Dzielnica Chinatown, Chicago
Czarny Lotos, popularna restauracja w centrum Chinatown w Chicago.
Świetne jedzenie i obsługa. No i prowadzi ją triada.
Tien, tamtejszy szef, przyrządza świetne dim sum.
A na piętrze ma laboratorium z bronią chemiczną.
Broni nie ma w menu.
- Stolik dla jednej osoby? - Przyszedłem spotkać się z Tienem.
Nie znam takiego.
Zaprowadzi mnie pan do niego, czy sam mam pójść?
Teraz przychodzi łysy kark. Nazywa się Shawn.
Szef ochrony triady i osobisty ochroniarz Tiena.
- Przyjazny koleś. - Przyszedł do Tiena. Sprawdź go.
Dobra, weszliśmy.
Poszło gładko.
Celem jest dostanie się do laboratorium. Jak dotąd idzie dobrze.
No nie. Cholera!
Chyba nieco się pośpieszyliśmy.
Jak już mówiłem, Czarny Lotos. Popularna restauracja w Chinatown.
Dim sum na dole, na piętrze - broń chemiczna.
Sklejacie temat.
- Stolik dla jednej osoby? - Przyszedłem spotkać się z Tienem.
Nie znam takiego.
Zaprowadzi mnie pan do niego, czy sam mam pójść?
No i powtórka z rozrywki. Trzeba odwrócić ich uwagę.
Chciałbym skorzystać z toalety.
Wymówka dobra jak każda inna.
Dziękuję, Smocza Panienko.
Teraz trzeba znaleźć wejście do laboratorium.
- Wyczuwam kłopoty. - Nie znam kantońskiego.
Tutaj zaczyna się zabawa.
Tego chyba nie ma w menu.
To musiało boleć.
Między wokiem a kowadłem.
Sałata? Serio, Frank?
I to, proszę państwa, jest cały Frank Martin.
Dobrze!
Uwaga!
Nieźle.
Cholera!
I od początku. Jeszcze raz.
- Czy ktoś jeszcze ma déja vu? - Stolik dla jednej osoby?
Nie znam takiego.
Dobranoc, dupku.
Znowu oni.
Bruce Lee, wok. Zabójcza sałata.
Frankowi się udało.
W końcu jakiś postęp.
Nora Tiena. Jego ludzie pilnują broni.
A ty, kurwa, coś za jeden?!
- To prywatny klub. - Właśnie zostałem członkiem.
To był błąd, ćpunku. On nie znosi sztuczek.
- Mówiłem, że to prywatny klub. - Prosto w asa pik.
To Tien, przywódca szajki.
Frank, lepiej się odwróć.
Koniec symulacji
- Możesz go wprowadzić? - Tak.
- Możesz go wyprowadzić? - Nie żywego.
Ja tam wolałbym żyć.
Transporter: The Series 2x08 - Chimera
Tłumaczenie: Vieslav Korekta: Igloo666
Synchro: Bonaducci
- Jest jakiś problem? - Tego zlecenia nie da się wykonać.
Nie ma rzeczy niemożliwych.
Rozgrywałem to na każdy możliwy sposób, agentko Wolfe.
- Ten watażka, Tien... - Boss przestępczy.
Mniejsza o to. Ma do dyspozycji z 20 karateków.
- Musimy odzyskać tę broń. - Jestem sam jeden.
- Dlaczego FBI nie zorganizuje nalotu? - Jeśli spróbujemy, Tien może uwolnić broń.
- Tysiące ludzi mogą zginąć. - Dlaczego nie zajmą się tym pani ludzie?
Mam swoje powody. Pan Martin ma wyjątkowe umiejętności.
Właśnie dzwonił patrol graniczny. Damian Blake przylatuje z Dublinu.
- Co? Kiedy? - Samolot wyląduje za pół godziny.
- I dowiadujemy się dopiero teraz? - Kim jest Damian Blake?
Prawicowy radykał, który siłą chce obalić rząd federalny.
Chce oddać władzę ludziom, zabijając prezydenta.
- Więc to szaleniec. - I kupiec broni od Tiena.
To nasz największy koszmar. Broń w rękach terrorysty.
Spójrzcie.
- Kto to? - To jeden z ludzi Tiena.
- Pewnie jedzie odebrać Blake'a z lotniska. - Niezły bajzel.
- Jak dostanie broń, będzie pozamiatane. - Tien wie, jak wygląda Blake?
Komunikowali się przez darknet, więc raczej nie, a co?
- Blake może być moją przepustką. - W jaki sposób?
Musimy zatrzymać go na lotnisku, a ja podam się za niego.
- To genialne, ale trzeba się śpieszyć. - Ludzie Tiena odbiorą mnie z lotniska,
czyli pani musi zająć się Blakiem.
Powiadomię patrol graniczny.
- To już nie jest praca dla kuriera. - Ciągle odbieram przesyłkę.
Miałeś ją odzyskać, a nie udawać terrorystę.
- Nie miał pan czasu na przygotowania. - Masz lepszy pomysł?
Wprowadzę pana w sprawę w drodze do samochodu.
Co ty, kurwa, robisz?
- Przez ciebie zginąłem, młotku! - Dai lo...
Czego chcesz, Lim?
Trzymaj.
- Mamy problem, dai lo. - To bardzo niedobrze.
Związek chemiczny jest niestabilny. Przenoszenie go jest niebezpieczne.
Teraz mi to mówisz?
Z całym szacunkiem, ale nie raz już o tym mówiłem.
Ktoś przyjedzie po przesyłkę. Zrozumiałeś?
Broń ma być gotowa.
Jesteś kumaty, Lim.
Twój problem to brak jaj.
Przypominasz ojca.
Chcesz skończyć tak jak on?
Nie.
Chimera ma być gotowa. Na zaraz.
Proszę zaczekać.
Jeszcze jedno.
Blake przyleci samolotem. Będzie nieuzbrojony.
- Może pan powinien być. - To nie będzie konieczne.
Panie Martin, pomaga pan temu krajowi.
- Nie wiem, jak mam dziękować. - Proszę jeszcze tego nie robić.
Powodzenia.
Za jakiś kwadrans dojedzie pan do lotniska.
- Wiem. - Blake wyląduje lada moment.
Jules, o co chodzi?
To...
To mój pierwszy dzień i nie chcę pana zabić.
Za późno. Już trzy razy zginąłem.
To były symulacje, ale... Frank, ten plan...
- Caterina też się martwi. - Nic mi nie będzie.
Dzwoń tylko w nagłych przypadkach, jasne?
- Tak. - Jules?
Dzięki.
Port lotniczy Chicago-O'Hare
Czarny Lotos
- Podrabiasz paszport? - Tak.
Nieźle.
- Tu opuściłeś cyferkę. - Dzięki.
Robi się.
Kontrola paszportowa
Przepraszam, panie Blake, musimy zadać panu kilka pytań.
Oczywiście. Wszystko w porządku?
Jest jakiś problem?
O co chodzi?
Mnie szukasz?
Damian Blake.
- Spóźnił się pan. - Zauważyłeś.
- Nie ma pan bagażu? - Jestem spóźniony. W drogę.
Za mną.
Nie ruszaj się!
Poczęstuje się pan?
- Mamy problem. - Słucham?
- Zatrzymano mnie na lotnisku. - Kto mówi?
A jak, kurwa, myślisz? Blake.
Nie mogliśmy się z tobą skontaktować.
- Blake uciekł. - Wiem.
Wyślę ci numer telefonu Blake'a. Niech Jules go namierzy.
- Co zamierzasz? - Powstrzymam go rzecz jasna.
Co się dzieje?
Namierz numer Blake'a i wyślij go Frankowi.
Jest półtora kilometra przed panem.
Sześćset metrów, Frank.
Dwieście.
Dokąd mnie wieziesz?
I kim, kurwa, jesteś?
NSA? CIA?
Jesteś pieprzoną marionetką. Ja jestem patriotą.
Bojownikiem o wolność.
Powiedz coś, pojebie. Jesteś socjalistycznym robotem?
Sprzedałeś się za auto i ładny dom.
Nie wiesz, co to znaczy być wolnym. Już nikt tego nie wie.
Być wolnym.
Wybierać, pragnąć i brać. Nikt już tego nie rozumie.
- Skończyłeś studia? - Raczej.
Robiłeś magisterkę z filozofii czy pieprzenia głupot?
Więc jesteś jebanym socjalistą. Tu nie o mnie chodzi, chujku.
Ani o wykształcenie.
Ropę, wojnę, interwencje, czy co wy tam myślicie.
Tu chodzi o bogobojnych Amerykanów,
którzy przedkładają kraj nad siebie i są gotowi na poświęcenia.
- Zabijając niewinnych? - Tylko tych, którzy tolerują tyranię.
Muszą się obudzić i uratować kraj, nim będzie za późno.
A kiedy zwyciężymy, a tak się stanie,
o takich jak ja będą pisać w książkach do historii.
Za uratowanie Ameryki w potrzebie. Zostaniemy bohaterami.
Bohaterami wszech czasów.
Teraz bądź cicho.
Nic na mnie nie macie.
Postawicie mi jakieś zarzuty?
O takim tyrańskim rządzie...
Zamknij się! Zabierzcie go stąd.
Wszyscy spłoniecie.
- W porządku? - Zostawiłem prezent po drodze.
Człowiek Tiena. Już go mamy.
- Chyba tam nie pojedziesz? - Taki mam zamiar.
Tien będzie podejrzliwy, bo jego człowiek zaginął.
- Zapewne, i co z tego? - Jest kolejny problem.
Wygląda na to, że Blake miał zapłacić Tienowi 30 milionów.
- Pieniądze trzyma w darknecie. - Tam jest wszystko.
- Broń, narkotyki... - Sekretne konta bankowe też.
Blake ma dziesięciocyfrowy kod dostępu do pieniędzy.
- Skąd weźmiemy ten kod? - Pracujemy nad tym.
- Tien już czeka. - No i jak przekazać kod Frankowi?
- W środku jest nasz człowiek. - Wśród ludzi Tiena?
- On przekaże kod Frankowi. - W porządku.
- Będę grać na zwłokę. - Musimy się pośpieszyć.
- Pomogę ci znaleźć ten kod. - Obejdzie się, dzieciaku.
- Stolik dla jednej osoby? - Przyszedłem zobaczyć się z Tienem.
Nie znam takiego.
Oczekuje mnie. Nazywam się Damian Blake.
To Damian Blake. Chce się widzieć z Tienem.
Ma pan dokument tożsamości?
- Chcę go z powrotem. - Oddam go później.
Proszę za mną, panie Blake.
Opuścił część jadalną.
Jest w kuchni. Idzie na górę.
- Dobry jest, prawda? - Podobno macie tam swojego człowieka.
- Zgadza się. - I dowiadujemy się o tym teraz?
FBI nie dzieli się tajemnicami z zewnętrznymi wykonawcami.
- To istotna informacja. - Mogła nam się przydać.
Nie znam was. Trochę panikuję.
- O czym pani mówi? - Louis Tien jest utrapieniem FBI.
To diler narkotyków, który przerzucił się na broń chemiczną.
Gdy próbowałam go zgarnąć, dowody zawsze znikały.
- Pech? - Nic z tych rzeczy.
Niby dlaczego wynajęłam kuriera, zamiast wykorzystać któregoś ze swoich ludzi?
- Macie kreta. - Ktoś w FBI nienawidzi rządu.
- I chce, żeby Blake zdobył broń. - Kret może być w tym pomieszczeniu.
I już mógł zdradzić Franka.
Sprawdziłam wszystkich zaangażowanych w tę sprawę.
Proszę się odwrócić i wyprostować ręce.
- Mamy problem. - Jaki?
Chodzi o kod dostępu.
Próbowaliśmy wszystkich metod. Bezskutecznie.
- Było pozwolić mi pomóc. - Co zamierzasz?
Słyszałeś o akustycznej kryptoanalizie?
To analiza dźwięku występującego w procesie szyfrowania.
- Wiemy co to. - Mogę ją zastosować i wydobyć ten kod.
- Nawet FBI nie ma takiej możliwości. - Ja mam.
- Blefujesz. - Daj mu spróbować.
- Nie ma dostępu. - Już ma.
Dziękuję.
- Blefowałeś? - Oczywiście.
To skąd weźmiesz ten kod?
Nie wiem, ale jeśli mi się nie uda, Frank zginie.
Do roboty.
Nie zasłaniaj!
Dai lo, pan Blake przyszedł.
- Gdzie się podziewałeś, kutasie? - Mama wie, że tak się wyrażasz?
- Odpowiedz na pytanie. - Twój człowiek się nie pokazał.
- Jimmy nie odbiera. - Dlaczego? Gdzie on jest?
Nie wiem. To pojeb.
- Przeszukałeś go? - Jest czysty.
- Może już pan przelać pieniądze? - Tak.
Więc do dzieła.
Ale nie zrobię tego, dopóki nie zobaczę towaru.
- O czym pan mówi? - Nie zapłacę w ciemno.
Pańscy wspólnicy widzieli towar. Pan ma zapłacić i sobie pójść.
Sam muszę go zobaczyć.
Jesteś gliniarzem, kiciu?
Tak?
Przecież bym się nie przyznał, nie?
Racja, kurwa.
Zabawny z pana człowiek, panie Blake. Wie pan o tym?
Bez zapłaty pana nie wypuszczę.
Proszę zaczekać.
I jak?
Jest prawdziwy, ale niekoniecznie oryginalny.
A ty co, ciasteczko z wróżbą? Co to miało znaczyć?
Paszport.
- Blake przyleciał z Dublina. - No i?
Zobacz.
- Nic tu nie ma. - No właśnie.
Pieczątka.
- Nie mógł opuścić Irlandii bez pieczątki. - Komuś się śpieszyło.
I nie dopracował paszportu.
Ten śmieszek jest federalnym.
- Tędy, panie Blake. - Gdzie jest Tien?
Czeka w laboratorium.
Co to ma znaczyć?!
W zabawny sposób traktuje pan klientów, panie Tien.
Pański paszport, szczurze. Zapomniał pan o pieczątkach.
Myślisz, że przy swojej profesji mam tylko jeden paszport?
Co on by zrobił z bronią?
Tacy jak on uważają, że kraj zboczył z kursu
i można go ocalić tylko niszcząc go.
Choćby uwalniając broń chemiczną w Białym Domu.
- Na Capitol Hill, Wall Street. - To chory człowiek.
Wielu cierpi na tę chorobę. Uważają się za patriotów.
"Mam tylko jedno życie, które mogę poświęcić dla ojczyzny".
FBI nigdy nie będzie się nudziło.
Cat, agentko Wolfe, możemy porozmawiać na osobności?
- Jesteśmy sami. - Nie tutaj.
Jules, o co chodzi?
- Mam kod Blake'a na 30 milionów. - Wyślijmy go Frankowi.
- Jest problem. - To może zaczekać.
- Nie może. - O co chodzi?
Zauważyłem, że już wczoraj ktoś uzyskał dostęp do konta Blake'a.
- O 22:16. - Kto taki?
Namierzyłem adres IP. To rządowy laptop.
- Rządowy? - Należy do agenta Cleefa.
To wasz kret.
Znam Dana Cleefa prawie od dziesięciu lat.
- Ma żonę i dwójkę dzieci. - Jesteś pewny, że to on?
Pieniądze przelano wczoraj z niewykrywalnego źródła.
- Pewnie dlatego był w Dublinie. - W takim razie Blake ma sponsorów.
- Fanatyków, którzy chcą obalić rząd. - Cleef jest ich pośrednikiem?
- Nie wierzę. - Pewnie sprawdzał zawartość konta.
Musimy być cicho.
Cleef może wydać Franka, jeśli się dowie, że o nim wiemy.
- Może to zrobić mimo to. - Upewnimy się, żeby tak się nie stanie.
- Mam nadzieję. - Nie chcę, by rozmawiał z Blakiem.
Musimy przekazać kod Frankowi.
- Co robił pan w Dublinie? - Piłem piwo. A co ci do tego?
Podziwiam pana zasady, panie Blake.
- Wysadzenie rządu. - Doprawdy?
Dorastając, nie miałem nic. A teraz?
Sam to zbudowałem. Ucieleśniam amerykański sen.
- Sprzedając broń chemiczną? - To jest wolność.
Nie będę płakać za rządem,
w przeciwieństwie do imigrantów, rozpieprzających gospodarkę.
Lim, chodź tutaj.
To nasz klient. Przesyłka gotowa?
- Tak. - Dobrze.
Najpierw chce zobaczyć małą demonstrację.
Możesz to zrobić?
Poczekaj chwilkę.
Lim...
Powiedz panu Blake'owi, kim był twój ojciec.
Był chemikiem.
- Błyskotliwym człowiekiem. - Dziesięć razy mądrzejszym ode mnie.
Nie mógł tu znaleźć pracy,
więc kazałem mu zbudować laboratorium metaamfetaminy.
- Wiesz, gdzie jest teraz? - Chyba zaraz się dowiem.
Nie żyje. A wie pan dlaczego?
Bo na broni chemicznej mogłem zarobić dziesięć razy więcej,
ale on nie chciał tego robić.
- Dlaczego, Lim? - Bo myślał, że to złe.
A teraz jego syn robi to samo dla mnie.
Jest prawie tak samo dobry.
Wie pan, co jest ważniejsze od inteligencji?
Siła.
Miejmy to z głowy.
Przekaż to kupcowi
- Cleef, wysłałeś kod? - Nasz człowiek go ma.
- Jak przekażesz go Frankowi? - Nasz człowiek się tym zajmie.
Ma swoje powody, żeby powstrzymać Tiena.
- Będzie bardzo bogaty. - Nie na długo.
Gdy Frank dostarczy broń, aresztujemy Tiena i odzyskamy pieniądze.
- Dokąd zabierają Blake'a? - Czeka na niego cela w Joliet.
- To dobry pomysł? - Tutaj nic nam nie powie.
Już czas, Blake.
Nie ruszaj się!
Cat, uważaj!
Spokojnie. Daj mi kluczyki do samochodu.
- Nigdzie nie pójdziesz, Blake. - Bo rozwalę jej głowę.
- Wtedy też zginiesz. - I to jest różnica między nami.
- Ja nie boję się umrzeć za kraj. - Daleko nie odjedziesz.
Zamknij się, suko.
- Jules, na ladzie za mną są kluczyki. - Co?
Daj mu je. On nie blefuje.
- Sprawdź go. - Cholera!
- Niezły strzał. - Dziękuję.
Jules, wezmę je.
- Wszystko w porządku, panno Boldieu? - Tak.
Zabiła go.
W samą porę, Shawn. Lim zademonstruje produkt panu Blake'owi.
Najtrudniejsze w broni chemicznej nie są substancje chemiczne.
Truciznę zrobi każdy aptekarz.
Problemem jest utrzymanie jej w powietrzu, aby zabiła jak najwięcej osób.
Patrz.
Imponujące.
Sekretem są szybko rozprzestrzeniające się opary,
których nie rozdmucha wiatr.
Lim, powiedz, co oznaczają te liczby.
Taka fiolka utrzyma się nad Chicago przez sześć godzin.
W pogodny dzień to prawie 10 milionów martwych ludzi.
Trzy dolce za osobę. To dobry interes, panie Blake.
- Ile takich fiolek jeszcze macie? - Tylko te, które zrobiliśmy dla pana.
Nawet je zapakowaliśmy.
- Nie wiem, jak to znosisz. - Dzięki.
To lura, ale chyba przyda ci się.
Nic mi nie jest. Już wcześniej mi grożono.
Domyślam się.
Karetka już jedzie. Pam czeka na dole.
- Nic jej nie jest? - Pameli?
- Jest twarda. - To wyczerpująca praca.
Nie okazuje tego. Mocno wierzy w naszą sprawę.
A ty nie?
Uwielbiam swoją pracę i wyzwania, ale mam rodzinę.
Pam nawet nie wraca na noc do domu.
- A wczorajsza noc? - Słucham?
- Pracowałeś do późna? - Nie. Wróciłem otulić dzieciaki.
Dzięki za kawę.
Wszystko spakowane i gotowe.
Jak to w restauracji, najpierw musi pan zapłacić.
Proszę tu wpisać kod.
Wszystko gra?
Ciągle mi dzwoni w uszach, ale to nie mi przystawili broń do głowy.
- To nie był pierwszy raz. - Jakieś wieści o Franku?
Jeszcze nic. Chyba ciągle jest w laboratorium.
To znaczy, że ten zdrajca jeszcze go nie zabił.
Myślę, że Cleef nie jest zdrajcą.
- Jak to? - Chodźmy.
Co?
Podobno wczoraj korzystał z komputera. Ale jego tu nie było.
- Wiesz, kto pracował do późna? - Agentka Wolfe?
Dziwne zrządzenie czasu.
- Blake nagle się pojawił. - Więc ona to zaplanowała?
Wiedziała, że Frankowi nie uda się w pojedynkę.
Dlatego nie powiedziała o swoim człowieku w szeregach Tiena.
Liczyła, że Frank zajmie miejsce Blake'a.
Po co miałaby to robić?
Znasz to "Mam tylko jedno życie"? Miała na myśli siebie.
Ona i Blake pracowali przeciwko rządowi.
Przecież agentka Wolfe zastrzeliła go na naszych oczach.
Musiała.
Nie mogła doprowadzić do przesłuchania, bo on mógłby ją wydać.
Blake'owi by się nie udało. Zostałby aresztowany,
a śledztwo wymknęłoby się jej spod kontroli.
Jeśli to prawda, to jest przebiegła.
Oddając jej broń, Frank przekaże ją terroryście.
W czym problem, panie Blake? Zapomniał pan kodu?
- Odwróćcie się. - Myślisz, że to bankomat?
Nie możecie zobaczyć kodu. Odwróćcie się.
Już?
Tak.
Proszę dobrze ją wykorzystać. Shawn pana odprowadzi.
Ty to napisałeś.
Dla kogo pracujesz?
Zatrzymać go! Shawn, zatrzymaj go!
Zatrzymaj go!
Przychodzisz do mnie!
Pierdol się, sukinsynie!
To za mojego ojca.
Frank wychodzi!
Ma walizkę.
Udało się panu.
Gdzie jest broń?
Broń i materiały do jej wyprodukowania zostały zniszczone.
- Dostał pan moją wiadomość? - Tak.
Jaką wiadomość?
Myślała pani, że dostanie broń? To pani była kretem, nie agent Cleef.
"Mam tylko jedno życie"?
- Pracowała pani z Blakiem. - Jestem patriotką.
- Robiłam to, co najlepsze dla ojczyzny. - Jest pani walnięta.
- Niczego nie udowodnicie. - Oni może nie,
ale tylko ty korzystałaś wczoraj z mojego laptopa.
I mogę to udowodnić.
Ten kraj ma poważne kłopoty. Nie polepszy się, jeśli nic nie zrobimy.
Na przykład wypuszczając broń chemiczną?
- Słonko, nie wiecie, jak nabroiliście. - Wręcz przeciwnie.
Wydział wewnętrzny czeka. Będziemy potrzebować pańskiego zeznania.
- Nie wiem, jak dziękować. - Proszę.
- Nieźle jak na pierwszy dzień, Jules. - Tak pani myśli?
To mogę zostać?
To było "tak" czy "może"?
- Wsiadaj. - Co?
Tłumaczenie: Vieslav Korekta: Igloo666
Synchro: Bonaducci