Na długo przed nastaniem światła istniała tylko ciemność.
Z tej ciemności zrodziły się Mroczne Elfy.
Tysiące lat temu najbardziej bezwzględny z nich, Malekith,
postanowił z powrotem wtrącić wszechświat w wieczny mrok.
A mógł tego dokonać, bowiem posiadł Eter.
Starożytne narzędzie totalnej zagłady.
Malekith.
Asgard atakuje.
Mężni rycerze Asgardu pod wodzą mego ojca, króla Bora,
wydali wojnę tym plugawym istotom.
Wezwij Przeklętego!
Doszło wtedy do koniunkcji Dziewięciu Krain.
Malekith chciał użyć Eteru, by unicestwić nasz wszechświat.
Ale Asgard wyrwał mu broń z ręki.
Mroczne Elfy zostały pokonane.
Bitwa była przegrana,
lecz Malekith poświęcił życie swych żołnierzy,
pragnąc za wszelką cenę zniszczyć armię Asgardu.
Ich śmierć pozwoli nam przetrwać.
Do końca wojny daleko.
Malekith został pokonany, a Eter zniszczony.
Tak przynajmniej sądziliśmy.
Mój panie, Eter.
Mamy go zniszczyć?
Pragnąłbym tego, lecz ma zbyt wielką moc.
Ukryj go dobrze.
Tak, by nikt nigdy go nie odnalazł.
>>> THOR : MROCZNY ŚWIAT <<<
Loki...
Witaj matko.
Jesteś ze mnie dumna?
Proszę, nie pogarszaj sprawy.
To może być gorzej?
Dość!
Chcę porozmawiać z więźniem.
Nie bardzo rozumiem, o co tyle krzyku.
Czy tak trudno pojąć ci ciężar swoich win?
Gdziekolwiek się zjawisz, siejesz zniszczenie, wojnę
i śmierć.
Przybyłem na Ziemię, by rządzić nią jako dobrotliwy bóg.
Taki jak ty.
Nie jesteśmy bogami. Rodzimy się, cierpimy, umieramy...
Żyjemy tak jak ludzie.
Tylko 5000 lat dłużej.
A wszystko dlatego, że Loki chce zasiąść na tronie.
Jako twój dziedzic.
Jako przybłęda, który miał szczeznąć jako dziecko
pośród skutych lodem skał.
Przygarnąłem cię wtedy.
Dzięki temu możesz mnie nienawidzić.
Chcesz mojej głowy, to zlituj się i ją zetnij.
Lubię z tobą gawędzić, ale...
Nie, nie lubię.
Żyjesz tylko dzięki Fridze, lecz nie zobaczysz jej więcej.
Resztę swoich dni spędzisz w lochu.
A Thor?
Dla tej zakutej pały korona, a dla mnie kajdany?
Thor musi naprawić szkody, które wyrządziłeś.
Gdy zaprowadzi pokój w Krainach,
wtedy - tak,
zostanie królem.
Całkowicie panuję nad sytuacją!
To stąd ten pożar?
Nie ma za co.
Jest twój.
Witaj.
Rozumiem, że się poddajesz.
Zatkało kakao?
Następnym razem zacznijmy od dużego.
Dokąd teraz?
Hogunie, przywróciliśmy już pokój w Dziewięciu Krainach.
Twoje miejsce jest tutaj. Zostań wśród swoich.
Asgard zaczeka.
Składam ci dzięki.
A ja tobie.
Heimdall, jestem gotów.
Vanaheim bezpieczny?
Nornheim i Ria też.
Poszłoby łatwiej, gdybyś stał na czele.
Czuję się jak ołtarz. Spowija mnie dym kadzideł.
Nie to chciałem powiedzieć.
Pierwszy raz od zniszczenia Bifrosta w Krainach nastał pokój.
Wrogowie znają naszą siłę.
Zdobyłeś ich respekt. I moją wdzięczność.
Dziękuję.
A poza twym niespokojnym sercem.
Tu nie chodzi o Jane Foster, ojcze.
Ludzkie życie trwa chwilę. Skup się na tym, co masz tutaj.
Mówię to nie jako Wszechojciec, ale jako twój ojciec.
Jesteś gotów.
Czas, byś zasiadł na tronie.
Raduj się zwycięstwem.
Przyłącz się do wojowników. Jedz i pij. Świętuj razem z nimi.
Udawaj choć, że dobrze się bawisz.
Dolewka!
Dawniej nie mogłeś przestać ucztować.
A ty, świętując zwycięstwo nad Harokinem,
mało nie wywołałaś kolejnej wojny.
Bo na pierwszej dobrze się bawiłam.
Napij się ze mną.
Wszechojciec chyba da ci dziś wolne.
On może i tak, ale...
Nie uszło naszej uwadze, że znikasz gdzieś co noc.
Jest dziewięć krain.
Przyszły król Asgardu nie może poświęcić się tylko jednemu.
Dzięki ci za pomoc w walce i za rady, dobra Sif.
LONDYN
Cześć.
To mów, co się dzieje.
A musi się coś dziać?
Od 10 minut ślęczysz nad menu, w którym są trzy opcje.
Drób, tofu albo ryba.
Sądzę, że coś się dzieje
i że dzieje się przez jakiegoś faceta...
Długo by gadać.
Jest tu gdzieś?
Nie. Jest w...
Wyjechał.
Znam to.
Taki wyjazd... Ciężka sprawa.
Kiedyś moja dziewczyna dostała pracę w Nowym Jorku.
Odległość zabiła ten związek.
Odległość i fakt, że mnie zdradzała.
- Nie... - Bez przerwy.
Może jakieś wino?
Chętnie.
Richard, to jest Darcy.
Co ty tu robisz?
Jak miło.
Wpadam do twojego labo-domu absolutnie pewna, że cię znajdę
zasmarkaną, w pidżamie, jedzącą lody i jęczącą za...
wiesz kim.
A tu nic z tych rzeczy. Wbiłaś się w kieckę i nawet chyba wykąpałaś.
Ale o co chodzi?
Bo przecież o coś ci chodzi.
To tak...
Ten sprzęt, który rzuciłaś w kąt...
Rzuć lepiej na niego okiem.
Po to tu przecież przyjechałyśmy.
Ześwirował.
Moje słowa.
Próbowałam.
Spróbuj bardziej naukowo.
To nic takiego.
No, nie wiem.
Wygląda jak te wykresy Erika.
Znajomy.
Trochę mu odwaliło.
- Nikogo to nie obchodzi. - Mnie tak.
Zbieraj się.
Dobra.
- Żal, że tak krótko. - Powinna się leczyć.
Wezmę okonia morskiego.
Okoń, dobra rzecz.
Okoń, okoń, okoń, okoń, okoń, okoń...
okoń...
- Okoń. - Jane?
Może daj spokój okoniowi i leć za koleżanką.
Było świetnie.
A teraz zostanę sam z okoniem.
Nienawidzę cię.
Co? Powiedziałam, że jest ciacho.
Zamknij się i jedź.
W lewo.
- Kto to? - Stażysta.
- Masz stażystę? - No.
Dzień dobry, doktor Foster.
To zaszczyt z panią pracować.
Jasne. Dzwonię do Erika.
W prawo.
I w lewo.
Jazdę po Londynie mam obcykaną.
Cześć, Erik, to znowu ja. Gdzie jesteś?
Każesz mi przyjeżdżać, a potem znikasz.
Dziś w Stonehenge
miało miejsce niecodzienne wydarzenie.
Około jedenastej rano wezwano policję.
Okazało się, że jeden z turystów
niespodziewanie obnażył się i zaczął
ścigać ludzi z jakimś przyrządem w dłoni.
Krzyczał przy tym, że chce ich ratować.
Wiadomo już, że jest to znany astrofizyk, doktor Erik Selvig.
Został zatrzymany w celu złożenia wyjaśnień.
Nie marudź, będzie fajnie!
Patrz, stażysta się cieszy.
Ian.
Wziąć fazomierz?
- Nie. - Weź fazomierz.
- Coś jak toster. - Wiem, co to fazomierz.
Jak się zmienia dzwonek?
Masz trzy doktoraty. Powinnaś sama umieć.
Po co dzwonisz?
Żeby nie wrzeszczeć. Stażysta mówi, że tędy.
Ian. Mam na imię Ian.
Nie dam się zadźgać na ołtarzu nauki.
Jesteśmy Amerykanami.
I za to nas mają lubić?
Przez nich zniknie.
To tylko dzieci.
Jesteście z policji?
Nie. Naukowcy. Przynajmniej ja.
Dzięki.
Coś znaleźliśmy.
Pokażecie?
Coś tu jest nie tak.
I gdzie to jest?
Niesamowite.
Co się stało?
Czasami wracają, a czasami nie.
Też chcę coś rzucić.
Jane, daj but.
Nie widziałam takich wskazań od...
- Od... - Nowego Meksyku?
Niczego nie ruszajcie!
Wyskakuj z buta.
To były kluczyki od auta?
Darcy!
Eter nas zbudził.
Wkrótce nastanie ciemność.
Spóźniłeś się.
Bywa, że zabawa to cięższe zadanie niż walka.
Może ich nie rozróżniasz?
Możliwe.
Co tam w gwiazdach?
Świecą po staremu.
Widzę stąd Dziewięć Krain i biliony dusz.
Pamiętasz, co ci mówiłem o koniunkcji?
Tak.
Światy w jednej linii.
To już niedługo, prawda?
Wszechświat nie widział tego cudu, odkąd objąłem straż.
Niewielu go wyczuwa, mało kto go zobaczy.
A to zjawisko tyleż groźne,
co piękne.
Nic nie widzę.
Widać masz na oku inne atrakcje.
Co u niej?
Mądra z niej śmiertelniczka.
Jeszcze o tym nie wie, ale także bada tę koniunkcję.
Nawet...
Co?
Nie widzę jej.
Jane!
Gdzie byłaś?
- Ty ich wezwałaś? - A co miałam robić?
- Nic. - Spanikowałam.
Gliny wezwą federalnych,
a Tarcza zrobi z tego drugą Strefę 51.
Stabilna anomalia grawitacyjna! Wstęp wolny.
Jedyna konkurencja - dziesięciolatki.
Nie było cię pięć godzin.
Ile?
Dziwne.
Normalka.
Jane!
Wybacz, sprawdzam czy jesteś prawdziwy.
Dziś jest dzień cudów.
To ja.
- Gdzie byłeś? - A ty gdzie?
Heimdall cię nie widzi.
Tam, gdzie mnie zostawiłeś.
Czekałam, beczałam jak głupia,
szukałam cię po świecie.
Miałeś zaraz wrócić.
Bifrost został zniszczony.
Zapanował chaos,
wybuchły wojny, szerzyło się bezprawie.
Musiałem położyć kres rzezi.
Nie najgorsza wymówka.
Widziałam cię w telewizji. Byłeś w Nowym Jorku!
Chciałem ci oszczędzić zagrożeń mojego świata,
ale nie miałem racji, byłem głupcem.
Teraz wiem już, że połączył nas los.
Nie wiem gdzie byłaś i co się stało, ale wiem jedno...
Tak?
Wiem, że...
Że co?
Co co?
Proszę?
Ej!
To ty?
Przeszkadzasz.
Zaraz nas aresztują.
Wrócimy do tego.
Nieźle. Kaloryfer zadbany jak trzeba.
Co tam w kosmosie?
W porządku.
Przepraszam...
Pani Jane Foster?
Zna go pani?
To stażysta.
Mojej stażystki.
To teren prywatny.
Proszę ze mną.
Jane!
- Jane! - Thor...
Żyjesz?
Co to było?
Ręce za głowę.
Cofnąć się.
Ona jest chora.
Jest groźna.
Ja również.
Przyślijcie antyterrorystów.
- Trzymaj się mocno. - Czemu?
Ja chrzanię!
Zrobimy to jeszcze kiedyś?
Cześć.
Witaj w Asgardzie.
Oto moje dziedzictwo, Algrimie.
Ledwo pamiętam tamten czas.
Przeżyliśmy - to twoje dziedzictwo.
Asgardczycy muszą cierpieć, jak cierpieliśmy my.
Odzyskam Eter.
Odbuduję nasz świat.
I położę kres temu zatrutemu kosmosowi.
- Co to jest? - Spokojnie.
To nie jest dzieło ludzi. Co to?
Nie wiemy.
Ale jej organizm nie zniesie takiego natężenia energii.
To generator pola kwantowego?
To tygiel dusz.
A przesyła energię cząstek z miejsca na miejsce?
Tak.
Generator pola.
Moje słowa to szum, który puszczasz mimo uszu?
Jest chora.
Jest śmiertelniczką. Choroba to ich zwykły stan.
- Tylko tu możemy jej pomóc. - Sprowadzić ją do Asgardu...
to jak zaprosić kozę na uroczysty bankiet.
Czy on mnie...?
Za kogo pan się uważa?
Jestem Odyn, król Asgardu.
Pan Dziewięciu Krain.
A ja...
Wiem dobrze kim jesteś, Jane Foster.
Mówiłeś o mnie tacie?
Coś tkwi w jej ciele.
Nie wiem co to.
Mają uzdrawiaczy.
Zwą się lekarze. Zajmą się nią.
Odstawić ją do Midgardu!
Nie radzę jej...
...dotykać.
Jane, jak się czujesz?
To niemożliwe.
Ta infekcja... chroni ją.
Nie.
Chroni samą siebie.
Chodźcie ze mną.
Istnieją rzeczy starsze niż kosmos.
Jedną z nich jest to, co ona nosi w sobie.
Nasze państwo nie jest odwieczne.
Miało swój świt, będzie miało swój zmierzch.
Nim nastał świt siły ciemności,
Mroczne Elfy, rządziły absolutnie, niepodzielnie.
"Z nocy Elfy zrodzone...
przyszły zabrać światło nam dane".
Znam tę legendę, matka opowiadała nam ją do snu.
Ich wódz, Malekith, wykuł z ciemności broń.
Nazywała się Eter.
Inne starożytności mają postać kamieni.
Zaś Eter bezustannie zmienia kształt.
Zamienia materię w mroczną materię.
Znajduje sobie żywiciela i czerpie z jego sił witalnych.
Przy pomocy Eteru Malekith miał zamiar...
ponownie zepchnąć wszechświat w mrok.
Rozlew krwi trwał wieki.
W końcu mój ojciec, Bor, zwyciężył.
Nastały tysiące lat pokoju.
Jak tego dokonał?
Wybił ich do nogi.
Jesteś pewien?
Eter też miał zostać zniszczony, a wciąż istnieje.
Mroczne Elfy zginęły.
Napisali tu może, jak to ze mnie wyciągnąć?
Nie.
Nie napisali.
Koniunkcja już blisko.
Będziesz ostatnim z Przeklętych.
Poświęcę swe życie.
To samo zrobili nasi przodkowie.
A także ty.
Staniesz się ciemnością.
Będziesz przeklęty w świecie, który cię pochłonie.
Nasi wrogowie będą wobec ciebie bezsilni.
Rozbiję ich w pył i powrócicie do odrodzonego wszechświata.
To poniżej mej godności doglądać tego bydła.
Jeśli ktoś byłby poniżej ciebie, już by się nie podźwignął.
Równaj!
Ruszać się.
Odyn dba, żebym miał towarzystwo.
Miło z jego strony.
Nie interesują cię książki, które przysłałam?
Tak chcesz mi osłodzić wieczność? Lekturą?
Zrobiłam co mogłam, by niczego ci nie brakło.
Czyżby?
Czy Odyn też się tak troszczy?
Albo Thor?
Pewnie dopytują się o mnie od rana do wieczora.
To twoje własne czyny ściągnęły na ciebie tę karę.
Moje czyny.
Dałem tylko wiarę temu, co wmawiano mi od dziecka.
Że urodziłem się królem.
Królem?
Król umie przyznać się do błędu.
Ile istnień zniszczyłeś na Ziemi?
Na pewno mam na sumieniu mniej niż Odyn.
Twój ojciec...
Nie jest moim ojcem!
Ani ja twoją matką?
Nie jesteś.
Jesteś taki przenikliwy wobec wszystkich, oprócz siebie.
Gdy się zjawiłeś, wiedziałeś, że mam kłopoty.
Heimdall stracił cię z oczu. Nagle zniknęłaś z Ziemi.
Jak to możliwe?
Byłaś tam, ale cię nie było.
Dziewięć Krain krąży po Yggdrasilu.
Krążą wokół Midgardu tak, jak Ziemia wokół Słońca.
Co pięć tysięcy lat stają w równej linii.
Nazywamy to zjawisko koniunkcją.
Miejscami światy zaczynają się przenikać.
Znalazłaś się w takim przejściu.
Szczęście, że pozostało otwarte.
Gdy koniunkcja dobiega końca i światy się rozchodzą nie ma drogi powrotnej.
Świetnie tłumaczysz.
Co ze mną będzie?
Znajdę sposób, by cię ocalić.
- Twój ojciec twierdzi... - Ojciec nie jest wszechwiedzący.
Tylko nie mów tego przy nim.
Jane Foster. Poznaj Friggę, królową Asgardu, moją matkę.
Witaj.
Szybko!
Wszyscy do lochów!
Schodami w górę i w lewo.
To z lochów.
- Loki... - Idź.
Zaopiekuję się nią.
Nie podoba im się tu?
Niektórym nie dogodzisz.
Wracać do cel, a nic wam nie będzie.
Daję wam słowo.
Dobra, niektórym coś jednak będzie.
Wzmocnić straż zbrojowni.
Bronić jej za wszelką cenę. Oczyścić lochy...
- Odynie? - Friggo?
Idź!
Drobna potyczka.
Nic groźnego.
Kłamać to ty nie umiesz.
Odprowadź ją do komnaty. Przyjdę, gdy się uspokoi.
Bądź ostrożny.
Zawsze wychodzę cało, a ty wciąż troskasz się o mnie.
Dlatego, że się troskam, wychodzisz zawsze cało.
Posłuchaj.
Musisz robić co ci każę, i o nic nie pytać.
Tak, pani.
Frigga.
Cofnij się, stworze,
a być może przeżyjesz.
Nie takie rzeczy przeżyłem.
Coś ty za jeden?
Jestem Malekith.
Chcę odebrać, co moje.
Przywłaszczyłaś coś sobie.
Oddaj.
Wiedźmo!
Gdzie jest Eter?
Nic nie powiem.
Też tak sądzę.
Nie!
Pełen cykl trwa 5000 lat.
Potem następuje koniunkcja światów.
Powiedzmy, że to jest nasz świat.
Dziękuję. A to jakiś inny.
Zazwyczaj nie stykają się.
Podczas koniunkcji dochodzi do połączenia dziewięciu światów.
Każdy z nich przenika pozostałe,
a grawitacja, światło, a nawet materia dociera z jednego świata w inne.
Jeśli zdarzyłoby się to teraz, skutki byłyby katastrofalne.
Moje grawimetryczne maszty ustabilizują ośrodki koniunkcji.
Tym razem koniunkcja i inne światy po prostu przejdą bokiem.
To wspaniałe!
I proste. Jakieś pytania?
Tak.
Może mi pan oddać but?
Musicie być silni, by odzyskać Eter.
A gdy się zbudzicie, zgładzimy ich wszystkich.
Jane Foster?
Przyszliśmy po ciebie.
Nadal nie udało się uruchomić tarczy nad pałacem.
Artyleria jest bezradna.
Nawet Heimdall ich nie widzi.
Jesteśmy niemal bezbronni.
Wziąłeś ją do niewoli?
Wyjdźcie!
Nie chcę się z tobą kłócić.
Ja z tobą też nie. Ale chcę ścigać Malekitha.
Eter jest tutaj.
Malekith sam się zjawi.
By zadać nam klęskę.
Przeceniasz potęgę tych istot.
Troszczę się o życie poddanych.
Zabiorę Jane na Mroczną Planetę, by odciągnąć wroga od Asgardu.
Gdy Malekith wydobędzie z niej Eter, stanie się on łatwym celem.
Zniszczę i Eter, i Malekitha.
A jeśli nie, dasz wrogom do rąk potężną broń.
Będzie jeszcze gorzej, jeśli nie zrobimy nic.
Może jego statek krąży nad nami, a my nic nie wiemy.
Kiedy się zjawi, jego armię przywita dziesięć tysięcy naszych rycerzy.
Ilu z nich zginie?
Tylu, ile będzie trzeba!
Będziemy walczyć!
Do ostatniego tchu w piersi.
Do ostatniej kropli krwi w żyłach.
Czym więc różnisz się od Malekitha?
Tym, mój synu, że ja zwyciężę.
Jane nie oddzwania, Erik nie oddzwania.
Głupia Tarcza też nie.
Co to Tarcza?
Tajemnica.
Cześć, Erik, tu znowu Darcy.
Thor wrócił. Zabrał Jane do Asgardu i nie bardzo wiem, co teraz robić.
Niektórzy obnażyli więcej.
Astrofizyk Erik Selvig,
znany z roli, jaką odegrał w odparciu inwazji na Nowy Jork,
rozebrał się do naga i...
Darcy? Chodź, spójrz.
Ten wasz Erik...
Jak ma na nazwisko?
...i krzycząc na zwiedzających.
Został zatrzymany i znajduje się
pod obserwacją psychiatrów.
Policja nie potwierdziła jeszcze...
Nie było cię na radzie wojennej.
Bifrost ma pozostać zamknięty.
Nikt nie wyjdzie, nikt nie przyjdzie.
Mierzymy się z wrogiem, którego nie widzę nawet ja.
Po co komu taki strażnik?
Malekith wkrótce wróci, to jasne.
Musisz mi pomóc.
Nie złamię rozkazu króla. Nawet dla ciebie.
Tego nie oczekuję.
Musimy chronić autorytet władcy, nawet jeśli go kwestionujemy.
Zaślepia go gniew i smutek.
Jak nas wszystkich.
Ja patrzę i widzę.
Ryzyko jest zbyt wielkie.
Teraz każdy krok jest ryzykowny.
Nie ma innego wyjścia.
Czego żądasz ode mnie?
To, o co was poproszę, stanowi zdradę stanu.
Sukces oznacza wygnanie, a klęska - pewną śmierć.
Malekith wiedział, że Eter jest tutaj. Czuje jego moc.
Musimy działać, inaczej powróci,
ale teraz obróci Asgard w perzynę.
Musimy wywieźć Jane z Asgardu.
Bifrost jest zamknięty, a Tesserakt ukryty w skarbcu.
Są jeszcze inne drogi. Znane nielicznym osobom.
Konkretnie jednej.
Nie.
Thor.
W końcu pofatygowałeś się z wizytą.
Po co?
Zamierzasz się chełpić? Szydzić?
Dosyć, Loki.
Skończ z tymi sztuczkami.
Teraz widzisz mnie naprawdę.
Czy cierpiała?
Nie przyszedłem jej opłakiwać.
Mam propozycję, którą uznasz za dużo ciekawszą.
Mianowicie?
Tak jak ja pragniesz zemsty.
Pomóż mi uciec z Asgardu, a dam ci do niej okazję.
Zemsta, a potem powrót do celi.
Musisz być w nie lada opałach,
że prosisz mnie o pomoc.
- Skąd wiesz, że możesz mi ufać? - Nie ufam.
Matka ufała.
Ale nawet gdy ze sobą walczyliśmy, wierzyłem,
że w głębi duszy jesteś moim bratem.
Ta wiara umarła i nic cię już nie chroni.
Jeśli mnie zdradzisz, zabiję cię.
Kiedy zaczynamy?
Zdradzi cię.
Będzie próbował.
Nie poznaję cię, bracie.
Ty knujesz.
Nie korci cię, by użyć siły?
Ilekroć otwierasz usta.
Dobra, jak chcesz.
Mogę w ogóle zniknąć.
Teraz lepiej?
Jeśli chodzi o towarzystwo, to tak.
Ciągle rzucamy się w oczy.
Bracie, aż ślinka cieknie.
Co za różnica, czyją ręką cię zabiję?
Dobrze. Może wolisz któregoś z nowych przyjaciół,
skoro tak przypadli ci do gustu.
No tak, od razu lepiej.
Strój taki sobie. Pije trochę.
Ale pod nim dosłownie rozpiera mnie cnota.
Podyskutujmy o tym, czym jest prawda.
Honor! Ojczyzna!
Bij, kto...
No co?
Daj mi chociaż jakąś broń.
Mój sztylet, cokolwiek.
Nareszcie.
Wraca ci rozsądek.
Lubisz przecież sztuczki.
I co dalej? Twojej ukochanej śmiertelniczki
strzeże legion Einherjarów, którzy spodziewają się ciebie.
Dlatego nie ja po nią pójdę.
Nie jestem głodna.
Świetnie. To chodź.
Jesteś...
Loki. Słyszałaś o mnie?
To za Nowy Jork!
Lubię takie.
A Wszechojciec?
Muszę mu donieść o spisku przeciw koronie.
Wezwałeś mnie w ważnej sprawie.
O co chodzi?
O zdradę, mój panie.
Czyją?
Moją.
Panie!
Porwano śmiertelniczkę.
Zatrzymać Thora.
Przed niczym się nie cofając.
To oni! Brać ich!
Na mój rozkaz.
Zatrzymam ich. Uciekajcie.
Dziękuję.
Zabiję, jeśli zdradzisz.
Też się cieszę, że cię widzę.
Ale nawet jeśli Loki pomoże i uwolnisz tę śmiertelniczkę,
co to niby da?
Zginiemy, gdy tylko wyjdziemy poza obręb pałacu.
Dlatego też nie będziemy uciekać na piechotę.
Zatrzymam ich, ile się da.
Dzięki, przyjacielu.
Pomyśl choć, żeby go zdradzić...
To mnie zabijesz?
Uprzedzam, jest kolejka.
Mówiłeś, że umiesz tym latać.
Mówiłem tylko, że to łatwe.
Są na statku!
Na pokład!
Rób, jak uważasz, bracie, byle szybciej.
Zamilcz.
Coś przegapiłeś.
Wykluczone. Nacisnąłem wszystkie po kolei.
Nie wal, wystarczy dotknąć.
Dotykam, ale się nie włącza!
- Kilku nie trafiłeś. - Zamknij się.
Oddaj mi stery.
Lepiej sobie poradzę.
Co ty powiesz? A na co dzień...
latam ja czy ty?
O rety! Nie żyje?
Jane!
Dobrze jest.
Ani słowa.
No to nas ścigają.
I jeszcze strzelają.
Dzięki za komentarz na żywo, pomaga mi się skupić.
No ładnie, uciąłeś dziadziusiowi głowę.
Fantastycznie.
Rewelacyjny pomysł.
Ukraść najbardziej rozpoznawalny statek wszechświata i nim uciekać!
Rozwalając pół miasta, żeby nas czasem...
ktoś nie przegapił.
Wspaniale, Thor! Genialny plan!
Widzę, że pobyt w lochu nie ujął ci wdzięku, Loki.
Okłamałeś mnie.
Imponujące.
Dla ciebie wszystko. Rób, co obiecałeś.
Wskaż nam tajne wrota.
Fandral.
Tak jest.
Za Asgard!
Bez urazy, chłopcy!
Loki...
Gdyby to było łatwe, wszyscy by to robili.
Oszalałeś?
Możliwe.
Ta-da!
Musimy uderzać.
Nie.
Asgard już się nie liczy.
Eter do nas powrócił.
Ileż mógłbym zdziałać, mając tę moc.
Pochłonęłaby cię.
Ona jakoś się trzyma.
Na razie.
Jest silniejsza, niż przypuszczasz.
Pożegnaj się.
Nie dziś.
Dziś, jutro, za sto lat, co za różnica.
To mgnienie oka.
Nigdy nie będziesz gotów.
Utracisz jedyną kobietę,
- na której ci zależy. - I to cię zaspokoi?
Mnie nie da się zaspokoić.
A mnie zmusić do kapitulacji.
- Synu Odyna... - Nie.
Nie tylko jego.
Myślisz, że tylko ciebie matka kochała?
Ciebie obdarzyła magią, mnie - zaufaniem.
Zaufanie?
To czuła, umierając?
Kiedy dałeś ją zabić?
- Nie pomogłeś jej siedząc w celi. - Kto mnie zamknął?
Kto?
Dobrze wiesz!
Wiesz kto!
Nie chciałaby byśmy się kłócili.
Ale raczej nie byłaby zaskoczona.
Chciałbym móc ci ufać.
Ufaj memu gniewowi.
Pokwituje pan tu za tatę, panie Selvig.
Co?
A, tak.
Mój tata. Doktor Erik Selvig.
Skórzany portfel męski, brąz.
Klucze. Sztuk trzy.
Lekarstwa.
Rozliczne.
Oraz...
Erik.
Takie coś.
Tak.
Co za ulga.
Erik!
Tak?
To ja, Darcy.
Darcy.
Nie wiesz, jak się cieszę!
Też się stęskniłam.
Jak mnie znalazłaś?
Latał pan goły w TV.
To chodźmy, robota czeka.
Robi się niezręcznie.
Więcej takich spraw załatwiać nie będę.
Za mało mi płacą. W ogóle mi nie płacą.
Przy okazji, jestem Ian. Stażysta Darcy.
I też mi nie płacą.
Co panu jest?
Mam w głowie Boga.
Nie polecam.
Panie doktorze, to coś pika.
Zaczęło się. Wcześniej niż zakładałem.
Zaraz, co się zaczęło?
Ptaki?
Ptaki się zaczęły?
To szpaki. Stadne akrobacje.
W dzieciństwie jeździłem z tatą je oglądać.
- Świr. - Patrzcie!
Gdzie one są?
Co to było?
Z czego się cieszysz?
Nic tak nie cieszy, jak świadomość, że to jednak świat oszalał, a nie ty.
Do laboratorium!
Jane.
Malekith.
Dobrze. Jesteś gotowa?
Ja jestem.
Pewnie zginiemy przez ten twój plan.
Tak, możliwe.
Wciąż mi nie ufasz?
Ty byś zaufał?
Nie.
Thor!
Nie!
Naprawdę uwierzyłeś, że zależy mi na Fridze?
Czy kimkolwiek z was?
Zależy mi, by ujrzeć trupa twego i Odyna u moich stóp.
Malekith!
Jestem Loki z Jotunheim i przynoszę ci dar!
W zamian proszę o jedno:
miejsce z widokiem na płonący Asgard.
To wróg Asgardu.
Siedział w ich lochach.
Spójrz na mnie.
Loki! Teraz!
Nie!
Do zobaczenia w piekle!
Nie, nie, nie.
Ty durniu! Nie posłuchałeś.
To prawda.
Dureń ze mnie.
- Trzymaj się, Loki. - Wybacz.
Wybacz mi.
Już dobrze.
Będzie dobrze.
Powiem ojcu, czego dziś dokonałeś.
Nie dla niego to zrobiłem.
Nie!
On chce niszczyć.
Nie Asgard czy jakiś inny świat. Malekith chce zniszczyć wszystko.
Jak?
Jane, jak?
Zacznie od Ziemi. A właściwie dlaczego?
Koniunkcja.
Boże...
Wszystko przez to, że znalazłam Eter.
Gdyby nie ty, Malekith zdobyłby go szybciej.
Znalazłam go, bo szukałam ciebie.
Jane...
Stąd nie ma ucieczki.
To nie ja.
- Halo? - Cześć. Mówi Richard.
Richard?! Gdzie jesteś?
Jeszcze w robocie.
Ale się dziś działo.
- Wspaniale. - Tak?
To był miły lunch.
Mimo, że nic nie zjedliśmy.
Mam tu zasięg?
Przeszkadzam? Zadzwonić za chwilę?
Wszystko, tylko nie to. Nie rozłączaj się.
No dobra.
Może umówimy się jeszcze raz?
Co powiesz na kolację?
Tak, tak.
- Tylko się nie rozłączaj. - Dobrze.
O Boże!
Nie przeszkadzam?
Nie, wręcz przeciwnie.
Przerywa. Jesteś w tunelu?
Dokąd idziemy?
Halo?
Skąd tu tyle butów?
Wyślę jej sms-a.
Co to za Richard?
Przestań.
- Jane! - Hej.
Weź tak sobie nie znikaj!
Ty wiesz, co się dzieje?
Te dziwne akcje się szerzą.
- Byliście na balu? - Erik?
Jane! Świetnie, że jesteś.
- Byłaś w Asgardzie? - Zdjąłeś spodnie?
Tak mu się lepiej myśli.
Daj mi wszystkie wyniki.
Rezultaty badań anomalii grawitacyjnych. Wszystko.
Już.
Się masz, Eriku.
Twój brat też się zjawi?
Loki nie żyje.
Co za ulga!
Znaczy, moje kondolencje.
Dziękuję.
Wybacz, panie.
Przynoszę wieści z Mrocznej Planety.
Thor?
Thora ani śladu. Ani tej broni, ale...
Co?
Były tam zwłoki.
Loki.
Malekith odpali Eter na styku dziewięciu światów.
Co wzmocni jego działanie.
W ten sposób moc wybuchu wzrośnie wykładniczo.
Skutki obejmą cały wszechświat.
Koniunkcja to stan przejściowy.
Musiałby być we właściwym miejscu i czasie.
Czyli gdzie i kiedy?
Mamy przecież wskazówki.
Zjawisko miało już miejsce przed tysiącami lat.
Starożytni byli jego świadkami.
Wszyscy wielcy budowniczy -
Majowie, Chińczycy, Egipcjanie
wykorzystywali zaburzenia grawitacji wywołane koniunkcją.
Zostawili nam mapę.
Stonehenge.
Snowdon. Great Orme.
To współrzędne kierujące nas tutaj.
Greenwich?
Granice między światami niemal całkiem się zatrą.
Fizyka zwariuje.
Wzrosty i spadki ciążenia, dewiacja przestrzenna.
Rzeczywistość praktycznie się rozpadnie.
To ja włożę spodnie.
Skup się! To ważne!
Mamy je powtykać, a Jane i Erik włączą je z wieży.
Są posklejane taśmą.
Ty w ogóle wiesz, do czego służą?
Nie.
Ja też nie.
- Szybko, szybko! - No już.
O ja...
Niepotrzebnie się fatygowałeś.
Śmierć spotka cię tak czy owak.
Nie z twojej ręki!
Ten wszechświat to dzieło przypadku.
Dlatego przestanie istnieć, a wraz z nim twój ród!
Musisz się pospieszyć.
Chwilę.
Myślisz, że się uda?
To ma wykrywać anomalie, a nie je wywoływać.
Chodź.
Szybciej, Darcy!
Dziwne, masz tyle mocy, a stać cię na tak niewiele.
Już.
Koniunkcja zacznie się za siedem minut.
Czyli przez osiem musimy go czymś zająć.
Złap się czegoś.
Wymiatasz!
Jak to zrobiłaś?
Na grawitację oddziałują... punkty pomiędzy światami...
Tego z kosą!
- Ojej. - Chodźmy.
Co tu jest grane?
Chodu!
Ludzie, co z wami?
Uciekajcie, póki się da!
Chyba żartujesz.
Tam jest Thor!
Lutuje młotem aż miło!
To wrogi statek.
Przyjąłem. Zezwalam na otwarcie ognia.
Rozumiem.
Cel namierzony.
Rakiety odpalone.
Chybiły.
Powtarzam, nie trafiły. Tracę panowanie.
Mayday! Nie panuję nad maszyną!
Co się dzieje?
Nie mam sygnału.
Jane!
Chodź stąd.
Nic ci nie jest?
Ocaliłeś mnie!
Tak.
Tak jakby.
Darcy?
Jane!
Ian?
Selvig.
Mjolnir.
Greenwich?
Pan wsiada. Trzy stacje.
Przepraszam.
- Nie zdążyliśmy. - Jane!
Jane!
Thor!
Już za późno.
Koniunkcja osiąga pełnię.
- Pokonam go tym? - Za daleko.
Nie ma jak podejść.
Ja podejdę.
Malekith!
Mrok powraca, Asgardczyku.
Przyszedłeś popatrzeć na koniec swego świata?
Przyjąć twoją kapitulację!
Sądzisz, że coś zdziałasz?
Eter jest niezniszczalny!
Ale ty nie!
Thor! Nie!
Jane!
Cali i zdrowi?
Wróci.
Tylko, że...
jak ostatnio zniknął, nie było go dwa lata.
Minęły dopiero dwa dni...
Powiedział coś na odchodne?
Że musi coś załatwić z ojcem.
Dopuścił się zdrady stanu... jak uciekaliśmy.
Powiedziałeś raz, że żaden król nie przewyższy mnie mądrością.
Myliłeś się.
Koniunkcja przywróciła jedność światów.
Wszystkie zawdzięczają istnienie tobie.
Czego w zamian żąda od Asgardu nowy król?
Mego życia.
Ojcze, nie nadaję się na króla.
Będę bronił Asgardu i innych światów do ostatka,
ale nie zasiądę na tym tronie.
Loki, mimo swych wad, rozumiał władzę
o wiele lepiej niż ja.
To okrutne brzemię, to poświęcenie... zmienia nas.
Wolę być dobrym człowiekiem niż wielkim władcą.
Mówi to mój syn czy kobieta, którą kocha?
Kiedy ty mówisz, nie słyszę głosu matki.
Nie chodzi o Jane, ojcze.
Nie wie, po co tu jestem.
Zakaż mi ją widywać lub zrób królową...
Wszystko jedno.
Jeden syn zbyt mocno pragnął władzy.
Drugi nie chce jej w ogóle.
Tego cię nauczyłem?
Loki zginął honorowo.
Ja chcę tak żyć.
To chyba cenna nauka?
Możesz go zatrzymać.
Jeśliś godzien.
Będę się starał.
Nie mogę dać ci błogosławieństwa ani życzyć powodzenia.
Wiem.
Nawet jeśli jestem dumny z tego, kim stał się mój syn...
nie wolno mi tego przyznać.
Chyba tylko w duszy.
Idź już, mój synu.
Dziękuję, ojcze.
Nie.
To ja dziękuję tobie.
THOR : MROCZNY ŚWIAT
Przedstawiam wam...
Taneleera Tivana, kolekcjonera.
Asgardianie, to zaszczyt.
Wiesz, po co przybyliśmy.
Oczywiście.
Jeśli mogę spytać...
nie wolicie trzymać go u siebie?
W Asgardzie jest już Tesserakt.
To zbyt ryzykowne trzymać je oba razem.
Mądre słowa.
Zapewniam was...
będzie całkowicie bezpieczny...
w mojej kolekcji.
Dopilnuj tego.
Jeden już jest.
Brakuje pięciu.