Rok 1627.
Po kilku latach pokoju
Francja stanęła w obliczu kolejnej wojny religijnej.
Rozdartym krajem rządzi, pozostający bez dziedzica, król Ludwik XIII.
Siły protestanckie, wspierane przez Anglię,
starły się z walczącą o dominację szlachtą katolicką.
Król liczy, że jego najsilniejszy minister, kardynał Richelieu,
przywróci koronie autorytet.
Jednak podejrzewa się, że kardynał zabiega o władzę dla siebie.
W takim klimacie spisków młody Gaskończyk d'Artagnan
jedzie do Paryża, by przystąpić do królewskich muszkieterów.
Nie wtrącaj się!
Pogrzeb ich.
Zajmij się nią.
//// TRZEJ MUSZKIETEROWIE: D'ARTAGNAN \\\\
PARYŻ
Panno Bonacieux?
Hrabina de Valcour czeka na odpowiedź.
Statek wypływa jutro o świcie.
Dobrze.
"Jak każdej Wielkiej Soboty uda się pani do spowiedzi,
lecz tym razem niech to będzie opactwo Val-de-Grâce.
Przybędę tam w sekrecie wyznać, że myślę tylko o Tobie.
Za sześć dni, jeśli pozostanę wśród żywych...
znowu Cię zobaczę, Pani.
Twój uniżony sługa... książę Buckingham.
Chce przyjechać do miasta, w którym będzie ryzykował swe życie
i narażał mój honor.
Jej Wysokość Królowa!
Za zgodą emisariuszy papieskich
Arthus d'Épinay de Saint Luc, biskup Marsylii, usiądzie
po twojej prawicy, panie.
- Zaś brat Franciszek de Loménie... - Co to jest?
Twój ślub z księżną Montpensier. Nie interesuje cię to?
Przygotowujmy się do wojny, nie do ślubu.
Do wojny?
- Z kim? - Z protestantami.
Od kilku tygodni La Rochelle intensywnie się zbroi.
Zabiegają o secesję.
Wkrótce będziemy mieli państwo w państwie.
Angielski przyczółek we Francji.
Oczekuje pan, hrabio...
że wypowiem wojnę protestantom...
- i Anglii? - Protestanci są wierni Anglikom.
Ich szef, Saint-Blancard, jest w Londynie,
gdzie przyjął go Buckingham.
Skoro angielski minister wojny przyjmuje
protestantów z La Rochelle, to znaczy, że szykuje wojnę.
Trzeba pozbyć się tych heretyków!
Sposobi się pan nie do wojny, lecz krucjaty!
- Jeden Bóg, kraj i religia. - Dość tego!
Nie życzę sobie kolejnej nocy św. Bartłomieja!
Dzwony od św. Germana będą wzywać na twój ślub...
a nie na rzeź protestantów.
Zapomniałeś, że nasz ojciec zginął z rąk katolików?
Strzeż się swych pobożnych przyjaciół.
- Insynuujesz, panie... - Bynajmniej!
Jestem królem.
Szlachta chętnie będzie się za ciebie bić.
- Jesteśmy twymi przyjaciółmi. - Król nie ma przyjaciół.
Jedynie poddanych i wrogów.
Pora udowodnić, że jesteśmy jego poddanymi.
Prawda?
Mienił się Ludwikiem Sprawiedliwym. A jest Ludwikiem Słabym.
Synu, mówisz nie o swoim bracie...
lecz o królu!
Byłaś tam, matko? Nie słyszałem twego głosu.
Nauczyłeś się głośnej przemowy, naucz się też wstrzymywać język.
Może wtedy zostaniesz wysłuchany.
- Eminencjo... - Milady?
Dzięki tobie, Buckingham i królowa będą mogli się w końcu spotkać.
Jakieś kłopoty?
Wszystkie pogrzebane.
Królowa woli hańbę od wojny.
Niech więc ją czeka hańba... a nas wojna.
- Szukam kpt. de Tréville'a. - Jesteś umówiony?
- Mam list polecający. - Stań w kolejce.
- Dwa dni czekania. - Trzy!
Ten pan w zielonym przybył tu w niedzielę.
Słuchajcie! Wczoraj o świcie
gwardziści Richelieu natknęli się na bandę moczymord,
pijanych jak świnie, którzy rozrabiali na ulicy!
Kim byli ci hultaje?
Muszkieterami króla!
- Rozpoznano ich. - Panie kapitanie...
Nie chcę, by kpiła z was gwardia kardynała.
Kapitan de Tréville?
Karol d'Artagnan. Mam list od ojca.
Jesteś synem Achillesa?
- Co ugodziło ten list? - Kula mego wroga.
- Na szczęście zatrzymała ją Biblia. - Religia rzadko kogo tu ratuje.
Dobrze znałem twego ojca. Mów szybko, mam mało czasu.
Marzę, by jak on służyć królowi.
Zawsze chciałem zostać muszkieterem.
Napiszę do szefa Akademii Królewskiej.
Wstąpisz do kadetów.
Może pewnego dnia zostaniesz muszkieterem.
Nie będzie pan długo na to czekał.
- Przepraszam! - Tylko tyle?
- To ma wystarczyć? - Przeprosiłem.
Przeprosiny nie wypadły zbyt szczerze.
- Spieszę się. - Bardzoś pan niegrzeczny.
Przeprosiny Gaskończyka... liczą się w dwójnasób.
Widzę, że przybywa pan z daleka.
Pomimo to, nie pan będzie uczył mnie manier.
A jednak dam panu lekcję. W swoim stylu! Ostatnią!
Udzielę jej panu w dowolnym terminie.
- Gdzie? - Kalwaria św. Sulpicjusza. O 11:00.
Będę!
- Kto tak biega na oślep?! - Przepraszam. Gonię kogoś...
Gdyby był grubszy, trafiłby na rożen.
Co was tak bawi? Pośmiejmy się razem.
- Śmieję się, kiedy chcę. - Byle nie ze mnie.
Jeśli cię to nie bawi, zamknę ci usta.
- Gdzie? - Za Luksemburgiem?
- W południe. Na pobudzenie apetytu. - Będę.
Biegnij!
Jeden cios i po sprawie.
Można też poprawić.
Panie? Chyba zgubił pan chusteczkę.
Nie. To nie moja.
- Należy do mej żony. - Pan więc ją zgubił.
Ujrzałem ją u pańskich stóp, stąd uznałem... Pan też stał blisko.
- Pomyliłem się. - Też tak sądzę.
- Co za niezręczna sytuacja! - Nie szukam zwady.
To widać.
- Sądzi pan, że się boję? - Tylko głupiec by mi się stawiał.
Jestem więc głupcem.
Tak myślałem.
Chce mnie pan poniżyć?
Słuchaj, waść. Walczę niechętnie i jedynie w ostateczności.
A sprawa robi się poważna, bo narażasz cześć niewieścią.
- Ja? - Za późno na lekcję manier...
więc elegancko odbiorę ci życie.
- Gdzie staniemy? - W południe, na Karmelickiej.
Do usług.
Przepraszam. Może być o pierwszej?
Darowuję ci tę godzinę życia, wykorzystaj ją dobrze.
Dziękuję.
Bardzo przepraszam. Pomyliłam się.
- O mało pana nie zabiłam. - Przywykłem do tego.
Wzięłam pana za swego prześladowcę.
- Drobiazg. - Konstancja.
- Konstancja Bonacieux. - Miło mi. D'Artagnan.
- Pan z anonsu? - Tak. Jakiego anonsu?
- "Pokój do wynajęcia". - Wezmę.
Świetnie. Nie chce pan go wcześniej obejrzeć?
Tak. Nie. To dobra okazja. Wystarczy mi to, co widziałem.
Ten cios mógł uszkodzić panu wzrok.
Liczę, że pański słuch od niego nie ucierpiał.
Za pokój biorę liwra tygodniowo.
- Liwr za tydzień? - Tak.
Zapłacę za cztery tygodnie.
Albo za cztery deski na mą trumnę.
- Aż tak pana zraniłam? - Nie pani.
Za godzinę mam trzy pojedynki.
- Zginie pan. - Tak.
Ale z ręki muszkietera.
- Piękne miejsce, by umrzeć. - Zawsze to powtarzam.
Nie przedstawiono nas sobie.
Atos Sillegue d'Hauteville.
- Hrabia de la Fere. - Karol d'Artagnan. Z Gaskonii.
Jeśli cię zabiję, okrzykną mnie pożeraczem dzieci.
- A mnie zabójcą starców. - Tak ze mną źle?
Czynisz mi honor, bijąc się ze mną, pomimo swej rany.
Jeśli zawiedzie mnie prawa ręka... zabiję cię lewą.
Świadkami będzie dwóch moich przyjaciół.
- Co on tu robi? - To pański świadek?
Portos. Drugi zwie się Aramisem.
- Biję się z panem d'Artagnanem. - Ja także.
- W południe. - A ja zabiję go...
o pierwszej.
Pan Atos ma prawo zabić mnie pierwszy. Portos, drugi...
zaś Aramis, ostatni.
Wybaczcie, jeśli nie dam satysfakcji wszystkim.
- Kiedy przybyłeś do Paryża? - Dziś rano.
Trzy pojedynki, w trzy godziny. Gdybym nie musiał cię zabić,
- postawiłbym ci wino. - Wypij moje zdrowie.
Atosie! Gwardia kardynała.
Śledzili nas.
Bijecie się?
Pojedynki są zakazane! Rzućcie broń!
Mój rapier nie lubi kurzu. Musisz sam mi go odebrać.
Nie szalej. Siedmiu na trzech.
- Atos jest jedną nogą w grobie. - Drugą mogę kopać!
Mówicie, że jest was trzech. Ja naliczyłem czterech.
Straszny nudziarz, zabij go.
Panowie, zdecydowaliście się?
Chwileczkę!
Jedynie ćwiczymy tego kadeta, na rozkaz kpt. de Treville.
- Jeden za wszystkich! - Wszyscy za jednego!
- Nie jesteś bratem Łucji de Maupin? - Co z tego?!
Zjeżdżaj! Nie chcę znowu łamać jej serca!
Którego dziś mamy? Niech zna dzień swej śmierci!
- Dzień św. Roksany, 7 września. - Niech będzie.
Jestem tylko kadetem... zabiję pana, gdy zostanę muszkieterem.
D'Artagnan!
Rywalizacja między naszymi wojskami jest żenująca i tragiczna.
W obliczu nadchodzącej wojny szlachta nie może się zabijać.
- Obaj wstrzymajmy swych żołnierzy. - Król!
Oto i demony... które muszę zbesztać!
Przybyli skruszeni...
przepraszać gotowi.
Nie wolno samemu wymierzać sprawiedliwości!
To prawo należy do mnie.
I tylko do mnie.
Błagamy o wybaczenie.
- Co to za dziecko? - D'Artagnan.
To ty zadałeś...
ten brzydki cios Jussacowi?
Tak, Wasza Wysokość.
To była... "pożyczka", której nie zdołał mi zwrócić.
Jesteś dość arogancki.
To mój jedyny majątek, który poświęcę służbie Waszej Wysokości.
Lepiej go oszczędzaj...
zamiast wydawać, gdzie popadnie.
Dwudziestu w dwa dni, to za dużo!
W takim tempie, kardynał straci swoją kompanię... w trzy tygodnie.
Dajcie temu biedakowi coś na ubranie.
Ostrzegam, że król nigdy nie wraca tam...
gdzie już stał.
Kto znów będzie się pojedynkował... zgnije na galerach.
Podobno jest tam gorzej niż w Anglii!
- Nie zginął pan? - Nie, musi mi pani wynająć pokój.
Szkoda. Zamówiłam już deski na pańską trumnę.
Proszę je zachować! Ten młodzian pewnie nie przeżyje tej nocy!
Jesteś bogaty!
Ojciec mówi, że pieniądz to dobry sługa, ale zły pan.
Ma rację. Stawiasz tę kolejkę!
- Dzięki. - Twoje zdrowie!
Biedactwo nie ma szans. Aramis to człowiek zasad.
- Mężatka? - Bynajmniej.
Marzy mu się i kościół, i armia.
Rano chce być generałem, a wieczorem biskupem.
- A Atos? - Dręczą go demony.
Topi je w alkoholu, ale już umieją pływać.
Aramis!
Portos to kłamca.
Mówił, że jesteś szlachetny.
Widzisz? Kolejne kłamstwo.
Uważaj, d'Artagnan.
Nasz Porthos oszuka każdego.
Wszystko co słyszysz, podziel przez dwa.
I powiedziałeś...
Co takiego powiedziałem? Nie powiedziałem nic złego o nikim.
Cóż, nie ma o czym mówić!
- Tak! Tylko głupiec myślałby inaczej. - Na szczęście nie ma takich wśród nas.
А! Zgadza się! Szczęściarz ze mnie!
To są kadeci z Gaskonii, Od Carbona z Casteljaloux!
To są kadeci z Gaskonii,
Sokole oczy i bocianie nogi!
Kocie wąsiska i wilcze zębiska.
Najlepiej zawsze schodź im z drogi.
Sokole oczy i bocianie nogi! Grzbiet im kryje strój ubogi!
Dzień dobry... Czy dobrze...
Dobrze pani spała? Dzień dobry, Konstancjo.
Trzymać go!
Wysoki Sądzie, Atos d'Hauteville, hrabia de la Fere!
Walczył we Flandrii ze Zjednoczonymi Prowincjami,
w Bawarii ze Świętym Cesarstwem. W Palatynacie, w Lombardii
i Sabaudii. Odniósł więcej zwycięstw, niż jest tu ciekawskich!
Powinien stać nie tutaj... lecz na piedestale!
Dziękuję, kapitanie, ale ja nie osądzam posągów... tylko ludzi.
Hrabio...
pochodzi pan z zacnej rodziny.
Lecz twoje tytuły nie czynią cię bezkarnym.
Szlachcic powinien być godny swego urodzenia.
Pański brat, Beniamin de la Fere,
zasłynął jako stronnik La Rochelle.
Pan także jest protestantem?
Tak, Wysoki Sądzie.
Wierzy pan w Boga?
Wierzę w Boga, króla i Francję.
Gdy w Ewangelii św. Jana Jezus staje przed Piłatem, mówi:
"Przyszedłem na świat, by dać świadectwo prawdzie".
- Wtedy Piłat pyta... - "Czym jest prawda?".
Aresztowano pana dziś rano.
Pijanego i pokrwawionego. Ze sztyletem w ręku.
W pańskim łożu leżała zadźgana kobieta.
Teraz ja pytam o prawdę.
Zabił pan tę kobietę?
Czy pan ją zabił?
Nie wiem.
Nie może skłamać jak inni?
Nie wie pan?
Nie.
I nie będę kłamał, by uniknąć śmierci.
Aż tak nie zależy mi na życiu.
Hrabio...
największym bogactwem rycerza jest świadectwo jego życia.
Wiódł pan przykładne życie. A pańska śmierć będzie jego dopełnieniem!
Plebejusza po takim wyroku się wiesza, a szlachcica ścina.
Atosie, hrabio de la Fere, skazuję cię na ścięcie mieczem!
Wyrok zostanie wykonany w poniedziałek, przed Ratuszem!
Złożymy apelację!
Macie cztery dni na udowodnienie niewinności lub błaganie o łaskę.
Będziemy bronili Atosa!
Dowiedzcie się, kim była ta kobieta!
To nasza nadzieja.
Żadnej biżuterii.
Jedynie rany od sztyletu.
- Prostytutka? - Ma delikatne dłonie.
Nigdy nie przepracowała.
Mieszczka lub szlachcianka.
Mogę zobaczyć jej twarz?
Ona usiłowała mnie zabić.
Nic nie zrobiłem!
Myślałem, że pan nie żyje!
- Nigdy ich nie widziałem! - Zamknij się! Kop!
Nic. Nie zidentyfikujemy ich.
Nosił sygnet?
Celowałem w drugą nogę.
Oczywiście, że ty go zabrałeś. Gdzie sygnet?
Muszę wiedzieć, kim był ten człowiek.
- Co pan robi? - Nie lubię plamić ostrza.
Pójdzie pan do piekła!
- Nie znoszę tortur. - Jak każdy. Dlatego są skuteczne.
Zdrowaś Maryjo, łaski pełna, Pan z Tobą!
- Módl się za nami grzesznymi! - Wierzysz w Boga?
Jeśli mnie widzi i nie chce, bym to robił...
porazi mnie piorunem! A niebo dziś czyste.
Litości!
- Co on mu robi? - Rozmawia z nim.
Rozmawia?
Słowa Aramisa ranią boleśniej niż noże.
Miał trzy sygnety. Nie pamięta, o który chodzi.
Trzy złote hełmy, ród Brissac d'Argis.
Lew i róże, Dardel de Luzinais.
Orzeł i skrzyżowane miecze, rodzina de Valcour.
- Kryją tajemnicę tego człowieka. - I kobiety, która z nim była.
O świcie do nich zapukamy. Z pomocą bożą, uratujemy Atosa.
PLAŻA W NORMANDII
Witamy, lordzie Buckingham!
- Spokojna podróż? - Aż nadto!
- Zaskoczył mnie pański przyjazd. - Mnie też.
Ale królowej się nie odmawia.
O co chodzi? Błądzisz myślami gdzie indziej, panie.
Gaston otrzymał wczoraj list od narzeczonej.
Przeczytał go swym ludziom, by wykpić słowa zakochanej 16-latki.
Oby była twarda, biedaczka. Gaston nie jest delikatny.
Lękam się, że małżeństwo nie zaspokoi...
pragnień twego brata.
Czasami żałuję... że królem jestem ja, a nie on.
Ludwiku... Zostałeś królem z woli Boga.
Powinienem pójść z panią do Val de Grâce.
Ksiądz Arnoux zawsze służy dobrą radą. Potrafi mnie ukoić.
Jeśli tego pragniesz, panie... będę zachwycona.
Może jednak innym razem.
Liczę, że po spowiedzi do mnie dołączysz.
Pani...
- O co chodzi? - Ja do hrabiego de Valcourt.
- Nie ma go. - Mam coś, co do niego należy.
Zobaczę, czy hrabina zechce pana przyjąć.
Izabela de Valcour, miło mi. Proszę.
Proszę mi wybaczyć to najście.
Cieszy mnie każdy, kto rozprasza mą samotność.
Pańska twarz nie jest mi obca. Czy my się znamy?
Gdybym miał okazję panią poznać, na pewno bym tego nie zapomniał.
Właśnie przybyłem z Gaskonii.
Nazywam się d'Artagnan.
- Proszę, niech pan siada. - Dziękuję.
Niestety... od miesięcy prześladuje mnie gorączka.
Zapomniałam o dobrych manierach.
- Z całego serca życzę zdrowia. - Myślę, że jednak przeżyję.
Czym mogę służyć?
Przepraszam.
Wszedłem w posiadanie... tego drobiazgu.
I muszę odszukać właściciela, to bardzo ważne.
Mogę zobaczyć?
Ależ... to sygnet Tancrede'a!
- Tancrede'a? - Mego brata.
- Gdzie on jest? - Pojechał kupić konie.
Ucieszy się, rozpaczał, gdy mu go miesiąc temu ukradziono.
- Miesiąc temu? - Wydaje się pan rozczarowany.
Nie... Cieszę się ze względu na pani brata,
ale szkoda, że mój trop urywa się tutaj.
Trochę to tajemnicze.
Istotnie.
Pójdę już. Czekają na mnie moi towarzysze.
Może im bardziej się poszczęściło.
Bardzo panu dziękuję... za te odwiedziny.
- Dużo mi dały. - Cała przyjemność po mojej stronie.
Zapewniam, że nie.
Jestem pewien...
że trafię do wyjścia. Wyrazy szacunku.
Panie?...
- Dzień dobry pani. - Dzień dobry.
- Potrzebuję usług krawcowej. - Co trzeba zaszyć?
Mnie.
Proszę za mną.
- Kula nieomal trafiła w serce. - Serce już ugodzone.
Z łatwością mówisz o miłości, panie.
Nie miłość miałem na myśli.
- Następnym razem zaszyję ci usta. - Już nic nie mówię.
- Gotowe. - Dzięki.
Proszę się nie ruszać.
Nie ruszam się.
Znowu się pan ruszył.
Nieprawda. To chyba serce tłucze mi się w piersiach.
Nie skończę, jeśli nadal będziesz się tak na mnie patrzył.
Odwrócę się... jeśli to pomoże.
Za bardzo? Już wiem. To załatwi sprawę.
Skąd to masz?
- Od Izabeli de Valcour. - Znasz ją?
Nie. Została zabita. Kobieta, która się pod nią podszywa,
- chciała zabić mnie. - Trzeba powiadomić królową.
Włóż to. Izabela de Valcour była posłanniczką Buckinghama.
To pułapka!
OPACTWO VAL DE GRACE
Zaczekaj tu.
Miło mi cię gościć, panie. Proszę za mną.
To szaleństwo!
Zaryzykuję życie i honor, by być z tobą przez sekundę.
- To niebezpieczne. - Wiem.
- A jednak mnie zaprosiłaś. - Zaprosiłam?
Zaprosiłam?
Nie.
Gdzie twoi ludzie?
Chodźcie!
Nie bój się, pani! Oni chcą zabić mnie!
- To on porwał hrabinę de Valcourt! - Puść ją!
Bałaś się o me życie.
Nie chcę, byś je stracił przez miłość do mnie!
Skoro płaczesz, to naprawdę mnie kochasz!
Pozostanę wierna królowi.
Jestem jego żoną. I nigdy go nie zdradzę.
Zapomnij o mnie i o tej miłości.
Nie wrócę tu, jeśli tak rozkażesz.
Daj mi coś, co należy do ciebie. Jakiś dowód, że to nie był sen.
Jeśli to zrobię... spełnisz moją prośbę?
Niezwłocznie.
Wyjedź i nigdy nie wracaj.
Błagam...
Ta tajemnica... łączy nas już na zawsze.
Nigdy nie zdołam się panom odwdzięczyć.
Ale gdybyście potrzebowali pomocy królowej... będzie do waszych usług.
Taki dzień jest bliżej, niż Wasza Wysokość myśli.
Ten spisek ma kolejną ofiarę.
Muszkietera, skazano za zbrodnię, której nie popełnił.
Mów.
To było... straszne, a zarazem piękne.
Stali obok siebie, drżeli. Potem ona dała mu naszyjnik.
Książę Buckingham, zanim odszedł...
powiedział jej coś pięknego.
"Opuszczam panią... lecz pozostanie pani blisko mnie".
Jakie to smutne...
Powinien był ją pocałować.
Tego nie powiedziałam.
Dziękuję.
Nie może o sobie decydować.
Jest królową Francji.
Tak.
Lecz ty nie.
Konstancjo...
Dotknąłem pani serca.
Rumienisz się!
- Ależ tak. - Źle to odczytujesz.
- To efekt komplementów. - Nie.
Dobranoc.
- To nie tam! - Wiem.
- Po co pojechałaś do Val de Grace? - Do księdza Arnoux.
A czy pod sutanną... nie krył się przypadkiem Buckingham?
O czym pan mówi?
O tym, co cały Paryż!
Czy to nie kardynał rzuca na mnie to oszczerstwo?
Nie odpowiesz?
O co oskarża mnie ten wąż?
Że dałaś... temu Anglikowi naszyjnik.
Jest tutaj.
Otwórz, proszę, szkatułkę...
jeśli aż tak mi nie ufasz.
Śmiało. Przekonaj się.
Pokaż, panie, jak mało mnie szanujesz.
Skoro słowo innego cenisz bardziej niż zapewnienia żony.
Proszę.
Doskonale. Ale trzeba uciszyć plotki.
Włoży go pani w sobotę, na ślub Gastona.
Oczywiście.
Skoro tak sobie życzysz, panie.
A co do twojego muszkietera... zabił hrabiankę.
Zostanie ścięty.
Tego także sobie życzę.
Wyjedziesz dziś do Londynu, pani.
Znajdź bal, w którym weźmie udział książę. Będzie miał naszyjnik.
Buckingham jest najlepiej strzeżonym człowiekiem w Anglii.
Będzie to więc kosztowne.
Mój skarbnik wypłaci pani tę sumę.
Podwoję ją, jeśli wróci pani przed sobotą i ślubem Gastona.
Król nie ułaskawił swego muszkietera.
Bardziej przejmuje się losem własnym niż swoich ludzi.
Jestem jak on. Nie zawiedź mnie.
Szkoda, że nie będę świadkiem tej egzekucji.
Przywieź brylanty...
to zobaczysz, jak ścinają królową.
Nie wolno go tak zostawić.
Tylko król może wydawać wyroki i tylko on je uchyla.
Ale Atos jest niewinny!
To koniec.
Nic już dla niego nie zrobimy.
Drodzy przyjaciele! Nie smućcie się.
To piękny dzień, by umrzeć.
Wszystko oddałem życiu, więc dla śmierci nic już nie zostało.
Aramisie, weź mój różaniec.
Na pewno Ci się przyda.
Portosie, zostawiam Ci zegarek.
Spodoba Ci się.
D'Artagnanie, nie zdążyłem Cię dobrze poznać.
Zostawiam Ci swój miecz, wiem, że będzie dobrze Ci służył.
Było nas trzech muszkieterów.
A dzięki d'Artagnanowi... trzech was pozostanie.
Przyjaciele... odchodzę z lekkim sercem,
z uniesioną głową...
i z dumą, że walczyłem u waszego boku.
Żegnajcie. Niech żyje Król!
I niech żyje Francja!
Cofnij się!
Z drogi!
To bunt! Zabroniłem wam!
Przysięgamy na życie, kapitanie, że to nie my.
Tylko jedna osoba byłaby gotowa zaryzykować życie dla Atosa.
Beniamin?
- Mówiłem, że spotkamy się w piekle. - Brandicourt!
- Saint-Blancard! - Twój brat nas do tego namówił.
Nie sądziłem, że tak mnie ucieszy wasz widok.
To śpiewy katolickie? Nawróciliście się?
By pokonać wroga, trzeba go dobrze poznać.
Beniamin de la Fere. Brat Atosa.
- Prawa ręka Saint-Blancarda. - Kto to?
Przywódca protestantów z La Rochelle.
- O co chodzi, kapitanie? - Edykt kardynała Richelieu.
Zamknąć bramy!
Katolicy postanowili odciąć ci tę protestancką głowę.
Treville nie mógł ci pomóc. Król też nie.
Krajem rządzi Richelieu.
Stworzymy republikę protestancką. Niezależną.
Dołącz do nas. Dołącz do swoich.
Ugodzimy królestwo w samo serce. Nadchodzi wojna, decyduj się.
Oskarżono nas o uwolnienie Atosa. Nikt nie ma prawa stąd wyjść.
Cisza!
Pójdę do króla, bronić naszej sprawy.
Aramis, Portos, De Quillac i Bercquet.
Pilnujcie, by nikt się nie ruszył! Uzan i Ventadour, za mną!
Izolacja dotyczy tylko muszkieterów. Wracaj do domu, d'Aragnanie.
Nie zatrzymuj się.
Idź za mną.
Do Anglii?
Jesteś jedyną nadzieją.
Kardynał pragnie zniszczyć królową.
Bądź odważny, lecz przede wszystkim ostrożny.
Twoje życzenie to rozkaz. Ruszam natychmiast.
Czekaj.
To na drogę.
Gdy wrócę, może mnie pokochasz. Nie potrzebuję innej nagrody.
Bądź spokojna.
Przywiozę ten naszyjnik.
Atos?!
Tak wykorzystujesz moją broń?
Jak mnie znalazłeś?
Dzięki pannie Bonacieux.
Strzeż się kobiet, są gorsze od rusznic.
- Nigdy nie kochałeś? - One odpowiadają za nasze niedole.
Nie wierzę... że miłość zawsze prowadzi nas na złą drogę.
Opowiem ci historię.
- Dotyczy ciebie? - Nie.
Bliskiego przyjaciela. Dawno temu. Był młodym hrabią.
Przemierzając swe ziemie, spotkał młodą kobietę.
Powiedzieć ładna, to mało. Była odurzająca.
Piękna, czysta.
Mógł ją uwieść, a nawet wziąć siłą.
Pomimo że był żołnierzem, jego serce pozostało...
szlachetne.
I szczere.
Nie cierpiała tłumów ani światowego życia.
Dlatego pobrali się w sekrecie. Bez udziału rodzin.
Żyli tak przez ponad rok.
Samotni, wycofani.
Szczęśliwi.
Szczęśliwi jak...
jakby inny świat nie istniał.
Tan młody hrabia miał brata.
Który zamierzał się ożenić.
Hrabia nie mógł wymówić się od udziału w ślubie.
I tym razem... młoda żona zgodziła się z nim pojechać.
Gdy przedstawił ją bratu...
ten zbladł.
Była podobna do kobiety, którą znał niegdyś w Paryżu.
Tamtego wieczora, w sypialni, wyznała hrabiemu całą prawdę.
Była tą kobietą, którą znał jego brat.
Choć całkiem się odmieniła.
Była uciekinierką.
Wydaną w wieku 15 lat za markiza, który okazał się potworem.
Pewnej nocy nie chciała już być mu uległa...
broniła się...
i zabiła go.
W obawie przed karą
zbiegła i zmieniła nazwisko, żyjąc w ciągłym kłamstwie.
- A co zrobił hrabia? - Hrabia?
Był wielkim panem.
I to on stanowił prawo na swoich włościach.
Cenił swą rangę i tytuły.
Postawił uciekinierkę przed sądem.
Została osądzona i skazana.
Napiętnowano ją...
i powieszono.
ANGLIA PAŁAC BUCKINGHAMA
Dość tu wojska, by rozpocząć krucjatę jerozolimską.
"Please" chyba nie wystarczy.
Mamy dodatkowy argument.
Widzę pewną ironię w doborze tego kostiumu, sir.
Doprawdy?
Bóg mórz mógłby bez trudu najechać Francję.
Znam cię, Arlekinie?
Może tak...
- A może nie. - Włoszka?
Kocham Italię...
Ale nie.
Zatem Hiszpanka?
Wiatr zmienia się każdego dnia, ja zaś każdej sekundy.
Dużo pani podróżuje.
Uwielbiam odkrywać nowe miejsca... mój książę.
Muszę się napić.
Cisza po burzy.
Choć może raczej przed.
Pijesz, jakbyś chciał o czymś zapomnieć, Neptunie.
Gdyby to było możliwe...
Nie odchodź.
- Buckingham! - Odstąpcie! Znam go.
A zaczynałem dobrze się bawić.
Królowej coś grozi?
Na rozkaz króla będzie musiała włożyć w sobotę, na ślub Gastona...
pewien brylantowy naszyjnik, który pan zna.
Spełnię jej życzenie.
Brunetka, niebieskie oczy, kostium arlekina!
Zatrzymać ją!
Łap ją!
Naszyjnik!
Ciągle na ciebie wpadam! Aż tak ci się podobam?
Naszyjnik!
Dla kogo pracujesz, pani?
Może dla samego diabła.
Widzę w twym oku iskrę, d'Artagnanie.
I z tej iskry... rozpalę ogień, który cię pochłonie.
PARYŻ
Eminencjo, statek dotarł do Calais, ale nie było jej na pokładzie.
Tutaj, panowie.
Podziękujcie naszemu przyjacielowi.
Niezbadane są wyroki Boskie.
Jesteś gotowy na najważniejszy moment swego życia?
- Eminencjo. - Panie.
Król pani oczekuje.
Bardzo mi przykro, Wasza Wysokość.
- Widziałeś mego brata, eminencjo? - Tak.
Sprawiał wrażenie, że mi wybaczył ten wymuszony ślub?
Sprawiał wrażenie, jakby ruszał na front.
Dowie się, że małżeństwo to wojna... bez zwycięzcy.
Ponieważ triumfują na niej wszyscy.
Wasza Wysokość jest niezrównanie piękna.
Pani?
Czemu nie włożyłaś naszyjnika?
Pomyślałam, że włożę go na bal.
Niefortunny pomysł.
Idź po niego!
Twój brat na nas czeka.
Poczeka.
Wasza Wysokość?
Przybył jakiś młody człowiek. Niecierpliwi się.
Przyjechał!
- Powiedz, że go masz. - Mam.
- Proszę. - Dzięki Bogu.
Wystarczyłoby, "mój kochany".
Nie odpuścisz mi.
- Konstancjo! - Tak?
Powiedz... że mnie nie kochasz.
"D'Artagnanie, nie kocham cię i przyrzekam..."
Chciałam tylko, byś zamilkł.
Miałeś rację, eminencjo. To były jedynie oszczerstwa.
Królowa zasługuje nie na mój gniew lecz zaufanie.
Dziękuję.
D'Artagnan!
- Jesteś? - Tak.
- Żyjesz. Gdzie byłeś? - W Anglii.
Z Atosem.
By pokonać wroga, trzeba go dobrze poznać.
Ugodzimy królestwo w samo serce.
Gastonie de France... księciu Orleanu i Andegawenii,
bierzesz za żonę Marię de Bourbon, księżnę Montpensier?
Tak.
Mario de Bourbon, księżno Montpensier,
bierzesz za męża Gastona de France,
- księcia Orleanu i Andegawenii? - Tak.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Św...
ogłaszam was mężem i żoną.
Zamachowiec!
- Chrońcie króla! - To mnisi!
Idźcie!
Z drogi!
A hrabia Montecler d'Auvigne?
Zmarł dwa dni temu.
- Beaulieu de Verricourt? - Rana głowy. Nie przeżyje.
Więźniowie?
Achilles Brandicourt i Mikołaj Beaumont, ekstremiści z la Rochelle.
Odczytujemy ich zaszyfrowane listy.
Osobiście ich przesłucham. Wydadzą swych wspólników.
Liczę na pański talent spowiednika, eminencjo.
Wyślemy wojsko przeciw La Rochelle.
Nie chcieli pokoju. Zobaczymy, co powiedzą na wojnę.
Odbierzemy miasto protestantom. Koniec posłuchania.
Za wyjątkową służbę...
dla Korony Francji...
mianuję cię, Karolu d'Artagnanie...
dowódcą kompanii muszkieterów!
Dowiodę, że jestem godny tego zaszczytu.
Armandzie de Sillegue d'Athos d'Hauteville...
hrabio de la Fere...
uratowałeś mi życie.
Niniejszym, oddaję tę przysługę.
Ułaskawiam cię...
i przywracam do służby w drużynie muszkieterów!
Chętnie znowu... narażę życie dla ciebie, panie.
Wstańcie!
Panowie... oto słynni trzej muszkieterowie...
których teraz jest czterech!
- Wasza Wysokość... - D'Artagnan.
Zamiast tytułów, mogę ci jedynie oferować swoją dozgonną wdzięczność.
- To najwspanialsza nagroda. - Nie.
Ryzykując życie, Konstancja Bonacieux była moją posłanniczką.
Dziś role się odwracają. Ona oczekuje cię o dziesiątej...
w oberży Pod Czerwonym Kapeluszem.
Nie spóźnij się.
Możesz wracać do Jej Wysokości.
Wzbudziliśmy wśród Francuzów nienawiść do protestantów.
Wszystko idzie zgodnie z planem.
Każdy protestant w tym kraju będzie już uchodził za zdrajcę.
Zamach się nie powiódł,
ale król nie zdoła bez końca unikać śmierci.
Stał się twoją marionetką.
Dzięki wojnie będziesz miał wkrótce kraj u stóp.
Nie martw się o więźniów. Zajmie się nimi nasz przyjaciel,
Dzięki Bogu,
twój czas nadszedł, panie.
Ratunku!
D'Artagnan!
Konstancjo!
CIĄG DALSZY NASTĄPI
Reżyseria
Wystąpili
Tłumaczenie na zlecenie Monolith Films: Piotr Zieliński
Scenariusz
Zdjęcia
Muzyka
Eminencjo?
Skoro już znam twojego wroga,
chciałabym wspomnieć o swoim.
- Kto nim jest? - Muszkieterowie!