ท่านเอียน่า รอเดี๋ยวครับ
จะไปไหนกันแน่ครับ
- โทษนะ ปล่อยฉันเถอะ - ไม่ครับ
วิ่งตื่นตระหนกไปแบบสุ่มสี่สุ่มห้า จะบาดเจ็บเอาได้นะครับ
ข้าไม่ได้วิ่งตื่นตระหนกสุ่มสี่สุ่มห้านะ
หมายความว่าไงครับ
รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้นเหรอครับ
อะ เอ่อ ก็ไม่รู้อะไรหรอก
- โทษนะ ข้าต้องรีบไปแล้ว - ท่านเอียน่า!
เป็นแค่คนรับใช้ ก็แค่เงียบๆ แล้วตามไปก็พอ
ให้คิดแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ
ถ้าไม่เข้าใจความคิดของท่านผู้นั้นละก็...
- จะปกป้องก็คงยาก... - จะปกป้องใครกัน
การที่เจ้าพยายามจะเข้าใจความคิดของเอียน่า
ไม่ใช่เพื่อเอียน่าหรอก
เป็นแค่หุ่นเชิดแท้ๆ
อย่ามาอวดดีคิดจะไปรู้จักเอียน่าเลย
เอียน่า
สมัยม.ต้น
(ความเร็วเป็นสิ่งสำคัญ) ฉันรู้ดีว่าการลงมือก่อนสำคัญแค่ไหน
(ไวแค่ขา) ซาโต้ไวโคตร!
(แต่ไม่มีความหมายอะไรหรอก) (อาจารย์) ซาโต้ ขาคู่นั้นมัน...
(มโนว่าตัวเองเป็นตัวเอกในการ์ตูนกีฬาอยู่) หรือว่าที่เป็นตำนานงั้นเหรอ
ของลิมิเต็ดจำนวนจำกัด!
(เร็วเข้าๆๆๆๆ) ต้องรีบไปรับบัตรคิวแล้ว
(แม่) นั่นลูกจะรีบไปไหนเนี่ย!
หนาวอ๊ะ! แต่การที่ไม่ได้ของมาน่ะ โอกาสตายสูงกว่านี้แหง! หนาววุ้ย!
(การเคลื่อนไหวที่น่าสงสัย) (ตึกตัก ตึกตัก) ความคิดระหว่างรอรับบัตรคิวก็...
ซื้อได้แน่ๆ ต้องซื้อได้แน่ๆ
ขอร้องละพระเจ้า พระพุทธเจ้า ถ้าซื้อไม่ได้ฉันตายแน่
(ต่างจากที่วางแผนไว้อย่างสิ้นเชิง) ถึงจะบอกว่ามีของพอแต่ก็ใช่ว่าคำสาปจะคลาย
สมัยนั้น... เคยมีครั้งหนึ่งบอกว่า "เริ่มแจกบัตรคิวพรุ่งนี้บ่ายสาม"
พอไปจริงกลับกลายเป็น "เปลี่ยนเป็นบ่ายโมงครึ่งและแจกหมดไปแล้ว"
- ฉันฝันร้ายแบบนั้นบ่อยมาก - อ่อก!
ตอนนี้... เหมือนกำลังฝันร้ายแบบสมัยนั้นเลย
ตั้งแต่มาถึงสถานที่พักผ่อนนี่ มันมีลางอะไรบางอย่างหรือเปล่านะ
หรือว่าฉันมองข้ามไป แล้วอะไรล่ะ
เสาผนึกมันหลุดออกมาแล้ว
ประตูก็เปิด ฝาโลงศพแวมไพร์ก็เปิดอยู่
ทำไมต้องเป็นตอนที่ฉัน มาถึงพอดีแล้วถึงเกิดเรื่องขึ้นด้วยล่ะ
จังหวะมันเป๊ะเกินไปแล้ว
แถวนี้น่าจะเป็นเขตที่อยู่อาศัยแล้วนี่
ทำไมถึงไม่มีใครเลยล่ะ
หรือว่าถูกแวมไพร์...
เป็นอะไรไปจ๊ะ คุณหนู
อ๊ะ
- หลงทางเหรอ - ยินดีต้อนรับสู่หมู่บ้านเอลฟ์
มาพักที่นี่สิจ๊ะ
โล่งอกไปที ยังปลอดภัย...
(เกิดใหม่เป็นนางร้ายในนิยายตัวเอง)
(ธงมรณะที่ 11: ชีวิตสำคัญกว่าความโมเอะ)
- อย่ามัวแต่หนีไปมาอยู่เซ่! - เลือด
มาให้ดูเลือดซะดีๆ
ไม่เป็นไรหรอก
- ชอบเนื้อเรื่องจานอาหารของแวมไพร์จัง - แวมไพร์ชั้นล่างแค่ทำตามสัญชาตญาณ
- เอาไปเขียนด้วยดีกว่า - ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรนัก
ฉันคนเดียวก็จัดการได้!
พี่เอียน่า ช่วยด้วย!
คากุระคุง! เข้ามาในหมู่บ้านนี้แล้วงั้นเหรอ
รอก่อนนะ จะไปช่วยเดี๋ยวนี้...
ฉันต้องทำอะไร...
สักอย่างให้ได้!
เอียน่า
ไม่เป็นไรนะ
โซล
- พี่เอียน่า - ฮะ
คากุระคุง
เอียน่า
ไม่คิดเลย...
ว่าร่างกายจะเคลื่อนไหวไม่ได้ดั่งใจ
เพราะที่ผ่านมามันผ่านไปได้ด้วยดีตลอด
ก็เลยคิดว่าเมื่อกี้จะไปได้สวยด้วย
แต่ว่า...
อะ อ้าว
เข่ามัน...
เอียน่า จับมือข้าไว้สิ
เจ้าไม่ได้อยู่คนเดียวนะ
สิ่งที่ฉันทำได้ก็คือ…
การอ่านล่วงหน้าจากเนื้อเรื่องเท่านั้น
ไม่ได้เก่งถึงขนาดทำอะไรได้ด้วยตัวคนเดียว
อื้ม
นั่นสินะ
เหวอ!
เอ่อ ขอโทษนะ
การที่เจ้าพยายามจะเข้าใจความคิดของเอียน่า
ไม่ใช่เพื่อเอียน่าหรอก
แหม่... เข่ามันสั่นเฉยเลย
อย่ามาอวดดีคิดจะไปรู้จักเอียน่าเลย
- ทั้งสองคน ข้ามีเรื่องจะขอร้องน่ะ - เอ๊ะ
จากที่เห็นห้องหินเมื่อกี้ กับเผ่าเอลฟ์พวกนี้แล้ว
บอกความจริงไม่ได้หรอก
หมู่บ้านนี้... น่าจะถูกแวมไพร์โจมตีน่ะ
ถ้าไม่กำจัดแวมไพร์ที่ฟื้นจากโลง
ก็จะช่วยเอลฟ์ที่ถูกกัดและกลายสภาพไม่ได้
ถ้าปล่อยไว้อาจจะลามไปถึงหมู่บ้านมนุษย์
หรือแม้แต่ท่านพี่โคโนฮะ ก็อาจจะตกอยู่ในอันตรายได้
แค่ข้าคนเดียวคงช่วยอะไรไม่ได้
เพราะงั้น...
อยากให้ทั้งสองคนช่วยหน่อยน่ะ
อื้ม ได้สิ
โฮ่
โซล
อยากให้ช่วยจังน้า เป็นตัวละครสูตรโกงนี่
ผมก็จะไปด้วยครับ
จะคำสั่งแบบไหนผมก็จะทำตามครับ
พลังของแวมไพร์นั้นแข็งแกร่งมาก
ถ้าไม่ใช่โคโนฮะที่กลายเป็นนักบุญหญิงแล้ว ตัวละครอื่นจะต้านได้แค่ไหนกันนะ
เดาไม่ออกเลย
แต่ว่า... ไม่เป็นไรหรอก
เพราะตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วนี่
ไปกันเถอะ
สิ่งสำคัญคือแก้ไขสถานการณ์นี้
ไม่ใช่เรื่องของฉัน ที่สู้คนเดียวอย่างน่าสงสารสักหน่อย!
อ๊ะ
- เอียน่า ข้างหลัง - ฮะ
บ้าน่า ผมเล็งจุดตายของมันแล้วนะ
เปล่าประโยชน์ ต้องวิ่งแล้ว!
ไม่ได้ผิดที่เอลฟ์หรอก แต่ถ้าโดนกัดได้กลายเป็นแวมไพร์แน่
วิธีเดียวที่จะช่วยได้ คือกำจัดหัวหัวหน้าเท่านั้น
สมัยม.ต้นฉันเคยฝันแบบมโน ว่าอยากถูกแวมไพร์ "หล่อเท่" กัด
(ฤดูร้อน) (กรี๊ด) (กลิ่นสเปรย์ดับกลิ่นกายสาวๆ ลอยฟุ้งไปทั่วห้องเรียน)
- คาบพละนี่เหนื่อยจัง - เน้อ
(พึมพำกับตัวเอง) โอ่ย... จะสลายเป็นเถ้าถ่านแล้ว
(โม้) อะไรแบบนั้น
(บ้าน) (แกร๊ก) โคโนฮะ
(พลิ้ว พลิ้ว) อากาศดีเอาฟูกไปตาก...
(ครืนนนนนนน) (ขาเข้าไปไม่หมด)
(ลังกระดาษ)
นี่ คุณแม่
อึ๋ย!
หนูเหมือนจะโดนกัดอะ
(ครืด) เฮ้อ ยัยเด็กบ้า
เปิดหน้าต่างทิ้งไว้ก็สมควรแล้วละ
(ยุง) ไปติดมุ้งลวดซะนะ
(เพ้อเจ้อ) โคโนฮะ ข้ามาหาแล้วนะ
มีคนตัวสูงเหมือนนายแบบเป็นคนเปิดน่ะ
ไม่ใช่หนู
(นายแบบยุง) ไง
- ฝันปะ - ไม่ใช่ฝันนะ เรื่องจริง!
ถ้าไม่ใช่ฝันก็ยิ่งน่ากลัวสิ!
ความรู้สึกพิเศษที่ได้ถูกแวมไพร์รูปหล่อกัด
(ปลอมตัวเป็นนักดนตรี) ความรู้สึกพิเศษที่ได้ถูกแวมไพร์รูปหล่อกัด
- แล้วถูกยัดเยียดให้เป็นของเขา - โคโนฮะ
เลือดของเจ้าอร่อยนัก
(เพราะงั้นเลยหน้าตาดีกันถ้วนหน้า)
เคยชอบสุดๆ เลยละ
(หน้าตาดี)
แต่พอเป็นความจริงแล้ว...
ชีวิตสำคัญกว่าความโมเอะนะเฟ้ย!
เอียน่า น่าจะซ่อนตัวสักพักนะ
ขืนสู้ต่อเนื่องแบบนี้ พลังของเราหมดก่อนแน่
เห็นด้วยครับ
ถึงความสามารถของแต่ละคนจะไม่สูง
แต่ถ้าเป็นแบบนี้ เราจะแพ้ด้านจำนวนครับ
อะ อื้อ
โคโนฮะ
- โคโนฮะ - เอ๊ะ
โคโนฮะ แม็กโนเลีย
เลือดของ... สตรีศักดิ์สิทธิ์
กินซะ
เมื่อกี้... ว่าไงนะ
- ทุกคนครับ - อ๊ะ
ทางนี้ครับ เร็วเข้า
โซล
อ๊ะ
เป็นเพราะเอ่ยชื่อโคโนฮะงั้นเหรอ
รู้สึกน่ากลัวนิดๆ แฮะ
ฮะ
(เกิดใหม่เป็นนางร้ายในนิยายตัวเอง)
นะ หนีรอดแล้วงั้นเหรอ มืดจนมองไม่เห็นอะไรเลย
ค่อยยังชั่ว
เฉียดฉิวไปหน่อย แต่ก็ทันเวลานะครับ
คุณชูคุนะ!
เป็นอะไรไปเหรอครับ ทำไมมองข้าเหมือนเห็นผีเลย
ขะ ข้าทำหน้าตาแบบนั้นเหรอคะ แปลกจังเลยน้า
ขอโทษด้วยค่ะ
พอดีเผลอมองซ้อนทับ กับเอลฟ์ที่ตายในเรื่องที่แต่งเองน่ะ
เลยนึกว่าโดนจัดการไปแล้วซะอีก
ก็ไม่รู้หรอกว่าเข้ามาในหมู่บ้านทำไม
แต่จังหวะไม่ดีเลยนะครับ
เมื่อคืนนี้ ผนึกของหมู่บ้านถูกคลาย
แวมไพร์ก็บุกเข้าโจมตีพวกเอลฟ์ครับ
ตอนนี้กลายเป็นแวมไพร์ไปเกือบหมดแล้ว
เจ้าพวกนั้นเป็นอมตะเหรอ
ต่อให้เราโจมตีบาดแผลสาหัสแค่ไหน ก็ฟื้นคืนมาได้ตลอด
ไม่หรอกครับ มีวิธีกำจัดแวมไพร์อยู่
ต้องเป็นการชำระล้างอันศักดิ์สิทธิ์ จากสตรีศักดิ์สิทธิ์
หรือไม่ก็ปักไม้กางเขนใส่หัวใจ
นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีวิธีแล้วครับ
(รู้ค่ะ เพราะเป็นคนเขียนเอง)
ตอนที่ผนึกแวมไพร์ในอดีตก็ใช้วิธีนี้ครับ
แต่ว่า...
แวมไพร์ที่อยู่ข้างนอกนั่น ก็เป็นแค่เอลฟ์ที่ถูกกัดครับ
พวกเขาไม่มีความผิด หากเป็นไปได้ก็ไม่อยากให้ฆ่าพวกเขา
แต่พวกข้างนอกนั่นพูดว่าจะกินท่านโคโนฮะ
ถ้าเป็นแบบนั้น ทางนี้เองก็คงอยู่เฉยไม่ได้
โซล
ท่านโคโนฮะ แม็กโนเลีย
แม้ข้าจะเป็นเอลฟ์ แต่ก็ยังตกใจกับความบริสุทธิ์ของนาง
พลังที่ห่อหุ้มนางศักดิ์สิทธิ์อย่างแท้จริง
ตามธรรมชาติแล้ว แวมไพร์จะถูกดึงดูดด้วยเลือดที่บริสุทธิ์
เพราะงั้นพวกมันถึงหมายตา เลือดของท่านโคโนฮะที่เหมือนสตรีศักดิ์สิทธิ์
บางทีตัวหัวหน้า อาจจะรับนางเป็นชายาด้วยซ้ำ
(ผู้หญิงที่มีสายเลือดเดียวกัน แต่เลือดกลับไร้ประโยชน์)
แต่เลือดของโคโนฮะ มีพลังยับยั้งการกลายเป็นแวมไพร์
ยังไงซะก็ไม่มีทางกลายเป็นแวมไพร์แน่ๆ
(เรื่องหลักของบันทึกมืด) (งั่ม) ทำไมไม่เปลี่ยนสักที
- เพื่อจะทำให้เจ้าเป็นแวมไพร์ - อ๊ะ ไม่นะ
- ข้าจะดูดเลือดเจ้าไปเรื่อยๆ แบบนี้แหละ - ว้าย!!
(ฉันเป็นคนเขียนเองจ้า) อึก โอ่ย...
โอ่ยๆๆ
- เอียน่า - พี่เอียน่า
- ไม่เป็นไรนะเอียน่า - เป็นเพราะฉันเองจ้า
พวกเราอยากจัดการแวมไพร์ตัวหัวหน้า
คุณพอจะบอกที่อยู่ของมันได้ไหมคะ
"จัดการ" เหรอ
แบบนั้นมันเสี่ยงเกินไปครับ
แค่ครึ่งวันก็มีคนไม่กลับมาแล้วไม่รู้กี่คน
อีกอย่าง จากนี้ไปจะเป็นเวลากลางคืน
เป็นช่วงที่พลังของแวมไพร์แข็งแกร่งที่สุด
ผมจะปล่อยให้พวกคุณไปตายเปล่าๆ ไม่ได้
ช่างเถอะ บอกมาเถอะครับ
หรือจะให้ผมง้างปากคุณดีล่ะ
ซะ โซล!!
วะ วิหารที่ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านครับ
พวกนักบวชระดับสูงกับพวกทหารองครักษ์
ทุกคนกลายเป็นแวมไพร์ไปหมดแล้ว
โซล
เฮ้อ เอาเป็นว่า...
ความรุนแรงไม่ใช่เรื่องดี ถึงฉันจะไม่ควรพูดเองก็เถอะ
ต้งขออภัยด้วยครับ
เพราะได้รับคำสั่งให้ร่วมมือน่ะ
ความร่วมมือแบบนั้นเรอะ!
เฮ้อ...
เป็นเพราะภาพลักษณ์ตัวละคร 2D ที่ฉันคิดเอาไว้หรือเปล่านะ
(ที่คนธรรมดาคิด) ช่วยร่วมมือด้วยนะคะ
ได้สิ มาพยายามกันเถอะ!
แต่ไม่ใช่แบบนั้น
(ที่ซาโต้ โคโนฮะคิด) ช่วยร่วมมือด้วยนะคะ
หึๆๆ ผู้ใดก็ตามที่ขวางทางเจ้า ข้าจะฆ่ามันให้หมด
ว่าแต่...
ก่อนมาถึงหมู่บ้านนี้ บรรยากาศมันอ่อนโยนกว่านี้นี่
ช่วยพาผมด้วยได้ไหมครับ
เฮ้อ
ไม่รู้ทำไม...
ฝั่งนี้ถึงดูอารมณ์ดีผิดปกตินะ
(เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ) ฝั่งนี้ถึงดูอารมณ์ดีผิดปกตินะ
ข้างหน้านี้คือห้องสวดภาวนาครับ
ผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่คนกำลังซ่อนตัวอยู่
ก่อนอื่น เข้าไปพักกันหน่อยไหมครับ
ตามนั้นเลยค่ะ
คากุระคุงก็ดูจะเริ่มเหนื่อยแล้วด้วย
- พวกท่านเอียน่านี่แข็งแกร่งจังนะครับ - เอ๊ะ
ส่วนข้าเองก็ย่างที่เห็น
ไม่ได้ออกไปจัดการแวมไพร์เลย
แม้จะเห็นคนในหมู่บ้านกัดกันเอง
และค่อยๆ กลายเป็นแวมไพร์ต่อหน้าต่อตา
แต่ข้าก็ทำอะไรไม่ได้
เพราะข้าไม่มีพลัง
และก็ไม่รู้จักใครที่มีพลังด้วย
งั้นหมายความว่า… ถ้าโคโนฮะตื่นเป็นนักบุญตั้งแต่แรก
คุณชูคุนะคงกลายเป็นเอลฟ์ ที่โผล่ในเรื่องไปแล้วสินะ
ฮะๆ เพราะเป็นแบบนี้มั้ง
ถึงได้นึกไม่ออก ว่าทำไมถึงไปบาดเจ็บอยู่ในโลกมนุษย์
ไม่หรอก จะพูดยังไงดีนะ
หืม
เพราะมีคุณชูคุนะอยู่ ถึงได้มีคนพาเรามาที่ห้องสวดภาวนา
เรื่องนั้นต้องมีความหมายแน่
(เฮือก)
ตรงนี้แหละ ที่ไม่หายสักที!
(โอ๊ย หนาว) (อึ๋ยยยย) เหมือนชาติก่อนเปี๊ยบเลยฉันเอ๊ย!!
(โรคที่ชอบพูดประโยคเท่ๆ ) มือของคนทำงานนี่สวยจังเนอะ
(เหมือนตัวละครในการ์ตูน) เอ๊ะ ก็ปกติไม่ใช่เหรอ
บ้าเอ๊ยๆๆๆๆ ไปตายซะ!!
(แอ่ก) ขอเข้าไปตรวจด้านในก่อนนะครับ
เรื่องนี้ก็มีความหมาย... สินะ
นั่นสินะ มีความหมายจริงๆ ด้วย
เอ๊ะ
- เอ๊ะ - เอียน่า
ท่านเอียน่า
เกะกะชะมัด!!!
พวกแกน่ะ!
โยมิ
ถ้าไม่มีพลัง ไม่มีใครให้พึ่งพา
เลยตัดสินใจมาอยู่ฝั่งนี้จะดีกว่า
การถูกครอบงำน่ะ จะเปลี่ยนเป็นความสำราญเมื่อกลายเป็นแวมไพร์
อย่าบอกนะว่า... สมัครใจเป็นแวมไพร์เองน่ะ!
เอียน่า แม็กโนเลีย
เพื่อราชาของข้า ก็ช่วยเป็นผีดูดเลือดอยู่ที่นี่เถอะ
จะได้เป็นเหยื่ออันน่ารังเกียจ...
ที่ล่อให้ท่านโคโนฮะมาน่ะ
ฮะ เดี๋ยว...
คุณชูคุนะ!
คุณชูคุนะ คุณชูคุนะ!
อะ เอียน่า...
ข้าจะ... ไปช่วยเดี๋ยวนี้
ทางนี้แค่สลบเพราะแรงกระแทกสินะ
เอียน่าอาจจะเสียใจก็ได้ ต้องปกป้องไว้
ชิ กุญแจเวทมนตร์งั้นเหรอ
ถ้าอัดพลังเวทที่เหลือทั้งหมดลงไป
ก็น่าจะไขออกได้
(ตึกตัก) อ๊ะ
ไม่ไหว ไม่มีปฏิกิริยาเลย
พวกโยมิ จะเป็นอะไรไหมนะ
- ว่าแต่ฉันจะเป็นอะไรไหมเนี่ย - ทะ ทะ โทษที โซล
ข้าโดนกัดแล้ว อย่าเพิ่งเข้ามาใกล้นะ
(ฉันอยู่ห่างๆ น่าจะดีกว่าเนอะ) ฟึ่บๆๆ
เอ่อ...
ยังไงก็ช่วยหาทางออก แล้วไปสมทบกับโยมิพวกนั้นเถอะนะ
นะๆ
(ตัวต้นกำเนิด) (ลูก) (ลูก) (ชูคุนะ)
ตามเนื้อเรื่องแล้ว
ถ้าถูกแวมไพร์ต้นกำเนิดกัด ก็จะกลายเป็นแวมไพร์รุ่นลูกที่ยังมีสติ
(หลาน) (อ๊าาาาาาาาา)
ส่วนคนที่ถูกลูกกัด จะกลายเป็นแวมไพร์หลานที่ไร้สติสัมปชัญญะ
ก็หมายความว่าฉันเป็นแวมไพร์รุ่นหลาน
(ฉัน)
ขืนเป็นแบบนี้ แล้วฉันจะกลายเป็นแวมไพร์จริงๆ ละก็
คงได้พุ่งไปกัดโซลแบบไม่รู้อะไรเลยแน่ๆ
ฮี่ๆๆ ข้าจะดูดเลือดหนุ่มหล่อ แล้วกลายเป็นซูเปอร์พนักงานออฟฟิศซะ!
(พอสติหายไป ความทรงจำจากชาติก่อนก็โผล่ขึ้นมา)
(ซูเปอร์พนักงานออฟฟิศ) ไม่อยากทำงานเลยโว้ยยยย!!!
(เฮือก) นั่นมันธงมรณะชัดๆ บ้าเอ๊ย!
เพราะดันทำอะไรนอกบทไงล่ะ
(สิ่งที่ไม่ควรทำ) ข้าจะปกป้องทุกคนเอง!! แฮะๆๆ
ประโยคแบบนี้มีแต่โคโนฮะที่พูดได้
รอเดี๋ยวครับ
- มันก็เหมือนตอนที่นางเอกทำอะไรวู่วาม - ฉันจะช่วยทุกคนเอง
- จนทำให้คนอื่นตกอยู่ในอันตราย - ตุบ
- แล้วฉันก็คิดว่า "เป็นเพราะเธอ" ไงล่ะ! - (แกรบ) อ๊ะ
จะได้เป็นเหยื่ออันน่ารังเกียจ...
ที่ล่อให้ท่านโคโนฮะมาน่ะ
หน้าที่... ของข้าคือ...
ต้องซ่อนเสื้อผ้าที่ขาดไว้ใต้ผ้าคลุมซะหน่อย
ฉันจะทำให้โซลกลายเป็นแวมไพร์ไม่ได้
แต่ฉันก็อยากรอดเหมือนกันง่ะ
(แอ๊กกกก)
(จุดจบของตัวเอง) ต้องโดนฆ่าแน่ ต้องถูกขยี้หัวใจแน่!
(จ้อง)
- อ๊ะ เอ่อ เหวอ... - ต้องมีอะไรสักอย่างสิ...
อะไรสักอย่างที่พลิกสถานการณ์นี้ได้!!
นี่มันเสาที่ไว้ใช้ผนึกนี่ ไม่มีลูกเล่นอะไรซ่อนไว้เลยหรือไง
มองด้านข้างก็ธรรมดา...
มองจากด้านบนก็ธรรมดางั้นเหรอ ไม่มีอะไรเลยสินะ
อ๊ะ
มองจากด้านล่างก็...
ฮะ
ท่านเอียน่า!
อะไรน่ะ คิดจะทำอะไรครับ
(หงึก หงึก) ความแตกแล้ว!
กำลังคิดอยู่เลยค่าว่าไม่อยากตาย!!
เขาคิดว่าฉันจะหนีงั้นเหรอ เซนส์ดีเกินไปแล้ว
(ตะกุก ตะกัก) อะ โซล ขอ... โทษ... นะ
ข้า...
(ตึกตัก)
ฮะ
อา...
ได้กลิ่นเลือด...
จางๆ ด้วย
โฮ่...
ใช้น้องสาวที่เข้ามาในหมู่บ้าน
เป็นเหยื่อล่อพี่สาวผู้เป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์สินะ
ทำได้ดีมาก ชูคุนะ
ครับ หากท่านพอใจผมก็ยินดี
- คิกคักๆๆ - ถึงจะเป็นหญิงที่ไม่มีความบริสุทธิ์หลงเหลือ
- คิกคักๆๆ - แถมเต็มไปด้วยพลังอันน่ารังเกียจ
คิกคักๆๆ
แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงเป็นผู้หญิงอยู่ดี
ราชาของเราจะไปเยือนเองเลยเหรอครับ
เอียน่า แม็กโนเลีย
กำลังจะไปรับเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ
ด้วยตัวของราชา...
แห่งแวมไพร์ผู้นี้เลย
โซล
ตอนนี้...
ข้ารู้แล้วว่าสิ่งสำคัญที่สุด...
คืออะไร
เลือดของโคโนฮะไงล่ะ
(ตอนต่อไป) สิ่งสำคัญคือเลือดของโคโนฮะ
(ความอ่อนโยน ความแข็งแกร่ง และชายที่ฉันต้องกำจัด) เลือดโคโนฮะสำคัญที่สุดแล้วจ้า!
- ท่านเอียน่า สงบสติก่อนครับ! - ยะฮู้!
เอียน่า อย่าไปนะ!
เล็ตส์ คุกกิง!
ท่านจิโนฟอร์ด เป็นอะไรไปคะ
กุกกัก ก๊อกแก๊ก
เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ
(โฮ่...)