Tłumaczenie - Chudy & Igloo666
Korekta - Highlander
.:: DarkProject SubGroup::. DarkProject. org
.:: GrupaHatak. pl::. >> Release24. pl <<
<> KinoMania. org
..: PROMETEUSZ:..
Zawołaj Charliego.
Dr. Holloway!
Charlie!
- O co chodzi? - Chodź tu, prędko!
Wyspa Skye, Szkocja Rok 2089
- Oszacowałaś ich wiek? - 35 tysięcy lat, może starsze.
Wolne żarty.
Ta sama konfiguracja.
Ale musi być starsza od pozostałych o tysiące lat.
Chyba chcą, byśmy ich odszukali.
Tak.
Naukowy statek badawczy: Prometeusz
Liczebność załogi: 17
Data: 21 grudnia 2093 roku
Odległość od Ziemi: 3,27 x 10^14 km
Cel podróży: Nieujawniony
Dr Elizabeth Shaw Połączenie ustanowione
- Co się stało temu panu? - Zmarł.
Czemu im nie pomożesz?
Nie chcą mojej pomocy. Wierzą w innego boga.
Dlaczego umarł?
- Prędzej czy później wszyscy umierają. - Jak mamusia?
Tak.
Dokąd trafiają?
Ludzie różnie to nazywają.
Niebem, rajem...
Bez względu na nazwę, zawsze jest to piękne miejsce.
Skąd wiesz?
Ponieważ chcę w to wierzyć.
A ty w co wierzysz, Ellie?
Połączenie utracone
Dzień dobry, Davidzie.
Przesyłam wiadomość.
Brak odpowiedzi.
Choć ze względu na wymowę
zaliczany jest do grupy obecnie martwych języków indoeuropejskich,
to nadal jest fonemiczny w swojej rodowitej formie sprzed ponad 5 tysięcy lat.
Przećwiczmy bajkę Schleichera.
Powtarzaj za mną.
Doskonale.
- Panie Lawrence? - Tak?
- Prosiłbym o bibułkę. - Dziękuję.
Za często się tym bawisz. Masz to we krwi.
Michaelu George'u Hartleyu, filozof z ciebie.
A z ciebie świrus!
- Boli jak diabli! - Pewnie, że boli.
To na czym polega sztuczka?
Sztuczka, Williamie Potterze, polega na tym, by nie zwracać uwagi na ból.
"Sztuczka, Williamie Potterze,
polega na tym, by nie zwracać uwagi na ból".
"Sztuczka, Williamie Potterze,
polega na tym, by nie zwracać uwagi na ból".
Uwaga! Docieramy do celu!
Szlafrok!
Jak długo?
2 lata, 4 miesiące, 18 dni, 36 godzin, 15 minut.
Jakieś straty?
Straty, proszę pani?
Czy ktoś zmarł?
Nie, proszę pani. Wszyscy żyją.
No to ich obudź.
Proszę się odprężyć, dr Shaw.
Jestem David.
Pani ciało i umysł są w stanie szoku wywołanego hibernacją.
Wszystko w porządku, to prawidłowa reakcja.
Ellie?
Dolecieliśmy, maleńka.
Pijcie dużo wody.
Dużo płynów.
Nawodnienie pobudza mięśnie.
Do całej załogi:
Prosimy spożywać wysoce proteinowe koktajle.
A to co, u licha?
Są święta.
Dzięki nim wiem, że czas nie stanął w miejscu.
Za chwilę rozpocznie się odprawa, kapitanie.
Zapewne zechce pan dołączyć.
Jeszcze nie zjadłem śniadania.
Można się dosiąść?
Jestem Millburn. Biolog. Miło mi cię poznać.
Słuchaj, bez urazy, ale...
Spałem dwa lata.
Nie przyleciałem tu, żeby się kumplować.
Jestem tu dla kasy. Łapiesz?
Dobrze.
Stawiam stówę, że chodzi o badanie terraformiczne.
Powiedzieliby nam, gdyby o to chodziło.
Guzik powiedzą. To ekspedycja za prywatne pieniądze.
- Niech będzie stówa. - No i git.
Wyglądasz na zdenerwowaną, El.
Próbuję stać twardo na ziemi.
- Nie wątpię. - Dzień dobry.
Miło mi znów widzieć osoby, które zatrudniłam osobiście.
Przedstawię się pozostałym. Jestem Meredith Vickers,
mam dopilnować, byście wykonali swoją pracę.
W porządku. Zaczynajmy.
Korporacja Weyland.
Budujemy lepsze światy.
Witajcie, przyjaciele.
Nazywam się Peter Weyland.
Jestem waszym pracodawcą.
Nagranie to pochodzi z 22 czerwca 2091 roku.
Jeśli je oglądacie,
to dotarliście do celu, a ja już dawno nie żyję.
Obym spoczywał w pokoju.
Jest tu z wami pewien mężczyzna. Nazywa się David.
Jest kimś, kogo z powodzeniem mógłbym nazwać synem.
Niestety, nie jest człowiekiem.
Nigdy się nie zestarzeje, nigdy nie umrze,
a mimo to nie jest w stanie docenić tych niezwykłych darów,
gdyż wymagałoby to jedynej rzeczy, której David nie posiada.
Duszy.
Całe życie spędziłem szukając odpowiedzi na następujące pytania:
Jakie jest nasze pochodzenie?
Po co żyjemy?
Co się z nami dzieje po śmierci?
Ostatecznie natrafiłem na dwoje ludzi,
którzy przekonali mnie, że są o krok od poznania odpowiedzi.
Dr. Holloway i dr Shaw, wstańcie proszę.
To oni przewodzą tą ekspedycją.
Tytan Prometeusz pragnął zrównać ludzi z bogami,
za co został wygnany z Olimpu.
Przyjaciele, nadszedł czas, by wreszcie tam powrócił.
Zapraszam.
Oddaję wam głos.
W porządku.
Nigdy wcześniej nie przemawiałem po duchu.
Pokażę wam, dlaczego tu jesteście.
Widzicie zdjęcia wykopalisk archeologicznych z różnych zakątków naszego globu.
Egipskie, majańskie, sumeryjskie, babilońskie.
Ostatnie pochodzi z Hawajów, następne zaś z Mezopotamii.
To tutaj odkryliśmy niedawno.
Malowidło skalne datowane na 35 tys. lat,
pochodzące z wyspy Skye w Szkocji.
Te starożytne cywilizacje dzieliły stulecia,
nie miały ze sobą żadnego kontaktu, a mimo to...
ten sam piktogram ukazujący ludzi oddających część gigantom
wskazującym gwiazdy został odkryty w każdej z nich.
Jedyna galaktyka, która odpowiada malowidłom jest tak oddalona od Ziemi,
że nie ma mowy, aby te prymitywne cywilizacje mogły wiedzieć o jej istnieniu.
Tak się jednak składa,
że ta galaktyka
posiada słońce
bardzo podobne do naszego.
Z naszych dalekosiężnych obserwacji wynikało, że jest tam planeta.
Tylko jedna, z własnym księżycem, zdolna utrzymać życie.
Przylecieliśmy na nią dziś rano.
Twierdzicie więc, że jesteśmy tu z powodu mapy,
którą znaleźliście sobie w jaskini, zgadza się?
- Nie. - Tak.
To nie mapa, ale zaproszenie.
Od kogo?
Nazwaliśmy ich Inżynierami.
Inżynierami?
Powiecie nam, cóż takiego skonstruowali?
Nas.
Bzdura.
Macie coś na poparcie swojej tezy?
Jeśli zamierzacie zdyskredytować trzy stulecia darwinizmu, to...
Skąd macie pewność?
Ja nie mam.
Ale chcę w to wierzyć.
Proszę państwa.
Panna Vickers prosi was na słówko przed rozpoczęciem wyprawy.
Przyjemnie tu.
To w zasadzie odrębny moduł z samodzielnym systemem podtrzymywania życia.
Powietrze. Żywność.
Posiada wszystko, co niezbędne do przetrwania w nieprzyjaznym środowisku.
Czyli mieszka w kapsule ratunkowej.
Owszem.
Lubię minimalizować ryzyko.
Davidzie, podaj państwu drinki.
Ja napiję się wódki bez lodu.
Charlie, spójrz.
To kapsuła medyczna Paulinga.
Wyprodukowano ich zaledwie tuzin.
Panno Shaw.
Proszę opisać uraz.
Proszę tego nie dotykać.
To bardzo drogi sprzęt.
Wstawia bypassy. Do czego jest pani potrzebna?
Sądzę, że mogła zajść drobna pomyłka w kwestii naszych relacji.
Zaimponowaliście Weylandowi na tyle, że zechciał sponsorować tę wyprawę,
ja sądzę jednak, że wasi Inżynierowie to jedynie gryzmoły dzikusów
żyjących w brudnych jaskiniach.
Ale załóżmy, że się mylę i znajdziecie tam te istoty.
Nie podchodzicie do nich,
nie rozmawiacie z nimi,
nie robicie nic, poza zdawaniem mi raportu.
Panno Vickers, czy istnieje jakiś ukryty cel, o którym nam pani nie mówi?
Moja firma wyłożyła miliardy, by sprowadzić was w to miejsce.
Gdyby opłacił pan wszystko z własnej kieszeni, panie Holloway,
z przyjemnością realizowalibyśmy pańskie cele.
Ale to nie pańskie pieniądze.
Dlatego jest pan jedynie pracownikiem.
Skoro nie możemy nawet nawiązać kontaktu,
to po co nas tu w ogóle sprowadzono?
Weyland był przesądnym człowiekiem.
Chciał mieć na pokładzie kogoś wierzącego.
Zdrowie.
Żadnej odpowiedzi?
Przykro mi, ale nie.
Może nie zrozumieli.
Jak twoje lekcje, Davidzie?
Przez dwa lata rozbierałem starożytne języki na czynniki pierwsze.
Jestem pewien, że zdołam się z nimi porozumieć,
zakładając, że państwa teza jest słuszna.
"Zakładając, że jest słuszna". Dobre!
Dlatego nazywają ją tezą, doktorze.
A ty co się cieszysz?
W porządku, panie Ravel, panie Chance, posadźmy ptaszynę.
- Przyjąłem. - Tak jest, kapitanie.
- Jak idzie? - Świetnie.
W porządku, szefie.
Mówi wasz kapitan.
- Przygotujcie się na zejście. - Tak jest, kapitanie.
Ciebie także się to tyczy, Vickers.
Wszystkie systemy aktywne.
Jaką mamy atmosferę?
71% azotu, 21% tlenu, śladowe ilości argonu.
To się nazywa pogoda.
Jak w domu.
Pod warunkiem, że oddychasz przez rurę wydechową.
Ponad 3% dwutlenku węgla.
Dwie minuty bez kombinezonu i jesteś trupem.
Góra po lewej.
16 tys. metrów!
Mount Everest to przy niej karzeł.
Dobra, nawróć.
Posłuży nam za punkt wejścia w atmosferę.
Mamy obraz równiny. Podłoże jest solidne.
Mogą to być pokłady metalu.
Brak fal radiowych i źródeł ciepła.
Nikogo nie ma w domu!
"Na pustyni nie ma nic. A ludzie nie chcą niczego".
Co to?
Cytat z filmu, który lubię.
Przeleć między tymi wzgórzami.
Zmniejsz prędkość o sto węzłów.
Przelatuję. Powolutku.
- Bez gwałtownych manewrów, chłopcy. - Tam!
Co ty robisz?
Dr. Holloway, może pan tak usiądzie?
Tam. Bóg nie tworzy od linijki.
Dolina po prawej!
Kapitanie, zdoła pan tam wylądować?
Nie byłoby ze mnie pożytku, gdybym nie zdołał.
Panie Ravel, 90 stopni w prawo.
1,5 km na lewo od dziobu.
Zainicjować sekwencję lądowania!
- Przejść na ręczne! - Rozpoczynam lądowanie!
- Powoli. - W porządku.
Tak, maleńka!
- Posadzimy go za pięć... - Przygotowuję silniki RC5.
cztery...
dwa... Delikatnie.
Kapitanie, proszę powiedzieć ekipie badawczej, by założyła kombinezony
i dołączyła do nas w śluzie powietrznej.
Pozostało zaledwie 6 godzin dnia.
Zaczekajcie z tym do rana.
Nie. Nie. Nie.
Mamy święta, kapitanie, a ja chcę otworzyć prezenty.
Pójdziesz z nami.
Z przyjemnością.
Uwaga! Rampa zostanie opuszczona za 5 minut.
Jackson. Po co ci to?
Chodzi o bezpieczeństwo ekspedycji.
Mam dbać, by nikomu nic się nie stało.
To ekspedycja naukowa. Żadnej broni.
W porządku. W takim razie powodzenia.
Davidzie, czemu założyłeś kombinezon?
Słucham?
Nie oddychasz, zapomniałeś? Po co ci więc kombinezon?
Tak zostałem zaprogramowany.
Ludzie czują się bezpieczniej w obecności podobnych sobie.
Bez kombinezonu nie spełniałbym swojej roli.
Bardzo starali się was upodobnić do ludzi, co?
Mam nadzieję, że nie za bardzo.
Uwaga! Rampa zostanie opuszczona za 15 sekund.
Rampa zostanie opuszczona za 5... 4... 3... 2... 1...
To mały krok dla ludzkości.
Ty tak poważnie?
Gotowi? Wiem, że tak!
Fifield, zbadaj spektrografem tę strukturę.
Chcę wiedzieć, czy powstała naturalnie, czy ktoś ją stworzył.
Nie jestem w stanie określić, czy powstała naturalnie,
ale mogę powiedzieć, że jest pusta w środku.
Prometeusz, widzicie to?
Potwierdzam, widzimy.
- Gotowy? - Tak.
To do dzieła.
- Idź pierwszy. - Panie przodem.
Ostrożnie.
- Prometeusz, wchodzimy. - Przyjąłem.
Co tam jest? Coś w rodzaju korytarza?
Panie Fifield, potrzebna nam siatka struktury.
Chcę mieć podgląd całego wnętrza.
Jeśli jest tu coś godnego uwagi, to te szczeniątka to znajdą.
Szczeniątka?
Tak, moje szczeniątka.
Prometeusz, skanujemy.
Przyjąłem.
Niech mnie szlag.
- Fifield, masz odczyt? - Tak.
Szczeniątka twierdzą, że tędy.
Spójrzcie na to.
Charlie!
Jezu!
Promienie słoneczne ogrzewają wodę.
Sprawdźcie wilgotność.
Rzućcie też okiem na poziom dwutlenku węgla.
Na zewnątrz jest trujący, a tutaj nie.
Można oddychać.
Co ty robisz?
- Charlie, nie bądź idiotą! - Nie bądź taka sceptyczna.
Coś tu generuje atmosferę.
Davidzie?
Dr Holloway ma rację.
W zasadzie jest czystsza niż na Ziemi.
Dokonywali tu terraformacji.
- Proszę, nie... - Zrzucam to, Ellie.
- Odbiór. Słyszysz mnie? - Życz mi powodzenia, słonko.
Odbiór. Nie zdejmuj hełmu.
Szalony draniu!
Prometeusz, przełączcie na kamery na kombinezonach,
jeśli nadal chcecie oglądać ten cyrk. Zdejmujemy hełmy.
Przyjąłem. Przełączam.
No już. Wypłacaj.
Niby co?
Jak to co?
Coś wygenerowało tam powietrze.
A to, kolego, jest właśnie terraformowanie.
Nie. Nie. Zakład dotyczył celu ekspedycji.
Gdybyś powiedział, że staruszek chce pogadać z Marsjanami, to wtedy ok.
Daruj sobie i wypłacaj stówę!
Wykupię sobie u Vickers erotyczny taniec. Co ty na to?
Tu jest minus 24 stopnie.
To dlaczego woda nie zamarzła?
Może to nie jest woda.
Tylko marsjańskie siki.
To twoja naukowa teoria, panie biologu?
Cokolwiek to jest, bez wątpienia zawiera kolagen.
To może być jakiś rodzaj osadu.
Imponujące.
Co to było?
Davidzie?
Co to było?
Davidzie?
Ellie!
A to co, u licha?
Jak dobrze, że nie wzięliśmy broni.
Wstawaj, Ellie. Idziemy.
Czyj to był pomysł?
Nie zgubcie ich!
Prędzej!
Którędy pobiegł?
Zaczekaj!
Tam jest.
Mój Boże, Charlie! Znaleźliśmy ich!
Co to znaczy, ich?
To oni, Ellie.
To chyba drzwi.
Ucięły mu głowę.
Sukinkoty!
Mieli rację.
Wolałabyś, żeby się mylili?
Davidzie,
proszę, powiedz, że zdołasz to odczytać.
Prawdopodobnie.
Ja się stąd zmywam!
Fifield! A ty dokąd?
Co?
Słuchaj, jestem zwykłym geologiem!
Lubię skały. Uwielbiam je.
Jasne jest, że skały gówno was obchodzą.
Interesują was natomiast gigantyczne zwłoki,
a w tej kwestii nie mam absolutnie nic do zaoferowania!
Za pozwoleniem, wracam na statek.
Ktoś wraca ze mną?
Zostajesz?
- Nie. Statek brzmi dobrze. - Tak. Bardzo dobrze.
Gratuluję spotkania ze stwórcą.
Dziękuję.
Weź się w garść, człowieku.
A myślałem, że to ty jesteś szalony.
Masz czytnik węgla?
Dziękuję.
Od jak dawna nie żyje?
Od mniej więcej dwóch tysięcy lat.
Co robisz, Davidzie?
Próbuję otworzyć drzwi.
Zaczekaj! Nie wiemy, co jest po drugiej stronie.
Przepraszam.
Ford, spójrz. To głowa!
Doskonale zachowana.
- Zabierzemy ją. - Tak.
Uderzająco podobna do ludzkiej.
Piękne malowidło.
To fresk.
Stój! Nie dotykaj tego.
Przepraszam.
Proszę, niczego nie dotykajcie.
Poci się.
Organiczne.
O nie!
Charlie, freski ulegają zmianie!
Chyba wpłynęliśmy na atmosferę w tym pomieszczeniu.
Charlie, słyszysz mnie?
Głowa!
Ford, pomóż mi spakować głowę!
- Szefie. - Co tam masz?
Nadciąga burza.
Krzemionka i ładunki elektrostatyczne.
Cholera. Niedobrze.
Widzę ją.
Do ekipy naziemnej, tu Janek.
Musicie natychmiast wracać!
Ekipa naziemna, słyszycie mnie?
Zanotowaliśmy niesamowicie silny wiatr, niosący krzemionkę
i ładunek elektrostatyczny, który usmaży wasze kombinezony.
Przyjęłam, ale potrzebujemy więcej czasu.
Za 15 minut podnoszę rampę.
Mam szczerą nadzieję, że zdążycie.
Charlie! David! Musimy natychmiast wracać!
To tylko kolejny grobowiec.
Davidzie!
- Na trzy. - W górę!
Ruszajmy!
Powoli. Ostrożnie.
Davidzie, wracamy!
Prędzej, do diaska! Oni już ruszyli!
Ruchy!
Prometeusz do ekipy naziemnej! Kończy wam się czas!
Powtarzam! Kończy wam się czas!
Dobra, ruszajmy.
Jedź szybciej!
Charlie, głowa!
Ellie! Nie! Co ty wyprawiasz?
Rampa zostanie podniesiona za 5 sekund!
Cholera!
Niech to szlag! Trzymaj się!
- Psiakrew. - Rampa się podnosi!
Ellie! Nie ruszaj się!
Charlie!
Chwyć moją rękę!
Nie! Nie! Ellie!
Mam.
Odkażanie na poziomie trzecim.
Co to miało być, Ellie?
Ryzykowałaś powodzenie całej misji, nie mówiąc o tym, że mogłaś zginąć!
Nic pani nie jest?
Nie. Dziękuję, Davidzie.
Przyjemność po mojej stronie.
Cieszymy się, że znów jesteście z nami, ale gdzie jest Millburn i Fifield?
Jeszcze nie wrócili?
- Znajdź ich. - Dobrze.
Już tu byliśmy, Fifield!
No nie wiem, wszystko tu wygląda tak samo.
Chłopaki, tu kapitan. Słuchajcie.
Z uwagi na ładunki elektrostatyczne i siłę wiatru
nie mamy jak bezpiecznie po was wrócić.
Że co?
Temperatura gwałtownie spada, więc nie zdejmujcie hełmów
i nie traćcie ciepła, dopóki burza nie minie.
Kapitanie, może pan coś przekazać naukowcowi
i tej jego nawiedzonej dziewczynie?
- Ma pan pod ręką długopis? - Nie, myślę, że zapamiętam.
Proszę im powiedzieć, niech się pierdolą.
- Przyjął pan? - Przyjąłem.
Dobra, chłopaki, nie wychylajcie się.
Przyjedziemy po was z rana.
- Którędy teraz? - W porządku.
Którędy?
Próbka jest czysta. Brak skażenia.
Davidzie.
Czy oni wszyscy nie żyją?
Co? Kto?
Wasi Inżynierowie. Wszyscy nie żyją?
Nie wiem. Dopiero co tu przybyliśmy.
Skanuj.
Obchodzi to panią w ogóle?
Weylanda obchodziło.
Dr Shaw, proszę na to spojrzeć.
- To nie jest egzoszkielet. - Nie.
Myślę, że to hełm.
Zobaczmy, czy uda się go zdjąć.
Powinno dać się go podważyć.
Jest dla nas zbyt ciężki. Davidzie?
Ostrożnie.
O tak?
Co on ma na głowie?
- Przypomina nowe komórki, w stanie... - Przemiany!
Tak.
Przemiany w co?
Możesz wbić stymulator w miejsce sinawe?
Myślę, że możemy oszukać system nerwowy, by myślał, że głowa wciąż żyje.
Trzydzieści amperów.
- W porządku. - Ale nie więcej.
Robię nacięcie.
Dobrze.
Zwiększ do czterdziestu.
Jest czterdzieści.
Widziałyście?
- Tak. - Widzicie!
Zwiększ o kolejne dziesięć.
Zwiększone.
Odrobinę za dużo. Zmniejsz o dziesięć.
Jezu! Zmniejszam.
- Zmniejsz o kolejne dwadzieścia. - Staram się.
- Ale nie idzie. - Zmniejsz do zera.
Ford, przerwij to!
O mój Boże!
Davidzie, natychmiast ją odizoluj!
Odizoluj? Natychmiast to wyłącz!
O Boże! Ten zapach!
Mimo wszystko śmiertelni.
Ford, pobierz próbkę. Rzucimy na nią okiem.
Nie, proszę pana. Ja się tym zajmę.
Tak, proszę pana. Zrozumiałem. Przepraszam.
Niestety odrobinę przedwcześnie.
Oczywiście, proszę pana.
Panna Vickers?
Co powiedział, Davidzie?
Nie sądzę, by chciał, abym pani powtórzył.
Co powiedział?
Przykro mi, to poufne.
Przysięgam,
że znajdę kabel, który cię zasila i go przetnę!
Co powiedział?
Powiedział:
"Postaraj się bardziej".
Napije się pani herbaty?
- Widok genetyczny. - Dobrze.
Rzućmy okiem na jego DNA.
Wyizoluj nić.
Dobrze.
- Porównaj z próbką genu. - Tak.
Nałóż.
Przetwarzam.
Zgodność DNA.
O mój Boże.
Zawiera w sobie nasz kod.
Kod wszystkiego, co znamy.
Co ich zabiło?
Wielkie rzeczy mają małe początki.
Przeszkadzam?
Pomyślałem, że przyda się panu nieco procentów.
Nalej sobie, kolego.
Dziękuję, ale to byłoby marnotrawstwo.
Racja. Prawie zapomniałem, że nie jesteś prawdziwy.
Przykro mi, że pańscy Inżynierowie nie żyją, dr. Holloway.
Uważasz, że straciliśmy czas przylatując tu, prawda?
To zależy od tego, co oczekiwaliście osiągnąć przylatując tu.
Oczekiwaliśmy poznać naszych stwórców.
Uzyskać odpowiedzi.
Dlaczego w ogóle nas stworzyli.
Jak pan sądzi, dlaczego mnie stworzyliście?
Stworzyliśmy cię dlatego, że mogliśmy.
Wyobraża pan sobie własne rozczarowanie
po usłyszeniu tych słów od swojego stwórcy?
To chyba dobrze, że nie jesteś w stanie poczuć rozczarowania.
W zasadzie to wspaniale.
Mogę pana o coś zapytać?
Pytaj.
Jak daleko by się pan posunął,
aby uzyskać odpowiedzi, dla których przebył pan tak długą drogę?
Do czego byłby pan zdolny?
Do wszystkiego.
Warto się chyba za to napić.
Chluśniem, bo uśniem, kolego.
Pańskie zdrowie.
To te istoty.
Są prawdziwe?
Oczywiście, że tak!
Jezu Chryste!
Spójrz na tę stertę!
Jaka jest wysoka.
Wygląda na to, że przed czymś uciekali.
Nie dotykaj, dobrze?
Te dziury powstały od wewnątrz.
Wyglądają, jakby eksplodowały.
To przypomina sceny z obrazów traktujących o holokauście.
Cokolwiek ich zabiło, już dawno nie żyje, nie?
Millburn, Fifield, tu Prometeusz.
Jaka jest wasza pozycja?
Prometeusz, tu Millburn...
Jesteśmy na 7-4-0-1-4-7-7, a czemu pytasz?
Coś mi pika, jakiś kilometr na zachód od was.
Co to znaczy, pika?
Cóż...
cokolwiek odbiera sonda, nie jest to martwe.
To jakaś forma życia.
Co to znaczy, forma życia?
Czy to się rusza?
Nie wydaje mi się.
Kapitanie...
pan z pewnością nie widzi tego, co my.
Ale gdyby pan widział, to nie wspominałby o cholernym pikaniu.
Nie, chłopaki.
Sygnał pojawia się sporadycznie, odkąd nadeszła burza.
To nie jest dla nas dobra wiadomość, kapitanie!
Czy to coś się porusza?
Nie, w zasadzie to zniknęło.
- To pewnie jakaś usterka. - Co to znaczy, usterka?
Dobra, chłopaki.
Kolorowych snów.
Tylko żadnego pedałowania.
Kapitanie, jaka usterka?
- Millburn! Millburn! - Co to znaczy...? Zaczekaj!
- Powiedział kilometr na zachód. - Tak.
Nie chcemy tego sprawdzać, prawda?
- Jeszcze czego! - Gdzie się udamy?
Na wschód.
Tak, na wschód.
Pieprzona usterka!
Pikanie, usterki, formy życia! Co, do kurwy?
W oparciu o zachowanie podmiotów na holograficznych nagraniach,
wciąż próbujemy odgadnąć, dlaczego głowa zajęła się ogniem.
Zastanawiam się, czy nie doszło do wybuchu jakiejś epidemii.
Pani wzywała?
Mam ci coś ważnego do powiedzenia.
Co to takiego?
Róża, którą zamroziłem wraz z szampanem.
Miałem ci ją dać, gdybyśmy znaleźli to, czego szukaliśmy.
Znaleźliśmy to. Byli tu. To jest...
Najważniejsze odkrycie w historii ludzkości.
Tak, wiem.
To jest niesamowite, naprawdę.
Ale chciałem z nimi porozmawiać.
Nie chcesz wiedzieć, po co przybyli?
Dlaczego nas porzucili?
Pragnę odpowiedzi, maleńka.
Mieliśmy rację, Charlie.
Mam na to dowód.
Spójrz.
Ich materiał genetyczny poprzedza nasz.
Pochodzimy od nich.
- Żartujesz sobie. - Nie.
No dobrze.
Możesz więc już chyba zdjąć krzyżyk ojca.
Czemu miałabym to zrobić?
Ponieważ to oni nas stworzyli.
A kto stworzył ich?
Właśnie. Nigdy się tego nie dowiemy.
Wiemy natomiast jedno.
Nie ma nic wyjątkowego w tworzeniu życia, zgadza się?
Każdy może to zrobić.
Wystarczy jedynie szczypta DNA i połowa mózgu, mam rację?
Ja nie mogę.
Nie mogę stworzyć życia.
Jak to o mnie świadczy?
Ellie, nie to miałem... nie mówiłem o...
Dzieciach?
O nas.
Elizabeth Shaw,
jesteś najważniejszą osobą w moim życiu.
Kocham cię.
Nie.
Ile to jeszcze potrwa?
Nie wiem. Jestem tu tylko kapitanem.
To coś rzęzi jak zdychający kot.
To "coś" należało kiedyś do Stephena Stillsa.
Powinnam wiedzieć, kto to?
Jeśli chcesz się pieprzyć,
to nie musisz udawać, że interesuje cię skan piramidy.
Możesz po prostu powiedzieć, że chce ci się pieprzyć.
Mogłabym.
Ale po co w tym celu lecieć pół miliarda mil od wszystkich facetów?
Vickers! Tak się zastanawiałem...
Jesteś robotem?
W mojej kwaterze za dziesięć minut.
Jeśli nie możesz być z kimś, kogo kochasz
Kochaj osobę, z którą jesteś
Mill, co to za czarne ustrojstwo?
Gazpacho.
To tytoń?
- Palisz z respiratora? - Pewnie.
Fajeczka.
W imieniu wszystkich naukowców oświadczam, że wstyd mi za ciebie.
Millburn? Widzisz to coś?
Co to mogło być? Jakieś bóstwo?
Coś, co czcili?
- Nie wiem, wygląda jak... - Co to?!
- Co to, do cholery?! - O Boże. Zachowaj spokój.
- Co to ma być?! - Poradzę sobie.
Cześć, maleńki.
Prometeusz?
Mamy tu podłużne stworzenie, przypominające gada.
Ma jakieś 30-40 cali i jasną skórę.
Coś pięknego.
Są dwa! Aleś ładniutki.
Jezu, ależ to spore! Co to jest?
- Musisz zachować spokój. - Ten widok mnie nie uspokaja.
Musisz zachować spokój, bo jest piękna.
- Skąd wiesz, że to samica? - Bo zachowuje się jak dama. Spójrz.
- Jest urzeczona. - Chodź tutaj.
Już dobrze.
Silna jesteś! Już możesz mi pomóc.
Zabierz to!
- Odetnij to! - Nie tykam tego!
- O Boże, zaciska się. - Nie ruszam tego!
Na Boga, odetnij to!
Pogarszasz sprawę!
Zaciska się! Łamie mi rękę!
- Cholera! - Odetnij to!
Jest w moim kombinezonie! O mój Boże!
Shaw, wstałaś?
Tak, co jest?
Burza minęła, ale nie mogę połączyć się z Millburnem i Fifieldem.
Zbieram ludzi i ruszamy ich szukać.
W porządku. Wiadomo, gdzie mogą być?
Ostatnio byli w miejscu, w którym znalazłaś tę głowę.
- Już idziemy. - Dobrze.
- Chance, idziesz ze mną. - Dobrze, szefie.
- Ravel, naprawiłeś tę usterkę? - Nie, to pewnie wina sprzętu.
- Jaką usterkę? - Sonda wykryła jakąś formę życia.
Sygnał pojawia się co godzinę na parę sekund i znika.
- Mogę pójść ją naprawić. - Proszę bardzo.
Bądźcie ostrożni, doktorzy.
Fifield!
Millburn!
Dobra, schodzimy tam.
Davidzie, jesteś sam?
- Tak, panno Vickers. - Prześlij mi obraz z kamery.
Przyjąłem.
Ty sukinsynu.
Odciąłeś mnie.
Co to jest?
- Charlie! - Potknąłem się.
- Boże, jesteś chory. - Nic mi nie jest, skarbie.
Fifield!
Millburn!
Chance, na twoim miejscu nie dotykałbym tego.
- Doktor Shaw? - Tak?
Domyśla się pani, co wycieka z tych wazonów?
Nie. Były suche, gdy byliśmy tu ostatnio.
- Kapitanie! - Który to?
- Kto to? - Millburn.
Nie odwracaj go.
- Kochanie... - Charlie, co się dzieje?
Musisz mnie obejrzeć.
Znasz się na infekcjach. Co widzisz?
Nie jest dobrze.
Spójrz na mnie i powiedz, co widzisz.
O Boże.
Ford, chodź tutaj.
- Trzymaj się. Janek! - Co?
- Musimy wracać. - Co widzisz?
- Mamy rannego. - Powiedz mi, co widzisz.
Holloway jest chory!
Kiepsko to wygląda.
Coś się rusza w jego przełyku.
- Nic mi nie jest... - Janek! Pomóż mi!
Ford, chodź tutaj! Co się dzieje?
- Nic mi nie jest. - Idziemy.
Trzymam cię. Wyciągniemy cię stąd.
Prometeusz, zgłoście się.
- Uwaga na głowę. - Nic mi nie jest...
Podnieście go.
Prometeusz, zgłoście się. Jest tam ktoś?
Mówi Vickers.
Potrzebuję zespołu medycznego przed śluzą.
Trzeba zarządzić kwarantannę. Holloway zachorował.
- Na co? - Po prostu zrób to, o co proszę!
Zabierzmy go na statek. Nie jesteśmy tu bezpieczni.
- Idę włożyć kombinezon. - Charlie, mów do mnie!
- Ruchy! - Co to było?
Idziemy!
Nie możemy tu zostać!
Ellie!
Nie wygląda dobrze.
Złapał tam coś? Zdejmowaliśmy hełmy.
Nie wiem.
Prometeusz, tu Janek. Zostawcie opuszczoną rampę.
Tak jest, kapitanie.
Boże. Tak mi przykro.
Prędzej!
Prometeusz, czemu rampa nie jest opuszczona?!
Vickers, to rozkaz!
Opuść tę cholerną rampę!
Spójrz na mnie! Za późno. Jestem chory.
Wcale nie! Chodź!
Pomóż mi, Ford.
Janek do obsługi śluzy. Natychmiast opuśćcie rampę!
Nie otwierać!
Prometeusz, słyszycie mnie?
Niech to szlag! Opuśćcie rampę! To rozkaz!
Opuścić!
Co to ma znaczyć?
Nie wejdzie na pokład.
Vickers, on jest chory!
To widzę. Dlatego nie wejdzie!
Charlie!
Chance, chodź tu!
Proszę!
Wciąż możemy mu pomóc!
Lepiej pomóż sobie. Wszyscy na pokład, poza Hollowayem!
Nie zostawię go!
To zostań!
Czekaj!
Moglibyśmy go umieścić w kapsule medycznej!
Proszę, nie rób tego.
W porządku, Ellie.
- Vickers! - Co ty robisz?
Kocham cię, maleńka.
- Kocham cię... - Nie!
Ostrzegam, nie podchodź!
- Zrób to. - Cofnij się!
- Nie, Charlie! - Zrób to!
Nie!
Charlie!
Najgłębsze wyrazy współczucia.
Będę musiał to zabrać. Może być skażony.
Jeśli doszło do skażenia, to wszyscy byliśmy na nie narażeni.
Musimy przeprowadzić analizę krwi każdego, kto postawił nogę w piramidzie.
Oczywiście.
Tak?
Zdaję sobie sprawę, że w tych okolicznościach
pytanie może wydać się nieodpowiednie,
ale jako że zarządziła pani pełną kwarantannę,
moim obowiązkiem jest spytać.
Czy między panią i doktorem Hollowayem doszło w ostatnim czasie do zbliżenia?
Ponieważ byli państwo w zażyłych stosunkach,
nie chciałbym niczego pominąć...
No proszę.
Jest pani w ciąży.
Co?
Wygląda na to, że w trzecim miesiącu.
To niemożliwe.
Nie mogę być w ciąży.
Czy odbyła pani stosunek z doktorem Hollowayem?
Tak, ale to było dziesięć godzin temu.
Nie mogę być w trzecim miesiącu ciąży.
Cóż, pani doktor, nie jest to całkowicie normalny płód.
- Chcę to zobaczyć. - To chyba zły pomysł.
Davidzie, chcę to zobaczyć.
Powoli, pani doktor...
Chcę to zobaczyć.
Chcę się tego pozbyć.
Obawiam się, że nie mamy personelu do przeprowadzenia takiego zabiegu.
Najlepiej będzie umieścić panią w komorze kriogenicznej
- na czas powrotu na Ziemię. - Proszę, wyciągnij to ze mnie!
To musi być bardzo bolesne. Zaraz coś pani podam.
Już dobrze.
Zaraz ktoś przyjdzie, by umieścić panią w komorze.
Pewnie wydaje się pani, że Bóg panią opuścił.
Co?
Straciła pani dr. Hollowaya, a wcześniej podobna śmierć spotkała pani ojca.
Co go zabiło? Wirus Ebola?
- Skąd o tym wiesz? - Oglądałem pani sny.
Doktor Shaw?
Ubierzemy panią w kombinezon ochronny i zabierzemy do komory kriogenicznej.
Doktor Shaw?
Całkowicie odpłynęła. Przygotuj ją.
Procedura awaryjna zainicjowana. Proszę opisać uraz.
Potrzebuję cesarskiego cięcia!
Błąd. Kapsuła przeznaczona wyłącznie dla mężczyzn.
Nie można wykonać żądanej operacji.
Proszę zgłosić się po pomoc w innym miejscu.
Operacja brzucha.
Głęboka rana. Obce ciało.
Rozpocznij.
Rozpoczynam zabieg chirurgiczny.
Diagnostyka rozpoczęta.
Wyciągnij to!
O mój Boże!
- Szybciej! - Podaję znieczulenie.
Proszę!
Rozpoczynam zabieg.
O Boże...
O mój Boże...
Szybciej!
Mostek do hangaru. Mówi kapitan.
- Tak, kapitanie? - Widzicie to, co ja?
- Odbieram obraz z kamery Fifielda. - Co takiego? Gdzie?
Tuż pod pieprzonym statkiem.
- Barnes, opuść rampę! - Fifield, słyszysz mnie?
Chwila.
Wallace, spójrz na to.
Fifield?
Co tam się wyprawia?!
Schodzę tam. Chance, ubieraj się.
Nie pozwólcie mu wejść na statek!
Zabijcie go!
Strzelaj!
Boże, pomóżcie mi!
- Gotowy, Chance? - Tak jest.
Zabierzcie go!
Wiejemy!
Spał pan.
Był pan na statku przez cały ten czas.
Dlaczego?
Zostało mi kilka dni życia.
Nie chciałem ich marnować nie będąc pewnym, czy dotrzymacie obietnicy.
- Czy poznacie mojego stwórcę. - Gotowe, proszę pana.
Nie powiedziałeś mu, że wszyscy są martwi?
Nie wszyscy, doktor Shaw. Jeden nadal żyje.
- Właśnie idziemy się z nim zobaczyć. - Co takiego?
Odwróć mnie.
Przekonała mnie pani, że jeśli te istoty nas stworzyły...
to mogą nas też uratować. Poproszę o laskę.
- A przynajmniej uratować mnie. - Przed czym?
Śmiercią, rzecz jasna. Pomóżcie mi wstać.
Poradzę sobie.
Tak jest.
Nic pan nie rozumie. O niczym nie wie.
Myliliśmy się co do tego miejsca.
Co do tych istot.
Pomyliłam się. Popełniliśmy straszliwy błąd!
Charlie... Doktor Holloway nie żyje.
- Musimy wracać! - A co zrobiłby teraz Charlie?
Teraz, gdy jesteśmy tak blisko
odpowiedzi na pytania dręczące ludzkość od zarania dziejów?
Jakże mogłaby pani wrócić, nie dowiedziawszy się, czym są?
A może utraciła pani wiarę?
Proszę.
Dokąd się pani wybiera? Wie pani, co to za miejsce?
To nie żaden dom Inżynierów.
Tylko placówka. Może nawet wojskowa.
Postawili ją na zadupiu, bo nie są na tyle głupi,
by tworzyć broń masowej zagłady na własnym podwórku.
Oto, czym jest to gówno w wazonach.
Produkowali je tu.
Ale zwróciło się przeciwko nim.
Koniec historii.
- Pora wracać do domu. - Jeden wciąż żyje.
Nie chcesz wiedzieć, co mają do powiedzenia?
Mam to gdzieś.
No tak. Jesteś tylko kapitanem.
- Zgadza się. - Ale musi ci na czymś zależeć.
W przeciwnym razie, co tu robisz?
Powiem tak:
Cokolwiek się tam wydarzy,
nie mogę pozwolić, by to gówno wróciło z nami.
Zrobię, co trzeba, aby do tego nie doszło.
Niech pan o to zadba, kapitanie.
- A jednak przyszłaś. - Myślałam, że tego chciałeś.
Dziwię się, że cię widzę po tym, jak próbowałaś mnie od tego odwieść.
- Zostaw nas, Davidzie. - Tak jest.
Umrzesz, jeśli tam pojedziesz.
Pesymistka z ciebie. Dlatego powinnaś była zostać w domu.
Myślałeś, że latami będę walczyć z zarządem o władzę,
podczas gdy ty wybierzesz się na poszukiwanie cudów
na zapomnianej przez Boga planecie?
Król sprawuje rządy, a następnie umiera.
To nieuniknione.
Taka jest naturalna kolej rzeczy.
Coś jeszcze?
Nie...
ojcze.
To wszystko.
Nie sądziłem, że masz to w sobie.
Przepraszam. Kiepski dobór słów.
Posiadasz wyjątkowy instynkt przetrwania, Elizabeth.
Co się stanie, gdy Weylanda zabraknie i nie będzie mógł cię programować?
Zapewne będę wolny.
- Pragniesz tego? - To pojęcie jest mi obce.
A skoro o tym mowa. Czyż nie każdy pragnie śmierci rodziców?
Ja nie pragnęłam.
Doktor Shaw. Miło, że pani do nas dołączyła.
- Może pan zdjąć hełm. - Co?
Można tutaj swobodnie oddychać.
- Jesteś pewny? - Tak.
Czekajcie, nie wiemy, jak zaraził się Holloway.
- Jeśli coś jest w powietrzu... - Nie jest.
- Skąd wiesz? - Pachnie w porządku.
- Idziemy? - Proszę.
- Mostek jest niedaleko. - Co to jest?
Ładownia.
Janek, widzisz to?
- Ile ich tam jest? - Tysiące.
Co, u licha?
Ravel, pokaż mi plany.
Przerzucam na stół.
Odrzuć kopułę, wyodrębnij teren i prześlij na stół.
Już się robi.
Powiększ.
Obróć.
To statek.
Jezu Chryste...
Pieprzony statek.
Bez wątpienia są bardziej rozwiniętą rasą.
Ich komory hibernacyjne muszą robić wrażenie.
- Musieli dokądś lecieć. - Rozpracowałem przebieg ich trasy.
Zamierzali odlecieć, kiedy coś im przeszkodziło.
Odlecieć dokąd?
- Na Ziemię. - Po co?
Czasami by tworzyć, trzeba wpierw niszczyć.
- Gdzie on jest, Davidzie? - Tędy, proszę pana.
- Na pewno żyje? - Nie ma wątpliwości.
- Możesz się z nim porozumieć? - Uważam, że tak.
Nic mi nie jest!
Odezwij się do niego, Davidzie. Powiedz mu, że przybyliśmy, tak jak chciał.
- Spytaj go, skąd pochodzą. - Co pani robi?
Spytaj, co to za ładunek. Zabił jego towarzyszy.
Dość tego. Davidzie.
Stworzyliście to tutaj, by użyć przeciw nam.
- Dlaczego? - Uciszcie ją, do cholery!
Muszę wiedzieć, czym wam zawiniliśmy! Dlaczego nas nienawidzicie?!
Zastrzel ją, jeśli znów się odezwie.
Davidzie, kontynuuj. Powiedz mu, dlaczego przybyłem.
Nie!
Ford! Odsuń się!
Niczego tam...
nie ma.
Wiem.
Udanej podróży, panie Weyland.
Pora wracać do domu.
Panie Chance, proszę nas zabrać do domu.
- Kapitanie? - Co to było, do cholery?
Prometeusz! Zgłoście się!
- Shaw? To ty? Odbiór. - Janek, wysłuchaj mnie.
- Ten statek właśnie startuje! - Co?
- Co ona bredzi? - Nie możesz na to pozwolić!
Musisz go powstrzymać!
Niczego nie powstrzymujemy. Wracamy do domu.
Janek, jeśli tego nie powstrzymasz, to nie będzie dokąd wracać!
Ten statek przewozi śmierć i kieruje się na Ziemię!
- Shaw, to nie statek bojowy. - Wiem.
- Startujmy. - Wiem o tym.
Ale musisz to zrobić.
- Startujmy, kapitanie! - Janek, błagam, uwierz mi!
- Kazałam ci startować. - Panie Ravel.
- Proszę włączyć napęd jonowy. - O czym ty mówisz?
- Odpalenie go w atmosferze... - Zamieni nas w pocisk.
- O to chodzi. - Co ty wyprawiasz?
To mój statek. Rozkazuję ci zabrać nas do domu!
Wystrzelę twój moduł. To da ci dwa lata życia.
Chcesz je czy wolisz zostać ze mną?
Masz 40 sekund na dotarcie do kapsuły ratunkowej.
- Zwariowałeś. - Panowie, poradzę sobie.
Możecie dołączyć do panny Vickers.
Z całym szacunkiem, ale gówniany z pana pilot.
Przyda się panu każda pomoc.
Jeśli nie możesz być z osobą, którą kochasz...
Mylisz się, jeśli myślisz, że to anuluje zakład.
Zapłacisz mi po drugiej stronie.
Podlećcie jak najbliżej. Mamy tylko jedną szansę.
Wystrzeliwuję kapsuły.
20 sekund do ewakuacji.
- Odliczanie rozpoczęte. - Napęd jonowy włączony.
- 10,9,8... - Szybciej!
- 3,2... - Do dzieła, panowie!
Zderzenie nieuchronne.
Ręce ze sterów!
O Boże.
Nie! Nie!
O Boże...
Uwaga! Tlenu wystarczy na dwie minuty.
Uwaga! Tlenu wystarczy na 30 sekund.
Śluza zamknięta. Wyrównywanie poziomu tlenu.
Elizabeth, jesteś tam? Mówi David.
- Jestem. - Musisz natychmiast uciekać.
- Idzie po ciebie? - Kto?
Uszkodzenie śluzy.
Giń!
Tak mi przykro... Boże, tak mi przykro...
Wybacz mi, Charlie. Nie dam rady.
Elizabeth. Jesteś tam?
Doktor Shaw? Słyszy mnie pani?
Tak, słyszę cię.
Bałem się, że pani nie żyje.
Nie masz pojęcia, czym jest strach.
Były między nami różnice w poglądach, ale potrzebuję pani pomocy.
Dlaczego miałabym ci pomóc?
Bo beze mnie nie opuści pani tego miejsca.
Żadne z nas go nie opuści.
To nie był jedyny statek.
Jest wiele innych.
Potrafię nimi sterować.
Doktor Shaw?
Doktor Shaw!
Tutaj.
- Gdzie mój krzyżyk? - Przy moim pasku.
Pani wciąż wierzy, nawet po tym wszystkim.
Powiedziałeś, że znasz się na ich nawigacji?
Potrafisz czytać ich mapy?
Oczywiście.
Gdy dostaniemy się na ich statek, odnalezienie Ziemi nie nastręczy problemów.
Nie chcę wracać tam, skąd przybyliśmy.
Chcę polecieć tam, skąd przybyli oni.
Potrafisz to zrobić?
Tak. Uważam, że tak.
Co chce pani osiągnąć?
Stworzyli nas, a potem próbowali zgładzić.
Zmienili zdanie.
Zasługuję na to, by wiedzieć, dlaczego.
Odpowiedź jest nieistotna.
Czy to ważne, dlaczego zmienili zdanie?
Tak.
Nie rozumiem.
Pewnie dlatego, że ja jestem człowiekiem,
a ty robotem.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Ostatni raport z Prometeusza.
Statek został zniszczony, a cała załoga nie żyje.
Jeśli otrzymaliście tę wiadomość, to nie próbujcie dotrzeć do jej źródła.
Panuje tu jedynie śmierć, a ja zostawiam ją za sobą.
Jest 1 stycznia roku Pańskiego 2094.
Nazywam się Elizabeth Shaw.
Jestem ostatnią ocalałą z Prometeusza...
i kontynuuję poszukiwania.
Sensu istnienia szukali - Chudy & Igloo666
W czarnej mazi babrał się - Highlander
.:: DarkProject SubGroup::. DarkProject. org
.:: GrupaHatak. pl::. >> Release24. pl <<
<> KinoMania. org