140 miljoen mijl van de aarde.
Onze planetaire buurman en ons grootste mysterie...
Mars.
Eeuwenlang hebben we er verwonderd naar gekeken.
Maar het is altijd buiten ons bereik gebleven...
tot nu.
Vandaag een baanbrekend ruimtevaartuig
brengt de planeet dramatisch dichterbij.
Pixel voor pixel straalt het Mars terug naar ons...
zoals we het nog nooit eerder hebben gezien.
Gebruik nu deze afbeeldingen,
we kunnen iets opmerkelijks doen.
En je meenemen op een reis, geen mens
ooit eerder is geweest.
Een enkel circuit van deze wereld
van zonsopgang tot zonsondergang.
Het verkennen van de meest spectaculaire...
en verrassende eigenschappen.
Op een missie om zijn diepste geheimen te ontrafelen.
En we sluiten ons aan bij de zoektocht om de grootste vraag van allemaal te beantwoorden.
Is er leven op Mars?
Onze reis begint op een enorme zwarte vlek,
duizend mijl breed.
Dit is waar de droom van de mensheid over Mars voor het eerst begon.
Het heet Syrtis Major.
Verborgen in dit intrigerende landschap is een mysterieus kenmerk,
dat deed ons voor het eerst hopen dat Mars de zus van de aarde zou kunnen zijn.
Een andere planeet die samengaat met leven.
Het is bijna ondenkbaar dat 100 jaar geleden
mensen dachten eigenlijk dat er beschavingen op Mars waren
en als er daar een beschaving was,
hoe was de beschaving?
Hadden ze handel? Hadden ze taal?
Kunnen we met hen communiceren?
Was er een kans voor ruimtereizen zodat we contact met hen konden maken?
Hier in Flagstaff, Arizona, in 1894
een door Mars geobsedeerde astronoom bouwde een ultramoderne telescoop,
om de rode planeet in meer detail te bestuderen dan ooit tevoren.
Wat Percival Lowell zag, zou de wereld choqueren.
Op het oppervlak van de planeet,
hij ontwaarde patronen, structuren, beweging.
Mars leek te leven.
Hij keek naar Mars elke gelegenheid die hij had
en hij hield verslagen bij van wat hij zag.
Hier zijn drie van Percival Lowell's globes.
Hij beschrijft de vegetatiegebieden gedetailleerd.
Hij leek ook de verandering in de vegetatie
in de tijd en in de seizoenen te zien.
Hij is opgenomen in uitgestrekte netwerken van kanalen,
water van de smeltende poolkappen naar de drogere,
stervende gebieden van de planeet brengen,
het verstrekken van water aan de beschavingen die hij zich voorstelde die daar leefden.
In de jaren na de ontdekking van Lowell
Mars-koorts greep onze planeet.
We stelden ons buitenaardse oceanen voor,
exotische landschappen en bruisende steden.
Zelfs marsmannetjes staarden ons aan.
Maar we kregen geen kans om erachter te komen of we gelijk hadden
tot 1964.
Drie, twee, een, nul.
Alle motoren draaien, stijgen op.
Roger, een, drie seconden.
We zijn onderweg.
Mariner 4 was NASA's eerste succesvolle missie
naar de rode planeet.
Eindelijk een kans om Mars van dichtbij te bestuderen.
Er was druk. Er was duidelijke druk.
We waren bij elke stap dingen aan het uitvinden.
Het was spannend.
Maar je werkt hard, had jongens die 50, 60 uur per week werkten.
Dit waren de jaren 60, het begin van het ruimtetijdperk.
En het prikkelde gewoon onze verbeelding, weet je, wat zou daar kunnen zijn?
Wie zou er kunnen zijn?
Mariner 4 was een groot probleem,
Omdat we het oppervlak van Mars nooit echt hadden gezien, hadden
we alleen maar mensen die met een telescoop naar Mars keken
en tekenen wat ze zagen.
Het publiek verwachtte deze weelderige
beschavingen gebouwd door marsmannetjes te zien.
Ik was 13 en ik kan me echt herinneren dat ik naar het
nieuws van 6:00 keek en dit werd landelijk uitgezonden.
Zenuwachtig wachtte de wereld erop
de allereerste close-upfoto van Mars.
Foto nummer één komt binnen.
We wisten niet hoe het eruit zou zien.
Het kostte acht uur om één foto terug te krijgen.
We hadden deze kleine bandrecorders die de ene
regel nummers na de andere zouden afdrukken,
en elke pixel werd vertegenwoordigd
door een nummer op deze kleine stripkaart.
Dus we kregen het idee: waarom hebben we dat niet gewoon
genomen en die cijfers op de juiste manier gekleurd?
Toen de gegevens terugkwamen, verscheen er een beeld.
Het toonde geen tropische omgeving
met steden en glanzende wolkenkrabbers.
Nee.
Geen kanalen, geen oceanen, geen rivieren.
Geen vegetatie, geen bossen.
We zagen geen steden, we zagen
helemaal geen marsmannetjes rondlopen.
Mariner 4 was een historische spelbreker.
Wat me verbaasde was,
toen de eerste foto's terugkwamen,
het eerste dat opviel, is dat het wordt gedomineerd door kraters.
Ik heb dat nog nooit iemand horen voorspellen.
Ik heb nog nooit iemand in de wetenschappelijke gemeenschap horen zeggen:
"Nou, als we daar aankomen,
het zal veel op de maan lijken.
Er zullen kraters zijn. "
Nee, dat is er nooit geweest.
Voor al onze dromen van een levende Mars,
we lijken een dode, verlaten wereld te hebben gevonden.
Hoe hadden we het zo mis gehad?
Vandaag kunnen we het antwoord zien.
Een nieuw elektronisch oog cirkelt boven het oppervlak van de planeet.
Dit is NASA's Mars Reconnaissance Orbiter.
Aan boord, HiRISE--
de krachtigste camera die we ooit naar een andere wereld hebben gestuurd.
Het legt Mars vast in ongekend spectaculaire details.
De HiRISE-camera is een game-wisselaar.
Het geeft ons de illusie, het gevoel
in een helikopter over Mars te vliegen.
De manier waarop je naar buiten kijkt en het landschap bijna aanraakt.
Denk er eens over na: één pixel, één punt op de HiRISE-foto
is de grootte van een basketbal.
HiRISE laat ons zien dat Mars veel meer is dan een dorre woestijn.
Het onthult een wereld die onze stoutste verbeelding te boven gaat.
Dit is gewoon niet mooi, het is prachtig.
Ze zien eruit als abstracte schilderijen.
De planeet komt tot leven
en je ziet deze levendigheid en deze beweging.
Het prachtige kleurenpalet van deze planeet
waar we altijd aan hebben gedacht als deze rode rots.
Maar zodra je dingen in dat detail kunt zien,
het is alsof, ho, ik heb een nieuw recept voor mijn bril
en plotseling kan ik de wereld zien, alleen is het de wereld van Mars.
Met behulp van HiRISE-gegevens kunnen we u nu voor het eerst laten zien
hoe Syrtis Major er echt uitziet.
Dit is een mening die nog nooit een mens heeft gezien.
Meer dan 30 meter lang,
zich strekken voor 100 mijl.
Dit zijn de zandduinen van Nili Patera.
Toen Percival Lowell hier naar keek,
hij dacht dat hij het leven zag.
Vandaag met de krachtige blik van HiRISE,
we kunnen zien hoe hij Mars zo verkeerd heeft gedaan.
De duinen bewegen in de Marswind.
Op wereldwijde schaal,
zand kan worden gezien dat rond het oppervlak van Mars wordt geblazen.
De grootte van de vorm van regio's zoals Syrtis Major
eb en vloed.
Percival Lowell kon deze grote gearceerde gebieden zien
dat leek te groeien en te veranderen in de tijd.
Misschien zelfs per seizoen, net zoals we vegetatie zien
veranderen met de seizoenen hier op aarde.
Hij observeerde eigenlijk stofstormen en verschuivend zand
op het oppervlak van Mars.
Maar had Lowell het helemaal bij het verkeerde eind?
Jarenlang dacht de mensheid van wel.
Maar nu met behulp van HiRISE-beelden,
we kunnen een glimp opvangen van iets buitengewoons.
Een Mars die ooit veel meer op zijn visie leek.
Het is een verhaal dat begint op onze volgende bestemming.
3.200 mijl ten zuidwesten van Syrtis Major,
is een venster op het diepste verleden van Mars...
Noachis Terra.
Noah's Land.
Op het eerste gezicht,
dit ziet eruit als een ander dood landschap,
maar het bevat een verbazingwekkende aanwijzing voor een heel andere wereld.
Een wereld met een reële kans op leven.
Dit is een van de oudste plaatsen op Mars.
Noachis Terra is absoluut gevuld met kraters.
Sommige zijn enorm, de grootte van een stad of een hele staat.
Sommige zijn vijf of tien meter breed, erg klein.
We kunnen ook zien dat sommige
kraters zijn overdrukt met andere kraters.
Gewoon door te tellen en deze kraters te analyseren
op Noachis Terra,
we denken dat het bijna vier miljard jaar oud is.
Nu kunnen we deze kraters bouwen op basis van echte gegevens.
Elk wordt gevormd door een enkele meteorietinslag,
die door rotsen sloegen, miljarden jaren oud.
Het zijn gaten die door de tijd zijn geslagen.
Deze kraters zijn als het openen van deuren naar de geologie van Mars,
we kunnen ze gebruiken om door de verschillende lagen heen te graven
en we kunnen bijna elke soort Mars zien die er was.
Deze kraters zijn 225 miljoen kilometer ver.
Dus hun geheimen lijken misschien buiten ons bereik,
maar ongelooflijk kunnen ze worden ontgrendeld.
Bij een rots gevonden op aarde.
Dit is een rots die 200 keer meer waard is dan goud.
Een zeldzame en onthullende schat.
Er zijn zoveel objecten in deze wereld die je kunt hebben.
U kunt diamanten hebben, u kunt goud
hebben, u kunt huizen en auto's hebben
en ze doen echt niets voor mij.
En dit is NWA 8-4-5-5.
Dit is NWA 10-608.
Dit is NWA 8-6-8-7, het wordt een troctoliet genoemd.
En ik vond het leuk omdat het de vorm van een ster had.
Meteorieten zijn net als mijn baby's.
Ergens rond mei 2011,
Ik had een vriend in Marokko, hij was dealer.
Hij liet me een foto zien van deze zwarte rots gevonden in de woestijn
dat leek op niets dat wij ooit hebben gezien.
Toen zei ik: "Weet je wat, ik denk dat het een meteoriet is."
Het heet Black Beauty, NWA 70-34.
En ik hield ervan toen ik het in mijn handen kreeg
omdat de huid ervan zo anders is.
En dus wist ik dat het speciaal was.
In deze kluis heb ik onbekende meteorieten,
het zijn dingen waar ik momenteel aan werk.
Dit is van de meteoorkrater.
Dit is een meteoriet uit Lake Murray.
Dit is een ijzermeteoriet die viel in Odessa, Texas.
Op een dag ontving ik een zending van Jay
en ik bekeek dit heel ongebruikelijk
donker zwart exemplaar
Zwarte schoonheid.
Het eerste dat ik dacht was, dit ziet er zo
zwart en glanzend uit, het kan niet echt zijn.
Hij vertelde me dat hij dacht dat het schoenpoetsmiddel had of
dat ze het hadden opgepoetst en dat hij nooit zoiets had gezien.
En ik zei: "Hé, wil je ernaar kijken, maar snijd er niet in."
En dus ging ik naar het lab ernaast
en zet het op een diamantzaag
en sneed het eerste stuk ervan af.
Ik zag meteen dat het niet iets was dat was vervalst--
Dat het eigenlijk iets heel opmerkelijks was.
De analyses waren suggestief voor een Martiaanse oorsprong.
En het duurde ongeveer een jaar om samen te werken met andere wetenschappers
om voldoende bewijs te verzamelen dat niemand er tegenin kon gaan.
Het is verbijsterend voor mij,
dat ik een stukje Mars kan vasthouden.
Het verhaal van hoe deze rots van Mars op aarde terechtkwam
is een opmerkelijke.
De kraters van Mars zijn de aanwijzing.
Een gewelddadige meteorietaanval,
diep in het oppervlak van de planeet geslagen.
Oude rotsen samensmelten,
om Black Beauty te vormen.
Als granaatscherven werd het de ruimte in gelanceerd.
En miljoenen jaren lang zwierf het door het zonnestelsel,
totdat het de zwaartekracht van een andere planeet voelde.
Veilig op aarde,
het geheim van de kraters van Mars zou kunnen worden onthuld.
Wat we hier hebben is een sectie van Black Beauty
en uit die granen kunnen we bepalen
een momentopname van de geologische tijd en de geologische geschiedenis van Mars.
Verborgen in de rotslagen,
Carl ontdekte iets ongelooflijks.
We waren verbaasd omdat Black Beauty eraan kwam
een enorme hoeveelheid water.
Black Beauty was doordrenkt met Marswater
en overblijfselen daarvan zijn er nog in.
Zou er dus echt water over deze stoffige wereld kunnen zijn gestroomd?
Black Beauty geeft ons slechts een kleine, prikkelende hint.
Om te ontdekken hoe groot een rol water speelde op het oude Mars...
we hebben sondes naar de planeet zelf moeten sturen.
En dat is een formidabele uitdaging gebleken.
Als we Noachis Terra achter ons laten,
en beginnen aan het volgende deel van onze reis,
iets vreemds schittert in het stof van Mars.
Mars is een soort kerkhof van ruimtevaartuigen.
In feite is er iets dat de Mars-jinx wordt genoemd.
Mars heeft zo zijn eigen plannen of dit goed gaat of niet.
De zoektocht naar water en misschien zelfs leven op Mars
brengt hoge kosten met zich mee.
Meer dan de helft van de 45 missies die naar Mars werden gestuurd, eindigde op een mislukking.
De Sovjet-Unie was de eerste die missies naar Mars begon te sturen
in 1960 en ze faalden allemaal.
Mars 2, Mars 3, de Mars Zond-missies,
de Cosmos-missies, de Phobos-missies.
De Britten hebben het geprobeerd, Europa heeft het geprobeerd.
NASA's Mars-klimaat-orbiter verbrandde in de atmosfeer,
vanwege een verwarring tussen metrische en imperiale eenheden.
Het duurt zo lang voordat een van deze missies van een
concept naar daadwerkelijke hardware gaat waarmee je vliegt.
Dit is iemands hele carrière en om het te zien is het gewoon pfft.
Je gaat 13.000 mijl per uur
en je hebt zeven minuten om tot nul mijl per uur
te komen en voorzichtig het oppervlak te raken.
Er is genoeg energie en beweging om het hele
ruimtevaartuig te laten smelten of verdampen.
U kunt alles goed doen
en je kunt nog steeds een slechte dag hebben op Mars.
Zelfs als je door de atmosfeer kunt komen...
... landen is een hele nieuwe uitdaging.
Het is zenuwslopend
maar man, maakt het het zo opwindend als het werkt?
En sommige werken echt.
Een die het naar de oppervlakte heeft gehaald,
werd misschien wel de meest succesvolle missie ooit.
Dankzij een mysterieuze buitenaardse kracht.
De langstlopende rover die ooit Mars heeft verkend
is te vinden op onze volgende bestemming.
De zandvlaktes van Meridiani Planum.
Hier zit nog steeds de levenloze schaal
van NASA's Opportunity Rover.
Naar verwachting 90 dagen werkzaam,
het duurde 14 en een half jaar,
een ontdekking doen die ons begrip van Mars heeft veranderd.
En de sleutel tot zijn marathonmissie was een mysterieuze kracht,
dat laat deze vreemde patronen in het zand achter.
Drie, twee hoofdmotoren starten,
nul en opstijgen van de Delta Rocket met Opportunity.
Opportunity's missie was om op zoek te gaan naar bewijs
van oud water op Mars.
Maar eerst moest het landen waar zoveel anderen hadden gefaald.
Landen op Mars is erg moeilijk.
En dus op die spannende momenten, hetzij tijdens de lanceringsfase,
of je weet wel, de aankomst en aankomst, afdaling naar de landing,
je zit op het puntje van je stoel,
wachten om te horen of u succesvol bent
of dat het een mislukking is.
Om hun rover te beschermen,
de ingenieurs kwamen met een plan dat zo bizar was
zoals het was gedurfd.
Vermoedelijke retro rock en ontsteking op mijn plaats.
Mark.
Schok absorbeerders...
Op dit moment zouden we ter plaatse moeten zijn.
Ruimte stijl.
Als je aan denkt aan een ruimtevaartuig van een half miljard dollar
in deze gigantische strandbal
rond stuiteren op het oppervlak van Mars,
het valt in de categorie "wat dachten ze?"
Gelegenheid was veilig op de grond.
Nu begon het zijn ultramoderne camera te gebruiken...
... om de meest gedetailleerde beelden van het oppervlak van Mars ooit gezien te maken.
Toen we landden en we het eerste uitzicht zagen
het is alsof je het graf van Toetanchamon ziet.
Er is het verhaal waarop we hebben gewacht.
Ik herinner me dat ik huilde en zei: "Dit is verkenning."
De kans is om onze camera terug te draaien naar deze kleine, ondiepe krater
en kijkend naar de leeggelopen airbags.
Gelegenheid was in staat om de pad te verlaten
en word een echte rover.
Opportunity toonde ons ijzige wolken
dansen over een buitenaardse hemel.
Zelfs de andere wereldse ondergang van onze gedeelde zon.
De ontdekkingen van Opportunity waren werkelijk adembenemend.
Iedereen wilde meer zien.
Maar de klok tikte.
Ik wist dat het einde op een gegeven moment zou komen.
Het is net alsof je een bejaarde ouder hebt.
Misschien zijn ze in goede gezondheid.
Maar je weet dat ze niet eeuwig zullen duren.
Elke dag was kostbaar.
We dachten dat we een beperkte hoeveelheid tijd hadden om onze klus te klaren.
En het komt erop neer dat de rovers op zonne-energie werken.
We wisten dat Mars een stoffige plek
is en dat het stof uit de atmosfeer valt.
Dus we dachten dat de rovers genoeg tijd zouden hebben om het vol te houden
90 dagen daarvoor waren de zonnestralen zo stoffig
dat ze niet genoeg energie konden opwekken.
Maar Mars en de rovers hebben bewezen dat we ongelijk hadden.
Het stof van Mars zorgde ervoor dat het batterijniveau van Opportunity afnam.
Maar dan zouden ze op wonderbaarlijke wijze weer omhoog stuiteren.
De ingenieurs van de rovers waren perplex.
Maar enkele verbazingwekkende beelden zouden het antwoord bieden.
Terwijl het stof van Mars zich vestigde op NASA's door zonne-energie aangedreven rover
de ingenieurs waren verbaasd over hoe het verder ging.
Toen kregen ze een aantal buitengewone beelden.
We hebben eigenlijk een serie
time-lapse-foto's van de vlakten van Mars,
waarin we een reeks stofduivels vastlegden die zich eroverheen bewogen.
En we denken dat het zoiets is
dat het stof van de rover verwijderde.
Terwijl deze stofduivels door het landschap bewegen,
spiraalsgewijs tot twaalf mijl de lucht in,
ze laten tellstaartsporen achter zich.
De mysterieuze patronen die we kunnen zien met HiRISE.
Ongelofelijk was het weer op Mars
waardoor de gelegenheid zo lang Mars kon verkennen.
Maar in juli 2018 trof een wereldwijde stofstorm de planeet.
De lucht was zo donker dat je de zon niet kon zien.
De rover werd te koud en er brak iets van binnen.
We hebben nooit meer iets van de rover gehoord.
Het is zielig. Het is emotioneel.
Maar veertien en een half jaar hebben was zo'n geschenk.
Over zijn missie Opportunity teruggestuurd
200.000 afbeeldingen.
Een Mars onthullen die we nog nooit eerder hadden gezien
en iets buitengewoons bevestigen.
We kunnen duidelijk deze prachtige rotslagen zien.
Sedimentaire lagen worden altijd in water gelegd.
We noemen deze bosbessen omdat toen we ze voor het eerst zagen
we dachten dat ze eruit zagen als bosbessen in een muffin.
Ze waren gevormd uit hematiet.
Ze lijken ons te vertellen over een tijd dat er was
sterk zuur water dat door en over de grond van Mars stroomt.
Dit is een ader van het mineraal, gips.
Bevat veel calcium en zwavel.
En het vormt zich alleen door water te verdampen.
Het is een mineraal waarin water chemisch is gebonden.
Dit was het rokende pistool. We hebben het.
Water was hier en we hebben het gevonden.
De Black Beauty-meteoriet onthulde vocht
in een oude Martiaanse rots.
En Opportunity liet zien dat er ooit plassen water waren
op het oppervlak van de planeet.
Onze volgende stop is een van de meest intrigerende functies op aarde.
Het zal onthullen hoe anders het oude Mars moet zijn geweest.
1.600 mijl van de laatste rustplaats
van NASA's Opportunity Rover,
is een kloof zo groot dat het zichtbaar is vanuit de ruimte...
Nirgal Vallis.
Een aanwijzing voor het vroegere leven van Mars in de rots geëtst.
Het is ongeveer 300 mijl lang.
Het is aan de ene kant smaller en aan de andere kant breder.
We kunnen deze lange kanalen zien, als een boom,
allemaal verbonden met een enkele stam.
En deze patronen lijken uit het niets te beginnen.
En dan worden ze dieper en dieper naarmate ze verder gaan.
En ze verbinden zich met elkaar.
Als planetaire geologen bestuderen we het oppervlak van de planeet.
Als detectives die de geschiedenis van een planeet proberen te begrijpen.
En hoe het is geworden zoals het nu is.
Slechts één stof heeft de kracht om te veranderen
hele landschappen op deze dramatische manier.
Water heeft een enorm effect.
Chemisch gezien lost het langzaam verschillende componenten van het gesteente op.
Maar geomorfisch kan het gewoon heel veel werk doen.
Water kan steen op ongelooflijk snelle manieren verplaatsen.
En eigenlijk hele landschappen verschuiven.
Het laat een afdruk achter zodat je deze prachtige canyons kunt zien
uitgehouwen door rivieren.
Nirgal Vallis onthult dat het oude Mars
was overspoeld met water.
We hebben het niet over slechts een straaltje water.
We hebben het over volle rivieren.
Vol aan hun oevers, stromend water.
Er waren oceanen.
Er waren wolken aan de hemel.
Er waren regenbuien.
Er waren overstromingen over het oppervlak.
We hebben het over enorme hoeveelheden water
en een hele cyclus van water.
Neerslag.
Misschien sneeuwval op de toppen van bergen.
Om Nirgal Vallis in het landschap te snijden,
zou een razende stroom hebben genomen.
Een rivier die anderhalf keer zo groot is als de Nijl.
Met 4.800 kubieke meter water
elke seconde.
Je weet dat Percival Lowell misschien niet was
dat is toch verkeerd.
Hoewel hij misschien vier miljard jaar of zo vrij was.
Maar het lijkt erop dat Mars een veel
intrigerender planeet is dan ooit tevoren.
Maar als Mars er ooit zo uitzag,
waar is al het water gebleven?
Achthonderd mijl ten westen van Nirgal Vallis
liggen een paar kolossale kenmerken
de meest spectaculaire ter wereld.
Ze hielpen bij het oplossen van het mysterie van het ontbrekende water van Mars.
De eerste, een gigantische snee
een vijfde van de weg rond de hele plant rennen...
Valles Marineris.
Het is ongeveer zo groot als van de Verenigde Staten van Amerika.
Het zou zich uitstrekken van Los Angeles helemaal tot aan New York City.
Het is zes mijl diep.
Het is 240 kilometer breed.
Als je aan het ene uiteinde stond, kon je het andere uiteinde niet zien
omdat de planeet zelf van je af zou buigen.
Het is gewoon onbegrijpelijk hoe groot dit ding is.
Het is de langste kloof in het zonnestelsel.
Het is de grote papa.
Net over de horizon een zo enorm groot kenmerk
het ziet er onwerkelijk uit...
Olympus Mons.
Het is de grootste berg in ons zonnestelsel.
Het is moeilijk om daar niet heen te gaan. Rechtsaf? Dat is best gaaf.
Het rijst letterlijk op uit de atmosfeer.
Deze vulkaan was twee en een half keer zo hoog als de Mount Everest.
Bijna 90.000 voet boven de basis.
Aangezien de zwaartekracht op Mars slechts een derde van die van de aarde is,
er is veel minder zwaartekracht die dingen vasthoudt.
En dit is waarom Olympus Mons alles op aarde in de schaduw stelt.
Als je Olympus Mons vanaf de zijkant zou bekijken,
je weet gewoon of je langs Mars vloog,
je kon de bult echt zien
boven de kromming van de planeet.
Dat is hoe groot het is.
Zowel Olympus Mons als Valles Marineris
zijn gigantische overblijfselen van een episch hoofdstuk in de geschiedenis van Mars.
Ze bevatten het verhaal van hoe Mars ooit leefde.
En waarom het stierf.
In de kinderschoenen van Mars, woeste vulkanen...
een duizelingwekkende miljard, miljard ton uitgeworpen
van gesmolten gesteente uit het binnenste.
Deze lava vormde een enorm plateau
dat strekte zich uit over 3.000 mijl.
De kolossale massa van deze nieuwe rots
leg enorme druk op de omringende korst.
Letterlijk de planeet uit elkaar scheuren.
Valles Marineris was geboren.
Maar met het geweld van vroege Mars...
... kwam tot stand.
Toen de vulkaan uitbarstte op het oude Mars
ze lieten allerlei soorten gassen vrij die de atmosfeer van Mars vormden.
Kooldioxide.
Zwaveldioxide.
Methaan. Waterdamp.
Dit draagt bij aan het creëren van een dikkere sfeer.
En als je eenmaal een dikkere atmosfeer
hebt, kun je water op een oppervlak hebben.
Er moet voldoende atmosferische druk zijn
om water in vloeibare toestand te houden.
Anders gaat water rechtstreeks
van een vaste stof als ijs in een damp.
Het hebben van voldoende atmosferische druk is
cruciaal om stromend water op een oppervlak te hebben.
Maar de atmosfeer van Mars zou niet lang duren.
En het verhaal van hoe het verdween
houdt een vreselijke waarschuwing voor ons op aarde in.
Onze planeet wordt beschermd door een krachtveld.
Het strekt zich uit tot 40.000 mijl de ruimte in.
Maar het wordt gegenereerd,
in de kern van de aarde.
Het is echt een beetje beangstigend als je erover nadenkt.
We staan op een heel dunne huid die in
wezen een gesmolten bal van ijzer omsluit.
Deze bal van ijzer die in beweging is
met een iets andere snelheid dan de rest van de aarde.
Het klotst daar een beetje rond.
Dat creëert een magnetisch veld.
Dat strekt zich tienduizenden kilometers de ruimte in.
De Aurora in onze nachtelijke hemel
is veel meer dan een mooie lichtshow.
Je neemt direct het magnetische veld van de aarde waar.
Het is een manifestatie van dit magnetische veld.
Opgeladen deeltjes van de zon
reis met supersonische snelheden door het
zonnestelsel en beïnvloed de atmosfeer van de aarde.
Als we het magnetische veld niet hadden om degenen rond
de aarde af te buigen, zou het langzaam wegstrijken
alle stukjes van onze atmosfeer in de loop van de tijd.
De sfeer, weet je,
is gewoon deze kleine dunne blauwe lijn.
Amper groot genoeg om te zien.
En alles wat op aarde leeft
is afhankelijk van die dunne blauwe lijn.
Het zet je echt aan het denken hoe kwetsbaar ons bestaan is.
In het diepe verleden
een Aurora danste ook door de lucht van Mars.
Maar Mars kon zijn kostbare krachtveld niet vasthouden.
Ongeveer vier miljard jaar geleden,
een vreselijke kettingreactie begon.
Net als de aarde, het magnetische schild van Mars
beschermde zijn atmosfeer
en liet water op het oppervlak bestaan.
Maar het duurde niet lang.
Hoe kleiner je bent hoe sneller je warmte verliest.
Het is eenvoudige natuurkunde.
Bedenk of je een bosje aardappelen neemt
uit de oven.
De minuscule mini-aardappeltjes zullen heel snel afkoelen.
En de grote zullen veel langer duren.
Omdat Mars half zo groot is als de aarde, verloor het zijn
warmte sneller dan de aarde zijn warmte heeft verloren.
Terwijl de planeet afkoelt, begint het karnen
en het interieur te vertragen en te stoppen.
Mars begon van binnenuit te sterven.
Het beschermende krachtveld begon te haperen.
De zonnewinden verwijderden de atmosfeer.
Vulkanen zwegen.
Gassen vulden niet langer de lucht.
Het water van de planeet verdampt in de ruimte...
Mars doden.
Tegenwoordig zijn er maar twee plaatsen op het oppervlak van Mars
waar nog water te vinden is.
Het zijn de volgende tussenstops op onze reis.
De meest spectaculaire en buitenaardse landschappen van de planeet.
Zijn palen.
Mars heeft twee poolkappen
en elk heeft zijn eigen karakter.
De Noordpool van Mars is zo mooi
hockeypuck van ijs ongeveer zo groot als Groenland.
Het is 600 mijl breed en 2 mijl diep.
De noordelijke poolkap van Mars
heeft deze geweldige duingebieden.
En deze opvallende kliffen die langs de buitenkant lopen.
We hebben zelfs lawines opgemerkt.
Aan de andere kant van de planeet,
de landschappen zijn nog adembenemender.
De zuidpoolkap is meer dan drie kilometer dik.
Dat is veel ijs.
De poolkap vormt deze ongelooflijke
wervelende patronen in wit en sinaasappels en rood.
Het doet me denken aan sinaasappelsorbet of een droomkegel.
Er zijn deze bizarre caleidoscopische patronen.
Gebieden waar een deel van het landschap is verdwenen
de gaten.
Andere plaatsen waar het als ringen is opgebouwd.
Het tart bijna woorden.
Het is Ansell Adam-esqe maar niet aards.
Een vluchtige kracht moet dit gevormd hebben
fantastisch terrein.
Maar het kan niet het water zijn.
Het is hier zo koud dat het eeuwig bevroren blijft...
zoals beton.
Dus wat is het?
Het antwoord ligt aan de rand van de ijskap.
En het is onthuld door HiRISE.
We kunnen hier zien dat dit echt is
vreemde kleine starburst-kenmerken die vanuit het midden uitstralen.
En daarom noemen we ze om voor de hand liggende redenen spinnen.
Het blijkt dat Mars seizoenen heeft
net zoals de aarde dat doet.
Dus als de winter nadert op het zuidelijk halfrond van Mars,
de temperatuur keldert in feite.
We krijgen dingen als vorst en sneeuw. Maar met een verschil.
Dit is geen watersneeuw.
Het is eigenlijk sneeuw gemaakt van kooldioxide of droogijs.
Het is buitenaards ja.
Ik bedoel, we zien zoiets niet op aarde.
Voor de duur van de winter
temperaturen stijgen nooit boven de minus 190 graden Fahrenheit.
Het hele poolgebied,
waterijskap en omringende vliegtuigen
is bedekt met een dikke laag droogijs.
Maar als de lente aanbreekt,
worden de dingen een beetje interessant.
Als de zon terugkeert, begint het droogijs te smelten.
Maar het vormt geen vloeistof.
Het gaat eigenlijk meteen op gas.
Dus je begint druk op te bouwen omdat je meer
gas maakt, maar het vasthoudt in deze ijslaag.
En dus bouw je op, bouw je op, bouw je druk op
tot dat ene punt waarop de druk zo veel toeneemt
dat het gewoon explodeert.
En die nasleep van die explosie zijn deze donkere strepen
die we zien op HiRISE-afbeeldingen.
Uitgehouwen in het oppervlak door exploderende stralen kooldioxide,
elk van deze vreemde spinformaties
duurde 10.000 jaar om te vormen.
En het is dezelfde kracht, kooldioxide,
overschakelen van gas naar droogijs naar gas
dat maakt de polen van Mars
zo mooi en bizar.
Het zijn allebei volledig buitenaardse landschappen.
En het is typisch Mars.
Het is buitenaards Mars.
Exploderende palen.
Met littekens bedekte bevroren vliegtuigen.
Een planeet ontdaan van zijn atmosfeer
en gestraald door zonnewinden.
Het idee dat Mars ooit het leven zou kunnen ondersteunen, lijkt misschien hopeloos.
Maar we weten nu dat miljarden jaren geleden,
toen de eerste levensvormen op aarde verschenen,
de twee planeten leken veel meer op elkaar.
En als er leven op onze wereld zou ontstaan,
waarom niet hier?
Als de middag overgaat in de avond,
we gaan richting de Mariale evenaar.
Naar een plek waar sinds 2012,
NASA is op een gewaagde missie geweest.
In Gale Crater nu,
een hightech Rover is op jacht naar de ingrediënten van het leven.
De nacht dat we landden
Ik zag mijn technische collega's aan de andere kant van de kamer,
springen op en neer in hun stoelen.
En je weet dat sommigen van hen beginnen te huilen.
En voor mij voelde ik natuurlijk al diezelfde emoties.
Maar toen viel het me ineens op dat we ons nu de autosleutels
gaan geven en het is echt aan ons als wetenschappers
om de belofte van de hele missie te vervullen.
Drie en een half miljard jaar geleden
Gale Crater was gevuld met water.
Tegenwoordig is het een opgedroogde meerbedding.
Maar het verbergt aanwijzingen
aan hoe bewoonbaar Mars ooit zou kunnen zijn geweest.
Het kammen van het oppervlak is een mobiel wetenschappelijk laboratorium van één ton.
De enige Rover die vandaag op Mars aan het werk is...
NASA's nieuwsgierigheid.
Curiosity is een ongelooflijke rover.
Het is een oogrobot met laserstraal in SUV-formaat
die rond Mars gaat en probeert erachter te komen
als er ooit een omgeving was om het leven in stand te houden.
Als ik het zo beschrijf, klinkt het gewoon zo
Ik heb het over sciencefiction.
Curiosity is een enorm beest van een rover.
Zeswielaandrijving, is twee meter lang.
Ze wordt aangedreven door plutonium dat haar een kwantumenergiebron geeft.
Ze kan jaren rennen.
Stofstormen die rovers doden, raken Curiosity. niet
Nieuwsgierigheid is zo groot
dat we het met HiRISE tot in detail kunnen zien.
We kunnen het lichaam zien, we kunnen de
wielen zien, we kunnen de wielsporen zien.
Naast zijn serieuze wetenschapskit,
Curiosity heeft maar liefst 17 camera's.
Het kan zelfs selfies vergen.
We hebben deze rovers ontworpen
om te handelen als onze menselijke surrogaten op Mars.
Ze hebben ogen die ongeveer twee meter boven de grond zijn
en ze maken kleurenfoto's met dezelfde golflengten als onze menselijke ogen.
Dit alles is ontworpen om een menselijke virtuele aanwezigheid op Mars te creëren.
Met behulp van een half miljoen afbeeldingen gemaakt door Curiosity en de orbiter van Mars
NASA heeft Gale Crater herbouwd...
op aarde.
Ik heb het gevoel dat ik op het oppervlak van Mars ben geweest.
De afbeeldingen en de topografie
vult je geest en je verdwaalt in deze virtuele wereld.
Het is gewoon zo interessant om gegevens daadwerkelijk te gebruiken
om jezelf naar een andere omgeving
te vervoeren, naar een andere planeet.
Maar dit is niet alleen voor de lol.
Nieuwsgierigheid is veel meer dan een mobiele camera.
Dawn gebruikt de virtuele wereld...
om de meest veelbelovende plaatsen voor de rover te kiezen
om zijn high-tech toolkit in te zetten.
Het hart van Curiosity is een chemisch laboratorium
dat we op het oppervlak van Mars zijn geland.
Ze heeft een laserablatiespectrometer,
een laser om stenen te zappen.
Weet je, we kunnen rondrijden en zeggen, wauw, dat
ziet er interessant uit, 'zu', 'pu', wat zit er in?
En wat ons daardoor in staat stelt te zien, is waar Mars van gemaakt is.
Curiosity is ontworpen om het poeder op te nemen en op te warmen
en dan ruikt het de chemicaliën die loskomen
en die chemicaliën zullen iets zeggen over wat er in het monster zit.
Het vertelt ons niet alles wat we willen
om te weten, maar het geeft ons een aantal erg leuke aanwijzingen.
In 2014 Curiosity deed de wereld versteld staan
met de grootste doorbraak tot nu toe,
in onze zoektocht naar buitenaards leven.
Wat we vonden waren organische moleculen in modderstenen.
Organische moleculen zijn complexe moleculen die koolstof bevatten
de ingrediënten waaruit al het leven op aarde bestaat.
Die moleculen zijn aanwijzingen.
We kunnen niet precies ontcijferen waar ze vandaan
kwamen, maar ze zijn zo hoopvol dat dat zo zou kunnen zijn
onderdeel van het verslag van wat het oude leven op Mars zou kunnen zijn geweest.
De grootste algemene vondst is dat Mars een bewoonbare planeet was
en dat wisten we niet voordat Curiosity daarheen ging.
Water op het oppervlak,
organische moleculen in de rotsen.
Mars had minstens een miljard jaar alles
het leven moet beginnen
en toch blijft het laatste bewijs net buiten bereik.
Wat we niet hebben gevonden is dat het leven ooit greep heeft gekregen
ooit gebruik gemaakt van die geweldige omstandigheden die Mars bood.
Zo sterk is ons verlangen om dat leven op een andere planeet te vinden
die we eerder hebben overschreden.
De experts zeggen vanavond dat ze,
citeren,
"redelijk bewijs van een vorig leven op de planeet Mars."
In 1996
NASA schokte de wereld.
In een meteoriet van Mars, gevonden op Antarctica,
ze ontdekten bacterievormige structuren.
Hoewel het bewijs misschien microscopisch
klein is en misschien wel miljoenen jaren oud,
vandaag toonden ze de rots die jaren van vondsten heeft teruggedraaid
en heeft sciencefiction werkelijkheid gemaakt.
De hele wereld vroeg,
was dit echt leven van Mars?
Als deze ontdekking wordt bevestigd
het zal zeker een van de meest verbluffende inzichten in
ons universum zijn die de wetenschap ooit heeft ontdekt.
Maar de droom begon al snel te breken.
Mensen begonnen te ondervragen en vervolgens te twijfelen.
Het was zo moeilijk om de morfologie te
bewijzen, de vorm van wat we dachten te zien
werd eigenlijk gemaakt door het leven.
Dit is niet iets voor de hand liggend zoals het opgraven van een dinosaurusschedel.
Dit is een microscopisch kleine bacterie die miljarden jaren oud is.
We weten niet wat dit is.
De vreemdste puzzel was de grootte van de vormen in de rots
kleiner dan enig leven dat ooit op aarde is opgetekend,
kleiner dan het leven ooit zou kunnen bestaan
of zo dachten we.
Tegenwoordig het werk van één wetenschapper
doet ons de zoektocht naar leven op Mars heroverwegen.
Dit is Dalol, Ethiopië,
een van de meest vijandige plekken op aarde.
Hier, vulkanische krachten
omstandigheden creëren die erg lijken op die op het oude Mars...
en dat trekt astrobiologen aan
zoals Felipe Gómez Gómez.
Er hangt een zware geur in de lucht.
Het water komt uit de schoorstenen
kan hoger zijn dan honderd graden Celsius.
Zoutgehalte, het is praktisch verzadigd in zout.
De pH van het water
is zuurder dan een auto-accu.
De vroege Mars leek behoorlijk op dit soort omgeving.
Je wilt er niet je handen in steken.
Nee, het zou worden verbrand.
Ja ik weet het.
Binnen deze monsters,
Felipe heeft iets ontdekt dat niemand had verwacht.
Dit zijn microben?
JEP. De bacteriën.
Deze zijn gevonden in Dallol, in de poelen van Dallol.
Wauw.
Leven in het zout, interactie met het zout.
Zichzelf vermenigvuldigen en deze
werkelijk extreme omgeving koloniseren.
Dus je zegt me dat deze dingen leven?
Zijn het geen fossielen van bacteriën?
Precies, het zijn bacteriën en ze leven.
Ze groeien.
Precies de dingen die deze omgeving maken
zo gevaarlijk voor ons
maak het perfect
voor primitieve levensvormen om te beginnen.
Dus eten ze het zout?
Ze eten het zout.
Ze kunnen de energie, de stroomvoorziening, uit de mineralen halen.
Maar de doorbraak
niet alleen dat bacteriën bestaan, het is ook hun grootte.
Ze zijn twintig keer kleiner dan de gewone bacteriën.
Het zijn nanobacteriën.
De bacteriën zijn ongeveer even groot
zoals de mysterieuze vormen gevonden in de Antarctica-meteoriet.
Deze extreme omgeving is alsof Mars vier miljard
jaar geleden op zeer jonge leeftijd van Mars was.
En als er hier leven is, wie weet is dat waarschijnlijk
mogelijk om soortgelijk leven op Mars te vinden.
De ontdekkingen van extreem leven op aarde
hebben onze hoop nieuw leven ingeblazen...
van het vinden van leven op Mars
en dat is precies wat NASA's volgende missie zal proberen te doen -
Graaf naar buitenaardse fossielen.
2.400 mijl ten westen van Gale Crater
is de site waarop de zoekopdracht moet worden gericht.
Het wordt de zwaarste missie van Mars 2020 tot nu toe.
Jezero Crater is een ruig, gebarsten landschap,
met grillige kanalen uitgehouwen in de rots.
Wetenschappers weten nu dat dit de versteende overblijfselen zijn
van een gigantische rivierdelta.
Op het oude Mars
dit zou de perfecte plek zijn geweest om te leven
en Jezero heeft ook de perfecte omstandigheden
om er fossielen van te bewaren tot op de dag van vandaag.
Na verloop van tijd wordt sediment opgebouwd, laag na laag.
Alle aanwezige levensvormen of organische moleculen
zou zijn geconcentreerd in die modderlagen.
Het is een laagjescake van verhalen in de geschiedenis van de rotsen.
Begraven schat die daar heeft gezeten
wachten nu al die miljarden jaren
voor ons om het op te graven en te zien wat er is.
Maar de beste plek voor levenslange jacht
is de moeilijkste plek om te landen
en in februari 2021
dat is precies wat NASA zal proberen te doen.
Natuurlijk, als het geheel aan de ingenieurs lag
we kozen een volledig vlakke plek zonder rotsen en zonder
wind en de wetenschappers zouden onmiddellijk zeggen:
nou dat is super saai.
Deze missie, het is een groot probleem.
Het is de meest ambitieuze missie die we ooit hebben geprobeerd,
dus voor 2020 nemen we de rover en plaatsen hem op
plaatsen die ondenkbaar zijn voor Nieuwsgierigheid
of de landingen van de airbag uit de geschiedenis.
In tegenstelling tot eerdere missies,
deze landingsplaats zal vol gevaren zijn met het doden van rovers.
Maar NASA heeft een nieuwe truc in petto.
Elke missie naar Mars heeft met één enorm probleem te maken gehad.
Het duurt 20 minuten om een signaal terug naar de aarde te krijgen.
Dus ingenieurs kunnen het ruimtevaartuig niet vanuit hun controlekamer leiden.
Maar Mars 2020 zal een superkracht hebben.
Het zal zichzelf kunnen navigeren.
Voor Mars 2020 namen we het landingssysteem
die we hadden gebruikt op Curiosity en we hebben een zeer belangrijke functie toegevoegd,
een vermogen om te vertellen waar het zich op Mars bevindt.
Voor deze missie
de ingenieurs van het straalvoortstuwingslaboratorium van NASA
hebben de kracht van HiRISE benut.
Ze hebben de afbeeldingen gebruikt om een kaart van de landingsplaats te maken
in ongelooflijk detail.
We hebben HiRISE gebruikt om ons te helpen de
gevaren te begrijpen die het terrein kan opleveren.
Mars 2020
zal de kaart vergelijken met wat hij op de grond ziet.
Dan zal het zich richten op zijn doel.
Retro-raketten zullen deze rover van $ 2,5 miljard leiden
veilig naar de oppervlakte.
Eenmaal op de grond zal Mars 2020 zijn eenvoudige uitvoeren
maar ontzagwekkende taak,
om in het oppervlak van de planeet te graven,
zoeken naar fossielen van het leven op Mars.
Is er leven of was er leven op het oppervlak van Mars?
Het kan niet fundamenteler worden dan dat.
Ik kan me geen Mars voorstellen die op de een of andere manier niet leefde.
Of Mars 2020 die vraag kan beantwoorden
Ik denk dat we de microfoon bij JPL kunnen laten vallen en gewoon het lab uit kunnen lopen
omdat we zojuist de meest fundamentele vraag van de menselijke geschiedenis hadden beantwoord.
Terwijl deze robotpioniers jagen op leven op Mars
we leggen de basis voor de volgende grote uitdaging -
menselijke pioniers sturen om zich bij hen aan te sluiten.
De maan is het testterrein,
Mars is het horizondoel.
We hebben een ontsteking van
NASA's ruimtelanceersysteem solide raketmotor,
die ons van stroom voorziet op onze reis naar Mars.
Ingenieurs racen om de technologie te ontwikkelen.
Wil je de toekomst
waar we een beschaving worden in de ruimte
en zijn daarbuiten tussen de sterren
of een waar we voor altijd op aarde zijn?
Ruimteverkenning, een moeilijk maar niet onmogelijk iets.
De eerste mensen die voet op Mars zullen zetten
zijn al onder ons.
We zijn van plan haar op een dag naar Mars te sturen, mensen.
Maar deze missie zal samen zijn dan wat dan ook
we hebben het ooit geprobeerd.
Er zijn twee gigantische hindernissen.
Je moet er eerst komen.
Er is echt geen tekort aan uitdagingen als het erom
gaat mensen naar Mars te krijgen, niet op Mars,
alleen naar Mars.
De navigatie is moeilijk.
Een klein beetje eraf en je verbrandt omdat
je te steil naar binnen komt en dan te ondiep
je zult het zonnestelsel ingaan en voor altijd
in een baan om de zon draaien en dood zijn.
Het duurt ongeveer zeven maanden om op Mars te komen.
Als je eenmaal op Mars bent, moet je daar nog twee jaar
zijn voordat je de terugvlucht naar de aarde kunt nemen.
Je krijgt een soort hutkoorts
dat is... dat is ongekend.
Als je eindelijk op de planeet aankomt
je moet overleven in angstaanjagende omstandigheden.
Niet in te ademen lucht,
extreem koud, giftig stof.
En een onzichtbaar gevaar dat zelfs ruimtepakken bieden
weinig bescherming tegen.
Dodelijke straling.
Het lijkt een onmogelijk probleem.
Maar de planeet biedt ook een oplossing.
Slechts 350 mijl ten westen van Jezero Crater,
waar Mars 2020 zal jagen op buitenaards leven,
we keren terug naar Syrtis Major,
waar we eerst dachten dat we het zagen.
En hier, waar onze reis begon,
we vinden de sleutel om op Mars te leven... onszelf.
Af en toe, komen we een van deze tegen
soort vreemde slangenachtige, slangachtige vormen.
En dit is op terrein dat ongelooflijk
vlak is, met grote kraters.
We zijn er vrij zeker van dat deze kenmerken lavabuizen zijn.
Lavabuizen vormen zich in de buurt van vulkanen
terwijl lava door breuken naar buiten stroomt.
En uiteindelijk loopt dat weg
en het laat deze spelonken achter.
Soms kunnen we gaten zien punch door deze functies
en dit zijn donkere gaten en als je naar
beneden kijkt, zie je gewoon duisternis.
Geen menselijke uitvinding heeft tot nu toe het stralingsprobleem opgelost.
Maar deze ondergrondse wonderen zijn misschien wel onze redding.
Diep in de bergen van Noord-Spanje
een team van wetenschappers onderzoekt hoe we kunnen overleven
in de dodelijke omgeving van Mars.
Ik geloof wat we gaan doen op Mars
zal ongelooflijk zijn.
Maar het is niet gemakkelijk.
We zijn geëvolueerd op planeet Aarde
en onze biologie is gewend aan deze planeet.
Als je voor langere tijd op Mars zou wonen,
zelfs als je het ruimtepak draagt,
zou de straling zeker dodelijk zijn.
We moeten ondergronds gaan
en natuurlijk hoe dieper we zijn
hoe meer bescherming we zullen hebben tegen straling.
Sommige van deze grotten zijn echt heel lang.
Ze kunnen kilometers lang zijn,
zodat we dieper en dieper kunnen gaan en een leefgebied kunnen creëren waarin we kunnen leven.
Hier, in zijn eigen versie van een Martiaanse lavabuis,
het team kan erachter komen wat dit onderaardse leven is
zou kunnen zijn zoals.
Je verliest de tijd echt uit het oog
omdat je geen dag of nacht hebt.
Je bent in een besloten omgeving,
in een extreme omgeving,
wat het erg uitdagend maakt.
We moeten in elk opzicht onafhankelijk zijn,
niet alleen psychologisch onafhankelijk
maar in termen van voedsel, materialen, hulpbronnen, energie.
Dit zou ons thuis zijn op planeet Mars en we moeten een
omgeving creëren waarin we kunnen overleven en gedijen.
Lavabuizen bieden een kant-en-klare schuilplaats
voor de eerste onverschrokken pioniers.
En experts geloven
het kunnen ook locaties zijn voor nederzettingen op langere termijn.
Sommige zijn misschien zelfs groot genoeg om hele steden in te passen.
We leven tussen de laatste menselijke enkele planetaire generatie
en de eerste multi-planetaire generatie.
Zodra we Mars koloniseren, zullen we de geschiedenis
veranderen, we zullen de toekomst veranderen.
En het kan zijn, in deze lavabuizen
dat de zoektocht die onze interesse in Mars al eeuwenlang heeft gedreven
komt eindelijk een einde.
Diezelfde omstandigheden die ons ondergronds veilig zullen houden
misschien miljarden jaren lang
hebben ook iets anders veilig bewaard,
leven op Mars.
Vanwege de enorme straling die het oppervlak baadt
alle levensvormen die er vandaag zijn,
zullen onder de oppervlakte worden begraven.
Dit is een geheel nieuwe plek voor ons om te verkennen
op Mars en het is vooral een van die plaatsen
dat lijkt erop dat het een heel goede habitat zou kunnen
zijn voor elk bestaand Mars-leven, mocht het bestaan.
Onze dag op Mars loopt ten einde.
De zon gaat onder boven de duinen van Syrtis Major.
Eens deed deze plek ons dromen van een aardse wereld,
maar onze reis heeft het verhaal van Mars onthuld
verbazingwekkender dan alles wat we ons hadden kunnen voorstellen.
En nu, eindelijk, is het bijna binnen ons bereik.
Mars is als mijn tweede thuis.
Ik zou graag op bezoek gaan.
Het is geweldig.
Ik droomde er altijd van om de eerste persoon te zijn die Olympus Mons beklom
de grootste berg in het zonnestelsel,
plant de vlag erop.
Mars zorgt ervoor dat we opnieuw definiëren wie we zijn
en wat zijn verbinding is met het universum.
Zou ik gaan? Natuurlijk in een oogwenk.