Tłumaczenie ze słuchu: Szoku
Przyszedłeś mnie zabić?
Wiem, co to jest.
Już taki widziałem.
Wiele lat temu.
Należał do człowieka, którego spotkałem w prawie zapomnianym już śnie.
Człowieka z dość wywrotowymi poglądami.
Jaki pasożyt jest najbardziej żywotny?
Bakteria?
Wirus?
Glista?
- Pan Cobb próbuje powiedzieć... - Idee.
Żywotne, bardzo zaraźliwe.
Gdy idea zagnieździ się w umyśle, nie da się już jej usunąć.
Idea w pełni uformowana i zrozumiana, zostaje na zawsze.
Gdzieś w środku.
- A tacy jak wy mogą ją ukraść? - Tak, w czasie snu nie można się obronić.
Wtedy pańskie myśli są podatne na kradzież.
Nazywamy to wydobyciem.
Panie Saito, możemy wytrenować podświadomość, aby broniła się przed najlepszymi szperaczami.
- Jak tego dokonacie? - Bo jestem najlepszym szperaczem.
Wiem, jak przeszukiwać umysł, odnajdywać sekrety.
Znam różne chwyty, i mogę ich pana nauczyć.
Nawet w czasie snu, pana osłona nigdy nie opadnie.
Jeśli mam pomóc, musi pan być ze mną całkowicie szczery.
Muszę znać pana myśli lepiej od pana żony, terapeuty, po prostu najlepiej.
Jeśli to jest sen, a w nim ma pan sejf, muszę wiedzieć co jest w sejfie.
Jeśli całość ma wypalić, musi mnie pan dopuścić do wszystkiego.
Miłego wieczoru, panowie.
Rozważę waszą propozycję.
Wie.
Co się tam dzieje?
Saito wie. Bawi się z nami.
To bez znaczenia. Mogę to zdobyć, zaufaj mi.
Informacja jest w sejfie.
Spojrzał na niego gdy powiedziałem o sekretach.
Co ona tam robi?
Wracaj do środka. Ja się tym zajmę.
Załatw to. Mamy zadanie do wykonania.
Przeżyję, jeśli skoczę w dół?
Jeśli zanurkujesz, to może tak.
- Co tu robisz, Mal? - Pomyślałam, że mogłeś za mną zatęsknić.
Wiesz, że tęsknię.
Ale nie mogę ci już ufać.
I co z tego?
Wygląda na gust Artura.
Nasz cel ma słabość do powojennych malarzy brytyjskich.
Usiądź proszę.
Dzieci za mną tęskniły?
Tak mi się wydaje.
Co robisz?
Zaczerpnę świeżego powietrza. Nie ruszaj się stąd, Mal.
Niech to szlag.
Odwróć się.
Odłóż broń.
Proszę.
- A teraz proszę o kopertę, panie Cobb. - Powiedziała ci?
Czy wiedziałeś od początku?
O tym, że przyszedłeś mnie okraść? Czy o tym, że tak naprawdę śnimy?
Podasz mi nazwisko swojego zleceniodawcy.
Groźby nie mają sensu, przecież my śnimy, prawda, Mal?
To zależy, czego dotyczy groźba.
Gdy go zabiję, obudzi się.
Ale ból...
Źródłem bólu jest umysł.
I sądząc po wystroju, jesteśmy w twoim umyśle, prawda Arturze?
Co ty wyprawiasz? Jest za wcześnie!
Wiem, sen się rozpada.
Spróbuję przytrzymać go jeszcze przez chwilę.
Prawie nam się udało.
Ten jest przeklęty.
Złapcie go!
To nie zadziała, obudź go.
Nie mogę go wybudzić.
- Pora na kicka. - Co?
Przewróć go.
Obudził się.
Przygotowałeś się?
Nawet mój szef ochrony nie wie o tym mieszkaniu.
Jak mnie znaleźliście?
Komuś o pańskiej pozycji ciężko utrzymać miłosne gniazdko w sekrecie.
Szczególnie, jeśli chodzi o mężatkę.
- Ona by nigdy... - Tak. Ale oto jesteśmy.
- Z dylematem... - Są coraz bliżej.
- Masz co chciałeś. - Nieprawda.
Wyciąłeś najważniejszą część tych danych, prawda?
Zataiłeś coś, bo wiedziałeś, że przyjdziemy?
- Pytanie, po co w ogóle nas wpuściłeś? - Na przesłuchanie.
- Przesłuchanie do czego? - Bez znaczenia. Test nie zaliczony.
- Wydobyliśmy wszystko, co miałeś. - Ale można was wykryć z daleka.
Zostawcie mnie tutaj i idźcie sobie.
Chyba pan nie rozumie sytuacji, panie Saito.
Korporacja, która nas wynajęła...
nie godzi się na żadne niepowodzenia.
Nie przeżyjemy następnych dwóch dni.
Cobb.
Chyba wypróbujemy proste sposoby.
Gadaj, co wiesz.
Gadaj, ale już!
Zawsze nie znosiłem tego dywanu.
Miał swój szczególny zapach, był twardy i szorstki.
Grubo pleciony z wełny.
Ale w tej chwili, leżę na poliestrze.
Co oznacza...
iż nie leżę na dywanie w moim mieszkaniu.
Dorasta pan do swojej reputacji, panie Cobb.
Ja nadal śnię.
- Jak poszło? - Niespecjalnie.
Sen we śnie?
Jestem pod wrażeniem.
Ale w moim śnie, gracie jak ja wam każę.
- Tak, ale widzi pan... - To nie twój sen.
Jesteśmy w moim śnie.
- Spaprałeś dywan, dupku. - To nie moja wina.
- Ty jesteś architektem. - Nie wiedziałem, że się na nim położy.
Dość tego.
- A co z tobą? - Panuję nad tym.
- Wolę nie patrzeć, gdy przestaniesz. - Nie mamy na to czasu.
- Wysiadam w Kioto. - Dlaczego? Nie przeszuka pociągu.
Nie lubię pociągów.
Każdy radzi sobie sam.
Tak, słucham.
Cześć, tato.
Cześć, dzieciaki.
Jak tam? Radzicie sobie?
- Całkiem dobrze. - Raczej ok.
Ok? Kto jest tylko ok? Ty James?
Tak. Kiedy wracasz do domu?
Nie mogę, skarbie.
Przez jakiś czas nie mogę, pamiętasz?
- Dlaczego? - Wyjechałem, żeby pracować.
Babcia mówi, że nigdy nie wrócisz.
Phillipa, to ty?
Daj babcię do telefonu.
Kręci głową.
Miejmy nadzieję, że nie ma racji.
- Tato? - Tak, James?
Mama jest z tobą?
Rozmawialiśmy o tym.
Mamy już tu nie ma.
- Gdzie? - Wystarczy już tego.
Pożegnajcie się.
Przekażę prezenty dla was przez dziadka.
Bądźcie grzeczni, dobrze?
- Helikopter jest na dachu. - Wejdź.
Wszystko gra?
Tak, dlaczego pytasz?
W ostatnim śnie pokazała się Mal.
Zapomnij o Mal. Przepraszam za nogę.
Więcej się to nie powtórzy.
- Pogarsza się, prawda? - Więcej przeprosin nie będzie.
- Gdzie Nash? - Nie pokazał się. Czekamy?
Dwie godziny temu mieliśmy przekazać wydobyte plany do Cobol Engineering.
Już wiedzą, że nawaliliśmy.
Czas zniknąć.
- Dokąd się wybierasz? - Buenos Aires.
Przyczaję się, może podłapię pracę, jak sprawa już przycichnie.
- A ty? - Do Stanów.
Przekaż pozdrowienia.
Wydał was. Wrócił potargować się o swoje życie.
Przyjemność należy do was.
Nie tak załatwiam sprawy.
- Co z nim zrobią? - Nic.
Ale nie mogę ręczyć za Cobol Engineering.
Czego od nas chcesz?
Incepcji.
- Czy to możliwe? - Oczywiście, że nie.
Jeśli można wykraść pomysł z czyjegoś umysłu, dlaczego nie da się podłożyć innego?
Niech podłożę pomysł w twojej głowie. Powiem "Nie myśl o słoniach"
- O czym myślisz? - O słoniach.
Ale to nie jest twój pomysł. Wiesz, że to ja go poddałem.
Umysł zawsze może wyśledzić źródło pomysłu.
Prawdziwej motywacji nie da się sfałszować.
Nieprawda.
- Dasz radę to zrobić? - A mam wybór?
Bo mogę spróbować dogadać się z Cobol.
Więc masz wybór.
Zdecydowałem się odejść, proszę pana.
Powiedz strażnikom, że panowie odchodzą.
Panie Cobb...
A co by pan powiedział na powrót do domu?
Do Ameryki, do swoich dzieci?
Tego nikt nie załatwi. Nie da się.
- Tak jak incepcji. - Idziemy.
- Idea jest skomplikowana? - Dość prosta.
Nie ma prostych pomysłów, gdy trzeba je zaszczepić w cudzej głowie.
Moim głównym konkurentem w biznesie jest stary, schorowany człowiek.
Jego syn wkrótce odziedziczy korporację.
Chcę, aby rozłożył na części imperium ojca.
- Cobb, lepiej to zostawić. - Czekaj.
Jeśli miałbym to zrobić, potrzebuję gwarancji.
Skąd mam wiedzieć, że dotrzymasz słowa?
Nie wiesz.
Ale dotrzymam.
Decydujesz się na akt wiary? Czy wolisz zestarzeć się w zgorzknieniu?
I czekać na śmierć w samotności?
Niech pan zbierze swój zespół, panie Cobb. I proszę staranniej dobierać ludzi.
Wiem, jak bardzo chcesz wrócić do domu.
- Ale to niemożliwe. - Możliwe.
- Trzeba dotrzeć wystarczająco głęboko. - Nie wiesz tego.
Już raz to zrobiłem.
Komu to zrobiłeś?
- Po co lecimy do Paryża? - Potrzebujemy nowego architekta.
Nigdy nie lubiłeś swojego biura.
Zbyt mało tam miejsca by myśleć.
Jesteś tu bezpieczny?
Ekstradycja z Francji do Stanów to biurokratyczny koszmar.
W twoim przypadku postarają się aby wszystko zadziałało.
Przyniosłem prezenty dla dzieci, podaj przy okazji.
Trzeba będzie więcej niż tylko maskotek, aby je przekonać, że wciąż mają ojca.
Robię tylko to, czego mnie nauczyłeś.
- Nie uczyłem cię kraść. - Nauczyłeś mnie jak przeszukiwać umysły.
Ale po tym co się stało, nie mogę już tego robić legalnie.
Co ty tu właściwie robisz?
Chyba znalazłem sposób na powrót do domu.
To będzie praca dla bardzo wpływowych ludzi.
Ludzi, którzy mogą wymazać oskarżenia ciążące na mnie.
Ale będę potrzebował twojej pomocy.
Przyjechałeś sprowadzić na złą drogę moich najzdolniejszych uczniów.
Wiesz, co im zaoferuję. Muszą sami zadecydować.
- Pieniądze. - Nie tylko.
Przecież pamiętasz.
Dam im szansę budować katedry, całe miasta, rzeczy, które nigdy nie istniały.
Rzeczy, które nie mogą zaistnieć w realnym świecie.
Chcesz, abym pozwolił komuś podążyć za tobą w fantazję.
Nie muszą wkraczać w sen.
Projektują oprawę, i uczą innych jak ją tworzyć.
Sam ją zaprojektuj.
Mal nie pozwoli mi na to.
Wróć do rzeczywistości, Dom.
Proszę cię.
Rzeczywistość?
Dzieci, twoje wnuki, czekają na powrót ojca, oto rzeczywistość.
I to zadanie, ostatnie zadanie, wystarczy, abym mógł do nich wrócić.
Nie byłoby mnie tutaj, gdyby był inny sposób.
Potrzebuję architekta, który będzie równie dobry jak ja.
Mam kogoś lepszego.
Ariadno!
Oto pan Cobb.
Miło mi pana poznać.
Pan Cobb chciałby przedyskutować z tobą ofertę pracy.
- Praktyka zawodowa? - Niezupełnie.
Przygotowałem dla pani test.
Nie powie mi pan więcej o tej pracy?
Zanim opowiem o pracy, muszę być pewny, że się pani nadaje.
- Dlaczego? - Nie jest do końca legalna.
Proszę w 2 minuty narysować labirynt, który da się rozwiązać w 1 minutę.
Stop.
Jeszcze raz.
Stop.
Prosze się bardziej postarać.
To mi się podoba.
Podobno wykorzystujemy tylko drobną część możliwości naszych mózgów.
Tak jest gdy nie śpimy.
W czasie snu, umysł może dokonać praktycznie wszystkiego.
- Na przykład? - Załóżmy, że projektujesz budynek
Świadomie tworzysz każdy szczegół, ale niekiedy czujesz, że projektuje się sam.
Tak, jakbym go odkrywała.
Prawdziwe natchnienie.
W czasie snu nasz umysł robi to cały czas.
Tworzymy i postrzegamy świat w tym samym czasie.
Nasz umysł robi to tak dobrze, że nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy.
Pozwala nam to wejść w sam środek tego procesu.
- Jak? - Poprzez przejęcie procesu tworzenia.
W tym miejscu wkraczasz ty. Tworzysz świat snu.
Wprowadzamy kogoś do snu, a on wypełnia go swoją podświadomością.
Jak osiągnąć taką ilość szczegółów, aby uwierzyli, że to rzeczywistość?
Sny wydają się prawdziwe, dopóki w nich przebywamy.
Dopiero gdy się budzimy, zdajemy sobie sprawę, co było w nich dziwnego.
Nigdy nie pamiętasz początku snu, prawda?
Zawsze pojawiasz się w środku całej akcji.
- Chyba tak. - Więc skąd się tu wzięliśmy?
Właśnie przyszliśmy z...
Pomyśl o tym, Ariadno. Jak się tu dostałaś?
Gdzie teraz jesteś?
- Jesteśmy we śnie? - Jesteś w środku magazynu, głęboko we śnie.
To twoja pierwsza lekcja współdzielenia snów.
Spokojnie.
Jeśli to tylko sen, dlaczego...
To nigdy nie jest tylko sen, prawda?
Uderzenia bolą jak diabli.
Wydają się rzeczywiste.
Wojsko zaprojektowało współdzielenie snów w ramach szkolenia dla żołnierzy.
Aby mogli strzelać, kłuć i dusić się nawzajem, a potem obudzić się.
- A skąd się wzięli architekci? - Ktoś musi zaprojektować sen, prawda?
Daj nam następne 5 minut.
5 minut? Rozmawialiśmy co najmniej przez godzinę.
We śnie umysł pracuje szybciej, przez co czas upływa wolniej.
Pięć minut w rzeczywistym świecie, równa się godzinie we śnie.
Zobaczymy, co zdołasz stworzyć w 5 minut.
Mamy podstawową kompozycję. Księgarnię, kawiarnię, reszta też tu jest.
- Kim są ci ludzie? - Projekcjami mojej podświadomości.
- Twojej? - Tak.
Pamiętaj, że to ty jesteś śniącym, ty zbudowałaś ten świat.
Ja jestem celem, mój umysł go zasiedla.
Możesz dosłownie porozmawiać z moją podświadomością.
Tak wydobywamy informacja z naszego celu.
Jak jeszcze to robicie?
Tworzymy coś bezpiecznego, jak skarbiec banku.
Umysł automatycznie wypełnia go informacjami, które chce chronić.
- Rozumiesz? - I włamujecie się, żeby je ukraść?
No cóż...
Myślałam, że w snach chodzi tylko o obrazy, ale chyba bardziej chodzi o nastrój.
Jestem ciekawa, co się dzieje, gdy zaczniesz mieszać z fizyką.
Całkiem nieźle, co?
Tak.
Dlaczego wszyscy się na mnie patrzą?
Bo moja podświadomość czuje, że kto inny tworzy ten świat.
Im więcej rzeczy zmieniasz, tym szybciej konstrukty zaczną skupiać się na tobie.
- Skupiać się? - Wyczuwają obcą naturę śniącego.
Atakują niczym białe krwinki walczące z zakażeniem.
- Zaatakują nas? - Nie, tylko ciebie.
Bardzo ładnie, ale jeśli będziesz wszystko zmieniać...
Powiedz swojej podświadomości, żeby się uspokoiła.
To podświadomość. Nie mogę jej kontrolować.
Imponujące.
Znam ten most. To jest prawdziwe miejsce, zgadza się?
Tak, codziennie chodzę tędy na zajęcia.
Nie wolno odtwarzać miejsc ze wspomnień, zawsze twórz od nowa.
- Trzeba zacząć od czegoś znajomego. - Weź szczegóły, lampę uliczną albo budkę telefoniczną.
- Ale nie całe okolice. - Dlaczego nie?
Przez budowanie snu ze wspomnień traci się podział między rzeczywistością i snem.
- Przydarzyło się tobie? - To nie ma nic wspólnego ze mną.
Dlatego potrzebujesz mnie do budowania snów?
Zostaw ją. Cofnij się.
Zostawcie ją.
Gdzie mnie zabierają?
Mal!
Wybudźcie mnie!
Mal!
Spójrz na mnie. Jesteś cała.
Dlaczego nie mogłam się obudzić?
Zostało jeszcze nieco czasu. Nie można się wybudzić, chyba zę się umrze.
- Powiedz jej o talizmanie. - Co?
- Talizman, to osobisty... - Niezłą masz podświadomość, Cobb.
- Po prostu czarującą. - Poznałaś panią Cobb.
- To jego żona? - Tak.
Na talizman najlepszy będzie mały przedmiot, który możesz cały czas mieć przy sobie.
- O którym nikt nie wie. - Może być moneta?
Nie, potrzeba czegoś unikalnego.
To jest oszukana kostka.
Nie możesz jej dotknąć, wtedy przestanie być użyteczna.
Tylko ja znam ciężar i wyważenie tej właśnie oszukanej kostki.
Dzięki temu, gdy patrzysz na swój talizman, wiesz, że nie jesteś w czyimś śnie.
Nie wiem czy widzisz, co się dzieje, a może nie chcesz widzieć.
Ale Cobb ma poważne problemy, które chce ukryć tam na dole.
I nie mam zamiaru otworzyć umysłu dla kogoś takiego.
Wróci. Jeszcze nie widziałem nikogo, kto uczyłby się tak szybko.
Rzeczywistość już jej nie wystarczy, gdy do niej wróci.
- Kiedy wróci, każ jej tworzyć labirynty. - A ty gdzie się wybierasz?
- Muszę odwiedzić Eamesa. - Eamesa?
- Jest w Mombasie. To zaplecze Cobol. - Muszę zaryzykować.
- Dobrych złodziei jest na pęczki. - Potrzeba nam nie tylko złodzieja.
Potrzebujemy fałszerza.
Możesz je pocierać ile chcesz, ale i tak się nie rozmnożą.
Nigdy nie wiadomo.
Chodźmy się napić.
Ty stawiasz.
- Wymowa ci się nie poprawiła. - Odwal się.
- A jak z pismem odręcznym? - Daje radę.
- To dobrze. - Dziękuję.
Incepcja. Zanim powiesz, że to niemożliwe...
Nie. Jest jak najbardziej możliwe. Tylko cholernie trudne.
Ale Artur ciągle powtarza, że tego nie da się zrobić.
Artur... Dalej pracujesz z tym nudziarzem?
- Jest dobry w tym, co robi, prawda? - Najlepszy. Ale całkiem bez wyobraźni.
- W przeciwieństwie do ciebie. - Jeśli chcesz podłożyć, będzie trzeba wyobraźni.
Niech cię zapytam o coś: Robiłeś to już kiedyś?
Próbowaliśmy. Udało się podłożyć ideę. Ale nie utrzymała się.
- Może nie była wystarczająco głęboko? - Nie chodzi tylko o głębokość.
Trzeba podłożyć zalążek idei, aby sama rozwinęła się w umyśle obiektu.
To musi być subtelne.
Jaką ideę masz podłożyć?
Dziedzic dużej fortuny korporacyjnej ma rozłożyć na kawałki firmę ojca.
Masz do czynienia z motywacjami politycznymi, nastrojami antymonopolistycznymi, i innymi tego rodzaju.
Całość zależy od uprzedzeń twojego obiektu.
- Trzeba zacząć od rzeczy najbardziej podstawowych. - Czyli od czego?
Jego relacje z ojcem.
- Masz już chemika? - Jeszcze nie.
Jest tu taki jeden, Yusuf, robi własną wersję mieszanki.
- Kiedy zabierzesz mnie do niego? - Jak tylko zgubisz ogon.
- Przy barze. - Cobol Engineering.
Nagroda za mnie... Była za żywego czy martwego?
Bez znaczenia. I tak będą strzelać.
Zajmij go na chwilę. Spotkamy się w barze na dole za pół godziny.
- Z powrotem tutaj? - Tego nie będą się spodziewać.
Dobra.
Freddy? Freddy Simmons?
To naprawdę ty?
- Kto? - Nie, to nie ty.
Kawę. Jedną kawę.
Kawę.
Może pana podwieźć, panie Cobb?
- Co ty robisz w Mombasie? - Ochraniam moją inwestycję.
- Czyli tak gubisz ogon? - Inny ogon.
Cobb powiedział, że wrócisz.
- Próbowałam nie wracać, ale... - Ale to jest niesamowite.
To jest... Czysta twórczość.
Rzućmy okiem na "niemożliwą" architekturę.
Musisz opanować kilka sztuczek, jeśli chcesz tworzyć złożone sny.
Przepraszam.
- Jakie sztuczki? - We śnie oszukujesz architekturę niemożliwymi kształtami.
To pozwala tworzyć zamknięte pętle. Takie jak schody Penrose'a.
Nieskończone schody.
Widzisz?
Niemożliwość.
Pętla jak ta tutaj, pozwala ukryć granice tworzonego snu.
- Jak duże muszą być takie obiekty? - Od pojedynczego piętra budynku, do całego miasta.
Ale muszą być skomplikowane, aby ukryć nas przed projekcjami.
- Labirynty? - Tak, labirynty.
- A im lepszy labirynt... - Tym więcej czasu, nim dopadną nas projekcje.
Dokładnie tak.
- Moja podświadomość wygląda na grzeczną. - Tylko poczekaj. Zrobi się wredna.
Nikt nie lubi jak mu grzebią w umyśle.
Cobb już nie może tworzyć snów, prawda?
Nie wiem czy może, ale i tak tego robi.
Jego zdaniem jest bezpieczniej, jeśli nie zna planu.
- Dlaczego? - Tego nie chce powiedzieć.
- Moim zdaniem chodzi o Mal. - Jego była żona?
- To nie jest była. - Są nadal razem?
Nie. Ona nie żyje.
Widziałaś tylko jej projekcję.
- Jaka była za życia? - Bardzo miła.
- Szukasz chemika? - Tak.
Aby przygotował mieszankę przed robotą?
- I wyruszył z nami w teren. - Nie wychodzę w teren, panie Cobb.
Musisz, aby dopasować mieszankę do naszych potrzeb.
- Czyli? - Na dużą głębokość.
Sen we śnie. Dwa poziomy.
- Trzy. - Niemożliwe.
Tylu warstw snów nie da się ustabilizować.
To jest możliwe.
- Trzeba będzie użyć narkozy. - Bardzo silnej narkozy.
- Ilu ludzi w zespole? - Pięciu.
Sześciu.
Jeśli mam dopilnować zadania, muszę iść razem z wami.
Nie mamy miejsc dla turystów, panie Saito.
Tym razem będzie.
To będzie dobre na początek. Używam go codziennie.
- Do czego? - Pokażę wam.
Chyba że nie chcecie tego widzieć.
Prowadź.
Dziesięciu, dwunastu we śnie.
Przychodzą codziennie, aby razem śnić.
Widzicie? Bardzo stabilni.
- Jak długo śnią? - Trzy, cztery godziny.
Każdego dnia.
- Jaki to czas we śnie? - Przy tej mieszance jakieś 40 godzin.
- Dlaczego to robią? - Niech pan na to odpowie, panie Cobb.
- Po pewnym czasie tylko tak można śnić. - Pan nadal śni, panie Cobb?
- Przychodzą tu każdego dnia, aby spać. - Nie. Przychodzą, aby się obudzić.
Sen stał się ich rzeczywistością.
Chociaż według pana jest odwrotnie.
Zobaczymy, co umiesz.
Wiesz, jak mnie znaleźć.
Wiesz, co musisz zrobić.
Mocny?
Wszystko w porządku, panie Cobb?
Tak.
Wszystko gra.
Robert Fischer. Odziedziczy Grupę Kapitałową Fischer-Monroe.
- W czym panu przeszkadza ten Fischer? - To nie twoja sprawa.
Panie Saito, tu nie chodzi o szpiegostwo przemysłowe.
Mam przeprowadzić incepcję. Zdaje sobie pan sprawę z trudności tego zadania.
Zalążek jaki podłożymy w umyśle tego człowieka, rozrośnie się w ideę.
Ta idea zmieni go.
Doprowadzi do zmian. Zmieni w nim wszystko.
Moja firma jest ostatnia na jego drodze do kompletnej dominacji sektora energii.
Już nie mogę z nim konkurować.
W niedługim czasie będzie kontrolować dostawców energii na całym świecie.
Dzięki czemu staną się nową superpotęgą.
Świat się domaga, aby Robert Fischer zmienił zdanie.
I tutaj my wkraczamy.
Jakie relacje ma Robert Fischer ze swoim ojcem?
- Podobno te relacje są dość skomplikowane. - Nie możemy bazować na pogłoskach.
Możesz mnie skontaktować z tym człowiekiem?
Browning - prawa ręka Fischera seniora, ojciec chrzestny Fischera juniora.
Powinno się udać. Z dobrymi referencjami.
Referencje są moją specjalnością, panie Saito.
Nie będzie z tego nic dobrego. Kończymy z nim.
Panie Browning, zasadą pana Maurice Fishera jest unikanie drogi procesowej.
Może omówimy te zastrzeżenia bezpośrednio z panem Mauricem?
- To chyba nie będzie konieczne. - Ależ nie, nalegam.
Jak on się czuje?
Nie chciałbym niepotrzebnie go niepokoić, ale...
Trzymajcie go z dala.
- Załatw to! - Spokojnie, panie Fischer.
Nigdy! Nigdy nie robicie, o co proszę.
Zostawcie mnie.
- Musi być dla niego cenną pamiątką. - To ja ustawiłem zdjęcie na stoliku.
On nawet go nie zauważył.
Robercie...
- Musimy porozmawiać z adwokatami. - Nie teraz.
Trzeba zacząć już teraz.
Sępy już krążą. Im słabszy jest Robert Fischer, tym mocniejszy jest Peter Browning.
Miałem okazję by przyjrzeć się Browningowi.
Przybrać jego wygląd, poznać zwyczaje, i tak dalej.
Na pierwszym poziomie snu mogę podszyć się za Browninga...
I zasugerować temat uwadze Fischera.
A gdy wejdziemy na głębszy poziom,
jego własna projekcja Browninga powininna karmić go tymi pomysłami.
- On sam podda sobie ideę? - Właśnie tak.
To jedyny sposób, aby idea się utrzymała. Musi być własna.
Eames, jestem pod wrażeniem.
Twoje uznanie jest zawsze bardzo cenne, dziękuję, Arturze.
- Wejdziesz w sen samemu? - Nie, to tylko eksperyment.
Nie wiedziałem, że jeszcze ktoś tu jest.
Pracowałam nad swoim talizmanem.
- Mogę obejrzeć? - Nie.
Czyli czegoś się nauczyłaś.
Elegancki sposób na utrzymanie się w rzeczywistości.
- Ty je wymyśliłeś? - Nie, to była Mal.
Ten należał do niej. We śnie kręci się i nigdy nie przewraca.
Kręci i kręci.
Artur powiedział mi, że ona nie żyje.
Jak ci wychodzą labirynty?
Każdy poziom ma odniesienie do obszaru podświadomości, który zinfiltrujemy.
Najniższy poziom to szpital, tam Fischer umieści swojego ojca.
- Mam kilka pytań o rozkład... - Nie pokazuj mi szczegółów.
Tylko ten, kto tworzy sen, może znać układ.
Dlaczego to jest takie ważne?
Gdy ktoś z nas wniesie własne projekcje, lepiej, żeby nie znały szczegółów labiryntu.
Masz na myśli Mal.
- Nie możesz utrzymać jej z dala? - Zgadza się.
Nie możesz tworzyć, bo jeśli ty znasz labirynt, ona również go zna.
Mogłaby zrujnować całą operację.
- Cobb, inni o tym wiedzą? - Nie, nie wiedzą.
- Musisz ich ostrzec. Jeśli to się pogarsza. - Nikt nie twierdzi, że się pogarsza.
Muszę wrócić do domu. Tylko na tym mi zależy.
Dlaczego nie możesz wrócić do domu?
Bo oni uważają, że ją zabiłem.
- Dziękuję. - Za co?
Bo nie zapytałaś, czy naprawdę zabiłem.
"Rozbiję imperium ojca" - Robert na pewno sprzeciwiłby się temu pomysłowi.
Musimy zaszczepić go bardzo głęboko w podświadomości.
Podświadomość motywują emocje. A nie rozsądek.
Musimy znaleźć sposób, aby przełożyć to na zagadnienie emocjonalne.
Jak zamienić strategię biznesową na emocje?
Właśnie to musimy rozpracować. Relacje Roberta z ojcem są co najmniej napięte.
Można od tego zacząć. Wystarczy sugestia, że rozbicie imperium będzie zemstą na ojcu.
Nie, pozytywne emocje zawsze przeważają nad negatywnymi.
Wszyscy pragniemy pojednania. Oczyszczenia.
Chcemy wytworzyć u Roberta pozytywną reakcję emocjonalną.
A może by tak:
"Ojciec godzi się, abym pracował na siebie, a nie szedł w jego ślady."
- To może zadziałać. - Może?
Potrzeba nam czegoś więcej niż "może".
- Dziękuję za twój wkład do sprawy, Arturze. - Podaj jakieś niuanse.
- Szczegółowe niuanse. - Incepcja nie zależy od szczegółów.
Gdy wejdziemy w jego umysł, musimy pracować z tym, co tam już jest.
Na najwyższym poziomie, otwieramy temat jego relacji z ojcem.
Powiedzmy: "Nie pójdę w ślady mojego ojca."
Na niższym poziomie podsuwamy: "Stworzę coś samodzielnie."
Po dotarciu na najniższy poziom, uderzymy z grubej rury:
- "Mój ojciec nie chce, abym stał się nim." - Właśnie tak.
Przy trzech warstwach, sny zapadną się pod najmniejszym zakłóceniem.
Narkoza zapewni sen.
Aby utrzymać trzy warstwy, muszę użyć bardzo silnej narkozy.
Dobranoc.
Mieszanka umożliwi współdzielenie snu, utworzy połączenia pomiędzy śniącymi,
oraz przyspieszy funkcje mózgu.
Co da nam więcej czasu na każdym z poziomów.
We śnie funkcje mózgu będą 20 razy szybsze.
Gdy wejdziecie w sen we śnie, efekty się skumulują.
- Przy trzech snach... - Matematyka nie jest moją mocną stroną.
Ile czasu będziemy mieć?
Tydzień na pierwszym poziomie, sześć miesięcy na drugim,
- a na trzecim... - Dziesięć lat.
Kto chciałby utknąć we śnie na dziesięć lat?
To zależy od snu.
Gdy już podłożymy co trzeba, jak wyjdziemy ze snu?
Mam nadzieję, że nie przez strzał w głowę.
- Kick. - Co to takiego?
Kick będzie wyglądał tak.
Uczucie spadania przywróci cię do świadomości.
- Wyrwie ze snu. - Poczujemy coś, przy takim silnej narkozie?
Tu właśnie jest sprytna sztuczka.
Dostosowałem mieszankę aby nie wpłynęła na działanie ucha wewnętrznego.
Dzięki temu, nieważne jak głęboki będzie sen, zawsze poczujesz, że spadasz.
Albo przewracasz się.
Ważne jest, aby zsynchronizować kicki, które przenikną wszystkie poziomy.
Możemy użyć podkładu muzycznego, aby zsynchronizować kicki.
Nie ma żadnych zaplanowanych operacji, ani dentysty. Zupełnie nic.
- Nie planował operacji kolana? - Nic. Żadnego uśpienia.
A potrzebujemy dobrych 10 godzin.
Z Sydney do Los Angeles.
Jedna z najdłuższych tras na świecie. Lata nią co dwa tygodnie.
Musi latać prywatnym odrzutowcem.
Nie, jeśli wyskoczą niespodziewane naprawy.
- To będzie musiał być 747. - Dlaczego?
W 747 piloci są na górze, a kabina pierwszej klasa na przodzie.
Nikt nie będzie przechodził. Ale trzeba wykupić cały przedział.
I przekupić stewardessę.
Kupiłem te linie lotnicze.
Bardziej przejrzyste rozwiązanie.
Chyba będziemy mieć te 10 godzin.
Ariadno, świetna robota.
Wiesz, jak mnie znaleźć.
Wiesz, co musisz zrobić.
Pamiętasz, jak mi się oświadczyłeś?
Oczywiście, że pamiętam.
Powiedziałeś, że miałeś sen.
W którym razem się zestarzeliśmy.
Nadal możemy.
Nie powinnaś tu przychodzić.
Chciałam zobaczyć, jakie eksperymenty tu przeprowadzasz.
- To ciebie w ogóle nie dotyczy. - Dotyczy i to bardzo.
- Chcesz abym dzieliła z tobą sny. - Ale nie te sny.
Te należą do mnie.
Dlaczego to sobie robisz?
Tylko tak mogę śnić.
Dlaczego sny są takie ważne?
W moich snach jesteśmy razem.
To nie są tylko sny.
To twoje wspomnienia. Mówiłeś, żeby nie bazować na wspomnieniach.
Wiem, że tak mówiłem.
Chcesz utrzymać ją przy życiu.
Nie pozwalasz jej odejść.
Nie rozumiesz. To są momenty, których żałuję. Wspomnienia, które muszę zmienić.
Czego żałujesz na tym najniższym?
Musisz zrozumieć jedną rzecz o mnie.
- To twój dom? - Mój i Mal, tak.
- Gdzie ona jest? - Już jej nie ma.
To mój syn, James. Wykopuje coś, może robaka.
A to jest Phillipa.
Widzisz, chciałem je wtedy zawołać. Aby się odwróciły i uśmiechnęły.
Zobaczyłbym te śliczne twarzyczki...
Ale jest już za późno.
W tej chwili. Albo nigdy.
Wtedy spanikowałem.
Zdałem sobie sprawę, że będę żałował tej chwili.
Chciałem zobaczyć ich twarze ten ostatni raz.
Ale ta chwila minęła.
Nieważne, co zrobię, i tak nie mogę zmienić tej chwili.
Chcę je zawołać, a one odbiegają.
Już nigdy nie zobaczę ich twarzy. Muszę wrócić do domu.
Do prawdziwego świata.
- Co ty tu robisz? - Mam na imię...
Wiem jak masz na imię. Co tu robisz?
Ja tylko próbuję zrozumieć.
Jak możesz zrozumieć.
Czy ty wiesz, co to znaczy kochać?
Być połową całości?
Nie.
Opowiem ci zagadkę.
Czekasz na pociąg.
Pociąg, który zabierze cię daleko stąd.
Masz nadzieję, że zabierze cię tam gdzie chcesz.
Ale nie wiesz tego na pewno.
Ale to nie ma znaczenia.
Jak to możliwe, że bez znaczenia jest, dokąd zabierze cię pociąg.
- Bo będziemy razem. - Jak mogłeś ją tu przyprowadzić, Dom?
- Co to za miejsce? - Pokój hotelowy, w którym spędzaliśmy rocznicę ślubu.
Co tu się stało?
Obiecałeś mi!
Obiecałeś!
Proszę, zostań tu, tylko na chwilę.
- Powiedziałeś, że będziemy razem. - Wrócę do ciebie, obiecuję.
Wydaje ci się, że możesz zbudować więzienie ze wspomnień, i ją tam trzymać?
Myślisz, że ją tam zatrzymasz?
Już czas.
Maurice Fischer właśnie zmarł, w Sydney.
- Kiedy pogrzeb? - W czwartek, w Los Angeles.
Robert, we wtorek, poleci razem z trumną.
- Musimy ruszać. - Dobrze.
- Jadę z wami. - Obiecałem Milesowi, nie lecisz.
W zespole musi być ktoś, kto rozumie z czym się zmagasz.
To nie muszę być ja.
Ale musisz pokazać Arturowi, to co ja widziałam przed chwilą.
Załatw nam dodatkowe miejsce w samolocie.
Jeśli wsiądę na pokład, a ty nie dotrzymasz umowy, po wylądowaniu zamkną mnie do końca moich dni.
Jeśli wykonasz zadanie w czasie lotu, mnie wystarczy jeden telefon.
I nie będziesz miał żadnych problemów z imigracyjnym.
Przepraszam, to chyba należy do pana.
Upuścił pan.
- Podać coś do picia? - Wodę.
Dla mnie to samo.
Dziękuję.
Nie mogłem nie zauważyć... Jest pan spokrewniony z tym Maurice Fischerem?
Tak.
To mój ojciec.
To bardzo inspirująca postać. Przykro mi z powodu pańskiej straty.
- Proszę. - Dziękuję.
Za pańskiego ojca.
Niech spoczywa w spokoju.
- Nie mogłeś się odlać przed wejściem? - Przepraszam.
Wypłynął cały szampan z usypiaczem?
Teraz będzie szukał taksówki.
Dupek. Co ty wyprawiasz?
Zjeżdżaj.
Taxi!
W samą porę.
- Co pan robi? - Przepraszam, była wolna.
- Nie była. - Może się podzielimy.
Raczej nie. Proszę zjechać na bok.
Świetnie.
Wsiadaj.
W środku jest 500 dolarów. A portfel wart nawet więcej.
- Możecie mnie wyrzucić na przystanku. - Obawiam się, że nie...
Schylcie się!
Co się dzieje?!
Tego nie było w projekcie.
Cobb?
Jesteś cały?
Tak. Nic mi nie jest.
Fischer też ok. Ale może mieć chorobę lokomocyjną.
Saito?
Zabierz Fischera na zaplecze.
Na zaplecze. Ruszaj się!
- Postrzelili go? Umiera? - Nie wiem.
A ty gdzie byłeś? Co się stało?
- Miałem stłuczkę z pociągiem. - Po co wrzuciłaś pociąg w śródmieściu?
- To nie ja. - Skąd się wziął?
A ja pytam, dlaczego wpadliśmy w zasadzkę? To nie były zwykłe projekcje.
- On był przeszkolony. - Masz rację.
Jak to był przeszkolony?
Szperacz przeszkolił podświadomość Fischera, tak aby sama się broniła.
Jego podświadomość jest zmilitaryzowana. To powinno być w danych o nim.
Więc dlaczego nie było?
- Uspokój się. - Nie mów mi żebym się uspokoił.
To była twoja działka. Ty byłeś odpowiedzialny.
Miałeś dokładnie sprawdzić przeszłość Fischera. Nie jesteśmy na to przygotowani.
Unieszkodliwialiśmy już pod-ochrone. Zachowamy ostrożność, i nic się nie stanie.
Tego nie było w planie. On umiera.
Skrócę jego cierpienia.
Nie rób tego!
- Nie rób tego. - On umiera. Obudzę go.
- Nie. Nie obudzisz go. - O co ci chodzi?
- Nie obudzisz go. - Gdy umieramy we śnie, budzimy się.
Nie z tego snu. Jesteśmy zbyt głęboko uśpieni.
Czyli co się stanie, gdy umrzemy?
- Wpadniemy w limbo. - Mówisz poważnie?
- Limbo? - Niespójna przestrzeń snu.
- Co tam jest? - Czysta nieskończona podświadomość.
Nie ma tam nic.
Chyba, że jeden z nas, kto już tam był, przyniesie ze sobą jakieś pozostałości.
W naszym przypadku chodzi o ciebie.
- Na jak długo możemy tam utknąć? - Dopóki nie osłabnie działanie narkozy.
- Czyli jak długo? - Dziesiątki lat, może nieskończoność, nie wiem.
Zapytaj go, on tam już był.
Zabierzmy Saito na górę.
Świetnie. Dzięki.
Zamknięci w umyśle Fischera, walczymy z jego prywatną armią,
a jeśli zginiemy, wpadniemy w limbo, w której nasze mózgi zamienią się w jajecznicę.
Przyniosłaś apteczkę?
Wiedziałeś o ryzyku, i nie powiedziałeś nam.
Nie miało być ryzyka, nie wiedziałem o broni.
- Nie miałeś prawa. - To jedyny sposób na zejście trzy poziomy w dół.
- A ty, też o tym wiedziałeś. - Zaufałem mu.
Zaufałeś mu? Obiecał ci połowę swojego udziału?
Nie. Cały udział.
- Poza tym mówił, że już to robił. - Już to robił? Z Mal?
- I świetnie mu wyszło. - To nie o to chodzi.
Zrobiłem, co musiałem, żeby wrócić do moich dzieci.
Wprowadziłeś nas w strefę wojny z odciętym wyjściem.
Jest wyjście.
Ruszamy naprzód, najszybciej jak się da, i wychodzimy przy użyciu kicka.
Tak jak przedtem.
Zapomnij o tym, przy wejściu niżej, tylko zwiększamy ryzyko.
Przeczekam to wszystko tutaj.
Straże Fischera już otaczają to miejsce. 10 godzin lotu oznacza tydzień tutaj.
Co oznacza, że każdy z nas zginie, to wam mogę zagwarantować.
Nie ma innego wyjścia niż dokończyć to jak najszybciej.
Droga w dół jest jedyną drogą naprzód.
Przygotujcie się.
Chodź. Wstrząśniemy nic nieco.
Jestem ubezpieczony na wypadek porwania. Do kwoty 10 milionów.
- Wszystko jest bardzo proste. - Zamknij się!
- Nie będzie proste. - W gabinecie ojca, pod biblioteczką jest sejf.
Potrzebujemy kodu do niego.
- Nie wiem nic o żadnym sejfie. - To nie znaczy, że nie znasz kodu.
Powiedz nam, co to będzie.
Nie wiem.
- Według naszego źródła, jednak wiesz. - Co to za źródło?
- To kosztuje 500 dolarów? - Co jest w środku?
Gotówka, karty kredytowe, prawo jazdy, i to.
Przyda się nam?
Być może.
Twoja kolej. Masz godzinę.
Godzinę?
Miałem mieć całą noc na rozpracowanie go.
Saito nie miał być postrzelony.
Masz godzinę. Zdobądź dla nas coś użytecznego. Proszę.
- Co to było? - Nasze źródło.
Każ im przestać.
- Daj mi kod. - Nie znam go.
- Dlaczego Browning mówi, że znasz? - Nie wiem.
Pozwól mi z nim porozmawiać, zapytam go.
Masz godzinę. Zaczynaj rozmowę.
Dobrze się czujesz?
Ci dranie trzymają mnie tu od dwóch dni.
Mają dostęp do biura twojego ojca. I próbują otworzyć jego sejf.
Myśleli, że znam kod, ale to nieprawda.
Ja również nie znam.
Co?
Maurice mówił, że po jego śmierci, tylko ty będziesz mógł otworzyć sejf.
Nie, nigdy nie podał mi kodu.
Może to zrobił, ale ty nie wiedziałeś, że to kod.
- Co to mogło być? - Nie wiem, zestaw liczb z ukrytym znaczeniem.
Liczby, które mają znaczenie dla ciebie i Maurice'a.
Nie mieliśmy wiele ważnych wspólnych przeżyć.
A po śmierci twojej matki?
Po śmierci matki... Wiesz, co mi powiedział?
"Robercie, tu nie ma o czym mówić."
- Nie umiał wyrażać uczuć. - Miałem 11 lat.
- Co z nim? - Bardzo cierpi.
Gdy zejdziemy na niższy poziom, ból będzie 10 razy mniejszy.
A jeśli umrze?
W najgorszym przypadku, po wybudzeniu z jego umysłu nic nie zostanie.
Cobb, dotrzymam umowy.
Doceniam to, Saito.
Ale po obudzeniu, nie będziesz nawet pamiętał o istnieniu tej umowy.
Limbo stanie się twoją rzeczywistością.
Zagubisz się tam na tak długi czas, że zdążysz się zestarzeć.
...w zgorzknieniu.
I będziesz czekać na śmierć w samotności.
Wrócę.
I znów obaj będziemy młodzi.
Oddychaj.
- Ci ludzie nas zabiją, jeśli nie podamy kodu. - Chcą tylko okupu.
Słyszałem, co mówili. Zamkną nas w furgonetce, i wrzucą do rzeki.
No dobrze, co jest w sejfie.
Coś dla ciebie. Maurice powtarzał, że to jego najcenniejszy podarunek dla ciebie.
- Testament. - Testament Maurice'a jest znany.
Ten ma inną treść. I może zastąpić ten drugi, jeśli tak zdecydujesz.
Rozdziela korporację Fischer-Monroe na części, może zlikwidować całe imperium.
Niszczy całe moje dziedzictwo.
Dlaczego miałby coś takiego zasugerować?
Nie wiem.
Kochał cię, Robercie.
- Na swój sposób. - Na swój sposób.
Pod koniec, przywołał mnie do łóżka,
Prawie nie mógł już mówić, ale zadał sobie trud, by powiedzieć mi jedną rzecz.
Przyciągnął do siebie.
Udało mi się zrozumieć jedno słowo.
"Rozczarowanie."
Kiedy byłeś w limbo?
Przekonałeś resztę grupy do kontynuowania roboty, ale oni nie znają prawdy.
Prawdy? Jakiej prawdy?
Prawdy o tym, że w każdej chwili możesz wpuścić na nas pociąg towarowy.
Prawdy o tym, że Mal przebija się przez twoją podświadomość.
I o tym, że gdy schodzimy coraz głębiej w umysł Fischera...
schodzimy również głębiej w ciebie.
I nie sądzę, że spodoba nam się to, co tam znajdziemy.
Pracowaliśmy razem.
Rozwijaliśmy koncepcję snu we śnie.
Parłem do przodu, chciałem schodzić coraz głębiej, coraz dalej.
Nie rozumiałem, że godziny zamieniają się tutaj w lata.
Że uwięzieni tak głęboko, możemy skończyć w czystej podświadomości.
Przestaliśmy dostrzegać, co jest rzeczywiste.
Tworzyliśmy dalej, zbudowaliśmy dla siebie cały świat.
I tak przez całe lata.
Zbudowaliśmy własny świat.
Jak długo tam byliście?
Około 50 lat.
Jak wy to wytrzymaliście?
Nie było tak źle, przecież kochaliśmy się.
Problemem była świadomość, że to wszystko jest nierealne.
Po pewnym czasie, już nie mogłem tak żyć.
A co z nią?
Ukryła coś, głęboko w środku.
Prawdę, którą kiedyś znała, ale wolała o niej zapomnieć.
Limbo stało się jej rzeczywistością.
Co się stało, gdy się obudziliście?
Gdy budzisz się po latach, dziesiątkach lat...
Jesteś starcem wrzuconym z powrotem w młodość.
Wiedziałem, że coś jest z nią nie w porządku.
Ale nie chciała nic mówić.
Wreszcie powiedziała mi prawdę.
Była opętana przez pewną ideę.
Bardzo prosty pomysł, który zmieniał wszystko.
O tym, że nasz świat nie jest rzeczywisty.
I musimy się obudzić, aby wrócić do rzeczywistości.
Aby wrócić do domu, musimy się zabić.
Co z waszymi dziećmi?
Uważała, że to są projekcje.
A nasze prawdziwe dzieci czekają na nas.
Myślisz, że nie umiem wyczuć różnicy?
Jeśli to mój sen, dlaczego go nie kontroluję?
Bo nie wiesz, że śnisz.
Była całkowicie pewna. Nie mogłem jej przekonać.
Nieważne, jak długo błagałem, jak długo prosiłem.
Chciała to zrobić, ale nie mogła tego zrobić sama.
Zbyt mocno mnie kochała.
Opracowała plan. Na naszą rocznicę.
Kochanie, co ty robisz?
Dołącz do mnie.
Wróć do środka. Dobrze?
Wróć do środka. Proszę.
Nie. Skoczę, a ty skoczysz ze mną.
Nie, nie skoczę.
Posłuchaj mnie.
Jeśli skoczysz, nie obudzisz się. Pamiętasz?
Zginiesz.
A teraz wróć do środka. No dalej.
Wróć tutaj, abyśmy mogli o tym porozmawiać.
Dość już rozmów.
Mal.
Usiądź na parapecie, albo skoczę od razu.
Dobrze.
Porozmawiamy o tym. Dobrze?
- Zdecyduj się na akt wiary. - Nie, kochanie.
Nie mogę. Wiesz, że nie mogę tego zrobić.
Pomyśl o naszych dzieciach.
Pomyśl o Jamesie.
O Phillipie.
Jeśli wyjdę bez ciebie, i tak ci je odbiorą.
- O co ci chodzi? - Przekazałam list naszemu adwokatowi.
Wyjawiam w nim, jak bardzo boję się o własne bezpieczeństwo.
Jak groziłeś, że mnie zabijesz.
- Dlaczego to zrobiłaś? - Kocham cię, Dom.
- Dlaczego mi to zrobiłaś? - Abyś nie czuł się winny opuszczając je.
Wracamy do domu. Do naszych prawdziwych dzieci.
Nie, Mal. Wysłuchaj mnie.
Mal, spójrz na mnie. Proszę!
- Czekasz na pociąg. - Mal, do diabła, nie rób tego!
- Pociąg, który zabierze cię daleko stąd. - James i Phillipa czekają na nas.
- Masz nadzieję, że zabierze cię tam gdzie chcesz. - Czekają na nas.
- Ale nie wiesz tego na pewno. - Mal, spójrz na mnie.
- Ale to nie ma znaczenia. - Mal, niech to diabli!
Ponieważ będziecie razem.
Kochanie, spójrz na mnie.
Zebrała zaświadczenia o poczytalności od trzech różnych psychiatrów.
Przez co niemożliwością były próby wytłumaczenia natury jej szaleństwa.
Wtedy uciekłem.
W tej chwili. Albo nigdy.
Dobra, chodźmy.
Zostawiłem swoje dzieci, i cały czas próbuję wrócić.
Twoje poczucie winy kształtuje ją, dodaje jej siły.
Ale nie ty jesteś odpowiedzialny za przekonania które ją zniszczyły.
Jeśli ma się nam udać, musisz sobie wybaczyć.
I będziesz musiał stawić jej czoła.
Ale nie musisz tego robić sam.
- Nie, nie... - Robię to dla pozostałych.
Bo nie zdają sobie sprawy z ryzyka jakie podjęli schodząc tu z tobą.
Musimy ruszać naprzód.
Czas minął.
Nie znam żadnego kodu. A przynajmniej nie świadomie.
Pokażę ci, że się mylisz.
Nasz człowiek czeka w gabinecie twojego ojca, gotowy by wpisać kod.
Powtórz sześć cyfr, które przyjdą ci pierwsze na myśl.
- Nie mam pojęcia. - Ale już!
Powiedziałem, już!
5,2,8,4,9,1.
Musisz się bardziej postarać.
Dobra, worki na głowy.
Wybierzemy się na przejażdżkę.
Bardziej ceń swoje życie, słyszysz mnie?
Co masz?
Relacje z ojcem miał nawet gorsze niż się spodziewaliśmy.
- I w czym nam to pomoże? - Im gorsze relacje, tym silniejsze będzie oczyszczenie.
- Jak ich pojednasz, skoro są tak skłóceni? - Pracuję nad tym.
Pracuj szybciej.
Projekcje zacieśniają okrążenie.
Musimy wyrwać się stąd, zanim nas odetną.
Nie możesz lękać się myślenia w większej skali.
Musimy przesunąć wrogość z ojca na ojca chrzestnego.
- Niszcząc jego jedyne pozytywne relacje? - Nie, naprawimy relacje z ojcem.
A przy okazji ujawnimy prawdziwą naturę ojca chrzestnego.
Maurice Fischer musi wyciągnąć rękę do syna.
A co z ochroniarzami? Będzie gorzej po zejściu w dół.
Chyba musimy skorzystać z pana Charlesa.
- Nie. - Kto to jest pan Charles?
To zły pomysł.
Gdy wejdziemy do hotelu aby podejść Fischera, ochrona nie da nam spokoju.
Użyjemy pana Charlesa, tak jak wtedy, gdy obrobiliśmy Steina.
- Czyli już to robiliście? - Tak, i nie zadziałało.
Obiekt zorientował się, że śni, i jego podświadomość rozniosła nas na strzępy.
Doskonale, będzie więcej zabawy.
- Będzie potrzebne odwrócenie uwagi. - Żaden problem.
Znam przemiłą panią, która się do tego nada.
- Jedź ostrożnie. - Dobra.
Głębsze poziomy będą bardzo niestabilne.
Nie skacz za wcześnie.
Mamy tylko jedną szansę, i bez kicka nie damy rady.
Jako ostrzeżenie włączę muzykę. Reszta zależy od was.
- Gotowi? - Gotowi!
Słodkich snów!
Czy ja przynudzam?
Opowiadałam ci o sobie. Ale chyba nie jesteś zainteresowany.
Mam wiele spraw na głowie.
Idzie pan Charles.
Pan Fischer, tak?
Miło mi pana spotkać. Jestem Rod Green z marketingu.
- A pani? - Wychodzi.
Na wypadek gdyby ci się nudziło.
Wystawiła pana do wiatru, albo jej numer telefonu jest naprawdę sześciocyfrowy.
Zabawny sposób na zaprzyjaźnienie się, ukraść komu portfel.
Niech to szlag.
- Sam portfel był wart... - 500 dolarów, tak?
Proszę się nie przejmować, moi ludzie już się tym zajęli.
Kim albo czym jest pan Charles?
To zagrywka w celu napuszczenia Fischera na jego własną podświadomość.
Dlaczego ci się to nie podoba?
Bo trzeba powiedzieć celowi, że śni. Co przyciągnie na nas jego uwagę.
Czy Cobb nie mówił, żeby tego nie robić?
Czyli zauważyłaś jak często Cobb mówi, żeby czegoś nigdy nie robić.
Panie Saito, przepraszam na chwilkę.
Przepraszam, nie znam...
Podobam ci się?
Bardzo śmieszne, panie Eames.
Turbulencje w powietrzu?
Nie, bliższy poziom. To Yusuf tak jeździ.
Przepraszam, jak się pan nazywa?
Rod Green z marketingu.
Ale to nieprawda, zgadza się?
Jestem pan Charles, pamięta mnie pan?
Kieruję pańską ochroną tu na dole.
Wysiądziemy na różnych piętrach, musimy być ciągle w ruchu
Pozbądź się portfela. Ochrona może go szukać.
Musimy dać Cobbowi więcej czasu.
Ochrona, tak?
- Pracuje pan dla hotelu? - Nie.
Specjalizuję w szczególnym rodzaju ochrony.
- Podświadoma ochrona. - Mówi pan o snach?
Mówi pan o wydobyciu?
Jestem tu, aby pana chronić.
Mam pana chronić w sytuacji, gdy ktoś poprzez sen chciałby uzyskać dostęp do pańskiego umysłu.
Nie jest pan tutaj bezpieczny.
Zbliżają się do pana.
Dziwna pogoda, prawda?
Poczuł pan to?
Co się dzieje?
Cobb przyciągnął uwagę Fischera do osobliwości tego snu.
Co sprawiło, że podświadomość szuka twórcy tego snu.
Czyli mnie. Szybko, pocałuj mnie.
- Nadal patrzą na nas. - Ale warto było spróbować.
Lepiej stąd chodźmy.
Czuje pan to?
Jest pan przeszkolony na taką ewentualność.
Proszę zwrócić uwagę na osobliwości pogody, na zmiany w grawitacji.
Nic z tego nie jest rzeczywiste.
Jesteśmy we śnie.
Najłatwiej będzie to panu sprawdzić przypominając sobie przybycie do tego hotelu.
Da pan radę to zrobić?
Tak...
Proszę oddychać. Tak jak na szkoleniu.
Proszę pogodzić się z faktem, że to sen.
A ja jestem tu by pana chronić.
No dalej.
- Nie jesteś prawdziwy. - Nie.
Jestem projekcją pańskiej podświadomości.
Mam chronić przed szperaczami, którzy chcieliby wciągnąć pana w sen.
Moim zdaniem, to się dzieje w tej właśnie chwili.
Dobrze.
Możesz mnie stąd wydostać?
Natychmiast. Proszę za mną.
Co ty wyprawiasz?
Ci ludzie mieli pana porwać, zgadza się?
Jeśli chce pan mojej pomocy, musi pan zachować spokój.
Musimy współpracować, panie Fischer.
Jeśli to sen, wystarczy umrzeć, aby się obudzić.
Nie robiłbym tego na pana miejscu.
Moim zdaniem jest pan w narkozie. I jeśli pociągnie pan za spust...
Może się pan nie obudzić.
Przeciągną pana do innego snu.
Wie pan, o czym mówię.
Tak jak na szkoleniu.
Tak jak tłumaczyłem to panu.
Proszę oddać broń.
Powinniśmy być bezpośrednio pod 528.
Tak.
Proszę sobie przypomnieć, co się działo przed tym snem.
Była... była strzelanina.
Deszcz.
Peter...
O Boże! Porwali nas.
Gdzie was trzymali?
- Wsadzili nas na tył furgonetki. - To wyjaśnia zmiany grawitacji.
Siedzi pan z tyłu furgonetki, co dalej?
Chodziło o....
Chodziło o sejf.
Boże, ale ciężko to sobie przypomnieć.
To jak przypominanie sobie snu po przebudzeniu.
Potrzeba całych lat praktyki.
Wciągnęli was w ten sen, bo chcą wykraść coś z pana umysłu.
Musi się pan skupić, i przypomnieć sobie, co to jest.
- Co to jest, panie Fischer? - Kod do sejfu.
Miałem im podać liczby, które pierwsze przyjdą mi na myśl.
Próbują wydobyć numer z pana podświadomości.
Może być ukryty w dowolnej formie.
Jesteśmy w hotelu.
Spróbujemy z numerami pokojów.
Jaki to był numer? Proszę sobie przypomnieć.
To bardzo ważne.
5
52 Taki był początek.
Tyle wystarczy. Od tego zaczniemy.
- Piąte piętro. - Tak.
Użyjesz wyzwalacza czasowego?
Nie, będę musiał sam zadecydować.
Wy będziecie spać w 528, a ja czekam na kicka od Yusufa.
- Skąd będziesz wiedział? - Da sygnał muzyką.
Gdy furgonetka uderzy w barierkę mostu, nie da się tego przegapić.
Będziemy mieć piękny zsynchronizowany kick.
Jeśli zacznę za wcześnie, nie wyciągnie nas w górę.
Jeśli za późno, nie będę w stanie was upuścić.
- Dlaczego nie? - Bo furgonetka będzie spadać.
A nie mogę was upuścić bez grawitacji.
Racja.
Oni są ze mną.
Panie Charles.
- Wie pan, co to jest, panie Fischer? - Tak, chyba tak.
Chcieli pana wciągnąć w sen.
- Ja już śnię. - Jeszcze raz w sen.
Jak to? Sen we śnie?
Hej, widzę, że się przebrałeś.
Przepraszam?
Przepraszam, pomyliłem pana z moim znajomym.
Na pewno świetny z niego facet.
Projekcja Browninga zbudowana przez Fischera.
- Przyjrzymy się, co będzie robił. - Dlaczego?
Po zachowaniu zobaczymy, czy Fischer zaczął go podejrzewać, tak jak tego chcieliśmy.
Wujek Peter?
- Mówił pan, że porwali was jednocześnie? - Nie, niezupełnie.
- Złapali go wcześniej, torturowali go. - Widział pan te tortury?
Porywacze pracują dla ciebie?
- Robercie... - Próbowałeś otworzyć ten sejf?
I zdobyć alternatywny testament?
Firma Fischer-Monroe była całym moim życiem.
- Nie pozwolę ci jej zniszczyć. - Nie odrzucę mojego dziedzictwa.
Nie mogłem pozwolić, abyś się nabrał na ostatnią drwinę swojego ojca.
- Jaką drwinę? - Testament, Robercie.
Ten testament to jego ostatnia obelga.
Rzuca ci wyzwanie, abyś zbudował coś swojego, ale mówi, że nie jesteś godzien jego osiągnięć.
O tym, że był rozczarowany.
Przykro mi.
Ale...
On się myli.
Możesz zbudować firmę lepszą od każdej z jego firm.
Panie Fischer.
- On kłamie. - Skąd wiesz?
Proszę mi zaufać. To moja praca. On coś ukrywa.
Musimy się dowiedzieć, co to takiego.
Musimy zrobić to samo, co on zamierzał zrobić panu.
Wejść w jego podświadomość, i sprawdzić, co chciał przed panem ukryć.
Dobrze.
Zasnął.
W czyją podświadomość tak w ogóle wchodzimy?
Fischera, a on chce dorwać Browninga, więc będzie częścią naszego zespołu.
- Pomoże nam złamać własną podświadomość. - Zgadza się.
- Ochrona niedługo tu będzie. - Zabiorę ich na zwiedzanie okolicy.
- Tylko wróć przed kickiem. - Słodkich snów.
Wszystko gra?
- Hej, gotowy? - Tak, tak.
Wszystko w porządku. Jestem gotowy.
Cobb?
Cobb.
Co jest tam na dole?
Prawda, którą Fischer ma odkryć.
Chodziło mi o to, co ty tam znajdziesz?
Widzieliście to?
Eames, to twój sen, masz odciągnąć ochronę jak najdalej od bazy.
- Z kim idzie Fischer? - Nie ze mną.
Trzeba go przeprowadzić bez ujawniania się.
- Projektowałam to miejsce. - Ty zostajesz ze mną.
Dam sobie radę.
Dobra.
Pokażesz im drogę na tyły bazy. Fischer, idziesz z nim.
Ok.
- A co z tobą? - Trzymaj włączone, będę nasłuchiwał.
Okna na piętrze są wystarczająco duże, będę mógł osłaniać was z południowej wieży.
- Ty nie wejdziesz do środka? - Aby odnaleźć prawdę o swoim ojcu...
Będziesz musiał o własnych siłach włamać się do umysłu Browninga.
Fischer, idziemy!
Włączyć alarm!
Oby byli już gotowi.
Jeszcze nie pora.
Cobb, słyszysz to?
Usłyszałem już 20 minut temu, ale z początku myślałem, że to wiatr.
Tak, też słyszę. To muzyka.
- Co robimy? - Ruszamy się szybciej.
Yusuf skoczy za 10 sekund.
Co oznacza 3 minuty dla Artura.
- A nam daje 60 minut. - Pokonają tę drogę w godzinę?
Muszą jeszcze zejść na środkowy taras.
Potrzebna im nowa, bezpośrednia trasa.
Zaprojektowałam to jako labirynt.
Musi być skrót do środka labiryntu.
Eames.
- Eames dodał coś od siebie? - Nie powinnam ci tego mówić.
- Jeśli Mal się o tym dowie... - Nie mamy czasu. Dodał coś nowego?
Dodał przewody wentylacyjne, prowadzą do środka labiryntu.
- Wyjaśnij im jak iść. - Saito...
Niemożliwość.
- Co to było? - Kick.
Cobb! Przegapiliśmy go?
Tak, przegapiliśmy kick.
Nie mógł wyśnić plaży?
- Co teraz zrobimy? - Dokończymy zadanie przed następnym kickiem.
- Jakim następnym kickiem? - Gdy furgonetka uderzy w wodę.
Jak mam was upuścić bez grawitacji?
Arturowi zostało kilka minut, nam około 20.
Dobrze się czujesz?
Wracamy! Wracamy do bazy!
Coś poszło nie tak. Wracają. Musieli coś zauważyć.
Zatrzymaj ich jakoś.
Już się robi.
- Saito musi dotrzeć do skarbca. - Są jakieś okna w tym skarbcu?
- Nie byłoby pożytku ze skarbca z oknami. - Oby Fischerowi spodobała się zawartość.
- Projekcje są częścią jego podświadomości? - Tak.
- Niszczysz część jego umysłu? - Nie, to tylko projekcje.
- Jesteśmy na miejscu. - Czysto, ale pospiesz się. Ściga cię cała armia.
Jestem w środku.
- Jest tam ktoś jeszcze. - Fischer, to pułapka, uciekaj!
No dalej. No zejdź.
Cobb.
Ona nie jest prawdziwa.
- Skąd możesz wiedzieć? - To tylko projekcja.
Fischer jest prawdziwy.
Tutaj.
Eames! Ruszaj do środka, szybko!
- Co się stało? - Mal zabiła Fischera?
Nie mogłem do niej strzelić.
Nie ma sensu go reanimować. Jego umysł będzie uwięziony gdzieś na dole.
Wszystko przepadło.
Czyli to koniec? Przegraliśmy?
Koniec z nami. Przykro mi.
Ja nie muszę wracać do rodziny.
Jaka szkoda. Bardzo chciałem zobaczyć, co jest w środku. Jesteśmy tak blisko.
Podłożę ładunki.
Jest jeszcze inny sposób.
Musimy zejść w dół za Fischerem.
- Nie ma na to czasu. - Na dole będziemy mieć czas.
Znajdziemy go.
I jak tylko pojawi się muzyka Artura, reanimuj go defibrylatorem.
Na dole przygotujemy dla niego kicka.
Wprowadzisz go do skarbca.
Gdy skończy się muzyka, wysadzasz szpital, i wszyscy wracamy kilka warstw w górę.
Warto spróbować.
Saito może mnie osłaniać, gdy będę zakładał ładunki.
Saito raczej nie przeżyje, prawda?
Musimy spróbować.
Zaczynamy.
Jeśli nie wrócicie na kicka, wracam bez was.
Ona ma rację. Ma rację.
Mogę ci zaufać? Tam będzie Mal.
Wiem gdzie ją znaleźć. Zabrała się z Fischerem.
- Skąd wiesz? - Chce abym podążył za nim.
Chce abym wrócił do niej, tam na dole.
Jesteś cała?
- To wasz świat? - Był nasz.
Ona będzie tutaj.
Chodźmy.
Saito.
Musisz pilnować Fischera, gdy ja będę podkładał ładunki.
Nie, to w pokoju 42 mają być ładunki.
Jak tam chcesz.
Zbudowaliście to wszystko? Niesamowite.
Mieliśmy na to całe lata.
Zaczęliśmy od wspomnień.
Tędy.
To nasza okolica.
Miejsca z naszej przeszłości. To jej pierwsze mieszkanie.
Później przeprowadziliśmy się do tego budynku.
Gdy zaszła w ciążę, przeprowadziliśmy się do tego domu.
- Odtworzyliście to z pamięci? - Jak już mówiłem, mieliśmy mnóstwo czasu.
Co to takiego?
- Dom, w którym dorastała Mal. - Będzie w środku?
Nie.
Chodźmy.
Oboje chcieliśmy mieć własny dom, ale kochamy też wysokie budynki.
W prawdziwym świecie trzeba wybierać, ale nie tutaj.
Jak sprowadzimy z powrotem Fischera?
Będziemy musieli wykombinować kicka.
- Czyli co? - Będziemy improwizować.
Musisz wiedzieć jedną rzecz o mnie.
O incepcji.
Idea jest jak wirus. Żywotna.
Bardzo zaraźliwa.
Mały zalążek pomysłu może urosnąć.
Może urosnąć i cię przemienić, albo zniszczyć.
Bardzo drobny pomysł: "Twój świat nie jest rzeczywisty."
Prosta myśl, która zmienia wszystko.
Jesteś tak pewna swojego świata. I tego, co rzeczywiste.
Myślisz, że on jest rzeczywisty?
A może myślisz, że jest równie zagubiony jak ja kiedyś?
Wiem, co jest rzeczywiste, Mal.
Nie zakradają się żadne wątpliwości?
Nie czujesz się prześladowany, Dom?
Ścigany po całym świecie przez anonimowe korporacje i policję?
A może to projekcje ścigają śniącego?
Przyznaj się...
Nie wierzysz już w pojedynczą rzeczywistość.
Wybierz... Wybierz i zostań tutaj.
Wybierz mnie.
Wiesz, co muszę zrobić. Muszę wrócić do naszych dzieci.
Bo ty je zostawiłaś.
- Bo ty zostawiłaś nas. - Mylisz się.
- Nie mylę się. - Jesteś zdezorientowany.
Nasze dzieci są tutaj. A ty chciałbyś znów zobaczyć ich twarze, prawda?
Tak. Ale zobaczę je na samej górze, Mal.
Na górze?
Posłuchaj tego, co mówisz. To są nasze dzieci.
Patrz.
James, Phillipa.
Proszę cię, Mal. To nie są moje dzieci.
Ciągle to sobie wmawiasz. Ale już w to nie wierzysz.
- Wiem to. - A jeśli się mylisz?
A jeśli to ja jestem rzeczywista?
Powtarzasz sobie, co wiesz.
Ale w co wierzysz?
Co czujesz?
Poczucie winy.
Czuje się winny.
I nieważne, co robię, nieważne czy jestem bezradny, albo zdezorientowany,
To poczucie winy, zawsze we mnie jest. Przypomina mi o prawdzie.
Jakiej prawdzie?
Pomysł, przez który zaczęłaś wątpić w rzeczywistość, wyszedł ode mnie.
Podłożyłeś ten pomysł w moim umyśle?
O czym ona mówi?
Wiedziałem, że incepcja będzie możliwa, bo wypróbowałem ją na niej.
Zrobiłem to mojej żonie.
Dlaczego?
Zagubiliśmy się tutaj.
Musieliśmy się wydostać, ale nie chciała się z tym pogodzić.
Ukryła coś, bardzo głęboko.
Prawdę, którą kiedyś znała, ale wolała o niej zapomnieć.
Nie mogła się uwolnić.
Zdecydowałem się poszukać na własną rękę.
Podążyłem w głąb jej umysłu, i odnalazłem tą kryjówkę.
Włamałem się do środka. I podłożyłem pomysł.
Prosty pomysł, który zmienia wszystko.
Pomysł, że jej świat nie jest prawdziwy.
Śmierć była jedyną drogą ucieczki.
Czekasz na pociąg.
Pociąg, który zabierze cię daleko stąd.
Masz nadzieję, że zabierze cię tam gdzie chcesz.
Nie wiesz tego na pewno.
Ale to nie ma znaczenia.
Powiedz, jak to możliwe?
Bo będziemy razem.
Ale nigdy nie przypuszczałem, że idea rozrośnie się jak rak.
I nawet po obudzeniu...
Nawet, gdy wrócisz do rzeczywistości...
Nadal będziesz wierzyć, że twój świat nie jest rzeczywisty.
I że śmierć jest jedyną drogą ucieczki.
- Skaziłeś mój umysł. - Chciałem cię uratować.
Zdradziłeś mnie.
Ale możesz to naprawić. Możesz dotrzymać obietnicy.
Możemy być razem. Tutaj.
We świecie, który razem zbudowaliśmy.
Cobb, musimy znaleźć Fischera.
- Nie dostaniesz go. - Jeśli tu zostanę, wypuścisz go?
O czym ty mówisz?
Fischer jest na werandzie.
- Sprawdź czy żyje. - Cobb, nie możesz tego zrobić.
Sprawdź czy żyje, zrób to teraz.
Jest tutaj. Już czas, musisz tu przyjść.
- Zabierzesz Fischera ze sobą. - Nie możesz tu z nią zostać.
Nie zostanę. Saito już umarł.
Czyli jest gdzieś w głębi. Muszę po niego iść.
Nie mogę z nią zostać, bo ona już nie istnieje.
Jestem jedyną rzeczą, w jaką jeszcze wierzysz.
Chciałbym tego.
Chciałbym tego najbardziej na świecie.
Ale nie wymyślę ciebie całej, ze wszystkimi zaletami i wadami.
Dobrze się czujesz?
Spójrz na siebie.
Jesteś tylko cieniem. Jesteś cieniem mojej żony.
Lepszej ciebie nie wymyślę, ale nie jesteś dość dobra, przepraszam.
A to będzie wystarczająco dobre?
Co ty robisz?
Improwizuję.
Nie.
Wszystko gotowe, idź.
Byłem roz... Roz...
Wiem, tato.
Wiem, że byłeś rozczarowany, tym, że nie jestem taki jak ty.
Nie, nie...
Byłem rozczarowany, że w ogóle próbowałeś.
To będzie kick. Musisz wracać.
Nie zapomnij, kim jesteś! Znajdź Saito i wróć razem z nim.
Wrócę.
Pamiętasz, jak mi się oświadczyłeś?
- Tak. - Śniłeś o tym, jak zestarzeliśmy się we dwoje.
I tak się stało.
Tak się stało. Nie pamiętasz?
Tęsknię za tobą bardziej niż da się to wyobrazić.
Ale przeżyliśmy nasz wspólny czas.
Muszę pozwolić ci odejść.
Przepraszam, Robercie.
W testamencie tata chciał powiedzieć, żebym sam rządził swoim życiem.
A nie żył dla niego.
I tak zamierzam zrobić.
Co się stało?
- Cobb został. - Z Mal?
Nie, szuka Saito.
Zagubi się.
Nie, nic mu nie będzie.
Przyszedłeś mnie zabić?
Czekam na kogoś.
Kogoś z prawie zapomnianego już snu.
Cobb.
Niemożliwe.
Kiedyś obaj byliśmy młodzi.
Jestem starym człowiekiem.
Pełnym goryczy.
I czekam na śmierć w samotności.
Wróciłem po ciebie.
Aby ci o czymś przypomnieć.
O czymś, co kiedyś wiedziałeś.
O tym, że ten świat nie jest rzeczywisty.
By przekonać mnie, abym dotrzymał naszej umowy.
Aby zdecydować się na akt wiary, tak.
Wróć...
Wtedy znów obaj będziemy młodzi.
Wróć ze mną.
Wróć.
Podać panu ręcznik?
Lądujemy w Los Angeles za 20 minut.
Będzie panu potrzebny formularz imigracyjny?
Dziękuję.
- Podać panu ręcznik? - Nie.
Będzie panu potrzebny formularz imigracyjny?
- Witamy w domu, panie Cobb. - Dziękuję.
Patrzcie, kto przyszedł.
- Tato! - Cześć dzieciaki.
PrisM-Inception.V2-TS.avi XVID 640x256 25.0fps
Odwiedź www.NAPISY.info
www.YourLiveCinema.TV - to Twoje internetowe kino na żywo. Odwiedź je koniecznie !!!
Format napisów zmieniony przez www.NAPiSY.info