Materiał przygotował,kompresował i składał Leon 345
WICHRY NAMIĘTNOŚCI
Niektórzy bardzo wyrażnie słyszą w swej duszy pewien głos.
I żyją zgodnie z nim.
Tacy ludzie albo wariują, albo stają się legendą...
Tristan Ludlow urodził się w miesiącu opadających liści.
Szalała mroźna zima.
Jego matka omal nie umarła, wydając go na ten świat.
Zaś jego ojciec, pułkownik, przyniósł go do mnie.
Owinąłem go w niedźwiedzią skórę i kołysałem całą noc.
Kiedy stał się mężczyzną, nauczyłem go radości polowania.
Gdy myśliwy wyjmuje ciepłe serce ofiary,-
-oswobadza jej ducha.
PułkownikLudlowmiał3 synów, lecz Tristan był jego ulubieńcem.
Ja również miałem synów...
Ale odeszli... Na zawsze.
Były to okropne czasy.
Pułkownik próbował pomagać ludziom.
Jednak bez rezultatu.
Postanowił więc żyć po swojemu.
Mawiał, że chce wyzwolić się od szaleństwa zza gór.
I zacząć odnowa.
Wyzwolić się od szaleństwa...
Tak też żyliśmy przez wiele lat. chłopcy mężnieli.
Alfred był najstarszy i poważny jak na swój wiek.
Samuel był najmłodszy.
Bracia zrobiliby dla niego wszystko pod słońcem.
Pilnowali go jak oka w głowie.
Pewnego roku... Jestem starcem, nie pamiętam dokładnie.
W miesiącu czerwonej trawy.
Isabel Ludlow. ich matka wyjechała na zimę do miasta.
Mówiła, że tutejsze zimy są dla niej zbyt surowe.
Twierdziła też. że boi się niedźwiedzi.
Była dziwną kobietą.
Jednak tamtej wiosny nie wróciła do domu.
Później zaś raczej rzadko nas odwiedzała.
Alfred pisał do niej wiele listów, Tristan się do niej nie odzywał.
Jego świat był tutaj...ze mną.
Każdy wojownik marzy, aby odnalazła go dobra śmierć.
Jednak Tristan nie chciał czekać. Sam zaczął jej szukać.
Tristan! Tristan!
- To był niedźwiedź? - Tak. sir.
Możesz oddychać? Zabierz rękę.
Jesteś głupim, bezmyślnym osłem.
Jedno Pchnięcie cię namówił?
Zasłużyłeś na śmierć. Bóg wie, dlaczego jeszcze żyjesz.
Mam te listy.
Czytałem je.
To listy od nich. Ludlowa... Isabel... Samuela.
Tu jest cała historia rodziny.
Wszystko zapisane.
13-go kwietnia 1913.
Droga Isabel, nie jestem aż tak głupi, aby zmieniać nasze życie.
Ale chyba nie najlepiej sobie radziłem z naszymi synami.
Cóż wiedziałem o dzieciach? Dowodziłem przecież mężczyznami.
Z dziećmi jest znacznie trudniej.
Drogi Williamie, bierzesz na siebie zbyt wiele odpowiedzialności.
Nasi synowie znajdą własne ścieżki. Z pewnością są uparci,-
- ale czy my byliśmy od nich lepsi?
Mam wieści od Samuela. Na podwieczorku w Harvardzie -
-poznał pannę Susannah Finncannon.
Wiem, że będziesz tym zaskoczony, ale zaręczyli się.
Latem przyjadą do Montany, abyście mogli się poznać.
Zachowujcie się przyzwoicie i postarajcie się ją oczarować.
Już jest.
- Co u ciebie. łobuzie? ' - Świetnie. a u ciebie?
Samuel. Dobrze cię widzieć.
Ojcze, oto moja narzeczona. Susannah.
- Panna Finncannon... - Bardzo mi miło.
A to jest Alfred.
- Twój pies. -Wielki jak koń.
- Przedziwne stworzenie. - Finn jest championem.
- Egzotyczny piesek, proszę pani. - Owszem, panie Ludlow.
Proszę mówić do mnie Susannah.
- Stary, łagodny Alfred. - Przymknij się.
- Gdzie Tristan? - Gdzieś.
Jeśli nie zjawi się przed wieczorem, zażądam wyjaśnień.
Panno Finncannon, proszę. Miała pani udana podróż?
To urocza osóbka. Williamie.-
- Jednak po stracie rodziców stała się niezwykle wrażliwa.
Czasem wydaje mi się, że czuje się ogromnie samotna.
Teraz jednak znalazła rodzinę.
Armia niemiecka jest w pogotowiu.
Cały cywilizowany świat może zostać wplątany w...
Dla słowa ,,cywilizowany" nie ma miejsca w sprawach tego świata.
Matka opowiadała nam o twoim poparciu dla reform społecznych.
- Czyżbyś uważał to za chorobę? - Skąd, zgadzam się z nimi.
Wasza matka mówiła. że Jedno Pchnięcie był wielkim wojownikiem.
Ma worek skalpów, który jest tego dowodem, ale nie martw się,-
-teraz są sobie z ojcem niezwykle oddani.
- Czy mówi po angielsku? - Jedno Pchnięcie?
Nie zniżyłby się do tego, żeby mówić po angielsku, prawda?
Ale uważaj, bo wszystko świetnie rozumie.
Jest i Tristan.
- Przestali cię karmić? - Niemalże.
- Cuchniesz. - Stęskniłeś się za mną, co?
-Wciąż masz kaca? - Nie, nadal jestem pijany.
Czyż nie jest zachwycająca?
Więc tak wygląda Tristan.
A czy on mówi po angielsku?
Panno Finncannon. miło panią poznać.
Żywię nadzieje, że pani i brzydal będę razem bardzo szczęśliwi.
Nie zwracaj na niego uwagi. Twój pies ma więcej kultury niż on.
- To pokój matki. - Jest piękny.
Miło cię poznać, Pet.
Argemonia albeflora, Langifolia...
-Angelica arguta. - Która?
Właśnie ta.
Angelica Susannah.
Witaj.
Jesteś pewnie Isabel Druga.
Rozmawiałam już z twoja mama i tata.
- Ile masz lat? - Trzynaście.
Kiedy ja miałam 13 lat, wysłano mnie do szkoły z internatem.
Nie znosiłam jej.
Pomogę ci, dobrze?
-Zostaniesz żona Samuela. - Owszem.
Ja wyjdę za Tristana.
Będziemy szwagierkami.
-Widzę, że już się poznałyście. - Isabel Druga pozwoliła mi pomóc.
- Musisz odpocząć. Jesteś zmęczona. -Wcale nie.
Tu jest wszędzie tak cudnie. Cały ten przepych natury.
Niespodziewany dar od Boga.
Podczas zimy nie można raczej mówić o boskiej łasce.
- Gdzie Samuel? -W domu z ojcem.
- Jesteś bardzo wielkoduszna. - Nie... po prostu szczęśliwa.
Alfred!
Przestań się narzucać naszej pannie. Opowiedz Samuelowi o krowach.
Chodźcie.
Wybacz memu ojcu.
Gdy traktuje nas jak niedorozwinięte dzieci, czuje się młody i silny.
Chwalmy imię Pana za wszystkie błogosławieństwa, jakimi nas obdarza.
Opowiedz ojcu, co słyszałeś o Wiedniu.
Cesarz nie powstrzyma ich wkroczeniem do Serbii.
- Nie rozmawiaj przy stole o wojnie. -Anglia się mobilizuje.
- My zaś tkwimy tutaj. - Chwała Bogu.
-Zaniedbujemy nasze obowiązki. - Czyżby?.
Przepraszam za spóźnienie. Spakowałam się zbyt dokładnie.
Dziękuję.
Droga Isabel, to dziwne mieć znowu w domu kulturalną kobietę.
Oszałamiające.
Znów są ze mną wszyscy moi synowie.
Przepełnia mnie wdzięczność i satysfakcja. Dziękuję za to Bogu.
Hej, Wodzu!
Mam twojego przyjaciela.
Stawiam dolara. że uda mu się ją okiełznać.
Kawał dobrej roboty!
Do złudzenia przypominacie gromadę ludzi śniegu.
Nie znęcaj się nad nim, Susannah.
-Zastąp mnie, Alfredzie. -Zhańbiłeś nasze nazwisko.
- Niezły siniak. - Owszem. Ale oddałem jej.
Zawróciła mi w głowie.
Ma pewne pomysły i teorie. które...
- Ona... - Co?
Nic takiego.
- Jak ci poszło z klaczą? - No, nie... Co z nią?
Jest raczej namiętna.
- Jest dziewicą?. - Dobry Boże! Naturalnie, że tak.
A ty?
- Tak. - Poczekacie z tym do wesela?
Susannah mówi...
Ona uważa. że...
Nie będziemy czekać.
Boisz się, że nie sprostasz jej wymaganiom.
Chyba tak. Poniekąd... Nie wiem.
-A powinienem? - Niech cię Bóg błogosławi.
Jesteś świetny we wszystkim, za co się weźmiesz. Zerżnij ja.
- Mówimy o mojej narzeczonej. - Nie lepiej ją zerżnąć?
Zamierzam z nią być.
- Polecałbym rżnięcie. - Jesteś niemożliwy.
- Tristan wybrał się na polowanie. - Nie przyjechaliśmy po niego.
Oto John T. i James O'Banion. właściciele nowego sklepu.
Dzień dobry, Alfredzie.
Szukamy człowieka, który może się tu ukrywać.
Nazywa się Tom Cullen. Oto jego podobizna.
- Co takiego zrobił? - Poznaje go pan?
- Tak. - Mamy go, James.
Był tu w okolicy ze 4 lata temu. Pracował u nas krótko.
Jechał do San Francisco. Chciał popłynąć do Australii.
-A może do Hongkongu? - Chyba Hongkong.
-Za co jest poszukiwany?. - To sprawa prywatna.
Prywatna? Pan piastuje publiczny urząd, szeryfie.
"Wówczas coś zaświstało i Rikki Tikki Tavi odskoczył."
"Z trawy wynurzyła się głowa i rozpostarty kaptur..."
"Byłto Nag, wielka czarna kobra..." Nie podoba wam się?
Niemcy zdołali się przedrzeć. Anglicy są uwięzieni w Belgii.
Wiadomości sprzed tygodnia.
-Znam niemiecki. Byłbym oficerem. - I prowadził chłopców na śmierć.
- Twoi ludzie uwielbiali cię. - Cholerni idioci!
To punkt zwrotny w dziejach.
- Ojcze, uczyłeś nas... - Myśleć jasno i logicznie.
- I bronić tego, co nasze. -Właśnie!
Nie mówcie do mnie tak, jakbym nigdy nie widział wojny!
Ale takiej nie widziałeś.
To samo mówili o wojnach z Indianami.
-Żeby gazety się sprzedawały. - Stawiamy czoło agresji wroga.
W tym domu nie będziemy więcej rozmawiać o wojnie!
Przepraszam cię, Susannah.
Jadę do Kanady, żeby się zaciągnąć.
Jadę z nim.
Wybacz mi, kochanie.
Wiem, że zrozumiesz. Tylko tak mogę zachować honor.
- Co to jest? - Książka, która napisał ojciec.
Chciał zmienić politykę rządu wobec Indian.
- Samuel nie zmieni zdania. - Porozmawiaj z nim.
Co się między nimi stało?
Podobno nie lubiła tego miejsca.
Chyba najbardziej kochali jednak samych siebie.
Nie pozwól mu jechać.
Zajmę się nim.
14-go października 1914.
Moja droga Isabel, dzisiaj nasi synowie opuszczają dom -
- aby walczyć o Anglię, której nigdy nie widzieli.
Nie umiem ich zatrzymać.
Starałem się ochronić ich przed tym całym szaleństwem.
Teraz zaś jadą go szukać.
Uważaj na siebie.
Nie musisz jechać.
Alfredzie...
Do widzenia. Nie martw się.
Dbajcie o siebie.
Samuel...
- Przywiozę ci hełm Kaisera. - Przywieź lepiej siebie.
Tristan...
- Opiekuj się Samuelem. - Oczywiście.
Pułkownik Ludlow powiedział:
"Jedź z nimi do Calgary. Sprowadź konie."
"Cholerni idioci. "mówiło nich. "Cholerni idioci."
Pułkownik nie chciał, aby synowie jechali na wojnę na szkapach.
Choć nie wykazali się rozsądkiem.
Przyłączmy się do nich.
Weź swój talerz.
Można? Usiądźcie. Czuliśmy się osamotnieni.
- Jak się nazywa? - Ukochana. Ukochana Tristana.
- Ukochaną Tristana była Izolda. -Znasz tę legendę?
Potrzebne jej wykształcenie.
Umie pisać i czytać. W szkole czułaby się nieswojo.
- Sam będę ją uczył. - Służę pomocą.
Literatura, historia, matematyka...
Za twoim pozwolenie, Decker, i twoim. Pet.
Co o tym sądzisz?
- I co ona na tym zyska? - Będzie żyła pełniej i lepiej.
- Jest mieszańcem. - Nie w tym domu.
- Tristan tak do mnie mówi. - Naprawdę?
Mówi, że w połowie jestem susłem, a w połowie -jastrzębiem.
Dobrze, ale po pracy na farmie.
-Za nas wszystkich. -Za pana, sir... i za panią.
I chłopców.
I za chłopców.
-Wracaj do swojej jednostki. - To sami nudziarze.
Wolę, żebyś ty mnie pilnował.
Proszę bardzo.
3-go lutego 1915.
Droga Susannah, to, co się tu dzieje przechodzi ludzkie pojęcie.
Wszystko jest inne niż myślałem.
Nocą, gdy modliłem się za dusze tych, co giną straszną śmiercią -
- modliłem się też o własną sławę.
Czy to źle chcieć się wyróżnić w walce, tak jak ojciec?
Moi bracia pilnują mnie bardzo, więc może nie będę miał okazji.
- Jesteś ranny?. - To tylko draśnięcie.
Czuję, nie że ojciec miał rację, tylko że byłem naiwny.
- Puszczaj! - Siedź spokojnie!
Los naszych ciał jest w ręku Boga. Ruszamy w bój dumnie.
Pewnie. Z Jego imieniem na ustach.
- Utknęliśmy na dobre. -Zaczekamy.
Susannah, staram się nie ulec rozpaczy,-
-jednak wydaje mi się czasem, że ludzka przyzwoitość umarła.
Alfred z pewnością wyzdrowieje. Poróżnił się z Tristanem.
Nie rozumiem tego. Tęsknię za tobą bardziej niż przypuszczasz.
Jesteś wszystkim, co dobre, czyste i nie skażone.
Zamykam oczy i myślę o tobie.
Żałuję teraz, że odłożyliśmy datę ślubu.
Żałuję też, że nie byliśmy razem, tak jak to planowaliśmy.
Proszę, zostań na farmie i poczekaj na mnie.
Nie pozwól ojcu się martwić.
Bóg mnie ochroni, z wielką pomocą Tristana.
Przyjechał do Francji chyba tylko po to, żeby mnie pilnować.
Dbaj o siebie, najdroższa. Twój Samuel.
- Muszę to przetłumaczyć. -Alfred chce się z tobą widzieć.
Wpadnę do niego. Idź już.
-Alfred... - Gdzie Samuel?
Tłumaczy. Zaraz przyjdzie.
-Wina? - Przestań.
- Dostaniesz medal. - Tak, odeślą mnie do domu.
- Cieszę się. - Oficer powinien być z oddziałem.
- Bzdura! - Lub z tym, co z niego zostało.
Przynieśli MacKenziego. Z jego nogą coraz gorzej.
- Co takiego? - Co się stało?
Twój brat poszedł na ochotnika na zwiady.
Miałeś go pilnować!
Samuel!
Tristan!
- Tristan! Tristan! - Tutaj!
Nic nie widzę!
Nie mogę się poruszyć.
Idę po ciebie, Samuelu!
Mam cię. Wyzdrowiejesz...
Wrócimy do domu.
Przeklinam cię, Boże!
Tristan...
Tristan!
Tristan, to ja.
20-go marca 1915.
Drogi Ojcze i Susannah.
Zostałem zwolniony ze służby, ale nie mogę wrócić do domu.
Przyłączę się do dziadka Ludlowa w Cornwalli wypłynę na morze.
Co zaś do ukochanego Samuela, mogę wam wysłać tylko jego serce.
Alfred je przywiezie.
Wiecie, gdzie je pochować. U wylotu kanionu.
Wasz syn, Tristan.
Cóż...
Z pewnością był najlepszy z nas wszystkich.
Dobranoc.
Dobranoc, ojcze.
Alfredzie...
To, co widziałeś w przeddzień wyjazdu Samuela...
- Proszę, nie... - Chcę to powiedzieć.
- Kochałam jedynie Samuela. - Dobrze.
Pewnego dnia Tristan wróci.
Ojciec się ucieszy.
Susannah miała wyjechać do Bostonu porannym pociągiem.
Jednakpólnocnywiatrwiał3 dni, a śnieg zasypał tory.
Pułkownik nalegał, aby została do wiosny.
Dom wydawał się zbyt pusty.
Powiedział. że to nadal jest jej dom.
Powinien był ją puścić.
Skąd mógł wiedzieć, jak to się skończy?.
To nie była jej wina.
Była jak woda, która zamarza i rozsadza skały.
Była niewinna, jak owa woda -
- choć przecież kruszy skały.
Susannah...
Wiesz, jak bardzo... Kochałem Samuela.
I chyba wiesz...
Z szacunku dla niego chciałem powiedzieć to tutaj. Wiesz...
...że cię kocham.
Od chwili, gdy cię zobaczyłem. Jak w powieści.
W ten sposób ujawnia się we mnie romantyczna wyobraźnia matki.
- Nie ułatwiasz mi tego. - Przykro mi.
Czy mogę żywić nadzieję, że nauczysz się mnie kochać?
Nie tak, jak kochałaś Samuela, to jasne, ale...
Moglibyśmy żyć razem. Szczęśliwie.
Nie wydaje mi się, Alfredzie.
Chyba nie jesteś do końca pewna. Może jest nadzieja.
Cierpiałbyś tylko przeze mnie.
Pozwól, że sam będę o tym decydował.
Nie ja to zrobiłem, ale przecież mogę to naprawić.
Zdrzemnij się trochę.
Pułkowniku!
Proszę spojrzeć!
Jadę do miasta, więc...
Witaj w domu, synu.
- Nie mogłem go uratować. - Oczywiście, że nie.
- Nie mogłem go uratować. - Już dobrze.
Przejażdżka się udała?
Wybacz, ojcze.
Tristan...
Kiedy się pobierzecie?
Dzień dobry.
Szlag by cię trafił, Tristan. Ożenisz się z nią.
-Żeby uratować jej honor?. - Tak!
Niech cię piekło pochłonie.
- Jeżeli mnie zechce. - Jeżeli cię zechce?
Kochasz ją?.
Czy też uwiodłeś ją, żeby zrobić mi na złość?
-A Samuel? - Samuel?
- Powiedz mi. - Kochaliśmy go, ale on nie żyje.
Miły zbieg okoliczności.
Ponieważ ją kochasz, tym razem ci wybaczę. Jeden raz!
Jeśli znowu powiesz coś podobnego, nie jestem twoim bratem.
Raz!
- Nie potrafisz dać jej szczęścia. -Zrobię, co w mojej mocy.
Nie uda ci się.
Wyjeżdżam jeszcze dziś.
Życzę wam wszystkiego dobrego.
Żegnaj, synu. Powodzenia.
7-go września 1915.
Droga Matko, chyba znalazłem sobie miejsce na tym świecie.
Helena to całkiem nowoczesne miasto.
Kipi energią i żywotnością naszych czasów.
Odzyskałem siły.
Istnieją tu wielkie możliwości dla ludzi chętnych do pracy.
Zyskałem już opinię uczciwego i przyzwoitego.
A najbardziej wpływowi mieszkańcy Heleny to moi przyjaciele.
Chcą widzieć, jak miasto rośnie, i ja z nim.
Dziękuję ci za list. Znałaś moje marzenia.
Pojmujesz moje rozczarowanie. To dla mnie wielka pociecha.
Codziennie modlę się o łaskę przebaczenia Tristanowi.
Wiem, że wszystko rozumiesz. Twój kochający syn, Alfred.
Uspokój się!
Cholera jasna!
Niech to szlag!
Jeśli będziemy mieć syna, dajmy mu imię ,,Samuel".
A córce - Isabel.
Nadal będę cię kochać.
Będziesz mnie znosił, ponieważ wiesz, jak cię kocham.
Tristan...
Już nic.
Dostałem list od matki.
Alfred zaczął pracować u braci O'Banion.
Nieźle sobie radzi.
- Jak zwykle. - Byle z dala od nas.
To moja wina. Samuela też nie mogłem przywieźć do domu.
Nie waż się tak mówić! Jego los spoczywał w rękach Boga.
Czyżby?.
Znaleźliśmy martwego cielaka. To mógł być grizzly.
Mój grizzly?.
-Zabij go, Tristan. - Owszem, zabiję.
Nie wiem, dlaczego Tristan nie zabił tego cholernego niedźwiedzia.
Powiadają, że gdy człowiek i zwierzę rozleją swoją krew,-
- stają się jednością.
- Powiedziałem 4 piwa, Sachtleben. -A ja mówię - żadnych Indian.
Jest ucywilizowany, zapewniam pana.
Nalej mu piwa. Ojciec poprosił o 4, prawda?
- Doszliśmy do porozumienia. - Podaj mu piwo!
Nie wtrącaj się!
Głupcze, nie zaczepiaj człowieka, który ma nad tobą przewagę.
Na pewno trzyma broń pod kontuarem, prawda?
Jednym pociągnięciem roztrzaska ci czaszkę!
Proszę 4 piwa... Natychmiast!
Właściciel nie chce obsługiwać Indian.
Cofnij się!
Widzisz tego człowieka? Nazywa się Jedno Pchnięcie.
Jest członkiem plemienia Cree i wojownikiem.
To nasz przyjaciel. Jest spragniony.
Sądzę, że usłyszał w sobie głos niedźwiedzia.
Dobywający się z najciemniejszych zakątków jego duszy.
Zamierzałeś się pożegnać?
Tristan?
Na jak długo wyjeżdżasz?
Może na parę miesięcy.
-Wszystko mogłoby się ułożyć. - Nie.
Gdybyśmy mieli dziecko...
...lub gdybym była w ciąży, czy wtedy też byś wyjechał?
Tak...
- Daj mi szansę. - Przestań.
Spójrz na mnie.
Proszę, spójrz na mnie.
Będę na ciebie czekać.
Jak długo trzeba.
Nawet przez całą wieczność.
- Czy on wróci? - Nie wiem.
Wódz mówi, że tak.
20-go kwietnia 1918. Drogi Tristanie...
Wieki już minęły , a ty słowem się nie odezwałeś.
Wiem, że żyjesz. Dostaliśmy uszkodzoną paczkę z Nowej Gwinei.
Była pokryta dziwnymi napisami. Wewnątrz znajdowała się bransoletka.
Jak sądzę, dla mnie... Być może nie.
Interesuje cię, co się tu u nas dzieje?
Ceny bydła nadal spadają. Zima zdaje się nie mieć końca.
Dlaczego nie piszesz?
Czyżbyś nie zamierzał wrócić i boisz się mi o tym powiedzieć?
Alfredowi wiedzie się dobrze.
Prowadzi interesy w Chicago i Waszyngtonie.
Chce wysłać Isabel Drugą do szkoły, ale ona protestuje.
Myślę, że także na ciebie czeka.
Nie wiem, gdzie wysłać ten list.
Inie mam powodu ufać, że w ogóle chcesz go otrzymać.
Piszę go tylko dla siebie.
Ukryję go pośród innych rzeczy, których nie zdołaliśmy poukładać.
12-go grudnia 1919.
Droga Susannah.
Zostałem myśliwym.
Powiedz Wodzowi, tu są stworzenia, których nie ma nawet w książkach.
Zabiłem je wszystkie.
Wszystko, co było, jest martwe...
...tak jak ja.
Wyjdź za innego.
Pułkowniku, chyba mamy towarzystwo.
Ojcze, przyjechałem prosić o twoje błogosławieństwo.
-Widzisz, panowie ci... - I wielu innych.
- Chcą, abym ubiegał się o urząd. - Jakiego rodzaju?
- Senatora Stanów Zjednoczonych. - Bardzo cenimy pańskiego syna.
Cóż... Alfredzie.
A jakie korzyści chcą panowie z tego wyciągnąć?
Co pragniecie osiągnąć, jeśli mój syn zostanie wybrany?.
Nie sądzę, aby panowie...
Myślisz, że popierają cię z pobudek patriotycznych i podziwu?
Nie jestem już dzieckiem.
- Kongres... - Kiedyś pracowałem dla rządu.
-Zajmowaliśmy się... - Indianami!
Wówczas palącą sprawą był problem Indian.
Nie ma nic bardziej groteskowego niż zabijanie dzieci.
Wycinaliśmy w pień całe wioski.
Takie było rządowe rozwiązanie kwestii indiańskiej.
Wątpię, czy od tamtej pory zdobyli więcej rozumu lub człowieczeństwa.
Ojciec mój, dla którego żywię najwyższy szacunek,-
-twierdzi, że rząd nie posiada ani rozumu. ani człowieczeństwa.
Uważam więc za swój obowiązek, jako syna takiego ojca,-
-wprowadzić do Kongresu mądrość i człowieczeństwo.
Dziękuję ci za błogosławieństwo, ojcze.
Panowie, czy moglibyście zaczekać w samochodzie?
Nic ci nie jest? Co się stało?
Wszystko, co było, umarło. Wyjdź za innego.
Nie wiem, co powiedzieć. Tristan zawsze był dzikusem.
-Za to właśnie go kochasz? - Czyżby?.
Tak mi się wydaje.
On cię kocha.
Alfredzie! To przyszła żona twojego brata.
- Lepiej przypomnij mu o tym. - Sam nie może się bronić.
Znakomicie potrafisz go zastąpić.
Mimo że porzucił was oboje!
I nie tylko was!
Nie obwiniaj mego syna o śmierć Samuela!
Samuel był żołnierzem. Na śmierć wysłali go ludzie z rządu.
Pasożyty takie jak ty! Bądź przeklęty!
- Ty również! - Nie mieszaj jej do tego!
-Wynoś się z mego domu. - Bo chcę służyć krajowi?
Czy też dlatego, że podobnie jak ty kocham tę, która mnie nie kocha?
-Wykorzystał ja i opuścił. - Proszę cię, Alfredzie...
Kochałem ja.
Nadal ja kocham.
A on mi ją odebrał.
Ukradł ją także Samuelowi jeszcze przed wojna!
Boże, ratuj, bo go zabiję.
Przeczytaj list od twego kochanego Tristana.
Susannah...
...zasługujesz na szczęście.
W nocy znaleźliśmy pułkownika na podłodze w salonie.
Nie poruszał się.
Nagle posiwiał i stał się starcem.
Tristan nie przysłał już żadnego listu.
Lata płynęły, a my słyszeliśmy, że widziano go na jakimś statku.
Bywał w miejscach, gdzie dotąd nie widziano białego człowieka.
Docierały do nas opowieści. Dziwne opowieści.
A potem przez całe lata tylko cisza.
Był dla nas stracony. Tylko tyle wiedzieliśmy.
Jednak każdego roku, w miesiącu opadających liści-
- marzyłem, że głos niedźwiedzia w jego duszy wreszcie ucichnie.
A Tristan znowu będzie mógł wrócić między żywych.
Wówczas jednak nadchodziła zima... i kolejna wiosna.
A jego wciąż nie było.
Co on wyprawia?
Tristan!
Straszna z niej cholera, ale należy do ciebie.
Witaj w domu.
Witaj staruszku! Gdzie ojciec?
Wodzu?
Kilka lat temu miał zawał. Nie może mówić.
Chce świętować.
Jestem szczęśliwy.
Ja również.
To dla ciebie, ojcze.
,,Dla pułkownika W. Ludlowa, od kochającego syna Tristana".
Nie wiedziałem.
To są kły dzika, wykonane prze wojownika z Jawy.
On również był wielkim człowiekiem.
Decker...
Pet.
Mam też upominki dla Matki, małej Izzy i Susannah.
O co chodzi?
Powiedz mu.
Alfred i panna Susannah pobrali się kilka lat temu.
Twój brat jest kongresmenem.
Mieszkają w przepięknym domu w Helenie.
Tak być powinno.
Ceny bydła spadły gwałtownie po zakończeniu wojny.
Pułkownika nie bardzo to obeszło. Stracił wszystko, co posiadał.
Odzyskamy nasz majątek. Będziemy handlować końmi albo...
Odzyskamy go.
Mówi, że twój brat głosował za Ustawa Volsteada.
- Mamy zająć się przemytem? - Są z tego niezłe pieniądze.
- Chrzanić rząd! - Chrzanić rząd!
Wieczność okazała się dla mnie zbyt długa, Tristanie.
Wiem.
Proszę. Nie chcę jej.
Podobno ma magiczne właściwości.
Tego, kto ją nosi, nie spotka krzywda.
Zatrzymaj ja.
Nie przywitasz się z Alfredem?
Lepiej nie.
Przekaż mu pozdrowienia... i gratulacje.
Lubi cię.
Witaj w domu.
Isabel?
Możesz go zatrzymać.
Ja też mam coś dla ciebie. Przywiozłem go z daleka.
- Pochodzi z Ierapetra... - Na Krecie.
Wiem, gdzie to jest. Twój ojciec nauczył mnie historii Europy.
Ta mała dziewczynka. To ja.
Dziękuję ci, Tristanie.
Właśnie wtedy Tristan wszedł w najspokojniejszy okres swego życia.
Niedźwiedź w jego duszy spał.
Trudno mówić o szczęściu.
Czas płynie, a my czujemy się zbyt bezpieczni.
Słyszałem dziwne rzeczy.
Wrócił... Tristan.
Tak. wiem.
Wiesz? Skąd?
Widziałam go.
Przyszedł tutaj, żeby się z tobą zobaczyć?
Nie. Z tobą. Przestraszył się jednak, że nie będziesz zadowolony.
Chyba miał rację.
Co takiego... Co powiedział?
Żebym cię pozdrowiła i pogratulowała.
Jestem niemądry.
Więc znasz już nowiny?.
Co ty na to?
To zupełny absurd.
Żenić się z Isabel Druga.
Jest jak nasza siostra.
- Ma najwyżej 19 lat. - Dwadzieścia.
Dlaczego, na miłość Boską, Decker na to pozwala?
Może myśli o szczęściu swojej córki.
Szczęście? Z Tristanem?
Sama wiesz najlepiej, że to niemożliwe.
Nie jestem Isabel Druga.
2-go czerwca 1921. Drogi Tristanie.
Bardzo mnie ucieszyła wieść o twoim małżeństwie.
Ojciec musi się niezwykle radować. Isabel jest dla niego jak córka.
Ponieważ nosi imię twej matki,-
- wydaje się, że byliście sobie przeznaczeni.
Przekleństwo!
Samuel Decker Ludlow.
Najdroższy Tristanie...
Byliśmy zachwyceni wieścią o narodzinach twego syna.
Chcieliśmy mieć także własne dziecko, ale to raczej niemoźliwe.
Alfred często o tobie myśli. Powinniśmy się kiedyś spotkać.
Twój syn nosi dumne imię. Wiem, że nie przyniesie mu wstydu.
Przekaż ucałowania Isabel i swojemu ojcu.
Twoja na zawsze, Susannah.
Dobry wieczór.
- Musimy pogadać. -Z przyjemnością.
Jak zapewne wiesz, to my handlujemy tutaj alkoholem.
Ty zaś jesteś, tak zwanym chałupnikiem.
Jednak ostatnio twoje dostawy znacznie się powiększyły.
A moje cierpliwość zmalała. Jeśli wejdziesz nam w drogę...
...źle skończysz.
Zastanawiasz się pewnie, czemu jeszcze żyjesz.
Ponieważ twoim bratem jest kongresmen Ludlow.
Kenneth... Thomas...
Witaj, Alfredzie.
Dzień dobry, Tristanie.
- Kim jest ten młodzieniec - To Samuel.
Witaj, Samuelu.
Jest piękna.
Cześć, Izzy. Niech spojrzę.
- Samuel? - Kim jest ta pani?
Jestem ciocia Susannah.
Znałam wujka Samuela, który zginął na wojnie.
- Jesteś do niego podobny. - Tak mówi dziadek.
- Był bardzo dzielny i dobry. - To samo twierdzi dziadek.
Niedługo dostanę karabin wujka. Przyjdziesz go obejrzeć?
Z przyjemnością... kiedyś.
-Wspaniały chłopak z niego. - Owszem.
Co u ojca? Dobrze się miewa?
Nienajgorzej.
Chciałbym...
Przepraszam, że przeszkadzam.
- Czekamy na pańskie przemówienie. - Przyjdę za chwilę.
-Zobaczymy się wkrótce. - Mam nadzieję.
Kenneth...
Co to ma być?
Sprowadź szeryfa.
Nie wjechałeś na wybój, wodzu.
Dostaliśmy informacje, że przewozicie zakazany towar.
- Tylko trochę whisky dla ojca. - Trzeba ją zwrócić.
Będzie rozczarowany.
Trzymajcie go.
-Wynośmy się stąd. -Zajrzyjmy mu najpierw do kieszeni.
Mój brat mówił ci, żebyś nie wchodził nam w drogę.
Podnieście go i wsadźcie do samochodu.
Nie chcę go widzieć.
Okropnie mi przykro.
Nawet teraz nie chce mnie zobaczyć?
Wini rząd za śmierć Isabel...
Jest coś, o czym powinniśmy porozmawiać.
Oficer, którego uderzyłeś, omal nie umarł.
Wszyscy rozumieją...
..ale twierdzą, że będziesz musiał spędzić w więzieniu 30 dni.
Aten, który wystrzelił?
Otrzymał... upomnienie.
-A bracia O'Banions? - Nic.
Musisz z tym żyć. To był tragiczny wypadek.
Posłuchaj mnie. Daj temu spokój.
Wplątałeś się w ciemne interesy.
Daj mi minutę.
Tak mi przykro.
Wszyscy ją kochaliśmy.
Jak się miewasz?
Nie spotkaliśmy się.
- Niedawno wygłosiłam przemówienie. - Naprawdę?
Mój pierwszy publiczny występ.
Mówiłam...
Mówiłam o...
Odpowiedzialności kobiet za...
Dobrze cię widzieć.
Przepraszam...
Nadal czasem marzę, że jestem matką twoich dzieci.
Chciałam, żeby umarła.
Może chciałam nawet śmierci Samuela.
Nie miałaś nic wspólnego ze śmiercią Samuela.
Nie miałaś też nic wspólnego ze śmiercią Isabel.
Czyżby?.
Wracaj do domu.
Wracaj do Alfreda.
Gdzie byłaś?
Na spacerze. Musiałam się przejść.
- Dlaczego jesteś w domu? - Byłaś umówiona z lekarzem
Dzwoniłem, żeby ci przypomnieć, ale cię nie zastałem.
Jestem zmęczona. Idę do łóżka.
Wygrałeś. Przywożę ją do domu. Alfred.
Przestrzegałem wszystkich zasad.
Ludzkich i boskich.
Ty zaś...
Podeptałeś je.
Ale to ciebie bardziej kochano.
Samuel, ojciec...
Nawet moja żona.
Zostaw mnie z nią na chwilę, Tristanie.
Gdy zginął Samuel...
Gdy zginął Samuel, przekląłem Boga.
Czy, tak jak siebie, skazałem na potępienie wszystkich wokół mnie?
Nie.
Nie jesteś potępiony.
Nie pozwolę na to.
Nie jesteś przeklęty!
To broń dżentelmena. Mała. ale skuteczna.
Otrzymasz taką, jak dorośniesz.
Samuel! Samuel, chodź tutaj!
Uciekaj. Biegnij do Pet.
Schowajcie się w domu.
Dobry chłopiec.
Domyślasz się chyba, że nie przyjechaliśmy cię aresztować.
Zabierzcie mnie do lasu. Nie chcę, żeby syn to widział.
Pospieszcie się.
- Pułkownik Ludlow! - Co tu się dzieje?
Co tu się dzieje?
Nie trzeba było być geniuszem, żeby się domyślić.
Alfredzie...
Chcę, żebyś zaopiekował się moimi dziećmi.
Pilnuj Samuela.
To będzie dla mnie zaszczyt.
Pragnąłem zdjąć skalpy, ale to nie była moja zwierzyna.
Tej nocy pogrzebaliśmy ciała.
Samochód wrzuciliśmy do zbiornika w górze Missouri.
Pamiętam, że gdy był dzieckiem...
...sądziłem, że nigdy nie dożyje wieku męskiego.
Myliłem się. W wielu sprawach.
To ci, którzy go najbardziej kochali. Umarli młodo.
Był skałą, o którą się rozbili,-
- bez względu na to, jak bardzo starał się ich chronić.
Miał jednak honor i długie życie,-
- widział, jak rosną jego dzieci; jak zakładają własne rodziny.
Tristan umarł w 1963 roku w miesiącu strzelistych drzew.
Po raz ostatni widziano go na północy kraju, podczas polowania.
Nie wiadomo, gdzie znajduje się jego grób, ale to nie ma znaczenia.
I tak zawsze przebywał na granicy.
Gdzieś między tym a tamtym światem.
To była dobra śmierć.