NETFLIX - ORYGINALNY SERIAL
Oparty na faktach. Postaci
i zdarzenia zmieniono.
Podobieństwo postaci przypadkowe.
Realizm magiczny określa sytuację, gdy w szczegółowej,
realistycznej scenerii pojawia się coś
niewiarygodnego.
Nie bez przyczyny realizm magiczny narodził się w Kolumbii.
BOGOTA, KOLUMBIA 1989
Sie ma, Jaszczur.
Wychodzimy wieczorem.
La Dispensaria.
Mam przygotowany stolik.
Zjaw się koło północy.
La Dispensaria?
W porządku.
Zgadnij, kto dzwonił.
Twój partner.
Dał mi świetny prezent.
Truciznę.
Wie, jak go zapakuję?
Jasne.
Nie jest głupi.
Muszę lecieć.
Zostawisz mnie z rachunkiem?
Cholerny dusigrosz.
- Sie ma. - Cześć, brachu.
Chodźmy się zabawić.
Czas próby, chłopaki!
Zatrzymamy się na 14. ulicy, to tuż za rogiem.
Riano, Trujillo, idziecie przede mną.
Galvis i Silva, wy obstawiacie tyły.
Kapujecie? Idziemy na ful.
Załatwimy tych skurwieli, zrozumiano?
Ile razy, kurna, mam ci powtarzać, żebyś nie marnował kwasu?
Nic nie osiągniesz, marnując forsę! Ruszać się!
Ręce do góry! Wszyscy na kolana!
Co tu się, kurna, dzieje?
Pakuj się. Wyjeżdżamy z kraju.
Pieprzony Pinochet chce wymordować cały świat.
Przecież nie jesteś komunistą.
Komunistą nie, ale czymś gorszym.
Handlarzem.
- Handlarzem? - Tak, narkotyków.
WITAJCIE W KOLUMBII
Co tu robisz, wspólniku?
Pablo Escobar?
Gdzie Felipo?
Został aresztowany.
Bzdura. Felipo pracuje dla mnie.
Pracował. Teraz będzie siedział. I co pan na to?
- Wiesz, z kim rozmawiasz? - Stul pysk.
- Nie do ciebie mówię. - Wyluzuj, Gustavo.
Okaż szacunek.
Więc o co chodzi, panie Jose Luis?
Skąd pan wie, jak się nazywam?
Pan pułkownik Jose Luis Herrera.
A to Nacho Ibarra.
To jest Garcia, Lopez...
- A ten to Pinella? - Tak, Pinella.
To jest Pinella.
Pinella...
a ten z Phillipe to Esparanza.
Mam to gdzieś. Otwierać cholerne ciężarówki.
Nie mam czasu.
Otwierać je.
Jedno pytanie, panie Escobar.
Co pan sobie, kurna, wyobraża?
Nawet nie zadaje pan sobie trudu, żeby ukryć tę kontrabandę.
Bo płacę za ten przywilej.
Czyżby? Coś takiego.
Gdzie papiery przewozowe?
Trzeba mieć dokumenty na te telewizory.
Weź je sobie.
Pan wybaczy. Nie jesteśmy policją z Medellín na gównianym żołdzie.
- To nie dla ciebie. - A dla kogo?
Dla Carlita.
Twojego syna.
Nie przydałby mu się telewizor w pokoju?
Pinella!
Twoja córka właśnie dostała prawo jazdy, tak?
Mam świetny sprzęt stereo do samochodu. Pierwsza klasa.
A twój kumpel, Lopez... ma piękną żonę.
Zgadza się? Niezła cizia.
Masz wspaniałą żonę, bracie.
Co ona robi z takim facetem jak ty?
Chyba zasługuje na jakąś biżuterię?
Moi chłopcy mogą podrzucić parę upominków.
Jak pańska mama, pułkowniku?
- Właśnie wyszła ze szpitala, tak? - Tak, czuje się lepiej.
Dobrze. To nas cieszy.
Panowie...
Powiem wam coś o sobie.
Jestem Pablo Emilio Escobar Gaviria.
Przede mną nic się nie ukryje.
To znaczy, że nie możecie nawet ruszyć palcem w całej Antioquii
bez mojej wiedzy.
Rozumiecie? Nawet palcem.
Nadejdzie dzień, gdy zostanę prezydentem Republiki Kolumbii.
Słuchajcie, robienie interesów to mój chleb powszedni.
Więc możecie na spokojnie przyjąć moją propozycję...
albo pogodzić się z konsekwencjami.
Kasa...
albo kula.
Wybierajcie sami.
- Przepuśćcie ich. - A więc, zgoda.
Przepuszczamy ich.
Przepuścić te ciężarówki.
To jest Pablo.
- Witam. - Miło mi.
- Witam. - Mateo Moreno.
Nie. Dla przyjaciół "Karaluch".
Dobra, wczoraj pogadaliśmy sobie
i myślę, że ten interes może się nam naprawdę opłacić.
Nawijaj.
Cóż... Pastę biorę z Peru.
Zajmę się chemiczną stroną produkcji
i całą resztą wytwarzania tego cudownego białego proszku.
Wy macie mi pomóc w przewiezieniu go do Kolumbii.
Powiedz mu, ile to kosztuje.
W Chile to idzie za 10 dolców za gram.
- Sprzedaje się na gramy? - Tak, towar pierwsza klasa. Spójrzcie...
Bierzesz trochę, a po 20 minutach chcesz więcej.
To...
wspomaga trawienie. Chce ci się po tym srać.
Bardzo czysta sprawa. Chcecie spróbować?
Skoro to takie dobre i możemy na tym zarobić,
to znalazłoby się miejsce w ciężarówkach.
Możemy to rozprowadzać w Bogocie, Cali, Cartagenie...
Zbijemy fortunę.
- Jak cię zwą? - Karaluch.
Słuchaj, Karaluch...
brakuje ci wizji, przyjacielu.
Jak to tu kosztuje 10 dolców za gram...
pomyśl, za ile by to poszło w Miami.
Uwielbiam tę piosenkę.
Jeszcze raz.
To moi przyjaciele, Pablo i Gustavo.
Napijecie się kawy?
Może być kawa.
Moja fabryka jest mała, ale bardzo wydajna.
Liście depczą u mnie dzieciaki, bo mają małe stopy.
Magiczne listki.
Nafta wytrąca narkotyk z liścia.
Tutaj jest destylowany kwasem siarkowym.
Potem się to sieka i miesza z benzyną.
I praktycznie wyciąga towar z tej cieczy.
Potem trzeba to wysuszyć.
Do uzyskania pasty używamy amoniaku.
A to rezultat. Ciastowaty... ale czysty.
Nagroda.
Coś jak w domowej kuchni.
Jak pieczenie ciasta.
Tylko ciasto o wiele lepsze.
Patrzcie, stara prasa, zabytek.
Teraz wkładamy do pieca.
Jedno już jest. Drugie zaraz też.
Wszystko naturalne, organiczne i zdrowe. Super sprawa.
Cóż...
- weźmiemy kilogram. - Cały kilogram. Super.
- Nie. - Mówiłeś, że kilo.
Weźmiemy pięć.
Jak przewieziesz pięć przez granicę?
To działka Gustava.
Ten ma dobry silnik.
Obejrzałem go i najlepsze miejsce do ukrycia towaru
jest pod tylną komorą podwozia.
Moc 22,5 koni mechanicznych.
Łatwo się to zdejmuje?
O to się nie martw. Bez problemu wcisnę tam pięć kilo.
Dobra, w porządku. Biorę trzy auta.
- Jasne, na kiedy? - Na teraz, bracie.
Dobra, bierzemy auta i wracamy do laboratorium.
Po jaką cholerę mamy tam wracać?
Bo w każdym aucie są cztery komory, czyli w sumie 20 kilo.
Trzy auta, czyli 60 kilo.
Dziewięć dolców zysku na gramie.
Dziewięć koła za kilo.
Dziewięć koła razy 60... 540 000 dolarów zysku.
Karaluch, umiesz prowadzić?
My z Pablem lubimy szybką jazdę.
Jak się czujesz, Gustavo?
Dla mnie to gówno śmierdzi.
Co za ignorant z ciebie. To coś jak francuski ser.
Im bardziej śmierdzący, tym lepszy.
Dobra.
A po co te wszystkie światła?
Żeby przyciągnąć gliny, czy co?
Ty się zajmij transportem i sprzedażą towaru.
A to zostaw mnie, jasne?
Jasne.
Wiesz, Pablo, co mnie niepokoi?
Nie sądzisz, że pracownicy uduszą się w tym dymie?
To wybudujmy im komin.
Panowie, pierwsze trzy?
Jak to taki intratny biznes, to czemu mam lecieć klasą turystyczną?
Rozkręcamy się. Nie możemy się afiszować z kasą.
- Nie bądź sknerą. - Przestań marudzić.
Ile może kosztować bilet pierwszej klasy?
Nie wiem. Jak chcesz, sam sobie kup.
Jak myślisz, mamo, ile się w tym zmieści?
- Gdzieś pięć kilo, skarbie. - Aż tyle?
Możesz mi wierzyć, Pablito.
Świetnie. To do dzieła.
- Pablo. - Dziękuję, kochanie.
To Gustavo.
Pięć kilo, mówisz?
- To mój przyjaciel. - Witam, miło mi.
Pablo, to jest Lew.
Nie śmierdzi od nas forsą, nie?
Pablo Escobar Gaviria.
- Lew. - Miło mi cię poznać.
Masz tu trzy.
Zmieszczą nam się jeszcze dwa, prawda, mamo?
- Zgadza się. - Pablito...
tylko żebyś sam jej nie założył.
Patrz, kochanie... na mnie nie pasuje.
Przymierz ją.
Chodź tu.
O, tak.
Dobrze leży, nie?
Jeden...
- dwa... - Pojemna!
...trzy.
- Jeszcze dwa. - Zrobi się. Zaraz wracam.
Przystojniak z niego, co nie?
Bardzo ładnie na tobie leży.
Tak. Może pani tylko poprawić trochę tu na plecach?
- Słyszeliście go? - Do twarzy mu w niej, synku.
Wygląda na pedzia, prawda?
- Sie ma, stary! - Jak leci?
- Witaj. - Wielkie dzięki. Co u ciebie?
- W porządku? - Jak najbardziej.
Upał jak cholera.
Po coś się wbił w taki gajer?
Podoba ci się?
Prosto z Kolumbii. Patrz, mam też coś dla ciebie.
Siedziałem przez jakiś czas, pamiętasz?
Widziałem, jak to działa. Czysta trucizna.
Daję ci idealny towar.
Pablo mówi, że przypadnie gringos do gustu.
Na pewno wyżre im mózgi.
O to chodzi.
Masz.
Idź już. Masz tam pięć kilo.
A ty gdzie?
Idę po nowy gajer.
Spotkamy się jutro o tej samej porze.
Ta walizka nie ma drugiego dna?
Jako piloci
wniesiecie to bez problemu.
Słuchajcie, 150 000 dolarów za kilo, więc jak chcecie.
Weźmiemy cztery.
W porządku, to rozumiem.
Weźcie te dwa i powiem Jairo, żeby podrzucił wam jeszcze dwa. Zgoda?
- Zgoda. - Super. Dziękuję bardzo.
Wejdźcie.
Słuchajcie, to są te paczuszki.
Bierzecie jedną, umaczacie w oliwie i połykacie.
Proste, nie?
Jak połkniecie 50, dostaniecie 10 000 dolarów.
Zrozumiano?
Ale z wami dwoma może być problem.
Jesteście w ciąży, tak?
To dobrze, bo celnicy amerykańscy nie będą przeszukiwać ciężarnych.
Wy możecie połknąć nawet 70 zamiast 50.
Wam zapłacę 15 000, żebyście miały na dziecko.
W porządku? Dobra. Świetnie.
KOLUMBIJSKA KAWA
Ufasz temu gościowi?
Sam nie wiem. Siedział w Stanach.
- To pedzio, czy co? - Pewnie tak.
Ale ma dobre trasy.
Witaj, Carlos.
Gustavo Gaviria.
- Witam. - Mój kuzyn.
Pablo Escobar Gaviria. Miło mi.
Jak lot?
Jak po maśle.
To do rzeczy.
Lew mówił, że transportuje pan samolotem spore ilości marihuany.
- To prawda. - Ile mniej więcej na lot?
- Dokąd? - Do Miami.
- Około tony. - Tonę?
Włącznie z paliwem.
Carlos...
Tak?
A gdybyśmy wyjęli siedzenia, wykładzinę i resztę tego gówna
i zostawili tylko miejsce dla pilota?
Ale silnik też, tak?
Ile?
Około... 300 więcej.
W porządku, panie Carlos. Przejdźmy się.
Mamy dla was mały prezent.
Brazylijki.
Wierzcie mi, najlepsze dupy świata.
Nie, nie czuję się najlepiej.
Co się z wami, kurna, dzieje?
Latacie sobie samolotami...
gdy ja gniję tu w dżungli?
Słuchaj, wytłumaczę ci, co musimy...
Zaczekaj.
Od teraz we wszystkich moich laboratoriach...
będę budował duży dom z basenem
- i klimatyzacją... - I dziwkami z Brazylii.
- Specjalnie dla ciebie. - Drobny problem.
To moje laboratoria.
Spokojnie. Nikt się z tobą nie spiera.
Pokaż mi produkcję, później pogadamy.
Jak na czymś takim można tyle zarobić?
Zastanawiam się... czy mam się w ogóle w to pakować.
Co ty na to, Pablo?
Ponoć interes kartoflany jest jak interes z jajkami.
Ja bym się nie mieszał.
Słuchaj, stary, przyjrzałem się dokładnie rynkowi.
Import ziemniaków z Peru to pestka.
Jasne.
Te same stare szlaki przemytu.
Uważajcie, chłopaki. Jak wszyscy zaczniemy naraz kupować ziemniaki,
Peruwiańczycy podniosą cenę.
Przecież w Boliwii też uprawiają ziemniaki.
Przy wspólnych zakupach możemy zredukować koszt procesu rafinacji.
Najtrudniejszy jest transport towaru do Miami.
Będzie wam potrzebne kreatywne myślenie.
Ile sobie policzysz za to "kreatywne myślenie"?
Dostarczasz mi towar oznakowany.
Zabieram go do Miami i dostarczam twojemu kontaktowi.
A nawet lepiej, zrobi to Lehder.
Biorę 35 procent wartości sprzedaży,
ale gwarantuję bezpieczeństwo ładunku do 50 procent wartości.
Ziemniaczany interes jest nasz. Po co...
Umowa stoi?
Stoi.
Jak dla mnie, może być.
W porządku, stworzę własne szlaki
i przestanę korzystać z twoich usług, jak najszybciej się da. Zgoda?
Tylko o to nam chodzi, Gonzalo.
Wspólnicy?
Znamy twoją politykę wobec wspólników.
Nazwijmy to po prostu...
"przyjaznym sojuszem".
Za Miami.
MIAMI JEST DLA MNIE
PORT W MIAMI WCZESNE LATA 80.
Czemu Pablo nie chce się ze mną spotkać?
Tyle czasu już na niego czekam.
Powiedz mi coś, Karaluch.
Przypuszczałeś kiedyś, że będziesz miał tyle forsy?
Pieprzę forsę. Chodzi mi o renegocjowanie warunków.
Gdyby nie ja, ciągle byście przemycali papierosy.
Dam ci pewną radę.
Nigdy nie mów tego Pablo.
On nie jest tak wspaniałomyślny jak ja.
Stać!
Co masz w zapasowych oponach?
Straciliśmy 390 kilo, Pablo.
Co masz na myśli, mówiąc "straciliśmy"?
To, co powiedziałem, straciliśmy.
Po prostu zniknęło?
Rozpłynęło się w powietrzu?
Nie czepiaj się, Pablo. Straciliśmy i tyle.
Gliny zatrzymały chłopaków, jak wyjeżdżali z Ipsalii.
Słuchaj...
mamy w kieszeni wszystkie gliny stąd do Ipsalii.
Więc jak mógł nam przepaść ładunek?
Wygląda na to, że pułkownik Herrera nagle zrobił się uczciwy.
Ile chce?
Za dużo.
Co chcesz zrobić?
Wracaj, Pablo.
Nie ryzykuj dla tego dupka. Wracaj.
Gdzie idziesz, Pablo?
Pablo?
Co się dzieje, bracie?
Panie Escobar...
- musimy renegocjować warunki. - Pieprz się.
Pieprz się.
A gdybym tak strzelił ci w łeb?
Jest pan pewien, pułkowniku?
Nie przestaje się śmiać, odkąd go aresztowaliśmy.
Jesteśmy DAS, Ibarra.
Co ten pedzio może nam zrobić?
O tak.
Nie, niżej.
Za nisko.
Gotowy.
Jeszcze jedno. Jestem gotowy.
Zdjąć kajdanki.
Możesz odejść.
Proszę usiąść, panie Pablo.
Naliczyliśmy ponad 300 kilo w tych ciężarówkach.
W cenie detalicznej to ponad cztery miliony dolarów, panie Escobar.
A pan nam dał tylko 150 000 dolarów.
Na tyle się umawialiśmy.
Wie pan co?
Robienie interesów to mój chleb powszedni.
Może pan przyjąć moją propozycję albo konsekwencje. Wybór należy do pana.
Albo możemy renegocjować warunki, zawrzeć umowę
i wszyscy pójdą do domu zadowoleni.
Umowa stoi?
Dostanie pan milion dolarów.
Pod jednym warunkiem.
Jakim?
Ktoś z mojej organizacji podał panu wartość detaliczną mojej koki.
Inaczej, skąd by pan wiedział?
Proszę mi podać jedno nazwisko.
A nie będzie pan musiał się z nim dzielić kasą.
Nie! Pablo, nie!
Nie!
KOLUMBIA ROK PÓŹNIEJ
Niech szef spojrzy, co się stało.
Zabili Truciznę w La Dispenseria.
- Kto to zrobił? - Chyba Carrillo.
Był też gringo, agent DEA, który robił zdjęcia.
- Podnieś nagrodę. - Za Carrilla?
Zapłacę pół miliona za głowę agenta DEA.
Pół miliona?
Zrób to.
Jak sobie szef życzy.
Pieprzeni gringos.