Straż pożarna.
Przyślijcie karetkę na róg 25. i State.
Co się stało?
Widzę nagiego chłopaka, mężczyznę.
Ludzie próbują mu pomóc wstać.
Nie ma na sobie ubrań. Jest ranny.
- Jest przytomny? - Nie.
Próbują mu pomóc, ale on nie może iść.
- Rozumiem. - Co wstaje, upada.
- Róg 25. i State? - Tak.
- Tak jest. - Ta jednokierunkowa. Dziękuję.
27 MAJA 1991 GODZ. 2.00
Tej nocy wydarzyło się coś niewiarygodnego.
Nagi mężczyzna stoi przed domem Dahmera.
Nie ma nic na sobie.
Dwie osoby wezwały straż pożarną i policję.
Niektórzy widzieli, że z odbytu leci mu krew.
Miał zadrapane kolano.
Był czymś odurzony.
Co ten chłopak,
nagi, zakrwawiony i odurzony,
robił na ulicach Milwaukee?
NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Mieliśmy galerię Grand Avenue.
Jeffrey Dahmer siedział tam cały czas.
W strefie restauracyjnej,
przechadzał się po galerii.
Robił zdjęcia ludziom
i mówił:
„Wyglądasz jak model. Mogę ci zrobić zdjęcie?”
26 MAJA 1991
7 GODZIN PRZED WEZWANIEM SŁUŻB
Dahmer jadł pizzę i pił piwo.
Zobaczył atrakcyjnego mężczyznę.
Koneraka Sinthasomphone’a.
Zagadnął go.
Zaproponował mu 50 dolarów
za pozowanie do zdjęć.
Ten młody człowiek
zgodził się pójść z Dahmerem do jego mieszkania.
W mieszkaniu Dahmer podał mu napój
z dawką triazolamu,
która miała go na chwilę uśpić.
Dahmer chciał utrzymać tę ofiarę przy życiu jak najdłużej.
Podczas naszych sesji
pan Dahmer wyznał, że pragnął mieć kogoś posłusznego,
kto z nim zostanie, nie odejdzie.
Kilka razy próbowałem wiercić.
Z nim też próbowałem.
Tak?
W którym momencie?
- Zanim przyszli policjanci? - Tak, zanim przyszli policjanci.
Jeffrey powiedział mi o Koneraku.
ADWOKAT DAHMERA
O tym, jak zmienił swoje metody,
by zrobić z niego zombie
i go nie zabić.
Dahmer wywiercił mu dziurę w czaszce,
wstrzyknął kwas solny
i czekał, czy tym razem mu się uda.
Poprzednie ofiary zmarły od zastrzyku.
Jak daleko włożyłeś wiertło?
- Aż do mózgu. - Pięć, siedem centymetrów?
- Tak. - Wierciłeś do końca?
- Tak. - Nic nie wyciekło?
- Żaden płyn? - Nie widziałem płynu.
Nie krwawił.
Konerak zachował ograniczoną funkcjonalność.
Był przymulony.
Nie umarł. I gadał.
Myślałem, że tak zostanie.
Jeff mówił mu, czego chce, a on słuchał.
Nie wziął jednak pod uwagę tego,
że chłopak może uciec.
Dahmer poszedł po alkohol. Robił tak podczas zbrodni.
W tym przypadku poszedł po piwo do pobliskiego baru.
Gdy Dahmer wyszedł,
Konerak wykorzystał okazję i uciekł z mieszkania.
Pobiegł uliczką.
Sąsiadka zauważyła go przez okno.
Kobiety wezwały policję.
Policja przyjechała.
Konerak tylko siedział
owinięty kocem.
Policjanci chcieli go spytać, co się stało.
Próbowali go przesłuchać.
Konerak nie mógł opisać swojej wersji.
Był odurzony.
Nic nie wskazywało na to,
że Dahmer wywiercił mu dziurę w głowie.
Nie było krwi.
W tym czasie Dahmer wrócił na ulicę.
Te młode kobiety interweniowały.
Zapytały Koneraka o nazwisko. Nie mógł mówić.
Kazały Dahmerowi się od niego odsunąć.
Dwie 18-letnie dziewczyny chroniły go przed Dahmerem.
Policja nie posłuchała dziewcząt.
Nawet ich nie spisała.
Policjanci zagrozili, że je zatrzymają.
Dahmer mówił, że to jego chłopak. Zaczął go prowadzić.
Dahmer uznał, że jako biały
może opowiedzieć policjantom swoją wersję historii.
Wierzę w to, bo wiedział,
że białemu ujdzie to na sucho.
Jeffrey zawsze szybko reagował.
Miał wrodzony talent
do manipulowania ludźmi i wychodzenia z tarapatów.
Nagi facet biega po ulicy
i robi harmider.
Policja uznała, że jest pijany w sztok.
Co zrobili funkcjonariusze?
Zabrali go w bezpieczne miejsce,
do mieszkania, z którego wyszedł.
Weszli do mieszkania.
Konerak usiadł na kanapie jak u siebie.
Ubrania Koneraka były ułożone,
leżały na stosiku w salonie.
Dahmer pokazał policjantom zdjęcia, które zrobił chłopakowi.
Powiedział, że to jego kochanek.
Policjanci uznali: „Nie zatrzymamy ich za homoseksualizm”.
„Nie ma mowy”.
Zostawili Sinthasomphone’a na kanapie w domu Dahmera.
Do sypialni nie zajrzeli.
Funkcjonariusze nie wiedzieli, że w sypialni Dahmera
na łóżku leżało ciało Tony’ego Hughesa.
Policjanci wyszli. Chwilę później
Dahmer wstrzyknął więcej kwasu
do mózgu Koneraka Sinthasomphone’a.
Co podałeś?
Konerakowi? Napełniłem strzykawkę kwasem solnym.
Wstrzyknąłem mu mniejszą dawkę,
ale to i tak było za dużo.
Jedna z dziewczyn, które próbowały chronić Koneraka,
powiedziała to matce, Glendzie Cleveland.
27 MAJA 1991 GODZ. 2.31
- Policja w Milwaukee. - Tak…
W okolicy był radiowóz numer 50,
wezwano go jakiś kwadrans temu.
- To ja. - Co się stało?
Moja córka i siostrzenica to widziały. Czy podjęto jakieś działania?
Nie. To nietrzeźwy chłopak
i jego partner.
Ile lat miał chłopiec?
- Był dorosłą osobą. - Na pewno?
Wyrażam się jasno. Wszystko załatwione.
Sinthasomphone zmarł.
Godzinę po tym, jak policja opuściła mieszkanie.
Konerak Sinthasomphone
miał 14 lat i był jedną z najmłodszych ofiar Dahmera.
Gdyby funkcjonariusze myśleli, że coś mu grozi,
nie pozwoliliby mu wrócić do Dahmera.
Policjantom kazano szanować społeczność gejów w Milwaukee.
Pewnie myśleli, że tak okazują szacunek.
Nie okazali uprzedzeń ze względu na okoliczności.
Cokolwiek zrobiła policja,
nie wystarczyło.
Grupa Afroamerykanów twierdziła,
że to była osoba nieletnia,
do tego odurzona.
Ludzie mówią, że policjanci wykonywali swoją pracę.
Ale powinni zrobić coś zupełnie innego.
Gdyby sprawdzili Dahmera, dowiedzieliby się,
że jest objęty nadzorem za napaść na Laotańczyka.
NAPAŚĆ NA TLE SEKSUALNYM
Brata Koneraka.
Jak mogło do tego dojść?
RODZINNA TRAGEDIA
Rodzeństwo ofiarami Dahmera.
Jeden z braci Koneraka był molestowany przez Dahmera trzy lata temu.
Rodzina przybyła do Ameryki 11 lat temu,
marząc o lepszym życiu.
Zamiast tego Jeffrey Dahmer zgotował im koszmar.
Mówił, że to nie wygląda na zbieg okoliczności.
Ale ta wiadomość zszokowała Jeffa.
Zaskoczyła go.
Niesamowite, że ci Euroazjaci byli braćmi.
Nie do wiary.
Mówisz, że to jego brat?
- Wiesz, jak się nazywał? - Nie.
Nie wiem.
To straszna tragedia dla rodziny Sinthasomphone.
Ofiara napaści seksualnej
i ofiara morderstwa w tej samej rodzinie.
Ciężko pojąć, co przeszła ta rodzina
przez Jeffreya Dahmera.
MAJ 1991
LIPIEC 1991
Po aresztowaniu Dahmera w lipcu 1991 roku
społeczność była wściekła, gdy wyszło na jaw,
że policja oddała Koneraka Dahmerowi.
Glenda Cleveland dzwoniła na policję
przez kolejny tydzień.
Mówiła: „Moja córka widziała tego nagiego chłopca”.
Sądziła, że został wykorzystany seksualnie.
Zaczynałem pracę w Sentinel, gdy sprawa wyszła na jaw.
Ktoś chciał pogadać o Dahmerze, zgodziłem się.
Dzwoniła Glenda Cleveland.
Opowiedziała, że dziewczyny broniły chłopca,
a policja ich nie słuchała.
Zadzwoniłem do kapitana policji.
Spodziewałem się, że zaprzeczy, ale tego nie zrobił.
Odparł, że badają tę sprawę.
Jak policja mogła oddać mu tego chłopca?
Wydali członka mniejszości Dahmerowi.
Słowa białego mężczyzny kontra pięciu czarnych świadków.
Uznałem, że policjanci zawiedli.
KOMENDANT POLICJI W MILWAUKEE
Nie wykonali obowiązków
policji w Milwaukee.
Dwóch policjantów, Johna Balcerzaka i Joego Gabrisha,
zwolniono z policji w Milwaukee.
2 FUNKCJONARIUSZY ZWOLNIONO
W policji zapanował chaos. Miasto było rozdarte.
Niektórzy wspierali policjantów.
W 100% wspieramy naszych policjantów.
NAJLEPSI NA ŚWIECIE
Większość białych nie uważa,
że policja ma problem z rasizmem.
Wspierają policję mimo coraz głośniejszego sprzeciwu.
Uważam, że funkcjonariusze policji traktują społeczność sprawiedliwie.
Nie sądzę, by policjanci
podjęli decyzję w oparciu o rasę
czy orientację.
Z perspektywy czasu popełnili błąd,
ale Dahmer oszukał wielu ludzi.
Tamtej nocy oszukał tych policjantów.
Jestem pewien,
że niejednokrotnie do tego wracali.
WSPIERAMY POLICJĘ! MUREM ZA POLICJĄ
Komentowano rozmowę policjantów przez radio
tuż po wezwaniu.
Pijanego, nagiego Azjatę
odprowadzono do jego trzeźwego chłopaka.
Chwileczkę. Mój partner musi skoczyć na odwszawianie.
W tle słychać śmiech policjantów.
Zrobili z tego parodię.
SPRAWA ZABÓJSTWA UJAWNIA NAPIĘCIA W MILWAUKEE
To sprowadza się do tego, jak postrzegamy homoseksualizm.
Śmiano się z homoseksualistów.
Zwolnieni ze służby policjanci odwołali się od decyzji.
Sąd zgodził się z nimi.
Nakazał przywrócenie do służby i wypłatę.
BALCERZAK TO DOBRY CZŁOWIEK
Sprawa Koneraka Sinthasomphone’a
postawiła Milwaukee na świeczniku.
Wiele mówiła o tamtejszej społeczności.
Wiele mówiła o ochronie policji,
którą zaoferowano.
To był straszny epizod.
LIPIEC 1991
CZERWIEC 1991
Gdy Dahmer zabił tego Laotańczyka…
BIEGŁY PSYCHIATRA OBRONY
…w jego mieszkaniu piętrzyły się ciała.
Dahmer zabił jeszcze cztery osoby.
Pierwsze zabójstwa dzieliło dziewięć lat.
Potem miesiące. Po Koneraku już tygodnie.
Godzinę przed pójściem do pracy
zastanawiałem się, czy go udusić,
czy potrzymać przez noc.
Wybrałem to drugie i nie poszedłem do pracy.
W niedzielę mnie zwolnili.
Reszta była jak domino.
Pierwszy element zapoczątkował reakcję łańcuchową.
Zaczął więcej pić
i się staczać.
Nie widywałem go już tak często…
SĄSIAD DAHMERA
…jak przed utratą pracy.
Pukałem do jego drzwi, żeby sprawdzić, co u niego.
W wizjerze robiło się ciemno.
Potem zapalał światło.
Wiedziałem, że podchodził do drzwi
i mnie widział.
Wiedział, że to ja pukam do drzwi.
Nie otwierał.
Uznałem, że chce,
żebym sobie poszedł.
Tak zrobiłem.
Kilku lekarzy stwierdziło, że jest alkoholikiem.
Miał skłonność do uzależnień.
Myślę, że był tak samo uzależniony od zabijania.
Uzależnienie narastało,
potrzebował zabijania coraz bardziej.
Dotarł do momentu,
w którym musiał nieustannie wychodzić
i szukać kolejnych ofiar.
Nie pozbywał się nawet kolejnych ciał.
Gdy ćwiartowałem go w wannie,
nie zdążyłem w jedną noc.
Za bardzo się spieszyłem.
Był tak przytłoczony tym, co robił,
że stracił kontrolę nad otoczeniem.
Brał prysznic z dwoma ciałami w wannie.
Spytałam, czemu nie pozbywał się ciał.
Odparł, że nie mógł się powstrzymać.
Nie mogłam go osądzać
ani postawić go w sytuacji,
w której przestałby mówić.
Ale słuchanie tych makabrycznych szczegółów…
USUWAŁEM POZOSTAŁE MIĘSO
…było nie lada wyzwaniem.
- Podniecało cię to? - Tak.
Sam widok wnętrzności.
W pewnym momencie
przestało chodzić o seks ze zwłokami,
ale o wykonanie otworu w ciele
i odbycie stosunku
z tym otworem.
Czasem było mi bardzo trudno słuchać
i udawać, że mnie to nie rusza.
Prawie narobiłem sobie kłopotów,
bo zapach zaalarmował sąsiadów.
Pewnej nocy spałem.
O 2.30 obudził mnie okropny smród.
Otworzyłem drzwi
i zobaczyłem mgłę.
Oglądaliście kiedyś straszny film, taki na cmentarzu,
gdzie pojawia się mgła? To właśnie widziałem.
Zamknąłem drzwi,
wziąłem ręcznik i uszczelniłem drzwi.
Potem wróciłem do łóżka.
Kiedy się obudziłem, powiedziałem o tym Pam, mojej żonie.
Obiecała, że sprawdzi to tego samego dnia.
Później powiedziała,
że wąchała szczeliny,
a smród dobiegał z mieszkania Jeffa.
Wzięła krzesło ogrodowe i usiadła przy otwartych drzwiach,
czekając, aż Jeff wróci do domu.
Wtedy spytała go o ten zapach.
Powiedział, że zamrażarka przestała działać
i mięso się zepsuło.
Zapytałem,
czy ma gwarancję i kiedy ją kupił.
Przyszli to sprawdzić?
- Tak. - Co się stało?
Powiedziałem, że zamrażarka się zepsuła.
Używał najróżniejszych metod, by zachować części ciała,
które mu się spodobały.
Robił zdjęcia
nieprzytomnym i nieżywym ofiarom,
odcinał im części, które chciał zachować.
W końcu doszło nawet
do aktów kanibalizmu.
Jak wybierałeś, co sobie zatrzymać?
Brałem najbardziej mięsiste części.
Te z najmniejszą ilością tłuszczu.
- Biceps, uda, łydki? - Tak.
Pożeranie ofiar wynika z zaburzenia, które rozwinęło się,
gdy Dahmer porzucił myśl o walce z pragnieniem zabijania.
ZABÓJSTWA Z AKTAMI KANIBALIZMU
Myślał o jedzeniu różnych części ciała,
w tym ludzkiego serca.
Usunąłeś serce i wątrobę.
Zachowałeś te organy i jego udo.
Co zrobiłeś z resztą ciała?
Zatrzymałem około 25 kilogramów. Resztę wyrzuciłem.
Ile kilogramów zjadłeś?
Łącznie jakieś…
pięć.
W pewnym momencie pił ludzką krew,
sądząc w swym zaburzeniu, że stworzy jakąś więź
z osobą, której krew spożywa.
Myślał, że jeśli spożyje duszę,
ta będzie nadal w nim żyła.
Czyli wyglądało to tak, jakbyś miał pełną zamrażarkę.
Wyglądało jak mięso z supermarketu.
Mroziłem je na jakiś czas.
Może na miesiąc.
Albo nawet nie, na dwa tygodnie.
Boże. Nie miałem pojęcia,
że takie rzeczy działy się po drugiej stronie korytarza.
Mieszkańcy czuli się oszukani.
MIESZKANIE PEŁNE CZĘŚCI CIAŁA
Czuliśmy, że Jeffrey Dahmer nas oszukał.
NAWET 12 CIAŁ
To trudne.
Ktoś, kogo lubiłem,
wbił mi nóż w plecy.
Myślałem, że to mój przyjaciel.
Mieszkańcy budynku są wciąż w szoku.
Nie mogą uwierzyć,
że taka zbrodnia wydarzyła się tuż obok.
Dziś poruszono kwestię rasizmu w sprawie Dahmera.
Większość ofiar była czarna,
rzecz działa się w czarnej dzielnicy.
Kluczem jest rasizm, bo to on łączy zbrodnie.
Nie nekrofilia, nie liczba ofiar,
ale spójność.
To byli czarni młodzi mężczyźni.
Idealną ofiarą Dahmera byli młodzi, wysportowani czarni,
ale pierwsze dwie ofiary były białe.
Zabijał Latynosów i Azjatów.
Pociągali go niebiali. To nie była zbrodnia z nienawiści.
Próbował nawiązać intymną relację z kimś,
kto go pociągał.
Nie wiem, co myślał Dahmer.
OFIARA: EDWARD SMITH 24.06.1990
Był rasistą? Kogo to obchodzi?
Zabijał czarnych.
Zabijał niebiałych.
Homoseksualistów.
Moim zdaniem ważne jest to,
że odebrał życie wielu ludziom, którzy nadal powinni żyć.
23 SIERPNIA 1991
30 STYCZNIA 1992
Dzięki nowej technologii proces będzie transmitowany w kosmos
i od razu odbierany w innych krajach.
W Anglii mówi się, że Jeffrey Dahmer zadbał,
by Milwaukee nie słynęło tylko z piwa.
Zasłynie z seryjnych morderców.
Dahmer przyznał się do zabicia 17 osób.
Dahmer przyznał się do winy.
Pozostała kwestia jego poczytalności.
Dahmer twierdził, że zabijał, ale jest niepoczytalny.
Proces był wydarzeniem.
Przyciągnął wielu dziennikarzy. Byli tam krewni ofiar.
To było wielkie show.
Michael McCann był prokuratorem okręgowym i oskarżycielem.
Gerry Boyle bronił Dahmera.
Świetnie argumentował przed ławą.
Wiedziałem, że będzie ciężko.
Wciąż pamiętam siedzenie wśród dziennikarzy w sądzie.
Czekaliśmy, aż pojawi się Dahmer.
Po raz pierwszy mieliśmy go zobaczyć.
Spodziewaliśmy się kogoś w rodzaju Charlesa Mansona,
ale Dahmer był przystojny.
Był skuty.
Nie wyglądał jak seryjny morderca.
Ojciec Dahmera miał chyba nadzieję,
że wkrótce się okaże,
że jego syn jest chory psychicznie.
Lionel miał nadzieję, że sąd udzieli Jeffreyowi pomocy.
Proszę wstać.
Sąd okręgowy okręgu 33 w hrabstwie Milwaukee rozpoczyna sesję.
Rozprawę prowadzi sędzia Laurence C. Gram.
To obrona musiała udowodnić niepoczytalność.
Obrona występuje pierwsza.
Inaczej niż w zwykłych sprawach.
Przyjmuję ciężar udowodnienia,
że to nie jest zły człowiek.
To chory człowiek.
Moim obowiązkiem i celem było udowodnienie,
że Dahmer był niepoczytalny, gdy popełniał te czyny.
Zabijał, bo cierpiał na chorobę psychiczną.
Oto co widzę w Jeffreyu Dahmerze
jako człowieku.
Kogoś, kto żyje fantazją, bierze narkotyki
i trzyma czaszki w szafce. Kanibala.
Widzę popęd, wiercenie, zombie i nekrofilię.
Dla przeciętnego człowieka…
ROZCZŁONKOWANY I UGOTOWANY
…był szalony. Był kanibalem. Był seryjnym mordercą.
Ale czy w świetle prawa
był niepoczytalny?
Czy spełniał warunki? Ta kwestia była otwarta.
Aby uznać kogoś za niepoczytalnego,
musi mieć chorobę psychiczną lub defekt,
przez które nie jest w stanie
odróżnić dobra od zła
albo nie jest w stanie zachowywać się zgodnie z prawem.
Pojechałem do Chicago, do doktora Wahlstroma. Poprosiłem o pomoc.
Strukturę osobowości oskarżonego,
w tym jego sposób postrzegania świata i siebie,
można zdiagnozować. To schizotypowe i pograniczne zaburzenia osobowości.
Co to znaczy?
Próbuje uniknąć prawdziwego lub wyimaginowanego porzucenia.
W tym przypadku
dzieje się to w sposób skrajny.
Dahmer nie chciał, żeby ludzie go opuszczali.
Chciał ich zatrzymać.
To uczucie porzucenia ma związek z tym,
że trzymał części ciała swoich ofiar.
Zachowywał kości, czaszki,
dłonie.
Jeff powiedział, że robił kapliczkę.
Mam taki piedestał.
Czarny piedestał.
Na nim stała czarna, okrągła podstawa,
na której stawiałem czaszki.
Przypominały mi
o tych ludziach. To pamiątka po każdym z nich.
To był mój mały, prywatny świat.
Miałem pełną kontrolę.
Większej mieć się nie da.
To rysunek,
który sporządził Dahmer.
SZKIELETY – ZASŁONY – LAMPY – CZASZKI CZARNY STÓŁ – KADZIDŁO
Jak widzicie,
podpisał się.
Miałeś wrażenie, że dzięki czaszkom
i kapliczce, gdybyś ją skończył,
byłbyś mniej samotny,
miałbyś towarzystwo?
Chyba tak właśnie myślałem.
Kapliczka była symbolem władzy i kontroli.
Cechy, które podobały mu się u ofiar,
stawały się częścią jego własnego życia.
To było dziwne urojenie. Myślał, że może wziąć
czaszki i kości ofiar,
by stworzyć ośrodek mocy,
który da mu szczególną moc.
Próbowaliśmy dowieść niepoczytalności.
Wtedy stracił panowanie.
Próbujemy pokazać,
że nie myślał już racjonalnie.
Uważam, że cierpiał na nekrofilię,
rzadką i niebezpieczną chorobę psychiczną.
To człowiek straszliwie zaburzony,
który z całych sił starał się,
by zaburzenie nie sprawiło, że zacznie krzywdzić.
Przegrał tę bitwę. Moim zdaniem…
PRZERAŻAJĄCA ANATOMIA ZBRODNI
…pan Dahmer nie był w stanie dostosować się do wymagań prawa.
Uważam, że spełniał jednak warunki,
by wykazać niepoczytalność. Nadal tak uważam.
Prokurator okręgowy poprosił mnie
o ocenę pana Dahmera.
W czasie każdego zabójstwa
był w stanie zaniechać zabójstwa.
Żadna siła nie zmuszała go do zabijania.
Pragnął jedynie
spędzić więcej czasu z ofiarą.
Gdyby ofiara zgodziła się z nim zostać,
nie zabiłby jej.
To wskazuje, że mógł kontrolować swoje zachowanie.
Nie sądziłem, że Dahmer cierpiał
na chorobę psychiczną.
Czy wiedział, że robi źle?
Tego jestem pewien. Dlaczego?
Sam przyznał, że to było złe.
Za każdym razem.
Po każdym zabójstwie podejmował kroki,
by go nie złapano.
Zamontował fałszywe kamery,
by nikt nie wszedł do mieszkania, gdy był w pracy.
Pozbywał się dowodów.
Zasłaniał okna, gdy rozczłonkowywał ofiary.
Robił wiele, by uniknąć wykrycia.
Aby zabijać ofiary,
wyzbywał się zahamowań dzięki alkoholowi.
Wszyscy psychiatrzy byli zgodni. Był alkoholikiem, nekrofilem.
Wiedział, że robi źle. Nie byli zgodni co do panowania nad sobą.
Proces był dla mnie bardzo niepokojący.
Siedziałam obok Jeffa.
Wszelkie pytania kierował do mnie.
Wendy Patrickus posłużyła do złagodzenia jego wizerunku.
Jeffrey Dahmer wyglądał mniej groźnie, siedząc obok młodej kobiety.
To miało na celu pokazanie ławie,
że wcale nie jest takim potworem, jakim go malują.
Miałam różne problemy, gdy reprezentowałam Jeffreya Dahmera.
Otrzymywałam groźby śmierci z różnych źródeł.
Tylko raz poczułam, że te groźby są realne.
Pewnej nocy podeszła do mnie krewna jednej z ofiar.
Miała kij bilardowy.
Bo broniłam Jeffa.
Tłumaczyłam, że to moja praca i że nie zabiłam jej brata.
Nie potrafiła dostrzec różnicy. Albo nie chciała.
Zaatakowała mnie.
W trakcie procesu zaczęłam się bać o swoje życie
i przestałam wychodzić z domu.
Ojciec i macocha Dahmera codziennie byli na rozprawie.
To było dla nich wyraźnie trudne.
Lekarz cytował zeznania Dahmera.
ZJADANIE CZĘŚCI OFIAR
To były najgorsze informacje.
Widać to było po twarzy jego ojca.
Lionel Dahmer siedział obok Shari, swojej drugiej żony.
Patrzył na syna. Wspierał go.
POCZYTALNY CZY NIE?
Proces trwał dwa tygodnie.
Stracił kontrolę.
Nie mógł przestać.
Był jak rozpędzony pociąg
na torze szaleństwa.
Nie udowadniamy poczytalności.
Chodzi o wykazanie niepoczytalności ponad wątpliwość.
Bez dowodów odpowiedź brzmi „nie”.
Nie dowodzimy poczytalności.
Nawet o nią nie pytamy.
Pytamy o dowody
wykazujące niepoczytalność ponad wątpliwość.
To problem obrony.
Po uzyskaniu zeznań przysięgli udali się na naradę.
LOS DAHMERA W RĘKACH ŁAWY
Czy jest niewinny z powodu choroby psychicznej?
To rozstrzygnie ława przysięgłych.
Przysięgli i zwykli ludzie często się boją,
że ktoś nie zostanie skazany
i trafi do psychiatryka,
a potem wyjdzie i znów kogoś skrzywdzi.
KWESTIA NIEPOCZYTALNOŚCI
Nawet po pomyślnym zakończeniu leczenia w szpitalu psychiatrycznym
sąd musi wyrazić zgodę na wypuszczenie pacjenta.
W tym przypadku nie sądzę,
aby sąd wyraził zgodę na jego powrót do społeczności.
Niewielu odważyło się obstawić decyzję.
Uznają niepoczytalność.
Stwierdzą, że jest poczytalny.
Co zrobi ława przysięgłych?
Nie mam pojęcia.
Ława rozpoczęła obrady w piątek,
a skończyła późno w sobotę.
Przysięgli przyjrzeli się dowodom. Byli nieugięci.
W cichej sali sądowej w Milwaukee przysięgli wydali decyzję
w jednym z najgłośniejszych makabrycznych procesów
współczesnej historii.
Jeffrey Dahmer był poczytalny,
gdy zabijał i ćwiartował mężczyzn i chłopców,
chcąc zapewnić sobie towarzystwo i seksualne spełnienie.
To mnie zmartwiło.
Jeśli człowiek kopulujący ze zwłokami,
który wierci ludziom dziury w głowach,
by zrobić z nich zombie,
nie ma zaburzeń psychicznych,
to nie wiem, co jest chorobą psychiczną.
Ile osób trzeba zjeść,
zanim uznają cię za chorego psychicznie?
Jestem prokuratorem okręgowym od 38 lat.
Nie uważam tego za sukces.
Zginęło 17 osób.
Siedemnaście rodzin opłakuje bliskich.
Tu nie ma miejsca na radość.
Załamałbym się, gdyby przysięgli uznali,
że Dahmer był niepoczytalny.
Dahmer nie zareagował na wyrok.
Zupełnie.
Ani drgnął.
Panie Dahmer, jakiś komentarz?
Nie.
- Panie Dahmer? - Nie.
Próbowaliśmy porozmawiać z Catherine, babcią Dahmera,
ale na drzwiach wisi informacja,
że jest zbyt słaba i zatroskana, by mówić o tej sprawie.
Wyrok nie był zaskakujący.
DAHMER POCZYTALNY
Ale myślę, że był chory i potrzebował pomocy.
17 LUTEGO 1992
Rodziny ofiar łkały z ulgą,
wiedząc, że Dahmerowi grozi teraz więzienie,
a nie psychiatryk.
Proces Jeffreya Dahmera dobiega końca.
Sąd w Milwaukee wyda dziś wyrok.
Jakiej decyzji możemy się spodziewać?
Wysłuchamy rodziny.
Każda z rodzin może poinformować sąd,
jak zbrodnia na nią wpłynęła.
Możemy się spodziewać emocjonalnych wypowiedzi.
Jestem matką Anthony’ego Lee Searsa.
Chcę tylko wiedzieć…
MATKA TONY’EGO SEARSA
…dlaczego akurat mój syn.
Dziękuję ławie przysięgłych i sędziemu.
Nie wypuszczajcie go.
Jeffrey Dahmer nie ma pojęcia, jaki ból…
MATKA ANTHONY’EGO HUGHESA
…sprowadził na naszą rodzinę. Nie zna straty i cierpienia.
Nie chcę, żeby moja matka kiedykolwiek przez to przechodziła!
Nigdy, Jeffrey.
Nienawidzę cię, skurwielu!
Nienawidzę cię!
On jest szalony!
Nie zadzieraj ze mną! Zabiję cię!
Spójrz na mnie, chuju!
- Zajebię cię! - Zróbmy przerwę.
Zajebię cię, skurwielu!
Byłem przekonany, że zamierza go zaatakować.
On był opanowany.
Myślałem, że wstanie. Ale nie.
Spokojnie siedział. To Jeffrey Dahmer w stresie.
Sędzia spytał, czy Jeffrey chciałby coś powiedzieć przed ogłoszeniem wyroku.
Nie liczyłem na wolność.
Szczerze mówiąc, chciałem umrzeć.
Nikogo nie nienawidziłem. Wiedziałem, że jestem chory, zły albo jedno i drugie.
Teraz uważam, że byłem chory.
Biorę na siebie winę.
Skrzywdziłem wiele osób.
Skrzywdziłem matkę, ojca i macochę.
Bardzo ich kocham.
Mam nadzieję, że zaznają ukojenia, którego szukam.
Sędzia musiał wydać najsurowszy wyrok
w stanie bez kary śmierci.
Skazano go na 15-krotność dożywotniego pozbawienia wolności.
Tak!
Krewni po raz pierwszy mieli powód do radości,
odkąd dowiedzieli się, co zrobił Jeffrey Dahmer.
Życie toczy się dalej.
Może to, czego się nauczyłam, pomoże komuś innemu.
Dziękuję Bogu za ten wyrok.
Dahmer zidentyfikował zdjęcie Stevena. Zapytano go, skąd pewność.
Odparł: „Pierwszego razu się nie zapomina”.
My ten pierwszy raz też zapamiętamy.
Każdego dnia myślimy o Stevie.
ZMARŁ 18 CZERWCA 1978
Udało się domknąć pewne sprawy, zwłaszcza rodzinom,
które latami czekały na informację.
To smutne domknięcie,
ale ostateczne.
ZAKŁAD KARNY W COLUMBII
Dahmera wysłano do zakładu karnego w Columbii w Wisconsin.
Nie wiem, jaki działają więzienia. Wyobrażam sobie ponure miejsce.
Pomyślałem sobie, że może mi pozwolą
uprawiać jakąś roślinkę.
Zawsze interesowała mnie uprawa roślin.
Miałem w mieszkaniu rośliny.
Istniało ryzyko samobójstwa.
Dlatego trafił do celi jednoosobowej.
Spytał mnie, na co ma czekać.
Odparłam, że może robić wiele rzeczy.
„Mówiłeś, że czytasz Biblię
i chcesz do tego wrócić”.
Podjął pewne kroki,
by odkupić grzechy w oczach Boga.
LUTY 1992
KWIECIEŃ 1994
W 1994 roku zadzwonił do mnie znajomy pastor z Milwaukee.
PASTOR DAHMERA
Osadzony chciał zostać ochrzczony.
„Lepiej usiądź. Nazywa się Jeffrey Dahmer”.
Stresowałem się tym spotkaniem.
Nigdy nie byłem w więzieniu. Nigdy nie odwiedzałem mordercy.
Siedziałem i myślałem:
„Jestem tu z facetem, który zabił wielu chłopaków”.
Spojrzałem na jego dłonie.
Pomyślałem, że są mniejsze niż moje.
A on dusił nimi ludzi.
I mam z nim porozmawiać jak z przeciętną osobą.
Powiedziałem, że go ochrzczę.
To mu przyniosło ulgę.
Odparł: „Bałem się, że jestem zbyt zły.
Zbyt straszny i zbyt szalony na chrzest”.
Przyprowadzono Jeffa.
Zanurzyłem mu głowę w wodzie,
a potem powitałem go w rodzinie Pana.
W dniu jego chrztu stracono Johna Wayne’a Gacy’ego.
6 KOLEJNYCH OFIAR GACY’EGO
Było też pełne zaćmienie Słońca.
Niektórzy doszukiwali się w tym mistycyzmu.
Odtąd spotykałem się z nim co tydzień na godzinę.
Chodziło o krzewienie wiary.
Zrozumienie jej. I tak co tydzień.
Jeffrey Dahmer mieszka w tym budynku.
W bloku dyscyplinarnym numer dwa.
Pracuje, czyści i zamiata podłogi,
a władze mają nadzieję, że w końcu dołączy do innych osadzonych.
Ostatni raz widziałem go dzień przed dziękczynieniem.
Dał mi kartkę z podkreślonym słowem „przyjaciel”.
Wyglądało na to, że zaczynał rozumieć,
czym jest przyjaźń.
Jeffrey od roku odbywał karę.
Odwiedziłam go.
Powiedział, że nie wytrzyma dłużej w odosobnieniu.
Mówił, że bez interakcji z innymi
to będzie gorsze niż śmierć.
Chciał poprosić o przeniesienie do części wspólnej.
Odparłam, że tam go zabiją.
Tłumaczyłam, że ludzie mają swoje opinie
na temat jego czynów.
MASAKRA W MILWAUKEE
„Dość już ofiar”.
Mówię ci, Wendy, ja tu oszaleję.
Naprawdę.
Zawsze potrzebowałem
bodźców, stymulacji umysłowej.
Nie mam dość cierpliwości.
Ciężko było mi wtedy wyjść.
Prosiłam, żeby tego nie robił.
Ostrzegałam, że umrze.
KWIECIEŃ 1994
28 LISTOPADA 1994
Był listopad 1994 roku. Jeffrey wykonywał wyznaczoną pracę.
On i niejaki Jesse Anderson
mieli sprzątać szafki w sali gimnastycznej.
Christopher Scarver, skazany za zabójstwo
parę lat wcześniej, też tam był.
Zabrał sztangę z siłowni
i uderzył nią Dahmera w głowę.
Więzienie poinformowało mnie,
że Dahmer się nie bronił.
Jak na ironię, Dahmer zabił pierwszy raz,
używając sprzętu do ćwiczeń.
Tak zabił Stevena Hicksa.
Wszystko zatoczyło krąg.
Gdy zginął, był na bloku wspólnym od roku.
Zaskakujące, że przeżył tak długo.
WSPÓŁWIĘZIEŃ ZABIŁ DAHMERA
Jest z nami ojciec Dahmera, Lionel. Był pan w pracy,
gdy żona poinformowała pana o zdarzeniu.
Co było potem?
Zadzwoniła do mnie z informacją,
że Jeff zmarł
tamtego ranka około dziesiątej.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Płakałem, trząsłem się.
Byłam zdenerwowana.
Nie da się nie zżyć z kimś,
z kim spędzamy tyle dni, tygodni, miesięcy.
BRUTALNE ŻYCIE I ŚMIERĆ
Niektórzy podejrzewali, że to celowe działanie więzienia.
Gubernator postąpił rozsądnie,
wyznaczył komisję do zbadania sprawy.
W więzieniu znajdziemy 36 kamer i elektroniczne, stalowe drzwi.
Mimo to 25-letni Christopher Scarver
nie został zarejestrowany przez monitoring.
Jeden strażnik odebrał telefon, drugi słuchał muzyki.
To absurd, że nikogo nie było.
Pracowałem w więzieniu.
Patrzyliśmy, jak się kąpią. Patrzyliśmy, jak jedzą i śpią.
Jak sikają i robią kupę.
Widzieliśmy każdy ich ruch.
Dahmer był gwiazdą wśród więźniów, numerem jeden na półkuli.
I miałby zostać zabity w więzieniu?
Komisja stwierdziła, że nie doszło do przestępstwa.
Nie było konspiracji, by pozbyć się Dahmera.
Zapewnili mu dobrą opiekę.
BIOLOGICZNA MATKA DAHMERA
Pilnowali go. Wiedzieli o zagrożeniach.
To nie wina więzienia.
Jeff, mimo że był zabójcą,
nie umiał się bronić.
Nie cieszyłem się z jego śmierci.
Niektórzy się cieszyli, rozumiem, ale ja czułem tylko smutek.
Smutne zakończenie smutnej historii.
Jeffrey Dahmer był skomplikowany.
Bardzo cierpiał.
Czuł się bezduszny, pusty.
Przeszło ci przez myśl, że szkoda zabijać kogoś,
kto za życia wygląda tak dobrze?
Tak.
Czułem, że…
Żałowałem, że muszę ich zabić, żeby zostali.
Nie widziałem innego sposobu, by zostali
i by ich kontrolować.
Nie miałem wyboru.
Czułeś jakieś emocje?
Czułem…
ogromne wyrzuty sumienia.
Jeffrey nigdy nie znalazł zadowalającej odpowiedzi na pytanie,
dlaczego to zrobił.
Mawiał, że rozmawiał z mnóstwem lekarzy,
ale żaden nie wskazał przyczyny.
„Chciałabym wiedzieć”.
Po śmierci nie mógł się już dowiedzieć.
Łatwo powiedzieć, że to potwór.
„Dlaczego?” „Bo jest zły”. „Skąd to wiemy?” „Bo to zrobił”.
To tylko etykieta udająca wyjaśnienie.
Wciąż wiele o nim nie wiedziałam.
Chciałam z nim porozmawiać.
Straciliśmy szansę,
by dowiedzieć się, co go do tego skłoniło.
Zrobił straszne rzeczy,
ale jeśli naprawdę się nie kontrolował,
to warto byłoby się czegoś dowiedzieć.
Jeffrey Dahmer był obojętny.
Nie współczuł ofiarom.
Nie miał wyrzutów.
„MAM NADZIEJĘ, ŻE BÓG MI WYBACZYŁ”
Z tego, co wiem, nigdy nie współczuł ludziom,
których skrzywdził.
Ofiary Dahmera nie dostały zadośćuczynienia.
Ich krewnym
nikt nie zrekompensował straty.
Po Dahmerze zostały rzeczy zabrane z jego mieszkania.
Wtedy sędzia zarządził,
by własność Dahmera, w tym narzędzia zbrodni,
zlicytować na aukcji.
Dochód miał być podzielony między rodziny ofiar.
Pewien filantrop kupił wszystko w imieniu ofiar.
Biznesmen z Milwaukee Joe Zilber
chciał wszystko kupić i zniszczyć.
Zilber zwrócił się do przedsiębiorców, polityków i zamożnych mieszkańców.
Uzbierano 400 000 dolarów na zakup wszystkich przedmiotów.
Mieszkańcy są wściekli.
Te okropne przedmioty
muszą zostać publicznie zlicytowane
na oczach całego świata.
Przedmioty załadowano je do śmieciarki
i wywieziono na utajnione wysypisko
w Illinois.
Odbierał życie dla kilku godzin seksualnej przyjemności
osobom, które nie zrobiły mu nic złego, którym źle nie życzył.
Odebrał im życie.
To tragedia.
Liczę, że świat zapomni o Dahmerze.
Że trafi na śmietnik historii.
Mieszkańcy Oxford Apartments spotkali się, by zdecydować, co zrobić.
Zdecydowaliśmy, że nie chcemy tam mieszkać.
Poczuję ulgę,
wiedząc, że młodzi, którzy tu zginęli,
zaznają spokoju w gruzach budynku.
Budynek zostanie zrównany z ziemią.
Oby przykrył gruzami te tragiczne wspomnienia.
Dla wielu to symbol bólu i bezsensownej przemocy.
Nie będzie już widoczny dla mieszkańców
ani dla rodzin ofiar Jeffreya Dahmera.
Rozumiem, dlaczego Milwaukee chce mieć to za sobą.
To jednak ważne, by wiedzieć,
że istnieją ludzie, którzy robią straszne rzeczy.
Zło istnieje.
Jeffrey Dahmer nie tylko zabijał ofiary,
ale też szkodził społeczności.
W obliczu zbrodni Dahmera cierpiało całe Milwaukee.
Krewni ofiar to ludzie, których widzieliśmy w TV.
Znaliśmy tę okolicę.
Ta sprawa ujawniła wiele problemów z rasizmem w tle,
wiele uprzedzeń,
zarówno w policji, jak i wśród mieszkańców.
Dahmer czerpał z tego, co niewykrywalne.
Chroniły go instytucje,
które miały chronić najsłabszych.
Polował na nich, a policja ich nie chroniła.
Lekcja, jaką wyciągniemy, nie jest warta cierpienia tych rodzin.
Ale nie pomijajmy jej.
Trzeba to naprawić,
mówić o tym w sposób, który zapewni ofiarom godność.
Nie naprawimy tego, co się stało w 1991 roku.
Ani wcześniej, gdy zaczął zabijać.
Możemy jednak
mówić o tym, co się stało,
aby znów nie wpaść w te pułapki.
TU STAŁ KOMPLEKS OXFORD APARTMENTS
Aby codziennie widywanych przestępstw było mniej albo zero.
Bieda, wskaźnik przestępczości,
obojętność wobec ubogich i pokrzywdzonych,
to wszystko dawało mu pole do popisu.
Jeśli to ma się nie powtórzyć,
należy zająć się tymi problemami
jeszcze dziś.
Ból i pamięć pozostaną.
Zawsze będziemy gdybać.
18 CZERWCA 1978
20 LISTOPADA 1987
Co by osiągnęli?
25 MARCA 1989
Jakie mieliby życie? Zawsze będziemy tęsknić.
20 MAJA 1990
2 WRZEŚNIA 1990
Uczłowieczanie osób,
które straciły życie…
24 WRZEŚNIA 1990
…jest ważne.
17 LUTEGO 1991
Pamiętajmy, że każdy z nich…
7 KWIETNIA 1991
17 STYCZNIA 1988
…miał matkę…
24 CZERWCA 1990
…ojca, siostry i braci,
którzy ich kochają i wciąż za nimi tęsknią.
27 MARCA 1988
24 MAJA 1991
Starali się tylko robić to,
co my wszyscy.
Przetrwać.
30 CZERWCA 1991
Żyć i cieszyć się życiem, które im dano.
19 LIPCA 1991
Wiedli życie,
które kochali.
5 LIPCA 1991
To ważne, by opowiedzieć ich historię.
15 LIPCA 1991
Nikt nie zasługuje na taką śmierć.
27 MAJA 1991
KU PAMIĘCI
Napisy: Konrad Szabowicz