„Możesz nie chrapać?". A ja na to: „Ej, mała. Nic nie poradzę".
Łapiecie? Chrapie? Konie mają chrapy? Jestem koniem. I mam chrapy, łapiecie?
Dobra. A to z Rockiem Hudsonem? Bo chyba jakoś nie trafiło. Załapaliście?
Bredź tak dalej, a jedyne, co załapiemy, to zwrot kasy.
- To nie było takie śmieszne. - Bo może nie załapałeś.
Chwila.
- Mogę ci postawić drinka? - Idź się utop, placku.
Masz niezły materiał. Serio. Tekst o Gorbaczowie był mega.
Ale nie możesz pytać widzów o to, czy załapali.
- To skąd będę wiedział, że czają? - Zaśmieją się.
Czemu dzielisz się wskazówkami?
Zajmuję się stand-upem od roku.
To obowiązek takich wyg jak ja, żeby mieć oko na szczypiorków jak ty.
- Postawię ci. - Nie piję alko.
- BoJack Horseman. - Herb Kazzaz.
Cholera, Todd, sprzątnij ten syf.
Co mam z tym robić? Nie dałeś mi nawet kawałka szafy.
Nie mój kłopot. Pewien gość powiedział mi kiedyś:
„Szczypiorki takie jak ty powinny mieć oko na takie wygi jak ja".
- Kto to powiedział? - Nie wiem.
Jezus, Gandhi albo Bill Cosby. Sprzątnij ten syf.
Gloria Steinem, prekursorka współczesnego feminizmu.
To, że zapiszesz się na kartach historii, jest tak pewne
jak to, że Lisa Lampanelli klęknie do każdego miecza w szatni Huston Rockets.
Hej, BoJack. Mam pytanko. Czy jesteś Zoë czy raczej Zeldą?
- Co to znaczy? - Mówiłem Wayne'owi...
- Kim jest Wayne? - To ja.
Wayne pisze o mnie artykuł na Pudla.
Pudel? Ciekawe, co jeszcze wymyślą.
Śmiesznie, bo Wayne jest też moim byłym facetem.
Zabawne.
Zajebiście, nie, BoJack?
Diane piszę książkę o tobie, a Wayne pisze artykuł o mnie.
Jesteśmy identiko.
Jak identyczni? Moja książka będzie w bibliotekach setki lat,
a twój artykuł będzie wciśnięty między mema z zasypiającym kotkiem
i plotki z planu Legalnej blondynki.
- Cała Zoë. - Ciągle nie wiem, o co cho.
Nie znasz Domku pana Peanutbuttera?
Chodzi ci o serial, który dziwnym trafem miał identyczną fabułę jak mój serial?
Nie identyczną.
W Domku pana Peanutbuttera grały bliźniaczki,
Zoë i Zelda. Zelda była wesołą i uśmiechniętą ekstrawertyczką.
- Spójrz na moją dynię, Peanutbutter. - Super uśmiech, Zelko-żelko.
Za to Zoë była bystrą, złośliwą introwertyczką.
Moja dynia haftuje,
bo Halloween zachęca do nadmiernej konsumpcji
rafinowanego cukru, mimo wysokich wskaźników otyłości.
A kostiumy na Halloween to przykrywka dla rasizmu.
To może ja wezmę ten nóż, Zo-pstro?
Kto to jest? To pies Peanutbutter
Czy aktorstwo w serialu było słabe, a teksty debilne?
Nie?
Tak. Ale coś jest w podziale na Zoë i Zeldę.
Wszyscy są albo Zoë albo Zeldą.
Na przykład Nixon był Zoë, a Kennedy Zeldą.
Al Gore - Zoë, George W. Bush - totalna Zelda.
Jak R2D2 i C3PO. Zooey i Emily Deschanel.
- Więc Zooey to Zoë? - Nie. Zooey jest Zeldą. Emily jest Zoë.
Ale to pokręcone.
- No to kim jesteś, BoJack? - Ja jestem... ponad to.
Powiedziała Zoë.
Ja chyba jestem Zeldą.
A może trzecim rodzajem ludzi,
którzy wysysają energię i siły z organizmu żywiciela.
- Zluzuj, BoJack. - To fakt. Jestem bezużyteczny.
Mówisz coś komuś wystarczająco wiele razy, a on w końcu w to wierzy. System działa.
Nie mam roboty, planów na przyszłość.
Pewnie nigdy nie skończę rock-opery, którą piszę.
Co? Od kiedy ty niby piszesz rock-operę?
O nie. Po co pytałem?
Generalnie to Tommy w stylu Cirque de Soleil,
tylko w kosmosie z mocno erotycznymi wstawkami
i thrillerskim dramatem psychologicznym z wątkami miłosnymi i dużą dawką humoru.
Nazwałem ją Powstanie Newtopii, część 1: W poszukiwaniu nowej Newtopii.
Część pierwsza? Chyba wywęszyłem tutaj jakiś sequel.
Kosmicznym lecąc statkiem
- Wchodzę. - Wychodzę.
Ja gwiezdny wzniecam pył
Chcę znaleźć nowy lepszy świat Z glebą bogatą w ił
- Ił? Bogatą w ił? - Taki rodzaj ziemi.
Ci ludzie są prostymi rolnikami.
W statku kosmicznym?
To wiedzy czas i śmiechu czas
Lecz w niewoli nie chcę żyć, nie
Lecz w niewoli...
nie chcę...
Raz, dwa
Żyć! Już powiedz: żyć!
Żyć
Od razu ci powiem, że to była masakra sto tysięcy razy gorsza od 11 Września.
Racja. Idiotyczne. Nie wiem, po co w ogóle...
- Odpuszczę to sobie. - I o to chodzi.
Pamiętaj, że Liverpool jako miasto portowe
miało szeroki dostęp do amerykańskiej kultury,
szczególnie do bluesa i szalonego rock and rolla.
To o tym, jak wpadłeś na McCartneya w kiblu na Złotych Globach?
Chciałem ci nakreślić kontekst.
Zostawmy to na chwilę. Opowiedz mi o Toddzie.
O nim? Nie ma co. Pięć lat temu przyszedł na imprezę i nigdy sobie nie poszedł.
- Nie prosiłeś, by o sobie opowiedział? - Prosiłem, by pracował i się wyprowadził.
Gdybyś go zachęcił, to by się super rozwinął.
Tobie nikt nie pomógł, kiedy zaczynałeś?
- W zasadzie nie. - Todd jest w ciebie zapatrzony.
Jest też zapatrzony w pizzę.
Kumam, że pomaganie ludziom nie bardzo ci leży, ale...
Mieszka za darmo w mojej chawirze. Jestem jego osobistą Matką Teresą.
Robisz to z uprzejmości czy dlatego, że przeraża cię samotność?
Ale gadasz bzdury. Ja marzę o samotności. Tylko tego mi brakuje.
Gdyby to była prawda, nie podcinałbyś mu ciągle skrzydeł.
- Nie do wiary. Todd! - Co? Sprzątnąć swój syf?
Tak. Ale też chciałbym ci... pomóc z tą twoją denną rock-operą.
- Co? - Chciałbym... cię jakoś wesprzeć.
Chyba nie czaję. O kurde, umierasz?
Nie. Myślę, że masz w sobie wielki niewykorzystany potencjał
i chciałbym ci doradzać przy twoim... dziele.
- Serio? - Tak.
Zaraz. To nie będzie tak jak wtedy, gdy obiecałeś iść ze mną na łyżwy,
ja się ultra podjarałem, a ty zostawiłeś mnie w chacie,
żeby pójść do go-go, żeby zabrać striptizerki na łyżwy?
- Nie. - Więc hurra!
Jedziemy. Od czego zacząć? Temat jest beznadziejny i go nienawidzę.
Muza jest zła, a wykonanie też jest złe.
- To wręcz niewyobrażalna padaka. - Chamsko, ale szczerze.
No ale... Jak dla mnie jest opcja, że wymyślimy coś naprawdę spoko.
Dzięki. Postaram się.
- Dochodzisz? - Nie.
- A teraz? - Nie.
- Teraz? - Nawet we mnie nie wszedłeś.
O Boże!
Doszłaś?
Pamiętasz, jak w końcówce drugiego aktu
poszukiwacze Newtopii są w lochach Turbidian
- i widzą swój rozwalony statek? - Nie.
Co by było, gdybym przeniósł to do czwartego?
- Nie wiem, o czym bredzisz, ale to żena. - Czaję sugestię, spadam kombinować.
Taka do bani planeta
No i?
Wyobraź sobie, że holokaust wydarza się co cztery lata jak olimpiada.
To już wolałbym to niż tę twoją rock-operę.
To raczej nie jest uwaga. Szczerze, to żadna z twoich uwag nie była uwagą.
Ty w ogóle nie słuchasz.
Słuchałbym, gdyby Turbidianie mieli jakiś powód,
by wejść do Groty Mokrych Snów
i złamać pakt z królową Darnisą z pierwszego aktu.
- To jednak słuchałeś. - To nie ma sensu.
Turbidianie to lojalny naród. Oni by nie zdradzili królowej.
Chyba że...
Oni pracują dla królowej Darnisy, która napoiła ich miksturą,
która przeciwdziała efektowi Eliksiru Niepamięci,
więc mogli wynieść dla niej z groty tajemną wiedzę
i w ten sposób sprawić, by Newtopia podlegała królestwu Catermana.
No i czego tak stoisz? Zapisz to!
- Lubisz to. Lubisz galop na koniku? - Niespecjalnie.
Doszłaś?
A co, jeśli tam nie ma armii robotów?
No i chyba masz to, czego szukałeś.
- I stworzymy Newtopię - Kwinta wyżej.
Kwinta niżej.
Wypas. Wreszcie coś drgnęło. Zróbmy przerwę i chodźmy na lunch.
- Chcesz iść na lunch? Ze mną? - Tak, właśnie.
Będzie tak jak wtedy, gdy zaprosiłeś mnie na lunch,
a kiedy dotarłem do knajpy,
napisałeś mi, że nie przyjdziesz,
bo jesteś w klubie go-go i właśnie „jesz striptizerkę na lunch",
- a były moje urodziny? - Nie.
Więc hurra!
I tak zakończyłem współpracę z Davidem O. Russellem.
Jak mówi powiedzenie?
„Poniósł wilk razy kilka, podnieśli go w szpilkach"?
Tak właśnie mówi powiedzenie.
Chwila, muszę odebrać.
Erica, nie mam czasu być teraz zauroczony na śmierć.
Długo spotykasz się z Peanutbutterem? To coś poważnego?
Potrzebuję to do artykułu.
To ja zapytam: ile czasu zajmuje artykuł na Pudla?
- Gruntownie badam temat. - Co?
- Diane, wiesz, co dzisiaj jest? - Niedziela?
Dziś jest dzień burrito wielkiego jak łeb w El Taco Loco. Musimy tam iść.
Mieliśmy iść na wystawę Diane Arbus.
- Wiesz, że ją uwielbiam. - Już czaję, o co tutaj chodzi.
Ona ma na imię Diane i ty masz na imię Diane.
- Wcale nie o to chodzi. - Mogę iść z tobą na tę wystawę.
Co?
- Właściwie sam chciałem tam iść. - Idealnie do siebie pasujecie.
Dlaczego ze sobą zerwaliście?
Mniej ględzenia, więcej jedzenia. Przejedziemy się furą!
- Pana stek. - Sorki.
Chcesz powiedzieć, że przez rok kitrałeś się przed rosyjską mafią?
Chyba ruską mafią.
I nic nie mówiłeś? Myślałem, że jesteś nierobem,
co wyżera mi z lodówki i ciągle gra w gry.
Trzeba mnie było widzieć w liceum. Była taka gra, Decapaton.
Pamiętam tę grę. W wersji filmowej miałem grać Dr. Decapitatora.
Ale chcieli kogoś modniejszego
- i zagrał Robert Downey. - Junior?
Gdyby to był Junior, to bym powiedział Junior.
Ta gra tak właściwie zniszczyła mi życie.
Olałem szkołę, dziewczyna mnie rzuciła,
a ja ciągle grałem. Aż moja stara wykopała mnie z chaty.
I wtedy wreszcie skumałem, że jestem zerem.
Już nie jesteś zerem. Zaraz będziesz miał w garści swoją rock-operę.
Cieszę się, że tak myślisz.
Princess Carolyn obiecała, że na próbę przyjedzie Virgil Van Cleef.
Jakim vanem?
Virgil Van Cleef to największa persona rock-opery.
Pomyśl o wszystkich rock-operach z ostatnich 20 lat, które znasz.
- W każdej z nich miał swój wkład. - Prr, Todd, jesteś na to gotowy?
Mówiłeś, że coś drgnęło, ale jak nie jesteśmy gotowi, to cię posłucham.
Za długo się mnie słuchasz, ziomek. Może teraz czas, żebym to ja posłuchał.
- Myślę, że... - Muszę odebrać.
Halo? BoJack Horseman? Mamy bardzo ciekawe zdjęcia,
które mogą wpaść w nieodpowiednie ręce.
Jestem zadowolony z mojej obecnej taryfy, dziękuję.
Co?
Przepraszam, jestem w knajpie z przyjacielem.
Ale niech pan mnie posłucha...
Virgil Van Cleef tu jedzie. Zachowujcie się.
To może być dla Todda szansa.
Róbcie aplauz i śmiejcie się z żartów, nawet tych nieśmiesznych.
I uważajcie, bo czasem to, co wam się wyda żartem, nim nie jest.
Więc czujnie.
- To nie był żart. - Sztuczny śmiech.
Nie przeszkadza, że wziąłem Wayne'a?
- Kogo? - Mnie.
Zbiera informacje, których potrzebuje do artykułu na okładkę Pudla.
Pudel jest w necie, nie ma okładki.
- Jako zwał, tako zwał. - Jak zwał, tak zwał.
Dla ciebie jak zwał, tak zwał, dla mnie jako zwał, tako zwał.
- Diane, mam coś dla ciebie. - Bilety na samolot?
Tak. Do San Francisco. Tam potem jedzie wystawa Diane Arbus.
O ja cię. Dzięki, Peanutbutter.
Panowie. Bawcie mnie.
Teraz usłyszycie bardzo świeży rzyg.
Wstęp do czegoś, co być może będzie rock-operą.
Rzecz się dzieje w kosmosie, ale nie upieramy się.
Todd nie śpiewa i nie jest muzykiem.
Nawet nie skończył liceum, o czym miałem nie mówić.
Pamiętajcie o tym, i brawa dla Todda.
Zaczynamy w 1887 razem z młodą Emmą Goldman.
Lecz w niewoli nie chcę
żyć
- Potrzebny popis w trzecim akcie. - Też o tym myślałem.
- Ale w sumie, to porywające. - Super!
Wiecie, prowadzę mały teatr w North Hollywood.
Mieliśmy grać wznowienie Jesus Christ Superstar.
Ale oczywiście Andrew Lloyd Weber jest ciężkim penisem we współpracy.
Andy... Nosił wilk razy kilka,
ale naucz wilka, jak się nosić, a będzie cię nosił do końca życia.
Czy twoje cacko będzie gotowe za sześć tygodni?
Sześć tygodni? Kurde. Chyba tak.
Wybornie! Migiem ustalimy datę pokazu dla inwestorów.
Tymczasem - szampanik!
Nawet jak myślę, że już kogoś znam, to zawsze zdarza się niespodzianka.
Todd dał dziś z siebie wszystko, co nie?
- Mówiłam o tobie. - To nic takiego...
A może jednak w tej Zoë mieszka trochę Zeldy?
Kumam przywiązanie, ale dla mnie ta gra jest durna.
BoJack, czaisz, co to znaczy?
W sensie, jak to będzie hit, w końcu się wyprowadzę.
Wyprowadzisz się stąd...
Nie będziesz się darł: „Hej, Todd, sprzątnij ten syf!"
„Todd, czemu nie sprzątnąłeś tego syfu?",
„Todd, jak się nazywał ten gość z Pełnej chaty,
nie John Stamos, tylko ten drugi?".
Super. Naprawdę fajnie. To super i fajnie.
I super, i fajnie. Fajnie. No i też super.
i BOJACK HORSEMAN PREZENTUJĄ
POWSTANIE NEWTOPII CZ. I: W POSZUKIWANIU NEWTOPII. WKŁAD TWÓRCZY - TODD
I jak widzisz, idziemy tutaj jak burza.
Na jutrzejszy pokaz dla inwestorów będzie choreografia i efekty pirotechniczne.
Wszystko dzieje się tak szybko. Nie wiem, czy Todd jest gotowy.
- Kto nie jest gotowy, Todd czy ty? - Tutaj nie chodzi o mnie.
Wiem, jak to jest, gdy za wcześnie wypychasz pisklaka z gniazda.
To nie twoja wina.
Wydawał się gotowy. Tak wyglądał.
To nie twoja wina.
Racja. W tym momencie Todd potrzebuje tylko agenta.
Chciałbym, żebyś wstawił jeszcze tylko ten popis w trzecim akcie,
i mamy sponsorów.
Todd to zrobi. Bo Todd zrobi wszystko.
Poproszę o autograf. I jeszcze jeden tu,
i parafka tu, tu, tu i tu. I numer swojego ubezpieczenia.
Myślę, że tym trzecioaktowym numerem dla Virgila mógłby być hymn i...
Prr. Nie pozwolę ci zacząć, aż nie kupimy red bulli i czegoś do żarcia.
No, nawet zgłodniałem. Ty to myślisz o wszystkim.
Wybacz, młody człowieku. Podałbyś mi tę kasetę z szantami za 10 centów?
Jasne, paniusiu.
O ja cię. Decapaton VII? To najnowsza część.
- Todd, zostaw to. - To serio kosztuje tylko 10 centów?
- Jeśli jest w koszu, to tak jest. - Nie możesz teraz znowu w to wpaść.
Dobra. Kupię ją teraz, ale nie zagram, dopóki nie napiszę nowego numeru.
- Todd, to naprawdę kiepski pomysł. - Nie przyjmujemy zwrotów.
Zobaczmy, co tu... Ciekawe, czy ciągle tak samo pachnie.
Na bank wali tanim plastikiem i pracą nieletnich.
Dobra. Jedziemy. Muzyka.
Albo teraz zagram tylko raz, żeby mi czaszka lepiej pracowała.
Jeżeli dzisiaj zagrasz, nigdy nie zleziesz z tej kanapy.
- Racja. Jasne. Dzięki. - Idę spać.
Dawaj.
Dawaj, Decapaton.
Wstawać! Już jest rano!
Pokaz dla inwestorów za pół godziny. Pracowałeś nad hymnem?
Weź się, stary, pozbieraj!
Dlaczego woda wypłynęła z twoich ust?
Przykro mi, że zmarnowałem wasz czas.
Nasza gwiazda się już raczej tutaj nie pojawi.
- Stop! - Na Boga, co się stało?
Wygląda, jakby całą noc grał w jakąś grę komputerową.
- Nie jest w stanie zaprezentować utworu. - Daj dzieciakowi szansę, Van Cleef.
Ił, ił, ił
A on... wygląda, jakby pił
Na tej planecie dom nasz był
Kosmos
To jest rock-opera? Chyba „zabij mnie tera".
Dosyć! Właśnie Van Cleef pokazał rzadki przypadek złego smaku i oceny.
Przepraszam, że musieliście słuchać tego tragicznego beztalencia.
Van Cleef. Może i Todd nie jest gotowy na sukces w świecie rockowych oper
albo na wielki świat poza kanapą w moim salonie,
ale wiesz co? Jest super kumplem.
- Nie bardzo widzę związek. - Jasne, że nie.
Może Todd dał dziś dupy, ale ty dajesz dupy po całości,
bo umrzesz samotny i niekochany, nadęty, zmanierowany dupku.
Mon dieu! Jeszcze nigdy, nigdy...
Hej, może jednak nie palmy mostu? Mógłbym go ubłagać o drugą szansę.
Zamknij dziób, Todd. A ty stul swój, Van Cleef, albo skopię ci zad.
Ssijcie pałę, jełopy.
- Popieprzona gra. - Nie,
to nie jest wina tej gry. Schrzaniłem.
Przez chwilę byłem przekonany, że jestem kimś więcej niż bezużyteczną lebiegą.
Poniósł wilk, ponieśli wilka, poniósł z zupą misek kilka.
Dlatego nie nazywają tego zabawą w muzykę,
tylko mówią „przemysł muzyczny".
Ta kupa śmiecia już mi się nie przyda.
Hej, nie. Czekaj chwilę.
- Może schowasz to do szafy? - Serio?
Od teraz możesz trzymać tu wszystkie swoje graty.
Dzięki, BoJack. Za wszystko, co robisz.
A tego zamierzam się pozbyć.
- O ku... - Nie patrz tam! To prywatne!
I to są te notatki o Peanutbutterze?
To jakiś bełkot. Ty tylko na oślep klepałeś w klawisze?
- To jest tylko surówka. - O co tu naprawdę chodzi?
Słuchaj, snułem się za wami przez ostatnie kilka tygodni.
To jasne dla wszystkich, że nie powinnaś być z Peanutbutterem,
tylko ze mną.
Nie. Spotykaliśmy się. Jasne, jesteś bystry, obyty w świecie i fajny.
Ale też wredny. Jaki jest tytuł tego twojego artykułu?
Tytuł roboczy: „Dziewięć najżałośniejszych kawałów z lat 90."
- Wiedziałam! - Coś ty.
Ty też obsmarujesz BoJacka w swojej książce.
Wcale go nie „obsmaruję".
Piszę pełen niuansów portret skomplikowanej postaci.
No więc w takim razie mamy inne cele.
Peanutbutter potrafi być dla mnie miły. Jest dobry, wyrozumiały i lojalny.
Wiesz, jaki jest twój problem? Próbujesz być Zeldą, a to oczywiste, że jesteś Zoë.
Nie szufladkuj mnie. Wcale mnie nie znasz.
Możesz sobie żyć jak wesoła Zelda w wesołym miasteczku Zeldy
i udawać, że jesteś wesołą Zeldą, ale ja cię znam, i to nie jesteś ty.
Ludzie się nie zmieniają, Diane. Peanutbutter jest Zeldą.
Jest wesoły, beztroski i kochający.
Ale my jesteśmy podobni do Zoë.
Kupiłem to wcześniej i chciałbym oddać, ale nie wiem, gdzie mam paragon.
Pamiętam cię. Kupowałeś to wczoraj. Załatwione.
Jesteśmy jak Zoë, Diane. Cyniczni, smutni i wredni.
Dzięki za pomoc, epizodyczna aktorko Margo Martindale.
Nie czuję się dobrze z tym, co zrobiliśmy.
Nie mam pojęcia, o czym mówisz. To się nie wydarzyło.
Masz w sobie też mroczną stronę.
I możesz ją głęboko zakopać w burrito wielkim jak łeb.
Ale po jakimś czasie ta ciemność i tak wyjdzie.
A wtedy po prostu do mnie zadzwoń.
Uwielbiam tego typa.