{y:b}COLOMBIANA
Nie wierzę.
Dlaczego?
Bo cię kocham, Fabio. Jak syna.
A ja ciebie, Don Luisie. Jak ojca.
Będzie mi ciebie brakować.
A mnie ciebie.
Dość tych sentymentów.
Ostatni drink i możemy płakać jak dwie staruszki.
Za przyszłość.
/Na zdrowie!
Z interesem wszystko gra?
/Całkowicie.
Tu jest wszystko.
- Żadnych kopii? - Musiałeś zapytać.
Będę tęsknił.
/Żegnaj, Marco.
Sprzątnij skurwiela.
/Pieprzony sukinsyn!
Co jest, szefie?
Ma mnie za debila? Odstawia jakąś szopkę.
Lepiej by już było, gdyby groził mojej rodzinie!
Mamy jakąś godzinę, żeby stąd zniknąć.
/Czekajcie tu. /Bądźcie czujni.
/Zbieramy się.
Mamy 10 minut.
- Pakuj się. - Jestem spakowana.
Cataleya.
/Posłuchaj.
W razie czego...
to jest twój paszport.
Gdy będziesz sama,
znajdź adres z tej kartki.
Pokaż ją ludziom przy bramie.
Nie rozumiem.
Nie musisz rozumieć.
Słuchaj i zapamiętaj.
/Pod tym adresem /znajdziesz wujka.
To cię będzie chronić.
Orchidea Cataleya.
Twoja babcia je hodowała.
Każdego ranka miałem je przed oczami.
Czułem je.
Dlatego nosisz to imię.
Nigdy nie zapominaj, skąd pochodzisz.
/Niech cię Bóg błogosławi.
My do Don Fabio.
Nie ma go.
Cholera.
- Jestem gotowa. /- Musimy iść.
/Szybciej!
Wracamy!
- Mówi, że nie ma go w domu. /- Czekajcie.
Już za późno. Przygotuj się.
Kocham cię.
Bardzo.
Ja ciebie też kocham, tato.
/Dziękuję.
/Działajcie.
Zmiana planów.
Cat.
Alicia.
/Nie ma czasu!
Fabio...
powinieneś wiedzieć, że nie opuścisz Don Luisa.
Możesz tylko dla niego umrzeć.
- Co ty robisz? - Don Luis kazał zabić wszystkich.
- Miało też być bez nazwisk. - Nie będzie pamiętać.
- To dziecko. - No i?
"No i"?
Co masz na myśli?
Bierz się za swoją robotę.
Pamiętasz mnie, Cataleyo?
Byłem na twoim bierzmowaniu.
Mam na imię Marco. Jestem przyjacielem twojego taty.
Znasz Don Luisa, prawda?
Jest jakby tatą twojego taty.
Więc jesteście rodziną.
Ale kiedy ktoś...
jest dobry dla ciebie,
a ty tego nie odwzajemniasz, wtedy dzieją się złe rzeczy.
Jesteś bystrą dziewczynką, więc chyba to rozumiesz?
Super.
Twój tata...
miał coś, co należy do Don Luisa.
Takie małe coś.
Wiesz, gdzie to jest?
Jeśli mi to dasz,
Don Luis będzie bardzo szczęśliwy.
I bardzo wdzięczny.
Więc daj mi tę małą rzecz...
która do niego należy.
Dasz mi ją?
Jesteś mądrą dziewczynką.
A w tym życiu...
mądre dziewczynki zawsze dostają to, czego pragną.
Więc powiedz mi, skarbie...
czego pragniesz?
Śmierci Don Luisa.
/Łapać ją!
Potrzebujemy jej żywej!
Znajdź tę sukę!
Ma być żywa.
Mam cię.
Kurde!
Proszę pana...
Twierdzisz, że coś dla nas masz?
Mogę to zobaczyć?
Zróbcie sobie przerwę na kawę.
Jim, włącz nagrywanie.
- Skąd to masz? - Od taty.
- A gdzie on jest? - Nie żyje.
- Wiesz, co to jest? - Tak.
Mój paszport.
Zbliżamy się do Miami.
Witamy w Ameryce.
Poczekam tutaj na ciebie.
Cataleya?
Witam panienkę. Dokąd się wybieramy?
Chicago? To nie jest krótka podróż.
Ile?
Dzieciaku. Czego tutaj szukasz?
Emilio.
Jakaś dziewczynka do ciebie.
/Nie interesuje mnie to.
Ma na imię Cataleya.
Cataleya.
/Wujek.
Myślałem, że nie żyjesz.
Jesteś bezpieczna.
Już dobrze. Tutaj nic ci nie grozi.
/Dziękuję, mamo.
/Dzień dobry, Cat.
Masz piękne oczy po swojej mamie.
Nie bój się.
To twój dom.
Kiedy ostatnio spałaś?
Nie wiem. Dawno temu.
Młody organizm potrzebuje snu.
Kiedy byłem w twoim wieku, spałem po 12 godzin.
Nie wiem, czy się dzięki temu rośnie, ale dodaje energii.
W czyim pokoju spałam?
Mojego syna.
Twojego kuzyna.
Gdzie on jest?
Nie żyje.
Został zabity?
Tak.
Przez kogo?
Przez nikogo, kto nadal żyje.
Masz talent.
Chcesz być artystką?
Kiedyś chciałam być Xeną.
Wojowniczą księżniczką.
Już nie chcesz?
Nie?
Chcę być zabójczynią.
Pomożesz mi?
Pewnie.
Zwykle nie przyjmujemy uczniów w środku roku szkolnego.
Ale w takich okolicznościach...
Strata rodziców w wypadku samochodowym...
Oto rzeczy, których będziesz potrzebować.
Proszę dać.
Nadal jest w szoku.
Oczywiście.
Do zobaczenia w poniedziałek, Cataleyo.
Piękne imię.
/Dziękuję.
Jak załatwimy te rzeczy, pójdziemy na polskiego hot doga.
Lubisz hot dogi?
Co tym razem?
Szkoła niczego mnie nie nauczy.
Wiesz, kim chcę zostać.
Nie chcesz mi pomóc?
Dobra, sama sobie poradzę.
Patrz.
Tego chcesz?
Mam cię nauczyć zabijać?
Nie ma sprawy.
Ale nie przeżyjesz pięciu lat.
Żeby przetrwać w tym fachu, musisz myśleć.
Pociąganie za spust to nie wszystko.
Musisz wiedzieć, jak działa świat. Jak ludzie myślą.
Musisz zgłębić psychologię.
Nie nauczę cię tego, jak nie będziesz znała podstaw.
Rozumiesz?
To jak będzie? Twój wybór.
No wybieraj.
Czego chcesz? Wybieraj.
Teraz lepiej.
Jestem.
Mamy żarełko.
Więc zasugerowałem,
żeby coś kupić, trochę urozmaicić.
- Pas do pończoch. - Nieźle.
Jesteśmy razem 14 lat.
Czasem dobrze zamiast mielonego zjeść dziczyznę.
Dokładnie.
Jezu!
Ja pierdolę.
Ręce na maskę!
Ale już!
O jejku!
- Stuknięta suka! - Przepraszam.
To nawet nie mój samochód.
- Myślisz, że to zabawne? - Nie, panie władzo!
Zaraz ci będzie bardziej do śmiechu.
Przepraszam. Ja nie piję.
Pusto.
Brak prawa jazdy, dowodu rejestracyjnego,
dowodu osobistego...
Tylko karta biblioteczna.
Panna... Valarie Phillips.
Poza tym...
jazda pod wpływem,
jazda po złej stronie drogi
i zniszczenie radiowozu.
Panno Philips.
Mogę prosić o uwagę?
Tak.
To wszystko?
A mam jeszcze coś dopisać?
Będę wymiotować.
Zabierać ją stąd!
Dajcie jej kawy, dokończymy jutro. Niech się prześpi.
Jasna cholera...
Duży krok.
I idziemy.
Rozprostuj nogi.
Dół czysty.
Mieszka w Rzymie.
Wybaczcie. Oficer Warren.
Przywieźliśmy Gennaro Rizzo.
Chwila.
Mieliście być dopiero jutro.
Nie oczekuj oczekiwanego, sierżancie.
- Świeża ta kawa? - Świeża.
Mogę?
Dzięki.
Oficer Doyle was zaprowadzi.
Super...
Nie ma jak w domu.
Pan przodem.
Będę tęsknił, Rizzio.
Zostawię to tutaj. Jakbyś w nocy zgłodniał.
Kolorowych snów.
Szykuje się bezsenna noc. Bądź czujny.
Dwa...
Jeden.
Znowu?
Doyle, sprawdź wentylację.
Ale dzisiaj.
Jezu...
Cholera.
/- Tak? - Muszę sie odlać.
- Rozpinaj koszulę. - Co?
Rozpinaj.
Kim jesteś?
Nie obsługą.
Naruszenie bezpieczeństwa.
Wchodzimy!
Otwierać!
Spójrz na mnie, Joe.
Daj broń.
Nie zrobiłem tego.
- Zabierzcie go stąd. - To nie ja. - No już!
Zgłosić to!
Odsuń się.
Tam!
/Sprawdzić ulicę.
Czysto.
Idziemy.
Agencie Ross.
- Gdzie on jest? - W kostnicy.
Chodźmy.
Tyle co go przywieziono.
Ten sam charakter pisma.
Ten sam symbol.
To on.
Chciałbym zobaczyć miejsce zdarzenia.
Dziękuję.
- Nie powinnam była pić. - Nie powinnaś.
Bardzo przepraszam.
Możesz to powiedzieć na przesłuchaniu za 10 dni.
- Co się dzieje? - Nic.
- Podpisz to i możesz iść. - Naprawdę?
- Tak, ale pewnie tu wrócisz. - Zasługuję na to.
Masz szczęście, że nikt nie ucierpiał.
Proszę się odsunąć.
Nie zamknąłeś posterunku?
- Nie myślałem, że ktoś... - Trzeba to zrobić.
Nikt nie wchodzi, nikt nie wychodzi.
Chcę wiedzieć,
kto tu wchodził i stąd wychodził przez ostatnie 24 h.
Chcę także nagrania.
Z wszystkich kamer.
/- Wszystko gra? - Tak.
- Kiedy wracasz? - Pojutrze.
Mam coś dla ciebie.
- Daj mi dzień. - Czekamy na ciebie.
- Ucałuj mamę ode mnie. /- Dobrze.
Dziękuję.
22 takie same morderstwa w ciągu 4 lat.
Wysyła wiadomość, ale chyba nie do nas.
Ale tylko my ją dostajemy.
I co nam to daje?
Czas opublikować to w prasie.
Ten malowany szminką symbol...
Ma trafić na pierwsze strony wszystkich gazet.
Niech ta wiadomość trafi do właściwego odbiorcy.
Pan Richard.
Marco.
Kopę lat.
W rzeczy samej. Jak tam ręka?
Boli... gdy jest wilgotno.
Może zamienisz Nowy Orlean na Arizonę?
Tyle że szef lubi wilgoć.
Czeka na ciebie.
Co ty na to?
- Przypadek. - 22 razy?
Taki kwiat rośnie tylko w jednym miejscu na ziemi.
Czy to kiedyś nie była wizytówka...
Zapomniałem, jak on się zwał.
Twój były partner. Ten od mokrej roboty.
- Fabio. - No tak.
Fabio Maria Restrepo.
Mogę spocząć?
CIA to nie wesołe miasteczko.
Kiedy 15 lat temu wyciągnęli cię z Kolumbii
i usadowili tutaj,
pozwoliliśmy ci wznowić interes,
zamiast zamknąć na dożywocie.
Miałeś nam za to przekazać informacje.
- I przekazałem. - Nie bardzo.
- To nie moja sprawka. - Więc dowiedz się czyja.
To ona.
Może być wszędzie.
Idiota...
Wszyscy mieli zginąć. Co do joty.
Spaprałeś sprawę.
Teraz to napraw.
Wszystkie ofiary to prawdziwe czarne charaktery.
Jako motyw obstawiałbym... zemstę.
Tyle na teraz.
Przykładem może być Alexa Milshinova.
/Spotykała się /z hazardzistami z Vegas.
Okradała ich i wysyłała do Stwórcy.
D'Angelo James.
/Chciał przejąć /rynek heroinowy w Huston.
Od kartelu Gemini.
/Jeśli ktoś nie słyszał /o tych bliźniakach...
to nie powinien tutaj być.
Przechyla kamerę, aby nie było widać, gdy wchodzi do celi.
Czas.
1:55.
To znaczy, że nasz cel był na posterunku o...
Chyba nie muszę ci tego tłumaczyć?
Mogę prosić?
Proszę to rozdać.
To nazwiska, adresy i numery telefonów
każdej osoby, która była tam przed 1:55.
Każdej.
Co oznacza, że któraś z nich jest naszym celem.
Zlokalizujcie 10 osób z teczki, którą dostaliście.
Chcę wiedzieć wszystko z ostatnich 10 lat ich życia.
Sprawdzajcie każdy trop, każdą wersję.
Nasz zabójca jest w jednej z tych teczek.
I trzeba go złapać, nim zabije ponownie.
Nie ruszaj się.
Witaj, Jennifer.
Witaj, Danny.
Nie dokończyłeś obrazu.
Już tak mam, że nagle przestaję.
Wiem, co lubisz kończyć.
Powiedz mi coś.
- Zaliczymy kiedyś normalną randkę? - To znaczy?
Moglibyśmy pójść na kolację, upić się winem.
Deser.
Czysto?
Z mojej strony tak.
- A z twojej? - Czysto.
Co u mamy?
Tęskni za tobą.
Przekaż jej, że też za nią tęsknię.
Wolałaby to usłyszeć od ciebie.
Wiem.
Co tam masz?
Pamiętasz tego gościa? Kierował piramidą finansową.
Zarobił 50 milionów i zniknął.
Mądry facet. Teraz żyje na Karaibach.
Wielu ludzi jest wkurzonych.
Wyślij go na odpoczynek.
Wieczny.
Jeszcze coś.
Jak długo to trwa?
Niedługo.
22 ciała...
- Czemu? - Wiesz czemu.
Czemu malujesz ten kwiat?
Myślisz, że Don Luis jest tak głupi?
Nie chodzi tylko o ciebie, Cataleya.
Jestem ja, mama, rodzina.
/Rodzina?
Wujku, proszę...
Jesteś czysty.
Dajesz zlecenie, odbierasz pieniądze.
Świetnie. I cię ochraniam.
Każde zlecenie, jakie ci daję, sprawdzam po kilka razy.
Ponieważ obiecałem, że będę się tobą opiekował.
Dbam o twoje bezpieczeństwo.
To robota na pełen etat.
Ale to nie jest profesjonalne...
Mam to gdzieś. Robię to po swojemu.
- Tak właśnie działasz? - Tak.
Zostawiając znak?
To głupie.
/Mój Boże.
Nie powinienem był ci na to pozwolić.
W życiu.
Nie pozwalasz mi nic zrobić.
Sama to wybrałam, pamiętasz? To moja decyzja.
Podjęłam ją na samym początku.
- Sama? - Tak.
Ani ty, ani nikt inny tego nie zmieni.
Kochamy cię, Cataleya.
Więc pomóż zrealizować mój cel.
Cataleya.
- Słucham? - To orchidea.
- To coś? - Dokładnie.
- Rośnie w Kolumbii. - Skąd wiesz?
Żona stamtąd pochodzi.
- Cataleya? - Tak właśnie.
To może organizacja.
O kurna.
Cześć.
Tęskniliście?
Ja za wami też.
Chodźcie.
Byliście grzeczni?
Czekajcie.
Polędwiczka. Soczysta, pyszniutka.
Ten?
Jeść.
- Znam ten dźwięk. - Cześć, Pepe.
Psy mnie wydały, co?
- Rozpieszczasz ich. - Raczej szkolę.
Rybki!
Willy! Czemu mnie ignorują?
Co?
Jedna kropla krwi i będziesz rozchwytywana.
- Naprawdę? - O tak, dziecino.
Rozbiorą cię do kości.
Fajowo.
Alejandro, zwiększ ochronę na noc.
Tak jest.
I upewnij się, czy wszystko jest pozamykane.
Tak jest.
Dziewczyny! Chodźcie do tatusia.
Mamy ludzi w ogrodzie i w parku.
Chcę jeszcze trzech na górze.
I dwóch na dachu.
Ruchy!
Ki diabeł?
Willy, wracaj do łóżka.
Obróć się.
- Ktoś ty? - Nieważne.
- Czego chcesz? - Żebyś stał, gdzie stoisz.
Zapłacę ci drugie tyle co oni.
- Proszę, nie zabijaj mnie. - Nie zamierzam.
Nie, proszę.
REKINY POŻARŁY "REKINA"
/- Pan Steven Richard? - Kto mówi?
Agent FBI James Ross.
/Prowadzę sprawę /seryjnego zabójcy
oznaczającego swoje ofiary. Słyszał pan o tym?
Co nieco z prasy.
Oznacza je kwiatem. Z Kolumbii.
/Orchidea Cataleya.
CIA blokuje mi dostęp do informacji.
Jestem bliski rozwiązania i prosiłbym...
Proszę posłuchać.
Nie uzyska pan żadnych informacji przez telefon,
/ale sugeruję złożyć /oficjalną prośbę do CIA,
a ja nie omieszkam niezwłocznie do pana oddzwonić.
Dziękuję.
/- Słucham. - Nie rób mnie w ciula, Marco.
Mam teraz FBI na ogonie.
Masz się tym zająć. Słyszysz?
- Bardzo wyraźnie. - Ja myślę.
- Dokąd? - Centrum.
Pytamy każdego Kolumbijczyka.
Aż znajdziemy adres jej rodziny.
/"Jen, gdybyś się pojawiła,
/wiedz, że poleciałem do galerii /w Nowym Jorku.
/Wrócę jutro wieczorem.
/Jeśli już tu jesteś, /czuj się jak u siebie".
/Co mamy?
Nagrania z kilku kamer.
Tyle?
Nie za dużo, ale sprawdźmy w bazie danych.
Nie szukamy kobiety.
Nie ma takiej opcji.
- Wina? - Dziękuję.
Zaskakujesz.
- Mam coś dla ciebie. - Tak?
Pluszowy aligator? Zawsze takiego chciałem.
Zaczekaj.
Możemy chwilę porozmawiać?
A o czym?
No nie wiem. O czymkolwiek.
Zapytaj mnie o coś.
- Jak było w Nowym Jorku? - Świetnie.
Moje obrazy się spodobały i wystawią je w październiku.
- To dobrze, prawda? - Tak.
Teraz ja.
A jak twoja podróż?
- Gorąca. - Robiłaś coś ekscytującego?
- Pływałam. - Coś jeszcze?
Porozmawiajmy.
- Co chcesz wiedzieć? - Coś o tobie.
Cokolwiek.
Skąd pochodzisz?
Twoi rodzice są stąd?
No to może coś łatwiejszego.
- Co lubisz jeść na śniadanie? - Nie jadam śniadań.
Nie skrzywdzę cię.
Chcę cię tylko lepiej poznać.
Co czujesz? Co o mnie myślisz?
Tylko tyle.
Czasami czuję się samotna.
Dziękuję.
Ja też.
Pozwól mi tym razem.
Dzień dobry.
Nie jadasz śniadań, więc zrobiłem lunch.
O kurde!
- Dokąd idziesz? - Źle zrobiłam.
- Co takiego? - Wszystko!
Nie rozumiem. Dlaczego?
- Bo tak. - Bo co?
Uspokój się. Możemy o tym pogadać?
Nie, Danny. I tak już za dużo gadaliśmy.
- Zaczekaj chwilę. - Przepraszam, muszę iść.
Jennifer!
Wybacz spóźnienie.
Czytaj!
Ośmioro ludzi. Zarżnięci w Miami.
Jednego z nich znałem.
- No i? - Dobrze wiesz!
- Robi się niebezpiecznie. - Daj już spokój.
Szukają cię.
Nie pogrywaj ze mną.
Ściągasz ich na siebie. Wiem, jak działa twój umysł.
Myślisz, że to jakaś gra? Śmieszę cię?
Przerażasz mnie, Cataleya.
Nie chcę w tym uczestniczyć.
Koniec ze zleceniami.
Przechodzisz na emeryturę.
- Nie możesz tego zrobić. - Przestań!
Ilu ludzi zabiłeś po śmierci syna?
/No ilu?
Co ty wiesz o moim synu...
Nic o nim nie wiesz.
/- To mi powiedz. - Co to zmieni?
Straciłem wtedy wszystko, co było ważne w moim życiu.
Chcę w ciebie wierzyć, Cataleya.
Czemu?
Modlę się, byś ułożyła sobie życie z dala od tego.
Bo nikt z naszej rodziny
nie miał na to szansy.
Nie przychodź do domu ani do kościoła.
Daruj sobie.
Nie dzwoń do mnie.
Nie chcę, byś łamała serce mej matce.
Może to...
pomoże ci zrozumieć...
o co mi chodzi.
/Pieprzone życie...
170 cm. Brązowe oczy. Właściwie to orzechowe.
Ciemne włosy. Gęste, lśniące.
Niesamowite ciało. Zabójczy uśmiech.
- Non stop o niej myślę. - Stary, zakochałeś się.
Brawo, Sherlocku.
A tak serio, serio...
Odbiło ci.
Nie byłem z kobietą z jakieś 10 lat.
I poznałem kogoś, kogo naprawdę lubię.
Z kim chcę być cały czas.
Został mi tylko pluszowy aligator i zdjęcie.
Masz zdjęcie? Pokazuj.
Dużo nie widać. Robiłem, jak spała.
- O kurka! - Spokojnie.
- Kiedy poznam panią Delanay? - Ty? Nigdy.
Kurde!
Przepraszam.
- Trzeci komisariat. /- Cześć, Shari.
Doszło zdjęcie?
Witaj, twarzyczko.
Piękniutka. Bankowo za wysokie progi.
Nie chodzi o mnie. Dla Danny'ego.
- Pamiętasz tego malarza? - Dużo lepsza partia.
Idealna. Ile ci to zajmie?
Spokojnie, tygrysku.
Jesteś moim szwagrem, nie szefem.
Poza tym nie powinnam się tym zajmować.
Będziesz matką przepięknego love story.
/Pomyśl o tym.
I wszystko tylko dzięki tobie.
I stracę pracę... jak mnie przyłapią.
/- Przedzwonię, jak coś znajdę. - Dzięki, złotko.
Nie ma za co, stary.
Ustalcie lokalizację przychodzącego połączenia.
Chicago. Trzeci komisariat. Wyślij tam kogoś.
Miła niespodzianka.
- Każdy kiedyś dojrzewa. - Nic jej nie grozi?
/Nic, mamo.
Tak myślę.
- Przepraszam. - Proszę ze mną.
To mój komputer. Czego na nim szukacie?
- Mamy pozwolenie. - Tylko z dala od "ulubionych".
Szukamy wspólnego elementu. Spróbujmy rozmiar.
Spójrzmy na dłonie.
Pasują. A teraz...
Niezły nos.
Gratulacje. Macie ją.
Wydrukuj i prześlij do wszystkich posterunków.
- Powiadom jednostki. - Się robi.
- To ja. - Jen?
Jesteś zajęty?
/Nie.
Danny Delanay.
Ustalanie lokalizacji.
Właśnie patrzę przez okno i zastanawiam się...
/- Gdzie jesteś? - W domu.
/- Też patrzyłem w okno. /- Więc patrzymy na to samo niebo.
Jeszcze chwilę.
Masz seksowny głos przez telefon.
/Ty też.
Gotowe.
Mamy ją. Wyślijcie SWAT.
/- Cieszę się, że zadzwoniłaś. - Ja też.
/Patrzyłem na twoje zdjęcie
zastanawiając się, czy zadzwonisz.
- Jakie zdjęcie? /- Zrobiłem ci, jak spałaś.
Chciałem mieć coś, co mi cię będzie przypominać.
- Pokazywałeś je komuś? - Nie.
- Mój kumpel Ryan... - Kto jeszcze je widział?
/Nikt. A co?
- Kto jeszcze? /- Nikt. O co chodzi?
/- To tylko głupie zdjęcie. - Muszę kończyć.
- Sprawdzić. - Agent Williams. FBI.
Czysto.
Wszystko jest pod kontrolą.
Proszę z nami. Trwa ewakuacja.
Podłożyć ładunek.
Odpalić.
Nie ma jej.
Zabezpieczyć budynek.
- Jest? - Nie.
Padła kamera.
/- Następna. - Gdzie?
- W garażu. - Wszystkie jednostki do garażu.
Obstawić wszystkie wyjścia.
Musi tu być.
Sprawdzać wszędzie!
Pod każdym autem.
Musi tu być. Macie ją znaleźć!
/Jakieś ślady?
/Sprawdźcie ten bagażnik.
/Wujku!
/Mamo!
Emilio!
Przepraszam.
To nie zajmie długo.
Usiądź.
Myślisz, że jesteś cwana?
Że wszystko masz zaplanowane?
To już koniec.
Wszędzie są kamery.
Mówisz o tych?
A propos mojego planowania. To krzesło jest całe w kablach.
Najmniejszy ruch i będzie po tobie.
Znasz mnie na tyle,
by wiedzieć, że nie blefuję.
Nic o tobie nie wiem.
Co się z tobą stało, że zabiłaś 23 ludzi?
Uwierzysz mi, jak powiem,
że to nie jest życie, o jakim marzyłam będąc dzieckiem?
Chciałam być taka jak ty. Być po drugiej stronie.
Naprawdę?
Więc co się stało?
Luis Sandoval.
Miałam 9 lat, gdy zabił moich rodziców.
Na moich oczach.
Więc to wszystko...
Oznaczanie ofiar.
- To było dla niego? - Tylko tak go mogłam znaleźć.
A nas potrzebowałaś, żeby to rozgłośnić.
Tyle wam to zajęło...
Musiałaś być naprawdę zdeterminowana.
- I skupiona. - Niewystarczająco.
Tego ranka zabrał resztę mnie.
Wysłałaś mu wiadomość. A on tobie.
I ja to zakończę.
Nie mogę ci pomóc.
- Możesz. Chronicie go. - Nie mam na to wpływu.
To CIA. I nie wiem czemu, ale nic nie mogę zrobić.
Uwierz mi, starałem się.
Widocznie za słabo, agencie Ross.
Masz piękną rodzinę.
Zrób coś mojej rodzinie, a przysięgam...
Już wiesz, co musisz zrobić.
Znajdź Luisa.
Bo inaczej...
będziesz co tydzień chodził na pogrzeb.
I nie przestanę,
dopóki nie poczujesz tego, co ja czułam przez te lata.
Przykro mi.
Cataleya.
Gdy twoja kolacja będzie gotowa,
zegar na krześle wyłączy się. Nie wstawaj do tego czasu.
/Wiedz, że spotykam się z tobą
przez wzgląd na zawodową uprzejmość.
Niestety, nie mogę ci pomóc.
- Nie możesz czy nie chcesz? - Jeden pies.
Liczę jednak na pana pomoc.
Wyłożę kawę na ławę.
Poznałem tę kobietę. Tę zabójczynię.
- Więc to kobieta? - Tak.
Ładna?
Była u mnie w domu i powiedziała,
że jak jej nie znajdę tego faceta,
będzie mi co tydzień zabijać kogoś z rodziny.
- Jaja sobie robisz? - Myślisz, że sobie to wymyśliłem?
Po prostu...
- powiedz, co mam robić. - Zadzwoń na policję.
Wybacz, ale mam spotkanie. Właśnie się zaczyna.
Ross.
To ona.
Jeśli nie dasz jej, czego chce, zmasakruje ci biuro.
Razem z tobą.
Przekaż jej, że to szkło wytrzymuje
bezpośrednie uderzenie z działa przeciwpancernego.
Masz 10 sekund na podanie adresu.
Skąd mam pewność, że i tak mnie nie zabije?
Nie może tego obiecać. Ale jak jej nie posłuchasz,
będziesz 24 ofiarą na jej liście.
867 Magnolia Terrace. Nowy Orlean.
- Pyta, czy może liczyć na poufność. - Oczywiście.
Co z moją rodziną?
Dzień dobry.
- Kim jesteś? - Nieważne.
Potrzebuję planów pomieszczeń na 867 Magnolia Terrace.
Proszę natychmiast opuścić biuro, bo zawiadomię policję.
Naprawdę potrzebuję te plany.
Zajmiecie te pozycje.
Oczekujcie nieoczekiwanego.
Ona jest jak mgła pod drzwiami. Jak mysz w ścianie.
Nie atakuje bezpośrednio.
Nie zobaczycie jej, aż będzie za późno.
Jest tak niewidoczna.
Marco!
Don Luis.
Nic ci nie jest?
Odpalać auto!
- Co się stało? - Musimy się wynosić.
Daj mi spokój!
Wsiadać!
Musimy iść.
Szybko!
Schowaj się tutaj.
- Czekaj na mój sygnał. - Dobra.
/Znajdźcie ją! /Sprawdźcie każdy kąt!
/- Dorwaliście ją? - Sprawdzamy.
Chyba ją mamy.
Marco!
- Co się dzieje? - Poczekam tutaj.
Marco!
Długo czekałaś na tę chwilę, co?
O tak.
Zjeżdżać z drogi!
/Zasrańcy!
Marco?
/Nie.
Cataleya.
Czego się spodziewałaś?
/Zrujnowałaś sobie życie, /chcąc mnie zabić. Mnie?
/Nie można mnie zabić. /To ja zabijam.
/A teraz kolej na ciebie.
Nigdy mnie nie znajdziesz.
/Ale uwierz mi, pewnego dnia...
ja znajdę ciebie.
/I cię zabiję! /A wiesz dlaczego?
/Bo nigdy nie będę tam, /gdzie chcesz.
Właściwie to...
jesteś w idealnym miejscu.
Jeść!
/Skup się.
- Jest coś jeszcze? - Już wszystko powiedziałem.
Wpadała tylko na kilka godzin.
Jest późno, padam z nóg. Jeśli to wszystko...
Właściwie to nic na ciebie nie mamy.
- To mogę iść? - Nie.
Mam jeszcze kilka pytań.
Mogę chociaż prosić kawę?
Tak.
- Śmietanka i cukier? - Poproszę.
/Jen...
/Boże. Nie miałem pojęcia... /Przepraszam.
/- Wszystko w porządku? - Tak.
/- Gdzie jesteś? - W biurze FBI.
- Danny, wiesz, że wtedy... /- Wiem.
/- Ile mamy czasu? - 40 sekund.
/Możesz zadać trzy pytania.
Jak masz naprawdę na imię?
Cataleya.
/Jak ten kwiat?
/Dokładnie.
/20 sekund.
/Wrócisz kiedyś, mój ptaszku?
Zostaw otwarte okno.
- Ross. - Tak?
Mamy aktywność na telefonie tego gościa.
Ostatnie pytanie.
Kocham cię.
Dawaj telefon.
Jesteś wolny.
tekst polski: EmiL korekta: .brh
{Y:b}{C:$0099fa}NewAge SubTeam w w w. n a s t. w s