- Pan Shoichi? - W swoim pokoju.
Płonie szpital twojej matki.
Mama!
Idę z tobą!
Zostań, Mahito!
Mamo…
Cofnąć się!
W trzecim roku wojny umarła mama.
Rok później opuściłem z ojcem Tokio.
CHŁOPIEC I CZAPLA
STACJA SAGINUMA
To ona.
Wyglądała dokładnie jak mama.
Długo czekacie?
Dopiero przyjechaliśmy.
To pewnie Mahito? Jestem Natsuko.
Wybaczcie spóźnienie.
Po drodze złapaliśmy gumę.
Ale wyrosłeś.
Widziałam cię raz, kiedy byłeś malutki.
- Najpierw fabryka? - Tak. Wrócę na kolację.
- W samą porę. - Idziemy.
Jest ciężka.
Wskakuj.
Do rezydencji.
Mahito, będę twoją nową mamą, wiesz?
Daj rękę.
Przyłóż tutaj.
Czujesz ruchy?
Dziecko.
Twój braciszek albo siostrzyczka. Jestem taka szczęśliwa.
Proszę się zatrzymać.
NIECH DOPISUJE WAM SZCZĘŚCIE W WALCE
Jesteśmy na miejscu.
Proszę wnieść bagaże.
Mahito, chodźmy.
To twój pierwszy raz, więc wejdziemy od frontu.
Spójrz na tamten budynek.
To nowa fabryka twojego ojca.
Kiedyś ją odwiedzimy.
Ojej, nikogo nie ma.
Weź ze sobą buty.
Dziwne. Nigdy wcześniej nie wlatywała do środka.
Wścibska czapla siwa.
Widocznie chce cię przywitać.
Proszę.
Znów otworzyłyście walizkę Shoichiego?
No cóż, pani…
Rikszarz wszedł do środka.
- I zostawił ją tutaj. - Tak, tak.
- Nie wiedziałyśmy, do kogo należy. - Tak, tak.
Tak słodko pachnie.
Więc my tylko…
To Mahito, syn Shoichiego.
- Co to? - Wołowina w puszce!
Uduszona z ryżem jest pyszna!
- Puszkowany łosoś. - Daj mi ości.
Wołowina peklowana! Jeszcze dostępna?
I wreszcie…
- Cukier! - Do ciastek ryżowych!
- Słodkich ciastek ryżowych! - Czysty biały cukier!
Daj spróbować.
Mnie też.
Możemy iść.
Więc nadal można go zdobyć.
Wykapana matka.
Taki ładny chłopiec.
Oby był bezpieczny…
Masz papierosy?
Daj jednego.
Oto twój pokój.
Musisz być zmęczony. Przyniosę herbatę.
Mamo!
Mahito… Do widzenia…
Mamo! Już biegnę!
Mahito…
Mamo…
Mahito!
Synku!
Lepiej wracaj!
Pani się o ciebie martwi!
Synku!
Kiedyś nie było dostępu…
Zostanie wciągnięty…
Synku!
Całe szczęście!
Co to jest?
Tam są schody. Co to za miejsce?
Cóż…
Lepiej wracajmy.
Pióra przepadły.
Miałam ci opowiedzieć tę historię, kiedy się zadomowisz.
Podobno tę wieżę zbudował stryj mojej matki.
Był bardzo mądrym człowiekiem,
ale czytał zbyt wiele książek i postradał zmysły.
Pewnego dnia, na długo przed moimi narodzinami,
zniknął, zostawiając tylko otwartą książkę, której nie dokończył.
Szukano go wszędzie, ale nie został po nim ślad.
Później, w powodzi, zawaliło się przejście do głównego budynku
i pod wieżą znaleziono labirynt tuneli.
Dla bezpieczeństwa mój dziadek zapieczętował wejście.
Nie wolno ci się tam zbliżać.
Tak jest. Dziękuję za herbatę.
Dobranoc.
Okryj się, bo poranki są chłodne.
Dobrze.
Mahito, uratuj mnie.
Witaj w domu.
Dziękuję.
Chłopcy z marynarki są zdumieni.
Chwalili się, że Saipan wytrzyma rok.
Żal mi tych, którzy zginęli.
Ale fabryka kwitnie.
Pojedziemy do szkoły Datsunem.
Nowy uczeń podjeżdżający autem
zrobi wrażenie.
Nie martw się. Rozmawialiśmy z nauczycielami.
Zbieraj się.
OCHOTNICY ROLNI
MAHITO MAKI
Mahito, powiedz prawdę. Kto ci to zrobił?
Przewróciłem się.
Nie martw się.
Poniosą karę.
Ale powiedz mi prawdę.
Shoichi…
Nie pozwolę, by uszło im to na sucho.
Jadę do szkoły.
Mahito! Uratuj mnie!
Mahito!
Ojej!
Mahito!
Zamknij okno!
Mamo!
Proszę, musi pani odpocząć.
Będziemy przy nim czuwać na zmianę.
Nie jesteś zwykłą czaplą! Kim jesteś?
W końcu pojawił się ten długo oczekiwany.
Zaprowadzę cię do twojej matki.
Jak śmiesz! Moja matka nie żyje.
Typowa ludzka sztuczka.
Ona nie umarła.
Wybacz, ale nie widziałeś zwłok matki.
Ona czeka na twój ratunek.
Prosimy, dołącz do nas…
Dołącz do nas…
- Prosimy, dołącz do nas… - Mahito!
Mahito!
Synku!
Oczekują twojego przybycia.
Obudziłeś się?
Całe szczęście.
Długo byłeś nieprzytomny.
Bardzo się martwiłyśmy.
Czapla siwa…
Czapla?
Jest w pobliżu?
Może to był sen?
Mahito! Ocknąłeś się.
Nie martw się. Dorwę tego, który ci to zrobił.
Przewróciłem się.
Na razie nie wrócisz do szkoły.
Przekazałem im 300 jenów. Dyrektor był zszokowany.
Nauczyciele niewiele uczą. Za dużo pracy ochotniczej.
Tu może zostać łysy placek.
Zakryjemy go.
Natsuko nie czuje się dobrze.
Pewnie jest zmęczona.
Postaraj się jej nie martwić.
Kolej znowu nie jeździ. Ciągle wypadki.
Zdrowiej szybko.
Dbaj o niego.
Synku, spokojnie, połóż się.
Łazienka.
Masz tu basen…
To miejsce jest bardzo dziwne.
Pod wieloma względami.
- Poprawiło ci się? - Tak.
Wspaniałe, prawda?
Nie mogły zostać na stacji, więc trafiły tutaj.
Są piękne.
Natsuko się o ciebie martwi.
Idź do niej.
Dobrze.
Dobra robota!
Odpocznijcie i wracajcie do fabryki!
Niezbyt ci to smakuje, co?
Ohyda.
Nie owijasz w bawełnę.
Hej!
Masz tytoń?
Liście rdestu. Chcesz?
Fuj. Nie jestem gąsienicą.
Tytoń to teraz rzadkość.
Dziękuję.
Pani domu wciąż powtarza, że chce cię zobaczyć.
Złóż jej wizytę.
- Jest bardzo chora? - Ma poranne mdłości.
Niektóre kobiety bardzo cierpią w ciąży.
Kiedy się urodziłeś, twoja mama także przechodziła trudny czas.
Przyszedłem z wizytą.
Moja pani.
Przepraszam, że pozwoliłam, by cię skrzywdzono.
Wybacz mi, starsza siostro.
Proszę się nie obwiniać.
Wracaj szybko do zdrowia.
PAPIEROSY HIKARI
Czekają na twoje przybycie!
Papieros!
Ty stary krętaczu!
Synku!
Chodź no tu.
Jestem teraz zajęty.
Mam dla ciebie dobre wieści. Chodź.
Chcesz mieć prawdziwy łuk i strzały?
Coś w sam raz dla ciebie. Oryginalna rzecz.
Stalowe groty i porządny łuk.
Nikt nie zauważy, że zniknął.
Za papierosy?
Hikari. Jedno pudełko.
Dałem dziadkowi.
W środku były tylko dwa.
Dałeś je tej pomarszczonej śliwce? Hej, synku!
DLA DOROSŁEGO MAHITO
OD MAMY 1937, JESIEŃ
To pismo mamy.
JAK ŻYJESZ?
Mama zostawiła ją dla mnie.
Moja pani!
Co się stało?
Pani domu nie ma w pokoju!
Idę z wami.
Poszła w stronę lasu.
Nasza pani?
Jakiś czas temu. Było jeszcze jasno.
Musi być w lesie.
Na pewno nie!
Nie ma dziś czapli.
Coś jest nie tak! Chodźmy!
Zawróćmy! Nie poszłaby w tamtą stronę.
Nic nie widzę.
Hej, synku!
Ślady chodaków…
Synku!
Proszę spojrzeć.
Kostka brukowa.
Nic nie widzę. Mam kurzą ślepotę.
- To stara ścieżka. - Wracajmy.
Pani by na pewno tędy nie poszła!
Może nie miała wyboru.
Światła!
To pułapka!
Człowieku-czaplo! Jestem!
Oddaj nam Natsuko!
W końcu się zjawiłeś. Wejdź.
Niech pani wraca. Pójdę sam.
Nie możesz!
Pokojówki nie słyszą głosu pana wieży.
Słyszy go tylko twój ród!
Zatem muszę iść!
Sprowadzę ciocię Natsuko!
Nie!
Przecież uważasz, że bez niej będzie ci lepiej.
Po co miałbyś tam iść?
On mówi, że moja matka żyje.
Wiem, że to kłamstwo, ale muszę to sprawdzić.
Zaczekaj!
Moje plecy!
Wreszcie przyszedłeś.
Chodź za mną.
To pułapka! Pułapka!
Wiem.
Więc dlaczego…
Oto i ona. Twoja matka.
Podejdź bliżej i sam się przekonaj…
To pułapka.
Pułapka…
Czekaj, synku.
Mamo…
Mamo!
Co za strata. Jedno z moich lepszych dzieł.
Nie powinieneś jej dotykać.
Jak możesz to robić?
Jeśli chcesz, mógłbym ją odtworzyć.
Nie pozwolę ci hańbić moją matkę!
Jesteś zły? Moje serce jest tutaj.
Mądrze użyj tej jednej strzały.
Potem moja kolej.
Wgryzę się w twoje aroganckie, kłamliwe,
spuchnięte serce i je wyrwę!
Rób swoje, słabeuszu.
Pudło!
Nie zbliżaj się!
Niech to! Pióro, które mi wypadło!
Niedobrze!
Dopadłeś go! Niezły strzał!
Strzała leciała sama.
Nie! Moja lotka numer siedem!
Do diaska! To nie w porządku!
Nie śmiej się!
Strzeż się mojej straszliwości!
Delikatnie…
Nie róbmy tego.
Gdzie jest Natsuko?
Synku, nadziej tego indyka!
Hej… Genialny ruch.
Powiedz, jak rozgryzłeś moją słabość?
Właśnie mi powiedziałeś. To twoja lotka numer siedem.
Kurka wodna!
Mam za długi język.
Zabierz mnie do Natsuko.
Na twoim miejscu bym odpuścił.
Głupi ptaku.
Rozkazuję ci być jego przewodnikiem.
Nie ma odwrotu.
Obyś tego nie żałował.
Powodzenia, żołnierzu.
Ja nie chcę!
Ja nie!
„Ci, którzy szukają mojej wiedzy, zginą”…
Idziemy! Chodźmy jeść!
Idziemy!
Idziemy! Chodźmy jeść!
Wstawaj!
Idź!
Ktoś otworzył bramę.
Wracać, przeklęte ptaki!
Wstawaj.
Chodź.
Chodź! Pochowani się obudzą.
Stań obok mnie.
Minęło.
Wycofuj się tyłem. Nie patrz za siebie.
Dlaczego otworzyłeś bramę?
- Pelikany mnie popchnęły. - Pokaż tę strzałę.
Czapla siwa?
Nic dziwnego, że pelikany nie mogły cię zjeść.
Wiatr się wzmaga.
Idzie przypływ. Za mną!
Pchaj!
Złapaliśmy wiatr! Chodź tu!
Co to za blizna?
Opatrunek odpadł.
Też mam taką. Zobacz.
Dopadł mnie przedrzeźniacz.
Przedrzeźniacz?
Ogromny. Ale go zjadłem.
Idzie duża fala.
Po niej będzie spokój.
Skąd przybyłeś?
Z góry…
Przyjemne miejsce?
Nie dla mnie.
Widziałeś kobietę imieniem Natsuko?
Wpadła ci w oko?
Mojemu ojcu.
Próbuję ją znaleźć.
Jak ci na imię?
Mahito.
To znaczy „szczery”.
Dlatego cuchniesz śmiercią.
Spójrz.
Nie są prawdziwe.
W tym świecie zmarli stanowią większość.
Nie wiosłuj.
Kim oni są?
Kupcy płyną po nasz połów.
Zobaczyli flagę.
Nie są w stanie zabijać.
To moje zadanie.
Wyskakuj. Pomóż mi.
Zaraz przyjdą warawara.
Nie ociągaj się!
Rybę trzeba oprawić!
Pomożesz mi.
Spróbuj.
W tym miejscu.
Głębiej!
Ciągnij mocno!
Nie rozlej wnętrzności!
Warawara zjadają je, by latać.
Hej, wstawaj i jedz.
Nie dotykaj lalek.
Wyglądają jak te babcie z rezydencji.
Ochraniają cię.
Tam jest woda.
Kiriko.
A ty skąd znasz moje imię?
Kiriko, prawda?
Ten świat jest inny niż mój, ale pewne rzeczy są podobne.
Jestem tu od zawsze.
Kiriko, którą znam, jest staruszką, jak te lalki.
Bierz się do jedzenia.
Gdzie toaleta?
Na podwórku.
Dziękuję.
Kiriko!
Dojrzewają i odlatują.
Od dawna nie latały.
Najmłodsi je odprowadzają.
Dokąd one lecą?
- By się narodzić. - Co?
Tam, skąd pochodzisz. Narodzą się na górze.
- Jako ludzie? - A co innego?
Cieszę się, że mogliśmy je dobrze nakarmić.
Pelikany!
Szlag, zjedzą je wszystkie!
Panienka Himi!
Warawara płoną!
Przestań! Nie pal warawara!
Przestań!
Ptaszyska na razie odleciały.
Gdyby nie Himi, nie ocalałby żaden warawara.
Panienko Himi! Dziękuję!
Dziś więcej nie odleci. Chodźmy jeść.
Przepraszam, babcie…
Młodzieńcze, skróć moje cierpienie.
Mam złamane skrzydło. Nie mogę latać.
Trzeba było zostawić warawara w spokoju!
Sprowadzono nas do tego piekła, byśmy jedli warawara.
W morzu jest za mało ryb.
Mój rodzaj głodował.
Wzlatywaliśmy jak najwyżej.
Tak wysoko i daleko, jak mogły nas unieść skrzydła.
Ale zawsze kończyło się tak samo.
Docieraliśmy tylko do tej wyspy.
Teraz nasze potomstwo zapomina, jak latać.
Zjadamy warawara…
Ognista pani nas pali…
Tutejsze morze
jest przeklęte…
Spoczywaj w pokoju.
To był szlachetny pelikan.
Nadal je masz?
Zaczekaj!
Natsuko tutaj nie ma.
Wiem.
Mógłbym cię do niej zabrać.
Sam ją znajdę.
Zaczekaj. Hej, szefie!
Arogancki gnojek!
Zakopiesz go?
Dobra!
Ale ze mnie popychadło.
Stop!
Za daleko! Wracaj!
W porządku.
Nie mogę tego znieść.
Nie wiń mnie, jeśli Natsuko zostanie zjedzona.
Mówiłeś, że pożresz moje serce.
Wybacz.
Aua!
Wyduś to z siebie. Gdzie jest Natsuko?
Rozerwę je!
Spróbuj! Wtedy ja rozerwę ciebie.
Proszę! Przestań!
W porządku? Ledwo je naderwałem.
Rozerwało się.
Marna ta herbata, ale wypijcie i się pogódźcie.
Nie pokłóciliśmy się.
To kłamca i oszust.
Wiem, że porwał Natsuko.
Przyznaję niechętnie, że mnie przeceniasz.
Mądrzy oszukują, by przetrwać.
Czapla powiedziała mi, że wszystkie czaple kłamią.
To prawda czy kłamstwo?
- Kłamstwo! - Prawda!
To prawda.
Wszystkie czaple siwe kłamią.
To również kłamstwo!
To kłamstwo jest prawdą.
Świetna z was para.
Razem poszukajcie Natsuko.
Ja się zajmę warawara.
Pan wieży kazał ci go poprowadzić.
Bądźcie czujni i współpracujcie. Idźcie.
To Kiriko!
Na szczęście. Weź ją.
- Spotkamy się jeszcze? - Kto wie?
Dziękuję!
Postaraj się.
Pani Natsuko!
Część moich ludzi zostanie.
Nie, fabryka musi działać. Wracajcie do pracy.
Jesteśmy na pańskie wezwanie.
Dobrze. Dziękuję.
Przeszukaliśmy staw, wzgórza, wszystko.
Natsuko, Mahito i Kiriko.
Potrójne zaginięcie to coś niesłychanego.
Wie pan, panie Shoichi…
Od czasu do czasu dzieją się tu dziwne rzeczy.
Pracuję tu od dobrych 60 lat
i z tą wieżą w ogrodzie jest coś nie tak.
Z pewnością nie zbudowali jej ludzie.
Co to za straszna historia?
Spadła z nieba tuż przed rewolucją Meiji!
Dum-du-du-dum i bum!
Aż się ziemia zatrzęsła.
Coś jak grzmot?
Był tam kiedyś duży staw, ale cała woda wyschła.
Teraz stoi tam wieża.
Słyszałem, że zbudował ją stryjeczny dziadek Natsuko.
Nie! Ona spadła z nieba!
Wszyscy się bali do niej podejść.
Po 30 latach ta osobliwość zarosła gęstym lasem.
Wtedy odkrył ją stryjeczny dziadek.
Miał na jej punkcie obsesję.
Ponieważ była tak niezwykła, zbudował wokół niej wieżę.
Wielu budowniczych zginęło lub zostało rannych.
A stryjeczny dziadek przepadł we wnętrzu wieży…
Owszem.
Hisako, matka Mahito, też raz zaginęła.
Przeszukaliśmy całą wioskę.
Po roku wróciła zdrowa jak ryba.
Wyglądała tak, jak przedtem.
Nic nie pamiętała i uśmiechała się, ale…
Dziwne, prawda?
- Mamy klucz do wieży? - Chyba tak.
Pójdę tam.
Jestem wykończony…
Te nogi nie służą do chodzenia.
Nie dam rady dojść tam, gdzie jest Natsuko.
Gdybym zasklepił tę dziurę, mógłbym znów latać.
Wetknij w nią patyk.
Łatwo powiedzieć.
Dziurę musi zatkać ten, kto ją zrobił.
Mówisz prawdę?
Ja nigdy nie kłamię!
Delikatnie.
Tę część musisz wygładzić.
Zamknij się.
Już prawie.
Ostrożnie, bo złamiesz dziób.
I jak?
Spójrz, jaki jestem wspaniały i potężny!
Możesz latać?
Nie jestem twoim przyjacielem ani sojusznikiem, mały.
Na razie.
Musisz znaleźć Natsuko i się stąd wydostać na własną rękę.
Wyszedł?
Nie, ale…
Troszkę wystaje, więc…
Tutaj! Z tej strony mnie drażni!
Właśnie tak.
- Tylko nie za dużo… - Zamknij się.
Jakiś dom.
Kowala.
Schowaj się.
- Jaka duża papuga. - Dziwne.
Skąd one się tu wzięły?
Może zjadły kowala?
One jedzą ludzi?
Słonie też.
Pan sprowadził je, tak jak pelikany. Rozmnożyły się.
Musisz tamtędy przejść, żeby dotrzeć do Natsuko.
Odciągnę je, a wtedy ty biegnij.
Spróbuję.
Czekaliśmy.
Szukam Natsuko. Jest tutaj?
Tędy, proszę pana.
Zapraszam.
Przeklęte ptaki! Tak zjedliście Natsuko?
Natsuko ma dziecko.
My nie jemy dzieci.
Ty nie masz dziecka.
Jadalny!
Himi! To Himi!
Głuptasie, papugi omal cię nie pożarły.
Ty jesteś Himi? Dzięki za ocalenie mi życia.
Jesteś tym bachorem, który był z Kiriko.
Jestem Mahito.
Szukam kobiety imieniem Natsuko.
Natsuko? Mojej młodszej siostry?
Młodszej siostry?
Chodź.
Nie traćmy czasu.
To mój dom.
Wygląda jak znajoma wieża.
Oczywiście, to ta sama.
Przenika najróżniejsze światy.
Chodźmy.
Jedz.
Szybko, zanim ścieknie dżem.
Kiriko też kocha mój chleb.
Jest pyszny!
Jak chleb, który piekła moja matka.
Natsuko to twoja matka?
Nie.
Natsuko to ktoś, kogo lubi mój ojciec.
Moja mama umarła.
Moja też.
Najedz się.
Wejdziemy głęboko do środka.
Uważaj. Jeśli się zgubisz, nigdy się nie wydostaniesz.
Strzegą jej.
Uważaj. Tutaj mam ograniczoną moc.
Tędy.
- Co to za drzwi? - Cicho, bo się pomylę.
To te!
Tylko nie daj się wessać.
Ojciec?
To jest twój ojciec?
Jeśli chcesz wrócić do domu, otwórz je!
Ale Natsuko… Nie mogę wrócić sam!
Ona nie chce stąd odejść. Urodzi dziecko.
Papugi!
Idą z obu stron. Wchodzimy.
Przekręć mocno!
Nie puszczaj.
Gotów?
Chwyć za drugą klamkę!
Zatrzaśnij!
- Gdzie jesteśmy? - Trzymaj!
Jeśli puścisz, nie da się tam wrócić.
To Mahito!
Mahito!
- Ojcze! - Chcesz zostać?
- Jeśli tak, to puść. - Nie wrócę bez Natsuko!
Posmakujcie mego ostrza, potwory!
Mahito zamienił się w papużkę.
Przepraszam, ojcze.
Panie Shoichi…
Mahito stał się papużką falistą!
Nie dotykaj kamienia.
Nie jest szczęśliwy, że tu jesteśmy.
Sala narodzin. Tam jest Natsuko.
Kamień o nas wie i jest zły.
Ja bym nie wchodziła.
Muszę tam wejść.
Zaczekam tu.
Dobrze.
Natsuko, to ja, Mahito. Natsuko?
Natsuko, to ja, Mahito!
Przyszedłem po ciebie.
Natsuko!
Wracajmy do domu!
To ty… Co tu robisz?
Wyjdź stąd! Już!
Chodźmy razem!
Nienawidzę cię! Idź stąd!
Wracaj! Już!
Mamo… Natsuko!
Mamo!
Wracajmy do domu!
Mahito, uciekaj!
Natsuko! Mamo!
Panie wielkiego kamienia, usłysz moją prośbę.
Niech moja siostra, która tam leży, wróci do domu
z tym chłopcem, który będzie jej synem.
Natsuko.
Natsuko. Chodź do mnie.
Wstań.
Tak. Grzeczna dziewczynka. Chodź do mnie.
Przyszedłeś, mój potomku.
Mam na imię Mahito.
Ty jesteś panem wieży? Moim pradziadkiem stryjecznym?
Zaczekaj tu. Po cichu.
Ten świat…
przetrwa jeszcze dzień.
Jeszcze dzień? Tylko tyle?
Chodź.
Mój świat, moja moc i cała reszta pochodzą z tego kamienia.
Kamień stworzył ten wodny świat?
Trzeba zrobić więcej.
Światy to żywe istnienia.
Atakują je pleśń i robaki.
Zestarzałem się.
Szukam następcy.
Mahito, czy przejmiesz moją pracę?
Ja?
Następca musi pochodzić z mojego rodu.
To mój kontrakt z kamieniem.
Czy ten świat stanie się piękny, czy obrzydliwy,
zależy wyłącznie od ciebie.
Mówisz o swoich klockach?
Możesz dołożyć jeden z nich.
Możesz sprawić, by ten świat stał się bardziej harmonijny.
One nie są drewniane.
To kamień na nagrobki. Splamiony podłością.
Zgadza się.
Wybrałem cię, bo o tym wiesz.
Dziękuję!
Nie czas na pogaduszki.
Złapali Himi.
Da sobie radę.
Musimy ją uratować!
Nic jej nie jest?
Zaniosą ją do swojego pana.
- Swojego pana? - Twojego pradziadka.
Użyją jej, by zawrzeć z nim układ.
Układ?
Wtedy dostaną wszystko.
Wieża jest teraz pełna papug.
Twoje wykroczenie dało im pretekst.
- Wykroczenie? - Złamałeś tabu.
Wszedłeś do sali narodzin.
Nie wolno.
Himi nie weszła.
Ale pokazała ci drogę.
Okienko obserwacyjne.
Wyżej!
Poddani, zostańcie tutaj!
Oczekujcie dobrych wieści!
Pozwól sobie towarzyszyć!
Prosimy, pozwól nam!
Doceniam waszą lojalność. Ale to mój obowiązek.
Czołem, poddani!
Trzy wiwaty dla króla papug!
Spokój!
Niesiemy panienkę Himi, potomkinię naszego pana!
Przepuść nas!
Niebo!
Nasi przodkowie!
Raj!
Wasza wysokość, czy to raj?
Cicho.
Spójrz na to!
Jak ślicznie.
Udało ci się.
Usiądź.
Nie, przejdźmy się.
Wejście do sali narodzin było błędem.
Nie ma się z czego śmiać.
To duże wykroczenie.
Niewątpliwie.
Kamień niebezpiecznie lśni.
Ale młode dusze są cenne.
Jako król nie mogę zlekceważyć wykroczenia.
Daj mi czas.
Chcę, by Mahito został moim następcą.
Stryjeczny dziadku…
Musimy chronić nasz świat, inaczej przepadnie.
Mahito to dobry chłopiec.
Muszę pozwolić mu odejść.
Dziadku!
Ty też musisz odejść.
To tam!
Przejście.
Już tu byłem.
Ojej!
Nigdy nie wszedłem tak daleko.
Powinniśmy zawrócić, królu.
Ja pójdę.
A wy wracajcie i powiedzcie reszcie,
że byłem prawdziwym królem.
- Powiemy! - Żegnaj!
Hej, szefie, chyba czas się stąd zbierać.
Tędy. Himi wzywa.
Niczego nie słyszę.
Himi!
Mahito!
Wszystko w porządku?
Nie skrzywdzili cię?
Nie!
Myślałam, że cię straciłam.
Tak się cieszę.
Stryjeczny dziadek na ciebie czeka.
Wiem. Pójdę do niego.
Mam złe przeczucia. Nie…
Chodźmy.
Hm?
Robi się ciemno!
Kostki brukowe.
Lepiej ich nie dotykać. Wciąż mają moc.
Stryjeczny dziadku, przyprowadziłam Mahito.
Jestem.
Spójrz.
Te kamienie nie są splamione podłością.
Przemierzyłem najdalsze zakątki czasu i przestrzeni, by je znaleźć.
W sumie jest ich 13. Układaj je raz na trzy dni.
Zbuduj własną wieżę.
Królestwo wolne od podłości.
Stwórz świat obfitości, pokoju i piękna.
Sam się zraniłem.
To znak mojej podłości.
Nie mogę dotknąć tych kamieni.
Wrócę z Natsuko, moją matką.
Wrócisz do głupiego świata okrutnych zbrodni i kradzieży?
Wkrótce strawią go płomienie.
Znajdę przyjaciół.
Takich jak Himi, Kiriko i człowiek-czapla.
Ja?
Znajdź przyjaciół. Wróć do swojego świata.
Ale najpierw ułóż kamienie.
Nie ma czasu!
Nie utrzymam swojej wieży.
Zdrajca!
Pozwolisz, by zwykłe kamienie decydowały o losie imperium?
Stój…
Przeklęte!
Himi! Mahito! Wracajcie do korytarza czasu!
Do własnego czasu!
Dziadku!
Planeta się przepoławia!
Łapcie!
Za dużo…
Stryjeczny dziadku! Dziękuję!
Chodź!
Prędko!
Pani Natsuko!
To tutaj. Mahito, wchodź.
A ty?
Moje są następne.
Zostanę twoją matką.
Zginiesz w pożarze szpitala!
Ogień mi niestraszny. Będę szczęśliwa, że cię urodzę.
Nie! Himi, ty musisz żyć!
Jesteś dobrym chłopcem!
O, kurka!
- Mamo! - Mahito!
Całe szczęście!
- Siostro! - Wszystkiego dobrego.
Prędko!
Jakie urocze!
Hej! Tutaj!
Dobrze. Pelikany też się wydostały.
Hej, Mahito.
Pamiętasz, gdzie byliśmy?
Oczywiście.
To źle. Zapomnij.
- Dlaczego? - Zapominanie jest normalne.
Nie zabrałeś pamiątek, prawda?
To potężny talizman.
Zbyt potężny dla mnie.
A to jeden z kamieni.
Na polu było ich mnóstwo.
Nie można ufać takim amatorom jak ty.
Ten kamień nie jest potężny.
Z czasem zapomnisz. Powinieneś.
Na razie, przyjacielu.
Ojej!
Kiriko!
Król?
Natsuko! Mahito!
- Shoichi! - Ojcze!
Dwa lata po wojnie
wróciliśmy do Tokio.
Hej! Mahito!
Ruszamy!
Idę!
Czyste niebo w dniu moich narodzin
Było wysokie, odległe i bezkresne
Tego dnia głos poklepał mnie po plecach
Mówiąc, bym szedł naprzód
Twarze poznane w różnych porach roku
Czasami krzywdzą się nawzajem
Lśnij światłem, cień się rozciąga
Gdy niebo oddala się coraz bardziej
Łapię wiatr i zaczynam biec Pokonując rumowisko
Na końcu tej drogi ktoś na mnie czeka
Śnij o świetle rozbłyskającym W każdy dzień tygodnia
Otwórz drzwi A odnajdziesz ukryte tajemnice
Wciąż tęsknię za czymś więcej Jak wirujący glob
Osoba, którą kochałem
Odeszła i nikt nie wie dokąd
Ze zwykłym, codziennym uśmiechem
Wciąż jest gdzieś daleko stąd
Śpiewam w deszczu
I nieważne, czy ktoś mnie widzi
Ta droga biegnie dalej Bo właśnie tego pragnąłem
Marzę o ponownym spotkaniu Wciąż i wciąż
Uchwyciłem się tego kawałka By tajemnica przetrwała
Będę tęsknił do końca Jak wirujący glob
Wszystko zaczyna się
Od niewinnego życzenia sprzed lat
Niosąc w sercu samotność
Wychodzę na prostą
Łapię wiatr i zaczynam biec Pokonując rumowisko
Na końcu tej drogi ktoś na mnie czeka
Śnij o świetle rozbłyskającym W każdy dzień tygodnia
Otwórz drzwi A odnajdziesz ukryte tajemnice
Radość trzymania się za rękę Cierpienie po jej stracie
Nie powstrzymam się od wyobrażeń Jak wirujący glob
Scenariusz i reżyseria: Hayao Miyazaki
Napisy: Katarzyna Michalska