowi?
Zróbcie z nich miazgę.
- Spadaj! - Nie, wróć, nie!
Ja się tym zajmę. I schowaj to!
- Przykro mi. - Chodź tutaj. Już dobrze.
- Nie może pani lecieć! - Jimmy!
Hawk 1-2, Dove 1-3.
Chłopaki proszą o napalm. Załatwicie im to?
Jasne, 1-3. W każdej chwili.
Żółtki mają w lesie moździerze.
- Zrozumiano. Lecimy. - Dajcie z siebie wszystko.
Wróćcie wszyscy cali.
Weźcie mój helikopter i migiem do szpitala.
Ty też lecisz.
Jazda, szybciej! Zabieraj ich stąd.
I każ chłopakom przynieść mi deskę.
Big Duke 6, tu Dove 1-3.
Odrzutowce w drodze. Macie 30 sekund.
Wycofaj ludzi. Szykuje się niezła jatka.
Nie martw się.
Za kilka chwil będziemy mieli zupełny spokój.
Dawaj szorty.
Gatki Kawalerii Powietrznej. Prezent ode mnie i chłopaków.
Popłyniesz tam i pokażesz, jak się powinno surfować.
Czujesz to?
Co?
To napalm, synu. Nic na świecie tak nie pachnie.
Dalej! Ruszać się!
Uwielbiam zapach napalmu o poranku.
Raz nasi bombardowali jedno wzgórze przez 12 godzin.
Kiedy było po wszystkim...
nie znaleźliśmy ani jednego trupa.
Ten zapach: Jak zapach benzyny.
Całe wzgórze pachniało...
zwycięstwem.
Ta wojna kiedyś się skończy.
- Lance! Wiatr!
- Wiatr!! - Co?
Wieje w stronę lądu! Spieprzy nam fale.
- Wszystko spieprzy! - Nie najlepiej.
To przez ten cholerny napalm.
I po zabawie, pułkowniku.
Chłopak jest mistrzem.
Nie każe mu pan pływać na czymś takim?
Jestem artystą, Bill. Nie pływam na takim gównie.
Wybacz. To nie moja wina.
To przez ten napalm.
Nie zrozum mnie źle.
Zmienił się kierunek wiatru.
Nie ma sprawy, rozumiem.
Zaczekajcie 20 minut.
Innym razem, Bill.
- Jestem artystą. - Nie odwracaj się.
To jazda. Jeden w lewo, drugi w prawo.
Lance, czekaj...
- To jak, chcesz posurfować? - Nie.
- Mówisz "do widzenia" pułkownikowi? - Nie.
- Na pewno? - Tak.
- To wynośmy się stąd. - To ten napalm.
20 minut. Zaczekajcie na mnie.
Uwaga!
Szukają cię.
- Nie zostwiajcie mnie! - Gdzie się wybierasz?
Tutaj!
Uwaga pocisk!
To deska pułkownika.
Teraz już moja.
Pieprzony dupek!
- Lance. - Daj ognia.
No dalej. Czas na odlot.
- Chcesz zapalić? - Dalej. Przypalaj.
Kiedyś ta wojna się skończy.
Chłopaki z łodzi się nie zmartwią.
Tylko czekają, żeby wrócić do domu.
Kłopot w tym, że ja już tam byłem.
I wiem, że dom nie istnieje.
Czas na Buddę. Masz.
Ale kręci. To się nazywa towar.
Jeśli Kilgore walczył, jak walczył,
zastanawiałem się, czego oni chcą od Kurtza.
Obłęd, morderstwa?
Tego nie brakowało i w innych jednostkach.
Lord Cipul zakochał się w Lady Klitorze, królewskiej kochance.
A, że żadnej nie przepuścił...
Nie ma mnie.
Idę sobie przez dżunglę, zbieram dojrzałe mango
i nagle spotykam Raquel Welch.
Robię cudny krem z mango.
Smaruję nim ją i siebie.
Ona aż piszczy.
Chce iść na całego.
Razem w dżungli. Nago.
Wodzu, to znów ten pułkownik.
Wiesz, jak trudno znaleźć dobrą deskę.
Nie zrobię ci krzywdy, Lance.
Tylko oddaj mi deskę.
To dobra deska. Lubię ją.
Wiesz, jak trudno znaleźć dobrą deskę.
- Ale się uwziął, skurwiel. - Nie zrobię ci krzywdy.
Nie zrobię ci krzywdy.
Tylko oddaj mi deskę.
To dobra deska. Lubię ją.
Wiesz, jak trudno znaleźć dobrą deskę.
Nie zrobię ci krzywdy.
Facetowi kompletnie odwaliło.
Myśli pan, że by nas rozwalił?
Tam na plaży tak...
albo gdyby mnie przyłapał z tą deską.
Chodźmy posurfować. Bierz swoją deskę.
Zdejmijmy ją z wieżyczki.
Mięczak.
Jak mam do niego strzelać, jeśli znów przyleci?
Zróbcie miejsce na rufie.
Podaj mi to, Lance.
Ciekawe, czy to ten sam.
Pewnie wysłał je wszystkie.
Musimy tu zaczekać do zmroku.
Spokojnie, Lance. Nie będzie nas długo ścigał.
Dlaczego?
Miałby się wszystkim przyznać,
że podprowadziłeś mu deskę?
Nie ja ją ukradłem.
Kapitanie?
Jak daleko w górę rzeki płyniemy?
Tajemnica. Nie mogę powiedzieć.
Dość daleko.
Będzie gorąco?
Nie wiem, mały. Pewnie tak.
Pan lubi, jak jest ostro co, kapitanie?
Cholera!
Przynajmniej człowiek może...
sprawdzić, ile jest wart.
Idę narwać mango, Wodzu.
Weź kogoś ze sobą.
Ja pójdę.
Chef?
- No? - Czemu cię tak nazywają?
- Jak, sir? - No Chef.
- Bo lubisz mango? - Nie. Naprawdę jestem kucharzem.
- Konkretnie sosjerem. - Sosjerem?
Tak, sir. Pochodzę z Nowego Orleanu.
Uczyłem się na sosjera. Byłem naprawdę dobry.
- A kto to taki? - Spec od sosów.
Gdzieś tu muszą być mango.
Miałem jechać do Paryża,
do szkoły Escoffiera,
ale wzięli mnie na komisję.
Wybrałem marynarkę.
Mieli lepszą aprowizację.
Ale nie wytrzymałem szkolenia.
- Dlaczego? - Nie chce pan wiedzieć.
Ustawili nas w szeregu. Przed nami stół i 100 metrów żeberek.
Kazali stać i patrzeć.
Piękne mięso. Naprawdę. Cudowne, kształtne. Magnifique.
A potem wrzucili je do wielkich kotłów.
Wszystko. I ugotowali.
Zajrzałem. Było szare.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Poprosiłem o przeniesienie do radiotelegrafistów.
Co to?
Żółtki?
Tygrys!
Pieprzony tygrys!
Na stanowiska. Lance na dziób.
- Do swojej 60! - Dobra.
- Jasna cholera. - Idziemy.
- Kapitanie, odbijamy. - Co się dzieje?
Jazda.
Miałeś rację, Wodzu. Nigdy nie złazić z łodzi.
- Daj tą 60-tkę! - Nie złazić z łodzi.
Będę pamiętał. Nigdy nie złazić z łodzi.
- Ilu ich tam jest? - Zasrany tygrys.
- Co? - Tygrys?
Mam dość tego całego gówna!
Pocałujcie mnie wszyscy w dupę.
Wynoszę się stąd.
Po cholerę mi to wszystko?
Nie po to szedłem do marynarki.
Nie zdobyłem cholernej ósmej gwiazdki dla takiego gówna!
Ja chciałem tylko gotować.
Nauczyć się gotować, nic więcej.
Już dobrze.
Tak, spokój.
Będzie dobrze.
Nigdy nie zsiadać z łodzi.
Cześć, tygrys.
Nigdy nie wysiadać z łodzi.
Świetna zasada.
Chyba, że płyniesz do końca.
Kurtz wysiadł.
Zwyczajnie się wypisał.
Jak do tego doszło?
Co zobaczył, wtedy za pierwszym razem?
Trzydzieści osiem lat.
Idąc do komandosów...
zdawał sobie sprawę, że wyżej pułkownika nie zajdzie.
Wiedział, z czego rezygnuje.
Im więcej o nim czytałem,
tym większy żywiłem dla niego podziw.
Nikt go nie rozumiał rodzina, przyjaciele.
A i on nikogo nie słuchał.
Składał podanie trzy razy.
Przyjęli go dopiero, kiedy zagroził, że odejdzie.
Na szkoleniu był dwa razy starszy od wszystkich.
Chłopaki musieli go mieć za świra,
twardego świra.
Byłem na tym szkoleniu mając 19 lat. Ledwo dałem radę.
Twardy sukinsyn.
Ukończył ten kurs.
Mógł walczyć o generała,
a zawalczył o siebie.
Kochana Ewo.
Miałem dziś paskudny dzień.
Prawie zeżarł mnie tygrys.
Wyobrażasz sobie?
Wieziemy jednego kapitana w górę rzeki.
Nie powiedział nam, dokąd.
Jakieś wieści od Elwooda?
Październik 1967. Misja specjalna...
w prowincji Kontum.
Kurtz razem z Wietnamczykami rozpoczyna Operację Archanioł.
Odnosi pełen sukces.
Nie miał oficjalnej zgody.
Wymyślił, wykonał.
Kropka.
Ten to ma jaja. Chcieli go za o udupić,
ale dowiedziała się prasa,
więc zamiast kary dostał pułkownika.
Stary, taplamy się tu w gównie.
Bez skrzydeł idziesz na dno.
Dziwnie to wygląda, tak w środku dżungli.
Może tym razem nas oczekują?
Nie mam pojęcia.
Jezus...
- To wraca na ciężarówkę. - Co?
Musimy zabrać to wszystko stąd.
Hau Phat. Byłeś tu kiedyś?
Może mają tu dobry towar.
Patrz tylko na te motory.
Yamaha, Suzuki.
- Niezłe. - Sukiyaki.
To pewnie ten.
- Proszę! - To musi być ten facet.
Na wprost.
Sierżancie.
Trzy beczki ropy.
Jazda.
Została tylko godzina. Czego chcecie?
- Zielska. Macie Panama Red? - Mogę ci zorganizować.
- Sierżancie. - Cel misji?
Nie podano.
Bez tego nic nie dostaniecie.
Muszę znać cel.
Gówno na to poradzę.
Oni są ze mną. Cel misji tajny.
Wiozę dokumenty z COMSEC-u.
To musi zaczekać.
8$ za aparat.
W porządku. Cholera.
- Daj im paliwa. - Jasne.
- Pokazał pazurki.
Bardzo pana przepraszam. Mamy tu straszny młyn.
Proszę to dać magazynierowi.
Zaklepać wam miejsca w sektorze dla prasy?
Na dzisiaj.
- Będą króliczki. - Z Playboy`a?
Kapitanie? Na koszt firmy.
I bez urazy.
Cześć, jak się macie?
Pytam jak się macie?
Pozdrowienia od nas wszystkich...
dla dzielnych żołnierzy na tej strasznej wojnie.
Witam wszystkich desantowców,
wszystkich komandosów,
marynarzy.
Jesteśmy z was dumni.
Wiemy, jak wam tu ciężko.
Przywieźliśmy coś, co na pewno wam się spodoba.
Miss sierpnia, Sandra Beatty!
Miss maja, Terry Teray!
I miss roku, Carrie Foster!
Kocham cię!
Te, nie pchaj się.
Chodź tu, kotku!
Nasmaruj mi spluwę, mała.
Jestem gotowy, kotku!
Słodki jesteś. Podobasz mi się.
Czekam na ciebie.
- Ale z ciebie suka! - Zdejmij to.
Zdejmij to.
Mam do was przyjść?
- Jasne, chodź! - Podpisz mi rozkładówkę.
Podpisz mi rozkładówkę.
Chodź, kotku!
Startuj!
- Dasz mi autograf? - Dalej! Idziemy!
Szybciej!
Żegnajcie!
Taki żółtek to ma niewiele rozrywek.
Albo siedzi w dżungli, albo gdzieś maszeruje.
Dla takiego atrakcją jest zimny ryż i kawałek szczurzego mięsa.
Ma tylko dwie drogi do domu,
przez śmierć lub zwycięstwo.
Nic dziwnego, że Kurtz tak irytował dowództwo.
Tę wojnę prowadzi banda błaznów,
którzy i tak w końcu zostawią cały ten cyrk.
To był kompletny odjazd.
Mam wszystkie jej zdjęcia odkąd została Miss grudnia.
Spójrz tylko. To ona.
Nawet do cipy napisałem. Ale się nie odezwała.
Może dla nich zwariować,
jak ten chłopak z delty.
Co za chłopak?
Ten sierżant, co go wsadzili za morderstwo?
Ten to miał świra na punkcie Playboy`a.
Wal się.
Liczył tylko dni do kolejnego numeru.
Ale ma balony.
Był w patrolu z Wietnamczykami.
Raz porucznik, żółtek,
zabrał mu Playboy`a i nie chciał oddać.
Chłopak go grzecznie prosi,
a żółty na to: "Zamknij się, bo cię oddam pod sąd."
Cholerne wietnamce.
- Posunął się za daleko. - Przejmij ster.
Zaczął dziubać panienkom w cyckach pinezkami.
Weź ster.
Pastwić się nad rozkładówką.
Sierżant mu mówi, żeby małej nie krzywdził.
"Weź - mówi - te swoje żółte łapki
od tej dziewczyny."
A żółty mu po wietnamsku, żeby się pieprzył.
No to sierżant nie wytrzymał.
Wyjął rurę,
odbezpieczył...
Boom!
I przejechał żółtego serią przez tego Playboy`a.
Odstrzelił mu dupsko na amen.
Chłopcy zostali bez porucznika.
I co mu zrobili?
Zapuszkowali chłopaka. Zamknęli go w Long Binh.
A należał mu się medal.
Zasrane żółtki.
Dobrze chłopak zrobił.
Powinni mu dać srebrną gwiazdę.
Dobrze, że choć żółty dostał za swoje.
Dzień dobry, Wietnamie.
Mówi do was Zack Johnson.
Temperatura w Sajgonie 27 stopni, wilgotność wysoka.
Mam wiadomość od burmistrza...
dla chłopców na kwaterach w mieście.
Jak robicie pranie,
nie rozwieszajcie go na zewnątrz.
Burmistrz chce, żeby miasto wyglądało porządnie.
Następna piosenka jest dla Dużego Sama...
z pierwszego batalionu 35 dywizji piechoty...
od chłopaków ze straży.
Rolling Stones,,, Satisfaction"."
No, Czyścioch, zatańcz.
Rusz się!
Trzymaj się, Lance.
Zejdź, bubba!
Uważaj, Lance!
Zaangażowanie, a przeciwdziałanie niesubordynacji.
Walter Kurtz
Póki oficerowie i żołnierze...
wysyłani będą w teren na rok,
będą amatorami, turystami przejazdem w Wietnamie.
Póki zimne piwo, ciepłe żarcie, rock n` rolla...
i inne atrakcje uznawać się będzie za normę,
nic w tym kraju nie zdziałamy.
Tu trzeba prawdziwych żołnierzy.
A wtedy 1/4 obecnych sił...
wystarczy, żeby wygrać wojnę.
Cholera. Czas na kurczaki.
Nie ma żartów. To twarde bydlaki.
Kto to jest? Co się dzieje?
To ty, Lazzaro?
Nie pękaj, Wodzu.
Lazzaro!
Chodź tu!
- Pali się plandeka! - Ja się tym zajmę.
Ja się tym zajmę.
Lance!
Pomóżcie mi to zgasić!
Odbiło im?
Późne lato, 1968.
Patrole Kurtza coraz częściej wpadają w zasadzki.
Morale żołnierzy słabnie.
Listopad.
Kurtz każe rozstrzelać czworo Wietnamczyków, w tym kobietę.
Rozwalił dwóch pułkowników armii południa.
Natężenie działań wroga spadło niemal do zera.
Widać sprzątnął tych, co trzeba.
Wstąpił do komandosów. Od tamtej pory...
dowództwo po raz ostatni próbuje nad nim zapanować.
Gdyby się ugiął,
wybaczyliby mu wszystkie grzechy.
Ale Kurtz dalej robił swoje.
I dalej wygrywał.
Wtedy wezwali mnie.
...wykonują najbardziej absurdalne rozkazy.
Zgubili go.
Na dobre.
Mieli tylko plotki, strzępy informacji,
i to głównie od jeńców.
Żółtki znały go z nazwiska i trzęsły przed nim portkami.
Kurtz i jego ludzie zaczęli...
się zapuszczać do Kambodży.
Wiem co zrobię...
...a potem pójdę na obiad...
z prezydentem.
Tak właśnie.
Weź to czymś przykryj.
Czyścioch.
Jak długo on już służy na łodzi?
Siedem miesięcy.
Działa mi na nerwy.
I chyba wzajemnie, kapitanie.
- A ty co o mnie myślisz, Wodzu? - Ja nie myślę.
Zabronili mi się pytać, dokąd płyniemy...
więc nie będę,
ale dość na pana spojrzeć, żeby wiedzieć, że będzie gorąco.
Płyniemy jakieś 75 mil za most w Do-Lung.
- Do Kambodży? - To tajna informacja.
Nie mamy prawa być w Kambodży, ale tam właśnie płynę.
Podrzućcie mnie w okolicę,
a dam wam spokój.
Zgoda, kapitanie.
,, Kochany synu.
Wiem, że się z mamą zamartwiacie.
Nie pisałem, ponieważ...
sprawy się skomplikowały.
Dowództwo oskarża mnie o morderstwo...
na czwórce podwójnych wietnamskich agentów.
Rozpracowywaliśmy ich miesiącami, zbieraliśmy dowody.
Kiedy już nie było wątpliwości, zrobiliśmy, co należało.
Oskarżenia są bezpodstawne,
a biorąc pod uwagę to, jak wygląda ta wojna,
zakrawają na obłęd.
Owszem, jest na wojnie miejsce na litość,
ale czasem trzeba...
być bezwzględnym.
Bo bezwzględność to często tyle, co jasność sytuacji.
Trzeba działać szybko,
pewnie...
i świadomie.
Mieć oczy otwarte."
Trzech, może czterech z KIA. Over.
"Sam zdecyduj, co powiedzieć matce.
Ajeśli chodzi o oskarżenia, przestałem się przejmować."
Służby medyczne, odpowiedźcie.
"Brzydzi mnie ta ich zakłamana, tchórzliwa pseudo-moralność."
Służby medyczne, czy mnie słyszycie? Over.
"Myślę już tylko o was. Twój kochający ojciec."
Chryste.
A ja próbowałem ich wzywać przez radio.
Ale bajzel.
- Cześć! - Witajcie.
Ładna łódka.
Nigdy tu takiej nie widziałem.
Wzywaliśmy służby medyczne. Nie odebraliście zgłoszenia?
Ja tam nic nie wiem.
Zestrzelony helikopter.
- Gdzieś po drodze? - Tak.
- Płyniecie w górę rzeki? - Daleko w górę.
- To nie ma o czym gadać. - Dlaczego?
Jakbyście płynęli w dół, to jest tu kilku chętnych.
Co jest?
- Wracamy za kilka dni. - Jasne, bo wrócicie.
- Wodzu? - Tak, Kapitanie?
Sprawdźcie, co z silnikiem,
a ja się pójdę rozejrzeć.
Tylko nie płyńcie beze mnie.
Gdzie dowódca?
Mnie się pan nie pytaj.
Oddawaj moje ciuchy! Dupek!
Gdzie wasz dowódca?
Wlazł na minę dwa miesiące temu. Wywaliło go w diabły.
- To kto tu dowodzi?
Nie mam pojęcia. Ja tu tylko sprzątam.
Robię, co mi każą.
A ty, chłopcze?
Mówię ci, Lance będzie się zacinać.
Odwal się, palancie.
Hej tam! Może pan tu przyjść?
To pana łódź?
Czego chcesz?
Pogadać. No chodź pan.
Woli pan stać na deszczu?
Przestańcie się wydurniać.
Dzień dobry, kapitanie. Chcę panu kogoś przedstawić.
- Mam twoją dupę. - Twoja dupa to gówno.
Chef, twoja dupa to gówno!
Ty skurwysynu.
Cholera, moje ucho, skurwysynu!
- Zdejmij go ze mnie, Chef. - Cwany dupku.
Chłopaki.
Mam cię! Dupę masz!
- Nie jesteś dupkiem, Chef. - Hej chłopaki.
- Popchnąłeś mnie... - Hej chłopaki.
Zawarłem układ z tymi z Hau Phat.
Dwie beczki ropy za kilka godzin z króliczkami.
Hej! Hej! Zalewa pan.
Wcale nie. Zanieście beczki do tego dużego namiotu...
Ruszcie się!
Kapitanie.
Oddaje pan nasze paliwo za dziewczynę miesiąca?
Nie. Za dziewczynę roku.
Jeśli nam po drodze zabraknie ropy,
powie mi pan, jak było?
Dziewczyny są dla nas wszystkich. Ty nie chcesz?
- Trzymają tam mamuśki? - Kogo?
Nieważne. Zostanę na łodzi.
Może mi pan pomóc?
Mam wszystkie...
Mam wszystkie twoje zdjęcia.
Rozkładówkę, tę z Galerii Miss,
no i z plebiscytu na Miss Roku.
Nawet kalendarz.
O rany. Skąd masz tego ptaka?
Kiedyś zajmowałam się ptakami w Busch Gardens.
- Busch Gardens? - Byłam treserką.
Jesteś...
- Jesteś Miss grudnia, prawda? - Miss maja.
I jak, idzie?
- Miss grudnia była brunetką. - To tamta.
Mam go od niedawna.
No, mały, chcesz krakersa?
Miss Roku to chyba...
najbardziej samotny człowiek na świecie.
Próbujesz okazać uczucia,
odkryć swoje serce...
Opowiedz mi o tych ptakach.
A jak będziesz mówić, to,
jeśli to nie problem,
włożysz dla mnie tę perukę?
Jesteś jak za ścianą,
niewidzialną, ze szkła.
Widzą, że poruszasz ustami.
Byłam treserką dwa lata...
- Pięknie. - W Busch Gardens.
Włosy bardziej na ramiona. Bluzka rozpięta.
Ale nie słyszą, co mówisz.
Uczyłam je stać na głowie, latać do góry nogami i jeździć na rowerkach.
Rękę miałaś tak...
Te, Chef!
Wynoś się!
Później. Daj mi piętnaście minut.
Nie interesuje ich, co masz do powiedzenia.
I byłaś lekko pochylona.
- Tak, jeszcze trochę wypnij... - Odpieprz się.
Piętnaście minut!
Tak chciałam im pokazać,
że jednak mam talent.
Małe ary.
Widziałeś kiedyś pisklę ary?
- Są całe niebieskie... Piękne. - Spieprzaj.
Mnie się też coś należy.
Zmuszają cię do różnych rzeczy.
Weź na przykład to zdjęcie.
Czułam do siebie obrzydzenie.
Pochylałaś się do przodu, wypinając lekko tyłek.
- Uwielbiam tresować ptaki. - Właśnie tak.
Idealnie. Voila.
Pięknie. Chcę tylko...
Nie mogę w to uwierzyć.
Ja, J. Hicks. Ja naprawdę tu jestem.
Czy już nigdy nie spotkam...
ślicznego, niewinnego chłopca?
Gdyby nie Wietnam,
nigdy bym cię nie poznał, Miss grudnia.
Miss maja.
Chciałabym poznać...
choć jedną osobę,
która myślałaby tak, jak ja.
Całujesz jak ptak.
Całuj mnie jeszcze!
Kto tam?
- Zaraz oszaleję! Pocałuj mnie! - Uwielbiam ptaki.
Skończyłeś już?
Ja pierdolę.
Weź mnie jak ptak.
Polecimy aż do końca.
Umiem latać jak orzeł.
- Umiem latać jak orzeł! - Szaleję za tobą.
Szaleję za tobą.
Był czyimś synem.
Kazali mi robić rzeczy,
na które nie miałam ochoty.
Przeciągać między nogami wstążki.
Jak ja tego nie chciałam.
Mówili, że tak trzeba,
że tego ludzie oczekują.
- A ty jesteś kto? - Następny.
Nie wiedziałem, że nigdy jeszcze...
- żadnej nie miałeś... - Zamknij się.
Kiedy przepraszam. Zabrałbym go do Nowego Orleanu.
Nauczył kilu sztuczek.
- Daj mu spokój. - Dziewica, ja chrzanię.
Kretyn.
Pojedziemy do Nowego Orleanu. Poznam cię z kim trzeba, siurze.
Mówię, daj mu spokój.
Sam jesteś siur.
Ale zamiast gadać z tobą, wolę pobawić się własnym.
Daj spokój!
A wiesz jak?
Odpieprz się od niego.
Odpieprz się, mówię.
I przestań wreszcie gadać.
To nie armia. Jesteś w marynarce.
Więc może włóż koszulę...
i przestań jarać to gówno.
Słyszałeś?
A ty czego się malujesz?
- Kamuflaż. - Po co?
Żeby mnie żółtki nie widziały.
Tylko mi nie śpij. Masz robotę.
Dżonka z lewej burty.
Przyjrzyjmy się.
Lance, podchodzimy. Czyścioch do 60-tki.
Czyścioch, co ja mówię?
Co jest, Wodzu?
Dżonka, kapitanie. Rutynowa kontrola.
Nie czas na to. Niech sobie płyną.
Właśnie takimi wożą broń.
Chcę ich sprawdzić.
Moja misja jest ważniejsza.
Gdyby nie ja, w ogóle by was tu nie było.
Misja misją, ale na mojej łodzi jest pan pasażerem.
- Gotów, Lance? - Rzucaj cumę, dupku.
Dobra, dajcie ją bliżej.
Sprawdź przedni luk. Ludzi daj na rufę.
Rusz się, sukinsynu.
Kan kuk!
- Miej oczy otwarte. - Jasne, wodzu.
Są czyści.
- Przeszukaj łódź.
- Tam nic nie ma. - Na pokład.
Kaczki i banany.
- Nic tu nie mają. - Chef?
- Właź tam, mówię. - Koza, trochę ryb,
jakieś pieprzone warzywa.
- Wskakuj! - Tam nic nie ma!
- Jazda!
Przesuń się!
Świnie, mango.
- Co w worku na ryż? - Ryż, kurwa!
- Zajrzyj! - Ryby...
kokosy, ryż.
- W koszyku na warzywa? - Złaź mi z drogi!
Dalej!
Koszyk na warzywa!
No już, już.
- Nic tu nie ma! - A w tych pudełkach?
- Zajrzyj do tej zardzewiałej puszki.
Ryż! Oni nic nie wiozą.
Puszka! Siedziała na niej.
Chef!
Sukinsyny!
Skurwiele jedne!
- Spokój! - Zabić dupków.
- Zabić dupków! - Przestań!
Zabić dupków! Zabić wszystkich.
Dość!
Dlaczego?
- Czyścioch? - W porządku.
- Lance? - Kurwa mać.
- Chef? - Patrzcie, co tam miała.
Kogo tak chroniła.
Zasranego szczeniaka.
Daj mi tego psa.
- Daj mi tego psa! - Gówno ci dam. Nie ruszaj go.
- Daj mi tego pieprzonego psa, dupku!
Pieprz się! To masz jeszcze mango.
- Chef... - Czego chcesz?
Rusza się. Ona żyje.
Chef, ona żyje. Sprawdź ją!
Dobra. Dobra. Chodź, Clean! Niech to szlag!
Pomóż mi.
Tylko ostrożnie.
Powoli i delikatnie.
- Dajcie ją tu. - Oddycha?
Bardzo krwawi.
Dajcie ją na pokład. Bierzemy ją do szpitala.
- O czym ty mówisz? - Trzeba ją zawieźć Wietnamcom.
Jest ciężko ranna.
Regulamin mówi...
Ja pierdolę.
Mówiłem, żeby ich puścić.
Jak zagłuszyć sumienie?
Tniesz kogoś serią na pół, a potem dajesz mu plaster.
Jedno wielkie kłamstwo.
Im więcej spotykałem kłamców,
tym bardziej ich nienawidziłem.
W oczach tych chłopców byłem zwierzęciem,
ale w tej jednej chwili dowiedziałem się o Kurtzu rzeczy, których nie było w aktach.
Most Do-Lung był ostatnim naszym przyczółkiem na Nung.
Dalej był już tylko Kurtz.
- I co ty na to, Lance? - Piękne.
Co z tobą?
Dziwnie się zachowujesz.
Pamiętasz, mówiłem ci, że skitrałem ostatniego kwasa?
- Już go nie ma. - Wziąłeś go?
Bomba.
Przyjaciele!
Zabierzcie mnie!
Niech to szlag!
- Pieprzona przybrzeżna policja! Kurde! - Chcesz zginąć, człowieku?
Zatrzymajcie się!
- Pieprzona policja! - Nie zostawiajcie mnie!
Dostaniecie to na co zasłużyliście!
Płynie z wami kapitan Willard?
- Tak. - Kapitan Willard?
- A kto pyta? - Porucznik Carlson, sir.
Nie po oczach.
Trzy dni temu przysłali mnie z Nha Trang.
Mam coś dla pana. Jest i poczta dla załogi.
- Nie wie pan, jak się cieszę. - Dlaczego?
Bo mogę spadać. Jeśli wymyślę jak.
Witajcie w samej dupie świata.
Dokąd pan idzie?
Poszukać paliwa, zdobyć trochę informacji.
Zabierzcie mnie za mostem.
Niech ktoś z nim idzie.
Ja pójdę.
Ja chcę iść.
Posłuchaj tej muzyki, stary.
Gdzie znajdę dowódcę?
Daj mi spokój, sukinsynu.
Lance! Chodź tu.
Macie jeszcze dowódcę?
- Beverly Hills. - Co?
Na końcu, w bunkrze zwanym Beverly Hills.
Niby gdzie miałby siedzieć?
- Stanąłeś mi na twarzy. - Myślałem, że jesteś trupem.
To się myliłeś.
Mówiłem, żebyś ze mną nie zadzierał.
Pieprzony czarnuch!
Do czego tak strzelasz?
Do żółtków, a do kurwa czego?
Przepraszam, sir. Dorwali się do radiostacji.
Ale chyba już po nich.
Aha. Lepiej posłuchaj.
Próbuje ściągnąć kumpli. Odpal racę.
Taki jesteś twardy, czarnuchu?
Wszyscy nie żyją.
Jeden się schował za kupą trupów.
Kto tu dowodzi?
Nie pan?
Taki jesteś groźny?
Mam coś dla ciebie.
Tam są tylko trupy, stary.
Ściągnij Karalucha.
Te, Karaluch!
Karaluch!
Sukinsyny wciąż nadają. Słyszysz ich?
Pieprzę was, Amerykanie.
Weź ich rozwal.
Pieprzę was, Amerykanie.
Słyszysz, jak drze mordę?
- Pieprzę was, Amerykanie! - Odpalić ci racę?
Jest blisko. Bardzo blisko.
Pieprzę was, Amerykanie.
GI! GI...
Skurwysyn.
Żołnierzu.
Wiesz, kto tu dowodzi?
W mordę.
Właśnie rozwaliło dwóch facetów na moście.
Weź się w garść. Będzie dobrze.
- Co to? - Poczta.
Później. Miejcie oko na las.
Ropy nie mają, ale przyniosłem amunicję.
Zmywamy się stąd.
- Znalazł pan dowódcę? - Tu nikt nie dowodzi.
Płyńmy już.
Dokąd, kapitanie?
Znasz drogę.
Jest pan zdany tylko na siebie.
Wciąż chce pan tam płynąć?
Niech pan spojrzy na ten most.
Nasi codziennie go odbudowują, a żółtki wysadzają...
ale mamy przyczółek.
Niech pan o tym pomyśli.
- Kogo to obchodzi? - Płyń do cholery!
Chef, na dziób.
- Przygotuj się, Clean. - Ruszamy!
Masz jeden, Miller. Ja też mam.
Czyja to paczka?
- Masz jeszcze jeden. - Poważnie?
- Tylko tyle? - Dla ciebie tak. Lance!
Pan L.B. Johnson. Proszę.
Bomba. Na ten, to czekałem.
Dostałem dwa. I paczkę od Ewy.
"Cześć Lance. U nas wszystko dobrze.
Ujarałyśmy się z Sue w Disneylandzie. Na maksa".
Przyjmą mnie u Antoine`a.
Niesamowite.
"Nie ma drugiego...
takiego miejsca."
Przyszedł. Naprawdę przyszedł.
„Mamy nowe, ważne informacje...
dotyczące pańskiej misji.
Kilka miesięcy temu to zadanie powierzyliśmy innemu oficerowi.
Mamy powody przypuszczać, że przystał do Kurtza.
Rodzinę poinformowano, że zaginął w akcji,
ale sądziliśmy, że nie żyje.
Ostatnio przejęliśmy list, który próbował wysłać do żony.”
Kapitan Richard Colby.
„Znajdź sobie innego. Ja już nie wrócę.”
Przeszedł na stronę Kurtza...
To tutaj jest jeszcze lepsze niż Disneyland.
...mimo to Charles Manson kazał ich wymordować...
na znak protestu."
Dziwne, co? Wyższy stan świadomości.
Przestań, Lance.
- Dostałem kasetę od mamy. - Tęcza rzeczywistości.
Zaciągnij się, Wodzu.
Ewa sobie mnie nie wyobraża w Wietnamie.
Mówi, że moje miejsce jest w domu, z piwem, telewizją.
Lance, daj spokój.
Łap, jeśli potrafisz.
"Jestem dumny, że zdecydowałeś wstąpić do marynarki."
Zastanawia się nad przyszłością naszego związku.
A ja co? 1500 mil od domu.
Nie jestem nawet pewny przyszłości własnej dupy.
,, O twoich kolegach wiadomo jeszcze mniej.
Jeśli ta kaseta się do czegoś nada,
powiem ojcu, żeby też ci się nagrał."
Pojebańcy!
Tutaj! Tutaj!
Skurwysyny!
Tam. Tam!
Co z Czyściochem? Kapitanie, Czyścioch dostał.
A gdzie pies?
Trzymaj się.
Gdzie jest pies? Musimy wrócić po psa!
Czyścioch.
Hej, bubba.
Nie możesz teraz umierać, zasrańcu!
Hej, bubba.
,, Do zobaczenia. Nie za szybko... ale dość szybko.
Jak wrócisz, narobisz mi wnuków. Ja je rozpieszczę,
a twoja żona będzie się na mnie wkurzać.
Ciocia Jessie i babcia...
chcą przyjechać na lotnisko.
Babcia z tatą zbierają dla ciebie na samochód...
ale nic nie wiesz, bo to tajemnica.
Rób, synu, co trzeba,
uważaj na kule...
i wracaj nam w jednym kawałku...
bo bardzo cię wszyscy kochamy.
Twoja mama."
Zwolnij.
Daj lornetkę.
Lance, 16-tka na dziób.
Chef, do 60-tki.
Ja chrzanię.
Osłaniaj kapitana.
Lance. Osłaniaj kapitana.
Jesteście okrążeni.
Rzućcie broń.
Nie strzelać!
To Francuzi.
Rzucam broń.
Zamknij się! Podnieś ten karabin, już!
Nie strzelać!
Jesteśmy Amerykanami, przyjaciółmi.
Rzućcie broń.
W porządku. Odłóżcie broń.
Straciliśmy jednego z naszych.
Śmierć żołnierzy sojusznika jest stratą i dla nas.
Możecie zejść na ląd.
Nazywam się Hubert DeMarais.
To nasza rodzinna plantacja.
Jesteśmy tu od 70 lat...
i zostaniemy do śmierci.
Kapitanie, przyjmij tę banderę...
w imieniu całego narodu.
Znakomite jedzenie. A wino, a te sosy.
Mogę porozmawiać z kucharzem?
On mówi tylko po wietnamsku.
Jak można tak gotować i nie znać francuskiego?
Mają kucharza żółtka.
Musisz jeszcze poćwiczyć.
Ale nie jest źle. Czas do łóżka.
Baudlaire. Nazbyt okrutny dla dzieci.
A jednak potrzebny, bo i życie bywa okrutne.
Jak widać.
Ataki odparte przez rodzinę.
Tylko z tej wojny.
Vietcong - 58 zabitych. Północny Wietnam - 12.
Południowy Wietnam - 11.
Amerykanie - 6?
Może omyłkowo.
Chciałaś obejrzeć Amerykanów, Roxanne?
Nie. Zjeść.
Pozwól, że ci przedstawię: Kapitan Willard.
Madame Sarrault.
Kapitan.
- Przechodzi anioł. - Zarżnijmy go.
Pamiętasz tę anegdotę z Paryża,
kiedy baron powiedział...
To nie jest najlepszy temat.
Przepraszam, niewinna anegdota...
z czasów wojny i głodu.
Przy stole nagle zapada cisza. Ktoś mówi:
"O, przechodzi anioł."
A na to inny: "To go zjedzmy."
Jak długo chcecie tu zostać?
Do końca.
Nie, znaczy...
Czemu nie wrócicie do domu, do Francji?
Tu jest nasz dom, kapitanie.
- Prędzej czy później... - Nie.
- Uspokój się. - Dość.
Pan nas nie rozumie...
Naszej francuskiej mentalności.
Najpierw przegraliśmy Drugą Wojnę.
Wy jej nie wygraliście, ale my przegraliśmy.
- Tato... - Milcz, kiedy ja mówię.
Przegraliśmy w Dien Bien Phu. Przegraliśmy w Algierii i w Indochinach.
Ale tutaj nie przegramy.
Utrzymamy ten skrawek ziemi.
Nie damy go sobie odebrać.
Amerykanie...
w czterdziestym piątym,
po wojnie z Japończykami...
Roosevelt nie chciał Francuzów w Indochinach.
Więc...
wymyślił Viet Minh.
Nie rozumiem.
To prawda. Vietcong to amerykański pomysł.
Amerykański?
A teraz zajęliście nasze miejsce...
i to z wami walczą.
Co możecie zrobić?
Nic. Absolutnie nic.
Oni są bardzo inteligentni. Nigdy nie wiadomo, co myślą.
Chcieli pomocy Sowietów, mówili, że są komunistami.
Chińczykom, że są ich braćmi, żeby dostać od nich broń.
Oni nienawidzą Chińczyków.
Chińczyków i Rosjan, nawet bardziej niż Amerykanów.
Jeśli zaprowadzą tu komunizm,
będzie to WIETNAMSKI komunizm.
Wy, Amerykanie, nigdy nie potrafiliście tego zrozumieć.
Sam już nie wiem,
może my i Viet Minh kiedyś się dogadamy.
Czy ty nie rozumiesz?
Oni chcą, żebyśmy wyjechali.
To koniec wszystkich białych w Indochinach.
Nas, Amerykanów, wszystkich.
Chcą o nas zapomnieć. Niech pan spojrzy.
Tak to jest. Jajko.
Białko wycieka,
zostaje żółtko!
Co się z tobą dzieje?
Nie chcą zaakceptować prawdy.
Rozmawiałem w Sajgonie, z pewnym amerykańskim politykiem.
Świetnie mi wszystko wyjaśnił. Powiedział:
"Wczoraj była Korea, dziś Wietnam,
jutro Tajlandia, Filipiny...
może i Europa."
Niby dlaczego nie?
A co się ostatnio działo w Czechosłowacji?
Już przed wojną Amerykanie wiedzieli, co się święci.
Bali się komuny jak ognia. Przestań Lafavre.
Wszyscy biali to ścierwa.
Ci ludzie walczą o wolność.
Wolność? Gówno.
Francuskie gówno. Amerykańskie gówno.
A Dien Bien Phu?
Każdy z nich wiedział, że już jest trupem.
Słyszał pan o Dien Bien Phu?
- Owszem. - Nie, nie zna pan prawdy.
Dien Bien Phu to był błąd.
To był strategiczny błąd.
Błąd? Świadomy i zamierzony.
Zamierzony!
Wszyscy ci żołnierze wiedzieli, że zginą.
Generałowie uznali, że żółtki...
nie wciągną dział na wzgórza.
Ale wciągnęli. A potem zaczekali na deszcz.
Samoloty musiały latać albo wysoko, albo tuż nad ziemią.
Nasi spadochroniarze skakali z 90 metrów.
Z 90, czasem 70.
To obłęd. Żaden spadochron nie zdąży się otworzyć.
Ale skakali, bo chcieli ginąć razem z kumplami.
Poświęcono francuską armię.
Poświęcili ją politycy w kraju.
Postawili żołnierzy w sytuacji bez wyjścia.
Przesadzasz.
W Paryżu demonstracje studentów.
Wbili żołnierzom nóż w plecy.
Rzucasz granat, a ten nie wybucha.
Wypada tylko kartka...
"Liga Kobiet Francuskich popiera wyzwolenie Wietnamu."
Komunistyczni zdrajcy.
Dien Bien Phu? Co z tego?
Francja się nie liczy.
Kogo to obchodzi?
Przestań już, Lafavre.
Uczcie się na naszych błędach.
Z taką siłą, taką armią,
spokojnie możecie wygrać.
Pomóż mu wstać.
Możecie wygrać.
Jakoś się z nimi dogadamy.
Jestem tego pewien.
Nigdy ich nie krzywdziliśmy.
Absolutnie nie, ale oni nas zdradzili.
Francuscy komuniści nie byli zdrajcami.
Mendes-France też był komunistą.
Socjalistą.
- Komunistą i już. - Socjalistą.
Jak mamy tu wygrać, jeśli nami rządzą komuniści?
Dla komunistów zawsze najważniejszy jest pokój.
I dlatego zniszczyli francuską armię?
Przegraliśmy przez sposób, w jaki traktowaliśmy miejscowych.
Komunistyczny rząd spisał nas na straty.
- Komunistyczny! - Socjalistyczny!
- Przymknij się. - Dobrze. Dobranoc panu.
Dobranoc, kapitanie. Mendes-France był socjalistą.
Zostaniemy tu. Jestem tego pewien.
Przyprowadź Gastona.
Zawsze im pomagaliśmy.
Pracowaliśmy z ludźmi.
- Czas na ciebie, wujku. - Możemy znów być przyjaciółmi.
Widzi pan, kapitanie, kiedy przyjechali...
tu mój dziad i wuj,
nie było tu nic... Zupełnie nic.
Wietnamczycy byli niczym.
Harowaliśmy dzień...
i noc.
Sprowadziliśmy z Brazylii kauczuk. Założyliśmy plantacje.
Zatrudniliśmy miejscowych.
Zrobiliśmy coś...
coś z niczego.
Pyta mnie pan, czemu chcemy tu zostać...
Dlatego, że to jest nasze miejsce na ziemi.
Jednoczy naszą rodzinę.
Jest o co walczyć.
A wy, Amerykanie, walczycie...
o największe nic w historii.
Przykro mi. Sprawdzę, czy pana ludziom...
trzeba pomóc w naprawianiu łodzi.
Żebyście mogli dalej prowadzić tę waszą wojnę.
Dobranoc, Roxanne.
Przepraszam za moją rodzinę.
Każdy z nas wiele stracił.
Hubert żonę i dwóch synów.
Ja męża.
Rozumiem.
Jest pan zmęczony tą wojną.
Widzę to w pana oczach.
Tak samo patrzyli nasi chłopcy.
Mówiliśmy o nich: "Soldats perdus".
Żołnierze straceńcy.
Napijemy się koniaku?
Dziękuję, ale nie. Muszę wracać do swoich.
Wojna nie ucieknie.
Może i racja.
Przy obiedzie nie pił pan wina.
Nie lubię wina.
Koniak owszem, ale teraz dziękuję.
Więc...
Trudno, będę piła sama.
Po wojnie wróci pan do Stanów?
Nie.
Jest pan taki, jak my... Tu jest pana dom.
Wie pan, czemu nie można wejść dwa razy do tej samej rzeki?
Bo rzeka wciąż płynie.
Co wieczór szykowałam fajkę mojemu mężowi.
Pozwalała mu zapomnieć o rozdartym sercu.
Wściekał się, płakał. Mój żołnierz straceniec.
Mówiłam mu: "Ciebie jest dwóch.
Nie widzisz?
Jeden, który zabija, drugi, który kocha."
A on odpowiadał:
"Nie wiem, czy jestem zwierzęciem czy bogiem."
Jesteście jednym i drugim.
Jeszcze?
Liczy się to, że pan żyje.
Pan żyje, kapitanie.
Taka jest prawda.
Zawsze jest was dwóch.
Jeden, który zabija...
drugi, który kocha.
Nic nie widzę. Stajemy.
Nie masz prawa się zatrzymać.
Powiedziałem, że nic nie widzę. Musimy.
Nie będę więcej ryzykować życia załogi.
Ja tu dowodzę. Zrobisz, co każę.
Widzisz coś, Chef?
Dlaczego nie atakują?
Uwaga.
Przeszliśmy.
Lance, do 50-tki.
Był blisko.
Bardzo blisko.
Nie widziałem go, ale czułem jego obecność.
Jakby zasysało nas w górę rzeki...
i dalej w głąb dżungli.
Wiedziałem, że cokolwiek się stanie,
nie będzie to po myśli dowództwa.
- Strzały! - Ognia!
Strzelaj, Chef!
Ognia!
Wstrzymać ogień.
To tylko zabawki.
Wodzu, każ im przestać.
To tylko patyki. Próbują nas przestraszyć.
Cisza!
Wpakowałeś nas w to, i nie umiesz wyciągnąć.
Sam nie wiesz, dokąd płyniesz.
Prawda?
Sukinsyn!
Lance, do steru.
Dzikusy cholerne!
Włócznia.
Muszę dotrzeć do Kambodży.
Jeden pułkownik oszalał...
Mam go sprzątnąć.
Jakie to, kurwa, typowe.
Cholerne wietnamskie misje.
Przed samym końcem służby mam pomóc zabić jednego z naszych?
No świetnie. Rewelacja.
To jakiś zasrany obłęd.
Myślałem, że masz wysadzić most...
linię kolejową, czy co.
- Nie ma sprawy.
Zabieramy się z tobą. Byle łodzią.
Popłyniemy z tobą. Ale łodzią, dobra?
Bałem się, co tam zastanę.
Nie wiedziałem, jak zareaguję.
Znałem ryzyko.
Lub tak mi się zdawało.
Ale najbardziej się bałem...
nie, to było silniejsze niż strach, przerażało mnie,
jak bardzo pragnąłem tej konfrontacji.
Nie zatrzymuj się.
Lance, łapy precz od karabinu.
W porządku. Macie zgodę.
Ja tam nie płynę. Te dranie do nas strzelały.
Włączcie syrenę. To ich przepłoszy.
Tam są miny. Tutaj też.
I uważajcie na te małpy. Skubańce gryzą.
No i pięknie. Płyń prosto na mnie.
Jestem Amerykaninem.
Amerykańskim cywilem. Cześć, Jankesi.
Jestem Amerykaninem.
Amerykańskim cywilem.
Macie fajki? Marzę o fajce.
- Coś ty za jeden? - A ty?
Jestem reporterem.
Od 64 na wojnie.
Laos, Kambodża, Wietnam.
Jedno wam powiem, straszny tu macie bajzel.
Co to za ludzie?
Myślą, że chcesz...
im go odebrać.
- Mam nadzieję, że się mylą. - Kogo?
Jego. Pułkownika Kurtza.
To jego dzieci. Po horyzont.
Wszyscy jesteśmy jego dziećmi.
Możemy z nim porozmawiać?
Z pułkownikiem się nie rozmawia.
Jego się słucha.
Ten facet mnie oświecił.
On jest klasycznym poetą - wojownikiem.
Mam na myśli, że...
Czasem mówisz mu "dzień dobry"...
a on nic, nawet cię nie zauważy.
A potem łapie cię za ramię, ciska w jakiś kąt i pyta:
"Wiesz, że "jest" i "jeśli" wywodzą się z tego samego pnia?"
"JEŚLI" umiesz trzeźwo myśleć, kiedy wszyscy wokoło wariują,
Znaczy, że "JESTEŚ"."
Jestem małym człowiekiem. Ale on jest wielki.
"Byłbym pazurem poszarpanym...
rwącym powierzchnię cichych mórz."
Zostańcie na łodzi.
Zaczekaj. Chcę wam zrobić zdjęcie.
On umie być straszny, okrutny,
ale często ma rację.
W końcu jest na wojnie. To wielki człowiek.
Brakuje mi słów...
Tak bym chciał... ale brakuje słów...
Raz chciał mnie zabić.
Za co?
Bo zrobiłem mu zdjęcie.
Powiedział: "Jeszcze raz,
a cię zabiję."
Mówił poważnie.
Najważniejszy jest spokój.
Musisz zaczekać,
aż mu przejdzie.
Pułkownika się nie osądza.
To nie jest zwykły człowiek.
Spokojnie. To Amerykanie.
Czujesz tę energię?
Zrobię wam zdjęcie.
Możecie się przez chwilę nie ruszać?
Colby.
Głowy.
Spójrz na te głowy.
Czasem posuwa się za daleko,
ale dobrze o tym wie.
- Odbiło mu. - Nieprawda.
Nie słyszeliście, co mówił dwa dni temu...
Boże, jakżeż on wtedy mówił...
- Jaki tam szaleniec? - Kompletny.
Chcę z nim porozmawiać.
Nie ma go.
Nie ma go. Zabrał ludzi i zniknął gdzieś w dżungli.
- Zaczekam. - On kocha swoich ludzi.
Przy nich zapomina o sobie.
- Przy nich zapomina o sobie. - Kapitanie?
Może zaczekamy na łodzi?
- Myślę... - Dobra, tak zróbmy.
Za chwilę wrócimy na łódź.
Lance został sam.
Ten pułkownik to wariat.
Gorzej. To jakiś szatan.
Spójrz tylko na ten cyrk.
Te pogańskie obrzędy.
- Kompletny pojeb. - Pomożesz mi?
Pewnie. Zrobię wszystko, żeby się stąd wydostać.
Możemy ich rozwalić.
Są na takim haju, że nawet by nie poczuli.
Nie boję się odciętych głów, ani tych ich ołtarzyków.
Kiedyś myślałem, że jeśli umrę w złym miejscu,
moja dusza nie trafi do nieba.
Ale teraz... Pieprzę to.
Niech idzie, gdzie chce. Byle nie została tutaj.
I co zrobimy? Zabić sukinsyna?
- Nie i spieprzać stąd. - Zaczekaj tu na mnie.
Lance i ja pójdziemy powęszyć.
Może uda nam się znaleźć pułkownika.
A ja co mam robić?
Masz radiostację...
Jeśli nie wrócę do dziesiątej,
wezwij bombowce.
Bombowce?
Kod "Wszechmocny",
współrzędne 0-9-2-6-4-7-1-2.
Masz tu napisane.
0-9-2-6-4-7-1-2
Wszystko wskazywało na to, że Kurtz rzeczywiście zwariował.
Wszędzie pełno było trupów...
Wietnamczyków, Kambodżan.
Jeśli wciąż żyłem, to dlatego, że on tak chciał.
Ten zapach powolnej śmierci...
malaria...
i koszmary.
Tak, tu kończyła się rzeka.
Skąd jesteś, Willard?
Z Ohio, sir.
Tam się urodziłeś?
Tak, sir.
A konkretnie?
W Toledo.
To daleko od rzeki?
Od rzeki Ohio?
Jakieś 200 mil.
Byłem tam raz jako dzieciak.
Jest takie miejsce, nie pamiętam nazwy...
Hodowali tam kiedyś kwiaty, chyba gardenie.
A potem wszystko zdziczało.
I tak przez pięć mil.
Raj na ziemi...
pełen gardenii.
Zastanawiałeś się kiedyś...
czym jest prawdziwa wolność?
Wolność od cudzych sądów,
nawet od własnych.
Powiedzieli dlaczego, Willard?
Dlaczego chcą, żebyś mnie usunął?
Wysłano mnie z tajną misją, sir.
Już chyba nie jest tajna.
Co ci powiedzieli?
Powiedzieli,
że pan...
kompletnie oszalał...
i że pańskie metody...
uległy wypaczeniu.
I co? Uległy?
Nie widzę w tym...
żadnej metody.
Spodziewałem się...
kogoś takiego jak ty.
A ty, czego się spodziewałeś?
Jesteś zabójcą?
Jestem żołnierzem.
Ani jednym, ani drugim.
Jesteś chłopcem na posyłki...
wysłanym przez sklepikarzy...
z zaległym rachunkiem.
Dlaczego?
Dlaczego taki miły facet miałby zabijać geniusza?
I co, lepiej?
Dlaczego?
Wiesz, że...
Wiesz, że pułkownik...
naprawdę cię lubi?
On cię lubi. Poważnie.
I ma wobec ciebie jakieś plany.
Nie jesteś ciekaw, jakie?
Bo ja jestem. Jestem bardzo ciekaw. Naprawdę nie?
Zdrowo się dzieje, stary.
Wiem coś, czego ty nie wiesz.
O tak, wiem.
On ma jasny umysł,
ale obłąkaną duszę.
Właśnie tak.
Myślę, że on umiera.
Że ma już wszystkiego dość.
Ale on jest...
Czyta na głos poezję.
A jego głos...
ten głos...
Lubi cię, bo wciąż żyjesz.
Ma wobec ciebie plany. Nie, ja ci nie pomogę.
To ty pomożesz jemu.
Co powiedzą, kiedy go już nie będzie.
Bo jak on umrze, wszystko się rozpieprzy.
Co o nim powiedzą?
Że był dobry? Mądry? Że miał plany? Rozum?
Gówno prawda.
- To ja mam im wyjaśnić? - Pewnie, że nie ja.
Ty...
Prawie osiem godzin.
Śpię.
Śni mi się, że jestem na tej zasranej łodzi.
Pieprzyć to.
To już naprawdę osiem godzin?
Wszechmocny?
Tu PBR Gang. Słyszycie mnie?
PBR Gang, tu Wszechmocny, odbiór.
Jezu!
Chryste!
Pismo "Time".
Jeden z większych tygodników.
22 września 1967, rocznik 90,
numer 12.
"Wojna na horyzoncie. Ludziom trudno uwierzyć, że...
zwyciężamy w Wietnamie.
Tymczasem...
w najdokładniejszym jak dotąd...
raporcie w tej sprawie...
znaleźć można dowody na to, że...
po dwu i pół latach wojny nasze działania...
przynoszą wyniki.
Według specjalistów z Białego Domu...
niebawem nadejdzie moment,
kiedy wróg nie będzie miał już sił walczyć."
I co ty na to?
"Prezydent Johnson wie,
jak złe są nastroje społeczeństwa...
dlatego raport zapewne nie zostanie opublikowany.
Są jednak powody...
do zadowolenia.
Raport analizuje sztab ekspertów.
Ogólne wnioski zostaną wkrótce podane do publicznej wiadomości."
Brak daty. Znowu "Time".
"Sir Robert Thompson...
zlikwidował komunistyczną partyzantkę na Malajach.
Obecnie jest konsultatnem RAND Corporation.
Thompson był ostatnio w Wietnamie na zlecenie prezydenta Nixona.
Powiedział prezydentowi, że...
sytuacja wyraźnie się poprawia...
że w Wietnamie znacznie lepiej pachnie."
A tobie jak tu pachnie?
Będziesz wolny. Ale pod strażą.
Poczytaj sobie.
Tylko ich nie zgub.
Jeśli spróbujesz uciec, zostaniesz zastrzelony.
Później sobie pogadamy.
"Jesteśmy próżnymi ludźmi.
Wypchane kukły wsparte o siebie.
Głowy wypełnione słomą.
Kiedy szepczemy, nasze suche głosy...
są ciche i nieważne jak wiatr pośród traw,
jak kroki szczurów w naszej zaschłej celi.
Nie z tego świata.
Kształty bez formy,
cień bez koloru,
zamarła siła,
gesty bez ruchu."
Ty wiesz, co on chce powiedzieć?
To dialektyka. Prosta dialektyka.
Od 0 do 9, bez gdybania, przypuszczeń, ułamków.
Na ułamkach nie polecisz...
w przestrzeń.
Bo co, wylądujesz na trzech ósmych?
Jak chcesz się dostać z tego piekła na Wenus?
Tak to wygląda w fizyce.
A w logice masz tylko miłość i nienawiść.
Albo kochasz, albo nienawidzisz.
Kundel!
Cholerny kundel!
Tak funkcjonuje ten świat.
Spójrz, w jakim taplamy się gównie.
Żadnych fajerwerków. Cisza.
I w tej ciszy ja się zmywam.
Tam, na rzece, myślałem, że jak tylko go spotkam,
będę wiedział, co robić.
Ale nic z tych rzeczy.
Trzymał mnie wiele dni. Bez straży.
Byłem wolny.
Wiedział, że nie odejdę.
Wiedział o mnie więcej niż ja sam.
Gdyby ci generałowie zobaczyli to, co ja,
wciąż chcieliby go zabić?
Pewnie nawet bardziej.
A jego bliscy? Jak by zareagowali na to,
co się z nim stało?
Zerwał z nimi.
Zerwał z samym sobą.
Nigdy nie spotkałem nikogo tak rozbitego...
tak rozdartego.
Widziałem koszmary...
Ty też je widziałeś.
Ale nie masz prawa nazywać mnie mordercą.
Masz prawo mnie zabić.
To tak.
Ale nie osądzać.
Nie da się opisać...
słowami...
jak to jest...
Ci, co nie wiedzą,
nie pojmą,
czym jest groza.
Groza.
Groza ma twarz.
I musisz się z nią zaprzyjaźnić.
Groza, moralny terror...
to twoi przyjaciele...
albo...
wrogowie, których musisz się bać.
Najwięksi wrogowie.
Pamiętam, jeszcze w desancie.
Wydaje się, że to było wieki temu.
Kazali nam szczepić...
wietnamskie dzieci.
Pojechaliśmy tam.
Zaszczepiliśmy je. Przeciwko Heine.
A potem wybiegł za nami stary człowiek.
Płakał, nie mógł powiedzieć słowa.
Wróciliśmy.
Vietcong obciął ręce...
wszystkim zaszczepionym.
Leżały tak, na kupie.
Sterta...
małych rączek.
Pamiętam,
płakałem,
szlochałem...
jak jakaś baba.
Chciałem wyrwać sobie wszystkie zęby. Nie wiedziałem, co robić.
Żeby pamiętać, żeby nigdy nie zapomnieć.
I nigdy nie zapomniałem.
A potem zrozumiałem.
To było olśnienie,
postrzał...
diamentową kulą miedzy oczy.
Pojąłem ich geniusz.
To był geniusz.
Wola, żeby coś takiego zrobić.
Doskonała, prawdziwa, pełna, nieskażona i czysta.
Zrozumiałem, że...
są od nas silniejsi bo potrafili to znieść.
Nie byli potworami. To byli...
wyszkoleni żołnierze.
Walczyli całym sercem...
mieli rodziny, własne dzieci,
potrafili kochać.
A jednak mieli siłę,
siłę...
żeby zrobić coś takiego.
Gdybym miał 10 dywizji takich ludzi,
nasze kłopoty szybko by się skończyły.
Trzeba nam żołnierzy...
głęboko moralnych...
a jednocześnie...
zdolnych...
rozbudzić w sobie...
pierwotny instynkt zabijania...
bez uczuć, sentymentów,
bez osądzania.
Bo sądząc ponosimy klęskę.
Boję się, że mój syn...
nie zrozumie, czego chciałem dokonać.
Gdybym zginął, Willard,
chcę, żeby ktoś powiedział o wszystkim...
mojemu synowi.
O wszystkim, co zrobiłem, wszystkim, co widziałeś.
Bo niczego bardziej nie znoszę...
niż smrodu kłamstw.
Jeśli mnie rozumiesz, Willard,
zrobisz to dla mnie.
PBR Gang, tu Wszechmocny.
Słyszycie mnie?
Mieli mnie awansować,
a ja już nawet nie byłem w ich armii.
Wszyscy chcieli, żebym to zrobił.
On przede wszystkim.
Czułem, że...
czeka, aż ulżę jego cierpieniu.
Chciał umrzeć jak żołnierz...
z godnością.
Nie jak jakiś nędzny wyrzutek.
Nawet dżungla chciała jego śmierci.
A tak naprawdę słuchał tylko jej.
Uczymy młodych palić ludzi żywcem,
a nie pozwalamy...
napisać słowa "pieprzyć"...
na samolotach...
bo to nieprzyzwoite.
Groza.
Niech zbombardują ich wszystkich.
Przywołuję PBR Uliczny Gang.
PBR Uliczny Gang, tu Wszechmogący.
Słyszysz mnie? Odbiór.
PBR Gang Uliczny?
PBR Gang Uliczny, tu Wszechmo...
Koszmar.
Napisy >>>> Misiek <<<<