(จังหวะหัวใจ)
(ตัวละคร สถานที่ องค์กร หน่วยงาน และฉากที่ปรากฏเป็นเรื่องสมมติ)
(และการถ่ายทำดำเนินไปตาม แนวปฏิบัติในการถ่ายทำสัตว์)
ข้าก็บอกแล้วไม่ใช่หรือไง
ว่าการอยู่บนเขตแดน ระหว่างมนุษย์และแวมไพร์มันอันตราย
เหลือเวลาไม่มากแล้ว
ร่างกายเจ้าจะค่อยๆ แสดงอาการแปลกๆ อย่างที่เป็นวันนี้
ไม่สิ มันจะร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ
แปลว่าผมจะตายเหรอครับ
ผม...
ยังไม่ทันได้เป็นมนุษย์เลยนะครับ
เพราะงั้น ถ้าไม่อยากตาย ก็ตั้งสติให้มันดีๆ
ไหนเจ้าบอกว่า อยากมีความรักที่ทำให้ใจเต้น
ไหนว่าอยากรักษาสัญญา ที่ให้ไว้กับแฮซอนให้ได้
จงหาทางรอดให้ได้
ตัดสินใจให้เด็ดขาด เหมือนตอนที่เจ้า ตัดสินใจอดทนนอนในโลงไม้ซานจาร้อยปี
เจ้าจะต้อง
รอดให้ได้
เราจะตายไป โดยไม่ทันใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ไม่ได้
ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องรอด
ไม่ว่ายังไงก็ตาม
ผมเห็นเต็มสองตาเลยครับ
เขาไม่ใช่คนครับ
บอกจะเอาต็อกไปแจก แล้วทำไมกลับดึกขนาดนี้ล่ะ
คงแอบไปอู้อยู่ไหนอีกแน่ๆ ไม่ต้องสืบ
อุตส่าห์ขอให้ช่วย แต่ไม่เคยจะช่วยอะไรได้เลย
กลับมาเมื่อไหร่โดนแน่
มัวไปทำแป๊ะอะไร ถึงได้...
รุ่นพี่ เห็นว่ายุ่งๆ แล้วมาได้ยังไง...
วันนี้วันเปิดกิจการทั้งที
ยังไงพี่ก็รู้สึกคาใจ
ไม่เห็นต้องตั้งใจมาเลย
ขอบคุณนะคะ
ว่าแต่ คุณซอนอูฮยอลล่ะ
เห็นบอกจะเอาต็อกไปแจก แต่หายต๋อมไปเลยค่ะ
อินแฮ ออกไปคุยกันข้างนอกหน่อยได้ไหม
มีเรื่องอะไรเหรอคะ รุ่นพี่
สิ่งที่พี่จะพูดต่อไปนี้
พี่รู้ว่ามันคงฟังดูแปลกๆ
แต่คุณซอนอูฮยอลน่ะ
คุณซอนอูฮยอลเขาทำไมเหรอคะ
ไม่รู้สึกว่าเขามีอะไรแปลกๆ เหรอ
หมายถึงเรื่องอะไร...
อันที่จริง วันที่เธอเชิญพี่มาที่บ้าน
พี่เห็นอะไรแปลกๆ
คนทั่วไปไม่มีทางเคลื่อนไหว ได้เร็วขนาดนั้นแน่ๆ
ยังไงพี่ก็ว่ามันแปลกๆ
เธอพอจะรู้อะไรบ้างไหม
โธ่
ไม่ใช่ว่าตาฝาดไปเหรอคะ
วันนั้นทุกคนดื่มหนักด้วยนี่คะ
พี่ว่ามันไม่ใช่เรื่อง ที่จะขำแล้วปล่อยผ่านไปได้นะ
รุ่นพี่
คุณซอนอูฮยอลเขาอาจจะมีด้านที่แปลกๆ
แต่เขาไม่ใช่คนประหลาด อย่างที่รุ่นพี่คิดหรอกค่ะ
เรื่องนั้นฉันรับประกันได้ค่ะ
- อินแฮ - อย่าห่วงนักเลยค่ะ
ฉันรู้จักคุณซอนอูฮยอลดี
ฉันว่ารุ่นพี่ไม่ต้องกังวลมากก็ได้ค่ะ
(จังหวะหัวใจ ตอนที่ 9)
เธอรู้จักซอนอูฮยอลดีงั้นเหรอ
ไม่เคยคิดบ้างเหรอ ว่าอาจจะมีเรื่องที่เธอไม่รู้ก็ได้
ไม่ว่าใครก็มีด้านที่ ไม่อยากให้คนอื่นเห็นกันทั้งนั้นนี่คะ
รุ่นพี่ไม่มีเหรอคะ
ไม่มีทางที่มนุษย์จะทำแบบนี้ได้
ต้องเป็นแวมไพร์แน่ๆ
นี่อู้งานตั้งแต่ เปิดกิจการวันแรกเลยเหรอคะ
ขอโทษแล้วกัน
เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ
สีหน้าคุณดูไม่ดีเลยนะ
ไม่มีอะไร
นอนหลับสบายดีไหมคะ
ไม่อะค่ะ หลับๆ ตื่นๆ ตลอด
พอดีฉันมันเป็นพวกตื่นง่าย
อาจเพราะบ้านเก่าแล้ว
เวลามีคนเดินขึ้นลงบันได
เสียงเอี๊ยดอ๊าดจะกวนประสาทฉันตลอด
จริงเหรอคะ
ว่าแต่ ไม่มีสลัดเหรอคะ
คะ
อาหารเช้าเรามีให้บริการฟรีก็เลย...
ฉันพักระยะยาวนะ น่าจะดูแลดีๆ หน่อยสิคะ
จะให้กินของแบบนั้นทุกวันไม่ได้นี่นา
ค่ะ
คุณเป็นใครคะ
แล้วเธอล่ะ เป็นใคร
นี่คุณซอนอูฮยอล เป็นพนักงานของเราค่ะ
เห็นใบปลิวเมื่อวานใช่ไหมคะ เขาเป็นคนเขียนเองค่ะ
พอดีเมื่อวานเขาไม่อยู่ เลยไม่ทันได้แนะนำให้รู้จักกันน่ะค่ะ
คนนี้เป็นแขกมาพักระยะยาวอยู่ห้อง 201 ชื่อคุณฮวังโซอี
อ้อ
แขกคนแรกของเกสต์เฮาส์ อิลมยอนชิกของเรานี่เอง
ยินดีต้อนรับสู่อิลมยอนชิก
ขอให้มีช่วงเวลาที่สะดวกสบาย ระหว่างอยู่ที่นี่
อะไรเนี่ย ดูพูดจาเข้า
คือ...
มาคุยกันหน่อยสิคะ
มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ
เมื่อวานนี้มีเรื่องอะไรเหรอคะ
ไม่มี
ถ้างั้น หรือว่ารู้สึกไม่ดีเหรอ
ก็ไม่เห็นจะมีไข้นี่
อ้อ ไม่มีทางมีไข้อยู่แล้วนี่เนอะ
หรือว่าเกิดอะไรขึ้น ระหว่างออกไปแจกต็อกเหรอคะ
- ไม่มีหรอก - แล้วทำไมหน้ามุ่ยแบบนั้นล่ะคะ
หน้ามุ่ยอะไรกัน
ฉันไปทำหน้ามุ่ยตอนไหน
แค่เห็นก็รู้แล้วค่ะ
คิดว่าฉันไม่รู้ใช่ไหมล่ะ
ฉันเฝ้ามองทุกสีหน้า และการกระทำของคุณซอนอูฮยอลอยู่นะคะ
นั่นมัน
การสตอล์กกิ้งไม่ใช่เหรอ
ใช่ที่ไหนเล่า
หมายถึงฉันใส่ใจคุณขนาดนั้นต่างหาก
เพราะงั้น ถ้ามีเรื่องอะไร ก็บอกฉันเถอะนะคะ
ฉันต้องรู้ด้วยสิ
เพราะฉันเป็นหัวหน้า
ส่วนคุณซอนอูฮยอลก็เป็น...
พนักงานของฉัน
ความสัมพันธ์แบบนายบ่าวอะไรแบบนั้นเหรอ
เรียกว่าเป็น นายจ้างกับลูกจ้างดีกว่าค่ะ
นายจ้างกับผู้ใช้แรงงาน
ไหนๆ ก็พูดเรื่องนี้แล้ว เรามาตกลงเรื่องการใช้แรงงานกันค่ะ
(การแบ่งหน้าที่ในอิลมยอนชิก)
(รับแขก เตรียมอาหารเช้า ทำความสะอาดห้องพัก ล้างห้องน้ำ)
(ดูแลของใช้จำเป็น ซักเครื่องนอน แยกขยะ จัดเตียง)
ฉันว่าเราจำเป็นต้องแบ่งงานกัน ให้ชัดเจนค่ะ
แบ่งงานงั้นเหรอ
เราต้องแบ่งหน้าที่กันให้ชัดเจน คุณจะได้ไม่อู้งานเหมือนเมื่อวานไงคะ
อู้งานอะไรกัน
ฉันไม่เคยอู้งานเลยสักครั้ง
การหายต๋อมไปในเวลางาน เขาเรียกว่าการอู้งานค่ะ
อันดับแรก การรับแขก
กับการเตรียมอาหารเช้า ฉันจะดูแลเอง คุณไม่ต้องสนใจ
งานที่เหลือก็มี ทำความสะอาดห้องพัก ล้างห้องน้ำ
ทำความสะอาด ห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง และห้องครัว
ดูแลของใช้จำเป็น ซักเครื่องนอน แยกขยะ
อะไรประมาณนี้
เอายังไงดีคะ
ทำความสะอาดห้องพัก
กับแยกขยะ
งานพวกนี้ฉันจะจัดการเอง
ฉันมีฝีมือด้านการทำความสะอาดอยู่แล้ว
มีประสบการณ์พอตัวเนอะ
งั้นไหนๆ แล้ว ก็จัดการของใช้จำเป็นด้วยเลยนะคะ
ฉันจะทำความสะอาดห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง ห้องครัว แล้วก็ห้องน้ำเอง
ส่วนการซักเครื่องนอน กับการจัดเตียงก็ช่วยกัน
ได้ใช่ไหมคะ
ใช้ได้เลย
รายได้แบ่งกันคนละครึ่ง
ฉันจะหักลบจากหนี้เลยนะคะ
เดี๋ยวนะ คนละครึ่ง...
เอาล่ะ
ปกติเราจะปิดท้ายการเจรจา ด้วยการจับมือค่ะ
แต่ว่าคนละครึ่ง...
มือเย็นเหมือนเดิมเลยนะคะ
ถ้าไม่ติดอะไร ฉันจะเป็นคนรับมือกับแขกเอง
คุณซอนอูฮยอลก็ระวัง อย่าให้ตัวตนถูกเปิดเผยนะคะ
ฉันน่ะรู้อยู่แล้ว ว่าคุณไม่อันตราย
แต่คนอื่นอาจจะไม่คิดเหมือนฉันก็ได้
เข้าใจที่ฉันสื่อใช่ไหมคะ
อือ
ไม่นึกเลยว่า
แม่บ้านจูจะเอาใจใส่ฉันขนาดนี้
เล่นเอาทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว
อ้อ จริงสิ
ฉันมีเรื่องอยากถามอยู่
อะไรเหรอคะ
คือ...
ถ้าเราทำงานแบบนี้ทุกวัน
แล้วตอนไหนจะได้พักผ่อน
แบบว่า ต้องมีวันพักผ่อนบ้าง
เธอเองก็จะได้มีเวลาไปเดต กะหนุงกะหนิงกับรุ่นพี่โดชิกไงล่ะ
เดตอะไรเล่า
ฉันจะไปเดตกับรุ่นพี่โดชิกทำไมคะ
ฉันกับรุ่นพี่ ไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบนั้น
ทำไมล่ะ
ทำไม...
ทำไมถึงไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบนั้นล่ะ
ทุกอย่างก็ไปได้สวยไม่ใช่เหรอ
ฉันกับรุ่นพี่ไปได้สวยไหมไม่ใช่ประเด็น เกสต์เฮาส์สิคะ ที่ต้องไปได้สวย
เราลงทุนไปตั้งเท่าไร จะเอาเวลาไหนมาพักคะ
เราจะไม่มีวันหยุดจนกว่าจะตั้งหลักได้
- ฮะ - ฉันขอตัวก่อนล่ะ
ไม่สิ
ไปกันได้สวยอยู่ไม่ใช่เหรอ
อะไรวะ
อะไรกัน ไม่ได้นะเว้ย
อะไรวะ ไม่นะ
หยุดเลย
ทำบ้าอะไรครับเนี่ย
คุณครับ การทำธุรกิจตรงนี้มันผิดกฎหมาย ไม่รู้เหรอครับ
ถึงงั้นก็เถอะ แต่กฎบ้านไหน เขาให้มารื้อถอนโดยไม่บอกกันสักคำครับ
มีสิครับ กฎแบบนั้น
ตามพ.ร.บ.จราจรทางบก มาตรา 61 วรรค 1 การอนุญาตให้ครอบครองและใช้ถนน
เอาไง ให้พูดต่อไหมครับ
ผมไม่รู้ครับ หยวนให้กันสักครั้งเถอะนะ
ผมก็ต้องทำมาหากินเหมือนกัน
ไม่สิ หมายเตือนแปะอยู่ตั้งกี่ใบ จะไม่รู้ได้ยังไงครับ
ยังจะมีหน้ามาแถอีก
ช่างมัน
ถ้ารู้สึกไม่ยุติธรรม ก็ไปขออนุญาตทางเขตแล้วค่อยมาเปิดครับ
อย่างเป็นทางการ
ยืนรออะไร รีบเก็บไปสิ
เดี๋ยวก่อนครับ คุณ รอเดี๋ยวครับ
รื้อให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่ซาก
(หมายเตือน)
นี่ ซังแฮ ดื่มนี่สิ
เฮ้ย ช่างหัวมัน ดื่มเหอะน่า
เต็นท์หลังนั้นราคาตั้งเท่าไร
ไหนจะเฟอร์นิเจอร์ที่พังไปอีก
เดี๋ยวปั๊ดฟ้องมันซะเลย
นี่
เอาจริงๆ นายทำผิดกฎหมายหนักกว่านั้นหลายขุม
ทั้งปลอมแปลงบัตรประชาชน ปลอมแปลงเอกสารราชการอีก
แค่ไม่ถูกจับได้ก็บุญหัวแล้ว
ถ้าโป๊ะแตกขึ้นมาละก็
นายได้นอนตะรางแน่
นี่ ไหนๆ เรื่องก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว
ถือโอกาสไปเรียนทักษะไป
ให้ตายสิ ไอ้พี่คนนี้ พล่ามเรื่องทักษะอีกแล้ว
นี่แหละครับ ทักษะน่ะ
จากนี้เลิกทำเรื่องผิดกฎหมาย อยู่ในเงามืดได้แล้ว
ออกมาอยู่ด้านสว่าง ใช้ชีวิตถูกกฎหมายให้เต็มภาคภูมิเหอะ
ที่ฉันพูดก็เพราะเห็นแก่แกทั้งนั้น
จะให้แวมไพร์ไปอยู่ในที่สว่างเพื่อ
ผมชอบที่มืดครับ ผมสะดวกแบบนี้
เมื่อไหร่แกจะรู้จักโตวะ
ขนาดเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้แล้ว แกยังไม่ได้สติอีกเหรอ
ให้ตายสิ
ยังจะมีหน้าไปบ่นคนอื่น
คุณตา มาแล้วเหรอครับ
สบายใจเหลือเกินนะ
ร้านข้างๆ เขาคนเยอะ จนแทบไม่มีที่ให้ยืนแล้ว
ยังจะมัวมานั่งคุยกันอยู่อีก
ร้านก็ไม่ได้เพิ่งมายอดขายตกต่ำ
แล้วแบบนี้จะมีปัญญาจ่ายค่าเช่าเหรอ
เอาไง อยากให้ฉันช่วยไหม
หือ
ร้านที่ขายไม่ออก จะรั้งมันไว้เพื่ออะไรล่ะ
ถ้าเลิกเองมันยาก ฉันก็จะช่วยสงเคราะห์ให้
หมายความว่ายังไง
ฉันคุยกับเจ้าของ ร้านต็อกบกกีแวมไพร์เรียบร้อยแล้ว
ว่าพวกเขาจะขยายร้าน
- เฮ้ย แวมไพร์โว้ย - ครับ
เข้ามา
เข้ามา นั่นน่ะ ลองไปเดินดู
- ครับ - อือ
คุณตา
แบบนี้มันเสียมารยาทนะครับ
มารยาทอะไรล่ะ
ในกฎแห่งความอยู่รอด มีมารยาทที่ไหน
สัญญาเช่าก็ใกล้จะหมดแล้ว
ย้ายออกไปภายในเดือนหน้านะ เข้าใจไหม
นี่ แวมไพร์
ฉันไปก่อนนะ
ฉันหงุดหงิดมากนะบอกเลย
บอกให้ตัดผม ทำไมไม่ตัด
ดื้อด้านนัก
สภาพพิลึกกึกกือชะมัด ไอ้หมอนี่
ไม่เป็นไรนะ
สวยดีออก
ถ้าไม่ลำบากก็ตัดเถอะนะ
คุณอินแฮ
ยินดีกับการเปิดกิจการนะคะ
ประธานนา
ขอบคุณที่มานะคะ น่าจะยุ่งอยู่แท้ๆ
เมื่อวานฉันก็อยากมา แต่พอดีติดธุระนิดหน่อย
ปรับปรุงบ้านออกมาสวยดีจัง
ดีเลยนะคะ
ภาพวาดก็เหมาะดีด้วย
ว่าแต่ คุณซอนอูฮยอลอยู่ไหนเหรอคะ
อ้อ เขาออกไปร้านขายของชำ เดี๋ยวก็กลับมาแล้วค่ะ
รับชาสักแก้วไหมคะ
ดีเลยค่ะ
ถ้าครอบครัวรู้จักกัน
แปลว่าคุณรู้จักกับคุณอูฮยอล เหมือนพี่น้องมาตั้งแต่เด็กแล้วเหรอคะ
ไม่สนิทถึงขั้นพี่น้อง
แต่เขาเป็นคนที่ฉันต้องคอยดูแลน่ะค่ะ
คุณซอนอูฮยอลเป็นคนยังไงเหรอคะ
ฉันถามปุบปับเกินไปหรือเปล่านะ
เห็นว่าคุณอินแฮใกล้ชิดกับเขา เลยน่าจะรู้ดีน่ะค่ะ
เขาก็...
ออกจะประหลาด และแปลกอยู่นิดหน่อยค่ะ
ไม่นิดหรอกค่ะ แปลกมากเลยแหละ
แต่ฉันว่าเสน่ห์เขาอยู่ตรงนั้นแหละค่ะ
เขาค่อนข้างต่างจากผู้ชายทั่วไปนี่คะ
เรียกว่ามีเสน่ห์ ที่ทำให้คนเผลอตัวได้ไหมนะ
เวลาได้อยู่กับเขา จะรู้สึกสบายใจ และสนุกค่ะ
คุณคิดยังไงกับประธานชินคะ
- คะ - ตกใจอะไรขนาดนั้นคะ
ก็คุณเล่นถามปุบปับ
เหมือนประธานชินจะใส่ใจคุณอินแฮมาก
ฉันเลยอยากรู้ว่าคุณอินแฮ คิดยังไงกับประธานชินน่ะค่ะ
(เกสต์เฮาส์อิลมยอนชิก)
รุ่นพี่โดชิก เป็นคนที่มีบุญคุณต่อฉันมากค่ะ
ถ้าไม่ได้รุ่นพี่
ฉันคงไม่คิดจะเปิดเกสต์เฮาส์ด้วยซ้ำค่ะ
รุ่นพี่ช่วยทุกอย่าง ตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ
แถมในช่วงปรับปรุงที่นี่...
แต่คุณยังจะแกล้งไม่เห็นอีกเหรอคะ
มันชัดเจนขนาดนั้นแล้ว คุณยังจะแกล้งไม่รู้อีกเหรอ
เอ่อ
ฉันคิดว่าตอนนี้ ฉันควรโฟกัส กับเกสต์เฮาส์อย่างเดียวน่ะค่ะ
รู้สึกไม่ใช่เวลาที่จะมาคบใครด้วย
บอกตามตรง
ฉันยังไม่อยากคิดด้วยซ้ำค่ะ
จริงเหรอคะ
คุณอูฮยอล
ประธานนา ลมอะไรหอบมาที่นี่
ว่าจะมาส่องของขวัญ ที่ให้ไปสักหน่อยน่ะค่ะ
รถพอขับได้ไหมคะ
พาฉันไปขับรถเล่นหน่อยได้ไหม
อย่างที่เห็น พอดีผมทำงานอยู่
ไม่ค่ะๆ ไม่เป็นไร
คุณไปเถอะค่ะ
เราไม่ได้ยุ่งอะไรอยู่แล้ว มีฉันคนเดียวก็เกินพอค่ะ
ออกไปกับท่านประธานเถอะค่ะ
คุณดูต่างจากปกตินะ
เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ
เปล่าครับ
ไม่มีอะไร
หรือว่าคุณประหม่านะ
เพราะได้มาเดตกับฉันแบบปุบปับ
วันนี้อากาศก็ดี
เราไปไกลๆ กว่านี้ดีไหมคะ
อ้อ จริงสิ
แบบนั้นจะโดนคุณอินแฮดุเอาไหมนะ
ดุอะไรกัน ใครกันจะโดนดุ
มีแต่ผมดุคนอื่น ไม่มีใครมาดุผมหรอก
แต่เห็นคุณระแวงเขาตลอดเลยนะ
ฉันไม่กวนเวลาเยอะหรอกค่ะ
เพราะถ้าโดนเจ้านาย เพ่งเล็งตั้งแต่เปิดกิจการจะซวยเอา
แต่ว่า ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นแบบนี้ มานานมากเลย
แต่ฉันว่าเสน่ห์เขาอยู่ตรงนั้นแหละค่ะ
เขาค่อนข้างต่างจากผู้ชายทั่วไปนี่คะ
เรียกว่ามีเสน่ห์ ที่ทำให้คนเผลอตัวได้ไหมนะ
เวลาได้อยู่กับเขา จะรู้สึกสบายใจ และสนุกค่ะ
ไม่ใช่แค่ ต่างจากผู้ชายทั่วไปเฉยๆ เหอะค่ะ
ถ้ารู้ว่าเขาไม่ใช่มนุษย์ผู้ชาย แต่เป็นแวมไพร์ละก็ คุณได้ลมจับแน่
ราวกับเราอยู่ในภาพวาดก็ไม่ปาน
คุณอยู่กับสาวสวย ในวิวทิวทัศน์ที่เหมือนภาพวาดเชียวนะ
แต่ทำไมสายตาดูเศร้าจังล่ะ
อย่างกับคนมีอดีต กับดอกดารารัตน์งั้นแหละ
เดิมทีเมื่อคนเรามองสิ่งที่สวยงาม
มักจะรู้สึกเศร้าอยู่แล้ว
การเห็นดอกไม้บานสะพรั่งแบบนี้
ก็ทำให้รู้สึกราวกับว่า มันเหลือแต่เวลาที่จะร่วงโรย
ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกตัวเองหรอก
ถ้างั้นฉัน
ควรสวยให้น้อยลงไหมนะ
เราอุตส่าห์มาถึงนี่แล้ว ดูให้เต็มที่ก่อนกลับเถอะค่ะ
สูดกลิ่นให้หนำใจด้วย
ฉันเห็นคฤหาสน์หลังนั้นครั้งแรก เมื่อไหร่แล้วนะ
เป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว
แต่ฉันยังจำความรู้สึกในตอนนั้น ได้อย่างชัดเจนอยู่เลย
มันไม่ใช่แค่บ้านเก่าพังๆ
แต่ฉันรู้สึกเหมือนมันรอใครบางคน อยู่ที่นั่นมานานแสนนานค่ะ
จำได้ใช่ไหมคะ วันที่เราเจอกันครั้งแรก
ฉันถูกผู้ชายที่เจอกันครั้งแรก พรวดพราดเข้ามากอด
แต่น่าแปลก
ฉันไม่รู้สึกกลัวเลยค่ะ
วันนั้นพอกลับบ้านไป ฉันนั่งคิดอยู่พักใหญ่เลยค่ะ
"ผู้ชายคนนี้
เป็นใครกันนะ"
ตอนแรกฉันแค่คิดว่าคุณเป็นคนตลกดี
แต่แล้วก็ค่อยๆ รู้สึกแบบนี้ค่ะ
ว่าการที่ฉัน สนใจคฤหาสน์หลังนั้นโดยไม่มีเหตุผล
อาจเป็นเพราะ
เพื่อที่จะได้เจอ กับผู้ชายคนนี้หรือเปล่านะ
ฉันสงสัยเรื่องคุณซอนอูฮยอลค่ะ
ฉันอยากรู้ค่ะ
ว่าคุณซอนอูฮยอลเป็นคนยังไง
ผมขอ
กอดคุณสักครั้งได้ไหม
อีกนิดเดียวเท่านั้น
ช่วยรออีกนิดนะ
ผมมีเรื่องต้องสะสางอยู่
ขอแค่จัดการเรื่องนั้นได้
ผมจะรักษาสัญญาแน่นอน
ไม่ว่ายังไงก็ตาม
คุณจูอินแฮก็รู้เรื่องตัวตน ของซอนอูฮยอลอยู่แล้วเหรอครับ
ไม่รู้สิครับ
ผมรู้สึกเหมือนเขาพยายาม ปกป้องซอนอูฮยอลยังไงชอบกล
แต่ไม่แน่ใจว่าเขารู้เรื่อง ที่เป็นแวมไพร์หรือเปล่า
คิดว่าจะทำยังไงต่อไปครับ
ที่ผ่านมาอาจไม่มีปัญหาอะไรมากมาย
แต่เราไม่รู้ว่า ต่อไปจะเป็นยังไงนี่ครับ
ก่อนอื่น ช่วยจับตาดูซอนอูฮยอลให้ดีนะครับ
ช่วยเช็กด้วยว่ารอบตัวซอนอูฮยอล มีแวมไพร์ตนอื่นอีกหรือเปล่า
รายงานผมทุกรายละเอียด อย่าให้ตกหล่นนะครับ
รับทราบครับ
ทำไมถึงได้ทำอะไรตามใจตัวเองตลอด
นัดไว้แล้วก็ไม่โผล่มา โทรไปก็ไม่รับสายอีก
ทำบ้าอะไรกันแน่
เขาจะสะสางเรื่องอะไรนะ
แล้วสัญญานี่มันอะไรอีก
วันนี้มีอะไรอีกล่ะ
ปล่อยให้ฉันรอเก้อ แล้วไปทำอะไรถึงเพิ่งโผล่มา
อยากรู้จังเลย
อยากรู้จนแทบบ้าอยู่แล้ว
นายไปสืบมาให้หน่อยสิ
- เรื่องอะไร - ซอนอูฮยอลน่ะ
ไปสืบเรื่องซอนอูฮยอลมาให้หน่อย แบบด่วนที่สุด
หมายความว่าไง
เมื่อก่อนเขาทำอะไร
ทำไมถึงได้มาอยู่กับจูอินแฮ ในคฤหาสน์หลังนั้น
สืบข้อมูลของซอนอูฮยอลมาให้หมด อย่าให้ตกหล่นแม้แต่เรื่องเดียว
ทำได้ใช่ไหม
ทำไมไม่ตอบล่ะ
เดี๋ยวจ่ายค่าจ้างให้อย่างงามเลย
นายชอบเงินนี่
เพิ่งกลับมาเหรอคะ
จะไปไหนคะ
ไปเที่ยวกลับมาแล้ว ก็ต้องทำงานที่ค้างให้เสร็จสิ
ไอ้นั่นน่ะ เป็นหน้าที่คุณซอนอูฮยอลนี่คะ
รู้แล้ว
หือ จะเดินหนีดื้อๆ ได้ยังไงคะ
วันนี้ต้องเอาขยะไปเทนะ
ต้องให้ฉันคอยจี้ทุกอย่างเลยเหรอคะ
ทำไมคะ
ตอนไปเที่ยวข้างนอก ยังสนุกดี๊ด๊าอยู่เลย
พอต้องกลับมาทำงานแล้ว ไม่อยากทำเหรอคะ
สนุกเหรอ
ในสายตาเธอ ฉันดูเหมือนคนตื่นเต้นสนุกสนานเหรอ
เธอรู้ไหมว่าในใจฉันรู้สึกยังไง
เข้าใจความรู้สึกฉันหรือเปล่า
เห็นออกไปเที่ยวข้างนอก คิดว่าฉันตื่นเต้นสนุกสนานงั้นเหรอ
เปล่าเลย
ฉันรู้สึกเหมือนในใจ มันมอดไหม้จนเกรียมไปหมด
คิดว่าฉันสบายใจหรือไงคะ
คุณไม่ต้องแสดงออกขนาดนั้น ฉันก็รู้ว่าคุณแค้นและเกลียดฉันแค่ไหน
ฉันรู้สึกได้หมดแหละค่ะ
คุณคิดว่าฉันเป็นคนทำลายทุกอย่างนี่คะ
ฉันทำให้คุณเป็นมนุษย์ไม่สำเร็จ
เพราะงั้น ยิ่งคุณเข้าใกล้ ประธานนามากเท่าไร
คุณก็ยิ่งเกลียดขี้หน้าฉันมากเท่านั้น
ใช่ ถูกแล้ว
ทุกอย่างเป็นความผิดของเธอ
เป็นเพราะเธอคนเดียว
เป็นเพราะเธอปลุกฉันขึ้นมา
ทุกอย่างถึงได้บิดเบี้ยว
ทุกอย่างมันพังหมด
เป็นเพราะคนที่ เลือดเต็มไปด้วยพิษอย่างเธอ
ทุกอย่างมันจบแล้ว
(อีซังแฮ พัคดงซอบ อาจารย์โก พ่อบ้านจู)
ในเมื่อเรื่องกลายเป็นแบบนี้แล้ว สิ่งเดียวที่เราเหลือตอนนี้
ก็มีแค่ทองแท่ง
นี่ แกเอาเวลาคิดเรื่องนั้น
ไปหางานพาร์ตไทม์อื่นทำไป
ในเมื่อเริ่มแล้ว ก็ต้องไปให้สุดก่อนสิครับ
นอกจากอาจารย์โกแล้ว คนที่เข้าบ้านหลังนั้นได้อย่างอิสระ
ก็มีแต่คนในครอบครัวพ่อบ้านจู
นี่ ถ้ามีใครในครอบครัวพ่อบ้านจู เชิดเอาทองไป
ก็คงเลิกทำงานพ่อบ้าน และหนีไปต่างประเทศนานแล้ว
จะมาติดอยู่บ้านหลังนั้นเพื่อ
เฮ้ย รีบทาครีมกันแดดเลยนะเว้ย
- เรื่องราวมันอาจบิดเบี้ยวก็ได้ปะครับ - อะไร
ผู้หญิงที่เป็นลูกสาวพ่อบ้านจูน่ะ ถ้าได้รับสืบทอดตำแหน่งแม่บ้านดีๆ
เขาจะมาเปิดโลงลูกพี่อูฮยอล สุ่มสี่สุ่มห้าไหมล่ะครับ ฮะ
ไม่มีทางที่เขาจะไม่รู้ ตัวตนของลูกพี่อูฮยอล
และก็น่าจะรู้อยู่แล้ว ว่าไม่ควรไปเปิดฝาโลงสุ่มสี่สุ่มห้า
แต่การที่เขาไม่รู้อะไรเลย แล้วทะลึ่งไปเปิดฝาโลงนี่
มันแปลกๆ ไม่ใช่เหรอ
งั้นเหรอ
นี่ เดี๋ยวนะ
เอาไป
ต้องมีเรื่องอะไร ในครอบครัวแม่บ้านจูแน่นอน
อะไรวะ ใครมันมาเวลานี้
อ้าว ลูกพี่
ตัวเองกินไม่ได้ด้วยซ้ำ จะซื้อมาทำไมเยอะแยะ
วันนี้ฉันก็แค่อยากเมา
- ลูกพี่ - ลูกพี่
เดี๋ยวสิ
จะทำอะไรครับ ไม่ได้นะครับ
อย่าทำเลยครับ ลูกพี่
ลูกพี่ จะไม่เป็นไรจริงๆ เหรอครับ
ไม่เป็นไรหรอก
พวกนายเองก็รู้นี่
ว่าฉันพยายามมากมายแค่ไหน
เพื่อจะได้กลายเป็นมนุษย์
ฉัน...
พยายาม
หนักมากจริงๆ
ต่อให้ใครไม่รู้
แต่พวกเรารู้ดีครับ ลูกพี่
เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง
ทุกอย่างเป็นเพราะยัยแม่บ้านจูนั่น
ถ้าไม่ใช่เพราะแม่บ้านจู
ป่านนี้ฉันคงได้มีความรัก ที่ทำให้ใจเต้นกับแฮซอนไปแล้ว
ฉันคงรักษา
สัญญาที่ให้ไว้กับแฮซอนได้แล้ว
เพราะเหตุใดกัน
ทำไมฉันถึงไม่มีแม้แต่โอกาส
ที่จะอยู่เพื่อคนที่ฉันรัก
ก่อนที่จะตาย
โธ่ ทำไมลูกพี่ต้องตายด้วยล่ะครับ
ลูกพี่ ยังไงเรา ก็ตายไม่ได้อยู่แล้วนี่ครับ
ช่วงนี้เราเองก็ลำบากมากครับ
เต็นท์ดูไพ่ทาโรต์ก็ถูกรื้อ พี่ซอบก็โดนไล่ตะเพิดออกจากตึก
ทั้งค่าเช่า ค่าครองชีพ โห นี่มัน...
โดนขูดรีดจนเลือดจะหมดตัวแล้วครับ
ถูกไล่อะไรกัน
หมายความว่ายังไง
แกจะบอกลูกพี่ยันเรื่องพวกนั้นทำไม
ทำให้ลูกพี่เป็นห่วงเปล่าๆ
ฉันเป็นพี่
ควรจะเป็นกำลังให้พวกนายแท้ๆ
ขอโทษนะ
พูดอะไรอย่างนั้นครับ ลูกพี่
ไม่ต้องห่วงพวกเรานะครับ
ลูกพี่สนใจ แค่การกลายเป็นมนุษย์ก็พอครับ
อาจารย์โกบอกไว้นี่ครับ
ว่าตอนนี้ลูกพี่อยู่ในช่วงเวลา ที่อันตรายและสำคัญที่สุด
(เกสต์เฮาส์อิลมยอนชิก)
(สถานะการจอง: 0 คน)
ทุกอย่างเป็นความผิดของเธอ
เป็นเพราะเธอคนเดียว
เป็นเพราะเธอปลุกฉันขึ้นมา
ทุกอย่างถึงได้บิดเบี้ยว
ทุกอย่างมันพังหมด
เป็นเพราะคนที่ เลือดเต็มไปด้วยพิษอย่างเธอ
ทุกอย่างมันจบแล้ว
มีห้องว่างไหมครับ
อ้อ
ค่ะ
มีค่ะ
โอ้โฮ ที่นี่ทั้งสะอาดทั้งกว้างขวาง ไม่เหมือนที่เห็นภายนอกเลยนะครับ
โอ้โฮ
พักที่ห้องนี้ได้เลยค่ะ
- นี่กุญแจค่ะ - อ้อ ครับ
ขอบคุณนะครับ
อ้อ ส่วนอาหารเช้า ให้บริการเจ็ดโมงถึงเก้าโมง
ที่ห้องครัวชั้นหนึ่ง
สามารถเลือกทานขนมปังปิ้ง ไข่ดาว และซีเรียลได้ตามใจชอบเลยค่ะ
ห้องน้ำอยู่ที่ชั้นหนึ่งค่ะ
ระหว่างพักที่นี่ ถ้ามีอะไรขาดเหลือหรือไม่สะดวก
ก็แจ้งฉันได้เลยค่ะ
งั้นก็พักผ่อนนะคะ
เดี๋ยวก่อน
คุณเป็นเจ้าของที่นี่เหรอครับ
- ใช่ค่ะ - อ๋อ
เป็นเด็กสาวบริหารที่แบบนี้คนเดียว คงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
น่าทึ่งมากเลยนะครับ
พ่อแม่คุณเลี้ยงลูกสาวมาดีจริงๆ
พ่อแม่คงภูมิใจน่าดูเลยครับ
เอ่อ ไม่หรอกค่ะ ชมกันเกินไปแล้ว
ผมก็มีลูกสาวอยู่หนึ่งคนครับ
ตอนนี้ขึ้นม.ปลายแล้ว
แกอยู่กับแม่ที่อเมริกาน่ะครับ
แกย้ายไปตั้งแต่ประถม โห ผมอยู่คนเดียวมาสิบปีแล้วสิเนี่ย
เวลาก็ผ่านไปเร็วแบบนี้แหละครับ
ลูกสาวผมเป็นเด็กฉลาด ผมเลยส่งไปเรียนนอกแต่เนิ่นๆ
แต่ค่าส่งเสียไม่ใช่เล่นๆ เลยครับ
อ้อ ผมมีรูปด้วยนะ
แกไม่มีความคล้ายผมสักนิดเลยครับ
เดี๋ยวผมเอาให้ดูนะครับ
อุ๊ย
พอดีผมอยู่คนเดียว ไม่มีใครให้คุยด้วย
เลยเผลอพูดมากไม่ดูตาม้าตาเรือ
นี่ก็ดึกแล้ว คุณรีบไปเถอะครับ
ค่ะ
งั้นพักผ่อนให้สบายนะคะ
- ครับผม เชิญครับ - ค่ะ
ครับ ขอบคุณนะครับ
ลูกพี่คงลำบากน่าดู
ต้องอัดอั้นตันใจแค่ไหน ถึงได้กินอาหารมนุษย์เต็มที่แบบนั้น
นั่นสิครับ
ต้องลำบากขนาดไหน เรามาลองชิมดูบ้างไหมครับ
ดูลูกพี่อูฮยอลสิครับ ก็ยังปกติดีนี่
อย่างมากก็แค่เมา จะเป็นอะไรได้ล่ะ
ลูกพี่อูฮยอลกับเรา ก็ออกจะต่างกันอยู่นี่
ปัดโธ่ ชีวิตมันลำบาก ผมก็อยากเมาบ้างอะไรบ้าง
พี่เองก็เหนื่อยนี่ครับ
เอางั้นเหรอ
มาลองสักอันดีไหม
อันนี้หน้าตาดูใช้ได้
หือ
ก็อร่อยกว่าที่...
ผมทำให้ลูกสาวกินเท่านั้นนะ
นี่อะไรเหรอ
นุ่มนิ่มและอร่อยสุดๆ เลยค่ะ
- อร่อยใช่ไหมครับ - อือ
ดีใจที่คุณชอบนะ
อ้าว สวัสดีครับ คุณเจ้าของบ้าน
สุดสัปดาห์แท้ๆ ตื่นกันแต่เช้าเลยนะคะ
พออายุมากเข้า ก็ตื่นเช้าแบบนี้แหละครับ
เจ้าของบ้านลองชิมดูไหมครับ
ฉันเหรอคะ ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร
ไม่เอาสิ
ลองชิมดูสักคำนะครับ
อย่างอื่นเป็นยังไงไม่รู้ แต่ขนมปังปิ้งของผมจัดว่าเด็ดครับ
อร่อยกว่าที่วางขายทั่วไปอีก ว่าไหมครับ
อือ
ในบรรดาสิ่งที่ฉันเคยกินอยู่นี่ อันนี้อร่อยสุดแล้วค่ะ
ลองชิมดูสิครับ
ค่ะ
อร่อยจริงๆ ด้วยค่ะ
คุณทำยังไงเหรอคะ
เห็นไหมล่ะครับ ผมบอกแล้วว่าอร่อย
มันเป็นสูตรลับของผมครับ
ลูกสาวผมก็บอกว่า ขนมปังปิ้งของผมอร่อยที่สุดในโลกครับ
เอะอะก็พูดถึงแต่ลูกสาว
ท่าทางคงคิดถึงลูกสาวน่าดู
เจอกันครั้งล่าสุดเมื่อไหร่คะ
สักพักแล้วครับ
แล้วไม่ได้วิดีโอคอลคุยกันเหรอคะ
เวลาเราต่างกัน แล้วต่างคนต่างยุ่งด้วย
ผมก็ยุ่งกับการหาเงิน
ส่วนภรรยาก็หัวหมุนอยู่กับการดูแลลูก
ผมไม่ควรไปกวนเวลาลูกสาว เรียนหนังสือนี่ครับ จริงไหมครับ
เงินอาจจะไม่ใช่ทุกอย่างก็ได้ค่ะ
เขาอาจจะอยากกินขนมปังปิ้งฝีมือพ่อ มากกว่าต้องการเงินก็ได้นี่คะ
นี่ยังไม่กลับมาอีกเหรอ
คือว่าฉัน...
พี่ซอบ เข้มแข็งไว้นะครับ
ไว้ผมหาทองแท่งเจอเมื่อไหร่นะ
ผมจะเปิดร้านใหญ่ๆ ติดกับต็อกบกกีแวมไพร์ให้เอง
ฉันไม่อยากเห็นต็อกบกกีแล้วด้วยซ้ำ
แต่จะว่าไป
ลูกพี่อูฮยอลกลับถึงบ้าน ปลอดภัยดีหรือเปล่าก็ไม่รู้
โดนยัยแม่บ้านจูนั่นแว้ดใส่ อีกหรือเปล่าก็ไม่รู้
อะไรกัน
อ้าว อาจารย์โก
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
- เจ๊งแล้วเหรอ - ครับ
อาจารย์โก
จะไม่ทำเกินไปหน่อยเหรอครับ
ใครเขาซื้อต็อกบกกี เข้าร้านต็อกบกกีที่เจ๊งกันครับ
เห็นว่าร้านนี้เขาขายดี เพราะมีคอนเซปต์แบบเรโทร
ข้าก็เลยซื้อมา เผื่อจะช่วยกิจการเจ้าได้
น่าจะพยายามให้มากกว่านี้หน่อยสิ
(ต็อกบกกีคุณยายของเรา)
จะลองชิมต็อกแป้งสาลี
หรือว่าต็อกข้าวดีนะ
- ร้อน - โห
จิ้มซอสเน้นๆ แบบนี้
ดูสิ มันต้องชิ้นเป้งๆ แบบนี้
แค่มองด้วยตา ก็พาให้อยากกินแล้ว
ถ้ารู้ก่อนหน้านี้ร้านก็คงไม่เจ๊ง
น่ากินใช่ไหมล่ะ
ยังไงเราก็กินไม่ได้อยู่แล้วครับ
เมื่อคืนนี้ เราลองชิมอาหารมนุษย์ ตามลูกพี่อูฮยอล
จนเกือบกลับบ้านเก่าไปแล้วครับ
ซอนอูฮยอลกินอาหารมนุษย์งั้นเหรอ
ครับ
เหมือนที่มนุษย์ดื่มเหล้า เวลามีเรื่องอัดอั้นตันใจ
ลูกพี่เขาซื้ออาหารมนุษย์มากิน แบบจัดหนักจัดเต็มเลยครับ
ขนาดถามแล้วว่ามีปัญหาอะไร
ก็ไม่ค่อยยอมปริปากบอก
ใช่ครับ
พอกินอาหารจนเมา ก็เอาแต่พูดเรื่องเป็นๆ ตายๆ
นี่พวกเจ้า เห็นเขากินอาหารมนุษย์ ก็ไม่มีปัญญาห้าม
เอาแต่มองอย่างเดียวเนี่ยนะ
ทำไมครับ มันไม่ดีเหรอครับ
ร่างกายเขายังไม่ใช่มนุษย์เต็มตัว มันจะไปดีได้ยังไงล่ะ
ถ้ากินอาหารมนุษย์เข้าไป ทั้งที่ร่างกายยังไม่สมบูรณ์
แปลว่าคงทุกข์ใจน่าดู
ร่างกายยังไม่สมบูรณ์นี่ หมายความว่ายังไงครับ
ลูกพี่เราป่วยเป็นอะไรเหรอครับ
ก็ป่วยน่ะสิ ที่หัวใจ
ข้ารู้ว่าพวกเจ้าก็ลำบาก
แต่ช่วยดูแลอยู่เคียงข้างเขาที
พวกเจ้าเอง ก็พึ่งพาเขาด้านจิตใจเหมือนกันนี่
ไม่สิ
เศษอาหารคือขยะทั่วไป
บอกจนปากเปียกปากแฉะแล้วแท้ๆ
(อินชอน ปลายทางชิคาโก)
ทำไมมาดื่มอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะคะ
อ้อ ผมอยากสูดอากาศหน่อยน่ะครับ
ตรงนี้ดีมากเลยนะครับ
ดวงจันทร์ก็ส่องสว่าง
นั่นสิคะ
ถ้างั้นทานให้อร่อยแล้วเข้าบ้านนะคะ
ขอโทษที่รบกวนค่ะ
ลูกสาวผม
ไม่คิดถึงผมเลยครับ
พอถึงจุดหนึ่ง
ผมก็รู้สึกว่า
ผมเป็นแค่เครื่องจักรที่หาเงินให้แก
แม่แกก็ไม่แยแสผม
ตอนนี้ต่อให้ผมไปหา ก็คงกลายเป็นเรื่องน่าหนักใจไปแล้วครับ
ต่อให้จ่ายค่าตั๋วเครื่องบินแพงๆ บินไป
พวกเขาก็คงไม่รู้สึกยินดี
จนผมเองก็รู้สึกว่า สู้ส่งไปแต่เงินยังดีกว่า
ทุกครั้งที่ต้องถอนเงินมัดจำบ้าน
แล้วย้ายไปอยู่ที่ใหม่ที่เล็กลงเรื่อยๆ
ผมถึงกับคิดแบบนี้ด้วยครับ
"นี่เราจะโดนคนในครอบครัว ขูดรีดจนตายไปทั้งแบบนี้เหรอ"
ต่อให้เป็นผู้ปกครองยังไง
แต่ผมก็เป็นคนครับ
ผมทั้งเสียใจเพราะลูก
ทั้งอยากใช้ชีวิตตามใจตัวเองบ้าง
อะไรแบบนั้นครับ
พ่อเราก็รู้สึกแบบนั้นหรือเปล่านะ
โอ้
ผมดันพูดเรื่องไร้สาระไปซะได้
ฟังหูซ้ายทะลุหูขวาไปเถอะนะครับ
ไม่หรอกค่ะ
คุณจะคิดแบบนั้นก็ไม่แปลกหรอก
ครอบครัวคุณ อาจจะคิดถึงคุณมากก็ได้ค่ะ
แต่พวกเขาอาจจะเกร็งๆ เพราะไม่ค่อยได้เจอกัน
ก็เลยแสดงออกไม่ถูกก็ได้ค่ะ
ฉันไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังมาก่อน
แต่อันที่จริง พ่อฉัน
หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยมานาน
และเมื่อไม่นานมานี้ ก็ถูกประกาศว่าเสียชีวิตไปแล้ว
ไม่มีใครรู้ว่าจริงๆ แล้วเป็นหรือตาย
แม้แต่งานศพก็จัดไม่ได้ค่ะ
มีอยู่พักหนึ่ง
ที่ฉันคับแค้นใจ
คิดว่าพ่อทิ้งฉัน
แต่ฉันคิดถึงพ่อค่ะ
แล้วก็หวังว่าท่านจะมีชีวิต อยู่ที่ไหนสักแห่ง
ต่อให้ท่านทอดทิ้งฉันไปจริงๆ
ยังไงพ่อก็คือพ่อ
เจ้าของบ้าน
คงทุกข์ใจมาเยอะเลยนะครับ
ฉันรู้สึกเหมือนคุณ
ช่วยพูดจากมุมของพ่อ อย่างตรงไปตรงมาให้ฉันฟัง
ฉันก็เลยอยากพูดในมุมลูกสาวบ้างค่ะ
คนในครอบครัว
จะต้องคิดถึงและห่วงใยคุณ
มากกว่าที่คุณคิดแน่นอนค่ะ
ขอบคุณนะครับ
เช่นกันค่ะ
(ลาดตระเวนหมู่บ้าน)
ทำไมมาคนเดียว
พ่อหนุ่มเลือดวัวล่ะ
เอ่อ พอดีเขามีธุระ วันนี้ฉันเลยมาคนเดียว
งั้นคนก็ไม่ครบคู่น่ะสิ
ถ้าสัญญาว่าจะมาแล้ว ก็น่าจะรักษาสัญญาสิ
- ใช่ไหม - แน่นอนๆ
ทำไมไร้ความรับผิดชอบขนาดนี้
คิดว่าเราออกมาลาดตระเวน เพราะมีเวลาว่างมากหรือไง
โอ้ นั่นมันพ่อหนุ่มเลือดวัวไม่ใช่เหรอ
ต้องขออภัยที่มาช้า
ต่อไปถ้าขาดหรือมาสายโดยไม่บอกไม่กล่าว
จะต้องถูกปรับเงิน เพราะงั้นมาให้ตรงเวลานะคะ
เข้าใจแล้ว
ทีนี้ก็ครบคู่พอดี
เอาล่ะ งั้นก็แยกกันไป ลาดตระเวนพื้นที่ตัวเอง
แล้วกลับมารวมตัวกันตรงนี้นะ
- พยายามเข้านะคะ - พยายามเข้านะครับ
- เอาล่ะ - อือ
- ทุกคน พยายามเข้านะคะ - ครับผม โชคดีครับ
ออกไปไม่บอกไม่กล่าวแบบนั้นได้ยังไง
คุณเป็นใครคะ
เดี๋ยวสิ
ขอโทษนะ
มาคิดๆ ดูแล้ว
ฉันก็พูดแรงไปหน่อย
ไม่สิ
แรงมากเลย
เธอไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้นสักหน่อย
ฉันผิดไปแล้ว
แต่ถึงกับต้องไปนอนที่อื่นเลยเหรอคะ โดยไม่บอกเจ้านายสักคำเนี่ยนะ
เรื่องนอนที่อื่นมันเป็นอุบัติเหตุ
ฉันกินอาหารมนุษย์เข้าไป
แล้วดันเมาขึ้นมา เลยนอนหมดสภาพอยู่ที่บ้านน้องๆ
ยังจะกล้าพูดอีกเหรอคะ
ทำไมถึงได้เอาแต่กิน...
อาหารมนุษย์ล่ะคะ
ถ้าซวยขึ้นมาจะทำยังไง
ฉันเองก็ทุกข์ใจเลยทำไปโดยไม่รู้ตัว
- ต่อไปห้ามเด็ดขาดเลยนะคะ - ฮะ
การหายตัวไปในเวลางาน ฉันจะไม่ยอมให้เด็ดขาดเลยค่ะ
ต่อให้เป็นเรื่องประธานนา ฉันก็จะไม่ยอมให้โดดงานอีกเด็ดขาด
รู้ไว้ด้วยนะคะ
เข้าใจแล้ว
เรื่องไปนอนที่อื่นก็เหมือนกัน
เวลาจะออกไปไหน ฉันอยากให้บอกกันก่อนค่ะ
อย่าหายไปโดยไม่บอกกัน
คนที่หายตัวไปโดยไม่บอกไม่กล่าว แค่คนเดียวก็มากเกินพอแล้ว
ฉันให้สัญญาเลย
- ไม่มาเหรอคะ - อ้อ
มีที่แบบนี้อยู่ด้วยเหรอ
มามุดหัวเหมือนหนูท่ออยู่นี่เองสินะ
ดูดีจริงๆ
อย่าไปยืนจ้องซึ่งๆ หน้าแบบนั้นค่ะ
- หือ - รีบไปได้แล้ว
- รีบไป - เดี๋ยวสิ ฉันแค่...
เธอไม่อยากมีความรักที่ทำให้ใจเต้น
แบบนั้นบ้างเหรอ
คุณซอนอูฮยอลเคยบอกไว้นี่คะ
ว่าเลือดฉันมันเต็มไปด้วยพิษ
จะไปมีความรักอะไรได้
ยังเก็บเรื่องนั้นมาใส่ใจอยู่อีกเหรอ
ฉันขอโทษนะ
ไม่หรอกค่ะ
ฉันคิดว่า มันอาจจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ได้ค่ะ
ขนาดฉันยังคิดว่าตัวเอง ใช้ชีวิตมาแบบโหดร้ายเลยค่ะ
เอะอะก็มีแต่เงินๆ
อย่างกับเงินจะช่วยเติมเต็มทุกอย่างได้
แน่นอนว่ามีเงินเยอะๆ มันก็ดีแหละค่ะ
แต่ถึงยังไง
ก็มีสิ่งที่สำคัญมากกว่าเงินอยู่
ฉันไม่มีทางเลือกน่ะค่ะ
ถ้าอยากเอาตัวรอดตามลำพังให้ได้ เงินคือสิ่งสำคัญที่สุดเลยค่ะ
ความรักเหรอ
ไม่รู้สิคะ
เห็นต้นไม้ต้นนั้นไหมคะ
การที่ฉันมีความรัก
ก็เหมือนการที่ต้นไม้เหี่ยวเฉาต้นนั้น จะออกดอกบานสะพรั่ง
หมายความว่ายังไง
คุณเคยเห็นต้นไม้เฉาๆ ออกดอกบานสะพรั่งไหมล่ะคะ
หมายถึงว่ามันไม่ต่างอะไร กับเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยค่ะ
ความรักเอง ก็ต้องเป็นคนที่เคยรักถึงจะรู้วิธี
ฉันไม่เคยมีความรักอะไรเทือกนั้น
ก็เลยไม่มีหัวใจจะไปมอบให้ใครค่ะ
ตอนนี้แค่รักตัวเองก็หนักหนาพอแล้ว
เข้าบ้านกันเถอะค่ะ
เหลือเวลาไม่มากแล้ว
ร่างกายเจ้าจะค่อยๆ แสดงอาการแปลกๆ อย่างที่เป็นวันนี้
ไม่สิ มันจะร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ
(เกสต์เฮาส์)
ผมพักผ่อนอย่างสบายได้ ก็เพราะเจ้าของบ้านเลยครับ
เจ้าของบ้านเองก็จะได้พบเจอ เรื่องดีๆ มากมายเหมือนกันครับ
อันที่จริง
ผมเปิดร้านขายขนมปังปิ้งครับ
การที่ฉันมีความรัก
ก็เหมือนการที่ต้นไม้เหี่ยวเฉาต้นนั้น จะออกดอกบานสะพรั่ง
(ประธาน ชินโดชิก)
นี่ค่ะ
อะไรเหรอ
- ของขวัญค่ะ - ของขวัญเหรอ
ฉันซื้อมาด้วยรายได้ก้อนแรก จากเกสต์เฮาส์ค่ะ
อ๋อ
ถ้าไม่มีรุ่นพี่ ฉันคงเปิดกิจการไม่ได้ด้วยซ้ำค่ะ
ฉันคิดอยู่ตลอด ว่าจะแสดงความขอบคุณยังไงดี
พอได้เงินก้อนแรก ฉันเลยเอามาซื้อของขวัญให้รุ่นพี่ค่ะ
ขอบคุณมากจริงๆ นะคะ รุ่นพี่
เป็นเกียรติจังเลย
ขอบใจนะ
เอาไว้ถ้าหาเงินได้เยอะๆ แล้ว ฉันจะตอบแทนอย่างเหมาะสมนะคะ
ท่านประธาน
เหมือนจะเป็นอาการช็อกกะทันหัน จากความผิดปกติของหัวใจครับ
ผลการตรวจหัวใจ ก็เหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรเป็นพิเศษ
หมอเลยหาสาเหตุไม่ได้
ก่อนอื่น หมอว่าการพักผ่อน น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดครับ
ขอบคุณครับ คุณหมอ
ไม่ทราบสาเหตุใช่ไหมครับ
ท่านประธาน
ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
เหมือนหัวหน้ากูจะเพิ่งเคยเห็น ด้านนี้ของผมเป็นครั้งแรกเลยนะ
ผมขออะไรหน่อยได้ไหมครับ
ของที่ขอไว้ได้แล้วครับ
ขอบคุณนะครับ
การที่คุณเก็บหนังสือเก่าๆ แบบนี้ ไว้ในตู้เซฟ...
ถูกแล้วครับ
มันเป็นหนังสือสำคัญ ที่สืบทอดในตระกูลจากรุ่นสู่รุ่น
เคล็ดลับในการรักษาโรคต้องสาปนี้
เขียนอยู่ในนี้ครับ
(บันทึกผีดูดเลือด)
จงหาบุคคลที่อยู่บนเขตแดน ระหว่างมนุษย์และผีดูดเลือด
รอยแผลเป็นบนร่างกาย จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของคนผู้นั้น
หากควักหัวใจและดื่มเลือดของคนผู้นั้น
จะทำให้เป็นอมตะ
ถ้างั้น การที่คุณเข้าออก โรงพยาบาลเป็นประจำก็เพราะ...
มันอาจจะทำใจเชื่อได้ยาก
แต่หนทางเดียว ที่ผมจะเอาชีวิตรอดได้ในตอนนี้
ก็มีแค่การทำตาม วิธีในหนังสือเล่มนี้ครับ
ผมต้องตามหาครึ่งมนุษย์ครึ่งแวมไพร์ ที่ร่างกายมีแผลเป็น
ซอนอูฮยอล
อาจเป็นป้ายชี้ทางสำคัญ ในการไขโจทย์ที่ผมมีมายาวนานก็ได้ครับ
เพิ่งกลับมาเหรอ
อันนี้
คุณซอนอูฮยอลทำเหรอคะ
ฉันอยากให้เธอได้เห็น
ว่าต้นไม้ที่เหี่ยวเฉาแบบนี้
มีดอกบานสะพรั่งได้ฉันใด
เธอเองก็สามารถรักใครสักคน
และสามารถรับความรักได้เช่นกัน
คุณพอจะบอกฉันได้ไหมคะ
วิธีที่คุณซอนอูฮยอลจะกลายเป็นมนุษย์
ขนาดต้นไม้ตายยังออกดอกได้เลย
แล้วทำไมแวมไพร์ จะกลายเป็นมนุษย์ไม่ได้ล่ะคะ
ถ้ามีก็ช่วยบอกทีนะคะ
ฉันจะช่วยเองค่ะ
ช่วยรักที
(ขอบคุณนักแสดงรับเชิญพิเศษ คุณพัคอินฮวาน และคุณชเวแดชอล)
(จังหวะหัวใจ)
ต้องทำยังไง เลือดถึงจะเปี่ยมไปด้วยความรักล่ะคะ
มันคือกำแพงครับ กำแพงเหล็ก
รุ่นพี่โดชิกเหรอคะ
เหมือนจะไม่ได้สิ้นหวังซะทีเดียว
รุ่นพี่ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ
การมีคนมาห่วงใย มันรู้สึกแบบนี้เองสินะ
ฉันรู้สึกเหมือนได้เห็นตัวเอง ในอดีตอันไกลโพ้น
พอจะนึกอะไรออกบ้างไหม
ฉันชอบคฤหาสน์หลังนี้ค่ะ
ชีวิตฉันสนุกขึ้นเยอะเลยค่ะ
การที่คุณซอนอูฮยอลอาศัยอยู่กับอินแฮ ทำให้ผมหงุดหงิดและไม่สบายใจครับ
หมายถึงขอให้คุณ ออกไปจากอิลมยอนชิกครับ
คำบรรยายโดย: ณัฐิญา น่วมถนอม