NA MOTYWACH "TAŃCA ZE SMOKAMI" GEORGE'A R. R. MARTINA
GRA O TRON
Dokąd pójdziesz?
Na południe.
- Co tam zrobisz? - Ogrzeję się.
Byliśmy w Hardhome.
Widzieliśmy, co tam jest. Wiemy, że idzie tutaj.
Jak możesz nas teraz porzucić?
- Zrobiłem, co w mojej mocy. - Złożyłeś ślub!
- I oddałem Straży życie! - Na noce, które nadejdą!
Moi bracia mnie zabili!
Oczekujesz, że tu zostanę?
- Jeźdźcy! - Otworzyć bramę!
Dobra zupa.
- Pamiętasz nerkówkę niani? - Z grochem i cebulą.
Niepotrzebnie opuściliśmy Winterfell.
Chciałabym wrócić do tamtego dnia.
I krzyczeć: "Zostań, kretynko!".
Skąd mogliśmy wiedzieć?
Często rozmyślałam o tym, jak okropnie cię traktowałam.
- Chciałabym wszystko zmienić. - Byliśmy dziećmi.
Przyznaj, że byłam okropna.
Czasem byłaś.
A ja stroiłem fochy, gdy się bawiliście.
- Wybaczysz? - Co?
- Wybacz! - Zgoda.
Wybaczam ci.
Po tysiącleciach Nocna Straż nadal nie umie warzyć piwa.
- Dokąd pójdziesz? - Dokąd pójdziemy?
Jeśli cię nie przypilnuję, duch ojca mnie zabije.
- Dokąd pójdziemy? - Tu zostać nie mogę.
Możemy iść tylko w jedno miejsce. Do domu.
- Wyprosimy z niego Boltonów? - Odbierzemy im go.
- Nie mam armii. - Ilu dzikich ocaliłeś?
- Nie służą mi. - Zawdzięczają ci życie.
Sądzisz, że tu będą bezpieczni? Winterfell to nasz dom!
Nasz.
I Aryi, Brana, Rickona, gdziekolwiek są. Walczmy o niego!
Nie chcę już walczyć!
Robię to, odkąd opuściłem dom!
Zabijałem braci, dzikich, ludzi, których podziwiam,
powiesiłem chłopca, który był młodszy niż Bran!
Walczyłem...
i przegrałem.
Jeśli nie odzyskamy północy, nie będziemy bezpieczni.
Chcę, żebyś mi pomógł,
ale jeśli odmówisz, zrobię to sama.
Pani.
Ser Davosie.
- Zostaniesz w Czarnym Zamku? - Zrobię to, czego zażąda Jon Snow.
Teraz jemu służysz?
Jest obiecanym księciem.
Sądziłem, że był nim Stannis.
Co tam się stało?
Stannis przegrał bitwę.
A Shireen? Co się stało z księżniczką?
Ja to widziałam.
Widziałam klęskę Stannisa.
- Jestem ser Davos. - Znamy się.
Strzegłam Renly'ego Baratheona. Nim został zamordowany magią.
To już przeszłość.
Przeszłość.
Której nie zapomnę. Ani nie wybaczę.
Przyznał się.
- Kto? - Stannis.
Nim wykonałam na nim wyrok.
- Obrońca Doliny! - Wuj Petyr!
Spójrz, lordzie. Ominął mnie twój dzień imienia.
- Sokół! - Białozór.
- Najrzadszy z ptaków. - Zapewniałeś mnie, Baelish,
że zamierzasz zabrać Sansę Stark do Paluchów.
- Tak było. - Tymczasem otrzymaliśmy wieści,
że trafiła do Winterfell i jest żoną Ramsaya Boltona.
Zostaliśmy napadnięci przez przeważające siły Boltonów.
- Wiedzieli, dokąd i z kim jadę. - Masz mnie za głupca?
Powiedz mi, lordzie,
ile osób wiedziało, dokąd się wybieramy?
Zdradziłem to jedynie tobie.
Kto oskarża rycerza w jego domu,
musi być gotów skrzyżować z nim miecze.
Twoim domem jest Dolina, której pan stoi obok.
Tylko on może nas rozsądzić.
Poleci przez Księżycowe Drzwi?
Panie,
całe życie wiernie służyłem rodowi Arrynów.
Twojemu ojcu, twojej matce i tobie.
Wierzysz mu, wuju?
Lord Royce służył Dolinie.
Cieszy się reputacją dobrego wodza.
Gdyby był bezgranicznie oddany,
sprawdziłby się w nadchodzących wojnach.
Jestem ci bezgranicznie oddany, panie.
Zasługuje na szansę, nieprawdaż?
Zgoda.
Przywożę dobre wieści.
Sansa uciekła z Winterfell.
Uda się do Czarnego Zamku, gdzie dowodzi jej brat.
Nie będzie tam bezpieczna. Boltonowie nie zrezygnują.
To moja kuzynka.
- Pomóżmy jej. - Znakomita myśl.
Lord zdecydował.
Zbierz rycerzy Doliny. Czas włączyć się do walki.
- Zaprosiłeś wrogów. - Wiem.
Jak mawia mędrzec, pokój zawiera się z wrogami, nie z przyjaciółmi.
Z wrogami nie zawiera się pokoju. Ich się zabija.
To metoda siłowa. Jak się sprawdziła w Meereen?
- Ja wolę dyplomację. - Królowa jej próbowała.
- Panowie chcieli ją zamordować. - Zamierzam zachować czujność.
Wiem, jak straszliwy jest żywot niewolników. Byłem jednym z nich.
- Ile dni? - Dość, by wyrobić sobie opinię.
Nie dość, by zrozumieć.
Kupiłem tego karła za jedną sztukę złota,
a on w jakiś sposób dostał się na szczyt Wielkiej Piramidy.
- Imponujące. - Ty zaś reprezentujesz Astapor.
Fortuna bywa zmienna.
Przybyliśmy na spotkanie z królową, a witają nas karzeł i eunuch.
Nie komplikujmy tego.
- Czego chcecie? - Opuśćcie Zatokę Niewolniczą.
Zabierzcie smoki, najemników i odejdźcie.
Królowa nie zostanie w Meereen na wieki.
- Zmierza na zachód. - Gdy ją spotkałem,
proponowałem jej statki na drogę do domu. Odmówiła.
Bo tysiące niewolników pędzi żywot w kajdanach.
- Tak było od zarania czasu. - Ale nie jest.
Czyżbyś odzyskał wolność? Nadal wykonujesz rozkazy.
Twoja pani ma srebrne włosy i cycki, ale jest taka jak my.
Przyjaciele! Proszę.
Zawsze byli bogaci i potężni i tacy, co nie mieli nic.
Tak działa świat, a my go nie zmienimy.
Nasz świat to niewolnictwo.
Nie potrzebujecie niewolników, żeby się bogacić.
W Westeros nie ma ich od wieków, a byłem bogatszy niż wy.
Królowa przyznaje, że popełniła błąd.
Obaliła niewolnictwo, lecz nie zaoferowała nic w zamian.
Oto jej propozycja.
Do Meereen nie wróci niewolnictwo, zaś pozostałe miasta
- dostaną czas, by się przystosować. - Co to znaczy?
Zamiast w jedną noc wyzwolić ludzi, damy wam na to siedem lat.
Panowie otrzymają godziwą rekompensatę za straty.
W zamian przestaniecie wspierać Synów Harpii.
- Nie robimy tego. - W każdym razie przestaniecie.
Liczę, że przyjmiecie tę ofertę. Lepszej nie otrzymacie.
Żeglujmy z prądem wolności. Nie pozwólmy się zatopić.
To dar pożegnalny dla naszych gości.
Dajcie wolności szansę.
Smakuje równie dobrze jak to, co znacie.
Przyjaciele!
Dużo wybaczcie, że wy czekać tak grubo.
- Lepiej będę tłumaczyć. - Znamy powszechny.
- Wspaniale. - Spotkałeś się z handlarzami.
- Owszem. - Ginęliśmy w walce z tymi śmieciami,
a ty gościsz ich i poisz winem?
Wydaje mi się, że ta komnata została zbudowana,
żeby władcy mogli onieśmielać poddanych.
Lecz ja nie jestem władcą.
Ani Wyzwolicielem z Okowów, ani Niespalonym.
I z całą pewnością nie jestem Matką Smoków.
Jesteś obcy. Dlaczego przemawiasz w imieniu Meereen?
Bo królowa uczyniła mnie swym doradcą.
- Dopóki nie wróci... - Kiedy to nastąpi?
Wkrótce. Daję słowo.
Nie znamy cię. Nie wierzymy.
Znamy Szarego Robaka. Ufamy mu.
Dlatego wziął udział w negocjacjach.
Jest dowódcą Nieskalanych. Wie, kiedy walczyć,
a kiedy zawrzeć pokój.
- Zawarłeś pokój z handlarzami? - Zaproponowaliśmy go.
Ty też?
Chcesz pić wino z ludźmi, którzy zabrali nas od matek
i sprzedawali niczym bydło?
Nie jestem politykiem,
lecz kiedy pojawia się szansa
na sprawiedliwy pokój, należy z niej skorzystać.
Missandei,
wiesz, do czego są zdolni ci ludzie. Jak możesz im ufać?
Nie ufam im i nigdy nie będę.
Lecz pewien mędrzec powiedział,
że pokój zawiera się z wrogami, nie z przyjaciółmi.
- Nie będę dla ciebie kłamać. - Oni cię szanują.
- Bo wiedzą, że jestem wierny. - Ja też.
Królowej, nie tobie. Jeśli ją zdradzisz, będziemy wrogami.
Nie zdradzę. Próbuję ratować miasto.
- Obiecałeś Panom niewolnictwo. - Na krótki czas.
Siedem lat to dla niewolnika długo.
Niewolnictwo to koszmar, który należy zakończyć.
Wojna też.
- Obu naraz się nie da. - Nie powinieneś im ufać.
Nie ufam im, tylko ich pazerności.
Zrozumieją, że współpraca ze mną się im przysłuży.
Nie znasz ich. Nie rozumiesz. Dla nich nie jesteśmy ludźmi!
We mnie widzą broń, a w niej kurwę.
A we mnie niezgrabnego potworka.
To ich słabość.
Nie doceniają nas, a my to wykorzystamy.
Nie. To oni wykorzystają ciebie. Zawsze tak robią.
Żyjesz? Usiądź i złap oddech.
- Nic mi nie jest. - Smoka już nie dosiądziesz.
Może 20 lat temu.
- Co? - Mówię o królowej. To dzika bestia.
Nie oceniaj po rozmiarze. Ja jestem młody, a ledwie dyszałem.
A ty... Serce nie wytrzyma.
Wściekasz się, że mnie wybrała?
Smucę. Zawiedziesz ją i zapomni.
- Jak o tobie. - Gdy nie będziemy sobie potrzebni...
Nie chcę z tobą walczyć.
Co mi po tym?
Albo nazwą mnie dupkiem, który zabił starca,
albo dupkiem, który dał się zabić starcowi.
Nie poznałeś, co to dyscyplina.
Nigdy.
Droga prowadzi do Końskiej Bramy.
Wschodni Targ, Zachodni.
Po śmierci Drogo Dany miała dołączyć do Dosh Khaleen,
wdów po martwych khalach.
Tam ją zabrali.
Do świątyni Dosh Khaleen.
- Co robisz? - W mieście nie nosi się broni.
- A można się do niego zakradać? - Jeśli nie znajdą broni,
powiemy, że jesteśmy kupcami.
- Jeśli ją znajdą... - Prosisz psa, by oddał zęby?
W mieście jest sto tysięcy psów. Nie pokonamy ich.
Zaczekamy do zmroku i ją odszukamy.
Jestem bardzo przywiązany do tego noża.
Bez obaw. Nie dotknąłem cię.
- Wiesz, co się stanie? - Wiem.
Sam to zrobię.
Żałuję, że nie jestem Dothrakiem.
Chodź.
Przyjaciele,
wyszliśmy z Zachodniego Rynku i zgubiliśmy drogę.
Możecie nam ją wskazać?
- Co sprzedajecie? - Wino.
Odwiedźcie nas jutro,
a dam wam beczkę najlepszego arborskiego.
Nie jesteście kupcami. Wołaj resztę.
Mówiłem, że jestem do niego przywiązany.
Żyjesz?
Jeśli znajdą ranę od noża, całe miasto zacznie nas szukać.
Uważają, że Dothrakowie nie powinni brać obcych kobiet.
Głupie staruchy nie wiedzą, że zawsze mieszamy swą krew.
Ta jest z Lhazaru. Khal znalazł ją, gdy kryła się w studni.
- Ile miałaś wtedy lat? - 12.
Rok później urodziła mu córkę. Jak okazał wdzięczność?
Połamał mi żebra.
Nie mamy władzy, lecz khalowie polegają na naszej wiedzy.
- Nasze życie ma znaczenie. - To rzadkość.
Obyś jutro, po spotkaniu khalów, mogła zostać z nami do śmierci.
To najlepsze, na co możesz liczyć.
Muszę oddać płyn.
Nigdy nie uciekniesz przed Dothrakami.
Nie zamierzam tego robić.
Zaprowadź ją.
Musiałam odetchnąć. Staruchy śmierdzą.
Wiem.
- Ile miałaś lat, gdy zmarł khal? - 16.
Szkoda, że tak długo żył.
Wielka szkoda.
Naprawdę masz trzy smoki?
- Zieją ogniem? - Tak.
Chciałabyś je zobaczyć?
Jestem Dosh Khaleen.
Opuszczę Vaes Dothrak jako pył ze stosu pogrzebowego.
- Zostaw! - Musimy uciekać.
- Nie wyjdziemy stąd żywi. - Musimy spróbować.
Zrobimy coś więcej, a wy mi pomożecie.
Ty zaś, musisz mi zaufać, khaleesi.
Nie zdradź mnie.
Gdybym cię teraz uwolnił, dokąd byś poszła?
Czego byś szukała?
Poszłabym do brata,
- męża, rodziny. - Oczywiście.
A zatem szukałabyś pieniędzy, zbytku, władzy.
Powrót do rodziny to powrót do grzechu.
Nie chcę cię obrazić.
Ja też szukałem tych rzeczy.
Z pominięciem całej reszty.
Mój ojciec był szewcem. Gdy zmarł, przejąłem po nim warsztat.
Robił proste buty,
lecz ja odkryłem, że im bardziej się przykładam, tym więcej sprzedaję.
Dobra skóra, wzory, staranne wykonanie i czas.
On przede wszystkim. Godziny spędzone nad jedną parą.
Jakość wymaga czasu.
Ty nosiłaś na sobie co najmniej rok czyjejś pracy.
Wielcy panowie lubili okrywać stopy moim czasem i dobrze płacili.
Za pieniądze kupowałem namiastkę ich życia.
Gdy sobie dogadzałem, czułem, że zmierzam ku czemuś lepszemu.
Aż zaszedłeś na cmentarz, zrozumiałeś, że to wszystko na nic
i wstąpiłeś na ścieżkę prawości. Księga Nieznajomego, werset 25.
- Znasz "Siedmioramienną gwiazdę"? - Czyta mi ją septa.
- Ciska we mnie słowami. - Lubi tak postępować.
Niemal trafiłaś, ale to nie był cmentarz,
lecz uczta.
Kupiłem stare, dobre wino i młode, piękne dziewczęta.
Zaprosiłem przyjaciół, by się raczyli.
Zażywaliśmy wina, kobiet,
a potem posnęliśmy.
Ocknąłem się przed świtem.
Ledwie mogłem stać.
Przyjaciele leżeli gdzie popadnie.
Spali jeden na drugim, obok swych wspaniałych szat.
Widziałem ich nagie ciała.
Czułem ich woń.
Pomimo kadzideł, perfum,
wspaniałego jadła, które już się psuło.
I wtedy ujrzałem
wszystkie moje grzechy.
Wydane złoto, wypite wino, wykorzystane kobiety,
nieustanną walkę o utrzymanie pozycji.
Snułem opowieść.
O tym, kim według siebie byłem.
Złożoną z kłamstw, które znikały w świetle dnia.
Ludzie, od których chciałem uciec,
żebracy, biedota,
byli bliżej prawdy niż ja kiedykolwiek.
Co wtedy zrobiłeś?
Poszedłem ich szukać.
Nawet nie włożyłem butów.
Wyszedłem z domu i nigdy nie wróciłem.
Chodźmy go zobaczyć.
- Kogo? - Twojego brata.
Lorasie?
Posłuchaj mnie. Musisz zachować siłę.
Nie mogę.
- Nigdy jej nie miałem. - Miałeś!
- Jesteś przyszłością naszego rodu! - Nie dbam o przyszłość!
Powiedziałeś im o tym?
Chcę, żeby to się skończyło.
Pomóż mi.
Chcą, żebym to zrobiła.
Żebym pomogła cię złamać.
Dlatego pozwalają nam się spotkać.
Jeśli któreś z nas się podda, wygrają!
Niech wygrają!
Niech to się skończy. Proszę.
Dobrze.
Jak zażegnać katastrofę, którą grozi nam ów Wielki Wróbel?
Wielokrotnie miałem do czynienia z fanatykami.
Najważniejsze to ich nie prowokować.
- Masz, panie, dość wrogów naokoło. - Co tu robisz?
Doradzam królowi, jak zażegnać groźbę.
- Wyjdź. - Jestem członkiem małej rady.
Czy to spotkanie rady?
Nie. Przybyłem służyć radą i wsparciem.
Dziękuję za radę, wielki maesterze.
To tyle.
Panie.
Ponieważ omijają mnie spotkania rady,
pomówię z tobą tutaj.
- Myślę o Wielkim Wróblu. - Jak my wszyscy, niestety.
Trzeba postępować ostrożnie.
By nie pogorszyć sytuacji.
Wielki Wróbel trzyma w celi Margaery,
- a jej nie wolno narazić. - Spójrz na mnie.
Co mi zrobili? Co zrobili matce króla?
Dobrze.
To już przeszłość.
Wiem, że bezpieczeństwo Margaery jest najważniejsze.
Ty jej nie lubisz, prawda?
To nie ma najmniejszego znaczenia.
Margaery jest królową.
Królowa musi budzić szacunek, król tym bardziej.
Zależy od tego los nas wszystkich.
Wielki Wróbel nie szanuje królów ani królowych.
Nie szanuje niczego na tym świecie, bo niczego tu nie potrzebuje.
Chce wszystko zniszczyć i zastąpić, ale czym?
Mrzonkami, żebrakami z ulic.
Niczym!
Matko,
jest coś, co powinnaś wiedzieć, co wyznał mi Wielki Wróbel.
Rozmawiałeś z nim?
Obiecałem, że dochowam tajemnicy.
- Jeśli się dowie... - Nadużyjesz zaufania,
a on ceni sobie szczerość.
Jestem twoją matką.
Możesz mi ufać.
Król nakazał odroczyć spotkanie małej rady.
Czyżbyśmy się nie zrozumieli?
- Nie chcemy was tu. - Szanowałaś mego ojca,
bo wiedział, że z rywalami trzeba współdziałać.
Moja droga,
zostałaś pozbawiona godności i władzy,
publicznie upokorzona i zamknięta w Czerwonej Twierdzy.
- Z kim mam współdziałać? - Z matką króla.
Której król słucha.
Wielki Wróbel opowiada mu o królowej Margaery i ser Lorasie.
Wie, że zamiast odebrać mu zagarniętą władzę, będziemy się kłócić.
I ma rację.
Zaś przyszłość Siedmiu Królestw spoczywa w jego łapskach.
Za kilka dni będzie mnie sądzić.
Wcześniej królową Margaery czeka pokutny marsz.
Tak. Margaery będzie pokutować na oczach mieszkańców stolicy.
Nie.
To niedopuszczalne.
- Wykluczone. - Zgadzam się.
Wprowadzicie wojsko do miasta,
nie dopuścicie do upokorzenia królowej Margaery,
którą uwolnicie.
Król zakazał mi atakować Wielkiego Wróbla czy Wiarę Wojującą.
- Boi się o królową. - Nie zaatakujesz.
Wystarczy, że nie zareagujesz.
- Tego też zabronił? - Nie.
- Lecz jeśli zażąda... - Nie zdąży tego uczynić.
Wielki Wróbel zostanie pojmany lub zabity,
a Margaery wróci do Tommena.
Sądzisz, że król będzie zły?
Też nienawidzisz fanatyków.
Za to, co zrobili z Lancelem.
Chcesz odzyskać syna czy został spisany na straty?
Chcę go odzyskać.
To usuń się i pozwól zniszczyć tych, którzy ci go odebrali.
A jeśli coś pójdzie nie tak? Wróble mają przyjaciół.
- Wybuchnie wojna, zginą ludzie. - I tak zginą.
Niech giną oni, nie my.
Nie wierzyłam, że wróciłeś.
"Theon Greyjoy?" - mówiłam. "On nie żyje.
Już od dawna".
Puścił cię?
Uciekłem.
Nie słyszę.
Uciekłem.
Spójrz na mnie.
Spójrz na mnie! Wielu ludzi zginęło, bo próbowałam cię ratować.
- Moich ludzi. - Przepraszam.
Byłeś moim bratem.
Rozpuszczoną pizdą, ale bratem, dla którego ryzykowałam życie!
- A ty mnie zdradziłeś. - Wiem. Przepraszam.
- Przestań to mówić. - Złamał mnie.
- Połamał na kawałki. - Wiem. Przysłał nam taki kawałek.
Dlatego po ciebie przyszłam.
- Dlaczego wróciłeś? - Dokąd miałem iść?
Usłyszałeś o śmierci ojca i zapragnąłeś korony?
Dowiedziałem się tutaj.
- Przypadkiem wróciłeś na wiec? - Nie wiedziałem.
Sądzisz, że żelaźni ludzie zechcą takiego króla?
Nie chcę być królem.
A czego chcesz?
- Żałuję, że cię nie słuchałem. - To już nieważne. Nie becz!
Spójrz na mnie!
Powiedz, czego chcesz.
Powinnaś władać wyspami.
Chcę ci pomóc.
Doczyścili cię.
Wiesz, kim jestem?
- Lordem. - Tak.
Lordem.
- Widziałaś chorągwie? - Oskórowany człowiek.
Nie boisz się?
Potem ich jecie?
- Nie. - Widziałam gorsze rzeczy.
Służyłaś Starkom?
Zakuli mnie w łańcuchy i przystawili miecz do gardła.
To służyłam.
Starków od dawna już nie ma,
a ty nadal chroniłaś Rickona.
Mogłam dostać za niego dobrą cenę.
Długo im służyłam, a nie płacili.
Dług pozostał.
Całkiem możliwe, lecz Rickona nie sprzedasz.
Jest mój. Co mi po tobie?
- Mogę ci dać, co chcesz. - Na pewno wiesz, co to jest?
Mężczyźni zawsze pragną tego samego.
A kiedy naprawdę tego pragną, najpierw to myją.
Umiesz gadać.
To mi się podoba.
Gadasz dużo lepiej niż Theon Greyjoy.
- Czyżby? - Napracowałem się, żeby zaczął,
ale zaczął.
Jak wszyscy. Wszystko mi opowiedział.
O młodych Starkach,
o tym, kto i jak pomógł im uciec.
Paskudne jadło, ale lepszego nie mamy.
Są rzeczy ważniejsze.
- List, Lordzie Dowódco. - Nie jestem już Lordem Dowódcą.
"Do zdrajcy i bękarta Jona Snowa.
Puściłeś za Mur tysiące dzikich.
Zdradziłeś swoich i północ.
Winterfell jest moje, bękarcie. Przekonaj się.
Twój brat Rickon gnije w moim lochu.
Skóra jego wilkora leży na mojej podłodze.
Oddaj mi żonę, a nie będę niepokoił ciebie ani twoich dzikusów.
Zatrzymaj ją, a zarżnę dzikich, których chronisz, ich żony i dzieci.
Będziesz patrzeć, jak ich skóruję, będziesz..."
- Dokończ. - Dalej to samo.
"...jak moi ludzie po kolei gwałcą ci siostrę,
jak moje psy pożerają twojego małego brata.
Potem wyłupię ci oczy, a ogary zrobią resztę. Przekonaj się.
Ramsay Bolton, lord Winterfell i namiestnik północy".
Lord Winterfell i namiestnik północy.
Jego ojciec nie żyje.
Ramsay go zabił. I ma Rickona.
- Tego nie wiemy. - Wiemy.
Jak wielka jest jego armia?
Przed bitwą ze Stannisem miał pięć tysięcy ludzi.
- Ilu masz ty? - Zdolnych do walki?
Dwa tysiące.
Reszta to dzieci i starcy.
Jesteś synem prawego namiestnika północy.
Jeśli zwołasz rody, będą dla ciebie walczyć.
Potwór zajął nasz dom i uwięził naszego brata.
Musimy ratować Winterfell i Rickona.
- Przelew krwi jest zabroniony. - Wnoszenie broni też.
- Nie przelejemy jej. - Zawsze trochę się leje.
Zmiażdżono mu głowę.
Aggo był moim wojownikiem.
Dobrze mi służył, a teraz zmiażdżono mu głowę. Pieprzyć go.
Przyprowadzić wdowę.
Co komu po niej? To karlica.
- Ja ją lubię. - Bielsza niż mleko.
- Ciekawym, jak smakuje khaleesi. - Obciągnij mi, to się dowiesz.
Należy do Dosh Khaleen.
Mądrzy Panowie z Yunkai dają za nią tysiąc koni.
Co warte więcej, jedna kobieta czy tysiąc koni?
Pierdolić Panów w ich perfumowane dupska!
- Wezmę sobie konie! - Nie wolicie mnie wysłuchać?
Chcesz trafić w niewolę?
A może wolisz do Rhalko?
- Nie chcę żadnej z tych rzeczy. - Nas to nie obchodzi.
To świątynia Dosh Khaleen.
Mogłabyś mówić, gdybyś była jedną z nich.
Ale nie jesteś.
Gdy byłam tu wcześniej, Dosh Khaleen przepowiedziały,
że mój syn będzie rumakiem, który przemierzy świat.
I co się stało? Jak głupia zaufałaś czarownicy.
I z tego powodu twoje dziecko umarło.
Khal Drogo też.
Obiecał, że poprowadzi khalasar na zachód.
Że dosiądzie drewnianych morskich koni,
zabije rycerzy w stalowych szatach i zburzy ich kamienne domy.
Przysiągł przed Matką Gór.
A ty, głupia, uwierzyłaś?
O czym wy dyskutujecie, wielcy khalowie?
Ile plemion złupicie, ile dziewcząt wydupczycie?
Nie jesteście godni przewodzić Dothrakom.
Ja jestem.
I będę to robić.
Jednak nie zostaniesz Dosh Khaleen.
Będziemy cię pieprzyć na zmianę.
A potem będą to robić nasi bracia krwi.
A jeśli coś z ciebie zostanie,
przyjdzie kolej na konie.
Szalona kurwo!
Wyobrażasz sobie, że będziemy ci służyć?
Nie macie służyć. Macie umrzeć.
Tekst: Wojtek Stybliński