Subs by *** TiO *** @ subs4free.info
Όταν λέω την ιστορία μου
δεν την πιστεύουν.
Υποθέτω ότι ούτε κι εγω θα την πίστευα
αν μου την έλεγε κάποιος άλλος, αλλά εγώ την λέω
και είναι αλήθεια, κάθε λέξη.
Όλα ξεκίνησαν όταν γεννήθηκα, πριν από 56 χρόνια,
αλλά στην πραγματικότητα η ιστορία ξεκίνησε όταν είμουν 19 χρόνων
και πήγα στο κολλέγιο.
"Since You've Been Gone"
Ήταν 1980. Η πρώτη μέρα στο σχολείο
στο Sullivan County Community College πάνω στα όρη Κάτσκιλ,
περίπου 177 χλμ από το μέρος που μεγάλωσα.
Έτσι, οδηγούσα μέχρι εκεί μόνος.
Τότε είχα ένα πολύ παλιό αυτοκίνητο. Ήταν ένα Volvo.
Και ήταν ένα Volvo του 1970.
Πρέπει να είχε περίπου 210.000 χλμ στο κοντέρ.
Και το αυτοκίνητο ήταν μπορντό και η κουκούλα ήταν πράσινη.
Το αυτοκίνητο το αποκαλούσαμε η Γριά Σκύλα.
Όμως η Γριά Σκύλα με πήγαινε εκεί.
Το Sullivan ήταν ένα διετές δημόσιο κολλέγιο.
Αυτό ήταν ένα ίδρυμα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που υπάρχει εδώ και χρόνια.
Όλα αυτά τα station wagons αφήνουν τα παιδιά τους.
Είμουν νευρικός, μόλις έφτασα στο σχολείο.
Δεν γνώριζα κανέναν. Είμουν νεούδι.
Δεν είμουν ποτέ ο αρχηγός της ομάδας ράγκμπι στο γυμνάσιο,
έτσι δεν είμουν ποτέ ιδιαίτερα δημοφιλής.
Έτσι, τριγυρνάω προσπαθώντας να βρω που είναι ο κοιτώνας μου.
Εντω μεταξύ όλοι αυτοί οι άνθρωποι έρχονται προς το μέρος μου
λέγοντας "Γεια, τι κάνεις;"
"Πως τα πέρασες το καλοκαίρι;"
"Εγώ πέρασα πολύ ωραία. Εσύ πως τα πέρασες;" "Σούπερ."
Γιατί με ρωτούν για το πως πέρασα το καλοκαίρι; Δεν ξέρω.
Όλοι είναι υπερβολικά φιλικοί
και αλλάζουν και την διαδρομή τους για να το κάνουν.
Και δεν εννοώ ένα απλό "Γεια",
εννοώ, φιλικά χτυπήματα στην πλάτη και high fives.
Και είμουν μπερδεμένος από όλο αυτό
γιατί κανένας δεν απολαμβάνει τέτοια υποδοχή
την πρώτη μέρα στο σχολείο.
Και τα κορίτσια με φιλούσαν,
με φιλούσαν κανονικά και έλεγαν, "Είμαι τόσο χαρούμενη που επέστρεψες."
Και γω έλεγα "σε ευχαριστώ" και "γεια σου"
αλλά δεν είχα ξαναβρεθεί εκεί σε εκείνο το μέρος και δεν τους γνώριζα.
Ήταν παράξενο.
Και το επόμενο πράγμα που άκουσα ακριβώς πίσω μου.
"Καλωσήλθες πίσω. Έντυ!"
"Έντυ! Πώς είσαι! 'Εντυ, γεια!"
Και γω απαντούσα, "Το όνομά μου δεν είναι Έντυ.
Δεν ξέρω για ποιο πράγμα μιλάτε. Είναι η πρώτη φορά που έρχομαι εδώ πάνω."
"Σίγουρα, Έντυ, είσαι πολύ αστείος,
είσαι πολύ αστείος, πολύ αστείος."
Και τους έλγα, "Δεν είμαι ο Έντυ. Δεν ξέρω ποιος είναι ο Έντυ."
"Καλωσήλθες πίσω, Έντυ", έλεγαν όλοι.
Τελικά τα κατάφερα να φτάσω σε αυτό το αχούρι που είχαμε για κοιτώνα.
Πριν περάσει ένα λεπτό...
"Ποιος; Ποιος θα έρθει τώρα να βρει τον Έντυ;"
Είμουν στο κολλέγιο
πέρυσι με τον Έντι, και ξέρω
ότι δεν θα γύριζε πίσω στο σχολείο.
Αμέσως μόλις ο τύπος γύρισε,
άρχισα να τρέμω...
άσπρισε το πρόσωπό μου
γιατί ήξερα ότι ήταν ο σωσίας του.
Είχε το ίδιο χαμόγελο, το ίδιο μαλλί, τις ίδιες εκφράσεις.
Ήταν ο σωσίας του.
Και βλέπω το πρόσωπο αυτού του τύπου
και απλά στέκεται εκεί.
Το πρώτο πράγμα που βγήκε από το στόμα μου ήταν "Είσαι υιοθετημένος;"
Ε... και λέω "Ναι."
Τον ρώτησα, "Έχεις γεννέθλια στις 12 Ιουλίου;" Κι αυτός είπε ναι.
Του λέω, "12 Ιουλίου του 1961."
"Θεέ μου", είπα, "Δεν θα το πιστέψεις αυτό."
Του λέω, "Έχεις έναν δίδυμο αδερφό. Έχεις ένα δίδυμο αδερφό."
"Θεέ μου."
Του λέω. "Έλα μαζί μου."
Και οι δυο μας χωθήκαμε σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο.
Ώμο με ώμο και ξέρετε, έπρεπε
να κλείσουμε την πόρτα του θαλάμου.
Και προσπαθώ να βάλω τα κέρματα
και μου πέφτουν συνέχεια στο πάτωμα
και ο Μπόμπι τα μαζεύει.
Και πέρνει τηλέφωνο έναν τύπο και του λέει,
"Χέι, Έντυ, δεν θα το πιστέψεις αυτό,
δεν θα το πιστέψεις αυτό."
"Έντυ, Έντυ, δεν θα το πιστέψεις αυτό."
Αυτός ο τύπος είναι περισσότερο υστερικός από ότι εγώ παραξενεμένος.
"Έντυ, δεν θα το πιστέψεις αυτό."
Και εγώ του λέω, "Δώσε μου το τηλέφωνο."
Και του λέω, "Γεια, Έντυ;" "Ναι."
Αλλά ήταν η φωνή μου που είπε, "Ναι."
Και τότε λέω, "Γεια, Έντυ, το όνομά μου είναι Ρόμπερτ Σάφραν
"και, ε... Συναντώ όλους αυτούς τους ανθρώπους
που μου λένε ότι είμαι εσύ."
Και μου λέει, "ναι, έλαβα μερικά τηλεφωνήματα."
Και λέω, "Είσαι υιοθετημένος;" και μου λέει, "Ναι."
Και του λέω, "Πότε είναι τα γεννέθλια σου;"
"12 Ιουλίου."
Και λέω, "Ξέρεις ποιο ήταν το όνομα του πρακτορείου;"
Και μου λέει, "Όχι, περίμενε."
Και τον ακούω να λέει, "Μαμά;"
Και επιστρέφει και λέει, "Louise Wise Services."
Μερικές φορές όταν βλέπεις ένα όνειρο,
ξέρεις ότι αυτό δεν μπορεί να είναι πραγματικό,
αυτό δεν μπορεί να είναι πραγματικό.
Αλλά ξέρεις ότι δεν μπορείς να το σταματήσεις,
να το ξεκινήσεις, να το αλλάξεις απλά πορεύεσαι με αυτό
και αυτό ακριβώς έκανα και γω.
Απλά ήθελα να δω τι θα γινόταν μετά.
Και λέω, πάμε. Πάμε στο Λονγκ Άιλαντ.
Και έτσι μπήκαμε στην Γριά Σκύλα.
Ήταν περίπου 9 η ώρα το βράδυ
και είναι 2 ώρες δρόμος.
Και τρέχουμε στον αυτοκινητόδρομο 17.
Και πηγαίνουμε με 160 χιλιόμετρα την ώρα, ίσως περισσότερο.
Τρέχαμε.
Οδηγούσαμε όσο γρήγορα πήγαινε το αυτοκίνητο.
Έτρεμε.
Και μας σταμάτησε ένας αστυνομικός της Νέας Υόρκης.
Και όπως κατεβάζω το παράθυρο βλέπω αυτόν τον γιγαντόσωμο αστυνομικό
ο οποίος φοράει γυαλιά ηλίου αν και ήταν σκοτάδι.
Και το μεγάλο καπέλο.
Μου λέει, "Ξέρεις, σε μέτρησα στα 140 με όριο τα 80."
"Μικρέ, καλό θα είναι να έχεις μια πολύ καλή δικαιολογία."
Και του λέω,
"Ξέρετε, κύριε αστυνομικέ, δεν θα το πιστέψετε ποτέ."
Οι δυο μας σχεδόν του φωνάζαμε.
"Δεν, Δεν ξέρεις,
"αυτός ο τύπος, αυτός ο τύπος έχει έναν δίδυμο αδελφό,
"είχε υιοθετηθεί και πηγαίνουμε στο Λονγκ Άιλαντ για να δούμε..."
Και, και, και ο τύπος λέει, "Ναι, σίγουρα." Ξέρετε.
"Ορίστε, Ορίστε η κλήση σας να έχετε μια ωραία ημέρα."
Και συνεχίσαμε για το Λονγκ Άιλαντ.
Έτσι, φτάσαμε εκεί.
Αλλά ήταν αργά.
Και είμαστε σε μια πολύ ήσυχη γειτονιά.
Βγαίνουμε από το αυτοκίνητο.
Και παίρνουμε αυτό το μικρό μονοπάτι μέχρι το σπίτι.
Και τα φώτα ήταν αναμένα μέσα στο σπίτι.
Και απλώνω το χέρι για να χτυπήσω την πόρτα
και μόλις το άπλωσα για να χτυπήσω την πόρτα, ανοίγει.
Και είμαι εκεί.
Τα μάτια του ήταν τα μάτια μου και τα μάτια μου ήταν τα μάτια του
και ήταν αλήθεια.
Ήταν ολόιδιοι.
Ήταν σαν δυό σταγόνες νερό.
Δεν είχα καμία αμφιβολία ότι ήταν δίδυμοι.
Λέει, "Θεέ μου." Λέω, "Θεέ μου."
Λέει, "Holy crap." Λέω, "Holy crap."
Απλώς κοιτάζαν ο ένας τον άλλο και κουνιόντουσαν...
Κάθε φορά που κουνούσε το κεφάλι ο Μπόμπι, κουνιόταν και ο Έντυ
και μετά κουνιόταν ο Έντυ και μετά κουνιόταν και ο Μπόμπι,
σαν, σαν να κοίταζαν έναν καθρέφτη.
Ήταν η πιο περίεργη κατάσταση.
Ήταν σαν όλος ο κόσμος να μην υπήρχε,
και είμουν μόνο εγώ και ο Έντυ.
Είμαι στο γραφείο ειδήσεων, μια μέρα που έχει πολύ δουλειά,
λαμβάνουμε ένα τηλεφώνημα από κάποιον
που λέει ότι έχουν μια απίστευτη ιστορία να μας πουν,
ότι δεν θα πιστέψουμε αυτήν την ιστορία,
και η πρώτη μου αντίδραση, "Είναι απάτη."
Έτσι, λέω στον ρεπόρτερ μας, "Θέλω να νοικιάσω ένα αεροπλάνο."
Εκείνη την εποχή είχαμε αρκετά χρήματα για να το κάνουμε αυτό.
"Θέλω να νοικιάσω ένα αεροπλάνο, θέλω να δω αυτά τα δύο παιδιά από κοντά"
"αλλιώς δεν το πιστεύω."
Πετάξαμε τον δημοσιογράφο πάνω στο Sullivan Community College
και με πήρε τηλέφωνο και μου είπε, "Γεια χαρά, είναι αλήθεια, είναι αλήθεια."
Και θυμάμαι να του λέω, "Θεέ μου, αυτή είναι μια καταπληκτική ιστορία."
"Αυτή είναι μια ιστορία που σου ζεσταίνει την καρδιά και θα την θυμάσαι για πάντα."
Και τότε η ιστορία από καταπληκτική έγινε απίστευτη, οκ,
από καταπληκτική έγινε απίστευτη
Είμουν στον υπόγειο της Νέας Υόρκης.
Αρκετά αργά τη νύχτα.
Διαβάζω ένα άρθρο για δύο παιδιά που βρήκαν ο ένας τον άλλο.
Ήταν δύο παιδιά που χωρίστηκαν στην γέννα.
και βρήκαν ο ένας τον άλλο
στο Sullivan County Community College.
Δεν υπήρχε φωτογραφία. Αλλά η ιστορία ήταν συναρπαστική.
Γύρισα σπίτι, και έπεσα για ύπνο.
Η μητέρα μου ήρθε στο δωμάτιο
και είπε, "Ξύπνα, Ξύπνα, πρέπει να σου δείξω κάτι."
Και μου δείχνει μια εφημερίδα
με μια φωτογραφδία των δύο αγοριών
και προσπάθησα να εστιάσω και να κοιτάξω την φωτογραφία
και είπα, "Ο Ντέιβιντ είναι αυτός;"
Και μου λέει, "Όχι, αλλά κοίτα τα χέρια."
και είπα, "Θεέ και Κύριε. Αυτό ξεπερνάει κάθε φαντασία."
Ήταν μια φωτογραφία στην εφημερίδα δύο τύπων,
στην "Post" και πήρα την φωτογραφία
και την κοίταξα,
και είμουν σε σοκ,
γιατί οι δύο τύπο στην "Post" ήταν ίδιοι ακριβώς, ακριβώς
με τον φίλο μου τον Ντέιβιντ. Την κοιτούσα επίμονα.
Και δεν ήταν μόνο η έκφραση στα πρόσωπά τους.
Ήταν ο τρόπος που κρατούσαν τα χέρια τους.
Είχαν αυτά τα μεγάλα παχιά χέρια. Και ο Ντέιβιντ το είχε πάντα αυτό,
αυτά τα χέρια που έμοιαζαν σας γάντια του μπέιζμπολ.
Και όταν είδα τα χέρια τους, ήξερα ότι αυτός είναι ο Ντέιβιντ.
Ήταν μια συνηθισμένη μέρα.
Πήγα στο σχολείο, βρέθηκα με τον φίλο μου τον Άλαν.
Μου είπε, "Ντέιβιντ, κοίταξε αυτό εδώ."
Και είχε ένα αντίτυπο της "New York Post“.
Και, ε... την ανοίγει
και λέει, "Κοίτα αυτό εδώ."
"Σου φαίνεται, σου φαίνεται γνωστό;" Ή κάτι ανάλογο.
Και του λέω, "Ναι, καλά. Σίγουρα."
Αλλά μετά την κοιτάξαμε λίγο πιο προσεκτικά.
Ήταν ένα άρθρο, και έλεγε,
"Δίδυμοι επανενώθηκαν μετά από 19 και περισσότερα χρόνια."
Και είχε μια φωτογραφία δύο τύπων που μου έμοιαζαν.
Και τότε άρχισα να το συνειδητοποιώ.
"Holy shit, Θεέ μου."
"Εσύ; Αυτό είναι... αυτό είναι απίστευτο,"
"αυτό είναι, αυτό είναι απίστευτο. Γουάου."
"Αυτό είναι τεράστιο, αυτό είναι σοβαρό,"
"αυτό δεν είναι απλά μια τρελή σύμπτωση."
"Αυτή δεν είναι μια μικρή ομοιότητα."
"Αυτό είναι πραγματικό, αυτό συμβαίνει,"
"αυτό είναι πραγματικά πολύ σοβαρό."
Παράτησα τα μαθήματα και πήγα σπίτι.
Η μητέρα μου με περίμενε στο τραπέζι της κουζίνας
με μια κούπα καφέ.
Και της είπα, "Μαμά, το βλέπεις αυτό;"
Εκείνη είπε, "Το βλέπεις αυτό;" και ανταλλάξαμε εφημερίδες.
Έλεγε, "...γεννήθηκαν στο Long Island Jewish Hospital."
"12 Ιουλίου του 1961."
Και ήταν το πρακτορείο υιοθεσιών Louise Wise.
Δηλαδή, πάντα ήξερα μεγαλώνοντας ότι είμουν υιοθετημένος,
Οι γονείς μου πάντα ήταν ανοιχτοί σε αυτό το θέμα.
Αλλά έλεγε Έντυ Γκάλαντ από το New Hyde Park, του Long Island,
Ρόμπερτ Σάφρν από το Scarsdale, της New York.
Θυμάμαι ότι έλεγε,
"Γιος του διάσημου γιατρού του Σκαρσντέιλ, Μορτ Σάιμαν"
και, εμ... η πρώτη μου σκέψη, είπα,
"Αυτός έχει πλούσια οικογένεια."
"Αυτός ο αλήτης πιθανότατα οδηγεί μια Μερσεντές! Έχει Δοκτορά!"
Και θυμάμαι ότι είμουν με τον Ντέιβιντ στην κουζίνα.
Και είμασταν πολύ νευρικοί.
Εννοώ, καταλαβαίνεται, πηδούσαμε πάνω κάτω, ήταν...
Ξέρετε είμασταν 19 χρόνων. Αυτό ήταν σουρεαλιστικό.
Και ο Ντέιβιντ σήκωσε το τηλέφωνο και πήρε τις πληροφορίες,
και κάλεσε την μητέρα του Έντυ.
Και είπα, "Γεια, είναι ο Έντυ στο σπίτι;"
Μου λέει, "Όχι, ποιος είναι στο τηλέφωνο παρακαλώ;"
Και σκέφτηκα, "Οκ,
"τώρα πρέπει να αρχίσω όλο αυτό από το τηλέφωνο."
Είπα, "Λοιπόν, το όνομά μου είναι Ντέιβιντ Κέλμαν,"
"και γενήθηκα στις 12 Ιουλίου του 1961"
"και κοιτάω μια εφημερίδα"
"και, ε... βασικά νομίζω ότι κοιτάω τον εαυτό μου διπλό."
"Νομίζω ότι μάλλον είμαι ο τρίτος"
"Και νομίζω ότι της έπεσε πραγματικά το τηλέφωνο."
Και θυμάμαι να ακούω την φωνή της από το τηλέφωνο,
"Θεέ μου, τους φτιάχνουν με καλούπι!"
Ήταν ένα θαύμα.
Η πρώτη φορά που τα αγόρια βρέθηκαν μαζί,
και οι τρεις μαζί ήταν στο σπίτι μου.
Και οι τρεις μαζί κατέληξαν
σαν σκυλάκια να παλεύουν στο πάτωμα.
Ήταν το πιο απίστευτό...
ήταν το πιο απίστευτό πράγμα.
Έπρεπε να είναι μαζί.
Γνωρίζονταν μεταξύ τους. Δεν υπήρξαν τυπικές συστάσεις.
Δηλαδή, όταν συναντήσεις κάποιους για πρώτη φορά
δεν καταλήγεις να κυλιέσαι μαζί τους στο πάτωμα.
Ήταν πραγματικά απίστευτο.
Και παρόλο που συνέβαινε, ακόμα ήταν σουρεαλιστικό.
Νομίζεις ότι ονειρεύεσαι.
Κοιτάς και ακόμα λες "Θεέ μου".
Κοιτάς τον άλλον, "Θεέ μου".
Και τότε συνειδητοποιείς ότι σε κοιτάνε και αυτοί.
ή ότι όλοι οι άλλοι κοιτάνε και εσένα.
Το να τους έχεις και τους τρεις την ίδια στιγμή στο σπίτι...
Ήταν... ήταν πραγματικά παράνοια.
Τα συναισθήματά μου ήταν σοκ, σοκ, και περισσότερο σοκ.
Δηλαδή, δεν μπορώ να το εξηγήσω,
Δεν γνωρίζω την ορολογία.
Ένας από τους ρεπόρτερ μας ήρθε τρέχοντας σε μένα και μου είπε
Δεν θα το πιστέψεις αυτό,
δεν θα το πιστέψεις το τηλεφώνημα που μόλις λάβαμε.
"Θυμάσαι τα δύο παιδιά στην σημερινή πρώτη σελίδα;
"Λοιπόν, υπάρχει και τρίτο."
Και είχαν ακόμα και τις ίδιες κινήσεις.
Όλοι μας απλά καθίσαμε
και βλέπαμε τρεις ξεχωριστές ζωές να γίνονται μια.
Ο τρόπος που το έθεσα ήταν The way I put it was
Έμοιαζα περισσότερο με Έντυ από ότι με Ντέιβιντ,
και περισσότερο με Ντέιβιντ από ότι με Έντυ,
και περισσότερο και με τους δύο από ότι αυτοί μεταξύ τους.
Βγάζει νόημα αυτό;
Και μετά αρχίσαμε να συγκρίνουμε σημειώσεις.
Τι συγκρίνουν οι 19-χρονοι;
Ποτά, τσιγάρα, φαγητό, γυναίκες, μουσική, αυτοκίνητα.
Μόλις είχα αγοράσει μια ολοκαίνουρια Mercury Capri, την οποία αγαπούσα.
Και ο Μπόμπυ είχε αυτό το μπορντό σαραβαλιασμένο Βόλβο.
με ραγισμένα δερμάτινα καθίσματα και σκέφτομαι,
"Γιος ενός διάσημου γιατρού του Σκαρσντέιλ;"
Νομίζω ότι ήταν ο Έντυ που είπε
από την αρχή,
Δεν ξέρω αν αυτό θα καταλήξει σε κάτι πολύ καλό ή σε κάτι απαίσιο."
Έτσι, υπήρχε πάντα αυτό το ερωτηματικό, το μεγάλο ερωτηματικό,
για το που θα κατέληγε όλη αυτή η ιστορία.
Δεν το είχαμε συνειδητοποιήσει από τότε
το πόσο πολύ θα άλλαζαν όλα.
"Τώρα μια από τις ποιο αξιοσημείωτες ιστορίες που έχω δει εδώ και καιρό:
μια ιστορία για τρίδυμα.
Ο Έντυ, ο Ρόμπερτ και ο Ντέιβιντ επανενώθηκαν μετά από 19 χρόνια.
Έχουμε μια ιστορία για τρίδυμα που δίνει νέο νόημα
στην φράση χαμένα αδέρφια από παλιά.
Πήγαμε παντού. Παντού.
Δεν τα βλέπετε διπλά
ίσως σε λίγο να τα βλέπετε τριπλά.
Δεν ξέρω ποιος είναι ποιος εδώ πέρα.
Ελάτε εδώ έξω, κύριοι, ελάτε έξω.
Έπρεπε να σταματήσεις ότι κι αν έκανες
και να τους δεις σε όλων των ειδών τα σόου.
Είχε γίνει τσίρκο, είχε γίνει ένα τσίρκο για τα ΜΜΕ.
Μιλάμε για viral, δηλαδή αυτό ήταν... ήταν viral ακόμα και τότε.
Εσείς παιδιά έχετε γίνει πρωτοσέλιδο σε κάθε εφημερίδα
- σε όλον τον κόσμο. - Πραγματικά.
"People Magazine", 'Time Magazine",
ακόμα και στους "New York Times", "Good Housekeeping".
Ντέιβιντ, ας ξεκινήσουμε με εσένα.
"Ποιος είναι ο Ντέιβιντ συνεχώς το ξεχνάω..."
- Εσύ είσαι ο Έντουαρντ; - Σωστά!
Οκ, ποιος είσαι εσύ, είσαι ο Ντέιβιντ;
- Είμαι ο Μπόμπυ. - Είσαι ο... Με συγχωρείς.
Είσαι ο Ρόμπερτ, εντάξει. Ο Ρόμπερτ και ο Έντουαρντ.
Ελάτε.
Ήταν ένα παραμύθι.
Και ο κόσμος είχε την ανάγκη να ακούει όμορφα πράγματα.
Αυτοί οι τρεις νεαροί,
βρίσκονται στην ίδια θέση.
Ήταν κατά κάποιο τρόπο καταπληκτικό. Ήταν πραγματικά άγνωστοι.
Ήταν ολόιδιοι μεταξύ τους
αλλά ήταν άγνωστοι, καταλαβαίνετε;
Ξέρετε, πραγματικά δεν γνώριζε ο ένας τον άλλο.
Αλλά η συμπεριφορά τους έμοιαζε πολύ.
Οι ζωές μας είναι παράλληλες σε εκπληκτικό βαθμό.
Είναι, είναι παράλογο.
Είμαστε όλοι ίδιοι,
μόλις ξεκινήσαμε να συζητάμε για τις προσωπικότητές μας.
Οι προσωπικότητες είναι ίδιες, και οι χειρονομίες είναι ίδιες.
Συνέχεια μιλάμε ταυτόχρονα.
Ξεκινάω εγώ μια πρόταση και θα την τελιώσει αυτός.
Είμαστε σαν Κινέζικο φορτίο.
Είσασταν όλοι παλαιστές κάποτε;
Ναι.
Όλοι καπνίζατε την ίδια μάρκα τσιγάρων;
Ναι.
Τι μάρκα καπνίζετε;
Marlboro!
Καπνίζετε όλοι την ίδια μάρκα;
Ναι.
- Σας αρέσει το ίδιο χρώμα; - Ναι.
Α ναι, είμουν περίεργος, πως είναι τα γούστα σας στις γυναίκες,
- είναι τα ίδια; - Ναι. Σίγουρα.
Από ότι φαίνεται και στους τρεις αρέσουν οι μεγαλύτερες γυναίκες.
Κάποιος είπε ότι και στους τρεις αρέσουν οι μεγαλύτερες γυναίκες.
Λοιπόν...
Ακόμα μια απίστευτη σύμπτωση
είναι ότι κάθε ένας από τα αδέρφια μεγάλωσε με μια "αδερφή",
και όλα τα κορίτσια τώρα είναι 21 χρόνων.
Δεν μπορώ να το χωνέψω, αλήθεια σας λέω.
Μια απίστευτη αλληλουχία συμπτώσεων
πρέπει να συμφωνείτε, σωστά;
Είναι όμορφο.
Λέτε ότι αγαπιέστε μεταξύ σας,
αλλά γνωρίζεστε μεταξύ σας μόνο για τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
Δεν έχει σημασία, τους γνωρίζω όλη μου τη ζωή.
Πόσο καιρό σου πήρε για να νιώσεις έτσι;
Τόσο.
Ήταν περισσότερο σαν κλόνοι
από ότι αδέρφια.
Ήταν εντελώς απίστευτο γιατί μεγάλωσαν
όπως φαίνεται, σε πολύ διαφορετικά σπίτια.
Υιοθετηθήκαμε από μια οικογένεια εργατών,
μια οικογένεια της μεσαίας τάξης, και από μια πιο εύπορη οικογένεια.
Οι γονείς του Μπόμπι, ο πατέρας του ήταν γιατρός.
Και η μητέρα του δικηγόρος.
Έτσι ήταν αρκετά μορφωμένοι και ζούσαν
σε μία περιοχή από τις πιο σεβαστές στην χώρα.
Ο πατέρας του Έντυ ήταν δάσκαλος και είχε φοιτήσει σε κολλέγιο.
Και ζούσαν σε μια γειτονιά
η οποία θεωρείται ότι ανήκει στην μεσαία τάξη.
Η οικογένεια μου στα χαρτιά ήταν η λιγότερο μορφωμένη,
Ήταν μετανάστες, τα Αγγλικά ήταν η δεύτερη γλώσσα για αυτούς,
είχαν ένα μικρό μαγαζί,
ήταν περισσότερο μια εργατική οικογένεια.
Αλλά ο πατέρας μου ήταν
ένας απίστευτα γεναιόδωρος και ζεστός άνθρωπος.
Ο πατέρας του Ντέιβιντ, ο Ρίτσαρντ ήταν τεράστιος.
Αν μπορείτε να τον φανταστείτε, ήταν ένας τεράστιος τύπος,
με ένα μεγάλο πούρο πάντα στο στόμα.
Τον αποκαλούσαμε "bubala".
Ήταν ο Bubala.
Αν ξέρεις εβραϊκά, 'bubala' σημαίνει κάτι σαν αγάπη,
αγγαλιάζει και φιλάει.
Περνούσαμε περισσότερο χρόνο στο σπίτι του Ντέιβιντ
από ότι σε άλλα μέρη.
Ο Bubala μας τιμούσε όσο κανείς άλλος.
Έλεγε, "Έχω δύο ακόμα γιους."
Όταν τα αγόρια βρήκαν ο ένας τον άλλο
απλά έγινε
εκείνη τι στιγμή και σε εκείνο το μέρος.
Αυτή είναι η θαυμάσια ιστορία
και τέλος.
Κανένας δεν αναρωτήθηκε τι συμβαίνει
εκτός από τους γονείς φυσικά.
Όταν συναντήθηκαν οι οικογένειες για πρώτη φορά
υπήρχε μια μεγάλη οργή σε όλους
για το γεγονός ότι κανείς δεν τους είπε ποτέ
ότι υπήρχαν ακόμα δύο παιδιά.
Δεν μας είπαν λέξη όταν γινόταν η υιοθεσία.
Δεν ξέραμε τίποτα για τα άλλο δυο
μέχρι, ε... που συναντήθηκαν τα αγόρια στο σχολείο,
αυτό έγινε 20 χρόνια αργότερα.
Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν το τι έχασαν.
Πιστεύω ότι ήταν έξι μηνών όταν χωρίστηκαν.
Αν μπορείτε να φανταστείτε αυτά τα 3 μικρά κορμάκια ξαπλωμένα όλα μαζί
και ξαφνικά η κρυάδα του να είσαι μόνος σε μια κούνια.
Είναι μια φοβερή στέρηση.
Θυμάμαι την μητέρα μου να μου λέει
όταν είμουν μωρό χτυπούσα το κεφάλι μου στον τοίχο,
Σχεδόν λυποθυμούσα.
Η μητέρα μου μου είπε ότι χτυπούσα το κεφάλι μου
στα πλαινά της κούνιας...
και ότι κρατούσα την αναπνή μου μέχρι να λυποθυμίσω.
Πιστεύω ότι ήταν ξεκάθαρα το άγχος του αποχωρισμού
Όλοι μας υιοθετηθήκαμε από το πρακτορείο Louise Wise Services.
Louise Wise Services,
ένα ίδρυμα της Νέας Υόρκης που ιδρύθηκε το 1915.
επιβλέπεται από ένα διοικητικό συμβούλιο
εξελεγμένο από ανθρώπους από την κοινωνική,
οικονομική και πολιτική ελίτ της Νέας Υόρκης.
Ήταν ένα αξιόλογο πρακτορίο υιοθεσιών
στην Ανατολική Ακτή ειδικά για Εβραιόπουλα.
Ήταν το σωστό μέρος για να πας.
Αυτό που αισθανόμασταν
στο Louise Wise Services
στο οποίο είμουν ενεργός
για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα,
είναι ότι οι ανάδοχοι γονείς θα έπρεπε να γνωρίζουν
όσο το δυνατόν περισσότερα, στα πλαίσια της λογικής, για το ιστορικό ενός παιδιού
Οι γονείς μας, απαιτούσαν εξηγήσεις, ήταν οργισμένοι.
Και οργάνωσαν μια συνάντηση και... οι έξι τους
πήγαν στο Louise Wise Agency στην προσπάθεια να πάρουν απαντήσεις
έτσι ώστε να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβη.
Υπήρξε μια συνάντηση με τους υψηλόβαθμους του πρακτορείου.
Και τους ρώτησαν,
"Είναι αλήθεια ότι χωρίσατε αυτά τα αγόρια στην γέννα;"
Και απάντησαν, "Ναι, αυτό κάναμε."
Γιατί;
Πως μπορέσατε και δεν μας το είπατε;
Τι κάνατε;
Γιατί και πως μπορέσατε να το κάνετε;
Είπαν ότι ο λόγος ήταν
επειδή ήταν δύσκολο να δώσουν και τα τρία παιδιά σε ένα σπίτι.
Είπαν στους γονείς ότι
ήταν προς το συμφέρον μας το ότι μας χώρισαν.
Ότι πολύ λίγοι γονείς θα δέχονταν τρίδυμα,
και ότι τα τρίδυμα είναι δύσκολο να δωθούν μαζί.
Το οποίο... νομίζω εκείνη τη στιγμή έκανε έξαλλο τον πατέρα μου.
Και απλά είπε, "Θα τα είχαμε πάρει και τα τρία."
"Δεν υπάρχει αμφιβολία." Και ήταν έξαλλος.
Λοιπόν, η συνάντηση ολοκληρώθηκε.
Έφυγαν όλοι.
Ένιωθαν σαν να μην πήραν καμία απάντηση.
Και ο πατέρας μου συνειδητοποίησε ότι ξέχασε την ομπρέλα του εκεί μέσα.
Και πήγε πίσω να πάρει την ομπρέλα.
Και μπήκε μέσα στην αίθουσα
και τους είδε να ανοίγουν μια σαμπάνια...
και να τσουγκρίζουν μεταξύ τους σαν να γλύτωσαν από του χάρου τα δόντια.
Φαίνονταν σαν να γλύτωσαν από μεγάλη ζημιά
η από σίγουρο θάνατο.
Ήταν ένα, ε... το οποίο ήταν αξέχαστο.
Όλοι οι γονείς μας έφυγαν από εκείνη τη συνάντηση οργισμένοι.
Οι γονείς πήγαν σε μερικές δικηγορικές φίρμες υψηλού κύρους
και αρχικά συνάντησαν αρκετό ενθουσιασμό,
και, ε... πάντα μετά από ένα μικρό χρονικό διάστημα
τους έλεγαν, ε... υπάρχει μια σύγκρουση
και ότι δεν μπορούσαν να αναλάβουν την υπόθεση.
Έλεγαν, "Έχουμε ένα πλήθος από βοηθούς
που προσπαθούν να υιοθετήσουν μέσω του Louise Wise,
και δεν θέλουμε να τους καταστρέψουμε τις πιθανότητες."
Έτσι, η μήνυση τελείωσε.
Είμασταν τόσο ευτυχισμένοι που είμασταν μαζί που δεν υπήρχε τόσο μεγάλη οργή.
Δεν το καταλαβαίναμε και μέχρι ένα σημείο σχεδόν δεν μας ενδιέφερε.
Πετούσαμε στα σύννεφα,
γνωρίζαμε ότι οι γονείς μας ήταν νευριασμένοι
αλλά σχεδόν λέγαμε ότι, "Ήταν δουλειά των γονιών μας αυτό"
ενώ εμείς είμαστε έξω διασκεδάζοντας.
Αυτή ήταν η Νέα Υόρκη το 1980.
Τα ναρκωτικά ήταν διαφορετικά, οι άνθρωποι ήταν διαφορετικοί,
το σεξ ήταν διαφορετικό, η μουσική ήταν διαφορετική.
Απλά τα εκμεταλευτήκαμε όλα αυτά.
Sex, drugs, rock 'n' roll.
Θα έλεγα ότι τους είχε πιάσει αμόκ στην Νέα Υόρκη.
Το Studio 54 ήταν καλό. Το Limelight. Το Copacabana.
Πήγαιναν σε όλα.
Η Νέα Υόρκη μας αγαπούσε. Η Νέα Υόρκη μας αγαπούσε.
Όλες οι εφημερίδες ακολουθούσαν τα παιδιά παντού
όπου κι αν πηγαίναμε.
Θυμάμαι ένα πρωί γύρισα σπίτι
και η μητέρα μου, μου πέταξε την "New York Post",
στο τραπέζι της κουζίνας λέγοντας, "Έπρεπε να διαβάσω την εφημερίδα
για να μάθω που είσασταν χθες το βράδυ;"
Τα αγόρια πίστευαν ότι θα γίνονταν σταρ,
και πραγματικά έπαιξαν σε μια ταινία.
Περπατώντας σε ένα δρόμο, ξαφνικά ακούμε,
"Τα παιδιά, τα παιδιά, είσαστε τα παιδιά!"
"Σας παρακαλούμε, θα μπορούσατε να συμμετέχετε στην ταινία μας;"
"Σας παρακαλώ παίξτε στην ταινία μου."
Δεν γνωρίζαμε ποια ήταν, και ήταν, ήταν η Μαντόνα.
Στάθηκαν δίπλα της γλυκοκοιτάζοντάς την.
Πολύ σύντομα νοικιάσαμε ένα διαμέρισμα όλοι μαζί,
το διαμέρισμα των τριδύμων. the triplets apartment.
Το διαμέρισμα των τριδύμων.
Ήταν σαν να είχες το πιο εργένικο διαμέρισμα
αλλά επί τρία.
Η κάβα μας έστελνε τα ποτά,
Κάποια στιγμή ο Έντυ είχε σκωληκοειδήτιδα.
Δεν είχε ασφάλεια.
Και έτσι μπήκε στο νοσοκομείο με το όνομα του Μπόμπυ.
Και του έκαναν την εγχείριση σαν να ήταν ο Μπόμπυ.
Ελπίζω μέχρι σήμερα να μην χρειαστεί ο Μπόμπυ να κάνει την ίδια εγχείριση.
Ανάμεσα στην δουλειά μαζί, παιχνίδι μαζί,
έξοδος μαζί, ραντεβού μαζί,
ζώντας μαζί,
από την στιγμή που γνωριστήκαμε μέχρι... αρκετά αργότερα
δεν υπήρχε τίποτα, μα τίποτα που θα μπορούσε να μας χωρίσει.
Νιώθω σαν να είμαι η πρώτη σοβαρή φιλενάδα.
Στην αρχή δεν μπορούσα πραγματικά να τους ξεχωρίσω
και βρισκόμουν μαζί τους
και δεν είμουν σίγουρη
με ποιον έβγαινα, κι έτσι...
Ο Μπομπ έχει αυτήν την ακατέργαστη, φυσική εφυία
η οποία πιστεύω ότι με τράβηξε.
Πάντα πίστευα ότι ο Ντέιβιντ ήταν ο καλύτερος
από τους τρεις.
Το, το έχω πει παλιότερα, ξέρετε,
"Πήρα τον καλύτερο."
Χωρίς αμφιβολία, ο Έντυ ήταν, ε.... ο πιο όμορφος
από τα τρίδυμα.
Φυσικά δεν είμαι αντικειμενική,
αλλά, ξέρετε, τον λατρεύω.
Όταν τον γνώρισα, ήταν το τελευταίο οχυρό.
Ο Καζανόβα των τριών και, ε... είπα,
"Αυτός ο τύπος είναι πραγματικός γυναικοκατακτητής."
Αλλά είχε ένα τόσο ζεστό χαμόγελο
και είχε θαυμάσια όμορφα χέρια, απαλά χέρια
και όταν ανταλλάξαμε χειραψία απλά,..
καταλαβαίνετε, απλά τον ερωτεύθηκα.
Κατάγομαι από μια μεγάλη ενδιαφέρουσα Ιρλανδική καθολική οικογένεια
και αυτός ήταν Εβραίος.
Όταν ήρθε στο σπίτι για πρώτη φορά,
κοίταξε τον πατέρα μου και είπε,
Δεν γνωρίζω αν το γνωρίζεται αυτό κ. Στάνλευ,
"Βλεπόμαστε με την Μπρέντα σχεδόν κάθε βράδυ
από την πρώτη μέρα που την γνώρισα."
Και σκέφτηκα, "Θεέ μου,
"ο πατέρας μου το γνωρίζει αυτό, ξέρετε, είμαστε μαζί κάθε βράδυ."
Και ο πατέρας μου, καταλαβαίνετε, με κοίταξε και είπε, "Οκ"
και αυτός ήταν ο Έντυ.
- "Δέχομαι." - "Δέχομαι."
"Σε αγαπάμε."
Όλοι τον αγαπούσαν.
Εάν υπήρχε μια κλίμακα, ο Μπόμπυ θα ήταν συγκρατημένος,
ο Ντέιβιντ θα ήταν στη μέση, David would be middle
και ο Έντυ θα ήταν απλά ο αγαπησιάρης, γλυκανάλατος,
αγκαλίτσας, αστείος,
καταλαβαίνετε, απλά ξεχείλιζε ζεστασιά και αγάπη.
"Η πρώτη γιορτή των Ευχαριστιών του Τζέιμι με τον μπαμπάκα."
- "Γεια σου, κοίτα ποιος είναι εδώ." - "Ναι, ο μπαμπάκας."
"Ο μπαμπάκας αποφάσισε να εμφανιστεί"
"και να κάνει μια ειδική έκτακτη εμφάνιση."
"Happy birthday, dear Jamie"
"Happy birthday to you"
Τρελαινόταν για τις οικογενειακές συγκεντρώσεις.
Ξέρετε, ο Έντυ πραγματικά, πραγματικά αγαπούσε
να βρίσκεται με τον Ντέιβιντ και τον Μπόμπυ.
Ο Έντυ φαινόταν να το απολαμβάνει περισσότερο
από όλους όταν βρίσκονταν και οι τρεις τους.
Για κάποιο λόγο.
Ήθελε και οι τρεις αδελφοί να έχουν μια όμορφη ζωή
και όλοι να τα καταφέρνουν
και ήθελε όλοι να είναι μια μεγάλη οικογένεια.
Ο Έντυ ήταν η κινητήριος δύναμη
όσον αφορά την καθοδήγηση της έρευνας για την βιολογική μας μητέρα.
Είχε πυρετό και απλά ήθελε να το κάνει.
Και ο Άλαν, έτρεχε κι αυτός,
απλά και μόνο επειδή ήταν συναρπαστικό.
Υπολογίσαμε τι πιθανότητες υπάρχουν
για να γεννηθούν τρίδυμα στην Νέα Υόρκη
στις 12 Ιουλίου 1961.
Ανακαλύψαμε ότι η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης
διαθέτει δημόσια τις ληξιαρχικές πράξεις γέννησης.
Όλοι αρπάξαμε και από ένα βιβλίο
και τα διαβάζαμε μια σελίδα, μετά την άλλη.
Και μέσα σε δυό τρεις ώρες, "Bingo!"
Αγόρι, αγόρι, αγόρι. Τρία στην σειρά.
Όλα γεννημένα στις 12 Ιουλίου του 1961.
Ακριβώς δίπλα, το επώνυμο της βιολογικής τους μητέρας.
Η πρώτη συνάντηση ήταν σε ένα μπαρ νομίζω στης 47η Οδό.
Ήταν το τοπικό, μπαράκι της γειτονιάς
στην Ανατολική πλευρά και ήταν παράξενο.
Είπε την ιστορία του τι έγινε.
Δυστυχώς δεν ήταν μια ρομαντική ιστορία.
Ήταν μικρό κορίτσι.
Βασικά, ήταν μια εγκυμοσύνη από αυτές που ξεκινούν τη νύχτα του σχολικού χορού.
Δεν νομίζω ότι ξεπέρασε ποτέ το γεγονός
ότι είχε τρίδυμα και ότι αναγκάστηκε να τα δώσει.
Ξέρετε, για μας στα 19,
πίνεις σαν ψάρι, και σκέφτεσαι σαν να είσαι άτρωτος.
Αλλά το βρήκαμε λίγο ανησυχητικό
το ότι σχεδόν μας ανεχόταν.
Ε... το μήλο πέφτει κάτω από την μηλιά
και αν είναι αυτή η μηλιά δεν ενθουσιάστηκα κιόλας,
και είχαμε ήδη τους γονείς μας, οπότε την γνωρίσαμε και ήταν αρκετό.
Αλλά δεν ήταν ένα ιδιαίτερα κλειστό κεφάλαιο της ζωής μας.
Είμασταν όλοι νέοι και ξεκινούσαμε τους γάμους και τις καριέρες μας.
"Γεια σας, καλωσήλθατε στους Τρίδυμους."
"Ο Ντέιβιντ Κέλμαν, ο Έντυ Γκάλαντ και ο Ρόμπερτ Σάφρν"
"είναι οι πανοποιότυποι τρίδυμοι."
"Τώρα διατηρούν ένα εστιατόριο στην Νέα Υόρκη με το όνομα,"
"πως αλλιώς, Τρίδυμοι"
"Καλωσήλθατε. Γεια σας. Καλωσήλθατε, καλωσήλθατε."
Υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που ερχόνταν να μας βρουν.
Έρχονταν να δουν τα τρίδυμα.
Ήθελαν να τους σερβίρει ένας από τους τρίδυμους.
Σερβίραμε βότκα, παγάκια
και τους σηκώναμε όλους για χορό.
Γινόταν ένα πολύ μεγάλο πάρτυ,
ήταν σαν ένα τεράστιο Bar Mitzvah(εβραϊκή γιορτή)
"Οι Τρίδυμοι έγιναν πολύ επιτυχημένοι
ιδιοκτήτες εστιατορίου
στην συνοικία του Σόχο της Νέας Υόρκης.
Μαζέψαμε πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια την πρώτη χρονιά.
Τότε τα πράμγατα έγιναν περίεργα.
Στα μέσα του 90 ξεκίνησα να δουλεύω πάνω σε ένα άρθρο
για το περιοδικό "The New Yorker"
σχετικά με πανομοιότυπα δίδυμα που χωρίστηκαν.
Πάντοτε σκεφτόμουνα,
"Πως θα ήταν αν έστριβες"
"την γωνία μια μέρα και έβλεπες τον εαυτό σου;"
Κατά την διάρκεια της έρευνάς μου,
βρήκα αυτό το παράξενο επιστημονικό άρθρο.
Είχε αναφορά σε μια μυστική έρευνα
στην οποία πανομοιότυπα αδέρφια χωρίζονταν.
Σοκαρίστηκα και μου κίνησε το ενδιαφέρον.
Χώριζαν πανομοιότυπα μωρά στη γέννα
για να κάνουν ένα επιστημονικό πείραμα.
Και αυτά τα μωρά είχαν περάσει
από ένα πρακτορείο υιοθεσιών της Νέας Υόρκης.
Το πρώτο πράγμα που είπα ήταν
"Είσαι υιοθετημένος;"
Είμουν εκεί, αυτό δεν μπορεί να είναι αληθινό.
Δίδυμα χωρίστηκαν στη γέννα.
Ο Έντυ, ο Ρόμπερτ και ο Ντέιβιντ επανενώθηκαν μετά από 19 χρόνια.
Είναι όμορφο.
Εργατική οικογένεια, μεσοαστή οικογένεια
και μια περισσότερο εύπορη οικογένεια.
Οι ανάδοχοι θα έπρεπε να μάθουν κάποια πράγματα σε λογικά πλαίσια.
Κάτι δεν πάει καλά.
Άνοιγαν ένα μπουκάλι σαμπάνιας
σαν να γλύτωσαν από σφαίρα.
Όλοι μας υιοθετηθήκαμε από το Louise Wise.
Και αυτά τα μωρά πέρασαν από το Louise Wise Services.
Ο Lawrence Wright μου τηλεφώνησε
και μου τα είπε όλα για το πείραμα.
Και του είπα, "Αυτό είναι σαν αυτά που έκαναν οι Ναζί."
Ήταν σαν η αλήθεια να μας χτύπησε σαν παλοιριακό κύμα.
Είμασταν ένα επιστημονικό πείραμα.
Αυτοί οι άνθρωποι μας χώρισαν και μας μελετούσαν σαν να είμασταν ποντίκια.
Δεν το είχαμε αναγνωρίσει μέχρι που μας το πέταξαν στα μούτρα.
Μέχρι που γράφτηκε στις εφημερίδες.
Όμως υπήρχαν ενδείξεις στο παρελθόν,
Θυμάμαι από πολύ μικρός...
ανθρώπους που έρχονταν στο σπίτι...
συνήθως ένας νεαρός άνδρας και μια νεαρή γυναίκα.
Και με έβαζαν να κάνω τεστ.
Έκαναν τεστ IQ, τεστ καταγραφής προσωπικότητας,
έκαναν τεστ συγχρονισμού ματιών-χεριών.
Θυμάμαι ανθρώπους να έρχονται στο σπίτι να κάνουν τέστ,
τετράγωνια σχήματα και στρογγυλές τρύπες, και ψυχομετρικά τεστ.
"Τι σημαίνει αυτό για σένα;" τέτοια πράγματα.
Ο Έντυ μου είπε ότι όταν ήταν νεώτερος,
θυμάται ανθρώπους να τον παρακολουθούν και να κρατούν σημειώσεις,
και να τον ρωτούν διάφορες ερωτήσεις
και να ενοχλείτε από τις ερωτήσεις αυτές.
Και θυμάται ότι τον βιντεοσκοπούσαν.
Θυμάμαι την βιντεοσκόπηση περισσότερο από όλα τα άλλα.
Θυμάμαι ότι βιντεοσκοπούσαν σε super 8 mm φιλμ
όταν είμουν στην κούνια ή στην τσουλήθρα.
Κάθε φορά που έρχονταν βιντεοσκοπούσαν.
Κάνοντας ποδήλατο, πετώντας μια μπάλα,
και ήθελαν να δουν πόσες φορές μπορούσα,
ξέρετε, να κάνω με το pogo stick, roller-skating,
να πετάω το φρίσμπι, να ρίχνω με το τόξο,
ξέρετε, είχαν την προσοχή μου.
Ήταν μια παράσταση.
Αυτά που έκαναν γίνονταν πιο πολύπλοκα όσο μεγάλωνα.
Είχα παραξενεφθεί για αυτό, δεν καταλάβαινα πραγματικά
γιατί έπρεπε να έρχονται τόσο συχνά,
γιατί με ρώταγαν όλες αυτές τις ερωτήσεις.
Περίπου στην ηλίκία των 9 ή 10
άρχισα να μην αισθάνομαι άνετα με όλο αυτό,
και έλεγα, "Μαμά πρέπει να το κάνω αυτό;"
"Πρέπει ακόμα να το κάνω αυτό;"
Όταν οι γονείς μας μας υιοθέτησαν
τους είχαν πει ότι θα μας παρακολουθούσαν
ως μέρος μια συνηθισμένης έρευνας
για την ανάπτυξη των υιοθετημένων παιδιών,
Δεν είχαν ιδέα ότι είμασταν χωρισμένοι.
Το πρακτορείο είχε πει ότι τα παιδιά που γεννήθηκαν αυτήν την περίοδο
θα λάμβαναν όλα μέρος σε μια συνηθισμένη έρευνα για υιοθετημένα παιδιά.
Και από όσο ξέραμε, αυτό ήταν όλο.
Ότι αυτό ήταν μια νέα κατάσταση και θα παρακολουθούσαν
όλα τα παιδιά και εκείνο τον καιρό το αποδεχθήκαμε.
Μιλάμε για μια ομάδα ανθρώπων
οι οποίοι πήγαιναν και κρατούσαν ένα μωρό
και έκαναν ψυχολογικές δοκιμασίες σε ένα έξι μηνών μωρό,
και μετά πήγαιναν σε ένα άλλο σπίτι για να δουν τον αδελφό του,
και το έκαναν αυτό για χρόνια
με πλήρη επίγνωση
ότι είμασταν σε μια ακτίνα 160 χιλιομέτρων.
Και τα ποία δεν γνώριζαν ο ένας την ύπαρξη του άλλου.
Είναι απλά ανήθικο.
Ποιος θα πίστευε ότι κάποιος θα ήταν τόσο σατανικός
ώστε να σκεφτεί να κάνει κάτι τέτοιο;
Στην πορεία της έρευνάς μου,
έμαθα ότι ο άνθρωπος που είχε την ευθύνη της έρευνας
ήταν ο Δόκτωρ Πήτερ Νιουμπάουερ,
ένας πολύ διακεκριμένος ψυχίατρος της Νέας Υόρκης,
διευθυντής των αρχείων του Φρόυντ.
Ήταν ένας Αυστριακός πρόσφυγας από το ολοκαύτωμα
ο οποίος άνοιξε ένα μαγαζί στη Νέα Υόρκη και έγινε, ξέρετε,
ένας από τους μεγάλους της ψυχιατρικής στην Αμερική.
Από ότι έμαθα οι άνθρωποι στο πρακτορείο Louise Wise
χώριζαν πανομοιότυπα αδέλφια
και μετά μια ομάδα επιστημόνων καθοδηγούμενη από τον Νιουμπάουερ
τους παρακολουθούσε.
Αλλά δεν ήταν μόνο τα τρίδυμα.
Υπήρχαν και άλλοι.
Μετά την δημοσίευση του άρθρου μου
άλλο ένα ζευγάρι διδύμων ανακάλυψαν ο ένας τον άλλο.
Και βρίσκονται μαζί μας.
Σας ευχαριστώ που ήρθατε στο σόου σήμερα.
- Ευχαρίστησίς μας. - Η Paula και η Elyse.
Αυτή η ιστορία είναι απίστευτη. Είναι σωστός ο χαρακτηρισμός;
Είναι αστείο. Δηλαδή, λέμε ότι αν δεν είχε συμβεί σε μας
- δεν θα το πιστεύαμε. - Αυτή είναι μια ταινία του Disney.
Είναι λίγο πιο σκοτεινή από μια ταινία του Disney.
Είμουν στο σπίτι στο διαμέρισμά μου στο Μπρούκλιν
με την δίχρονη κόρη μου,
και χτυπάει το τηλέφωνο και το απαντώ
και ήταν το πρακτορείο υιοθεσιών.
Έχουμε κάποια νέα για σας, έχετε μια δίδυμη αδελφή.
Και σας ψάχνει!
Είσασταν και οι δύο συντάκτες της σχολικής εφημερίδας,
και οι δύο πήγατε σε σχολή κινηματογραφίας.
Λοιπόν, είναι αστείο γιατί δεν ξέρω αν το προσέξατε...
Οι ιδιαιτερότητές μας είναι κληρονομικές.
Ήλθα σε επαφή με το πρακτορείο υιοθεσιών
και τους ρώτησα, "Λοιπόν, γιατί μας χωρίσατε;"
Αυτή είναι η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου δολαρίων σε αυτήν την ιστορία.
και απάντησαν, "Για μια έρευνα για δίδυμα αδέλφια."
Νιώσαμε ότι οι ζωές μας είχαν ενορχηστρωθεί
από αυτούς τους επιστημονικούς ερευνητές
που έβαλαν της επιστημονικές τους ανάγκες,
τις ερευνητικές τους ανάγκες ή επιθυμίες, το επαγγελματικό τους συμφέρον
πάνω από τις δικές μας ανάγκες και το δικό μας συμφέρον
και των άλλων διδύμων και τριδύμων που χωρίστηκαν.
Κανένας δεν είναι σίγουρος για το πόσα δίδυμα
είχαν πάρει μέρος σε αυτήν την έρευνα.
Έχω ακούσει για έξι με οκτώ, αλλά πραγματικά δεν γνωρίζουμε.
Όταν έχεις μια τέτοια έρευνα,
φυσιολογικά δημοσιεύεις τα αποτελέσματα
και δείχνεις πόσο μεγάλο είναι το δείγμα
και όλα αυτού του είδους τα στοιχεία.
Αλλά αυτή η έρευνα δεν δημοσιεύθηκε ποτέ,
Το οποίο το κάνει όλο αυτό ακόμα πιο αξιοπερίεργο.
Είχαμε ένα δικηγόρο
ο οποίος προσπάθησε να μας βρει κάποια στοιχεία της έρευνας.
Λάβαμε κάποιες λίγες πληροφορίες.
Ήταν πολύ "λιτά", τεχνικά δεδομένα,
τα οποία τελικά δεν μας έκαναν σοφότερους
για τους λόγους για τους οποίους έγινε αυτή η έρευνα. Ήταν σκουπίδια.
Δεν γνωρίζω ποιο ήταν το συμπέρασμα της έρευνας,
ή αν υπήρξε ποτέ μιας και δεν είδα ποτέ κάτι τέτοιο.
Προσπάθησαν να αποκρύψουν το τί έκαναν
από τους ανθρώπους στους οποίους το έκαναν.
Γιατί;
Ποιος ήταν ο σκοπός;
Η έρευνα δεν δημοσιεύθηκε ποτέ. Γιατί;
Το όνομά μου είναι Νατάσα Γιοσέφοβιτς...
και είμουν ερευνητική βοηθός του Πήτερ Νιουμπάουερ.
Ελάτε μέσα. Θέλετε ένα καφεδάκι;
Αυτοί είναι μερικοί από τους φίλους μου.
Η Μισέλ Ομπάμα και εγώ. Είναι πολύ ψηλή.
Είμαι σαν μια μικρή γαρίδα δίπλα της,
Της έρχομαι μέχρι εδώ.
Αυτός είναι ο Ομπάμα πριν τρία χρόνια,
και εδώ κρατάει το τελευταίο μου βιβλίο.
Πρέπει να σας το πώ. Του είπα "Μπαράκ, σε αγαπάω."
Μου είπε, "Και εγώ σε αγάπαω", και μου έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο.
Ναι. Αυτός είναι ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ και ο Αλ Γκορ.
Και αυτός έιναι ο Έρολ Φλυν και εγώ όταν είμουν 18 χρονών.
Πίστευα ότι ήταν άπαιχτος.
Πικάσο.
Πότε θα μιλήσουμε για την έρευνα των διδύμων;
Πρέπει να ξέρετε ότι δεν είμουν μέλος της ομάδας,
Είμουν περιφερειακή συνεργάτης. Είμαι εξ ακοής μάρτυρας.
Την πρώτη φορά που άκουσα για την έρευνα των διδύμων,
ήταν απλός ένα όνειρο στο κεφάλι του Πήτερ.
Πως ήταν!
Σέξυ, όμορφος, ενδιαφέρον.
Το παρελθόν του ήταν πολύ Φροϋδικό.
Η Άννα Φρόυντ, η κόρη του Φρόυντ,
ερχόταν συχνά για να τον επισκευτεί.
Ήταν πολύ συγκεντρωμένος στο σχέδιό του να κάνει την διαφορά
στις ζωές των παιδιών.
Ο Πήτερ άρχισε να σκέφτεται, ότι θα ήταν ενδιαφέρον
να κάνει μια έρευνα για μητέρες
που ήθελαν να δώσουν τα παιδιά τους.
Τα οποία ήταν πανομοιότυπα δίδυμα
και τα οποία θα μπορούσαν να χωριστούν κατά την γέννησή τους.
Εάν μπορούσαμε να τα βάλουμε σε δύο εντελώς διαφορετικά περιβάλλοντα,
θα απαντούσαμε το δίλημμα,
φύση ή ανατροφή, μια για πάντα.
Τώρα θα σκεφτείτε, "ξέρεις αυτό είναι απαίσιο,
"πως μπορέσατε και το κάνατε αυτό;"
Πρέπει να βάλετε τον εαυτό σας πίσω στα τέλη του 50 και του 60.
Αυτό δεν θεωρείτο κάτι κακό.
Κανένας δεν είπε, "Το να χωρίζεις τα παιδιά είναι τόσο απαίσιο."
Αυτό δεν περνούσε από το μυαλό κανενός.
Εκείνη ήταν μια πολύ συναρπαστική εποχή.
Η Ψυχολογία μόλις ξεκινούσε να είναι της μόδας
για την οποία μίλαγαν όλοι.
Όλα αυτά έγιναν στα πλαίσια της έρευνας. Μια ευκαιρία.
Μια από τις πιο μεγάλες ερωτήσεις της επιστήμης που τέθηκαν ποτέ
είναι "Πότε γινόμαστε οι άνθρωποι που είμαστε,"
"Πόσο περισσότερο η φύση σε σχέση με την ανατροφή"
"μας διαμορφώνει στους ανθρώπους μου γινόμαστε;"
Δεν έκανα εγώ την έρευνα.
Αλλά άκουγα γι'αυτή αφού είμουν στο γραφείο.
Αυτό που ανακάλυψαν, ήταν απίστευτο.
"Οι ζωές μας είναι παράλληλες σε εκπληκτικό βαθμό."
"Είναι, είναι παράλογο."
"Είμαστε ίδιοι,"
"μόλις αρχίσαμε να συζητάμε για τις προσωπικότητές μας."
"Οι προσωπικότητες είναι οι ίδιες, οι χειρονομίες μας είναι οι ίδιες."
"Μιλάμε πάντα ταυτόχρονα."
"Μεγαλώσατε σε διαφορετικά σπίτια;"
"Αλήθεια."
Δεν πιστεύαμε ότι η κληρονομικότητα παίζει τον μεγαλύτερο ρόλο
από ότι νομίζαμε ότι θα έπαιζε.
"Θα ξεκινήσω μια πρόταση και αυτός θα την τελειώσει."
"Είμαστε σαν Κινέζικο φαγητό."
"Είσασταν όλοι παλαιστές κάποια στιγμή;"
"Ναι."
- Όλοι καπνίζατε; - Ναι.
"Καπνίζατε όλοι την ίδια μάρκα;"
"Ναι."
- Σας αρέσουν τα ίδια χρώματα; - Ναι.
"Οι προτιμήσεις σας στις γυναίκες είναι παρόμοιες;"
"Ναι. Αναμβίβολα."
Περάσαμε σε συμπεριφορές
οι οποίες είναι εντελώς ασυναίσθητες.
"Είσασταν και οι δύο συντάκτες στην σχολική εφημερίδα,"
"και οι δύο πήγατε σε σχολή κινηματογραφίας."
Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε..."
Οι ιδιαιτερότητες μας είναι κληρονομικές."
Είναι ενοχλητικό, δεν μας αρέσει αυτό.
Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν, λένε, "Έχω ελεύθερη βούληση."
Θα προτιμούσαμε να έχουμε κάποια επιρροή στις ζωές μας.
"Δεν θα προτιμούσατε να το ξέρετε αυτό;"
Το ότι έχεις κάποιον έλεγχο πάνω σε αυτό
και έτσι μαθαίνεις ότι, δεν έχει σημασία τι κάνεις.
Έτσι πιστεύω ότι είναι ανησυχητικό για τους ανθρώπους
να ανακαλύπτουν πόσο λίγη επιρροή έχουν,
πόσο λίγο έλεγχο έχουν.
Δεν μας αρέσει αυτό, το πολεμάμε αυτό.
Εάν τα συμπεράσματα της έρευνας ήταν τόσο σοκαριστικά
και ανατριχιαστικά,
γιατί δεν δημοσιεύσατε την έρευνά σας;
Υπάρχουν πολλά που δεν γνωρίζουμε.
Υπάρχουν ανέκδοτα τα οποία είναι πολύ προβοκατόρικα,
αλλά δεν γνωρίζουμε, δεν έχουμε τα δεδομένα.
Δεν γνωρίζω τι έγινε με την έρευνα.
Μετακόμισα στην Ελβετία το 1965
και έχασα επαφή με ότι συνέβαινε.
Όλη αυτή η έρευνα πρέπει να γίνει γνωστή.
Αυτή η έρευνα ήταν η πρώτη, και η τελευταία.
Δεν θα ξαναγίνει ποτέ, δεν θα ξαναεπαναληφθεί.
Είναι τεράστια, είναι μια τεράστια έρευνα.
Στα πλαίσια των κινήτρων που χρησιμοποίησαν
για να δικαιολογήσουν αυτό που έκαναν,
Δεν με ενδιαφέρει γιατί, εγώ....
Δεν υπάρχει δικαιολογία για ότι έκαναν.
Το γνωρίζεται αυτό;
Ερχόμενη από το Ολοκαύτωμα,
η οικογένειά μας είχε μάθει
ότι όταν παίζεις με τους ανθρώπους...
κάτι κάνεις πολύ λάθος.
Και πραγματικά πιστεύω ότι λόγω αυτής της έρευνας,
αυτά τα τρία παιδιά δεν είχαν καλό επίλογο.
"Ποιες ήταν μερικές από τις ομοιότητες"
"που ανακαλύψατε ότι έχετε όπως μεγαλώνατε"
"στα αντίστοιχα σπίτα;"
"Όλοι καπνίζαμε την ίδια μάρκα όταν συναντηθήκαμε,"
"όλοι παλεύαμε στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο,
σε όλους μας άρεσε το ίδιο φαγητό, ε...
"οι προτιμήσεις μας στις γυναίκες ήταν παρόμοιες."
"Ποια ήταν μερικά από τα πιο περίεργα πράγματα"
"τα οποία μάθατε ότι είχατε κοινά;"
"Υπήρξαν άλλες απροσδόκητες ανακαλύψεις;"
"Λοιπόν, μερικές φορές όταν σκέφτεσαι"
"έχεις μια μοναδική σκέψη ή ιδέα"
"και πηγαίνεις να την μοιραστείς νε κάποιον"
και σου λένε, "Ο αδελφός σου μου το είπε μόλις τώρα."
- Είναι λίγο ενοχλητικό. - Είναι αστείο.
"Είναι λίγο ακνευριστικό, είναι λίγο σπαστικό."
Το να δουλεύω μαζί με τα αδέλφια μου
έκανε κακό στην σχέση μας.
Υπήρχε αντικρουόμενη εργασιακή ηθική,
και ο πατέρας μου πέθανε.
Πραγματικά μας στήριξε όλους σαν ομάδα.
και κρατούσε την ειρήνη μεταξύ μας κατά κάποιο τρόπο,
Ξεκίνησαν να μαλώνουν όπως τα παιδιά κάνουν συνήθως.
Και δεν είχαν αυτήν την ευκαιρία,
αυτό το δώρο του να μπορείς να είσαι αδελφός για 18 χρόνια.
Όταν ζεις σε μια οικογένεια με παιδιά
μαθαίνεις να προσαρμόζεσαι ανάλογα με τους άλλους.
Εάν δεν μου αρέσει το πως κάνεις κάτι μπορεί να θυμώσω,
ή μπορώ να μάθω να συμβιβάζομαι.
Όμως γνωρίστηκαν σαν ενήλικοι.
Και δεν έμαθαν ποτέ πως να ζουν όλοι μαζί.
Όσο πέρναγε ο καιρός, τα πράγματα έγιναν πιο πολύπλοκα,
και όσο τα πράγματα γίνονται πιο πολύπλοκα,
τελικά κατέληξα να φύγω.
Όταν ο Μπόμπι έφυγε από την επιχείριση
ο Έντυ και εγώ νιώσαμε σαν να μας πρόδωσαν.
Ο Μπόμπι ένοιωθε ότι τον έδιωχναν.
Σε κάθε περίπτωση, αυτό έκανε τεράστια ζημιά στην σχέση τους.
Πιστεύω ότι αυτό κόστισε τρομερά στον Έντυ.
περισσότερο από όσο κόστισε στον Ντέιβιντ και στον Μπόμπι.
Ο Έντυ ήταν πάντα αυτός
που ήθελε όλοι να ζουν σε αρμονία,
και ο Έντυ ήταν, ήταν πολύ ενοχλημένος με αυτό.
Κατά κάποιο τρόπο ήταν συντεντριμένος. Τον κατέτρωγε.
Τους αγαπούσε πολύ,
και ήθελε τους αδελφούς του να είναι μαζί.
Απλά δεν ήταν σίγουρος πως θα το αντιμετώπιζε όλο αυτό.
Απλά βλέπεις πολύ περισσότερα σκαμπανευάσματα στην συμπεριφορά,
απρόβλεπτες συμπεριφορές.
"Ο Έντυ αφήνει μούσι."
"Πιθηκομούρης, αυτό είμαι."
"Για όνομα, ξύπνησες το παιδί."
"Τζέιμι, ο μπαμπάς σου είναι χνουδωτός."
Απλά βλέπεις περισσότερα αφύσικα ψυχολογικά σκαμπανευάσματα.
Μπορεί να καλούσε ανθρώπους και... σε περίεργες ώρες το απόγευμα,
και μετά έλεγαν,
"Δεν έχω δει ή ακούσει τον Έντυ εδώ και δέκα χρόνια."
"Γιατί με παίρνει τηλέφωνο ξαφνικά"
"στις δύο η ώρα το πρωί;"
Ξέρετε, αυτά είναι, αυτά είναι σημάδια.
Αυτό ήταν απλά... Αυτό ήταν περισσότερο
από κάποιον που απλά ήθελε ψυχολογική υποστήριξη.
Αυτό ήταν κάτι, πραγματικά, κάτι πολύ πολύ σοβαρό.
Μπορούσε να είναι απίστευτα αξιαγάπητος.
"Ναι;"
Αλλά στην πορεία υπήρχε πολύς θυμός.
Ε... απλά υπήρχε βαθύ, βαθύ σκοτάδι.
Μανιοκατάθλιψη
νομίζω ότι αυτό είπαν τελικά.
Εκ των υστέρων έβγαζε νόημα.
Δεν παντρέυτηκα
σκέφτομαι, καταλαβαίνετε,
"έχω έναν άντρα ο οποίος πάσχει από μανιοκατάθλιψη."
Οι άλλοι θα πουν, "Πως γίνεται να μην το ήξερες;", αλλά...
ήταν τόσο μοναδικός και τόσο υπέροχος και ιδιαίτερος,
που απλά... αυτός ήταν ο Έντυ.
Με συμβούλεψαν ότι χρειαζόταν να μπει σε... σε ίδρυμα.
Νιώθω απαίσια που τον έκανα να περάσει αυτήν την τραυματική εμπειρία
του να μπει σε μια ψυχιατρική κλινική
γιατί και εγώ είμουν σε ψυχιατρική κλινική και ξέρω πόσο δύσκολο είναι.
Όταν είμουν παιδί, πέρασα τα δέκατα έκτα μου γεννέθλια σε ψυχιατρική κλινική.
Είμασταν όλα διαταραγμένα παιδιά.
Είμασταν όλοι υπό ψυχιατρική παρακολούθηση όταν είμασταν έφηβοι.
Όλοι είχαμε πολύ δύσκολα
και δυσλειτουργικά εφηβικά χρόνια.
Μπορούμε να ρωτήσουμε για προσωπικά;
Ένας από σας ενεπλάκη σε έναν φόνο,
είναι σωστό αυτό;
Από εσάς εξαρτάται παιδιά.
Όχι. Όχι.
Το περιοδικό People...
Ο ένας είχε κατηγορηθεί για εμπλοκή σε έναν φόνο.
Και είμουν εγώ,
ο οποίος δεν συνάντησα ποτέ αυτόν τον άνθρωπο που σκοτώθηκε,
ποτέ δεν είμουν παρόν ή οτιδήποτε τέτοιο.
Ήταν η πίεση του περίγυρου.
Φίλοι με πίεζαν για να τους καλύψω,
να πω μια ιστορία για αυτούς στην αστυνομία
και έτσι μπλέχτηκα σε αυτήν την ιστορία.
Δεν έκανα κακό σε κανέναν σε όλη τη ζωή μου.
Το γνωρίζουμε, το νιώθουμε.
Το νιώθουμε.
Πολλοί άνθρωποι σε αυτήν την έρευνα είχαν δυσλειτουργικη παιδικά χρόνια
και κάποια ψυχολογικά προβλήματα
και αυτό δημιουργεί ερωτηματικά, ξέρετε.
Εάν είσαι ένα άτομο το οποίο έχει αφιερώσει την ζωή του,
όπως έχει κάνει ο Δρ. Νιουμπάουερ στην μελέτη ψυχικών νοσημάτων,
τότε είναι αυτός ένας παράγοντας τον οποίον τον διερευνάς;
"Η ιστορία είναι απίστευτη. Αυτή είναι μια ταινία του Disney."
"Είναι λίγο πιο σκοτεινή από ταινία του Disney."
Όταν πρωτοσυναντηθήκαμε, ανακαλύψαμε ότι είχαμε όλες αυτές τις ομοιότητες,
είχαμε παρόμοιες ιδιαιτερότητες,
και οι δύο είχαμε σπουδάσει κινηματογραφία.
Και τότε ανακαλύψαμε επίσης
ότι και οι δύο είχαμε πάθει κατάθλιψη.
Λοιπόν, αυτό είναι το γράμμα
το οποίο έλαβα από το Louise Wise Services.
"Γεννηθήκατε στις 12:51 μμ στις 9 Οκτωβρίου του 1968,
"από μια 29χρονη Εβραία ανύπαντρη μητέρα.
"Ήταν πολύ εφυής με μεγάλο IQ."
"Μπήκε στο κολλέγιο με υποτροφία"
"αλλά συναισθηματικά προβλήματα διέκοψαν την παρακολούθησή της",
"Είχε ιστορικό εθελούσιων εισαγωγών σε νοσοκομεία"
"για τα συναισθηματικά της προβλήματα."
"Παρόλο που δεν κατάφερα να βρω"
"τα πρωτότυπα ιατρικά αρχεία, έμαθα από άλλες πηγές"
"ότι η μητέρα σου διαγνώσθηκε με σχιζοφρένεια."
Ήταν ιδιαίτερα ενοχλητικό να διαβάζω ότι η βιολογική μου μητέρα
μπαινόβγαινε από τα ιδρύματα.
Άρχισα να βρίσκω περισσότερα
για τα άλλα δίδυμα, και τρίδυμα της έρευνας,
και από ότι φαίνεται όχι μόνο αρκετά από αυτά
υπέφεραν από ψυχικά νοσήματα
Αλλά και οι βιολογικοί τους γονείς είχαν ψυχικά νοσήματα.
Και δεν το είπαν ποτέ στις ανάδοχες οικογένειες.
Πόσο πιθανό είναι
η μητέρα σου να έχει ψυχικό νόσο;
Ε... Δεν νομίω ότι ήταν σοβαρά.
Νομίζω, ότι ήταν, ε...
Ίσως να είχε μερικά μικρά προβλήματα, ε...
Μπορεί να είχε μερικά, λίγο σοβαρότερα από μικρά προβλήματα.
Εκεί που οι επιστήμονες σκοπίμως διάλεγαν τα παιδιά
των οποίων οι βιολογικοί γονείς είχαν κάποιο ψυχικό νόσημα,
και τα έδιναν σε διαφορετικά σπίτια
για να δουν, είναι το ψυχικό νόσημα κληρονομικό;
Ο Έντυ ήταν στο νοσοκομείο
για τρεις εβδομάδες νομίζω.
Και μετά γύρισε πίσω να δουλέψει στο εστιατόριο.
Δεν είμουν εκεί. Ο Ντέιβιντ ήταν μαζί του συνέχεια.
Νομίζω ότι μπορεί να σου δώσει περισσότερες λεπτομέρειες γι' αυτό.
Συντόνιζα την κουζίνα.
Ο Έντυ δεν ήταν εκεί. Συντόνιζα την κουζίνα,
εκείνος συντόνιζε την βιτρίνα.
Έτσι δουλεύαμε.
Και δεν ήξερα πού ήταν, και ζούσε στην απέναντι πλευρά του δρόμου.
Έτσι, ο Ντέιβιντ μου τηλεφώνησε από το εστιατόριο
και μου ζήτησε να κοιτάξω από το παράθυρο
για να δω αν το αυτοκίνητο του Έντυ ήταν στο δρομάκι,
γιατί αν ήταν στο δρομάκι,
ξέραμε ότι ήταν στο σπίτι.
Έτσι, το αυτοκίνητο ήταν στο δρομάκι,
και είπα στον Ντέιβιντ, ε...
"Θες να πάω εκεί πέρα;"
Και ο Ντέιβιντ είπε, "Ναι."
Και μου τηλεφώνησε πίσω λίγα λεπτά αργότερα
και η φωνή της έτρεμε.
Μου είπε, "Πρέπει να έρθεις στο σπίτι."
Και της είπα, "Γιατί;"
Και μου είπε, "Σε παρακαλώ, πρέπει να έρθεις στο σπίτι."
Ε...
Και γω, ε... Σταμάτησα μέναμε σε αντικριστά σπίτια.
Σταμάτησα στην άκρη, περίπου,... ήταν γεμάτο περιπολικά εκεί
και εγώ σταμάτησα σχεδόν... ξέρετε,
μπλοκάροντας τον μισό δρόμο, άφησα την πόρτα ανοιχτή
και άρχισα να τρέχω προς το σπίτι
και οι αστυνομικοί με άρπαξαν και δεν με άφηναν να μπω μέσα.
Έιπαν, "Δεν θες, δεν θες να το δεις αυτό."
"Δεν πρέπει να το δεις αυτό, δεν θέλεις να το δεις αυτό."
"Δεν θες, δεν θες να το δεις αυτό."
Και τότε κατάλαβα ότι δεν υπήρχε πια.
Είπα στον Μπόμπι, "Πρέπει να σου μιλήσω."
Και ήταν, σαν να ήξερε ήδη.
Κάπως το ήξερε, πριν ακόμα οι λέξεις βγουν από το στόμα μου.
Ο Έντυ αυτοκτόνησε.
Ο Έντυ αυτοπυροβολήθηκε.
Πήρε την ίδια του τη ζωή.
Δεν θυμάμαι πιος μας το είπε. Απλά θυμάμαι το σκοτάδι.
Τον θάψαμε την Ημέρα του Πατέρα, είπα τον αποχαιρετιστήριο λόγο,
και δεν θυμάμαι όλα όσα είπα,
αλλά θυμάμαι να λέω ότι ο αδελφός μου ο Έντυ
μπορούσε να φωτίσει ένα δωμάτι με το χαμόγελό του.
Γιατί Έντυ; Γιατί Έντυ; Γιατί όχι εγώ;
Αναρωτήθηκα εκατό φορές.
Καλύτερα να είμουν εγώ και όχι ο Έντυ.
Δεν, δεν ξέρω γιατί ο Έντυ και όχι εγώ.
Ίσως απλά γιατί...
Δεν ξέρω, απλά δεν ξέρω.
Δεν, δεν μπορώ να βρω απάντηση σε αυτό.
Σε ευχαριστώ Μπόμπι.
Παρακαλώ.
Θα ήθελα να μάθω την αλήθεια για το πείραμα.
Αυτό που κατάλαβα είναι ότι, μέσα σε αυτήν την μικρή ομάδα διδύμων
οι οποίοι διαχωρίστηκαν και μελετήθηκαν,
υπήρξαν περισσότερες από μια αυτοκτονίες.
Είναι σχεδόν αδύνατο να είναι απλά σύμπτωση.
Δεδομένου του ψυχικού νοσήματος του Έντυ...
ποιος ξέρει τι υπάρχει μέσα στο DNA τους.
Εάν έχουν οποιοδήποτε αποδεικτικό
ότι με κάποιο τρόπο μπορούν να προβλέψουν οτιδήποτε για το μέλλον
το οποίο θα πρέπει να το ξέρωμ θέλω να το ξέρω.
Υπάρχουν τόσα πολλά ακόμα τα οποία δεν γνωρίζουμε.
Έχω περισσότερες ερωτήσεις από ότι απαντήσεις.
Ένα από τα χαρακτηριστικά του να είσαι δημοσιογράφος
είναι το ότι δεν γνωρίζεις τι πρόκειται να ανακαλύψεις στην πορεία.
Μερικές φορές γνωρίζεις τι δεν ανακάλυψες
το οποίο είναι απογοητευτικό όπως συνέβη σε αυτήν την ιστορία.
Λοιπόν, δεν έφτασα μέχρι το τέλος
γιατί ποτέ δεν κατάφερα να δω την έρευνα.
Όπως και κανένας άλλος, ξέρετε.
Αυτό θα ήταν το τέλος.
Αλλά γι' αυτό είναι αυτό τόσο προκλητικό.
Αυτή είναι η έρευνα την οποία κράτησα
από τότε που έγραφα για τους δίδυμους.
Έχει περάσει αρκετός καιρός που κοίταξα αυτό το κουτί.
Αυτό είναι ενδιαφέρον.
Μικρές κασσέτες.
Κατάφερα να μιλήσω στον Δρ. Νιουμπάουερ, πριν πεθάνει.
Ήταν επιφυλακτικός,
δεν είχε ποτέ μιλήσει γι'αυτό από όσο ξέρω.
Εντάξει, ας δούμε τι έχει να πει.
"Οκ, το ενεργοποίησα τώρα."
"Πως ξεκίνησε αυτή η έρευνα;"
"Θα σου πω",
"Θα προτιμούσαν να μην μιλήσω για αυτό."
"Αλήθεια; Γιατί;"
"Μέχρι να το δημοσιεύσουμε."
"Πότε σκοπεύεται να το δημοσιεύσετε;"
"Λοιπόν, ίσως, να το δημοσιεύσουμε"
"σε ένα χρόνο, ενάμιση χρόνο από τώρα."
Προσπαθούσε σίγουρα να υπεκφύγει,
κάτι προσπαθούσε να προστατεύσει.
"Λοιπόν, πείτε μου λίγα πράγματα για το αντικείμενο της έρευνας"
"και πόσοι άνθρωποι έχουν εμπλακεί σε αυτήν;"
"Η έρευνα βασίστηκε σε ένα μικρό μόνο αριθμό"
από πανομοιότυπα δίδυμα, χωρισμένα στην γέννα,
"για πολλούς, πολλούς λόγους."
"Δεν θέλω να μιλήσω για αυτό τώρα."
"Έπρεπε να την σταματήσουμε γιατί γινόταν πολύ ακριβή."
"Ποιος σας υποστήριζε κατά κύριο λόγο;"
"Κάποια ιδιωτικά οικογενειακά ιδρύματα."
"Πήραμε κάποια χρήματα από την Washington."
'OK.'
Ιδιωτικές φιλανθρωπίες και η Washington, τι σημαίνει αυτό;
Και δεν γνωρίζω από που είχαν χρηματοδότηση.
"Οκ, σας ευχαριστώ και πάλι για τον χρόνο σας."
"Γεια!"
Πιστεύω ότι υπάρχει μεγάλη ευαισθητοποίηση
για αυτήν την ιστορία.
Υπάρχουν πολλοί ισχυροί άνθρωποι
που θα ήθελαν αυτή η ιστορία να μην ακουστεί.
Τι έγινε με την έρευνα
από όσο εσείς γνωρίζεται;
Πριν πεθάνει ο Νιουμπάουερ το 2008,
άφησε όλο το υλικό της έρευνας
σε ένα αρχείο του πανεπιστημίου του Γιέηλ.
Ο Νιουμπάουερ το σφράγισε για δεκαετίες και δεκαετίες.
Οπότε από όσο ξέρω κανένας δεν μπόρεσε να το δει.
Ε... Τι έχουμε εδώ;
Wow.
Αυτό είναι το website του Πανεπιστημίου του Γιέηλ, και αυτό φαίνεται να είναι
ο οδηγός για τις εγγραφές της έρευνας για τις υιοθεσίες
του Κέντρου Ανάπτυξης Παιδιού.
66 κουτιά γεμάτα με πληροφορίες:
διαγράμματα, βίντεο και κασσέτες, και τα ευρήματα της έρευνας.
Επισκέψεις στο σπίτι, αυτό είναι μεγάλο.
Λέει ότι οι ημερομηνίες της έρευνας ήταν από το 1960 εώς το 1980.
Υποθέτω ότι η επανένωση μας, κατά κάποιο τρόπο έκλεισε την έρευνα.
"Πληροφορίες για την πρόσβαση."
"Η πρόσβαση στα στοιχεία είναι περιορισμένη μέχρι το 2066."
Είναι σφραγισμένη!
Έτσι έκαναν όλα αυτά που έκαναν
και να καταχωνιάσουν όλη αυτή τη λίστα
κάπου σε μια σκονισμένη βιβλιοθήκη, όπου κανείς δεν μπορεί να την ακουμπήσει.
"Ερευνητές που επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν αυτά τα στοιχεία"
"πριν από την ημερομηνία αυτή θα πρέπει"
"να διαθέτουν έγγραφη άδεια από το Εβραϊκό συμβούλιο"
"και της Υπηρεσίας Οικογένεια και Παιδιά."
Το Εβραϊκό Συμβούλιο ήταν ο μητρικός οργανισμός
της Υπηρεσίας Οικογένεια και Παιδιά την οποία οργάνωνε ο Πήτερ Νιουμπάουερ.
Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι
είναι ένας πάρα πολύ ισχυρός οργανισμός
με πολύ βαθιές πολιτικές διασυνδέσεις,
"Ευχαριστούμε που καλέσατε"
"τις Υπηρεσίες Οικογένειας και παιδιών του Εβραϊκού συμβουλίου."
"Γεια σας!"
Ναι, γεια. Το όνομά μου είναι Ντέιβιντ Κέλμαν, ε...
και προφανώς, είμουν ένα από τα αντικείμενα μιας έρευνας,
που έγινε από το Κέντρο Ανάπτυξης Παιδιού αρκετά χρόνια πριν,
και η οποία φυλάσσεται στο Πανεπιστήμιο του Γιέηλ.
- Ναι; - Και στο σάιτ του λέει
ότι χρειάζομαι άδεια από το συμβούλιο
έτσι ώστε να αποκτήσω πρόσβαση σε αυτά τα στοιχεία,
και κάπως το τηλεφωνικό κέντρο με πέρασε σε σας.
"Οκ. Ε..."
"Δεν γνωρίζω κάτι για όλα αυτά ή για το πότε έγινε αυτή η έρευνα,"
"αλλά μπορώ..."
Υπήρξαν αρκετοί δημοσιογράφοι
και από όσο ξέρω κάποια από τα δίδυμα
που συμμετείχαν στην έρευνα αυτή
οι οποίοι προσπάθησαν να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτό το υλικό.
Και από όσο ξέρω δεν κατάφεραν να δουν
τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας.
Υπάρχει κάποιος τρόπος να μιλήσω απευθείας με κάποιον
ο οποίος θα μπορούσε να μου παρέχει πρόσβαση,
μιας και είμουν ένα από τα αντικείμενα αυτής της έρευνας;
Αν υπάρχει κάποιος που θα έπρεπε να έχει πρόσβαση να δει αυτό το υλικό,
είναι οι άνθρωποι οι οποίο ήταν στην πράξη
το αντικείμενο της έρευνας.
Θα πρέπει να μάθουν τι προέκυψε.
"Εννοώ, δεν έχω ιδέα"
"σε ποιον θα έπρεπε να απευθυνθώ αυτή τη στιγμή."
"Θα πρέπει να το κοιτάξω αυτό."
Οκ, είσαι κατά κάποιο τρόπο η πρώτη γραμμή άμυνας.
"Υποθέτω πως ναι."
Οκ, θα σας στείλω ένα email. Θα βάλω στο Θέμα,
θα είναι, ε.... "Έρευνες Διδύμων".
"Τό 'πιασα!"
Το πρακτορείο Louise Wise Services έχει κλείσει εδώ και καιρό.
Ο Πήτερ Νιουμπάουερ πέθανε.
Και ακόμα δεν γνωρίζουμε ακριβώς
τι έψαχναν ή τι βρήκαν.
Είναι Κλινικός Ψυχολόγος
και ήμουν βοηθός ερευνητής στην έρευνα του Πήτερ Νιουμπάουερ.
Πιστεύω ότι είμαι το μόνο άτομο
που δούλεψε σε αυτήν την έρευνα
και που είναι διατεθημένος
να μιλήσει δημόσια
για το τι έγινε.
Είμουν 24 χρονών.
Αυτή ήταν ουσιαστικά η πρώτη μου δουλειά.
Ξέρετε, έπρεπε να είσαι προσεκτικός για να μην σου ξεφύγει τίποτα, ε...
"Θεέ μου, είσαι ίδιος με τον δίδυμο αδελφό σου."
Θα είχα απολυθεί εκείνη τη στιγμή, έτσι δεν είναι;
Ήταν λίγο δελεαστικό, ναι,
υπήρχε, υπήρχε ένας μικρός πειρασμός.
Να έλεγες, "Έι, γνωρίζω τον δίδυμο αδελφό σου."
"Είδα κάποιον πριν μια εβδομάδα ο οποίος ήταν ίδιος με σένα."
Η ερώτηση για το αν νιώθω ένοχος είναι ενδιαφέρουσα
γιατί ποτέ δεν ένιωσα ότι είμαι εγώ υπεύθυνος.
Εγώ ξεκίνησα, αφού όλο αυτό είχε σχεδιαστεί.
Όμως, συμμετείχα,
έτσι θα μπορούσες να πεις ότι ηθικά είμαι εκτεθημένος.
Εκ των υστέρων, πιστεύω ότι ήταν αναμφισβήτητα ανήθικο.
Έχω μερικές σημειώσεις εδώ. Οκ.
Οκ.
Αυτές είναι οι πρωτότυπες σημειώσεις μου,
αντίγραφα των ψυχολογικών που έκανα.
Και ποιος, ποιος συγκεκριμένα είναι μέσα σε αυτά τα αρχεία;
Λοιπόν, έχω τα τρίδυμα.
Εδώ είμαστε.
Δεν, δεν θα αναφέρω το όνομα, αλλά, ε...
"Είναι ένα θορυβώδες, ενεργητικό παιδί."
"Η ανάγκη του να επιβάλει την αυτονομία του"
"οδηγεί στην ανάγκη για επίδειξη"
"και η εφυία του και η δύναμή του,"
"πατώντας πάνω στους άλλους συμπεριλαμβανομένων και των γονιών του."
Ναι, αυτός εδώ ανυπομονεί να δείξει το καινούριο του ποδήλατο.
και όλο τον αθλητικό εξοπλισμό του ενώ τον βιντεοσκοπούσα.
Ήταν πολύ έντονος στο παιχνίδι του
και γινόταν αρκετά... σκληρός.
Αυτό το παιδί είχα κάποια προβλήματα.
Υπερ-επιθετικότητα.
Οκ, προφανώς,
οι γονείς του δεν γνώριζαν
τα προβλήματά του, ούτε μπορούσαν να το βοηθήσουν
να καταλάβει τις αδυναμίες του
και να βρουν καλύτερους τρόπους ελέγχου των ενεργειών του.
Δεν νομίζω ότι οι γονείς είχαν συνειδητοποιήσει
τις δυσκολίες που είχε αυτός ο νεαρός.
Ποια ήταν τα αποτελέσματα της έρευνας;
Δεν έχω ιδέα γιατί έφυγα από την έρευνα μετά από 10 μήνες
και τα αποτελέσματα δεν δημοσιεύθηκαν ποτέ
Το μόνο που έχω είναι ένα ιδιαίτερα μικρό κομμάτι.
Είναι ένα μυστήριο, μια τεράστια απώλεια.
Όλα αυτά τα σημαντικά επιστημονικά δεδομένα
έχουν θαφτεί μέσα σε αυτά τα αρχεία.
Έτσι, κάποιοι άνθρωποι υπέθεσαν
ότι ο σκοπός της έρευνας, ο απώτερος σκοπός,
ήταν η ψυχική υγεία.
Εγώ... δεν υπήρχε, δεν υπήρχε ποτέ αναφορά για ψυχική υγεία
των βιολογικών γονιών όταν είμουν στην έρευνα.
Δεν ενδιαφερόμασταν για την ψυχική υγεία,
δεν ήταν αυτό που μας ενδιέφερε.
Αυτό που ψάχναμε ήταν διαφορές στην διαπαιδαγώγηση.
Θέλαμε να καταλάβουμε τις παιδαγωγικές πρακτικές
και πως αυτές επηρέαζαν την ανάπτυξη.
Δηλαδή, αυτό που λέτε είναι ότι ενδιαφέρονταν περισσότερο
για την οικογενειακή δυναμική;
Αλλά δεν θα μπορούσαν να το γνωρίζουν αυτό. Δεν γνώριζαν
πως οι οικογένειες θα αλληλεπιδρούσαν
με αυτά τα νέο-υιοθετημένα παιδιά.
Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσαν να γνωρίζουν
για την οικογενειακή δυναμική
θα ήταν αν είχαν δώσει ήδη ένα παιδί σε αυτήν την οικογένεια.
"Άλλη μια απίστευτη σύμπτωση"
"σε αυτήν την ιστορία είναι ότι κάθε ένας από τα αδέλφια"
"μεγάλωσε σε οικογένειες με μια υιοθετημένη αδελφή,"
"όλα τα κορίτσια τώρα είναι 21 χρόνων."
Τα τρίδυμα, είχαν όλα μια μεγαλύτερη αδελφή.
Δώθηκαν σε οικογένειες
οι οποίες είχαν υιοθετήσει παλιότερα ένα άλλο παιδί
από το ίδιο πρακτορείο το Louise Wise.
Αυτό ήταν μέρος του σχεδίου.
Χαίρομαι που σε βλέπω.
Απλά θέλω να σας δείξω ένα απόσπασμα.
Είναι ο Λώρενς Πέρλμαν, ο οποίος ήταν Ερευνητής στην συγκεκριμένη έρευνα.
"Ποια ήταν τα αποτελέσματα της έρευνας;"
"Δεν έχω ιδέα γιατί τα αποτελέσματα δεν δημοσιεύθηκαν ποτέ
"Αυτό που ψάχναμε ήταν διαφορές στην διαπαιδαγώγηση."
"Θέλαμε να καταλάβουμε τις παιδαγωγικές πρακτικές"
"και πως αυτές επηρέαζαν την ανάπτυξη."
"Τα τρίδυμα δώθηκαν σε οικογένειες"
"οι οποίες είχαν υιοθετήσει παλιότερα ένα άλλο παιδί"
"από το ίδιο πρακτορείο το Louise Wise."
"Αυτό ήταν μέρος του σχεδίου."
Πως νιώθετε βλέποντας το αυτό;
Σαν πειραματόζωο.
Απλά, απλά το κάνει τόσο πολύ... είναι απλά τόσο...
Το κάνει απλά...
- Τόσο χειρότερους. - Ακόμα περισσότερο υποκριτές.
Δεν μελετούσαν απλά τα παιδιά,
αλλά μελετούσαν και τους γονείς.
Έτσι, ήξεραν το στυλ της ανατροφής του κάθε γονέα.
Άρα, αυτό δεν ήταν, καταλαβαίνετε...
Προφανώς απείχε κατά πολύ από το να είναι τυχαία επιλογή.
Ήξεραν ακριβώς ποιον επέλεξαν
για να του δώσουν για υιοθεσία καθέναν απο εμάς όταν κάλεσαν τους Γκάλαντς,
τους Κέλμανς και τους Σάφρανς.
Όσον αφορά το πως ανέθρεψαν τα παιδιά τους
οι τρεις οικογένειες
ήταν αρκετά διαφορετικά.
Ο πατέρας του Ντέιβιντ ξεχώριζε.
Δεν υπήρχε κανένας στον κόσμο σαν τον γιο του.
Ήταν τόσο περήφανος γι'αυτόν. Ότι κι αν έκανε ήταν υπέροχο.
Ο πατέρας του Μπόμπι ήταν πολυάσχολος μιας και ήταν γιατρός
και δεν είχε τον απαιτούμενο χρόνο για να είναι με τον Μπόμπι
όπως έκανε ο πατέρας του Ντέιβιντ,
αλλά του αφιέρωνε χρόνο όποτε ήταν δυνατόν.
Ο πιο παραδοσιακός ήταν ο πατέρας του Έντυ...
ο οποίος ήταν αρκετά αυστηρός. Ήταν το αφεντικό.
Έφτιαχνε τους κανόνες και ο Έντυ έπρεπε να τους ακολουθεί.
Η σχέση του Έντυ με τον πατέρα του..
δεν θα μπορούσε να ήταν καλή.
Και αυτό έχει σημασία.
Και γιατί λες ότι δεν θα μπορούσε να είναι καλή;
Γιατί διαφορετικά θα τον είχα γνωρίσει,
θα τον είχαμε δει,
Ο Έντυ θα μίλαγε για αυτόν.
Αυτή είναι η τελευταία φωτογραφία του Έντουαρντ που έχουμε.
Ήταν πολύ εξωστρεφής.
Έκανε όλα αυτά που οι νέοι συνηθίζουν να κάνουν.
Κατέστρεψε ένα αυτοκίνητο
και μερικά άλλα πράγματα, αλλά...
Που και που τον πειθαρχούσα.
Ο Έντυ και ο πατέρας του ήταν πολύ διαφορετικοί σαν άνθρωποι.
Ο Έντυ είχε περισσότερο καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα, δεν ήταν των σπορ.
Ο Έλιοτ είχε μια πολύ δυνατή στρατιωτική
προσέγγιση στην ζωή, πολύ παραδοσιακή.
Ήταν δάσκαλος, το πιο σημαντικό γι'αυτόν ήταν η συνέπεια.
Είμουν της αυστηρής πειθαρχίας,
και τα παιδιά μου δυστυχώς
έτσι με έβλεπαν.
Ο Έντυ έλεγε ότι πάντα ένιωθε δεν
δεν ταίριαζε με την οικογένειά του.
Πάντα ένιωθε σαν να μην βρισκόταν στο σωστό μέρος.
Είχες την εντύπωση
ότι ο Έντουαρντ ήταν δυστυχισμένος;
Δεν συζητούσε τα προβλήματά του με μένα.
Είμαστα μια μάλλον ήσυχη οικογένεια.
Δεν συζητούσαμε τα προβλήματά μας μεταξύ μας.
Προστατεύαμε ο ένας τον άλλο. Είμασταν μια ωραία οικογένεια.
Μερικοί άνθρωποι απλά δεν ταιριάζουν.
Δεν έφταιγε ο πατέρας του.
Ο Έλιοτ έκανε ότι πίστευε ότι ήταν καλύτερο σαν γονέας.
Απλά ήταν διαφορετικοί άνθρωποι.
Με πήρε τηλέφωνο ο... πιστεύω ότι ήταν ο Μπόμπι.
Και μου είπε να καθήσω
και του είπα ότι δεν χρειάζεται.
Και μου το είπε.
Και μετά στεκόμουν ακριβώς εκεί
και πήγα στην γυναίκα μου
και της είπα ότι ο Έντουαρντ αυτοκτόνησε.
Και στεκόμασταν εκεί για αρκετή ώρα, κλαίγοντας.
Και... αυτό ήταν.
Συχνά αναρωτιέμαι μήπως δεν του έμαθα κάτι...
λόγω του τρόπου που έφυγε.
Δεν ξέρω.
Ίσως να μην του είχα έμαθα κάτι,
πως να ζει την ζωή ή κάτι τέτοιο.
Αυτό με ενοχλεί περιστασιακά.
Γιατί οι ζωές των αγοριών δεν κατέλειξαν εντελώς διαφορετικές;
Δεν χρειάζεται να διαβάσω κανένα βιβλίο,
Δεν χρειάζεται να διαβάσω καμιά έρευνα.
Το έμαθα από πρώτο χέρι με αυτά τα τρία αγόρια.
Είναι η ανατροφή.
Αυτοί οι τρεις νεαροί
"κάθονται όλοι με την ίδια στάση."
Βρίκαμε πολλές ομοιότητες
επειδή αυτό έψαχνε ο κόσμος.
Καπνίζουν την ίδια μάρκα.
Λες, "Θεέ μου,
καπνίζουν Marlboro, αυτό είναι απίθανο."
Αυτό που δεν ψάχνεις είναι οι διαφορές τους.
"Δεν μπορώ να το ξεπεράσω, σας λέω."
"Όλοι είσασταν παλαιστές κάποια στιγμή;"
"Ναι."
Βρίκαμε τους τρόπους με τους οποίους μοιάζουμε
τους αναδείξαμε και θέλαμε να μοιάζουμε.
Ερωτευόμασταν μεταξύ μας.
Νομίζω ότι ήταν επιπολαιότητες.
Τους άρεσαν τα ίδια πράγματα και είχαν παρόμοια ενδιαφέροντα,
αλλά κατά βάθος ήταν διαφορετικοί.
Δεν ήταν μια μελέτη της βιολογίας που γίνεται πεπρωμένο.
Πλέον πιστέυω ότι τα γονίδια και το περιβάλλον
είναι σκληροί ανταγωνιστές.
Μπορείς να πεις ότι παρασυρόμαστε προς την κατεύθυνση
που τα γονίδια μας μας λένε να πάμε
αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι προκαθορισμένο
να γίνεις ένας άνθρωπος ή ένας άλλος.
Πιστεύω ότι είμαι ακόμα σήμερα εδώ
λόγω των αρχών που μου δώθηκαν από τους γονείς μου.
Πιστεύω ότι ξεκάθαρα έκανε την διαφορά
στα πλαίσια των μαχών
με όποιους δαίμονες κι αν μαχόμουνα.
Πιστεύω ότι η φύση και η ανατροφή μετράνε και οι δύο.
Αλλά πιστεύω ότι η ανατροφή μπορεί να υπερνικήσει σχεδόν τα πάντα.
N3krA
Ως αποτέλεσμα των γεγονότων που παρουσιάστηκαν
σε αυτήν την ταινία το Εβραϊκό Συμβούλιο της Υπηρεσίας Οικογένειας και Παιδιών παρέχουν
στον Ντέιβιντ και στον Ρόμπερτ τα στοιχεία της έρευνας που ζήτησαν.
Περισσότερες από 10.000 σελίδες έχουν αποδεσμευθεί
μετά την ολοκλήρωση της κινηματογράφησης.
Όμως τα στοιχεία δεν περιλαμβάνουν επίσημα συμπεράσματα, και έχουν αποκρυφεί πολλά
για να προστατευθεί η ταυτότητα των άλλων αντικειμένων της έρευνας.
Αφού η έρευνα δεν δημοσιεύτηκε ποτέ
απλά δεν γνωρίζουμε με σιγουριά
πόσες ανθρώπινες ζωές χωρίστηκαν με αυτόν τον τρόπο.
Μπορεί να υπάρχουν κι άλλα δίδυμα εξεί έξω
τα οποία δεν γνωρίζουν ότι είναι δίδυμα.
Υπάρχουν πιθανότατα τουλάχιστον 4 άτομα
τα οποία ήταν αντικείμενα αυτής της έρευνας
τα οποία δεν γνωρίζουν ότι έχουν ένα δίδυμο.
Εάν ήξεραν ότι εκεί έξω υπάρχουν ακόμα δίδυμοι
οι οποίοι χάνουν πράγματα από την ζωή τους, είναι να τα χάνεις.
Υπάρχουν δύο τρόποι για να το σκεφτείς αυτό.
Αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά πρέπει να γνωρίζουν ότι υπάρχει ένας δίδυμος,
ή, "Θεέ μου, αυτοί οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να ξέρουν"
"ότι χρησιμοποιήθηκαν με αυτόν τον τρόπο, ο οποίος θα τους έκανε έξω φρενών."
Ίσως αυτός είναι ο λόγος που η έρευνα δεν μπορεί να δημοσιευθεί ακόμα,
μέχρι να φύγουν.
Πραγματικά ανοίγει η πιθανότητα.
Οποιοσδήποτε μπορεί να στρίψει στην γωνία
και να ανακαλύψει ότι έχει έναν δίδυμο εκεί έξω.
************* T i O ************* @ subs4free.info