سازمان سیا اساساً تمام این امور را کنترل می‌کند.
آنان در نظر مردم محل فقط یک عده قاتل اند.
جوخه های مرگ آموزش‌ دیده سیا نیز در آنجا فعالیت می‌کنند.
کودک در اینجا کشته شد.
به نظر من، این موارد مانند جنایات جنگی است.
چه تفاوتی بین آنها و طالبان وجود دارد؟
اگر این دموکراسی است، ما دموکراسی نمی‌خواهیم.
نام من جو گلنتون است، و روزنامه‌نگار و سرباز سابق ارتش هستم.
۱۵ سال پیش به افغانستان آمدم تا در جنگ و اشغال به رهبری آمریکا
برای ارتش انگلیس بجنگم.
امروز، پوشش رسانه‌ای معطوف به
گفتگوهای صلح بین طالبان و دولت افغانستان است؛
اما احساس عموم مردم این است که جنگ مثل همیشه بد است.
بنابراین من به افغانستان بازگشته‌ام
تا از داستان پشت پردۀ سرخط اخبار آگاه شوم: داستان جنایات جنگی،
میزان بی‌سابقه مرگ غیرنظامیان و داستان مرگ‌های مرموز در واحدهای صفر،
جوخه های مرگ تحت حمایت سازمان سیا و قتل مردم در خانه‌هایشان.
جوخه های مرگ در ۵ سپتامبر سال گذشته یک خانه را
در جلال‌آباد موردحمله قراردادند.
اوایل صبح، ابراهیم با تماس همسایه
برادرزاده‌هایش بیدار شد.
حوالی ساعت دو بود که همسایه‌ای با من تماس گرفت.
زنان را به خانه دیگری بردند
و تمام کودکان ناله و فریاد می‌کردند.
ابراهیم وقتی از پله ها بالا میرفت،
برادرزاده‌هایش را در اتاق‌خواب پیدا کرد.
فکر کردم آن‌ها خواب اند.
اینجا اتاق قادر بود.
آن‌ها در اینجا به او شلیک کردند.
آنان می‌آیند و با نشان دادن اسلحه، خود را به خانه شما می‌اندازند.
بعضی‌ وقت‌ سگ‌ها هم هستند، سلاح همیشه هست
و مردم را از یکدیگر جدا می سازید.
شما واقعاً نمی‌دانید که چه اتفاقی برای زنان می‌افتد.
آن‌ها یا شما را می‌کشند و یا با خود می‌برند.
علی لطیفی یکی از معدود روزنامه‌نگاران مستقل افغان است که حملات شبانه
و تلفات غیرنظامیان را پوشش می‌دهد.
این کشتارهای هدفمند و این حملات نادر نیستند
و مدتی است که این حوادث رخ می دهند؛
اساساً از زمان شروع جنگ این رویدادها اتفاق می افتند.
همشهری های من. ارتش ایالات‌متحده حملات خود را علیه
اردوگاه‌های آموزشی تروریستی القاعده و تأسیسات نظامی رژیم طالبان
در افغانستان آغاز کرده است.
افغانستان عرصۀ جنگ سازمان سیا می باشد.
سوابق نشان می‌دهد که جاسوسان آمریکایی تنها
هشت روز پس از یازدهم سپتامبر و هفته‌ها قبل از حمله زمینی
در اکتبر ۲۰۰۱ در افغانستان مستقر بودند.
فرماندهان جنگی که از زمان اشغال شوروی
در دهه ۱۹۸۰ توسط آنها تمویل میشد، قرار بود کار کنند
و دولت طالبان طی چند ماه شکست خورد.
زمانی که من در سال ۲۰۰۶ به جنگ پیوستم،
شورش طالبان کاملاً در جریان بود
و ایالات‌متحده استراتژی ترورهای هدفمند علیه رهبران
طالبان را گسترش داد.
این حملات در مناطق غیرنظامی صورت گرفت
و تلفات زیاد بر جای گذاشت.
اما در سال ۲۰۱۴، کمی قبل از اینکه ناتو رسماً پایان جنگ را اعلام کند،
ایالات‌متحده شروع به انتقال این
مسئولیت‌ها به نیروهای افغان کرد.
نه؛ جنگ خاتمه نیافته است.
در حقیقت، این وضعیت واقعاً بدتر از سال‌های ۲۰۰۱، ۲۰۰۲، ۲۰۰۶ یا ۲۰۱۰ است.
رحمت‌الله امیری یک پژوهشگر و نویسنده مستقر در کابل است که فعالیت اش
بر موضوع تلفات غیرنظامی و نقش
طالبان در افغانستان تمرکز دارد.
زیرا با نگاه به تلفات غیرنظامی می‌بینید که افزایش‌یافته است.
نگاهی به حملات هوایی جامعه بین‌الملل بیندازید
که در حال حاضر میزان آن از هر زمان دیگر در تاریخ این جنگ بیشتر است.
پس من نمی‌دانم چرا مردم فکر می‌کنند که جنگ خاتمه یافته است.
واقعیت این است که وضعیت وخیم تر شده است.
در سال ۲۰۱۹، ایالات‌متحده هرروز ۲۰ بمب به افغانستان می‌انداخت و این در مدتی
که من اینجا بودم (از سال ۲۰۰۶) بیش از هرسال دیگر بود.
میزان مرگ غیرنظامیان در اثر حملات هوایی طی یک دهه در بالاترین حد خود بود؛
و در ژوئیه ۲۰۱۹، سازمان ملل خونین‌ترین ماه را برای غیرنظامیان از زمان
ثبت سوابق در سال ۲۰۰۷ ثبت کرده است.
و در کابل می‌توان تهدید به خشونت را در سراسر شهر احساس کرد.
چنان‌که ما در یک پاسگاه پلیس در منطقۀ دهمزنگ کابل هستیم
هستیم و حتی دسترسی به نیروهای امنیتی که ما بخواهیم از آن فیلم بگیریم
نیز بسیار دشوار است.
و این واقعاً گویای سطح امنیتی است که شهروندان کابل
هرروز با آن مواجه اند.
نخستین بار که سوار هواپیما شدم ۲۲ ساله بودم
برای شرکت در جنگ اول به افغانستان می‌رفتم.
یادم می‌آید وقتی‌که هواپیما
در افغانستان فرود می‌آمد تحت تأثیر منظره کوهستانی ناهموار
و پوشیده از برف قرار گرفتم.
و در عین زمان، دستور پوشیدن
زره و کلاه ایمنی را گرفتیم.
امروز وضعیت امنیتی پایتخت
متشنج‌تر از آن زمان است.
کسی که این را بهتر از همه درک می‌کند ملالی جویا،
از مخالفان حکومت و یک نمایندۀ سابق مجلس افغانستان است که در حال حاضر زندگی مخفیانه ای دارد.
متأسفانه، آنان داوطلبانه یا به‌زودی افغانستان را ترک نخواهند کرد.
آنان می‌خواهند که مردم افغانستان گرسنه باشند،
آن‌ها می‌خواهند مردم افغانستان تحصیل نکرده باشند،
آن‌ها می‌خواهند مردم افغانستان رنج ببینند.
آنان از این بابت خوشحال‌اند؛ زیرا در این صورت دلیل خوبی
برای توجیه جنگ جنایت‌کارانه و اشغالگری خود در افغانستان دارند.
ما در حال رفتن به جلال‌آباد هستیم و دلیل رفتن ما به
استان ننگرهار این است که این استان تا قبل از پاک‌سازی که در همین اواخر انجام گرفت،
شاهد حضور داعش یا به‌اصطلاح دولت اسلامی بوده است.
به همین دلیل جوخه های مرگ که آموزش دیده توسط سازمان سیا، و واحدهای صفر
نیز در آنجا فعالیت می‌کنند و دارای پایگاههایی هستند.
در جلال‌آباد می‌خواهیم با فرمانده پلیس ننگرهار
گفتگو نموده از او برای رسیدن به محل حمله اخیر در منطقه
خوگیانی کمک بگیریم.
قصد داریم با تعدادی از افسران شما به خوگیانی برویم،
چه انتظاری می‌توانیم داشته باشیم؟
اکنون رفتن به خوگیانی اصلاً مشکلی ندارد.
می‌توانید به خوگیانی بروید.
وقتی آنجا برویم، خواهید دید که در آنجا هیچ مشکلی نیست
و هیچ پایگاه داعش در اطراف وجود ندارد.
این حمله در شهرکی به نام نیمله واقع شد
که در فاصله ای به مسافت۴۰ دقیقه با خودرو از شهر جلال‌آباد به سمت مرز پاکستان واقع میباشد.
بخش‌هایی از ننگرهار توسط طالبان کنترل می‌شود
که پس از نزدیک به ۲۰ سال جنگ با امریکا،
هنوز بیش از نیم کشور را تحت کنترل دارند.
این امر زمانی ثابت می شود که کاروان ما وقتی متوجه شد که
اشتباهاً تا مسافت سه مایل در قلمرو طالبان وارد شده است،
ناگهان به سمت عقب دور زد.
سرهنگ به ما اطمینان داده است كه نیمله امن است.
بااین‌حال، او ما را به همراه گروهی از بهترین افراد خود در سه
هاموی زرهی به ما اعزام کرده است،
من فعلاً پشت سر تک تیرانداز نشسته‌ام.
آن‌ها هیچ‌کس را برای دور شدن
از جاده مورد آزار قرار نمی‌دهند.
ما از پلیس جداشده و مسافت کمی را تا روستای نیمله طی کردیم؛
جایی که شش غیرنظامی در یک حمله شبانه توسط
جوخه های مرگ در ماه ژوئیه ۲۰۱۸ کشته شدند.
اینجا مغازه‌ای است که آن شب توسط بمب ها ویران شد
و اینجا هم مسجد است.
آیا شکل مساجد را می‌بینید؟
کودک را در اینجا کشته و جسدش را در عقب پشت مسجد انداخته بود.
این پمپ‌ها و این ماشین را می‌بینید؟ همه آتش‌گرفته بود.
هنوز جای سوراخ گلوله ها را میشود دید.
اینجا فروشگاه مواد غذایی بود.
که در بمباران آن شب از بین رفت.
در آن شب، همراه با پلیس ملی افغانستان
از پاسگاه های امنیتی جلال‌آباد بازدید کردیم.
وقتی آخرین بار در اینجا بودم،
پلیس ملی افغان آموزش دیده ناتو شهرت مشکوکی داشت
که بیشتر او را فردی معتاد و فاسد می‌دانند تا جایی که
بعید به نظر می‌رسد که برای کار حاضر شود.
ما به دنبال موارد غیرقانونی مانند اسلحه، سلاح،
بمب ثبت‌نشده و همچنین مهاجمان انتحاری و تروریستهاییم.
چنانکه به یک پاسگاه رسیده‌ایم که تدابیر آن نسبتاً جدی‌تر است.
و اگر نگاهی به اطراف انداخته به این سمت ببینید،
متوجه خواهید شد که برخی از دیوار های استنادي یا دفاعي در اینجا وجود دارند.
شما می‌توانید افرادی را که در حال بررسی وسایل نقلیه هستند، ببینید.
این افراد نیز تجهیزات بهتری دارند، اگرچه AK47 هنوز در همه‌جا وجود دارد؛
چنانکه شما آن را در اینجا نیز مشاهده می‌کنید.
حوالی همین وقت شب بود،
ساعت یازده شب چهارم سپتامبر سال گذشته،
واحدهای صفر به خانه برادرزاده‌های ابراهیم
و حاجی رسیدند.
و تا چندین ساعت از آن‌ها بازجویی کردند.
سپس به آنان شلیک کردند.
قادر بهار.
بسیار شیک.
بله آن‌ها شیک بودند - این جهانزیب است.
صبور زاخیلوال...
مأموران جهانزیب را که دومین جوان کم سن و سال تر از دیگران است
از تامین امور مالی داعش متهم کردند.
بهار و صدیق، دو برادر کلان در دولت کار می‌کردند، طبق آنچه
بهار سعی می کرد در آن شب برای متجاوزان توضیح بدهد.
او همچنین خود را به‌عنوان
مشاور حقوقی در مجلس سنا به آن‌ها معرفی كرد
و اسنادش را به آنان ارائه کرد.
او شناسنامه اش را نیز به آن‌ها ارائه کرد.
آنان نگفتند که این‌ها چهار برادر هستند.
آن‌ها گفتند که جهانزیب افسر امور مالی داعش است
و سه نفر دیگر همکاران او هستند.
همه آن‌ها افراد عادی بودند.
آن‌ها درنظر مردم محل فقط یک عده قاتل اند که
به آنجا می‌روند و مردم بی‌گناه را می‌کشند.
من نمی‌گویم که آن‌ها این کار را نمی‌کنند...
حتی یک نفر از طالبان هم بین این افراد نیست.
اما بخش عمده کسانی که کشته می‌شوند یا مورد هدف قرار می‌گیرند
غیرنظامی اند.
به نظر شما چه کسی این کار را انجام داده است؟
واحدی به نام صفر دو. آنان شبانه حمله می‌کنند. آنان این کار را انجام داده است.
آنان فقط شب آمدند، بالگردها هم آمدند
و آن‌ها بودند که اتومبیل و ایستگاه پمپ بنزین را سوزاندند.
افراد واحد صفر دو که به امنیت ملی تعلق دارد بسیار خوب آموزش‌دیده‌اند.
وقتی عملیاتی انجام می‌شود، از قبل به بزرگان اخطار داده می‌شود.
به من اطلاع ندادند، شما اطلاح نداشتید، فرماندار هم آگاهی نداشت
و درواقع به هیچ‌کسی از قبل اطلاع نرسیده بود.
صفر-دو که توسط پلیس و ساکنان نیمله نام‌گذاری شده است
یکی از چهار واحد شبه نظامی است که به گفتۀ سازمان ملل،
عمدتاً در مناطق جنوبی و شرقی افغانستان فعالیت می‌کنند.
تمام این واحدهای صفر
با نام سازمان اطلاعات افغانستان،
موسوم به ریاست امنیت ملی یا NDS فعالیت می‌کنند و به گفته دولت
کنترول تمام این واحدها توسط افغانستان فقط در حد رسمی و تشریفاتی است.
اساساً سازمان سیا همه این‌ها را کنترل می‌کند.
آنان این واحدها را پشتیبانی می‌کنند؛ اما کنترل آن‌ها را نیز در دست دارند
و همچنین عملیات نیز انجام می‌دهند.
و احساس مردم و حتی افرادی که
در دولت با آن‌ها صحبت می‌کنید - که ممکن است
مستقیماً به شما نگویند - این است که
آن‌ها واقعاً کنترل چندانی بر این واحدها ندارند.
عملیات ویژه ما توسط خودمان کنترل می‌شود.
جاوید فیصل سخنگوی شورای امنیت ملی است؛
نهاد دولتی که مسئولیت برقراری امنیت
و کاهش تلفات غیرنظامی را به عهده دارد.
۹۸٪ عملیات ویژه ما توسط
خودمان کنترل می‌شود؛
به جز واحد های سفر، این واحدها توسط شخص دیگری کنترل می‌شوند؟
ما با شرکای خود گفتگو کرده‌ایم که ما باید
با واحدهای صفر هماهنگی داشته باشیم.
بحث و گفتگوها با سازمان سیا که این قطعات را کنترل می‌کند چه بوده است؟
این چیزی است که شما باید از ریاست امنیت ملی ما بپرسید،
برخی از جزئیات فاش نمی‌شود.
چه حال دارید، جناب فرمانده؟
خوبم.
ما می‌خواهیم در مورد عملیات شبانه
با شما مصاحبه کنیم، با ما مصاحبه می‌کنید؟
نه، ما اجازه مصاحبه نداریم؛
اما شما می‌توانید به ریاست امنیت ملی بروید و اطلاعات موردنیاز را ازآنجا دریافت کنید.
ما همچنین مدیر منطقه ای ریاست امنیت ملی در ننگرهار
و مدیر این نهاد در کابل را امتحان کردیم، اما هر دو به ما گفتند
که اجازه مصاحبه ندارند و
ما را به یک بخش دیگر فرستادند.
و این موضوع به همین ترتیب ادامه یافت.
بااین‌حال، ما موفق شدیم حساب توییتری را که ظاهراً متعلق به
واحد صفرـ یک می‌باشد، پیدا کنیم.
این حساب - هرچند بدون تائید رسمی - اسناد گسترده‌ای از عملیات آن‌ها،
ذخایر اسلحه، کشتار و دستگیری‌های آنان را دربر داشت.
به نظر می‌رسد عملیات ریاست امنیت ملی نوعی عملیات ترکیبی است
و بسیار با مدل ایالات‌متحده و انگلیس مطابقت دارد.
و نوع اول، کمابیش شبیه پیاده‌نظام عادی
افغان است.
و سپس اپراتورهایی وجود دارند که با M4 ها و با تجهیزات پیشرفته دید در شب
که در اختیار دارند قابل‌تشخیص هستند.
آن‌ها ظاهر شبه‌نظامی‌تری دارند.
این ترکیبی از نوع لباس غیرنظامی با لباس نظامی خواهد بود.
آن‌ها حمله به خانه‌ها را انجام خواهند داد. آنان درها را با لگد می‌زنند،
زنان و مردان را از هم جدا می‌کنند و به نظر می‌رسد
که این افراد قتل‌های غیرقانوی و اجراات را که دیده‌ایم،
انجام خواهند داد.
گزارش‌های میدانی ارتش آمریکا که توسط ویکی لیکس منتشرشده نشان می‌دهد که
عملیات شبانه موردحمایت سازمان سیا حداقل از سال ۲۰۰۷ باعث کشته شدن
غیرنظامیان شده است.
و در سال ۲۰۱۰، کتابی توسط باب وودوارد، روزنامه‌نگار واترگیت،
وجود نیروهای نخبه آموزش‌دیده سیا را که به‌عنوان گروه هایی
پیگیری ضد تروریسم شناخته می‌شوند، کشف کرد.
به این نیروها مستقیماً از سوی سازمان سیا برای "کشتن یا دستگیری" شورشیان طالبان
و القاعده پول پرداخت می‌شود.
ما همچنین اختیارات نیروهای مسلح آمریکا را برای هدف قرار دادن
شبکه‌های تروریستی و جنایی در سرتاسر افغانستان
گسترش خواهیم داد.
این قاتلان باید بدانند که جایی برای مخفی شدن ندارند.
مقامات آمریکایی ناشناس در سال ۲۰۱۷ افشاء کردند
که دولت ترامپ اختیارات گسترده‌تری را به این
"گروه های کشتار" برای تعقیب طالبان داده است و این امر باعث ایجاد
آنچه امروز واحدهای صفر نامیده می‌شود گردیده است.
آن‌ها قوانین عملیاتی را تغییر داده‌اند،
البته این بدین معنا نیست که این قوانین در دوران اوباما
یا در زمان بوش بد نبود. به‌ویژه در زمان اوباما، این قوانین بدتر بود.
اما با ذهنیت ترامپ
و با ذهنیت فعلی این دولت، فکر می‌کنم که
این مسئله به اوج خود رسیده است.
من اساساً به افغانستان بازگشتم
میخواهم داستان واحدهای صفر را تعریف کنم.
اما این به یک موضوع شخصی نیز ارتباط داشت.
من می‌خواستم به‌عنوان یک غیرنظامی برگردم
و در همان جاده ها و خیابان ها که آن‌ها راه می‌روند و رانندگی میکنند
راه بروم و رانندگی کنم و سپس برگردم.
نه با قصد و نیت بد؛ بلکه برای بیان داستان آن‌ها.
من برای نخستین بار در سال ۲۰۰۹ در لندن با ملالی جویا آشنا شدم.
این‌یکی از اولین دیدار سیاسی ام بود.
امیدوارم که در آینده تعداد بیشتری از سربازان در افغانستان
و عراق در برابر جنگ بایستند
و مهم‌تر از همه اینکه آنان باید جنایاتی
را که در آنجا اتفاق می‌افتد افشا کنند.
این ‌که این حملات اکنون با چهره افغان انجام می‌شود
به چه معناست؟
هیچ ملتی نمی‌تواند آزادی را به ملت دیگری اهدا کند
و ارزش‌های مانند مردم سالاری، عدالت، صلح، و حقوق زن
دسته‌گل‌های زیبایی نیستند که خارجیان به ما هدیه کنند.
با این بمباران های کور در مناطق مختلف افغانستان
به نام مردم سالاری.
اکنون، مردم می‌گویند که اگر این دموکراسی است، ما دموکراسی نمی‌خواهیم.
چنانکه دیروز ما مدتی را در یک هاموی و انجام یک گشت زنی مؤثرـ
که بسیار مشابه با مأموریت همکاران سابقم بود
گذراندم و برای آنان مهمات تهیه می‌کردم.
عبور از دهکده‌ها با سلاح و تجهیزات کامل
مرا بر آن داشت تا به حس بیگانگی که
حضور این‌همه سرباز در این جوامع روستایی
می‌توانست داشته باشد فکر کنم.
تقریباً تمام مدت حضورم در اینجا در یك پایگاه بزرگ هوایی آمریكا در قندهار،
جنوب افغانستان گذشت.
و گرچه می‌خواستم ببینم آن‌طرف سیم چیست، اما کارم باعث شد
که در داخل بمانم.
در آن زمان، رحمت‌الله فقط چند مایل دورتر از من
در شهر قندهار زندگی می‌کرد.
آیا می‌توانید به من بگویید تحت اشغال بودن به‌جای
اشغالگر بودن چگونه بود؟
اولین چیزهایی که شما میدانید آن‌ها می‌خواستند شما را با آن بترسانند عبارت از
"هی، بایست" و داد و فریاد بود.
و دوم آنکه آن‌ها شما را بازرسی می‌کردند،
از شما می‌خواستند که …نشان دهید و بالا بکشید، لباس مردانه تان را؛
و این یکی از غیرمحترمانه‌ترین کارهایی است که
شما می‌توانید یک افغان را به انجام آن وادار کنید.
اما به یاد داشته باشید، شما می‌توانید درهمان موقع و همان جا آن‌ها را بترسانید -
اما نفرت برای همیشه در قلب آن‌ها باقی می‌ماند.
افغان‌ها از حافظه ای قوی برخوردارند.
بسیاری از آنان دوره‌های گذشته اشغال کشورشان
در دوران استعمار انگلیسی و توسط اتحاد جماهیر شوروی
سابق در دهه ۱۹۸۰ را به خاطر دارند.
همچنین بسیاری از افغانان به یاد خواهند آورد که سازمان سیا در دهه ۱۹۸۰ میلادی
به آموزش و تسلیح یک گروه شبه‌نظامی بزرگ معروف به مجاهدین پرداخت.
مجاهدین پس از عقب‌نشینی شوروی قدرت را در دست گرفتند
و در طی چند سال،
یک گروه مسلط به نام طالبان ظاهر شده
و کشور را تحت کنترل خود درآورد.
امروز، ایالات‌متحده دوباره
دوباره به قدرت یافتن طالبان کمک کرده است،
زیرا ازنظر بسیاری، آن‌ها تنها مخالف اشغال،
حملات پهپادی و حملات شبانه هستند.
این ناعادلانه است، ما هم توسط طالبان بدون هیچ‌گونه
تحقیق کشته می‌شویم و هم توسط این نیروها.
بنابراین تفاوت آن‌ها با طالبان چیست؟
هنوز حوادثی رخ نداده است که باعث شود
مردم به طالبان روی بیاورند.
شما حوادثی نداشته‌اید؟
ما حادثه‌ای نداشته‌ایم.
من فقط به نحوه به ارزیابی شما علاقه‌مندم،
شما چگونه ذهن آن‌ها را می‌خوانید؟
این موضوع به شناخت ذهن آن‌ها مربوط نمی‌شود. ما ذهن کسی را نمی‌خوانیم.
من در اطراف افرادی بوده‌ام که به‌طور واضح می‌گویند:
اگر آن‌ها فرزندانم را می‌کشند، چرا من نباید اسلحه برمی‌داشتم؟
یعنی چرا من نباید علیه دولت اسلحه برمی‌داشتم؟
یکی از کسانی که فرزندان خود را از دست داد صابر بود
که پسرش نصیر در حمله به نیمله توسط
واحد های صفر کشته شد.
تیراندازی شدید شروع شد
و به نظر می‌رسید که کودکان با ترقه آتش‌بازی می‌کنند.
صابر کمی قبل از داخل شدن واحدهای صفر همراه با بصیر بود
و قرار داشت که در مسجد با او دیدار کند.
من از همه در مورد پسرم می‌پرسیدم که آیا به مسجد آمده بود یا نه.
اما هیچ‌کس خبری از او نداشت.
مردم روستا آمدند و به ما کمک کردند.
مردم در حال پیدا کردن و بیرون آوردن دست و پا و دیگر
اعضای بدن او از میان خاک‌ها بودند.
ارتش بریتانیا چنین قتلی را یک جنایت جنگی می‌داند؛ اما بازتاب
این حادثه در رسانه‌ها محدود به نمایش چند عکس
کوچک در یک شبکه خبری محلی بود.
ابراهیم در جلال‌آباد شواهد دیگری را جمع‌آوری کرده بود مبنی بر اینکه
ممکن است جنایات جنگی توسط واحد صفر-دو انجام‌گرفته باشد.
او در اینجا، از ناحیه سر مورد اصابت گلوله قرار گرفت. اینجا می‌توانید ببینید.
گلوله به‌ پای او و سپس به بازو و سرش اصابت کرده است.
این مغز اوست. مغزش آنجاست.
عموها همچنین بر این باورند که این عکس‌ها شواهدی بر اثبات
این امر است که واحدهای صفر بر روی اجساد مرده اش سلاح می کارند.
او قادر بود. آن‌ها تفنگ را روی او گذاشتند.
تفنگ خیلی تمیز است.
اگر جنگ واقع‌شده بود حتماً خون ‌روی تفنگ دیده می‌شد.
گلوله ها به سر، پا و بازوی او اصابت کرده بود.
گلوله ها سوراخ‌هایی در دست‌ ها و پا های او ایجاد کرده بود
و ما او را اینجا پیدا کردیم.
او هنوز جوان بود...
وقتی من یک سرباز جوان بودم که به افغانستان می‌آمدم،
زمان زیادی را صرف صحبت درباره کنوانسیون ژنیو کردیم.
با نگاه به برخی از شواهد که در این هفته داشته‌ایم،
در جریان این هفته در مورد این موارد صحبت می‌ کنیم: گذاشتن اسلحه،
جایی که اسلحه روی بدن قرار می‌گیرند
تا آن‌ها را به‌عنوان تروریست در نظر بگیرند.
قتل‌های غیرقانونی
و استفاده از تصاویر اجساد مرده برای تبلیغات.
چه زمانی واحدهای صفر را به
دادگاه جرایم بین‌المللی ارجاع می‌دهید،
زیرا این موارد به نظر من مانند جنایات جنگی هستند؟
عدالت انتقالی چیزی است که ما مشتاقانه به دنبال آن هستیم.
من تا حدی همدردی می‌کنم؛
زیرا واحدهایی که در مورد آن‌ها صحبت می‌کنیم ابتکار افغانستان نیستند
و توسط دولت افغانستان کنترل نمی‌شوند.
بودجه آنها توسط قدرت دیگری تامین میشود.
این واقعیت است.
اینها توسط قدرت دیگری آموزش‌ دیده اند.
این باید تغییر کند. مختصراً همین‌قدر می‌توانم بگویم: این باید تغییر کند.
شرایط فعلی برای ما و مردم ما
قابل‌قبول نیست.
اعتراف ضمنی دیگر به اینکه واحدهای صفر
در کنترل دولت نیستند، از سوی رئیس‌جمهور اشرف غنی صورت گرفت؛
زمانی که او به صورت علنی از خانواده برادران جلال‌آباد پوزش خواست.
به نظر می‌رسد واحدهای صفر از سوی امریکا
بدترین راز نگهداری شده در افغانستان باشد.
آن‌ها در حال تماس با فرودگاه بودند.
واحد صفر-دو مربوط به نیروهای خارجی است.
آنان هر آنچه را که به آن‌ها دستور داده شود انجام می‌دهند.
اثبات بیشتر مشارکت آمریکا تنها پس از کشته شدن
تعدادی از افسران سازمان سیا در پی گسترش
عملیات واحد صفر در سال ۲۰۱۷ آشکار شده است.
این یک الگوی پایدار در گزارش‌های مربوط به حملات شبانه است:
اینکه مأموران آمریکایی هرگز دور نیستند، در هواپیما منتظر می‌مانند،
دستور می‌دهند و پشتیبانی هوایی میکنند.
درس کلیدی که پس از ۱۵ سال در بازگشت به افغانستان آموخته‌ام
این است که این جنگ کمتر از هر زمان دیگری مفید و پاسخگو است.
آنچه در یک زمان کار نیروهای ویژه انگلیس و ایالات‌متحده بود
اکنون توسط این واحدهای به‌اصطلاح صفر انجام می‌شود.
و این واقعیت که بودجه آن‌ها توسط سازمان سیا تامین می‌شود؛ به این معنی است
است که آن‌ها هیچ مسئولیتی در قبال دولت‌های ایالات‌متحده
و افغانستان ندارند.
و تا زمانی که گروه‌هایی ازاین‌دست تحت کنترل سازمان سیا
که از نظارت سیاسی مصون است ـ قرار داشته باشند،
خانواده‌های قربانیان برای رسیدن به عدالت مبارزه می کنند؛
حتی اگر توافق صلح نیز تحقق یابد.
من از مردم می‌خواهم بگویم که
صلح بدون عدالت بی‌معنی است.
کسانی که مرتکب جنایات شده‌اند، چه افغان و چه خارجی،
هرکسی باید علاوه بر دادگاه کشور
در دادگاه کیفری بین‌المللی نیز
مورد بازجویی و تعقیب قرار گیرد.
این یگانه خواست مردم افغانستان است.
در مارس۲۰۲۰، آمریكا و طالبان به توافق رسیدند
كه در صورت ورود طالبان به گفتگو با دولت،
آمریکایی‌ها نیروهای بیشتری را از این کشور خارج سازند.
روند پیشرفت کند بوده است و طالبان
تهدید کرده‌اند که از مذاکره خارج خواهند شد؛
درحالی‌که حملات از هر دو طرف ادامه دارد.
صرف‌نظر از این، سازمان سیا در طول تاریخ نشان داده است
که آنان توجه چندانی به مردم سالاری و
فرایندهای سیاسی مشابه آن ندارند.
و تاریخ همچنین نشان داده است که شبه‌نظامیان قدرتمند -
مانند مجاهدین -
برای همیشه به پرداخت کنندگان خود وفادار نمی‌مانند.
شما با طالبان اصلاح‌شده چه می‌کنید؟
مانند طالبانی که تسلیم می شوند؟
هرچند این یک سؤال حقوقی است؛ اما پس‌ازآنکه صلح حاصل شد،
شما با ارگان‌هایی از قبیل واحدهای صفر یک،
صفر دو، صفر سه، نیروی محافظت خوست و غیره چه خواهید کرد؟
صرف نظر از اینکه تاریخ چگونه باشد، آنها احتمالاً شکل دیگری را
اختیار نموده باری دیگر بی‌رحمی خود را سازماندهی خواهند کرد...
شب آخر را در اینجا به‌عنوان یک سرباز در یک فرودگاه در خارج
از کابل با نوشیدن سنگریا گذراندم.
من در بخش های مختلف مسافرت هفت‌ماهه خود
همواره این پرسش را مطرح کردم که چرا در این جنگ می‌جنگیم؛ اما هنگام بازگشت
وقتی نگاهی نهایی به شهر انداختم،
به احساسی از آرامش دست‌یافتم.
بسیاری از مبارزان در سراسر افغانستان ممکن است به‌زودی بتوانند
مانند من در مورد نقش خود در جنگ تأمل کنند.
اما تا زمانی که سازمان‌های استخباراتی جهان غرب همچنان از گروه‌های مسلح
برای تأمین منافع محدود خود استفاده می‌کنند،
افغانستان از صلح معنادار بسیار دور خواهد بود.