Pobrany z >>>www.nitro.to<<< Zapraszam 2
Parująca woda...
Dziwne drzewa...
Śmiejące się dzieci...
Jej skóra...
Te oczy...
JEDWAB
Ale po co miałbym ci to opowiadać?
Dlaczego teraz?
Może po prostu muszę komuś to opowiedzieć?
A może to ty?
Wszystko zaczęło się, gdy wróciłem do domu z wojska.
Gdy po raz pierwszy ujrzałem Hélene.
Kiedy wyjeżdżasz?
W czwartek.
A kiedy wrócisz?
Kiedyś będę mieć cały ogród tych kwiatów.
Setki, tysiące...
Aby ją uszczęśliwić, gotów byłem zacząć plewić ten ogród tamtego dnia.
Ale musiałem robić karierę w wojsku.
Mój ojciec tego pragnął.
Sprawy w Austrii się komplikują.
Myślę, że do lata to się wyklaruje.
To nieuniknione.
Nie będą wiedzieć co zrobić, gdy napotkają taką armię.
Rozpadną się, niczym nieświeży pokost lniany.
Co o tym myślisz, synu?
Chcesz ryby, kochanie?
Austria to głupcy.
Pamiętam, że gdy ja byłem w armii...
Nie mogłem przestać o niej myśleć.
I nagle przyszedł ktoś, i rozwiązał mój problem.
W czym mogę pomóc? Proszę pana!
- Proszę o wybaczenie, panie. - Możesz odejść.
Cóż mogę dla ciebie zrobić, Baldabiou?
Wiesz, co to jest?
- Babskie rzeczy. - Źle.
To pieniądze, męska rzecz.
Naprawdę?
I dlaczegóż miałbym tego wysłuchiwać?
Mam zamiar wyremontować fabrykę jedwabiu.
Fabrykę? A skąd weźmiesz pieniądze?
To moja sprawa, a ty uważaj, aby nikt mi nie przeszkadzał.
Baldabiou remontował stary młyn 6 miesięcy.
Tak mi przynajmniej powiedziano, gdyż byłem w wojsku.
Ostrożnie.
Gdy wróciłem następnego roku...
Były jeszcze trzy młyny...
i więcej pieniędzy, niż nasze miasto kiedykolwiek miało.
Wiesz, co to jest?
- Pieniądze. - Źle.
To dowód na to, że miałem rację.
Gratuluję.
A czegóż chcesz ode mnie teraz?
Niczego.
Będziesz burmistrzem bogatego miasta.
Wyjdź za mnie, Hélene.
Panie Baldabiou.
Hervé.
Słyszałem, że chciał pan ze mną pomówić.
Tak, ale nie tutaj.
- Grasz? - Nie.
Dlaczego ja?
Potrzebuję kogoś młodego i mądrego.
Tak, ale...
ja nie szukam pracy.
Ale ja nie oferuję ci pracy. Ja oferuję ci życie.
Jakaś dziwna choroba dopadła nasze jedwabniki,
połowa z nich nie żyje albo jest chora.
To samo w Lyon i wszędzie, aż po Turcję.
- Co to? - Nikt nie wie, ale zegar tyka.
Nie możemy rozwiązać tego problemu, ale możemy go obejść.
Inaczej to miasto umrze z głodu.
Chcę, abyś pojechał po zdrowe jaja.
Do Afryki.
Do Afryki?
Bardzo bym chciał, ale wyjeżdżam za dwa dni.
Muszę wrócić do koszar.
Kto tak mówi?
Mój ojciec.
Twój ojciec?
Zajmę się nim.
Tak też zrobił.
Kilka tygodni później odszedłem z wojska.
Zacząłem nowe życie.
Myślałem, że miłość zawsze będzie taka łatwa.
Co piszesz?
Nic.
Nic?
Właśnie rozmawiałem z Baldabiou.
Wyjeżdżam za tydzień od jutra.
Na jak długo?
Kilka tygodni...
być może kilka miesięcy.
Spraw, żeby to były tygodnie.
Był rok 1862, rok wielkiej śnieżycy.
Wyruszyłem do Egiptu po jaja.
Szukałem ich przez miesiąc.
Wracałem trochę krócej.
Nie wiedziałem nic o jedwabiu, ani jak się go robi.
Wiedziałem jedynie, aby trzymać jajeczka z dala od ciepła,
dbać o nie i przywieźć, zanim się wyklują.
W mieście ktoś inny właśnie się wykluł.
Ludovic Berbek.
Béatrice była taka dumna ze swojego syna...
Daj mi dziecko.
Jaka jest Afryka?
Nigdy o tym nie mówisz.
Piękna.
Męcząca, ale piękna.
Mam złe wieści.
Znalazłem martwe jedwabniki.
Kilka, ale jednak za dużo.
Wygląda na to, że pebryna dotarła do Egiptu przed tobą.
Pebryna.
Taką nadali temu nazwę.
Musisz jechać do Japonii.
Do Japonii?
Gdzie to jest?
Trzeba iść w tę stronę, aż po kraniec świata.
Pokażę ci.
Wytwarzają tam idealny jedwab.
Trzymałem go kiedyś w rękach.
Wydawało mi się, że nie trzymam niczego.
Wytwarzają jedwab od tysięcy lat, a nigdy nawet nie słyszeli o zarazie.
Tym razem podróż będzie dłuższa.
O wiele dłuższa.
Nim zacznę rozmawiać z innymi, muszę wiedzieć, że jesteś gotów.
Istnieje niebezpieczeństwo.
Podróż będzie długa i niebezpieczna.
A podróż w głąb Japonii jest zabroniona.
Żaden Europejczyk tego nie robił.
Ale miejsce, gdzie żaden brytyjski czy chiński handlarz nie może pójść,
jest miejscem, gdzie nie ma zarazy.
Dlaczego miałoby się nam udać to, co innym się nie udało?
Nie ma gwarancji, że nam się uda.
Ale mam wieści z pewnego źródła, że Japończycy sprzedają jedwab na czarnym rynku.
Nas interesuje wyrabianie jedwabiu, a nie kupowanie go.
Hervé pojedzie kupić jaja, nie jedwab.
Ale i tak nie mamy gwarancji, że się uda.
Ile?
W najlepszym wypadku?
10,000 franków.
A w najgorszym?
Jego życie.
Co się stało?
Nie mogę tego zrobić.
Nie mogę jechać.
- Ale już się zadeklarowałeś... - Nie myślałem...
o nas.
Chcesz zrezygnować z mojego powodu?
To lepsze, niż jechać na jakąś głupią wojnę.
Wrócisz przed wiosną.
Nie zapomnij.
Nasz japoński kontakt spotka się z tobą we Władywostoku.
To są listy dla niego.
Pomoże ci odnaleźć wioskę, ty musisz jedynie przywieźć jaja.
To wszystko?
Powodzenia.
Zawsze cię będę kochał.
Zawsze cię będę kochała.
Wyruszyłem więc na koniec świata.
Granicę przekroczyłem w Senne.
Później udałem się na podróż przez Europę.
Z Wiednia wyruszyłem pociągiem...
...przez Morawy, aż do Kijowa.
Wynająłem karawanę, aby pomogli mi przejść rosyjskie stepy.
Trzy tysiące mil lodu i burz śnieżnych.
Wigilię zjadłem nad jeziorem Bajkał, myśląc o Hélene.
Zawsze o niej.
Potem natknąłem się na rzekę Alma wzdłuż chińskiej granicy.
Aż dotarliśmy do oceanu.
We Władywostoku spędziłem 11 dni,
gdzie mój japoński przewodnik, wręczył mi przebranie.
Przepłynąłem morze na statku przemytników.
Aż w końcu dotarłem do portu Sakata.
Dziwne
góry.
Rzeka Magami.
Śniegi Yamagaty.
Wspinałem się na szczyt Shinami...
gdzie czekali na mnie nowi przewodnicy.
Przez kolejne trzy dni maszerowaliśmy szczytami.
Po niezliczonej liczbie mroźnych dni i nieprzespanych nocy...
dotarłem do celu.
Sakata, tak, tak...
Cztery.
Kim jesteś?
- Nazywam się Hervé Joncour. - Wiem.
Jestem handlarzem.
Ty nie jesteś handlarzem, ty handlujesz.
Jestem człowiekiem, którego widzisz przed sobą.
To wszystko.
Urodziłem się we wiosce, o której nigdy nie słyszałeś,
w kraju, którego nigdy nie widziałeś.
Dorastałem jak każde dziecko, ubrano mnie i karmiono,
posłano do szkoły.
Zaciągnąłem się.
Później opuściłem armię, aby ożenić się z ukochaną kobietą.
Tym właśnie jestem.
Jaja, które ci daliśmy to ikra.
Nie są nic warte.
Wiem o tym.
Dlatego zapłaciłeś za nie fałszywym złotem?
Zapłaciłem za to, co kupiłem.
Gdy stąd odejdziesz, dostaniesz co zechcesz.
Gdy dotrę żywy do granic twego kraju, dostaniesz całe złoto, które ci się należy.
Daję ci moje słowo.
Wróciłeś.
Wróciłem.
Gdy wróciłem, byłem zaskoczony, że nasze życie ciągle tam było.
Takie, jakim je zostawiłem.
Ale wszystko miało się zmienić.
- Nie otwieraj. - Nie otwieram.
Ostrożnie.
- Nie otwieraj ich. - Nie otwieram.
Co to jest?
To twój ogród.
Mój ogród?
Jeszcze nie, niezupełnie.
Na razie to zwykły skrawek ziemi.
Naszej ziemi.
Dom też jest nasz.
O ile go zechcesz.
Tutaj się zestarzejemy, Hélene.
- Nie rozumiem... - Jaja się wykluły, są idealne.
Produkcja będzie ogromna, a Baldabiou nam już zapłacił.
Jesteśmy bogaci, Hélene. Bardzo bogaci.
Za takie malutkie jajeczka?
Z jaj wykluły się larwy.
A larwy rosły.
A my bogaciliśmy się.
Niezła próba.
Dwiema rękami nie jest wystarczająco trudno?
Dzień, w którym ktoś wygra jedną ręką, będzie dniem, gdy stąd wyjadę.
Niczym ojciec Ludovica.
Nigdy nie wiedziałem, co mu się stało.
Czy on po prostu zniknął?
Najpierw przestał mówić.
Aż pewnego dnia obudził się, spakował i wyjechał.
Béatrice była bliska rozwiązania, to był dla niej cios.
Ale dlaczego on przestał mówić?
To jedna z rzeczy, o której nigdy nie mówił.
Myślisz o tym?
Czasami.
I co widzisz?
Dziwne drzewa,
kury grzebiące w błocie,
śmiejące się dzieci.
A co z tym człowiekiem? Rzadko o nim wspominasz.
Był bardzo zamknięty.
Tajemniczy.
Ciężko to wszystko spamiętać.
Już zaczynam zapominać.
Poprosiłam panią Berbek, aby pomogła mi w domu.
Dom jest dla mnie za duży.
To dobry pomysł.
Ludovic rośnie, na pewno potrzebują pieniędzy.
Dobrze, że rozumiesz.
Mogę zobaczyć?
Jeszcze nie skończyłam.
- Popatrzę tylko. - Nie!
To było bardzo radosne lato.
Życie znowu było proste.
...ser wypadł mu z dzioba.
A lis złapał ser i uciekł.
A więc tu będzie ścieżka, a tam fontanna?
A lilie?
Stoisz na nich.
Wybacz.
Znowu na nich stoisz.
- A więc lilie są wszędzie? - Lilie są wszędzie.
Wiedziałem, że to nie mogło trwać wiecznie.
Wydaje mi się, że nie zjemy twoich bakłażanów tego lata.
To ogród, a nie warzywniak.
Witaj, Ludovicu.
Mam wieści z Japonii.
Następna podróż może nie być tak łatwa.
A kiedy było łatwo?
Mam ochronę Hara Jubeia, nic mi nie będzie.
A jeśli nie uda ci się do niego dostać?
Hervé...
Słuchaj...
Musimy podjąć decyzję.
Ty ją podejmij.
Zawsze cię będę kochał.
Po raz kolejny dotarłem do wioski.
Tym razem jednak było inaczej.
Nie traktowali mnie już jak obcego.
Tym razem należałem do tego miejsca.
Musiałem ją odnaleźć.
Podczas, gdy czekałem aż przygotują jaja,
przeszukiwałem wioskę.
Chciałem, abyś zobaczył to miejsce.
Dołącz do mnie.
Może innym razem.
Widzisz te ptaki?
Można je zobaczyć tylko tutaj.
Mój ojciec zwykł przychodzić tu każdego dnia, żeby je obserwować.
Jego ojciec, ojciec jego ojca.
A teraz ty też je widziałeś.
Chodźmy.
Co jest tam napisane?
Drzwi były otwarte.
Hervé Joncour.
Schuyler, jestem Holendrem.
Jesteś Francuzem, zgadza się?
Czym handlujesz?
Nie ma sensu udawać, jesteś tu, żeby coś kupić lub sprzedać.
Czym się zajmujesz?
Kupuję jaja jedwabników. A ty?
- Sprzedaję. - Co?
- Broń. - Broń?
Musisz im nieźle płacić. Hara Jubei nigdy mnie nie zaoferował takiego noclegu.
Nie daj się zwieść jego uprzejmością.
Wszystko ma swoją cenę.
Co wiesz o Nutzur?
Są bezpieczni.
Zostali przegnani na wschód.
Rzeczy szybko się zmieniają.
Nawet Hara Jubei traci panowanie.
Na twoim miejscu bym się pilnował.
Czy to ostrzeżenie?
Jego sprzymierzeńcy w Edo szybko upadną.
Posłuchaj mojej rady, kupuj i jak najszybciej stąd wyjedź.
Niezła jest, prawda?
- Co o niej wiesz? - Niewiele.
Ale powiem ci, że nie jest tym, kim wydaje się być.
Co masz na myśli?
Ona nie jest Japonką.
Tak przynajmniej mówią, ale kto wie.
Dla ciebie.
Abyśmy mogli robić interesy w pokoju.
Za naszą wieczną przyjaźń.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Następnego dnia Hara Jubei zabrał ją i opuścił wioskę.
Dali mi jajka, ale ja czekałem.
Dwa dni.
Mając nadzieję, że może powróci.
Nie powróciła.
I...
ponownie opuściłem Japonię.
Tym razem miałem ze sobą 10 skrzyń jaj.
O wiele więcej, niż z poprzedniej podróży.
Chciałem powiedzieć Hélene.
Chciałem jej wszystko powiedzieć.
Hélene.
Co?
Kocham cię.
To mnie rozdarło wewnętrznie.
Co się stało?
Co się dzieje?
Więc nie jest Japonką?
Nie.
Była Chinką.
Była trzecią żoną cesarza.
Legenda mówi, że...
przygotowywała herbatę w pałacowym ogrodzie.
Przypadkiem upuściła kokon.
Do gorącej wody.
Odkryła, że...
z kokonu można odwijać cienkie włókna.
I można z niego zrobić nić...
Taką, która jest wystarczająco mocna do tkania.
Kto ci opowiedział tę historię?
Kupiec.
Co jest?
Siedzisz tam od godziny. Co jest?
Potrzebuję w czymś twojej pomocy.
Muszę znaleźć kogoś, kto mówi po japońsku.
Spytaj Hervé Joncoura.
Nie utrudniaj.
Znasz kogoś.
Kto napisał list, który wziąłem na moją pierwszą podróż?
Co chcesz przetłumaczyć?
Proszę.
Madam Blanche.
Prowadzi burdel w Lyonie.
Ulica Mosquat 12.
Mężczyźni płacą dużo pieniędzy, aby z nią być.
I mówi po japońsku?
Jest Japonką.
Jak skończyła w Lyonie?
Poślubiła francuskiego kupca w Yokohamie.
W drodze powrotnej do Francji zmarł.
Musiała sobie jakoś sama radzić.
Muszę jutro jechać do Lyonu.
Wrócę przed zmrokiem.
Co się stało?
Hélene?
Musimy być cierpliwi.
Od 2 lat staramy się o dziecko.
Musimy bardziej się starać.
Chodź do łóżka. Chodź.
To długo nie potrwa.
Madame Blanche teraz się z panem zobaczy.
Proszę.
Usiądź.
Dlaczego myślisz, że jesteś wystarczająco bogaty, aby przespać się ze mną?
Nie po to przyszedłem.
To czego chcesz?
Potrzebuję twojej pomocy.
Cena nie gra roli.
Muszę wiedzieć, co tu jest napisane.
Pomożesz mi?
Skąd to masz?
Wróć, albo umrę.
- Wróć? - Tak jest napisane.
Wróć, albo umrę.
Dziękuję.
Zapomnij o tym.
Nie o pieniądzach, o kobiecie.
Zapomnij o niej.
Nie umrze.
I ty o tym wiesz.
Byłem zobaczyć się z pewnym człowiekiem.
Pasteur.
Tak?
Jest szczwany.
Odkrył jak odizolować zarażone jajka od zdrowych.
Nie może ich wyleczyć.
Ale może powiedzieć, które są dobre.
A wyniki są gwarantowane.
Naprawdę?
Znowu są kłopoty w Japonii.
Tym razem to poważne.
Francuski konsulat w Yokohamie wysyła depesze.
Mówią, że jest chaos.
A ten Włoch, Ferreri.
Wrócił z jajkami z Chin.
Całymi tonami.
Zdrowe od pierwszego do ostatniego.
Tak samo Boulie.
Ich oferta jest dobra.
Umowa wynosi 7 franków za gram.
I oni je zapewnią.
Zobacz, co robi Pasteur.
Możemy kupić na własną rękę.
Wracać tam to szaleństwo.
To zbyt ryzykowne.
Nie chcę cię stracić, Hervé.
Jadę do Japonii, Baldabiou.
Nawet jeśli to oznacza, że sam muszę zapłacić za podróż.
Musisz tylko zdecydować, czy jajka sprzedam tobie,
czy komuś innemu.
Słyszeliśmy, że jajka z Turcji są całkowicie zdrowe.
Tam jeżdżą hodowcy z Lyonu.
Także Włosi.
To czemu nie zrobimy tego samego?
- Japonia jest zbyt niebezpieczna. - Już nie stać nas na...
Panowie.
Proszę, te jajka są nierzetelne.
Japońskie są nieskazitelne.
Kto tak naprawdę wie, co tam się dzieje?
Trójka ludzi widziała to na własne oczy, a jeden mieszka tutaj.
Mówisz o moim synu.
Dwa razy odbył tam podróż. Jeśli ktoś rozumie niebezpieczeństwo, to on.
Wierzy, że można to zrobić.
Ja stawiam pieniądze na kolejną wyprawę.
Wy, panowie, musicie podjąć własną decyzję.
Nie ma żadnego sposobu, abyś go powstrzymał?
Obawiam się, że nie.
Jest coś jeszcze.
Wydaje się, że są tam jakieś problemy.
Powstanie.
Może być niebezpiecznie.
Wydaje się, że jedyne, co mogę zrobić, to dać mu powód do powrotu.
Nie...
martw się niczym.
Wiem.
Nie będę.
Będę miał ochronę.
Nic mi nie będzie.
Tym razem to naprawdę był koniec świata.
Powstanie dotarło do wioski.
Jesteś sam?
Jesteś ranny?
Gdzie oni są?
Zabierz mnie tam, rozumiesz?
Czekaj.
Jak nas znalazłeś?
Kto cię tu przyprowadził?
Odpowiadaj!
Nie ma tu nic dla ciebie.
Tylko wojna i w dodatku nie twoja.
Wojna to droga gra.
Potrzebujesz mnie.
Potrzebuję ciebie.
Nie powinieneś był tu przyjeżdżać.
Zatrzymaj złoto i odejdź.
Hara Jubei!
Japonia to stary kraj.
Ma stare prawa.
Są tu przestępstwa, za które można skazać człowieka na śmierć.
To strzelba, mój przyjacielu.
Głowa nisko.
Chłopak popełnił jedno z takich przestępstw.
Niósł miłosną wiadomość od swej pani.
Nie niósł wiadomości.
On był wiadomością.
Był chłopcem.
Spuść wzrok.
Teraz odejdź...
i nigdy nie wracaj.
Podróż do Sakaty zajęła mi 11 dni.
Gdzie w końcu znalazłem 4 pudła jaj.
Spakowałem pudła do skrzyń pełnych lodu, bojąc się, że się wyklują.
Pod koniec marca dotarłem do rosyjskiego wybrzeża,
co było o miesiąc później niż zazwyczaj.
Lato już dotarło do Europy.
I wtedy pewnego ranka wiedziałem, że to koniec.
Jajka się wykluły.
Robaki nie żyły.
Miliony.
Wszystkie martwe.
Myślałam, że nie żyjesz.
Na całym świecie nie zostało nic pięknego.
Lato było straszne.
Musieliśmy zamknąć trzy z czterech młynów.
Baldabiou musiał wymyślać historyjki, aby wytłumaczyć moją porażkę.
I myśląc o tym wszystkim, co się stało...
jak zawiodłem wioskę.
Jak zawiodłem Hélene.
Zatopiłem się w ciszy.
To tu jesteś.
Co jest z tobą?
Nie przychodziłeś od wieków.
Posłuchaj, Hervé.
Wcześniej czy później będziesz musiał z kimś pogadać. Równie dobrze mogę to być ja.
Równie dobrze może to być teraz.
Co się stało?
Co się stało w Japonii?
Nie ma nic więcej do powiedzenia. Wszystko ci powiedziałem.
Gadasz bzdury.
Nie ma nic więcej do powiedzenia.
Jeśli to będzie trwać dalej, wszyscy będziemy głodować.
Trzeba coś zrobić. Masz jakieś pomysły?
Baldabiou.
Zbudujemy ogród.
Zatrudnię wszystkich z wioski.
Każdego, kto jest wystarczająco silny, by kopać. Mężczyzn, kobiety, także dzieci.
Razem zbudujemy ogród Hélene.
Zaczęliśmy pracować pod koniec lata.
- Mogę prosić o wodę? - Nie wiem, czy jesteś godzien.
Większość skończyliśmy do jesieni.
Wyciągniemy to?
Chwasty są złe dla drzew.
Zabierają im jedzenie.
Dlatego trzeba je wyrwać.
Po co je mamy, skoro są złe?
Bóg stworzył je, abyśmy mieli zajęcie.
Przyszła zima i...
wszyscy mieli co jeść.
Wtedy przyszedł list.
Otwarcie go zajęło mi pięć dni.
Został podstemplowany w Ostend.
Ale miał japońską pieczęć w rogu.
Idę do łóżka.
Zaraz przyjdę.
Przeczytam ci go.
Ale tym razem nie chcę pieniędzy.
Chcę tylko obietnicy, że nigdy tu nie wrócisz.
Obiecuję.
Mój drogi panie.
Nie lękaj się, nie ruszaj się.
Nie mów.
Nikt nas nie zobaczy.
Stój tak jak stoisz, chcę ci się przyjrzeć.
Mamy noc dla siebie.
I chcę się tobie przyjrzeć.
Twoje ciało dla mnie...
twoja skóra...
twoje usta...
Zamknij oczy.
Nikt nas nie zobaczy.
Jestem tutaj przy twym boku.
Czujesz?
Kiedy dotknę cię po raz pierwszy...
to będzie mymi ustami.
Poczujesz ciepło, lecz nie będziesz wiedział gdzie.
Może na twych oczach...
Przylgnę swymi ustami do twych oczu.
I poczujesz ciepło.
Teraz otwórz oczy, ukochany.
Spójrz na mnie.
Twe oczy są na mych piersiach.
Twe ramiona mnie unoszą.
Pozwól, że opadnę na ciebie.
Mój cichy płacz.
Twe ciało drży.
Nie ma temu końca.
Nie widzisz?
Zawsze odwracałbyś głowę...
a ja zawsze pozbywała się łez.
Ta chwila musi być...
ta chwila jest...
ta chwila trwać będzie od teraz, aż po wieczność.
Już się nie zobaczymy.
Co żeśmy mieli uczynić, tośmy uczynili.
Wierz mi, ukochany.
Czyniliśmy to przez wieki.
Zachowaj swe życie z dala ode mnie.
I jeśli to przysłuży się twemu szczęściu...
nie wahaj się zapomnieć tejże kobiety, która to pisze...
bez śladu żalu.
Żegnaj.
Tego roku w Edo...
podpisano traktat zezwalający na eksport jedwabników.
Kilka lat później otworzono Kanał Sueski.
Po tym wydarzeniu podróż do Japonii zajmuje 20 dni.
Nawet mniej, ażeby wrócić.
Rozpoczęła się nowa era.
Mijały lata.
Podróżowaliśmy.
Zaakceptowaliśmy fakt, że nie będziemy mieli dziecka.
9+7=16.
I wszedł do naszego życia pewien rodzaj spokoju.
Rozumiecie?
Ale to nie trwało długo.
Nie wystarczająco długo.
Tak, ale jest pan pewien?
Bez zmian.
Musi odpoczywać.
Ale pan to mówi od tygodni.
Ona tylko odpoczywa. Robi się coraz słabsza.
- Cierpliwości. - Jestem cierpliwy.
Dzień dobry, Ludovicu.
Dzień dobry, madame.
Masz chwilę?
Chcę prosić cię o przysługę.
Cokolwiek tylko mogę zrobić.
Chcę, byś pomógł Hervé z ogrodem.
Oczywiście.
Chodzi mi, w przyszłości.
Będzie potrzebował twojej pomocy.
Możesz na mnie liczyć.
To dobrze.
Nauczycielka u nas była.
Przyniosła nam kolację.
Podziękuj jej ode mnie.
Baldabiou przysłał tuzin gruszyczników.
Bóg jeden wie...
skąd je ma.
Pewnie wysłał kogoś na kolejną podróż.
Są rzeczy, o których ci nie powiedziałem, Hélene.
Wiem.
Nie potrafię tego ubrać w słowa...
Nic nie szkodzi.
Wszystko dobrze.
Pamiętasz pierwszy dzień, kiedy pokazałeś mi ziemię?
Powiedziałeś, że będzie tam ogród.
Powiedziałeś, że tu się zestarzejemy.
Czy jesteśmy starzy, Hervé?
Zmarła pod koniec kwietnia.
Kilka dni przed zakwitnięciem jej lilli.
Potem stało się coś niezwykłego.
Jednoręki Baldabiou dokonał czegoś niezwykłego.
Nie widziałem tego.
Więc sprzedał młyn z Verdon.
Spakował jedną walizkę.
I wyjechał.
Na dobre.
Znałem raz człowieka, który zbudował własną kolej.
Piękne jest to, że zbudował ją całkowicie prostą.
Bez ani jednego zakrzywienia.
Miał ku temu powód.
Nie mogę sobie przypomnieć co to było.
Powody odchodzą w zapomnienie.
Niedługo potem odnalazłem coś, co wysłało mnie na kolejną podróż.
Chociaż tym razem nie tak daleką.
Wyjechała, proszę pana.
Wyjechała do Paryża.
Tak, a ma pani może adres?
Przykro mi.
Nie mogę panu pomóc.
Bardzo dziękuję.
Jak mnie znalazłeś?
Pukałem do każdych drzwi w Paryżu.
To ty napisałaś tamten list, prawda?
Prawda?
Nie ja go napisałam.
Tylko Hélene.
Kiedy do mnie przyszła, już miała go napisanego.
Prosiła mnie, bym napisała go po japońsku.
I tak też uczyniłam.
Przeczytała mi ten list.
Przeczytała te słowa głosem, którego nie mogę zapomnieć.
Wiem, że trudno to zrozumieć.
Ale słyszałam, jak czytała ten list...
i bardziej niż czymkolwiek...
chciała być tą kobietą.
Była tą kobietą.
Dobrze.
- Ludovic. - Dzień dobry, proszę pana.
Co tu robisz w niedzielę? Nie powinieneś pracować w niedzielę.
Mam parę rzeczy do skończenia.
Muszę coś przyciąć.
Jak udała się wycieczka do Paryża?
Dobrze.
Dziękuję.
Zechciałbyś ze mną usiąść?
Oczywiście.
Myślę, że lubisz to miejsce, tak jak ja.
Bardzo, proszę pana.
W pewnym sensie jest to...
też twój ogród.
Pamięta pan te małe drzewko, które zasadziłem z panią?
Teraz bardzo wyrosło.
Przepraszam pana.
Nie ma za co.
Głupie.
Śmierć to dziwna rzecz, Ludovicu.
Dziwna.
Ale po co miałbym ci to opowiadać?
Dlaczego teraz?
Może po prostu muszę komuś to opowiedzieć?
A może to ty?
Wszystko zaczęło się, gdy wróciłem do domu z wojska.
Gdy po raz pierwszy ujrzałem Hélene.
Teraz znasz prawdziwą historię.
Już późno.
Jutro skończysz pracę.
Mój ukochany.
Nie lękaj się.
Nie mów.
Stój tak jak stoisz.
Jestem przy twym boku.
Czujesz?
Kiedy dotknę cię po raz pierwszy...
poczujesz ciepło,
lecz nie będziesz wiedział gdzie.
Może na twych oczach.
Czy można wymazać tę chwilę?
Nie ma temu końca.
Nie widzisz?
Co żeśmy mieli uczynić, tośmy uczynili.
Wierz mi, ukochany. Czyniliśmy to przez wieki.
I jeśli to przysłuży się twemu szczęściu...
nie wahaj się zapomnieć tejże kobiety, która to pisze...
bez śladu żalu.
Żegnaj.
WYSTĄPILI: