NETFLIX - ORYGINALNY SERIAL
Oparty na faktach. Postaci
i zdarzenia zmieniono.
Podobieństwo nazwisk przypadkowe.
Żadnego szacunku. Nie zdążyłem nawet wziąć szlugów.
Palnę w łeb wszystkim pieprzonym zakładnikom. Tak zrobię.
Kto za tym stoi?
Carrillo i jednostka specjalna. Na sto procent.
- W środku negocjacji? - Gaviria stara się mnie dopaść...
albo Carrillo ma w dupie negocjacje.
Wiesz, co trzeba zrobić. Musimy szybko sfinalizować ugodę...
zanim nas znajdą i zabiją.
Najpierw zbudujemy własną ciupę.
I ten pieprzony prezydent będzie się musiał na to zgodzić,
nawet gdybym miał mu wsadzić bombę w dupę.
Cholernie zimno. Masz dla mnie jakąś kurtkę?
- Patrz, cioto. - Co jest?
Miniówa specjalnie dla ciebie.
- "Gustavo Gaviria". - Dawaj.
Dobra, dzwonimy po chłopaków.
A ty, jak tam? Dobrze się czujesz?
Dobra, chłopaki, udało nam się wywinąć.
Podjedźcie po nas na przełęcz El Mariano.
Do jednostki specjalnej, mamy namiary na nieruchomy punkt.
Wydaje się, że podmiot się zatrzymał.
A niech to cholera.
Widzę, że się zaprzyjaźniłeś.
Uważaj, to przebiegła kobieta.
Może zabrać ci broń i strzelić w łeb.
Wybacz, szefie.
Jak się pani czuje?
Tak, jak można się spodziewać.
Musi pani zrobić jeszcze jedno nagranie.
Nie.
Dopiero, jak wypuści pan kolejnych zakładników.
Maruja choruje. Ricardo ma wrzód.
Tylko o mnie może pan negocjować.
To dlaczego rząd kolumbijski wciąż stara się mnie schwytać?
Proszę posłuchać...
Podziwiam pani odwagę.
Ale Gaviria to dupek i pani ojciec, za przeproszeniem, też.
A czego pan się spodziewał?
Jak gdyby nigdy nic wejść do Kongresu?
Jakby to, że pan handluje narkotykami, nie miało znaczenia?
Oczekiwałem szacunku.
Miał go pan, gdy budował domy dla biednych.
Ale jak nie okazało go panu stado zarozumiałych biurokratów,
rozzłościł się pan.
Chciałem dokonać wspaniałych rzeczy w tym kraju.
Jeśli stałem się potworem, jak mówicie,
to wina ludzi pokroju pani ojca...
i polityków "tych, co zawsze".
Oligarchów i ludzi,
którzy nigdy nie zaakceptują prostaka z Medellín,
który ma więcej kasy i oleju w głowie niż oni wszyscy razem.
Tak.
Dokonałby pan wspaniałych rzeczy.
I to jest w tym najsmutniejsze.
Pan Escobar obiecał wypuścić dwóch kolejnych zakładników.
W zamian prosi o kontynuowanie negocjacji w sposób przejrzysty.
Prezydencie Gavirio... on wie, co pan robi.
On wie.
Jeśli będzie pan starał się go schwytać z pomocą Amerykanów...
zabiją nas wszystkich.
Ryzykuje pan życiem mojej córki!
Nie, Nydio. Z całym szacunkiem, nie ryzykujemy niczyim życiem.
Życie waszej córki i reszty zakładników leży nam głęboko na sercu.
Ale musimy też schwytać Escobara.
Nie możecie mieć jednego i drugiego.
Negocjujecie z Escobarem, starając się go pojmać?
Wie pan, czego on żąda?
Żebyśmy zwołali referendum co do zniesienia ekstradycji.
Że przyzna się tylko do jednego przypadku handlu narkotykami.
I najgorsza sprawa: chce zbudować własne więzienie,
w którym będą go pilnowali jego właśni strażnicy.
To umowa z diabłem.
Jest pan prezydentem kraju, który już dawno zamienił się w piekło.
Więc z kim pan się spodziewał zawrzeć umowę?
Halo? Tu Goryl.
Wybacz, Goryl, ale nie czuję się najlepiej.
Panno Diano...
czemu jest pani taka niemiła dla szefa?
Jesteś mu oddany jak pies.
Ten człowiek jest twoim porywaczem... i moim, i całej reszty kraju.
Proszę, pani zaczyna.
Proszę się tu schować, szybko!
Panie prezydencie!
Zabił pan moją córkę.
Niech przejdzie.
Czekaj...
Gdyby pan przyjął jego warunki, moja córka żyłaby!
Proszę spełnić jego żądania.
Niech inni nie muszą cierpieć tego, co my.
Panie prezydencie, czas na nas.
Bóg z tobą, Nydio.
Chcę postawić jedną sprawę jasno.
To nie ty jesteś odpowiedzialny za śmierć Diany. Musisz to zrozumieć.
Escobar ma środki, żeby kontynuować to w nieskończoność.
Tak, ale my też.
Reprezentujemy państwo.
Będziemy walczyć. Zrobimy, co trzeba, żeby go wykończyć.
Mamy różne opcje.
Na przykład możemy pozwolić działać amerykańskiej armii.
Wiem, nie chcemy tego. Mnie osobiście też się to nie podoba.
Ale jeśli będzie to określona, wyraźna misja...
- Nie. - Więc tajna.
Nie!
Nadszedł czas, by to zakończyć.
Spełnij warunki Escobara.
Jedziemy.
Słuchajcie... nasz przyjaciel, Fernando,
chce nam coś powiedzieć.
Rząd kolumbijski pozwoli Pablowi oddać się w ręce władz,
przyznając się do tylko jednego zarzutu: handlu narkotykami.
I...
pozwolą mu zbudować więzienie,
od którego policja ma się trzymać z daleka na 3 km.
I na koniec... wyzwoliliśmy się z tyranii!
Niech żyje Kolumbia, skurczybyki.
Fernando...
dziękuję ci bardzo.
Wiesz, kiedy Kongres będzie głosował nad zniesieniem ekstradycji?
Tak, to... to kwestia... tygodni.
I wtedy będziesz mógł oddać się w ręce władz.
Cieszę się, że kończę współpracę z tobą tak wielkim zwycięstwem.
Nie, bracie. Teraz najbardziej będę potrzebował twoich usług.
- Jak... Jak to? - Fernando...
teraz musimy znaleźć prawny sposób na zmniejszenie mojego wyroku.
Zgadza się?
A co to oznacza dla nas?
To znaczy, kochana... że będę miał więzienie.
I dla ciebie dni wizyt będą...
bez ograniczeń.
- Mówię poważnie, Pablo. - Ja też.
Problem polega na tym, że...
teraz, gdy przyznałeś się do handlu narkotykami,
mój wizerunek dziennikarki nie może być wiązany z twoim.
Czyli...
uważasz, że teraz zniszczę twoją wiarygodność jako dziennikarki, tak?
Zrozumiałeś, co mam na myśli.
No tak, jasne. Ma się rozumieć.
Myślę, że nadszedł czas
dać ci wolną rękę, żebyś...
mogła znaleźć uczciwego chłopaka,
z którym kupisz domek i będziesz miała dzieci
- i pieski... - Przestań się wygłupiać, Pablo.
Nie wygłupiam się.
Chcę tylko, żebyś wiedziała...
że ty, Valerio...
jesteś bandziorem, jak ja.
Więc nie wciskaj mi pierdołów.
Wygląda na to, że ci się udało, dupku.
Cholera, myślałem, że ci odbiło.
Geniuszy... zawsze napiętnują jako wariatów.
- Mam rację? - Masz.
- Bracia Ochoa... - Co z nimi?
Założę się, że się wkurwią.
Przez ugodę?
Czy przez to, że bzykasz ich siostrę?
To był głupi błąd, Gustavo.
Obyś nie musiał za to zapłacić.
Boisko do piłki będzie tu.
Tu chcę mieć domek dla lalek dla Manueli,
a na dole bar z jacuzzi dla chłopaków.
Moja rodzina będzie mieszkała w domu u stóp wzgórza.
Zainstaluję teleskop, żebym mógł ich obserwować.
Akurat. Pewnie żeby zaglądać pod kiecki innym laskom.
Nie. Rodzinę. Chcę widzieć swoje dzieci.
- Jak możemy ci pomóc, Pablo? - Cóż...
gdy będziemy z Gustavo w pierdlu,
liczę, że wy, Moncada i Galeano, będziecie pilnować interesu.
Dziękujemy, Pablo.
To dla nas zaszczyt przejąć tę odpowiedzialność. Możesz na nas liczyć.
Już omówiliśmy plan działania, więc wszystko powinno być jasne.
Tak. Nie zawiedziemy cię, Pablo.
Powiedziałeś im o podatku?
- Nie. - O podatku?
O jakim podatku?
Kto poniósł koszty wojny, którą stoczyliśmy?
Ty.
- Ty, Don Pablo. - Zgadza się.
Teraz panuje pokój.
Będziecie mieli z tego bezpośrednie korzyści.
Będzie fair, jeśli pokryjecie część kosztów prawnych i bezpieczeństwa,
które czekają nas za kratkami.
O jakiej części mowa?
Na ile się umówiliśmy, 200 tysięcy miesięcznie, tak?
Tak, 200 kawałków.
200 kawałków?
To fura pieniędzy, bracie. Spora kasa.
Ale zgoda.
I jeszcze raz... dziękujemy za tę odpowiedzialność
- i wybranie nas. - A więc, w porządku.
Myślisz, że to było mądre posunięcie?
Czemu mają zbierać owoce naszej pracy
bez żadnej rekompensaty?
Zgadzam się.
Ale teraz te dwie cioty muszą być wobec nas lojalne.
A co? Nie sądzisz, że wzbudzam lojalność?
Moją, tak, wiesz o tym.
Ale nie jestem pewien lojalności innych.
Widzisz, Pablo... wygrałeś.
Bez dwóch zdań.
Ale się poddałeś.
I będą tacy, którzy odbiorą to jako oznakę słabości.
Teraz bardziej niż kiedykolwiek musimy trzymać wrogów blisko siebie.
Dziękuję.
Dobrze cię znowu widzieć, Valerio.
I wzajemnie, Pacho. Cieszę się, że cię widzę.
Chociaż, muszę powiedzieć... że trochę mnie to zaskoczyło.
Martwimy się o ciebie.
A... dlaczego to się martwimy?
Pablo zawarł ugodę z rządem.
Będzie musiał przyznać się do pewnych rzeczy.
Rzeczy, które mogą zniszczyć twoją reputację.
Sama potrafię o nią zadbać.
Słuchaj, tym razem to co innego.
Pomogłaś stworzyć te pierdoły o Robin Hoodzie.
I jak wszystko się zawali, będziesz musiała za to odpowiedzieć.
Mnie też mógł oszukać. Jak resztę świata.
Masz wrogów, rozumiesz?
Nie pozwolą, żeby ci to uszło płazem.
Słuchaj, Valerio...
mamy powiązania w Nowym Jorku. Silną pozycję, że tak powiem.
Powinnaś tam wyjechać przynajmniej na jakiś czas.
Opuścić Kolumbię.
Mieszka tam milion Kolumbijczyków.
Nowa publiczność.
I nie obchodzi jej, czy spałaś z potworem, czy nie.
Tylko na jakiś czas.
Jak to się skończy, będziesz mogła wrócić z podniesioną głową.
Gwarantuję ci to.
A do tego zdobędziesz nową publiczność w Stanach.
- Zdrada nie jest w moim stylu. - Jaka zdrada?
Co byś zdradziła?
Rolę kochanki?
Pozostajesz lojalna wobec kogoś, kto nie chciał cię nigdy za żonę.
Mnie, za żonę?
Nie, mylisz się, mój drogi.
W życiu bym za niego nie wyszła.
Poza tym... myślisz, że chciałabym być jego żoną?
Myślisz, że chciałabym czekać w zamknięciu,
podczas gdy on zabawiałby się...
ze mną?
Nie.
To zbyt nudne.
Bardzo za tobą tęskniłam.
Ja też.
Nie, to było straszne.
Po prostu straszne.
Codziennie w innym domu...
martwiłem się o ciebie...
o dzieci...
Powiem szczerze...
w domu czuję się najlepiej.
- Wyglądasz na zadowolonego. - Oczywiście.
Ten czas się skończył.
Nie widziałam, żeby ktoś się tak cieszył, że idzie do więzienia.
Dzieci, Pablo!
- Dzieci! - Nie, Tato!
- Muszę po nie iść! - Zostań tu!
- Moje dzieci! - Zostań tu!
Ja po nie pójdę. Zostań tu.
Juan Pablo!
- Nic ci nie jest? - Nie.
Chodź.
Idź do mamy.
Chodź tu.
Nie martw się, kuzynie.
Zabijemy ich wszystkich.
Halo?
Valerio, była próba zamachu pod budynkiem Monaco.
- Teraz? - Tak, parę minut temu. Bomba pod autem.
- Kto był w środku? - Nie wiemy.
Wiesz coś jeszcze?
Jak na razie, to wszystko.
Dobra, dzięki.
Zawsze zabiera ją do tego samego motelu.
- Marina. - Gdzie idziesz?
Wychodzę do miasta.
Muszę się wyrwać z tego więzienia.
- Chodź tu, Marino. - Tak?
Baw się dobrze.
I uważaj na siebie.
Dzięki.
Wiecie, co zrobi?
Będzie dalej prowadził interesy za murami
strzeżonymi przez kolumbijski rząd.
Trzeba mu to przyznać. Facet ma łeb.
Tym bardziej powinniśmy negocjować nasze poddanie.
Ale wiecie, że Pablo postarał się zamknąć te drzwi.
Więc musimy wykorzystać nasze kontakty polityczne,
w szczególności generała Jaramillo.
Pogadałbyś z nim w naszym imieniu?
Tak, ma się rozumieć.
Ale nie sądzę, by to wystarczyło.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Że będziecie musieli zaoferować coś więcej,
coś, co ich na tyle zainteresuje, że będą chcieli zawrzeć ugodę.
Gustavo Gaviria.
On jest kluczem do biznesu Pabla.
Jeśli ten skurwiel padnie, to padnie całe imperium.
Faktycznie, to by było niezłe.
To mogłoby zadziałać.
Proszę za mną.
Pocałuj mnie.
- Ślicznie wyglądasz, mała. - Jasne.
Chciałem powiedzieć, że zawsze ślicznie wyglądasz.
Gustavo.
Co się dzieje?
Nic.
Nic się nie dzieje. Zgadza się, pułkowniku Carrillo?
To zależy od ciebie.
- Pożegnaj się. - Nie.
Nie, Gustavo, spójrz na mnie.
Czy twoja rodzina wie, że tu jesteś?
- Gustavo! - Uspokój się, Marino.
Popełniasz gruby błąd, Carrillo.
Prowadzimy negocjacje z rządem.
- Nie ma powodu, żebyś to robił. - Masz rację.
Dlatego mnie tu nie ma.
To o co ci, kurna, chodzi?
Nie udawaj głupka.
Wydaj mi swojego kuzyna... a puszczę cię żywego.
W porządku.
Możesz mnie zabić, skurwielu.
Sam tego nie zrobię.
Ale przedstawię ci kilka osób, które zrobią to za mnie.
Ten człowiek to Lastia.
Jego siostra zginęła w księgarni w Bogocie w zamachu, który przygotowałeś.
Miała 17 lat.
A ten...
to Trujillo.
Zabiliście jego ojca i brata za to, że byli policjantami.
- Ja nie mam z tym nic wspólnego. - Nie?
Wiesz... jak wspierasz zło, sam jesteś zły.
Spójrz na nich.
Przyjrzyj się ich twarzom.
To tylko niektóre z ofiar, które za sobą zostawiliście.
Powiedz mi...
poczułeś kiedyś szybką zemstę ramienia sprawiedliwości?
Wydaj mi kuzyna...
albo pięści tych ludzi pokażą ci, jak ona działa.
To do roboty... skurczybyki.
A więc dobrze.
Zobaczymy, co powiesz... po dziesięciu minutach.
Jest wasz.
Powiedz, gdzie jest twój kuzyn.
To się nie musi tak skończyć.
Powiedz mi, gdzie on jest.
My...
jesteśmy gangsterami... nie kapusiami, skurwielu.
Wszyscy... zginiecie, skurwiele!
Wszyscy... już nie żyjecie, skurwiele!
Wszyscy... jesteście martwi, skurwiele!
Wy, wasze rodziny, wasze żony, wszyscy zginiecie, skurwiele!
Jesteście już martwi!
Porzućcie ciało na drodze do Sabanety.
Pułkowniku, będziemy musieli za to odpowiedzieć.
Zgłoście, że zginął w wyniku strzelaniny z policją.
Tylko podajcie, że strzelił pierwszy.
Przecież on jest cały pobity.
Teraz lepiej?
W moim życiu... nie ma nic piękniejszego i ważniejszego od tego.
Jesteśmy tu wszyscy razem... zjednoczeni.
A teraz zabierzmy się do tego wspaniałego posiłku.
- Czekaj. - A, tak, buraczki.
Szefie?
Witaj, synu. Usiądź.
- Usiądź... - Szefie, nie wiem, jak to powiedzieć.
Powiedz, jak mężczyzna.
- Gustavo nie żyje. - Co?
Znaleźli jego ciężko pobite ciało na przedmieściach Sabanety.
Jak to?
A do tego go zastrzelili.
Nie! Jak śmiesz mówić coś takiego w moim domu!
Jak śmiesz! Wynoś się z mojego domu!
Już cię tu nie ma! Wynoś się z mojego domu!
Nie! Pablo... Wynocha! Już cię tu nie ma!
Już dobrze. Wszystko będzie dobrze.
Jesteś pewien?
Tak, szefie.
Zabierzcie go do zakładu pogrzebowego...
i strzeżcie jego ciała aż do pogrzebu.
- Dobrze. - Idź już.
Jak się czujesz, synu?
Będzie mi go bardzo brakowało.
Jak...
mieliście dziewięć... albo dziesięć lat... pamiętasz?
Jeździliście na waszych rowerkach.
Wychodziliście w góry i znikaliście.
Mijał cały dzień...
Wołaliśmy was...
Wrzeszczeliśmy jak wariaci, szukając was wszędzie...
aż w końcu zjawialiście się.
O Boże.
"Gdzie byliście?"
"Gdzie byłeś, synu?", krzyczałam.
"W górach, mamo".
"Ponad chmurami, ciociu", mówił Gustavo ze śmiechem.
On...
On zawsze chciał iść dalej, wyżej.
I tak robił.
Ale z tobą.
Tylko z tobą.
Nie myślałem, że to się tak skończy.
Dzień dobry.
Szefie?
Ktoś przyjechał się z tobą zobaczyć.
Panna Valeria.
Witam panią. Pablo.
Co ona tu robi?
Przyjechałam z ważną informacją.
Mam nadzieję, że jest bardzo ważna.
Chodzi o Gustava.
Więc proszę mówić.
Powiedziano mi, że widziano w Cali braci Ochoa.
To oni wydali Gustava
w zamian za pomoc kartelu w zawarciu ugody z rządem.
Skąd wiesz?
Znasz mnie, Pablo.
Mam swoje źródła.
Kto w Cali?
Pacho Herrera.
"Jak długo, Panie? Czy zawsze będziesz się ukrywał?
Czy Twoje oburzenie będzie płonąć jak ogień?
Pamiętaj, jak krótkie jest moje życie,
jak znikomymi stworzyłeś wszystkich ludzi".
Jak pan wie, przybywam w imieniu prezydenta Césara Gavirii
i kolumbijskiego rządu.
Oto propozycja naszych warunków pańskiej kapitulacji.
A więc w porządku.
Pan pozwoli, że oddam broń.
- Wygrał pan. - Obaj wygraliśmy.
Teraz Gaviria może ogłosić, że Pablo Escobar oddał się w ręce władz.
Sęk w tym, że to bzdura.
Obaj wiemy, że to jedno wielkie kłamstwo.
Kłamstwa są konieczne... gdy w prawdę zbyt trudno uwierzyć. Zgadza się?
To co, Lagarto... świętujemy dziś czy jak?
La Dispensaria.
W porządku.