movie info: MKV 1280x534 23.976fps 687.8 MB /SubEdit b.4072 (http://subedit.com.pl)/
<> www. kinomania. org
{Y:b}HOBBIT
{y:i}Drogi Frodo...
{y:i}Spytałeś kiedyś, czy opowiedziałem ci {y:i}wszystko o swoich przygodach.
{y:i}Choć to, co powiedziałem, {y:i}było prawdą,
{y:i}poznałeś tylko jej część.
{y:i}Zestarzałem się, Frodo.
{y:i}Już nie jestem tym samym {y:i}hobbitem, co kiedyś.
{y:i}Czas, byś dowiedział się, {y:i}co tak naprawdę się wydarzyło.
{y:i}Ta historia zaczęła się {y:i}dawno temu,
{y:i}daleko na wschodzie,
{y:i}w krainie, jakich nie ma już {y:i}dziś na świecie.
{y:i}W mieście Dal,
{y:i}gdzie był sławny targ,
{y:i}obfitujący we wszelkie dobrodziejstwa.
{y:i}Sielski i dostatni.
{y:i}Dal leżała u stóp
{y:i}najświetniejszego {y:i}królestwa Śródziemia,
{y:i}Ereboru.
{y:i}Władał nim Thror, Król pod Górą,
{y:i}najpotężniejszy z krasnoludów.
{y:i}Rządził pewną ręką, {y:i}w głębokim przekonaniu,
{y:i}że schedę przejmą po nim
{y:i}jego syn i wnuk.
{y:i}Och, Frodo,
{y:i}Erebor wydrążono głęboko {y:i}we wnętrzu góry.
{y:i}O pięknie tej twierdzy {y:i}krążyły legendy.
{y:i}Jej bogactwo kryło się {y:i}w głębi ziemi.
{y:i}Kamienie szlachetne, {y:i}wydzierane skałom,
{y:i}oraz żyły złota,
{y:i}spływające po skale, {y:i}niczym rzeka.
{y:i}Krasnoludy mają niebywałą zdolność {y:i}wyrabiania pięknych przedmiotów,
{y:i}z diamentów, szmaragdów, {y:i}rubinów i szafirów.
{y:i}Zaś w najgłębszych czeluściach {y:i}odkryto najcenniejszy skarb...
{y:i}Serce Góry.
{y:i}Arcyklejnot.
{y:i}Thror nazwał go klejnotem króla.
{y:i}Uznał to za znak {y:i}boskiego namaszczenia jego rządów.
{y:i}Wszyscy składali mu hołd,
{y:i}nawet Thranduil, wielki król elfów.
{Y:i}W miarę jak krasnoludzki skarbiec się bogacił,
{y:i}uszczuplały się zasoby dobrej woli.
{Y:i}Nikt nie wie, kiedy dokładnie nastał rozłam.
{Y:i}Elfowie mówią, że krasnoludy przywłaszczyły sobie ich skarb.
{y:i}Krasnoludy twierdzą co innego.
{Y:i}Że elficki król odmówił im należnego lenna.
{Y:i}Żal serce ściska, gdy prastare przymierza zostają zerwane.
{y:i}Zacierają się przyjaźnie między ludami.
I z powodu czego?
{y:i}Następowały ponure dni {y:i}i niespokojne noce.
{y:i}Thror coraz bardziej {y:i}pożądał złota.
{y:i}Jego umysł zaczęła trawić choroba.
{y:i}Zrodziła się w umyśle,
{y:i}a rozwój choroby zapowiada...
{y:i}nadejście zła.
{y:i}Najpierw usłyszeli huk, {y:i}podobny do ryku huraganu.
{y:i}Sosny na zboczach góry pękały {y:i}pod naporem gorącego, suchego wichru.
Balinie, podnieś alarm!
Zdejmij straże, natychmiast!
Cóż to?
Smok.
Smok!
{y:i}Był to ognisty smok z północy.
{y:i}Smaug.
{y:i}Tego dnia Dal została {y:i}bestialsko zniszczona.
{y:i}Smauga nie obchodziło miasto.
{y:i}Pragnął innej zdobyczy.
{y:i}Smoki przejawiają nieposkromioną {y:i}i mroczną żądzę złota.
Nie!
{y:i}Erebor został zdobyty.
{y:i}Smok będzie strzegł {y:i}swego łupu, póki żyje.
Ratuj się, kto może!
Pomóżcie!
{y:i}Thranduil nie zamierzał narażać {y:i}swoich zastępów w starciu ze smokiem.
{y:i}Tego dnia elfowie {y:i}nie przyszli z pomocą,
{y:i}ani żadnego następnego.
{y:i}Pozbawieni ojczyzny, krasnoludowie {y:i}z Samotnej Góry
{y:i}tułali się wśród pustkowi.
{y:i}Niegdyś potężny lud upadł nisko.
{y:i}Młody krasnoludzki książę {y:i}podejmował się każdej pracy,
{y:i}lecz często wracał myślami {y:i}do zasnutego dymem księżyca,
{y:i}ponad ruinami miasta, {y:i}do drzew płonących niczym pochodnie
{y:i}i smoka ziejącego ogniem, {y:i}obracającego w proch jego dom.
{y:i}Nigdy nie wybaczył {y:i}i nigdy nie zapomniał.
{y:i}Daleko w innym zakątku świata
{y:i}smoki były stworami z bajek.
Do góry!
{Y:i}Lub czarodziejską sztuczką z okazji przesilenia letniego.
{y:i}Nie groźniejszą od wróżkowego pyłku.
Bilbo!
{y:i}Tu oto, drogi Frodo, {y:i}pojawiam się ja.
Bilbo!
{y:i}Tak zaczęła się nietuzinkowa przyjaźń,
{y:i}która trwała przez całe życie.
{y:i}Nie tak jednak zaczęła się moja opowieść.
{y:i}Zaczęła się ona tam, {y:i}gdzie można się spodziewać...
{y:i}"W pewnej norze w ziemi {y:i}mieszkał sobie hobbit.
{y:i}Nie obskurnej, {y:i}brudnej, wilgotnej norze,
{y:i}pełnej robactwa i smrodu.
{y:i}Była to nora hobbita, {y:i}a to oznacza...
{y:i}pyszne jedzenie, {y:i}ogień w kominku
{y:i}i wszelakie wygody domu".
Dziękuję.
Co to?
"To" moje. Trzymaj łapska przy sobie!
Jeszcze niegotowe.
Do czego?
Do czytania.
- Cóż to, u licha? - Odpowiedzi na zaproszenia.
Wielkie nieba!
- To dzisiaj? - Wszyscy potwierdzili.
Oprócz Bagginsów z Sackville. Domagają się osobistego zaproszenia.
Doprawdy?
- Po moim trupie. - Na to skłonni byliby przystać.
Myślą, że masz tunel pełen złota.
Jedną szkatułkę, ledwie wypełnioną.
Zresztą nadal zalatuje trollem.
Co ty wyrabiasz?
Środki ostrożności.
- Raz już przyłapałem ją, jak czmychała ze srebrami. - Kogo?
Lobelię Sackville-Baggins.
Wszystkie łyżki poupychała w kieszeniach. Okropne babsko!
Miej na nią oko, gdy ja...
Gdy ty... co?
Nic takiego.
Ludzie martwią się o ciebie.
- Uważają, że robisz się dziwny. - Dziwny?
- Nietowarzyski. - Ja? Absurd!
Bądź tak miły i umieść to przy wejściu.
ZAKAZ WSTĘPU nie dotyczy spraw przyjęcia
Myślisz, że się zjawi?
- Kto? - Gandalf.
Nie przepuściłby okazji do zaprezentowania swoich fajerwerków.
Da niezły pokaz. Przekonasz się.
- Wiem. Lecę. - Dokąd?
Do wschodniego lasu. Zrobię mu niespodziankę.
To biegnij. Nie możesz się spóźnić.
{y:i}Nie znosi spóźnialskich.
{y:i}Nie żebym ja taki był.
{y:i}Swego czasu zawsze byłem punktualny.
{y:i}Byłem niezwykle sumienny.
{y:i}I nigdy nie przydarzało mi się...
{y:i}nic nieoczekiwanego.
{y:b}NIEOCZEKIWANA PODRÓŻ
60 LAT WCZEŚNIEJ...
- Dzień dobry! - Co chcesz przez to powiedzieć?
Życzysz mi dobrego dnia, czy wmawiasz, że taki jest?
Może dobrze się czujesz tego konkretnego dnia,
albo uważasz, że dziś należy być dobrym?
Chyba wszystko naraz.
- Pomóc w czymś? - To się dopiero okaże.
Szukam towarzysza do wspólnej przygody.
Przygody?
Wątpię, by ktoś tu był zainteresowany przygodami.
Są nieprzyjemne, niepokojące i pozbawione wygód.
Można się przez nie spóźnić na kolację.
Miłego dnia!
I pomyśleć, że doczekałem "miłego dnia" od syna Belladonny Tuk.
Jakbym był obwoźnym handlarzem guzików!
Co proszę?
Zmieniłeś się, choć nie całkiem na lepsze, Bilbo Bagginsie.
Czy my się znamy?
Znasz moje imię, choć nie pamiętasz, do kogo należy.
Jestem Gandalf, a Gandalf to...
...ja.
Gandalf, wędrowny czarodziej, który puszczał cudne fajerwerki
u starego Tuka podczas przesilenia letniego.
Nie wiedziałem, że jeszcze się tym parasz.
A czymże innym?
Rad jestem, że coś na mój temat pamiętasz.
Choćby tylko fajerwerki.
Postanowione zatem. Dobrze ci to zrobi.
A mnie czeka zabawa. Przekażę pozostałym.
Co? Nie, nie. Chwila!
Nie życzymy sobie żadnych przygód. Dziękuję bardzo, nie dzisiaj, nie...
Proponuję spróbować za Wzgórzem albo po drugiej stronie Wody.
Miłego dnia!
Dobry!
Dwanaście, miłego dnia.
Witam, panie Bilbo.
Spójrz na bulwy, jakie jędrne.
- Prosto z Zachodniej Ćwiartki. - Piękne, panie Worrywort.
Widział pan może czarodzieja?
Wysokiego?
Z długą siwą brodą?
I szpiczastym kapeluszem?
Nie widziałem.
Dwalin, do usług.
Bilbo... Baggins.
Nawzajem.
Czy my się znamy?
Nie.
Którędy, chłopcze? To tutaj?
Co takiego?
Wieczerza!
Mówił, że będzie strawa, w obfitości.
Tak mówił? Ale kto?
Dobre. Jest więcej?
Proszę? Ach, najpewniej.
Proszę się częstować.
Prawdę mówiąc, nie spodziewałem się gości.
Ktoś dzwoni.
Balin, do usług.
- Dobry wieczór. - Zaiste.
Choć zbiera się na deszcz.
Spóźniłem się?
Na co?
Tuś mi, bracie!
Na mą brodę, skurczyłeś się od ostatniego spotkania.
Poszerzyłem, nie skurczyłem.
Za to dowcip mam cięty za dwóch.
Przepraszam, nie chcę przeszkadzać,
ale panowie, zdaje się, pomylili adres.
Nie żebym nie lubił gości.
Lubię, jak każdy hobbit.
Ale wolałbym ich znać, nim przyjdą z wizytą.
- Co to? - Myślałem, że ser.
- Ale jest niebieski. - Spleśniały.
Nie mam zielonego pojęcia...
Nie chcę zabrzmieć obcesowo, ale muszę to powiedzieć.
Raczcie wybaczyć...
Wybaczamy.
Napełniaj kielichy, co tak stoisz?
- Fili. - I Kili, do usług.
Zapewne pan Baggins?
Nie ma wstępu, pomyłka.
- Odwołali? - Nikt nas nie uprzedził.
- Nic nie odwołali. - Doskonale.
Ostrożnie z tym, świeżo naostrzone.
Miłe mieszkanko!
- Sam je zbudowałeś? - Jest w naszej rodzinie od lat.
To skrzynia posagowa mamy, mógłby pan przestać?
Fili, Kili, chodźcie pomóc.
Panie Dwalinie!
Wyniesiemy to, bo inni się nie zmieszczą.
Inni?! Ilu jeszcze?
Nikogo nie ma w domu!
Idźcie plądrować spiżarnię, komu innemu.
W mojej jadalni jest aż nadto krasnoludów.
Jeśli ktoś sądzi, że to śmieszne, powiem jedno:
To żart w nader złym guście!
Gandalf!
{y:i}- To mój talerz! {y:i}- Mój!
Mój kurczak.
Moje wino!
Odniósł ranę.
Toporem w głowę?
Poległ? Nie, tylko między uszy.
Nogi ma sprawne.
Proszę to odłożyć.
Nie konfitury.
Przepraszam.
Lekka przesada.
- Podać nożyk do sera? - Po co? Połknie gomółkę naraz.
Nie, to antyk po dziadku. Proszę go odstawić.
Przepraszam, panie Gandalfie.
- Skusi się pan na filiżankę rumianku? - Dziękuję, wolę winko.
Fili i Kili...
Oin, Gloin...
Dwalin, Balin, Bifur, Bofur, Bombur,
- Dori, Nori... - Ja to wezmę, dziękuję.
Ori!
Święta racja, Bifurze.
Jednego nadal brakuje.
Spóźnia się. Był na północy, spotkać się z naszymi krewnymi.
Panie Gandalfie, kieliszek czerwonego, wedle życzenia.
Ma owocowy bukiet.
Zdrowie!
Łap!
Komu piwa?
- Napij się. - Proszę.
Do dna!
Przepraszam, to koronkowa serweta, nie chusteczka.
- Pełno w niej dziur. - Tak ma być.
- Klockowa robota. - Uwielbiam klocki.
Mam już tego dość!
Mój drogi Bilbo, co się stało?
Jeszcze pytasz?
Osaczyły mnie krasnoludy.
Wesoła kompania.
- Przywykniesz do nich. - Nie chcę przywykać.
Panoszą się po kuchni, depczą dywany.
Ogołocili kredensy.
Że nie wspomnę o łazience. Ostały się tylko rury.
Co oni robią w moim domu?
Przepraszam, że przeszkadzam.
Co mam zrobić z talerzem?
Pokaż no!
Ostrożnie, to stuletnia zastawa po mamie.
- Tak nie wolno, sztućce się wygną. - Słyszeliście, chłopcy?
Boi się, że stępimy noże.
{y:i}Tępić noże, giąć łyżeczki!
{y:i}Rozbić gąsior, korek w ogień!
{y:i}Tłuc kieliszki i miseczki!
{y:i}Bilbo łapie się za głowę
{y:i}Drzeć obrusy, tłuścić plamy!
{y:i}Mleko chlust na próg spiżarki!
{y:i}Kości rzucić na dywany
{y:i}Drzwi spryskane winem z czarki!
{y:i}Bęc skorupy w garnek mały;
{y:i}Na proch utrzeć, dobrodzieje;
{y:i}Jaki talerz jeszcze cały,
{y:i}toczyć go aż po wierzeje!
{y:i}Bilba zaraz krew zaleje!
Przyszedł.
Gandalfie!
Mówiłeś, że łatwo znaleźć to miejsce.
Dwa razy pobłądziłem.
Nie znalazłbym go, gdyby nie znak na drzwiach.
Nie ma żadnego znaku. Dopiero co było malowane.
Jest, sam go tam umieściłem.
Bilbo Baggins. Pozwól, że ci przedstawię przywódcę naszej kompanii,
Thorina Dębową Tarczę.
A więc to ten hobbit?
Zna się pan na wojaczce, panie Baggins?
Woli pan topór czy miecz?
Nieźle miotam kasztanami, jeśli musi pan wiedzieć,
choć nie wiem, czemu to pana interesuje.
Tak sądziłem. To sklepikarz, a nie włamywacz.
Co wynikło ze spotkania w Ered Luin?
- Wszyscy się stawili? - Byli wysłannicy z siedmiu królestw.
Co rzekli krasnoludowie z Żelaznych Wzgórz?
Są z nami?
Nie przybędą.
Mówią, że to nasza wyprawa,
i niczyja inna.
Wybieracie się na wyprawę?
Bilbo, miły druhu,
rozjaśnij tu nieco.
Daleko na wschodzie, za górami, za rzekami,
za lasami i pustkowiami,
wznosi się pojedynczy szczyt.
Samotna Góra.
Oin odczytał znaki, a mówią one,
- że nadszedł czas. - Widziano kruki, wracające na górę,
zgodnie z przepowiednią.
"Gdy dawne ptaki wrócą na Erebor,
zakończy się czas panowania bestii".
Jakiej bestii?
Smauga Groźnego, największej zarazy naszej ery.
Plujący ogniem.
Zęby jak brzytwy, szpony jak harpuny,
- amator metali szlachetnych. - Tak, wiem, co znaczy smok.
Ja się nie boję. Idę. Dam mu posmakować żelaza krasnoludów.
To byłoby trudne zadanie dla całej armii.
A nas jest trzynastu.
I to nie trzynastu najlepszych.
Nie najbystrzejszych.
Hola, kogo zwiesz niedojdą?
Może i jest nas niewielu.
Ale jesteśmy wojownikami. Walczymy wszyscy do ostatniego.
Mamy w szeregach czarodzieja.
Gandalf zgładziłby i sto smoków.
- Nie powiedziałbym. - A ile?
- Proszę? - Ile smoków zgładziłeś?
Podaj liczbę.
Proszę.
Spokój!
Skoro my odczytaliśmy znaki, myślicie, że inni nie?
Szerzą się pogłoski.
Smauga od 60 lat nie widziano na oczy.
Niejeden łypie okiem w kierunku góry,
ważąc ryzyko.
Być może spuścizna naszego ludu leży niechroniona.
Mamy czekać, aż inni zagarną to, co nam się należy?
Czy też odzyskamy Erebor?
Zapominacie, że brama jest zasklepiona.
Do wnętrza góry nie ma jak wejść.
To nie do końca prawda, drogi Balinie.
Skąd to masz?
Dostałem od twego ojca, Thraina, na przechowanie.
Teraz jest twój.
Jeśli jest klucz, to muszą być drzwi.
Te runy mówią o ukrytym przejściu do niższych sal.
Jest inne wejście.
O ile je znajdziemy, bo jest niewidzialne.
Odpowiedź jest na tej mapie.
Ja nie umiem jej znaleźć,
ale są w Śródziemiu tacy, którzy mogą.
Misja, o której zamyślam, wymaga wielkiej ostrożności,
i nie mniejszej odwagi.
Jeśli będziecie baczni i sprytni, może się powieść.
Do tego przyda się włamywacz.
Musiałby być nie lada fachowcem.
Jesteś nim?
- Czym? - Przyznał, że jest fachowcem.
Ja? Nie.
Nie jestem włamywaczem.
W życiu niczego nie ukradłem.
Muszę się zgodzić z panem Bagginsem.
Żaden z niego włamywacz.
Dzikie ostępy to nie miejsce dla kogoś, kto nie potrafi chronić własnej skóry.
Jeśli mówię, że pan Baggins jest włamywaczem, to znaczy, że jest.
Hobbity mają lekki chód.
Przejdą niepostrzeżenie koło kogo zechcą.
O ile smok dobrze zna zapach krasnoludów,
woń hobbita jest mu nieznana, co daje nam znaczną przewagę.
Prosiłeś, bym znalazł wam czternastego.
A ja wybrałem pana Bagginsa.
Stać go na więcej, niż by się zdawało.
I ma do zaoferowania więcej niż wszyscy sądzicie,
włącznie z nim samym.
Musicie mi zaufać.
Dobrze.
- Zrobimy, jak chcesz. - Nie!
Daj mu umowę.
To standardowe warunki rozliczeń,
czasu wykonania, wynagrodzenia, kosztów pogrzebu, itd.
Pogrzebu?
Nie gwarantuję mu bezpieczeństwa.
Rozumiem.
Nie będę odpowiedzialny za jego los.
Zgoda.
"Przychód z udziału w wysokości nie większej niż jedna czternasta ewentualnych zysków..."
Uczciwie. "Kompania nie odpowiada za odniesione obrażenia i rany, w tym
okaleczenie, wypatroszenie...
zwęglenie?
Jak smok zionie, mięso samo odłazi od kości.
W porządku, chłopcze?
- Źle się poczułem. - Wyobraź sobie piec ze skrzydłami.
Muszę zaczerpnąć powietrza.
Rozbłysk światła, ostry ból i puff!
Zostanie z ciebie kupka popiołu.
Nie.
Bardzo pomogłeś, Bofurze.
Nic mi nie będzie. Posiedzę sobie w spokoju.
Zbyt długo już siedzisz w spokoju.
Od kiedy to koronkowe serwety i porcelana są dla ciebie takie ważne?
Pamiętam cię jako chłopca, który biegał po lesie, szukając elfów.
Wracałeś do domu po zmroku, cały w błocie, igliwiu i robaczkach.
Oddałbyś wszystko za możność wyprawy poza granice Shire'u.
Świat nie mieści się w książkach i atlasach.
- Jest tam. - Nie mogę ot tak wyruszyć w nieznane.
Jestem Bagginsem z Bag End.
Jest w tobie i krew Tuków.
Wiesz, że twój praprastryj, Bullroarer Tuk,
był tak wielki, że jeździł na prawdziwym koniu?
To prawda.
W bitwie na Zielonych Polach dokonał szarży na gobliny
i jednym ciosem pałki oddzielił głowę króla goblinów od tułowia
tak, że poszybowała na sto kroków i wpadła do króliczej nory.
Wygrał bitwę i wynalazł zarazem grę w golfa.
Wymyśliłeś to na poczekaniu.
Wszystkie dobre historie zasługują na nieco ubarwienia.
Sam będziesz miał co opowiadać, gdy wrócisz.
Możesz obiecać, że wrócę?
Nie.
A nawet, jeśli wrócisz, nie będziesz taki sam.
Tak myślałem.
Wybacz, Gandalfie, nie mogę tego podpisać.
Wybrałeś niewłaściwego hobbita.
Chyba straciliśmy włamywacza.
Może tak będzie lepiej.
Marne są nasze szanse.
W końcu, co z nas za kompania?
Złożona z kupców, górników,
druciarzy i zabawkarzy.
Nie na miarę legend.
Są wśród nas i wojownicy.
Starzy.
Wolę tych krasnoludów niż armię z Żelaznych Wzgórz.
Oni odpowiedzieli na me wezwanie.
Lojalność, honor, chęć walki...
Nie mogę prosić o więcej.
Nie musisz tego robić. Masz wybór.
Zachowałeś się honorowo wobec ludu.
Zapewniłeś nam nowe życie w Górach Błękitnych.
W pokoju i dostatku.
Warte więcej niż złoto Ereboru.
Ten klucz miał mój dziadek i ojciec.
Teraz dostał się mnie.
Oni marzyli o odzyskaniu ojczystej ziemi.
Nie mam wyboru, Balinie.
Nie ja.
Zatem pójdziemy za tobą.
Musi się nam udać.
{y:i}Daleko za chłód Mglistych Gór
{y:i}W głąb lochów i jaskiń dziur
{y:i}Musimy ruszyć, nim wstanie świt
{y:i}Odnaleźć złoty kruszec swój
{y:i}Sosen szum huczał znad skał
{y:i}Wicher po nocach gorzko łkał
{y:i}Czerwony żar niósł się hen w dal
{y:i}Koronami drzew płonęły zbocza
Halo?!
PODPISAŁ, POŚWIADCZYŁ: WŁAMYWACZ:
- Dokąd to, panie Bilbo? - Jestem spóźniony.
- Na co? - Przygoda czeka!
Zaczekajcie!
Czekajcie!
Podpisałem.
Wszystko jak należy.
Witamy, panie Baggins,
w kompanii Thorina Dębowej Tarczy.
- Dajcie mu kuca. - Nie trzeba.
Dotrzymam wam tempa pieszo. Mam za sobą wiele wycieczek.
Raz dotarłem aż do Frogmore.
Płać, Dori.
O co chodzi?
Robili zakłady, czy się pojawisz.
Większość obstawiała, że nie.
- A ty? - Cóż...
Ani przez chwilę nie wątpiłem, przyjacielu.
Mam uczulenie na końską sierść.
Zatrzymać się!
- Musimy zawrócić. - Co się stało?
Zapomniałem chusteczki.
Skorzystaj z tego.
Ruszamy.
{y:i}Będziesz musiał obchodzić się {y:i}bez chusteczek i tym podobnych
{y:i}nim wyprawa dobiegnie końca.
{y:i}Urodziłeś się wśród {y:i}wzgórz i rzek Shire'u.
{y:i}Dom zostawiłeś w tyle.
{y:i}Teraz ruszasz w świat.
Dobra kobyłka.
To nasz sekret, nikomu ani słowa.
Co to było?
Orkowie.
Kto?
Podrzynacze gardeł. Będzie ich tam mnóstwo.
Pełno ich na nizinach.
Atakują o brzasku, gdy wszyscy śpią.
Szybko i bezgłośnie, ale brutalnie.
Bawi was to?
Uważacie, że to powód do żartów?
Wcale nie.
Oczywiście. Niewiele w życiu widzieliście.
Wybaczcie mu.
Thorin nie bez powodu nienawidzi orków.
Po ataku smoka na Samotną Górę,
król Thror starał się odzyskać pradawne królestwo Morii.
{y:i}Ale ubiegł go wróg.
{y:i}Morię zagarnęli bezlitośni orkowie,
{y:i}dowodzeni przez {y:i}najokrutniejszego z nich,
{y:i}Azoga Bezczeszczyciela.
{y:i}Olbrzym ten poprzysiągł,
że zniszczy ród Durina.
A zaczął od...
ścięcia króla.
Nie!
Thrain, ojciec Thorina, oszalał z rozpaczy.
Zaginął, pojmany lub zabity. Nie poznaliśmy prawdy.
Pozbawieni przywódcy,
{y:i}czekaliśmy {y:i}na pewną śmierć.
Wtedy go ujrzałem.
Młodego księcia naprzeciw Bladego Orka.
{y:i}Stanął do nierównej walki {y:i}z potwornym wrogiem.
Pozbawiony zbroi, skryty za dębowym pniem.
{y:i}Azog zrozumiał tego dnia,
że ród Durina nie wygaśnie tak łatwo.
{y:i}Odzyskaliśmy wiarę {y:i}i uderzyliśmy na nich.
{y:i}Nasz wróg poległ.
Lecz potem nie nastała uczta.
{y:i}Nie zabrzmiała pieśń.
{y:i}Bo w sercach panowała żałoba {y:i}po niezliczonych poległych.
{y:i}Przeżyła garstka.
{y:i}Wtedy zrozumiałem,
{y:i}że oto jest jedyny, {y:i}za którym skoczę w ogień.
Jedyny...
godny korony.
A Blady Ork?
Co z nim?
Powrócił do jamy, z której wypełzł.
Dawno temu zdechł od ran.
Przekaż naszemu panu...
że znaleźliśmy przeklęte krasnoludy!
Panie Gandalfie?
Poradzi pan coś na ten potop?
To tylko deszcz, mości krasnoludzie.
Ustanie, gdy będzie miał dość.
Do panowania nad aurą znajdź innego czarodzieja.
- Są inni? - Kto?
- Czarodzieje. - Jest nas pięciu.
Najpotężniejszy jest Saruman Biały,
następnie dwaj Niebiescy.
Zapomniałem ich imion.
A piąty?
To Radagast Bury.
Wielki czarodziej, czy raczej przypomina ciebie?
Myślę, że jest swego rodzaju wielki.
Łagodna dusza, woli towarzystwo zwierząt.
Bacznym okiem strzeże leśnych krain na wschodzie
{y:i}przed wszelkim lichem, które chce {y:i}znaleźć przyczółek na tym świecie.
Niedobrze. Bardzo niedobrze.
Sebastianie!
Wielkie nieba!
Dajcie mu odsapnąć!
Nie rozumiem, czemu to nie pomaga.
Czyżby to sprawka czarów?
Czarna magia.
A jednak tak.
Czarna i potężna magia.
Skąd biorą się te obrzydliwe stwory?
Stara twierdza?
Prowadź.
Zostaniemy tu na noc.
Fili, Kili. Nie spuszczajcie z oka kuców.
Mieszkał tu farmer z rodziną.
Oin, Gloin. Rozpalcie ogień.
Rozważniej byłoby iść dalej.
Aż do Ukrytej Doliny.
Mówiłem ci już, że nie zbliżę się tam.
Czemuż to?
Elfowie wspomogą nas strawą, schronieniem i radą.
Obejdziemy się bez ich rad.
Nie umiemy odczytać mapy. Lord Elrond może pomóc.
Pomóc?
Gdy smok napadł na Erebor, jak elfy nam pomogły?
Orki plądrowały Morię, bezczeszcząc święte domy.
Elfy się tylko przyglądały.
Mam prosić o pomoc zdrajców mego dziada i ojca?
Nie jesteś żadnym z nich.
Nie po to dałem ci mapę i klucz, byś jątrzył zaszłe rany.
Pierwsze słyszę, by były twoje.
W porządku? Gandalfie, dokąd idziesz?
Przebywać w jedynym rozsądnym towarzystwie w okolicy.
- A któż to? - Ja sam!
Dosyć mam krasnoludów na dzisiaj.
Ruszaj się, Bomburze. Jesteśmy głodni.
Nie wróci już?
Długo już go nie ma.
- Kogo? - Gandalfa.
To czarodziej. Robi, co chce.
Masz, zanieś to chłopakom.
Tobie już wystarczy!
- Co się stało? - Mieliśmy pilnować kuców.
Tylko napotkaliśmy mały problem.
Było ich szesnaście.
Teraz jest czternaście.
Bessie i Bungo zaginęły.
To niedobrze.
A nawet bardzo niedobrze.
- Powiemy Thorinowi? - Nie, po co go martwić?
Jako nadworny włamywacz, może ty nam pomożesz?
Cóż...
- Coś dużego powyrywało drzewa. - To samo myśleliśmy.
Coś bardzo dużego i zapewne dość niebezpiecznego.
Światło.
Tam.
Schylcie się.
Co to?
Trolle.
Ma Myrtle i Mindy.
Powinniśmy coś zrobić, bo je zjedzą.
Tak. Ty powinieneś.
Trolle są powolne i głupie. Kogoś tak małego nie zobaczą.
Nic ci nie grozi. Będziemy tuż za tobą.
W razie kłopotów zahucz
dwa razy jak płomykówka i raz jak puszczyk.
Dwa razy jak płomykówka i raz...
Czy to aby dobry pomysł?
Wczoraj baranina, dzisiaj baranina
i niech mnie szlag, jeśli jutro nie zanosi się na baraninę.
Nie narzekaj. To nie owce.
Tylko koniki.
Nigdy nie lubiłem koni. Za chude.
Lepsze to niż stary farmer. Sama skóra i kości.
Do tej pory wydłubuję go spomiędzy zębów.
Wybornie. Gil.
- Wzmocni smak. - Mam tego więcej.
Ani się waż!
Siadaj.
Wypatrosz je chociaż. Nie lubię flaków.
Siadaj, mówię!
Jemy te konie, czy nie?
Stul jadaczkę. Zjesz, co ci dam.
Jaki tam z ciebie kucharz. Wszystko smakuje tak samo.
Wszystko smakuje jak kurczak.
Poza kurczakiem.
Byłoby miło, gdyby ktoś to docenił.
"Dziękuję bardzo, Bercie".
"Wyśmienity gulasz, Bercie". To takie trudne?
Szczypta wiewiórczych bobków.
Ejże! To mój grog.
Przepraszam.
Idealna równowaga.
Siorbnij.
Dobre, co?
To dlatego ja jestem kucharzem.
Burczy mi w brzuchu.
Muszę coś zjeść.
Mięso. Chcę mięsa.
A niech mnie!
Patrzcie, co mi wyszło z kinola!
Ma ręce, nogi i w ogóle.
Co to?
Nie wiem, ale nie podoba mi się, jak się rzuca.
Kim jesteś? Przerośniętą wiewiórką?
Jestem włamy... hobbitem.
Włamyhobbitem?
Da się toto upiec?
Możemy spróbować.
Wielkiej uczty nie będzie, jak usunąć skórę i kości.
Może w okolicy grasuje więcej włamyhobbitów.
Zrobimy z nich placek.
Jest za szybki.
Mam cię!
Jest was więcej w tej okolicy?
Nie.
- Kłamie. - Nie kłamię.
Przypiec mu pięt.
Niech kwiczy.
- Puść go! - Że co?
Powiedziałem: puść go.
- Bilbo! - Nie.
Złóżcie broń.
Albo urwiemy mu ręce.
Parzy! Parzy!
Na co nam pieczenie?
Usiądźmy na nich.
Zróbmy z nich miazgę.
Możemy ich przysmażyć i opiec w listkach szałwii?
Brzmi apetycznie.
Mniejsza z przyprawą.
Nie mamy całej nocy.
Niedługo wyjdzie słońce. Ruszajcie się!
Nie zamierzam zamienić się w kamień.
Poczekajcie!
Popełniacie straszliwy błąd.
Nie przemówisz do nich. To półgłówki.
W takim razie kim my jesteśmy?
Myślałem o tej przyprawie.
Co z nią?
Wąchaliście ich?
Bez czegoś mocniejszego nie przejdą wam przez gardło.
Co ty możesz wiedzieć o przyrządzaniu krasnoludów?
Zamknij się.
Niech włamyhobbit mówi.
Sekretem udanej potrawki z krasnoluda jest...
Tak? Mów.
- Jest... - Gadaj.
Sekretem jest...
Trzeba ich najpierw obedrzeć ze skóry.
Daj mi nóż do filetowania.
Co za bzdura!
Już nieraz jadłem ich ze skórą.
W butach i skarpetkach też.
Ma rację. Nie ma to jak krasnolud na surowo.
Świeżutki i chrupiący.
Nie, jego nie. Jest skażony.
Że co?
Ma robaki... w kiszkach.
Właściwie wszyscy je mają. Mają tasiemce.
Ja bym nie ryzykował.
- Powiedział "tasiemce"? - Nie mamy tasiemców!
Sam je masz.
Co ty wygadujesz?
Ja mam tasiemce grube jak powrozy.
Ja mam większe.
Jesteśmy robaczywi.
To co, mamy ich puścić?
Wiem, co knujesz.
Ten prypeć ma nas za głupców.
- Prypeć? - Głupców?
Świt wszystkich was pokona.
- Co za jeden? - Nie mam pojęcia.
Jego też zjemy?
Zabieraj girę!
Gdzie się podziewałeś?
- Rozglądałem się. - Czemu wróciłeś?
By sprawdzić tyły.
Wpadliście po uszy. Ale uszliście cali.
Twój włamywacz na nic się nie przydał.
Miał na tyle przytomności, by grać na czas.
Żaden z was na to nie wpadł.
Pewnie przyszli tu aż z Ettenmoors.
Od kiedy to trolle górskie zapuszczają się tak daleko na południe?
Nie było ich tu od stuleci.
Nie odkąd zła moc panowała w tych stronach.
Nie mogli chodzić za dnia.
Gdzieś tu mają jaskinię.
Co to za smród?
Trolli skarbiec.
Uważajcie, czego dotykacie.
Grzech tak to zostawić.
- Ktoś może to zabrać. - Zgadza się, Nori!
Łap za łopatę.
Tych mieczy nie wykuły trolle.
Ani ludzie.
Tylko elfowie z Gondolinu w pierwszej erze.
Nie znajdziesz lepszego oręża.
Lokata długoterminowa.
Wynośmy się stąd. Prędzej.
Bofur, Gloin, Nori!
Bilbo!
Masz. Akurat dla ciebie.
- Nie mogę. - To elfickie ostrze.
Mieni się błękitnym blaskiem w pobliżu orków i goblinów.
Nie umiem używać miecza.
Obyś nie musiał.
A jeśli, to pamiętaj,
prawdziwą odwagą jest wiedzieć, kiedy oszczędzić komuś życie,
nie odebrać.
Coś się zbliża!
Zostańcie razem.
Idziemy.
Szykuj broń.
Złodzieje, dranie, mordercy!
Radagast.
Radagast Bury.
- Co cię tu sprowadza? - Szukałem cię.
Coś jest nie tak. Potwornie.
Tak?
Chwila.
Mam to na końcu języka.
A nie, to co innego.
Patyczak.
Las choruje.
Ogarnia go mrok.
Nic nie rośnie.
Nic dobrego.
Morowe powietrze.
Najgorsze są pajęczyny.
Jak to?
Pająki.
Wielkie.
Ungolianckie pomioty.
Podążyłem za nimi.
Przybyły z Dol Guldur.
Tam nikt nie mieszka.
Mylisz się.
{y:i}Zamieszkuje ją zła moc.
{y:i}Nieznana mi wcześniej.
{y:i}To cień zamierzchłej grozy.
{y:i}Może wzywać dusze zmarłych.
{y:i}Widziałem go.
{y:i}Wynurzył się z mroku.
{y:i}Czarnoksiężnik.
W nogi!
Zaczekajcie na mnie.
- Przepraszam. - Zapalisz?
To cię odpręży.
Wypuść.
Czarnoksiężnik? Jesteś pewien?
To nie pochodzi ze świata żywych.
To wilk? Tu są wilki?
Wilki? Nie, to nie wilk.
Wargowie.
- Niedaleko jest zgraja orków. - Orków?
Komu powiedziałeś o wyprawie, poza krasnoludami?
- Nikomu. - Komu?!
Nikomu, przysięgam.
- Na Durina, co się tu dzieje? - Ktoś na was poluje.
Musimy stąd uciekać.
Nie uda nam się. Nie mamy kucyków.
Zniknęły.
Odwrócę ich uwagę.
To wargowie z Gundabadu. Dogonią cię.
A to króliki z Roscoe Bell.
Niech spróbują.
Dalej!
Łapcie mnie!
Brać go!
Idziemy.
Trzymajmy się razem.
Ori, w tył zwrot!
Szybko!
Dokąd nas prowadzisz?
Tam są przeklęte krasnoludy!
Za nimi!
Uciekajcie!
Tam są!
Tędy! Prędko!
Jest ich więcej!
Kili!
Szybko!
Otoczyli nas!
- Gdzie Gandalf? - Opuścił nas.
Ani kroku w tył!
Tędy, głupcy!
Biegiem!
Do mnie!
Prędzej!
Dziewiąty, dziesiąty...
Kili, chodź!
Elfy.
Nie widzę, dokąd prowadzi ta ścieżka.
- Idziemy tędy czy nie? - Oczywiście, że tak.
Mądra decyzja.
Gandalfie.
Co to za miejsce?
Czujesz?
Tak, coś jakby...
...magia.
Dokładnie.
Wielce potężna magia.
/Widzę światło.
Dolina Imladris.
We Wspólnej Mowie znana pod inną nazwą.
Rivendell.
Ostatni przyjazny dom na wschód od morza.
Od początku to planowałeś.
Szukać schronienia u naszego wroga.
Nie masz tu wrogów, Thorinie.
Jedyna zła wola, jaką tu znajdziesz, pochodzi od ciebie.
Myślisz, że elfy pobłogosławią naszej wyprawie?
Spróbują nas powstrzymać.
Oczywiście.
Lecz mamy pytania i szukamy odpowiedzi.
By zakończyć to powodzeniem, potrzeba taktu i szacunku.
Oraz sporej dozy wdzięku.
Toteż ja będę mówił.
Mithrandirze!
Ach, Lindir!
Słyszeliśmy, że wkroczyliście do doliny.
- Muszę porozmawiać z panem Elrondem. - Nie ma go tutaj.
Gdzie zatem jest?
Formuj szyk!
- Gandalfie! - Elrondzie!
Przyjacielu,
gdzieżeś bywał?
Polowaliśmy na grupę orków, która przybyła z południa.
Zabiliśmy wielu w pobliżu Ukrytej Przełęczy.
To niepodobne do orków, podchodzić tak blisko naszych granic.
Coś lub ktoś musiało ich tutaj zwabić.
Prawdopodobnie my.
Witaj Thorinie, synu Thráina.
Nie przypominam sobie, byśmy się poznali.
Nosisz się jak twój dziad. Znałem Throra, kiedy był Królem spod Góry.
Nic mi o tym nie wiadomo.
Co on tam bełkocze?
Czy on nas nie obraża?!
Gloinie, zaproszono was na ucztę.
Chodźmy więc napełnić brzuchy.
Spróbuj. Chociaż kęs.
Nie lubię zieleniny.
A gdzie mięso?
Mają chociaż chrupki?
Dziękujemy za zaproszenie. Żałuję, że nie jestem stosownie ubrany.
A kiedykolwiek byłeś?
Niezbyt gustuję w elfkach. Za chude.
Wystające kości policzkowe i mleczna cera.
Za mało zarostu.
Choć ta jest niczego sobie.
To nie elfka.
Śmieszne.
To Orkrist.
Pogromca goblinów.
Sławne ostrze. Wykute przez Elfów Wysokiego Rodu.
Moich krewnych.
Niech ci dobrze służy.
A to Glamdring.
Młot na wroga.
Miecz króla Gondolinu.
Pochodzi z czasów wielkich wojen...
Daruj sobie.
Miecze zdobywają miana na polach bitewnych.
Chcesz powiedzieć, że mój miecz nigdy nie widział walki?
Bo ja wiem, czy miecz.
Raczej nożyk do otwierania listów.
- Skąd je wzięliście? - Znaleźliśmy w skarbcu trolli na Wschodnim Gościńcu.
Zanim wpadliśmy w zasadzkę orków.
A co robiliście na Wschodnim Gościńcu?
Przepraszam.
Trzynastu krasnoludów
i niziołek.
Niespotykane towarzystwo, Gandalfie.
To potomkowie rodu Durina.
Szlachetni i prawi ichmościowie.
A przy tym niebywale uprzejmi.
- Wysoko cenią sztukę. - Zmieńże melodię.
Czuję się jak na pogrzebie.
- Kto umarł? - Dobra, chłopcy.
Tylko jedno pomoże.
{y:i}Wesoła karczma u podnóża {y:i}prastarego wzgórza
{Y:i}Warzyli w niej piwo ciemne tak, że aż Człek z Księżyca zlazł
{Y:i}ze swego posterunku, by skosztować tego trunku
{y:i}Stajenny miał pijaka-kota,
{y:i}który na skrzypkach brzdąkał
{Y:i}Wszystkie pieć strun zaciekle czochrał, raz zwalniał, raz przeciągał
{Y:i}Od ucha ciął na skrzypcach kocur i miałczał z całej mocy
{Y:i}Hej dylu, dylu o kroplę eliksiru
{y:i}A na to karczmarz przeciera oczy {y:i}i krzyczy, że jest trzecia w nocy
{y:i}Elfom nic do naszej wyprawy.
{y:i}Thorinie, pokaż wreszcie tę mapę.
Mam obowiązek chronić spuściznę mego ludu.
I jego tajemnice.
Ależ wy, krasnoludowie, jesteście uparci. Ta duma kiedyś cię zgubi.
Jako jeden z nielicznych w Śródziemiu potrafi odczytać tę mapę.
Pokaż ją lordowi Elrondowi!
Nie rób tego.
Erebor.
Czemu ta mapa tak was interesuje?
Zwykła ciekawość.
Jak wiesz, takie artefakty nieraz coś w sobie kryją.
Potrafisz odczytać starokrasnoludzki, prawda?
Kirth Isil.
Runy księżycowe. Oczywiście.
Nietrudno przeoczyć.
Te runy można odczytać tylko wówczas, gdy księżyc wygląda
dokładnie tak samo, jak wtedy, gdy je napisano.
Zdołasz je odczytać?
Powstały w noc letniego przesilenia,
w świetle sierpowatego księżyca blisko 200 lat temu.
Pisane wam było przybyć do Rivendell.
Los ci sprzyja, Thorinie.
Taki sam księżyc świeci nad nami dzisiejszej nocy.
"Stań przy szarym głazie, gdy drozd zanuci swą pieśń,
a zachodzące słońce w gasnącym blasku Dnia Durina
przewodnikiem będzie dla klucza".
Dzień Durina?
Pierwszy dzień nowego roku u krasnoludów.
Gdy ostatni księżyc jesieni i pierwsze słońce zimy widnieją razem na niebie.
Zła wiadomość.
Lato dobiega końca i zbliża się Dzień Durina.
Wciąż mamy czas.
- Na co? - Na znalezienie wejścia.
Musimy stać w odpowiednim miejscu i w odpowiedniej chwili.
Tylko wtedy wrota się otworzą.
Waszym celem jest więc wejście do wnętrza góry.
I co z tego?
Niektórzy uznaliby to za mało rozważne.
Co masz na myśli?
Nie jesteś jedynym strażnikiem Śródziemia.
Krasnoludy, panie...
uciekły.
Napadły nas te przeklęte elfy.
Nie chcę słuchać waszych wymówek.
Macie mi przynieść głowę króla krasnoludów.
Mieli przewagę liczebną, nie mogliśmy nic zrobić.
Ledwo sam ocalałem.
Lepiej gdybyś... zginął.
Te krasnoludzkie ścierwa wreszcie wyjdą z ukrycia.
Rozesłać wieść o nagrodzie za ich głowy!
Stronisz od swojej kompanii?
Nie tęsknią za mną.
Większość z nich sądzi, że to nie moje miejsce.
Ach tak?
Słyszałem, że hobbity są niezwykle wytrzymałe.
Naprawdę?
Oraz, że cenią sobie wygody domu.
A ja, że niemądrze jest prosić elfa o radę,
bo odpowie "nie" i tak".
Możesz zostać tutaj, jeśli jest to twym życzeniem.
Kuchnia opustoszała. Brakuje już wina.
- Jak długo jeszcze zabawią? - Na razie nie wiemy.
Bombur!
/Miałem zamiar ci o tym powiedzieć.
/Zaufaj mi, wiem, co czynię.
Na pewno? Smok śpi od 60 lat.
Co, jeśli twój plan zawiedzie
- i zbudzicie bestię? - A jeśli nam się uda?
Gdy krasnoludy odzyskają górę,
to wzmocni nasze bezpieczeństwo na wschodzie.
Ryzykowny ruch.
Ryzykownie jest nic nie robić.
Thorin jest dziedzicem Ereboru. Czego się lękasz?
Zapomniałeś?
Ten ród ma skłonność do szaleństwa.
Jego dziada opętał obłęd. Tak samo ojca.
Obiecasz, że Thorin Dębowa Tarcza nie ulegnie szaleństwu?
Takie decyzje nie zależą tylko od nas.
Nie nam zmieniać mapy Śródziemia.
Z naszą pomocą czy bez, krasnoludowie i tak pomaszerują ku górze.
Pragną odzyskać swą ojczyznę.
Thorin uważa, że przed nikim nie odpowiada.
Podobnie zresztą jak i ja.
To nie przede mną odpowiadasz.
Pani Galadrielo.
Mithrandirze.
Minął już długi czas.
Czas mnie zmienił,
ale nie panią Lorien.
Nie wiedziałem, że Elrond posłał po ciebie.
Nie on, tylko ja.
Saruman!
Nie próżnujesz ostatnio, przyjacielu.
Czy sądziłeś, Gandalfie, że twoje plany i knowania umkną mojej uwadze?
Umkną?
Robię to, co uważam za słuszne.
Smok od dawna zajmuje twoje myśli.
To prawda, pani.
Smaug nikomu nie składa lenna.
Lecz gdyby sprzymierzył się z wrogiem,
stanowiłby straszliwą broń.
Jakim wrogiem?
Wróg został pokonany.
Sauron nigdy nie odzyska pełni sił.
Nie martwi cię to, że ostatni z pierścieni krasnoludów
tak po prostu zniknął
wraz z tym, który go nosił?
Było ich siedem. Cztery stopił smoczy ogień,
dwa zabrał Sauron przed jego upadkiem w Mordorze.
Los ostatniego jest nieznany.
Pierścień z palca Thraina.
Bez pierścienia władzy
te siedem nie ma żadnej wartości dla wroga.
By władać nad pozostałymi pierścieniami
potrzeba Jedynego.
A on zaginął wieki temu.
Wody Anduiny zabrały go do morza.
Od 400 lat żyjemy w pokoju,
- ciężko zdobytym pokoju. - Czyżby?
Trolle schodzą z wyżyn.
Napadają na wsie i folwarki.
Po drodze zaatakowali nas orkowie.
To nie zwiastuje wojny.
Czemu zawsze musisz się mieszać?
Wypatrywać kłopotów tam, gdzie ich nie ma.
Niech mówi.
Zło, potężniejsze niż Smaug, podnosi łeb.
Ktoś silniejszy od niego.
Możemy to zignorować, lecz ono nas nie poniecha.
Zaręczam.
Zielony Las toczy choroba.
Mieszkańcy mówią na niego teraz Mętny Las.
I powiadają...
Co?
Nie przerywaj w takim momencie.
Co mówią leśni?
Twierdzą, że w Dol Gundur ukrył się czarnoksiężnik,
który wzywa duchy.
To absurd. Nikt na tym świecie nie posiada takiej mocy.
Ten "czarnoksiężnik" to zwykły śmiertelnik.
- Kuglarz, udający maga. - Też tak sądziłem,
- ale Radagast widział... - Radagast?
Nie wspominaj mi o Radagaście Burym.
To głupiec.
Oryginał, przyznaję.
- Przez pustelniczy tryb życia. - Raczej brak umiaru w spożywaniu grzybków.
Mącą mu umysł i żółcą zęby.
Ostrzegałem go.
Nie wypada, by jeden z Istarich błąkał się po lasach...
{y:i}Przyniosłeś coś.
{y:i}Masz to od Radagasta.
{y:i}Coś, co znalazł w Dol Guldur.
{y:i}Tak.
{y:i}Pokaż.
Cóż to?
Relikt z Mordoru.
- Ostrze Morgulu. - Wykute dla Czarnoksiężnika z Angmaru.
I wraz z nim złożone do grobu.
Gdy Angmar upadł,
ludzie z północy zabrali jego ciało wraz z dobytkiem
i ukryli wśród gór Rhudauru.
Głęboko w skalnej rozpadlinie.
W grobowcu tak ciemnym,
że światło tam nie sięgnie.
To niemożliwe.
Grobowiec opatrzono zaklęciami wielkiej mocy.
Nie da się go otworzyć.
Czy mamy dowód, że oręż ten wzięto z grobowca Angmaru?
Ja go nie mam.
Bo takowy nie istnieje.
Zastanówmy się, co wiemy.
Samotna zgraja orków odważyła się przejść za Bruinen.
Odnaleziono sztylet z minionej epoki.
A śmiertelnik, udający czarnoksiężnika,
zaszył się w ruinach twierdzy.
To jeszcze niewiele znaczy.
Bardziej martwi mnie owa krasnoludzka kompania.
Nie jestem przekonany, czy słusznie sprzyjasz ich wyprawie.
Gdyby zwrócili się do mnie, oszczędziłbym im zawodu.
Nie rozumiem, czemu mamisz ich nadzieją.
{y:i}Odchodzą.
{y:i}Tak.
{y:i}Wiedziałeś.
Mój panie, Elrondzie,
krasnoludowie odeszli.
Miejcie się na baczności.
Opuszczamy dzikie ostępy.
Balinie, znasz ten szlak. Prowadź.
Panie Baggins!
Nie oglądaj się w tył.
- Pójdziesz za nimi? - Tak.
Masz słuszność, pomagając Thorinowi Dębowej Tarczy.
Obawiam się jednak, że wyprawa ta wyzwoliła nieznane nam moce.
Trzeba rozwiązać zagadkę Ostrza Morgulu.
Coś porusza się w mrokach, z dala od naszych oczu.
Na razie się nie ujawni.
Lecz co dzień rośnie w siłę.
Musisz być ostrożny.
Mithrandirze!
Czemu niziołek?
Nie wiem.
Saruman uważa, że tylko wielka moc
zdoła trzymać w szachu wielkie zło.
Ja jestem innego zdania.
Odkryłem, że to małe rzeczy,
codzienne starania zwykłych ludzi
nie dopuszczają złego.
Proste dowody miłości i dobroci.
Czemu Bilbo Baggins?
Może dlatego, że się lękam.
A on dodaje mi odwagi.
Nie lękaj się, Mithrandirze.
Nie jesteś sam.
Gdybyś potrzebował mojej pomocy,
przybędę.
Czekajcie.
Musimy się schronić!
Uwaga!
Kryjcie się!
Trzymajcie się!
To nie zwykła nawałnica.
To jest walka!
Spójrzcie!
Niech to! Legendy są prawdziwe!
Olbrzymy!
Kamienne olbrzymy!
Schowaj się, głupcze!
Trzymajcie się!
- Co się dzieje? - Złap mnie za rękę!
Żwawo!
Skaczcie!
Nie!
Nie, Kili!
Żyją!
Gdzie jest Bilbo?
Tam!
Łapcie go!
Złap moją rękę!
Myślałem, że go straciliśmy.
Jest stracony, odkąd opuścił dom.
Nie powinno go tu być.
Nie ma tu dla niego miejsca.
Dwalinie!
Wygląda na bezpieczną, sprawdźcie na tyłach.
Górskie jaskinie rzadko są niezamieszkałe.
Pusto.
- Rozpalmy ogień! - Żadnego ognia, nie tutaj.
Prześpijcie się.
Ruszamy skoro świt.
Mieliśmy poczekać w górach, aż dołączy Gandalf.
Taki był plan.
Plan się zmienił.
Bofurze,
staniesz na warcie.
Świeży trop!
Poszli górskim szlakiem.
A ty dokąd?
Wracam do Rivendell.
Nie!
Nie ma odwrotu!
Jesteś częścią kompanii, jednym z nas.
Nie sądzę.
Thorin miał rację, nie powinno mnie tu być.
Nie jestem Tukiem, tylko Bagginsem. Co ja sobie myślałem?
- Mogłem zostać w domu. - Tęskno ci, rozumiem.
Wcale nie rozumiesz!
Nikt z was nie rozumie, jesteście krasnoludami!
Przywykliście do życia w drodze.
Nie należycie do żadnego miejsca!
Przepraszam.
Masz rację.
Nie należymy.
Życzę ci dużo szczęścia.
Naprawdę.
Co to?
Pobudka!
Wstawać!
Uwaga!
Czuję, że pieśń będzie się nieść.
{y:i}Wal, bij, szast, prast
{y:i}Ciągnij, łap, szczyp, drap
{Y:i}Baty świszczą, jeńcy piszczą
{Y:i}Niech miech dmie na piekła dnie
{y:i}W głębinach, w mieście Goblina
{Y:i}Z szustem biczyki rozwiążą języki
{Y:i}Niech miech dmie na piekła dnie
{y:i}W głębinach, w mieście Goblina
{y:i}Młoty, kleszcze, szczypce jeszcze
{Y:i}Zmiękniesz gdy glewia przebije ci trzewia
{y:i}Miażdż, gnieć, z ziemi zmieć
{y:i}Łam, rwij, szarp, drwij
{y:i}Płacz do woli, że cię boli
{Y:i}Niech miech dmie na piekła dnie
{y:i}W głębinach, w mieście Goblina
Wpada w ucho, co?
Moja kompozycja.
To nie jest pieśń,
tylko abominacja!
Abominacje.
Mutacje, dewiacje.
Wszystko znajdziecie tutaj.
Kto ośmiela się wkraczać pod bronią do mego królestwa?
Szpiedzy, złodzieje, zabójcy?
- Krasnoludy, wasza nieprawość. - Krasnoludy?
Znaleźliśmy ich we Frontowym Przedsionku.
Co tak stoicie? Przeszukać ich!
Sprawdźcie wszystkie zakamarki.
Najzłośliwszy panie, to wspólnicy elfów.
"Wykonano w Rivendell".
"Podczas drugiej ery". Szmelc.
Na pamiątkę.
Czego szukacie w tych czeluściach?
Ja się tym zajmę.
/Co to?
Żadnych sztuczek, gadaj prawdę.
Głośniej.
Twoi chłopcy zgnietli mi trąbkę.
Zaraz ci zgniotę coś jeszcze!
Jeśli chodzi o informacje, to ja je przekażę.
Byliśmy na szlaku. Nie tyle szlaku, co ścieżynie.
A nawet i nie to, bardziej dróżce.
Szliśmy sobie w każdym razie, tym szlakiem, ścieżką...
I nagle już nie szliśmy, a szkoda, bo mieliśmy dojść do Dunland.
...w zeszły wtorek.
W odwiedziny u krewnych.
Trzecia woda po kisielu ze strony matki.
Stul gębę!
Nie raczą powiedzieć, to będą skrzeczeć!
Przynieść łamacz kości!
Zacznijmy od najmłodszego!
Czekaj!
Proszę, proszę!
Wasza dostojność!
Thorin, syn Thraina syna Throra, Król spod Góry.
Zapomniałem, że nie posiadasz góry
i nie jesteś królem, czyli jesteś
tak naprawdę nikim.
Znam kogoś, kto zapłaci solidną sumkę za twoją głowę.
Samą głowę, bez ciała.
Być może wiesz, o kim mówię.
Twój dawny wróg.
Blady Ork dosiadający białego warga.
Azog Bezczeszczyciel został pokonany.
Poległ w walce przed laty.
I sądzisz, że jego plugawe dni przeminęły?
Przekaż wieści Blademu Orkowi.
Niech wie, że mam coś dla niego.
Tak.
Tak!
Gollum, gollum.
Przebrzydłe gobliny.
Lepsze to niż stare kości, skarbie. Lepsze to, niż nic.
{y:i}Same kości. Za mało mięsa.
{y:i}Cicho! Oskóruj go!
{y:i}Krain tych mróz w dłonie nam wrósł, {y:i}w stopy się wżarł
{y:i}Głazy i skały jak z kości starych, {y:i}bezmięsnych ciał
{y:i}Zimny jak trup, piersi bez tchu {y:i}dla mnie w sam raz
Popatrz, mój skarbie, jaki mięsisty kąsek.
Gollum, gollum!
Cofnij się.
Ostrzegam, nie zbliżaj się!
To jest ostrze elfów, ale on nie jest elfem.
Co to jest, skarbie? Co to jest?
Nazywam się Bilbo Baggins.
Baggins?
Cóż to Baggins, skarbie?
Jestem hobbitem z Shire'u.
Lubimy gobliny, nietoperze i ryby, ale hobbita jeszcze nie jedliśmy.
Jest mięciutki?
- I soczysty? - Stój! Ani kroku!
Użyję go, jeśli mnie zmusisz!
Nie chcę żadnych kłopotów. Rozumiesz?
Pokaż mi drogę wyjścia, a zniknę ci z oczu.
- Zabłądził? - Tak.
I chcę jak najszybciej się stąd wydostać.
Wiemy! Wiemy, którędy hobbit wyjdzie.
I to bezpiecznie, przez mrok. Cicho bądź!
- Jestem cicho. - Nie do ciebie mówiliśmy!
O tak! My przecież mówiliśmy do niego.
Nie wiem, co to za zagadki, ale...
Zagadki!
Uwielbiamy zagadki. Prawda, skarbie?
A on nie lubi? Lubi? Lubi zagadki?
Może.
Ma korzenie, lecz nie widać gdzie.
Wyżej drzew wciąż pnie się. Pnie się szpic, choć nie rośnie nic a nic.
- Góra? - Tak, tak!
Może kolejną?
Tak, zadaj skarbowi. Nie! Nie!
Wykończ go.
Gollum, gollum!
Nie. Chcę zagrać.
Zagrajmy.
Widzę, że jesteś w tym bardzo dobry.
Zagrajmy w zagadki.
Tylko ty i ja.
- Tak. Tylko my. - Właśnie.
Jeśli ja wygram...
wyprowadzisz mnie stąd.
Tak!
A jak on przegra? Co wtedy? A jak on przegra, skarbie, to się go zje.
Jeśli Baggins przegra, zjemy go w całości.
Może być.
Niech Baggins zaczyna.
Trzydzieści białych koni na czerwonej grani.
Zgrzytać, dzwonić czy kłapać to nic dla nich.
Zęby?
Zęby!
Tak, mój skarbie.
My mamy...
dziewięć.
Nasza kolej.
Łka, lecz ust nie ma.
Skrzydeł mu brak, a lata jak ptak.
Zbędne też zęby, kiedy z tej gęby
same szepty i szemry.
Czekaj chwilę.
Wiemy. Zamknij się.
Wiatr.
To oczywiście wiatr.
Bardzo dobrze, hobbicie.
Bardzo dobrze.
Pudełko bez zawiasów, zamka ani wieka,
a mimo to złoty skarb w jego środku czeka.
Pudełko... Wieko... Klucz...
- No i? - Trudne!
Poddajesz się?
Daj nam szansę.
Jej, jaj...
Jajka.
Wilgotne jajeczka w skorupkach.
Babcia uczyła jak je wyssać.
{y:i}Mamy kolejną dla ciebie.
{y:i}To coś wszystko pochłania,
{y:i}ptaki, bestie, drzewo, kwiat
{y:i}podgryza żelazo, niszczy stal,
{y:i}a kamienie przemienia w miał.
{y:i}- Co to jest? - Daj mi chwilę.
Ja ci przed chwilą dałem.
Tego nie wiem.
Będzie smaczny?
Przepyszny?
Wyśmienity?
Daj mi pomyśleć.
Utknął.
Baggins utknął.
Czas się kończy.
Czas.
Odpowiedź to:
czas.
Nie!
Jednak nie było takie trudne.
Ostatnia zagadka.
Ostatnia szansa.
Zapytaj nas.
Zapytaj nas!
Dobrze już, spokojnie.
Co ja mam w kieszeni?
To niesprawiedliwe.
Wbrew zasadom.
Zadaj nam inną.
Nie, prosiłeś o pytanie.
I to jest moje pytanie.
Co mam w kieszeni?
Trzy próby, skarbie. Dasz nam trzy strzały.
Trzy strzały, zgadzam się.
Ręce!
Źle, zgaduj dalej.
Zęby goblina, muszle, skrzydła nietoperza...
Nóż! Zamknij się!
Źle, ostatni strzał.
Sznurek, albo nic.
Dwie odpowiedzi na raz.
Obydwie błędne.
Dalej, obiecałeś pokazać mi wyjście.
Czy tak powiedzieliśmy, skarbie?
Czy my tak powiedzieliśmy...
Co ma w tej kieszeni?
Nie interesuj się.
Straciłeś szansę.
Straciliśmy?
Gdzie on jest?!
Nie...
Gdzie on jest?!
Gdzie?!
Zgubiony!
Bądźmy przeklęci!
Mój skarb się zgubił!
Co zgubiłeś?
Nie pytaj nas. Nie twoja sprawa.
Gollum, gollum!
Co on ma w swojej małej, paskudnej kieszeni?!
Ukradłeś.
Ukradłeś!
{y:i}Kości wam skruszymy, {y:i}karki poskręcamy
{y:i}Na hakach powiesimy, {y:i}do skał poprzykuwamy
{y:i}Padniecie trupem, {y:i}dla świata przepadniecie
{y:i}W podziemiach goblinów {y:i}na zawsze sczeźniecie
Znam ten miecz!
To Pogromca Goblinów!
Siekacz! Ostrze, które przecięło tysiąc gardeł.
Poćwiartować ich!
Zabić!
Zabić wszystkich.
Odciąć mu głowę.
Wznieście broń.
Walczcie!
Ten miecz to Zabijacz! Jasny jak poranek.
Za mną!
To nasze.
Nasze!
Złodziej!
Baggins!
Szybciej.
Nie zatrzymujcie się.
Pal!
Ciąć liny!
Szybciej.
Skacz.
Naprzód.
Pchać!
Myśleliście, że mi uciekniecie?
I co teraz zrobisz, czarodzieju?
Tyle wystarczy.
Mogło być gorzej.
To jakieś kpiny.
Gandalfie!
Jest ich zbyt wielu.
Tylko słońce może nas ocalić.
Już, w nogi!
Zaczekaj, mój skarbie.
Zaczekaj!
Gollum, gollum!
Baggins!
Złodziej!
Niech będzie przeklęty na zawsze.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Bifur, Bofur. Dziesięć.
Fili, Kili. Dwanaście.
I Bombur. Trzynaście.
A gdzie Bilbo?
Gdzie nasz hobbit?
Gdzie hobbit?!
Do licha z niziołkiem, teraz się zgubił?
- Był z Dorim. - Nie zrzucaj na mnie.
- Kiedy go widzieliście? - Jak się wymykał.
- Co się stało później? Mówcie! - Już ci mówię.
Skorzystał z okazji i czmychnął.
Myślał tylko o domowych pieleszach, odkąd wyszedł za drzwi.
Już go nie zobaczymy.
Jest już daleko stąd.
Nie, nie jest.
Bilbo Bagginsie!
W życiu nie cieszyłem się tak na czyjś widok.
Już cię skreśliliśmy.
- Jak minąłeś gobliny? - Właśnie, jak?
Czy to ważne? Liczy się, że jest z nami.
Dla mnie ważne.
Chcę wiedzieć...
dlaczego wróciłeś.
Wiem, że od początku we mnie wątpiłeś.
Masz rację, często myślę o Bag End.
Brakuje mi moich książek.
Krzesła i ogrodu też.
Tam jest moje miejsce. W domu.
Dlatego wróciłem.
Bo wy nie macie domu.
Odebrano go wam.
A ja pomogę wam go odzyskać.
{y:i}Dorwać ich!
{y:i}Rozerwać na strzępy!
- Wyszliśmy z deszczu. - Prosto pod rynnę.
Uciekajcie!
Na drzewa. Wszyscy!
Dalej, Bilbo. Właź.
Nadchodzą!
Azog!
{y:i}Czujecie?
{y:i}Śmierdzi strachem.
{y:i}Twój ojciec też nim śmierdział.
{y:i}Thorinie, synu Thraina.
To niemożliwe.
{y:i}Ten jest mój.
{y:i}Resztę zabić!
{y:i}Skosztujcie ich krwi!
Fili!
Panie Gandalfie!
Pomocy.
Thorin!
{y:i}Przynieś mi jego głowę.
{y:i}Zabić go.
Thorinie!
Thorinie...
Niziołek?
W porządku.
Bilbo jest cały i zdrowy.
Ty...
Co ty wyprawiasz?
Życie ci niemiłe?
Mówiłem, że jedynie będziesz nam ciężarem,
że nie przetrwasz w dziczy
i że do nas nie pasujesz.
W życiu się bardziej nie myliłem.
- Przepraszam, że w ciebie wątpiłem. - Sam bym w siebie wątpił.
Żaden ze mnie bohater, wojownik...
ani nawet włamywacz.
Czy ja dobrze widzę?
Erebor.
Samotna Góra.
Ostatnie wielkie królestwo krasnoludów Śródziemia.
Nasz dom.
Kruki!
Ptaki wracają w stronę Góry.
To, mój drogi Oinie, jest drozd.
Uznajmy to za znak.
- Dobry omen. - Zgadzam się.
Najgorsze już za nami.
<> www. kinomania. org