NA PODSTAWIE "UCZTY DLA WRON" GEORGE'A R. R. MARTINA
GRA O TRON
Valar morghulis.
Valar dohaeris.
Od wielu dni zamiatam podłogę.
- I dobrze. - Nie po to tu przyszłam.
Nie? A po co?
Żebyś mnie uczył.
- Jak być Człowiekiem Bez Twarzy. - Mężczyzna uczy.
Valar dohaeris. "Wszyscy muszą służyć".
Zwłaszcza Ludzie Bez Twarzy.
Chcę służyć.
Dziewczynka chce służyć sobie, nie Bogu o Wielu Twarzach.
By dobrze służyć, dziewczynka ma się stać nikim.
Który to?
Widzę Nieznajomego, Utopionego Boga,
- twarz z czardrzewa... - Jest jeden bóg.
Dziewczynka zna jego imię, a wszyscy ludzie znają jego dar.
Dokąd go zabierają?
Ja jestem jego, a on mój,
od tego dnia, aż po kres dni moich.
- Sprawiłem ci ból? - Nie. Byłeś wspaniały.
- To stało się tak szybko! - Wiem.
- Bałem się, że coś cię boli. - Nie.
Jesteś słodki.
Najsłodszy król na świecie.
Chcę to robić codziennie, bez przerwy, aż do samej śmierci!
Byłoby wspaniale.
Odpocznijmy. Złapmy oddech. Nigdzie się nam nie śpieszy.
Oczywiście.
Zgłodniałaś?
- Kazać podać ciasto lub sok? - Nie trzeba.
Chcę cię mieć dla siebie.
Opowiedz mi o królu Tommenie, Pierwszym Tego Imienia.
Król Tommen. Nadal nie mogę przywyknąć.
A ty, królowo Margaery?
Też.
- Mężu. - Żono.
To dziwne.
Jestem królem.
Poślubiłem najpiękniejszą kobietę na świecie.
- Tylko dlatego, że mój brat umarł. - Rozumiem.
Pamiętaj, że to nie twoja wina.
- Nie miej wyrzutów sumienia. - Nie mam.
To właśnie mnie dziwi.
Lubisz żeglować?
Uwielbiam.
Ja też!
Wiem, że będziemy razem bardzo szczęśliwi.
Ja też.
Zamieszkamy w wysokiej wieży, pośród chmur.
Moja babka z ulgą wróciła do domu.
Stolica nie jest dla wszystkich.
Twojej matce się tu podoba?
Nie. Wciąż powtarza, że w stolicy nikomu nie wolno ufać.
Cieszę się, że nad tobą czuwa.
Niczym lwica nad lwiątkiem.
Jestem już mężczyzną.
Wiem.
I królem.
Lecz dla niej pozostaniesz dzieckiem.
- Wiem. - Kocham ją, bo okazała mi dobroć.
Tak wiele wycierpiała.
Straciła męża, syna i ojca. Nic dziwnego, że tak cię chroni.
Nigdy nie spuści cię z oczu.
Jesteś zakochany. Początki małżeństwa bywają radosne.
To piękna kobieta.
Niczym lalka. Często się uśmiecha.
Myślisz, że jest inteligentna?
Ja wciąż nie wiem.
- Choć to nieważne. - Tęsknisz za Casterly Rock?
- Dlaczego miałabym tęsknić? - To twój dom.
Mówiłaś, że ludzie są tam lepsi,
a w Królewskiej Przystani śmierdzi końskim łajnem.
Dlaczego o tym rozmawiamy?
Wydawało mi się, że pragniesz wrócić na Skałę.
- Bo to twój prawdziwy dom. - Mój dom jest tutaj, przy rodzinie.
Chcę, żebyś była szczęśliwa.
Wiem.
Wiem, słodki chłopcze.
Nie byłabyś tam szczęśliwsza?
Powiedziałam:
"Cztery razy wystarczą. Chcesz pobić rekord?".
A on: "To jest rekord? Na pewno go pobijemy!".
Matko!
Witaj.
Wyglądasz uroczo. Małżeństwo ci służy.
Podać coś do picia?
Wina nie mamy. To dla nas za wcześnie.
Nie. Nie zostanę długo.
Przyszłam powiedzieć, że jeśli mogę ci jakoś pomóc...
- Dziękuję. - Tommen jest pod wrażeniem królowej.
Ubóstwiam mojego męża. Wychowałaś wspaniałego młodzieńca.
Cieszę się.
Bardzo.
- Że jesteś szczęśliwa. - Najszczęśliwsza na świecie.
I skonana, ale to oczywiste. Jest pół lwem, pół bykiem.
Zostawię cię.
Wybacz. Przestałam bywać na dworze, więc zapomniałam.
Jak się do ciebie zwracać?
Królowa matka czy królowa wdowa?
Darujmy sobie etykietę.
Król wykazuje się tak wielkim zapałem,
- że wkrótce będziesz królową babką. - Cieszę się.
Rozpoczną się uroczystości.
- Dzwony będą bić dzień i noc! - Pamiętaj.
Możesz prosić o wszystko.
Samym strachem nie utrzymamy północy.
Mamy pozwolić, by nas obrażali?
- Wysłałem cię po podatki, nie ciała. - Lord Cerwyn nie chciał płacić.
Rzekł, że północą władają Starkowie, a on nie ukorzy się przed zdrajcą.
Nie dał ci wyboru.
Żywcem obdarłem go ze skóry. Jego żonę i brata też.
A jego syn na to patrzył.
- I co? - Nowy lord Cerwyn zapłacił.
Chcę ci powiedzieć coś ważnego.
Przestań jeść i słuchaj.
Jeśli lordowie powstaną, stracimy władzę nad północą.
- Pojmujesz to? - A pakt z Lannisterami?
Zawarłem go z Tywinem, a Tywin nie żyje.
Pozostali są daleko i nie wiedzą, co czynić.
Nigdy nie wysłali armii tak daleko na północ.
Nie łudź się, że zrobią to dla nas.
Staliśmy się wielkim rodem, bo dzięki negocjacjom
zawarliśmy sojusze z innymi rodami.
Najlepsza recepta na trwały sojusz to nie skórowanie wrogów,
lecz małżeństwo.
Ponieważ jesteś Boltonem,
znalazłem ci odpowiednią żonę.
Taką, dzięki której umocnimy swą władzę nad północą.
- To Fosa Cailin. - Owszem.
Nie wygląda najlepiej.
Byłaś tu już?
W drodze do Królewskiej Przystani. Z ojcem i Aryą.
- Dokąd mnie zabierasz? - Do domu.
Winterfell zajęli Boltonowie.
Ugoda nie dotyczyła ciebie?
- Nie. - Roose Bolton zamordował mi brata!
- Zdradził nas! - Owszem.
Służy Lannisterom!
- Chwilowo. - Nie jadę.
- Winterfell to twój dom. - Już nie.
Zawsze!
Jesteś Starkiem, bez względu na kolor włosów.
Najstarszym żyjącym dzieckiem Neda i Catelyn.
- Twoje miejsce jest na północy. - Nie poślubię zdrajcy
- i mordercy! - Nie wyjdziesz za Roose'a Boltona,
tylko za jego syna i spadkobiercę, Ramsaya.
- On obejmie władzę, a ty... - Nie.
Nie zmusisz mnie. Zagłodzę się, a nie pojadę!
Nie będę cię zmuszać.
Za bardzo mi na tobie zależy.
Powiedz słowo, a zawrócimy, ale najpierw posłuchaj.
Całe życie uciekałaś.
Twoi bliscy cierpieli, a ty płakałaś.
Siedziałaś w ciemnej komnacie i cierpiałaś.
Od śmierci ojca przyglądasz się tragedii.
Przestań się przyglądać. Przestań uciekać.
Nie ma sprawiedliwości.
To my musimy ją wymierzyć.
Kochałaś bliskich.
Pomścij ich.
- Pojedziemy tamtędy? - Nie.
- Naokoło. - Nadłożymy drogi.
- Stracimy ich z oczu. - Nieważne! Wiem, dokąd jadą.
Nie jesteś za stary na giermka?
Jak trafiłeś do Krasnala?
- Nie znosi tego przezwiska. - Sądzisz, że nas słyszy?
Podczas wojny pięciu królów służyłem ser Lorimerowi.
Pewnej nocy upił się i zgłodniał, więc pożyczył szynkę.
- "Pożyczył"? - Nie był złodziejem.
Zrobił to po pijanemu.
Ja też się upiłem. Dostałem połowę zdobyczy.
Rano znaleźli go strażnicy.
Spał z kością w ręku.
Wieczorem go powiesili.
Mnie też chcieli,
ale lord Tywin dowiedział się, że jestem Payne'em,
więc okazał łaskę i wysłał mnie do syna.
- By ukarać was obu. - Odebrałem to inaczej.
- Lord Tyrion był dla mnie dobry. - Jak wszyscy twoi panowie.
Poza mną.
- Przykro mi, że tak wyszło. - Mnie nie.
Jesteś najlepsza, pani. Pokonałaś Ogara.
Służba u ciebie to zaszczyt.
- Wybacz, że na ciebie krzyczę. - Dzięki temu się uczę.
Chcesz zostać rycerzem?
- Tak. - Od jutra będę cię szkolić w mieczu.
Rano i wieczorem.
- Nauczę cię jeździć konno. - Dziękuję.
- Nie dam ci tytułu, a umiejętności. - Są ważniejsze.
Nie jesteś rycerzem, pani, a strzegłaś Renly'ego Baratheona.
Owszem.
Lord Tyrion mówił, że to dobry człowiek.
Owszem.
Jak do niego trafiłaś?
Gdy byłam podlotkiem, ojciec wydał bal.
Chciał znaleźć męża dla swojego jedynego dziecka.
Zaprosił wielu młodych lordów.
Nie chciałam iść, ale siłą zawlókł mnie na salę.
Było cudownie.
Młodzieńcy nie zwracali uwagi na mój wygląd.
Przepychali się i wyzywali na pojedynki, by ze mną tańczyć.
A potem szeptali,
że pragną mnie zabrać do swoich zamków.
Ojciec uśmiechał się do mnie, a ja do niego.
Byłam tak szczęśliwa!
Aż kilku zaczęło rżeć jak konie.
I wszyscy wybuchnęli śmiechem. Nie mogli dłużej udawać.
Igrali ze mną.
Nazywali Ślicznotką. Świetnie się bawili.
Zrozumiałam, że jestem najbrzydsza na świecie.
Wielka, niezgrabna kobyła.
Chciałam uciec, ale Renly wziął mnie w ramiona.
Powiedział: "Nie mogą zobaczyć, że płaczesz.
To paskudni gówniarze, którzy nie są warci twoich łez".
Tańczył ze mną, a oni ucichli.
Był przecież bratem króla.
Ale też...
Lord Tyrion mówił...
Tak, lubił mężczyzn. Nie jestem głupia!
Nie kochał mnie. Tańczył, żeby mi ulżyć w cierpieniu.
Bronił mnie przed kpinami.
Aż do samej śmierci.
A ja nie potrafiłam się odwdzięczyć.
Nie ma nic gorszego niż myśl, że zawiodło się ukochaną osobę.
Kiedyś pomszczę Renly'ego.
Mówiłaś, że zabił go cień.
- Jak walczyć z cieniem? - Cień miał oblicze Stannisa.
Wiem, że to jego wina.
Człowieka, nie cienia.
A człowieka można zabić.
- Lordzie dowódco. - Panie.
Możemy pomówić?
Olly służy mi, jak ja służyłem lordowi Mormontowi.
Chcę, by się przysłuchiwał i nabierał doświadczenia.
Być może też będzie dowodzić.
Dobrze. Rozważyłeś ofertę?
Tak. I dziękuję za wielki zaszczyt.
- Całe życie chciałem być Starkiem. - Wystarczy jedno słowo.
Niestety muszę odmówić.
Zostałem lordem dowódcą.
- Moje miejsce jest tutaj. - Daję ci szansę wywarcia zemsty.
Odzyskania rodowego zamku.
Władania północą.
Chciałbym walczyć u twego boku. Naprawdę.
Lecz w bożym gaju złożyłem przysięgę.
- Moje życie należy do Nocnej Straży. - Jesteś uparty jak ojciec.
- I równie honorowy. - To wielki komplement.
Nie. Twój ojciec zginął przez swój honor.
- Lecz nie będę cię przekonywał. - Mogę wiedzieć, panie,
- jak długo zostaniecie? - Już macie nas dość?
Nigdy nie zapomnimy pomocy, której nam udzieliłeś,
ale tu chodzi o przetrwanie.
Nocna Straż nie może karmić was i waszych jeńców w nieskończoność.
Nadchodzi zima.
Wiem.
Ruszymy na Winterfell, nim śniegi odetną nam drogę.
A dzicy?
Nie chcą dla mnie walczyć, więc zostaną tutaj.
Najlepiej byłoby ich stracić.
Choć Tormund może się okazać rozsądniejszy niż Mance.
Wiem, że twoi bracia woleliby zabić dzikich.
Większość braci.
Nie kochają wolnych ludzi.
Jesteś lordem dowódcą. Zdecyduj.
Masz tu wielu wrogów. Powinieneś odesłać Thorne'a.
Daj mu Wschodnią Strażnicę.
Mawiają, że wrogów należy trzymać blisko.
Jeśli nie masz ich wielu.
Dostrzegł coś w tobie.
Może tego nie okazuje, ale w ciebie wierzy.
Przykro mi, że go zawiodłem.
To skomplikowany człowiek,
ale pragnie dobra Siedmiu Królestw.
- Pod swoją władzą. - Jest prawowitym królem.
Ma prawo do tronu.
Przysięgałem nie mieszać się do sporów ludzi.
Doprawdy?
Jak idzie wasza przysięga? Na pewno pamiętasz.
Nadchodzi noc i zaczyna się moja warta.
Nie to. Końcówka.
Jestem mieczem w ciemności, strażnikiem na murach,
tarczą, która osłania krainę człowieka.
Wystarczy. "Tarczą, która osłania krainę człowieka".
Tym właśnie masz być. Żaden ze mnie mędrzec,
ale siedzenie w zamarzniętym zamku na skraju świata to nie pomoc.
Być może powinieneś ubrudzić sobie buty
i zrobić, co trzeba.
Czyli co?
Dopóki północą władają Boltonowie, północ będzie cierpieć.
Tak sądzę.
- Czego chcesz? - Kim jesteś?
Weszłaś tu dzięki monecie, której nie zarobiłaś,
a której wartości nie doceniasz.
Kim jesteś?
Nikim.
- Cipa! - Kłamstwo.
- Kim? - Mówiłam!
- Zrób to jeszcze raz, a... - Kim jesteś?
Zaraz się dowiesz.
- Co robisz? - Gram.
W twarze.
- Nie jest gotowa. - Widzę.
Jestem!
- Na co? - Na wszystko,
by być Człowiekiem Bez Twarzy, nikim.
Czyj to miecz? Należy do Aryi Stark.
Masz jej miecz, ubrania i kradzione srebro.
Mężczyzna zastanawia się,
jak "nikt" może mieć aż tyle rzeczy Aryi Stark?
Co robimy, gdy już ich umyjemy?
Otwierać!
Witaj, lady Sanso.
Lordzie.
Oto mój syn, Ramsay Bolton.
To dla mnie zaszczyt, pani.
Przyniosę ciepłej wody. Na pewno chcesz się umyć.
Dziękuję.
Witaj w domu, lady Stark.
Północ pamięta.
- Gdzie maester? - Przeprasza, że nie przyszedł.
- Źle się czuje. - Dbaj o niego.
Bracia!
Jak wiecie, należy się nam nowy dół na nieczystości.
Wyznaczyliśmy kogoś, kto dopilnuje tego ważnego zadania.
Brian. To robota w sam raz dla rudzielca.
Ser Alliserze,
jesteś naszym najbardziej doświadczonym zwiadowcą.
Wiele razy dowiodłeś swego męstwa, broniąc Muru przed dzikimi.
Będziesz pierwszym zwiadowcą.
Lordzie Janosie, powierzam ci Szarą Wartę.
- To ruina. - Fort chyli się ku upadkowi.
Odbuduj go. Pierwszy budowniczy da ci...
Dowodziłem obroną stolicy, gdy ty brudziłeś powijaki!
Nie chcę twoich ruin.
Dość tego! Wystarczy.
Nie zrozumiałeś mnie.
To rozkaz, nie propozycja.
Spakuj miecz i zbroję, pożegnaj się i ruszaj do fortu.
Nie odejdę potulnie, by zamarznąć na śmierć.
Oddaj ruiny głupcom, którzy na ciebie głosowali!
Nie przyjmuję ich! Słyszysz, chłopcze?
Nie przyjmuję!
Odmawiasz wykonania rozkazu?
Wsadź go sobie w bękarcią dupę.
Wyprowadźcie go.
Olly, miecz.
Nie wolno wam! Precz z łapami!
Przestańcie!
Jeśli ten chłopiec myśli, że mnie zastraszy, to się myli!
Hańba! Mam przyjaciół w stolicy!
Przekonacie się!
Jeśli chcesz coś powiedzieć, panie, to teraz.
Popełniłem błąd. Jesteś dowódcą. Będę ci służyć.
Wybacz mi to, co czyniłem i mówiłem!
Myliłem się!
Łaski, panie!
Pojadę!
Proszę.
Boję się.
Zawsze się bałem.
- Dobrze nam służysz, synu. - Dziękuję, Ojcze.
- Którego z Siedmiu będziesz czcił? - Dziewicę.
- Jak zawsze. - I Nieznajomego.
- Dwie kosztują więcej. - Wiem!
Co robicie?
To przybytek lorda Petyra Baelisha!
Sprofanowałeś wiarę naszą, naszych ojców i dziadów.
- Jestem Wielkim Septonem! - Grzesznikiem.
I czeka cię kara.
Grzesznik!
Hańba ci!
Wasza Miłość, wielki maesterze, lordzie...
Nieistotne.
Jako Wielki Septon
jestem głosem Siedmiu i ich najwierniejszym sługą.
Kto mnie obraża, obraża bogów,
a napaść na mnie to atak na całą religię.
- Zostałeś napadnięty? - Przez fanatyków zwanych wróblami.
Upokorzyli mnie, pobili i porzucili nagiego i skrwawionego.
- Mam szczęście, że żyję. - Wywlekli cię z burdelu.
- Tego się nie spodziewałem. - Czuwam nad wielkimi i maluczkimi.
- Nie odmawiam prośbom nierządnic. - Poszedłeś tam dbać o ich potrzeby?
Każdy ma prawo do prywatności!
- Czego oczekujesz? - Sprawiedliwości.
Proszę o ochronę wiary i osadzenie bandytów w celach.
Proszę, byś rozkazała stracić owego Wielkiego Wróbla.
Zagraża naszej wierze.
- Jeśli pozostanie bezkarny... - Gdzie znajdę owego... Wróbla?
- To nie jest dobry pomysł. - Bzdura. Idziemy między ludzi wiary.
Gdzie znajdę Wielkiego Wróbla?
Powiedziano mi, że znajdę tu Wielkiego Wróbla.
Wielkiego Wróbla? Głupi tytuł.
Jak lord Kaczątko albo król Żółwik.
Nie jest łatwo pozbyć się miana, które nadali wrogowie.
Myśl, że jesteśmy równi w oczach Siedmiu,
nie przypadła im do gustu, więc się zemścili.
- Siedmiu błogosławieństw. - I tobie, dziecko.
To tylko imię. Niewielkie brzemię.
Jej jest trudniej.
- Nie masz butów? - Oddałem potrzebującemu.
Wszyscy tak postępujemy. Dzięki temu pamiętamy, kim jesteśmy.
Przybyłeś tu, by wszystkim o tym przypomnieć?
Wszystkim? Sam ledwo pamiętam.
Mówię, że nie ma ludzi wyjątkowych, dlatego za takiego mnie uważają.
- Być może mają rację? - Dobrze by było w to wierzyć.
Bogowie wysłali cię, byś mnie kusiła?
Oby nie.
Zakładałem,
że przyjdziesz mnie aresztować za incydent z Wielkim Septonem.
Czy godzi się tak traktować tego, kto reprezentuje bogów?
Hipokryzja to czyrak,
którego przecięcie nigdy nie jest miłe.
Choć przyznaję, że mogli ciąć ostrożniej.
Był u mnie Wielki Septon.
Chciał, bym kazała cię stracić.
Co sądzisz o tym pomyśle?
To, co i ty.
Zachowanie Wielkiego Septona było niegodne.
Zasiadał w sepcie i niszczył wiarę.
Dlatego teraz zasiada w lochach Czerwonej Twierdzy.
Wiara i korona to filary, na których wspiera się świat.
Gdy runie jeden, to i drugi.
Musimy zrobić, co trzeba, by się nawzajem chronić.
Wyślij kruka do Littlefingera. Powinien być w Orlim Gnieździe.
Natychmiast.
- Jak twoja praca? - Doskonale.
- Poczyniłeś postępy? - Ogromne.
- Do końca daleko, ale... - Doskonale. Działaj.
Niech Littlefinger wie, że ma to zrobić natychmiast.
Spokojnie, przyjacielu.
Jest piękna.
- Mam nadzieję, że ją uszczęśliwię. - Ja też.
W trakcie podróży bardzo ją polubiłem.
Dość już wycierpiała.
Nie skrzywdzę jej. Daję słowo.
Mało o tobie wiem,
a to czyni cię wyjątkiem pośród lordów.
Otrzymałem tytuł niedawno. Byłem bękartem.
Już nie jesteś.
- Chcemy pomówić w cztery oczy. - Tak, ojcze.
Dziękuję, lordzie.
Jestem twoim dłużnikiem.
- Zdaje się cieszyć. - To źle?
Sansa jest dziewicą.
Tyrion nie skonsumował małżeństwa, czyli nie jest ono ważne.
- Sprawdź, jeśli chcesz. - Sprawdzają w burdelach.
- Potrzebne mi nazwisko, nie cnota. - A zatem dotrzymałem słowa.
Wiesz, co uczynią Lannisterowie, gdy dowiedzą się o ślubie?
Ten ród traci znaczenie.
Tywin nie żyje, a tylko on trzymał ich u władzy.
Jaime nie ma ręki ani sojuszników,
a Tommen to łagodny chłopak, nie srogi król.
- Królowa będzie wściekła. - Margaery uwielbia Sansę.
Cersei to królowa matka. Każdego dnia traci na znaczeniu.
Nadal ma przyjaciół. Ważnych ludzi, którzy ją wspomogą.
Cersei przysłała ci wiadomość.
Dziś w nocy przywiózł ją posłaniec. Myśli, że nadal jesteś w Dolinie.
Wiadomość dla mnie?
- Z zerwaną pieczęcią? - Na pewno mnie rozumiesz.
Cersei przesyła ci sekretne wieści, a ja lękam się o nasz sojusz.
Lannisterowie uczynili cię wielkim lordem,
a ty podkopujesz ich władzę.
- Dlaczego ryzykujesz? - Każde śmiałe posunięcie to ryzyko.
Ryzykowałeś, zabijając Robba.
Tobie się opłaciło.
- Jesteś namiestnikiem północy. - Miałem za sobą Tywina.
- Kogo mam teraz? Ciebie? - Orle Gniazdo należy do mnie.
Dolina już raz sprzymierzyła się z północą.
Runęła wtedy najwspanialsza dynastia tego świata.
Użycz mi kruka.
Udzielę odpowiedzi.
A ja ją przeczytam.
- Muszę stąd wyjść. - Volantis to duże miasto.
- Muszę stąd wyjść. - Ryzyko wzrośnie niepomiernie.
Muszę stąd wyjść.
Za chwilę będę się musiał powtórzyć.
Nie przydam się Daenerys Targaryen,
jeśli stracę rozum.
Nie pamiętam już żadnej twarzy poza twoją.
To dobra twarz.
- Tracę rozum. - Stracisz więcej, jeśli cię poznają.
Jesteśmy daleko od Westeros.
Co widzisz? Jeszcze jednego pijanego karła!
- Niewolnicy. - Tak.
Panowie są doskonale zorganizowani. Muchy dla wywożących nawóz,
młoty dla budowniczych, łzy dla kurew.
By pamiętały.
Pan obdarza nas swym blaskiem!
- Noc jest ciemna i pełna strachów. - Chodźmy.
Byłam jak wy.
Kupowano mnie i sprzedawano, bito i znakowano...
W Królewskiej Przystani był tylko Thoros z Myr.
- Ta jest ładniejsza. - Pan was słyszy.
Słyszy króla i niewolnika,
a nawet kamiennych ludzi!
Kogo? Modlitwy mają powstrzymać szarą łuszczycę?
- Już łatwiej ją wygnać tańcem. - Przysłał zbawczynię.
Zrodziła się z ognia, by na nowo ukształtować świat.
To Smocza Królowa.
Jedziemy do zbawczyni! Mogłeś uprzedzić.
Od razu bym się zgodził!
Chodź.
Znajdźmy burdel.
Potarcie głowy karła przynosi szczęście.
Jeszcze lepiej possać mu kutasa.
Widzisz? Pasujemy tu.
Jesteśmy dwoma zżeranymi przez chuć wędrowcami.
Dziękuję.
Ciekawa fryzura.
Matko Smoków!
Widzę, że nie tylko ty popierasz Targaryenów.
Kogoś, kto inspiruje kapłanów i kurwy, nie należy lekceważyć.
- Aż tyle? - Jestem magiczna.
Zajęta.
- Dokąd idziesz? - Pomówić z kimś z włosami!
Witaj.
- Nie masz wina. - A ty złota.
Wyglądam na takiego?
Pozory mylą.
Niedawno byłem jeszcze bogaczem.
Ale po co mi złoto, skoro potrafię skłonić kobietę do śmiechu?
Zawsze płacę swe długi.
Słynę z tego.
Podoba ci się?
Wszystkim się podoba, bo chcą zerżnąć królową.
- Bo żadnej nie znają. - Gadanie.
Wiesz, kiedy kłamię.
Gdybym mógł wybrać każdą, wybrałbym ciebie.
- Dlaczego? - Bo masz rozum.
Dobra. Najpierw trzeba cię umyć.
Chodź.
Wybacz. Nie mogę.
Możesz. Wstydzisz się?
Nie.
- Napij się. - Chętnie, ale tego nie mogę zrobić.
Choć sam w to nie wierzę.
Oby mi minęło.
Co bym robił w wolnym czasie?
Najlepiej się wysikam.
Nie martw się. Właśnie...
Wybacz.
Koniec występu.
Poszukaj sobie dziewczyny.
O co chodzi? Co chcesz zrobić?
Zabieram cię do królowej.
Tekst: Wojtek Stybliński