To moja wina.
To wszystko moja wina.
Moja.
Wszystko gra?
Nagle wszystko do mnie dotarło.
- Ale co? - Że wychodzisz za mąż.
Jesteś dla mnie jak rodzina i nie chcę cię stracić.
To moja wina.
Ukrywałaś to przede mną!
Wiem, jak to wygląda.
A wiesz, co teraz czuję?
Nie…
Jak, kurwa, mogłaś?
To moja wina.
Moja wina.
To wszystko moja wina.
PARA IDEALNA
Rozumiem.
Dzwonił koroner.
Miała w płucach wodę, ranę ciętą na lewej stopie
i siniaki na nadgarstkach.
Próbowałeś kiedyś obrócić kajak? Ciężkie diabelstwo.
No.
Gdzie tu schować rzeczy?
Do woreczka, który zwykle…
Mam go.
Wkłada się do niego klucze, okulary i inne takie.
Telefon?
Tak.
Znaleźliśmy go na plaży. Był cały w wodorostach.
Dobra.
Morze wyrzuciło go na brzeg.
Wypadła z kajaka?
Marynarka leżała na brzegu, dziewięć metrów stąd.
Dzięki.
- Męska? - Tak.
Nie wypadła sama.
Może.
Elizabeth, jak się masz?
Martwię się o ciebie.
Jesteśmy w ogromnym szoku.
Wszyscy są zdruzgotani.
- Na pewno się stresujesz. - Ogromnie.
- W twój wielki dzień. - Tak jest.
Muszę kończyć, bo mam sporo na głowie.
- Rozumiem. - Dzięki.
- Kto następny? - Biuro pani Winfrey.
Niech będzie.
Można?
Pani Abby?
Była konkretna impreza, skoro jeszcze sprzątacie.
Catering przeoczył to i owo.
Ale co się dziwić? Zatrudniają sezonowo nastolatków.
Przeszkadzam?
Poznałyście się z Merritt na zaręczynach młodej pary?
Nie. Znałyśmy się już z widzenia.
Była fajna.
I bardzo rzeczowa.
Jak i pani?
Mieliśmy dom nad Lake Travis, ale nie dorastałam w luksusach.
Pani pewnie też nie.
Podobno lubiła imprezować.
Merritt?
Lubiła się zabawić.
Ciężarne omija najlepsza zabawa.
Każdego popołudnia zasypiałam przy swoim biurku,
gdy byłam w ciąży z córką.
Ja mało siedzę przy biurku.
O której pani zasnęła?
Około 22.30.
Śpię jak zabita. Pewnie przez bryzę znad oceanu.
Przebudziłam się parę razy, gdy Thomas wrócił.
Goście siedzieli w noc?
- Korzystali z drinków. - Merritt też?
Chyba tak.
Kto jeszcze był z nimi?
Nie jestem pewna.
Chyba nie myśli pani…
Rozważam wszystkie opcje.
Co łączyło Merritt z Shooterem Divalem?
Nie wiem.
Ale…
Nie chcę nikogo oceniać,
ale Merritt łączyło coś z wieloma facetami.
Rozumiem.
Dziękuję bardzo i moje gratulacje.
Dziękuję.
Najmocniej przepraszam,
że odwołujemy ślub w ostatniej chwili.
Wysłałam wam zestaw herbat z liścikiem.
Muszę lecieć, bo mam wiele na głowie.
Stephen pyta, kiedy masz czas na wspólny lunch.
Zobaczę. Momencik…
- Potrzebuje twojej opinii. - Chwila.
- Słucham? - Przywieźliśmy 150 ostryg na lodzie.
Ostryg? Litości.
Policja nie chce mnie wpuścić.
Na podjeździe? Dobrze.
Chwileczkę.
Tatiana, wybacz, ale muszę…
Tom?
Tom!
Stoją z ostrygami przy bramie!
Mieliśmy mały incydent,
więc musicie je zabrać z powrotem.
- Zabrać? - Tak.
Przywiozłem 150 ostryg Pocomo. Co mam z nimi zrobić?
Wypierdol je do oceanu. Zapłacimy za nie.
Chwileczkę.
Furgony kryminalne blokują podjazd. Czy to konieczne?
Muszą tutaj stać?
Nikt wolno przeszkadzać detektywom.
Wy nam przeszkadzacie. Co za cyrk.
Proszę wybaczyć.
Sądziłem, że nasza wpłata na fundusz na Nantucket
zapewni nam odrobinę dyskrecji.
To tak nie działa.
A więc to tak? Dobrze.
Zapamiętam to sobie.
Wała dostaniecie, a nie czek na Gwiazdkę!
Poznaliście Thomasa?
- Tak. - To dopiero numerant.
Gdy pan Thomas był mały, dostał szczeniaczka.
Karmiliśmy go indykiem, kąpaliśmy.
Ale nie lubił z nim wychodzić.
Więc ja dostałam tego szczeniaczka.
Moja kuzynka chodziła do prywatnej szkoły z późniejszą dziewczyną Toma.
Tamta miała ksywkę Połamana Suczka,
bo tak straciła dziewictwo.
Na pieska.
Dziękuję, Elaine.
Zabierz stąd wszystko związane ze ślubem.
Co zrobić z tortem?
Cholera, jeszcze tort.
Nie wiem. Może go…
- Zjedzmy. - Podarujmy.
Niby komu?
Biednym zda się cukier jak psu buda.
Spróbuj go wcisnąć do chłodni.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Co jest w tym wyjebanym pudle?
Robot KitchenAid Pro 7.
Trzymasz się?
Tak.
- Hej. - Przykro mi.
Naprawdę lipa.
Nowa?
Jak, kurwa, mogłaś?
On będzie moim teściem! Pojebało cię?
Co za koszmar. Nie mogę w to uwierzyć.
- Amelio. - Kondolencje.
Daj znać, jeśli będzie czegoś potrzebować.
Bardzo ci współczuję.
- Dziękuję, Greer. - Już dobrze.
- Czy możemy jakoś… - Idę wziąć prysznic.
- I porozmawiać z rodzicami. - Oczywiście.
- Abby, nalej sobie herbaty. - Dziękuję.
Skarbie.
Mama wzięła swoje lekarstwo.
Rozumiem.
Dajmy jej spać. Musi odpoczywać.
- Jasne. - Spróbuj coś zjeść.
Dobrze.
Wieczorem bardzo się pokłóciłyśmy.
Przykro mi.
Nie będę mogła jej przeprosić.
Zawiodłam ją.
Dzień dobry, komendancie. Przyniosłem wam poranną kawkę.
- Dziękuję. - Witam.
Ja już piłam, więc dziękuję.
Proszę nie naruszać potencjalnego miejsca zbrodni. Dziękuję.
Chyba się nie znamy. Jestem Tag Winbury.
A to jest mój dom.
Komisarka Nikki Henry.
Wykonuję swoją pracę.
No dobrze.
Czy to naprawdę konieczne?
Już odcięliście mi podjazd.
Gliniarze rozdeptują kwiaty mojej żony.
Rozumiem, że rzadko się bawicie walizeczką z gadżetami,
ale wszyscy możemy stwierdzić,
że dramatyzujecie jak na przypadkowe utonięcie.
Zadzwonić po Carla, żeby to spisał?
Jest pan gotowy złożyć oficjalne zeznanie?
Panie Winbury…
Musimy uwzględnić każdy scenariusz.
Doskonale to rozumiem.
Wydaje się oczywiste, że sobie imprezowała.
Było gorąco, poszła popływać.
Nie wyczuła, jak mocne było mojito z czarną porzeczką.
Albo jak mocne były prądy.
Przyjezdni je lekceważą.
- Zgadza się. - No właśnie.
Mojito z czarną porzeczką?
Tak.
Specjalność Greer.
Może to nie było przypadkowe utonięcie.
Mogła spiknąć się z którymś z gości.
Drużbą albo kolegą pańskich synów z finansjery.
Wymknęli się na plażę, on chciał czegoś więcej,
a ona zmieniła zdanie,
więc on ją udusił.
Ciało zostawił na brzegu, żeby upozorować utonięcie.
Bo przecież macie tu silne prądy.
Została uduszona?
- Nie. - Skądże.
- Tego nie powiedzieliśmy. - Nie.
Chciałam też opowiedzieć niestworzoną historię.
Ale to akurat konik pańskiej żony.
Jak pana córka?
- Dobrze. - W szkole też?
Tak. Jest zadowolona.
Wspaniale.
Zoe, prawda?
Chloe.
No tak.
Chloe?
Przepraszam.
Zagadujesz go o mojito?
Muchy ciągną do miodu.
- Wyglądało na co innego. - Akurat.
Dzień dobry pani.
Jezu, Tag, co ci mówiłam o rozmawianiu z policją?
Pamiętajcie, żeby mówić, że ona się zabiła.
Musimy trzymać się jednej wersji.
- Chyba była na haju. - Spokój.
- Tego nie mów. - Gdzie Shooter?
Nie wiem. Piszę do niego.
- Powiem mu, co jest. - Ma być na bieżąco ze wszystkim.
Hej.
Mam stąd wyjść?
Skądże.
Trzymasz się?
- Jak mama? - W porządku.
Dobrze.
Mój zespół nalega, żebyśmy wydali oświadczenie
i zakneblowali prasę.
- Prasę? - Tak.
Sugerują…
Spotkała nas przykra sytuacja.
To tragiczne, gdy ktoś czuje się tak przytłoczony,
że wybiera ostateczną formę ucieczki.
Nigdy by tego nie zrobiła.
Z radością patrzyła w przyszłość.
Nikt nie wie, co komu siedzi w głowie.
Nawet najbliżsi.
Pogadam z Martym o oświadczeniu.
Słusznie.
Czy powinniśmy wydawać nieprawdziwe oświadczenie?
Niestety z uwagi na moją pracę
musimy trzymać rękę na pulsie.
Dopowiadamy parę słów, żeby mieć kontrolę nad narracją.
To dla nas bardzo istotne.
Oni sugerują tylko,
żeby nie składać prasie zbędnych oświadczeń.
Ani policji.
Dla jej dobra.
Wiem, że mnie tu nie chcesz.
Też wolałabym spędzać weekend z dziećmi.
Nawet jeśli mielibyśmy gnić
w parku wodnym zaszczanym przez dzieci.
Ale mam robotę do wykonania.
Im szybciej mi z nią pomożesz,
tym lepiej na tym wyjdziemy.
Powiem ekipie, żeby znów przeczesała plażę.
Może ocean coś wyrzuci.
Zbyt pobłażasz miejscowym.
Czy tylko tym nieprzyzwoicie bogatym?
Potrafię dotrzeć do ludzi. Zaufaj mi.
Chyba do nowych radiowozów.
Gruchoty w Fall River mają radio na kasety.
- Jesteśmy dobrze dofinansowani. - Raczej.
Dlatego też tu przyjechałem.
Jeśli będziesz do nich wrogo nastawiona,
w mgnieniu oka obstawią się prawnikami z Nowego Jorku.
Muszą myśleć, że pracujemy dla nich,
bo jeśli poczują, że tracą kontrolę,
ukręcą łeb sprawie. Wiem, co mówię.
Jezu, jestem na Nantucket!
Ale tu pięknie.
Mają brukowane uliczki i małe lodziarnie.
Lepiej zostawić szpilki w domu, chyba że chcecie skręcić kostkę.
Urokliwe miejsce z innej epoki.
Pogoda jest boska. Przed nami niesamowity weekend.
Chcę tu zamieszkać.
- Hej. - Zostaję i już.
Mama skończyła rozmawiać z prawnikami.
Ma na względzie twoje dobro…
Pamiętaj o tym, gdy będziesz to czytać.
Mam podpisać umowę o zachowaniu poufności?
Zwykła lojalka, nic specjalnego.
Ale to nadal lojalka.
Mama jest osobą publiczną.
Ciągle daje je innym do podpisania.
To nie jest zwykła sytuacja.
Wiem.
Ale ona była influencerką,
a to zdarzyło się tutaj.
Mama jest po prostu ostrożna.
Chcesz, żeby ludzie bawili się w detektywów
i nagrywali o tym podcasty?
Nie pójdę gadać o Merritt do jakiegoś podcastu.
Tego nie mówię.
Ani nikt inny.
Mama kiedyś się sparzyła
i teraz tak się chroni. OK?
Przepraszam.
Zrozum.
Proszę.
Dobrze.
Niech będzie.
Dziękuję.
Dobra.
- Hej. - Cześć.
Moje kondolencje. Niemożliwe, że Merritt nie żyje.
No tak.
Wielka szkoda.
Amelia jest w kiepskim stanie.
Rozumiem.
Wiesz…
ciężko w to uwierzyć.
Racja.
Trzymasz się jakoś?
Tak.
Zaraz do was przyjdę.
Jasne.
OK.
To na razie.
Musimy pogadać. Oddzwoń.
Mamy więc grupkę nocnych marków.
Ci poszli spać, a ci jeszcze siedzieli.
- Tag tam był. - Zgadza się.
Co z Greer?
Mówi, że poszła spać o 1.30.
A Isabel Nallet?
Czyta się „nalei”.
- Brawo. - Cztery lata francuskiego w liceum.
Córka ma mandaryński.
Ja miałam do wyboru stolarkę lub mechanikę.
Bardziej ci się przydały niż francuski.
No nie wiem. Jak jest po francusku: „Stój, gnojku”?
Henry.
Zrozumiałam. Na jej telefonie są dwa komplety odcisków.
Jedne należą do pana Divala. Dzięki.
Będziemy musieli wziąć Divala na słówko.
- Dobra - OK.
Panie Dival?
Panie Dival!
Policja.
Bilet?
Masz coś, Carl?
- Nie ma go. Zniknął bez słowa. - Odbiór, Carl.
Puśćcie mnie.
Przepraszam. Z drogi!
Przepraszam.
Sorki.
Pokład górny!
Odebrałam.
Przepraszam.
Sorry.
Schody na tyłach.
Przepraszam.
Policja stanowa.
Mamy pana.
- Dobra. - Dziś nie dotrze pan do Hyannis.
Jedziemy na posterunek.
Policja.
- OK. - Na pewno?
Shooter Dival?
Przeleciałabym go.
Umawiałam się z księciem Andrzejem…
Przed skandalem!
Shooter?
Nie ufam mu.
Ściele po sobie jak jakiś biedak.
Jak mi dobrze!
Jesteś niesamowity.
Masz cuksy dla Isabel?
Tak.
Grzeczny chłopczyk.
Dzwoni żonka.
Chyba wie o nas.
Może powinienem jej powiedzieć?
Ale po co?
Bo cię kocham i chcę z tobą być.
Thomas.
Mamy tylko romans.
Czemu nikt nie traktuje mnie poważnie?
Mówię serio.
Ani ty, ani moi rodzice.
Klienci też nie.
Jeśli mają cię szanować,
to przestań gderać o krypto.
Mówiłem o wymianie kryptowalut.
I to była moja kasa, a nie klienta.
O to mi właśnie chodzi.
Co się stało?
Nic takiego.
- Powiedz. - To nic.
Powiedz mi.
Nie.
Chodzi o starego.
Nie chce pożyczyć mi kasy.
Taki już jest.
Nigdy nie był zbyt szczodry.
No chyba, że w łóżku.
- Nie mów mi o tym. - Właściwie też był egoistą.
Bo to pojebany schemat.
Mogę jakoś pomóc?
Nie. Muszę dokończyć parę spraw.
Za parę tygodni ledwo będziemy to wszystko pamiętać.
Tag?
Kochana, jemu jest tak wygodnie.
To małżeństwo z rozsądku.
Dawno machnął na nie ręką.
Cholera.
Co robisz?
Jedźmy już, to ominą nas weekendowe korki.
Pomóż mi.
Nie możemy wyjechać.
Policja zabroniła.
Już z nimi gadałam.
Danielle z Sally Hershberger ma miejsce.
Potrzebuję czasu dla siebie.
- Masz ładne włosy. - Do niej czeka się pięć miesięcy.
Zrobimy pielęgnację.
Nie możesz nałożyć sobie olejku z buteleczki?
Też działa.
Tak robiła moja dziewczyna na studiach.
Zawsze wyglądała świetnie.
Dobra.
Ona była zdzirą.
Ale spoko.
Mam chlapnąć sobie na łeb jakieś toksyczne chemikalia
i otruć naszą córkę?
Nie ma sprawy.
Posprzątaj tę meksykańską aptekę.
Moment.
Będziemy mieć córkę?
Oby.
Przyjechał barek.
Mamy jeszcze Tanqueray?
Skoczyłem do sklepu.
Pippa Childs znów maluje drzwi wejściowe.
Niemożliwe.
Na koralowo.
Tym razem rada osiedlowa wsadzi ją za kratki.
I dobrze.
Każdego, kto nosi klapki poza domowymi pieleszami,
powinno się aresztować.
Zdrówko.
Zapowiada się piękny zachód.
Może.
Popływamy kajakiem?
Nie.
Muszę pracować.
Sprzątniesz to?
Ja sprzątałam po tobie przez cały dzień.
Możemy porozmawiać?
Usiądź.
Nie, dziękuję.
Siadaj.
Jesteś świetna.
Zarówno dla Benjiego, jak i tej rodziny.
Jesteś po prostu…
świetna.
Nie chcę, aby między nami było niezręcznie.
Czemu miałoby być?
Merritt była wyjątkowa.
Wiem.
Dobrze.
Komisarko Henry?
Amelia Sacks czeka w sali przesłuchań.
Nie chciała, żeby ktoś ją widział.
Zawołaj komendanta. Jest na parkingu.
Pani Sacks?
Wszystko w porządku?
Muszę wam o czymś powiedzieć.
Merritt sypiała z Tagiem Winburym.
Ojcem pani narzeczonego?
Tak.
Rety.
To ona?
Na pewno brała udział w jakiejś szarpaninie.
Czy pan Winbury ma krótki lont?
Czy miewa napadu szału?
Nie jest taki.
Więc ktoś ją…
Ktoś ją skrzywdził?
Nie możemy tego wykluczyć.
Od jak dawna spotykała się z Tagiem?
Są rachunki za hotel?
- Czy ktoś jeszcze wiedział? - Nie wiem.
Co jeszcze pani wie?
Jak, kurwa, mogłaś?
On będzie moim teściem! Pojebało cię?
Wiem. Nie mogę tego tak skończyć.
Bo go kochasz?
Jestem…
Jesteś w ciąży?
Tak.
Co ty sobie myślałaś?
Jakoś tak wyszło.
Cholera, takie rzeczy nie dzieją się tak po prostu.
No, kurwa, nie!
Wysłuchaj mnie. Nie planowałam tego.
Ale czego?
Ruchania mojego przyszłego teścia czy ciąży?
Jak możesz tak mówić?
Druhna na posterunku!
Nie.
Popierdoliło cię, Tag?
Napisy: Aleksandra Domke-Jarre