Tak mi przykro. Wszystko w porządku?
Tak, nic mi nie jest. Nic mi nie jest.
Pomogę ci. Przepraszam za to wszystko.
Jasne.
Zajmę się tym.
Drabina jest zepsuta.
Poczekaj, mam to.
Przepraszam.
Cóż, oficjalnie jestem dupkiem. Gdzie idziesz?
Do miasta. Dokąd idziesz?
W górę ścieżki.
Chyba nie tak miało być.
Więc co zamierzasz zrobić?
Chyba wrócę do miasta.
Jak się nazywa?
Silent Hill. Tam jest szlak.
Fajnie. Co tam jest na wodzie?
Widok na jezioro. To hotel.
Widok na jezioro z dachu jest taki ładny.
Na tyle ładny, że nazwali po nim hotel?
Prawie mnie potrącili, a teraz ty mi się sprzeciwiasz.
Cholera, przepraszam.
Zasłużyłeś na to, prawda?
Jestem James, tak przy okazji.
Mary.
Poważnie, Mary, pozwól mi odwieźć cię do domu.
Zaoszczędzę ci sprężynowania.
Nawet cię nie znam, James.
W porządku, cóż, po prostu będę musiał tu stać.
Obserwuj, jak spadasz, upewnić się, że nie spadniesz.
To chyba odpowiednia pokuta za spieprzony dzień.
Idziesz czy nie?
Myślę, że już czas iść.
W porządku.
Przepraszam. Przepraszam, to moja wina. Chodźmy, dupku.
Tutaj jesteś. Jak się masz?
Nie za dobrze.
Piłeś. Czułem, że idziemy w dobrym kierunku, James.
Wiem.
Musisz przestać się obwiniać.
Oto, co musisz zrobić. Wróć do domu, napij się wody,
prześpij się, zresetuj i przyjdź na nasze jutrzejsze spotkanie.
Tak, jutro. Tak, w porządku.
Zobaczymy.
Minęło tyle czasu. Wiem o tym.
Ale proszę, błagam cię, wróć do nas.
Coś się stało. Proszę, James, potrzebuję cię.
Kocham cię, Mary.
To ona. To zawsze była ona.
Mary. Dziewczyna moich marzeń. Miłość mojego życia.
Nasze miejsce. Nasze miasto.
Nasza miłość. To było tutaj. Była wszędzie.
A teraz mówią mi, żebym odpuścił. Żebym ruszył dalej.
Ale jak mógłbym to zrobić? Kiedy do mnie dzwonisz?
Halo?
Weź torbę.
Co?
Ostrożnie. Są ciężkie.
Więc, skąd to wszystko się wzięło?
To? Masz na myśli popiół?
Tak.
Zaczęło się od pożarów w lecie. Przetrzebiły las.
Lato wciąż płonie. A potem przyszły deszcze.
Racja. Więc jest ktoś... ktoś, na kim mi zależy.
Na kim mi zależy i muszę ją znaleźć. Nie znajdziesz.
Powódź zalała oczyszczalnię ścieków.
Kiedy woda zostaje skażona, ludzie nie zostają w pobliżu.
Nadal będę próbował dostać się do miasta, gdybyś mógł...
Dzięki. Czekaj.
Nie znajdziesz tego, kogo szukasz. Zawsze możesz wrócić i mnie znaleźć.
Jestem Angela. Angela. Jasne. Co z tego, że... Przeprowadziłam się tutaj?
Żadnych muzeów. Żadnych klubów. Zero anonimowości.
Tak. Tak samo zszokowany jak ty.
Naprawdę chciałbyś się tu przeprowadzić?
Chciałbym.
Dlaczego?
Cóż, jest taka dziewczyna. Nie ma na co patrzeć.
Co? Nie sądzisz, że jesteśmy gotowi, by razem zamieszkać?
Są części mnie, których nie widziałeś. A jeśli to, kim jestem, cię przeraża?
Nie przestraszy. Obiecuję.
Hej. Hej. Teraz. Opowiedz mi o tym.
W porządku. Mam cię. Jestem tutaj.
Halo? Czy ktoś mnie słyszy? Czy ktoś tam jest? Halo?
Czy ktoś mnie słyszy?
Wracają.
Kto?
Wiesz, że wracają. Cała ta ciemność. Nie możesz uciec.
Zostaw mnie, dobrze?
Nie spodziewałem się nieobecności, James.
Jestem w Silent Hill.
Co?
Coś się tu stało. Coś naprawdę złego.
James, posłuchaj mnie uważnie. To wymyka się spod kontroli.
Muszę wrócić do domu. Do Mary.
Co powiedziałeś? Musisz wrócić. Tam nie ma już dla ciebie domu.
James?
A ty masz doskonałą wiadomość.
Mary. Jest wyjątkowa.
Małe, błyszczące oczko w głowie ojca.
Więc wszyscy go znaliście, czy...?
Znali. Joshua Craig.
Nie do końca oddaje to sprawiedliwość, gdy mówi się to na głos.
Zmienił nasze życie.
Rodzina Mary. Zbudowali to miasto. Dali nam cel.
Moje życie kręciło się we wszystkich kierunkach.
Pomógł mi wyprostować głowę.
Myślę, że wszyscy mamy podobną historię.
Mamy swój sposób postrzegania rzeczy w Silent Hill.
Ale nie martw się. Jestem pewien, że znajdziemy dla ciebie miejsce.
Mary?
Cześć, przystojniaku.
Ile razy zgubiłeś się tym razem?
Nie mogę uwierzyć, ile mam rzeczy.
No dalej, ostatnie pchnięcie.
Mm-hmm.
Pomogę ci z tym.
Nie, dziękuję.
Nie ma za co.
Gdzie jesteś?
Poza moją głową.
Wszystko będzie dobrze. Powiedz mi tylko, gdzie jesteś.
Nie! Nie!
James! James!
Ugh!
To ja.
Tak, jeden z moich pacjentów. Jego złamany protokół.
Potrzebuję kontroli stanu zdrowia.
James Sunderland.
Nie powiedziałbym, że niebezpieczny, ale ma kłopoty.
Burmistrzu?
Musimy się dla ciebie całkowicie poświęcić.
Miłość nie jest łatwa.
Może ci się zakręcić w głowie.
Zatracić się w tym?
Ale musimy pozostać skupieni.
I oto on.
Pan domu.
Co się dzieje, chłopcze?
Co tu się dzieje?
Dobra.
Co to kurwa było?
Przepraszam, właśnie się pojawili.
Czekaj, oni po prostu się pojawili? 20 osób się pojawiło?
Znowu? Oni są kurwa dziwni, Mary.
To moja rodzina, James.
Przygarnęli mnie po śmierci ojca.
W porządku.
Czy to on?
Proszę, James.
Proszę.
Chcę, żeby to dotyczyło mnie i ciebie.
Zawsze.
Zamykamy szpital.
Co jest kurwa?
Nic ci nie jest?
Wyglądało na to, że tak.
Kim ty do cholery jesteś?
Jestem James.
Dlaczego nie jesteś chory jak inni?
Co?
Szukam kogoś.
Nikogo tu nie ma.
Nie, są w szpitalu.
Co w tym śmiesznego?
Pierdol się, stary.
Znajdziemy każdego w szpitalu.
Miasto to jeden wielki cmentarz.
O Boże.
Trzeba było to widzieć.
Nikt nie mógł ruszyć tyłka, żeby zareagować na czas.
Biedne skurwysyny.
Już wcześniej całe miasto gniło.
Ale to... To było coś innego.
Pożary.
Woda.
Wszyscy oszaleli.
Wykrwawiający się na śmierć na ulicach.
Całe to szalone gówno się wydarzyło.
A potem te rzeczy zaczęły się pojawiać.
Wow.
Jak dotąd miałeś szczęście.
Co?
Lista kontrolna.
Jezu Chryste.
Więc... Czym się zajmujesz?
Co to znaczy, czym się zajmuję?
Mike, czym się zajmujesz?
Jestem malarzem.
Malarzem, co?
Nigdy o tobie nie słyszałem.
Zawsze myślałem, że mam zadatki na artystę.
Miałeś kiedyś dziwne sny?
To gówno, które się tam dzieje.
Nie mogłeś sobie z tym poradzić.
Słyszysz to?
Co?
Brzmi jak dziecko.
Dziecko?
Nie ma tu żadnego dziecka.
Mogę zadać pytanie?
Dlaczego miałbyś tu zostać?
Żartujesz.
To miejsce pozbyło się tych wszystkich dupków.
Teraz to raj.
Mam całe miasto dla siebie.
Tam.
Co to do cholery jest?
Jasna cholera.
Ostrożnie.
O czym ty mówisz?
To tylko dzieciak.
Hej.
Jak masz na imię?
Jestem James.
A to Eddie.
Jestem Laura.
Laura?
Nie możesz zostać tam sama, Laura.
Chodź, myślę, że możesz być na tyle mała, żeby przejść przez te kraty.
Chodź.
Wynośmy się stąd.
Już dobrze.
Możesz mi zaufać.
Chodź.
Mówię ci, że to zły pomysł.
Chodź, Laura.
Mam cię.
Chodź, możemy ci pomóc.
Musimy się stąd wydostać.
Chodź, Laura.
W porządku.
Nie odejdziemy bez ciebie.
Chodź.
Trochę bliżej.
Chodź, Laura.
Chodź.
Jimmy!
Idziemy!
Spójrz na to.
Jesteś pojebany jak wszyscy inni.
Wstawaj, dzieciaku!
Dlaczego to zrobiłeś, dupku?
A jeśli znowu mnie nazwiesz, Jimmy?
Dupkiem?
O cholera.
Zrobiłeś to, prawda Jimmy?
Obudziłeś go.
Mary?
Mówiłem, żebyś nie przychodziła. Tu są pogrzebane tajemnice. Muszą tak pozostać.
Jakie tajemnice? Jakie tajemnice? Co ty robisz?
To nie wystarczy, żeby ją uratować. Nie możesz jej uratować, Jones.
Jak to uratować? Przed czym?
Nie ruszaj się!
Nie chcę cię skrzywdzić. Proszę.
Nie wiesz, jakie piekło cię czeka. Nie odeszłam. Nikt z nas nie odszedł.
Nie dotykaj mnie! Nikt więcej mnie nie dotknie! Po prostu idź.
Jestem tutaj. Wszystko będzie dobrze.
Hej, tu Laura, prawda? Jak się tam dostałaś?
Czołgałam się po ziemi.
Kto to był?
Potwór. Bardzo się bałam. Ale nie płakałem. Złap mnie!
Co to jest? Pokaż mi swoją lalkę.
Mary mi ją dała.
Co? Co powiedziałaś?
Kto dał ci lalkę, Laura?
Mary.
Mary? Mary Crane?
To jest to!
Co? Hej! Laura!
Laura, czekaj!
Laura?
Obserwowałem cię. Nie jesteś stąd, prawda?
Szukam tego dzieciaka. Jest sama.
Co? Będziesz się gapił, czy coś powiesz?
Przepraszam.
Jaki masz plan?
Mój plan? Plan na co?
Na wydostanie nas z tego miejsca?
Nie, nie wychodzę. Szukam szpitala.
Dlaczego?
Bo tam jest moja dziewczyna.
Wszyscy chorowali w Silent Hill.
Jak długo twoja dziewczyna jest w szpitalu?
Nie jestem pewien.
Mówiłeś, że to twoja dziewczyna.
Rozdzieliliśmy się.
Więc była twoją dziewczyną.
Muszę ją tylko znaleźć.
W porządku. Zrozumiałem. W takim razie znajdźmy ją.
Chciałem się tylko upewnić, że jesteś prawdziwy.
Nie rozumiem. Dlaczego mi pomagasz?
Jesteś pierwszą normalną osobą, jaką spotkałem od tygodni. W liczbach siła.
Nie wyglądasz, jakbyś był tu od tygodni.
Dziękuję. Ty, z drugiej strony.
Co?
Wyglądasz na pojebanego.
Daj spokój.
Co?
Za każdym razem, gdy to się włącza, coś się zbliża. Chodź.
Szybko. Tędy.
Szybko.
Wszystko w porządku?
Tak, tak.
Musimy iść. Szpital jest zamknięty.
Wszystko jest martwe.
Opowiedz mi o tym. Szukasz swojej dziewczyny.
Zgadza się.
Jak dawno jej nie widziałeś?
Nie jestem pewien.
A my jesteśmy pewni. Wciąż jest twoją dziewczyną.
Co?
W tym mieście dziewczyna może wpaść w niezłe tarapaty.
Dokąd idziesz?
Muszę rozprostować nogi.
Oddział toksykologii.
Chyba ją znalazłem.
Pacjentka przyjęta na ulicy. Przy przyjęciu miała...
Krążyły plotki.
Była taka grupa religijna.
Stara szkoła, szaleńcy z Silent Hill.
Założona przez kaznodzieję Joshuę Crane'a.
Nawet po śmierci wciąż żył.
Po jego śmierci oddawali mu cześć.
Jakiegoś proroka czy boga.
A jego córkę... Czekaj. To jej szukasz, prawda?
Nie.
Możesz to powiedzieć.
Co?
Wyglądam zupełnie jak ona.
Nie. Nie, nie, nie. Skąd możesz to wiedzieć?
Tak na mnie patrzysz.
Pójdę na górę. Chcę, żebyś tu została.
Nie, nie zostawiaj mnie.
Tu będziesz bezpieczna. Poszukam Mary i zaraz wrócę.
Obiecaj mi coś.
Jeśli dowiesz się, że zniknęła, wyjedziemy razem.
Nie oglądamy się za siebie.
Kim ona jest?
Kimś, komu próbuję pomóc.
Laura... Musisz mi powiedzieć, gdzie jest Mary.
Nie wygląda na to, że chcesz ją znaleźć.
Nie, nie chcę.
Tylko tego chcę.
Proszę.
Gdzie ona jest?
Moje dziecko jest smutne.
Jest mu zimno.
Jest smutny.
Jest smutny, bo nikt go nie kocha.
Tak jak Mary.
Co?
Zostawiłeś ją całą...
Musisz do niej dotrzeć, zanim będzie za późno.
Nie ma mowy!
Dlaczego to robisz?
Nikt nie mówił, że to takie proste.
Laura... Laura!
Laura!
Laura, otwórz drzwi!
Otwórz drzwi!
Laura!
Myślałaś, że co znajdziesz?
Wróć, jak będziesz gotowy, James.
Jest pan z nami, panie Sunderland?
Co?
Co się dzieje? Co się dzieje? Gdzie ja jestem?
Gdzie ja jestem?
Szpital Brookhaven, Silent Hill.
Gdzie ona jest?
Gdzie jest kto?
Mary. Mary Crane.
Co?
Cześć, James.
Wiem, gdzie ona jest.
Musisz ją puścić.
Ona odeszła.
Nie żyje, James.
Nie żyje od miesięcy.
Wiesz o tym.
Dlaczego tak mówisz?
Mamy dużo poważnej pracy do wykonania.
To ci pomoże.
Musisz mi tylko coś obiecać.
Musisz chcieć wyzdrowieć tak samo jak ja.
Dlaczego siedzisz po ciemku?
Pakuj się.
Chcę, żebyśmy stąd wyszli.
Dlaczego się tak zachowujesz?
To właśnie dzisiaj zrobiłem.
Widziałem tę dziewczynę po drugiej stronie ulicy.
Więc poszedłem za nią.
Zatrzymałem się.
Zszedłem po długich schodach.
Stop.
I zobaczyłem te potwory.
Widziałem, jak rozrywają ją na strzępy.
Po prostu przestań!
Jak długo?
Odkąd byłam dziewczynką.
Dlaczego twój ojciec ci to zrobił?
Nie wiem.
Nigdy nie miałam wyboru.
To twoja ostatnia szansa.
Wyjdź ze mną przez te drzwi.
Nie w takim stanie.
Jaki jestem?
Przerażony.
Myślisz, że się boję?
Nie boję się!
Nie boję się żadnego z was!
Jesteś zdegustowany.
Powiedz to.
Powiedz, że jestem dla ciebie obrzydliwy. Powiedz to!
Tamtego dnia... wychodziłem.
Wychodziłem i wtedy ty się pojawiłeś.
Dlaczego mi powiedziałeś?
Bo wiedziałem, że odejdziesz.
Widzisz, jak na mnie patrzysz.
To się już nigdy nie zmieni.
Powiedziałem ci wszystko.
Obiecałeś mi.
Jaki jest dzisiaj?
Chyba spokojny.
Pracowałem z weterynarzami.
Wszystkie rodzaje traumy.
Ale ten jest inny.
W ogóle nie chce mnie wpuścić.
Jak długo go leczysz?
Prawie rok.
Ale jest coraz gorzej.
Ta kobieta, Mary.
Była dla niego wszystkim.
Odkąd ją stracił, jakby stracił kontrolę nad rzeczywistością.
I pragnienie, by ją odzyskać.
Mary umarła po ich rozstaniu.
A on po prostu nie chce tego zaakceptować.
Dobrze cię widzieć, James.
Jak się dzisiaj czujesz?
James?
Chciałbym.
Chciałbym jej nie zawieść.
Obwiniasz się.
Ale... Cały ten chaos w twoim umyśle...
Nie jest prawdziwy.
I prawie cię zniszczył.
Wciąż możemy to naprawić.
Ale to musi być twoja decyzja.
Dziękuję.
Za wszystko.
Nie znalazłeś jej.
Więc możemy odejść.
Razem.
Obiecałeś, James.
Nie jesteś taki jak ona.
Nigdy nie powiedziałem ci, jak mam na imię.
Maria.
Albo możemy zostać tu razem.
Jeśli chcesz.
O co chodzi?
Dokąd idziesz?
James.
Poczekaj na mnie.
Nie znajdziesz jej tam.
Wracajmy.
Nadal możemy wrócić.
Proszę, nie idź dalej.
To koniec, jeśli tego chcesz.
Mary nie umarła.
Nie dla mnie.
A ty nie jesteś prawdziwy.
Po prostu stoisz mi na drodze.
Nie.
Spójrz na mnie, James.
Żegnaj, Mario.
Do widzenia.
W końcu tu jesteś.
Laura?
Już się nie bawię, Laura.
Myślisz, że jesteś gotowa stawić temu czoła?
Myślisz, że jesteś gotowa stawić nam czoła?
Dlaczego mi to robisz?
Żebyś sobie przypomniała.
Jak masz na imię?
Jak?
Pomyśl, James.
Jakie jest pełne imię Mary?
Nasze pełne imię, James.
Już czas.
Nie ma już nic do ukrycia.
Nie masz dość?
Obrzydliwe.
Jesteś obrzydliwy!
Nie widzisz tego?
Proszę, powiedz, że widzisz.
Nie mogę od niego uciec.
Nigdy nie przestanę go ranić.
Pozwól sobie pomóc.
Nie.
Nie zbliżaj się.
Proszę.
Mary?
Nie, czekaj!
Musisz ją puścić.
Ona odeszła.
Nie żyje, James.
Nie żyje od miesięcy.
Wiesz o tym.
Oczywiście.
Jak tylko mogłem.
W porządku.
Nie powinienem był odchodzić.
Bez względu na to, czy byś
został, czy nie, i tak bym zachorował.
Może mógłbym pomóc.
Nikt nie mógł.
Mój ojciec mnie otruł.
Zatruwał mnie przez całe życie.
Próbował cię przede mną chronić.
Wiem.
Pomożesz mi się położyć?
Jasne.
Chodź.
Proszę bardzo.
Powiedz mi tylko, jak mogę ci pomóc.
No wiesz.
On żył we mnie tak długo.
Nie chcę go tam więcej.
Nie mogę tego zrobić.
Chcę być wolny.
Proszę, James.
Proszę.
Taka ryba i przestraszona.
Teraz jestem gotowy.
Bez względu na wszystko.
Nieważne, dokąd nas to zaprowadzi.
Tym razem.
Nie odpuszczę.
Jest pan z nami, panie Sunderland?
Chyba żartujesz.
Tak mi przykro.
Wszystko w porządku?
Tak, nic mi nie jest. Nic mi nie jest.
Wszystko w porządku?
Chyba tak.
Dobra, mam.
Zatrzask jest zepsuty.
Skąd to wiesz?
Dokąd zmierzasz?
Do następnego miasta.
Zepsułem ci dzień.
Nie byłbym dżentelmenem, gdybym nie spróbował tego naprawić.
Dżentelmenem?
Nie wiedziałem, że już takich robią.
Dżentelmen o imieniu James?
Jestem... Mary.
Widziałem to na twojej walizce.
Jesteś malarzem?
Tak.
Co malujesz?