Raz, dwa.
Dawaj. I rzuć mocno.
Porażka.
Jeszcze raz. Z całej siły!
Porażka.
Jeszcze raz. Dawaj.
Porażka.
Co robisz? Podnieś i rzucaj!
Chwileczkę, Young-mi. Spróbuj drugą stroną.
Uderz ją. Dawaj.
Zaliczone.
Dobra robota.
- Tak! - Udało ci się!
Brawo. Chodźmy.
- Powoli. - Idziemy.
Nie mogę patrzeć. Stresuję się.
Dobra.
Hop!
- Przepraszam! - Nie szkodzi.
Dobra, chodźmy go podnieść.
Raz.
Raz, dwa.
A teraz tyłem.
Raz, dwa.
Powrót tyłem pozwala zaoszczędzić sporo czasu.
Tyłem idą nawet szybciej.
Dobra.
Dobra, rzucam.
Yong-sik, posłuchaj.
Wyobraź sobie, że ta tabliczka to twarz gościa, który cię oszukał.
Zrujnowałeś mi życie, kutasie!
Zaliczone.
Tak jest!
Może im się udać.
Raz, dwa!
Starucho, co ty...
Mówiłaś, że podczas wojny grałaś w hacele nabojami.
Mamo, wyobraź sobie,
że te hacele to twarz kochanki taty.
Cholerna szmata!
- Zaliczone. - Zrobiła to!
Tato!
Dobra. Gotowi?
Raz, dwa!
Szybko! Raz, dwa!
Najpierw trzeba obwiązać oś.
Wiem.
Nie patrz na zegar. Mamy czas.
Na pewno już to robiłaś?
Nie gadaj do mnie.
- Spokojnie. - Zrób coś, żeby się zamknęła!
Rany, to trwa za długo.
Powinna to tak...
Bogowie nieba i ziemi, zmiłujcie się nade mną.
Bogowie...
Bogowie nieba i ziemi nas opuścili.
- Odbiło jej. - Jest niemożliwa.
Opuścili nas.
Czy ja tu zginę?
Weź się w garść.
Wszyscy zginiemy...
Jeśli się poddasz, zabiję cię, zanim twoi bogowie zdążą.
Szybko.
Zaliczone.
Dalej!
Raz, dwa!
Szybko!
Zośkę należy podbić pięć razy.
Odwróćcie się.
- Co? - Proszę.
- Dobrze. - Wy też.
Nie patrzcie! Odwróćcie się!
Raz.
Dwa.
Trzy.
Cztery.
- Pięć! - Pięć!
Zaliczone.
Raz, dwa!
SQUID GAME 2
ODCINEK 5 JESZCZE RAZ
Skurwysynu!
...dwa, trzy, cztery, pięć!
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć!
Ostatnie drużyny, przygotować się.
Trochę przykro, że nie mamy widowni, co?
Boisz się?
Nie!
Kiedy nikt nie patrzy, jest ciszej i łatwiej się skupić.
Hej!
Widzimy się na mecie!
Niepokonani!
Tak! Jeszcze się zobaczymy!
- Dziękujemy! - Do zobaczenia!
- Tak! - Powodzenia!
Dobra. Przygotujmy się.
Wierzę w was.
Poza tym jest wśród nas były zwycięzca.
Raz, dwa!
Jesteśmy.
- Zaliczone. - Udało ci się!
Gotowi? Start!
Raz, dwa!
Dobra.
Za pierwszym razem! Wierzę w pana!
W baseballu miotałem co prawda wolno,
ale zawsze celnie.
- Tak! Udało się! - Zaliczone.
Gotowi? Start!
Raz, dwa!
Wiedziałem, że się panu uda!
Spokojnie!
Dobra.
Spokojnie, Dae-ho. Nawet jeśli nie wyjdzie...
Zaliczone.
To było niesamowite! Zuch chłopak!
- Chodźmy dalej! - Idziemy!
Gotowi? Start!
Raz, dwa!
Mamy mnóstwo czasu!
Jesteś w ciąży. Ostrożnie.
Mamy czas. Bez pośpiechu.
Może wszystko zaliczymy za pierwszym razem.
Spokojnie, czasu nie zabraknie.
Chodźmy po bączka. Gotowi? Start!
Raz, dwa!
- Bez żadnej skuchy nie ma frajdy. - Porażki pozwalają nam wzrastać.
Teraz tyłem. Gotowi? Start!
Raz, dwa!
- Rany. - Dobra.
Wszystko gra. Spokojnie.
Przepraszam.
Porażka.
- Przepraszam. - Nie, to...
Chodźmy po niego. Idziemy!
Raz, dwa!
Na pewno bawił się pan bączkami?
Rzucić do tyłu to sztuka.
Robi sobie pan przerwę?
I do przodu. Gotowi? Start!
Raz, dwa!
Chwileczkę. Zrobię tak.
Raz, dwa!
Cholera, w czym problem?
Spokojnie, dobrze?
Raz, dwa!
Bez pośpiechu. Nie!
- Szlag! - Porażka.
- Wciąż mamy czas. - Co ze mną nie tak?
Pieprzony idiota!
Nikt cię nie wini!
Dobrze. Oddychaj głęboko.
Przypomnij sobie, jak robiłeś to dla zabawy.
I oddychaj głęboko.
Głęboko. I spokojnie.
Wszystko gra.
Bez pośpiechu. Spokojnie.
Dobrze.
Zaliczone.
Idziemy! Gotowi? Start!
Raz, dwa!
Jak się trzymasz?
Wszystko dobrze?
Odsuń się.
Raz, dwa, trzy,
cztery...
Udało się!
- Zaliczone. - Idziemy!
Gotowi? Start!
Raz, dwa!
Szybko!
Już prawie!
- Udało się! - Brawo!
Wyeliminowano następujących graczy:
135, 239,
263, 415...
Kurwa, o wiele za dużo ludzi przeżyło.
Ej.
- Jak myślisz, ilu zostało? - Słucham?
Ile karaluchów nam tu zostało?
Tak ze 200 osób.
Skąd wiesz?
Jesteś AI czy coś?
Idź przelicz.
Teraz?
No dobrze.
A ty co, głupi? Po co ich liczyć?
Przyjdą strażnicy i nam powiedzą.
- Morda, suko. - Dość.
- Jak ci było? - Min-su.
Ile masz lat?
Dwadzieścia siedem.
Czyli urodziłeś się w 1997. To czemu traktujesz go jak szefa?
Jesteście rówieśnikami.
- Co nie, Nam-su? - Nam-gyu.
Właśnie. To jesteście?
- Jesteśmy. - No to traktuj go jak kumpla.
Wtedy będziemy lepszą drużyną. Dobra?
Ile masz lat?
Jestem z 1998.
- A ty? - Z 1996.
Wszystko jasne.
Gyeong-su jest najmłodszy, potem wy, a potem ona.
Mówcie do niej „proszę pani”.
No tak.
Hyun-ju.
Mogę o coś zapytać?
Tak.
Skąd wiedziałaś, że lepiej rzucić ddakji drugą stroną?
W dzieciństwie grywałam w ddakji z przyjaciółmi.
To była moja tajna sztuczka.
Rozumiem.
Mogę też o coś zapytać?
Tak.
Dlaczego mieliśmy się odwrócić, kiedy grałaś w zośkę?
No cóż...
Jesteś nieśmiała?
To nie to. Po prostu jestem jeszcze w trakcie.
W trakcie czego?
Wystarczy tych pytań, mamo. Jesteś wścibska.
W porządku.
Została mi jeszcze część zabiegów.
Nie chciałam, żeby się na mnie gapili.
Jakich zabiegów?
Czyli te też są zrobione chirurgicznie?
No tak. Wiedziałam, że są za duże...
Mamo, proszę cię!
Przepraszam.
Co?
Jeszcze więcej ocalałych?
To drużyna tego świra.
Cholera. To mocno obniży kwotę dodawaną do nagrody.
- Ta dziewczyna przeżyła. - Która?
Ta drobniutka.
Nie cieszą się na nasz widok.
Jaka miła staruszka.
Tęsknię za moją mamą.
Koniec pracy na dziś.
Żołnierze proszeni są o powrót do pokojów.
Spodziewałem się szurniętego paszczura, a tu proszę, niebrzydka jesteś.
Laski z Północy są ładne.
Co to ma znaczyć? Łamiecie zasady.
W dupie mam zasady.
Trzeba było się nie mieszać.
Zgłoszę to.
Komu? Oficerowi?
Myślisz, że jak długo będzie cię chronił?
Już się na ciebie wypiął.
Wyłożyć ci dokładniej,
w jakim jesteś położeniu?
Kurwa. Komuszka jebana.
Oszpecić ci tę twarzyczkę?
A może odciąć palec, żebyś nie mogła pociągać za spust?
Wejdź nam w drogę jeszcze raz, a odetnę ci wszystkie palce
i wrzucę je do pieca krematoryjnego.
I trochę się z tobą zabawię.
Przepraszam za to, jak mi poszło.
- Nie szkodzi. - Nie trzeba.
Gdyby nie ty, nie podbiłbym zośki piąty raz.
Numerze 222, dobrze się czujesz?
Tak.
Dziękuję, że przyjęliście mnie do drużyny.
Cisnęła tym ddakji i wygrała w pierwszym podejściu.
Imponujące.
Dała popis, choć jest w ciąży.
Mieliśmy szczęście, że do nas dołączyła.
No a ten pana rzut? Trafił pan za pierwszym razem!
I to rzucając od dołu. Ciach!
Jak gwiazda baseballa.
A ty? Całe życie tylko grałeś w hacele?
Miałeś ruchy jak w filmie sztuk walki.
Jestem jedynym chłopakiem w rodzinie. Tylko z siostrami mogłem się bawić.
I puścili kochanego synka do piechoty morskiej?
To pomysł mojego taty. Chciał ze mnie zrobić mężczyznę.
Walczył w wojnie wietnamskiej.
- Wielki człowiek, co? - Tak.
- Też był w piechocie morskiej? - No... Jedną chwilkę, dobrze?
Może się sobie przedstawimy?
Wciąż nie znam panów imion. Ani twojego.
Ja zacznę. Jestem Kang Dae-ho. „Dae” znaczy „duży”, a „ho” – „tygrys”.
„Duży tygrys”. Świetne imię.
Ja jestem Park Jung-bae.
„Prawy” i „podwójnie”.
Rodzice chcieli, żebym był podwójnie prawy.
Ja nazywam się Kim Jun-hee.
Ale nie wiem, co to znaczy.
Jun-hee.
Kiedy stąd wyjdziemy, idź prosto do lekarza.
Byłaś w wielkim stresie. Powinien cię obejrzeć.
Dobrze.
Ja nazywam się Oh Young-il.
- Young-il? - Tak.
Czyli „zero jeden”.
I taki sam mam numer.
Łatwo zapamiętać.
Faktycznie! Jednakowe imię i numer!
No i Gi-hun. Jak masz na nazwisko?
Nazywam się Seong Gi-hun.
Rozumiem.
Masz na nazwisko „nazwisko”!
Przeszliście drugą grę. Gratulacje.
Ogłoszę teraz wyniki drugiej rozgrywki.
W drugiej rozgrywce odpadło 110 graczy.
Zgromadzona do tej pory nagroda wynosi 20,1 miliarda wonów.
Jako że pozostało 255 graczy,
na każdego z was przypada po 78 823 530 wonów.
Chwila, co?
Nadal poniżej 100 milionów? Nie ma nawet 80!
Tylko 110 osób zginęło? Nie więcej?
Na pewno dobrze policzyliście?
Tak mało? Przecież rozstrzelaliście masę ludzi!
- Więcej zginęło! - Przeliczcie ich!
Kurwa. Dwa razy prawie zginąłem i tylko tyle mam dostać?
Więcej by mi zapłacili, gdybym dał się komuś pobić!
Wasze rozczarowanie jest zupełnie zrozumiałe.
Ale drzwi do dalszych zysków zawsze są tutaj otwarte.
Teraz odbędzie się głosowanie nad kontynuacją rozgrywek.
To, czy zagracie o wyższą nagrodę czy zakończymy teraz rozgrywki,
zależy wyłącznie od was.
Skorzystajcie teraz z prawa wyboru i oddajcie głos w demokratycznym procesie.
- Yong-sik. - Tak?
Jeśli wrócimy dziś do domu, zjedzmy zupę z kimchi.
Wezmę długo dojrzewające.
Z mnóstwem wieprzowiny, co?
Nagle zgłodniałem.
Posłuchajcie. Nasze spotkanie to nie przypadek.
Jeśli się wydostaniemy, zapraszam do nas do domu na kolację.
Usmażymy trochę boczku.
Możemy?
Ależ oczywiście!
Nasz dom nie jest duży, ale cztery osoby spokojnie się zmieszczą.
Jest gdzie się położyć, więc możecie zostać na noc.
Hyun-ju?
Przyjdziesz?
A gdzie mieszkacie?
My w dzielnicy Bongcheon-dong.
Naprawdę? Ja w Sillim-dong.
To prawie jesteśmy sąsiadami!
A ty, Hyun-ju? Mieszkasz w Seulu?
W Gwangmyeong.
Rety!
Tylko pół godziny autobusem od nas!
Że też mieszkamy tak blisko siebie.
Widać łączy nas wyjątkowa więź. Niesamowite!
Bez obaw.
Też chcę już przerwać.
Powinienem być przy żonie w szpitalu.
Mówię wam, tym razem stąd wyjdziemy.
Cholera.
Piechota morska wie, kiedy zarządzić odwrót.
Mam rację, bracie?
Tak, masz.
Nawet żołnierze nie są nieśmiertelni. Powinniśmy się wycofać.
Musimy przerwać rozgrywki.
Pomogę wam, kiedy wyjdziemy.
Proszę was o zaufanie i poparcie w głosowaniu.
Zakrzyknijmy jeszcze raz.
- Raz, dwa, trzy. - Niepokonani!
Tym razem zaczniemy głosowanie od gracza nr 001.
Graczu nr 001, proszę oddać głos.
Gracz nr 006.
Gracz nr 007.
- Przepraszam. - Yong-sik.
Tylko bez głupich pomysłów.
Łącznie wygramy ponad 150 milionów.
Spłacimy dług, a za resztę otworzymy warzywniak albo coś innego.
Dobrze?
Szybko! Rytuał, kurwa, odprawiasz?
Morda w kubeł!
Nie zdradź nas.
Co?
- Mówię o tym. - Gracz nr 048.
Umówiliśmy się na jeszcze jedną grę, tak?
Gracz nr 125.
Gracz nr 126.
Przepraszam.
- Słuchajcie! - Oszaleliście?
Tylu ludzi zginęło na waszych oczach i wciąż chcecie grać?
Teraz może być wasza kolej!
Musimy to przerwać. Inaczej wszyscy zginiemy!
Opamiętajcie się i wyjdźcie z pieniędzmi.
Jeśli nie przeżyjecie, następnego kroku nie będzie.
A co nam po marnych 70 milionach?
Nie wiem, jaki ty masz dług, ale dla większości z nas
to nie wystarczy na pokrycie nawet dziesięciu procent długu.
Mam rację?
Dla nas nie ma następnego kroku.
Taka suma nic nie zmieni!
- Ma rację! - Dobrze gada!
Z takimi pieniędzmi długo nie pociągnę.
Po pierwszej grze było 25 milionów,
teraz jest już 78 milionów.
Po jednej rozgrywce kwota się potroiła!
Jeśli zagramy jeszcze raz,
nagroda wyniesie co najmniej 240 milionów!
Ale ja dłużej nie wytrzymam.
Proszę.
Pozwólcie mi stąd wyjść.
Ja naprawdę...
naprawdę chcę do domu.
Nie chcę umierać.
Posłuchaj.
Jesteś młoda, więc miałabyś w życiu kolejną szansę.
Ale ja nie.
Proszę...
Ja i moja rodzina nie mamy przyszłości.
Moja firma upadła i mam teraz 500 milionów długu.
Muszę tu zarobić przynajmniej połowę tego,
żeby mieć szansę na nowy początek.
A jeśli zginiesz?
Wtedy twoja rodzina nie dostanie nawet twojego ciała.
To byłby twój koniec i koniec twojej rodziny!
- Nie rozumiesz? - Kurwa, nie bójcie się!
Ddakji, czerwone, zielone, bączek!
Przecież to nie są trudne gry.
Popatrzcie.
Zostało 255 graczy. To znacznie ponad połowa!
Dotarliśmy aż tutaj. Zagrajmy jeszcze jedną rundę!
Słuszna uwaga, młody człowieku.
Tak jest!
Wszyscy dobrze graliśmy i przeżyliśmy aż do teraz.
Zagrajmy w jeszcze jedną grę!
Jeszcze jedną i koniec.
Zagrajmy jeszcze raz!
Tak, jeszcze raz!
Jeszcze raz!
Oddano 139 głosów na symbol „O” i 116 na symbol „X”.
Zgodnie z decyzją większości jutro odbędzie się trzecia rozgrywka.
Dziękuję.
Proszę pani.
Nie boi się pani?
Czego?
Kolejnych rozgrywek.
Boję się.
Więc czemu chce pani grać dalej?
Bo tego, co czeka na zewnątrz, boję się jeszcze bardziej.
I daruj sobie to „pani”. Jestem od ciebie młodsza.
Nie mów tym dupkom.
Mamo.
Gniewasz się?
Nie nazywaj mnie mamą, głupcze.
Mamo.
Przykro mi, ale nie mogę wrócić do domu z tak małą sumą.
Jak to?
Mam trochę więcej długu.
Ile?
Jakieś 100 milionów.
Zapożyczyłem się u lichwiarzy i w kasynie.
Muszę ich spłacić do przyszłego miesiąca albo będę miał poważne kłopoty.
Powiedzieli, że sprzedadzą moje oczy, wątrobę i nerki.
I wiem, że to nie blef.
Dlatego nie mogłem wrócić do domu.
Jeszcze jedna gra. Następnym razem zagłosuję za wyjściem.
Jeszcze jedna gra, a spłacę wszystkie długi.
I zaczniemy od nowa. Dobrze?
Yong-sik. „Następnym razem”?
„Zaczniemy od nowa”?
A jeśli przedtem któreś z nas zginie?
Wiem...
że ty pewnie sobie beze mnie poradzisz.
Ale gdyby tobie coś się stało...
nie miałabym po co żyć, nawet gdybym stąd wyszła.
Czemu tak mówisz?
Przetrwamy to razem.
Bracie!
Jung-bae!
Stary.
Wracaj do nas.
- Nie, tu mi dobrze. - Daj spokój.
- Ale... No weź. - W porządku.
Trzeba było odejść dalej.
Nie mogę patrzeć, jak siedzisz i się nad sobą użalasz.
Przepraszam.
Jun-hee, Young-il.
I ciebie, Gi-hun.
Pożyczyłem trochę kasy
i wierzyciele nękają moją byłą żonę i dziecko.
Jeśli zagram jeszcze raz,
powinno mi się udać spłacić dług.
- Więc... - Jung-bae.
Akurat ty nie powinieneś był tego robić.
To nie było podwójnie prawe.
Ale nawet gdybyś zagłosował za przerwaniem rozgrywek,
i tak by nas przegłosowali.
Prawda? Więc to nie do końca moja wina.
W porządku. Szczerze mówiąc, rozumiem, dlaczego to zrobiłeś.
Mnie też obecna suma nie wystarczy i wahałem się, czy nie zagrać jeszcze raz.
- Naprawdę? - Mówię, że rozumiem.
Dziękuję za wyrozumiałość.
Ale głosowałem za też dlatego, że czuję się pewny siebie.
Świetnie nam poszło.
Trzymajmy się nadal razem, a nic nam się nie stanie.
Jun-hee. Zadbam, żebyśmy przeżyli kolejną grę...
„Kolejną grę”?
W kolejnej grze mogą nam kazać się pozabijać.
Bez przesady, Gi-hun.
Teraz nic już nie poradzimy, więc starajmy się myśleć pozytywnie.
Musimy zjeść, wziąć się w garść i znowu dać z siebie wszystko.
Proszę. Wypij też moje i zachowaj siły na kolejną grę.
- Nie trzeba. - Weź je.
Ja nie piję samego mleka.
Dziękuję.
Weź też mój chleb.
Ja nie zasługuję, żeby jeść.
To mogę twoje mleko?
To nie tylko moja wina.
Widzisz? Nie tylko ja zagłosowałem za...
Hyun-ju, dlaczego to zrobiłaś?
Mieliśmy się spotkać u mnie w domu. Dlaczego zmieniłaś zdanie?
Wątpię, żebyś miała hazardowe długi jak mój syn.
Chodzi o tę operację? Jest taka droga?
Nie musisz mi mówić, jeśli nie chcesz.
Nawet własnego syna nie umiem upilnować, więc jakie mam prawo cię pouczać?
Cóż...
Wszystko było dobrze, dopóki ukrywałam, kim jestem.
Niektórzy krzywo na mnie patrzyli, ale nie działo się nic poważnego.
Ale... kiedy ludzie dowiedzieli się, że chcę żyć jako kobieta,
i zaczęłam korektę płci,
wszystko się zmieniło.
Moja mama bardzo płakała.
Ojciec zerwał ze mną kontakt.
Zwolniono mnie z pracy i straciłam wszystkich przyjaciół.
Miałam przed sobą dalsze zabiegi...
ale nie zarabiałam, więc długi zaczęły się piętrzyć.
Czułam się wolna,
ale moje życie...
stało się trudniejsze.
O rety.
A gdzie wcześniej pracowałaś?
Byłam w wojsku.
A jeśli tu dużo zarobisz, to co? Masz jakiś plan?
Przeprowadzę się do Tajlandii.
Do Tajlandii?
Chcę zagrać jeszcze tylko raz. Jeśli wygram te pieniądze...
dokończę tam korektę płci i kupię sobie niewielki domek.
Chcę tam zacząć od nowa.
Byłem kiedyś w Tajlandii.
Jest tam wiele osób takich jak Hyun-ju.
Są seksowniejsze i piękniejsze niż większość kobiet
i spotyka się je na każdym kroku.
Mam rację?
Tak. Podobno wiele z nich jest bardzo pięknych.
Ty też jesteś piękna.
Nie wiem, czy powiedziałabym „piękna”,
ale po tych paru wspólnych dniach uważam, że wyglądasz w porządku.
Mówiłaś, że jest obrzydliwa.
Ej!
Zdrajca.
Odstawiasz taką akcję, a potem ot, idziesz lać?
Dokończ. Inaczej dostaniesz infekcji.
Naprawdę chciałeś się wydostać?
Co ci da 70 milionów?
Za tyle nawet mnie nie spłacisz.
A musisz mnie spłacić, no i zadośćuczynić za straty moralne.
Ile razy mam powtarzać?
Kurs wzrósł, a wy z pazerności nie zdążyliście sprzedać coina.
- Sam decyduję, czy chcę stąd wyjść. - Nie podoba mi się, kurwa, ten ton.
Może ci ujebiemy ten język?
Sam decydujesz?
- O nie. - Ja pierdolę.
Dopóki mnie nie spłacisz, jesteś moim niewolnikiem.
Masz grać aż do końca.
I kto wie?
Może sam wygrasz pełną pulę.
Do mnie wrócą moje wony
Ty będziesz zadowolony
Gdybym wygrał całą pulę, ty byłbyś martwy.
Po co miałbym cię wtedy spłacać?
Jak taki tłuk pamięta teksty?
Ach, mój błąd.
W finale programu przecież zapomniałeś.
Życie ci niemiłe, skurwysynu?
Nawet nic nie jadłem, więc czemu...
Mam cię na oku.
Wciąż cię dręczą?
Jeśli nie przestaną, możesz nas zawołać.
Nie trzeba.
Światła zgasną za dziesięć minut.
- Proszę przygotować się do snu. - Podaj.
Wleź pod spód.
To naprawdę konieczne? Nie mam ochoty tam spać.
Kiedy zgaszą światła, ktoś może nas zaatakować.
Co? Kto?
Jeśli sami się pozabijamy, nagroda też rośnie.
To też element gry.
Gi-hun, chyba przesadzasz.
Nawet jeśli to prawda, nikt by tego nie zrobił.
We wcześniejszej edycji w nocy zginęło kilkadziesiąt osób.
Właśnie tutaj.
Nie macie pojęcia,
jak to miejsce...
potrafi zmienić ludzi.
Rozumiem.
Nie wiedziałem, o czym mówię.
Przepraszam.
Musimy na zmianę trzymać straż.
Ja wezmę pierwszą wartę. Wy podzielcie się resztą.
Dokąd idziesz?
Do łazienki.
Zawsze wstajesz do łazienki w środku nocy.
Pójść z tobą?
Nie. Po co miałbyś ze mną iść do łazienki?
Nic ci się nie stanie?
Ci ludzie trochę mnie przerażają.
Popatrz.
- Co to... - Posłuchaj.
Dostałam to binyeo od twojej babci.
Noszę je na wypadek, gdybym musiała się bronić.
Gdyby ktoś czegoś spróbował, to...
No jasne.
Jesteś Jang Geum-ja, która przeżyła wojnę koreańską.
Bardzo imponujące.
Proszę pana.
Muszę iść do łazienki.
To zbyt niebezpieczne iść samej.
Możemy pójść razem.
Muszę pójść do łazienki.
Nie wolno wchodzić ani wychodzić.
Proszę.
Źle się czuję.
Nie wolno wchodzić ani wychodzić.
Pan posłucha.
Panie trójkącie.
Choć nosi pan tę dziwną maskę, jest pan człowiekiem, prawda?
Może na zewnątrz ma pan siostrę taką jak ona
i matkę taką jak ja.
Kiedy kobieta mówi, że potrzebuje łazienki,
chodzi o sprawy, w które nie może się wdawać.
Jeśli pan tego nie rozumie,
nie powinien pan się uważać za człowieka.
Proszę posłuchać.
Odkąd skończyłam 60 lat, mam problemy z trzymaniem moczu.
Nie mogę wychodzić bez pieluch,
ale nie mogłam tu przynieść potrzebnych rzeczy.
Naprawdę każe mi pan się zmoczyć?
Niech pan sobie wyobrazi, że chodzi o pańską matkę.
Nie zrobiłby pan tego swojej matce.
Jestem tu ze względu na dług syna.
Nie mogę choć pójść do łazienki, zanim zginę?
Co uczyniłam w przeszłym życiu, żeby zasłużyć na...
Dziękuję.
Mogę też pójść?
W porządku. Ona też jest kobietą. Nazywa się Hyun-ju.
W porządku. Chodźmy.
Chodźmy, szybko.
Dziękuję, panie trójkącie.
Możesz się mnie trzymać.
Nie trzeba.
Trafić tutaj w takim stanie...
Twoi rodzice na pewno się martwią.
Nie martwią się.
Nie mam rodziców.
Posłuchaj.
Gdybyś potrzebowała pomocy, po prostu powiedz.
Nie trzeba.
Ona jest chora czy coś?
Jest w ciąży.
Chyba niedługo ma termin.
Obudziłem się, Gi-hun.
Prześpij się. Zastąpię cię.
Nie jestem zmęczony.
Prześpij się jeszcze.
Przepraszam.
Nie mówmy o tym.
Wiem, że to nie twoja wina.
Nie o to mi chodzi.
Przepraszam, że nie pożyczyłem ci wtedy pieniędzy.
Gdybym znalazł sposób, by ci pomóc, może twoja mama wciąż by żyła.
Ale naprawdę byłem spłukany.
Wiem.
Nigdy nie miałem ci tego za złe.
Po to tu wtedy przyszedłeś? Żeby zapłacić za leczenie mamy?
W takim razie dlaczego wróciłeś?
Na twoim miejscu zamknąłbym ten rozdział i dzięki wygranej zaczął od nowa.
Gdyby było tak...
że ja umarłbym na twoich oczach...
a ty wygrałbyś tyle pieniędzy,
jak byś się czuł?
Weź tak nie mów.
Wyjdziemy stąd razem.
Dlatego tu wróciłem.
Żeby wyjść ze wszystkimi.
Żeby zakończyć te gry.
Ale...
teraz sam już nie wiem.
Nie wiem, co jeszcze mogę zrobić.
Zrujnowałem twój plan, wciskając ten przycisk.
Mówiłem, że to nie twoja wina.
Pamiętasz nasz strajk?
Okupowaliśmy fabrykę, a kierownictwo kazało nam wyjść.
Powiedzieli, że każdy, kto sam wyjdzie,
uniknie kary i dostanie wyższą odprawę.
Jak mógłbym zapomnieć?
Gdy pełniłem nocną wartę, chciałem wyjść. Wiesz, czemu zostałem?
Bo spałeś obok mnie i mówiłeś przez sen.
„Mamo, jestem głodny. Daj mi jeść”.
Łkałeś przez sen.
- Płakałem przez sen? - Tak.
- I prosiłem o jedzenie? - Tak.
I dlatego zostałeś?
Tak. Patrzyłem na ciebie i pomyślałem:
„Rety, co za żałosny mięczak.
Jeśli się obudzi, a mnie nie będzie,
zaleje się łzami i sam nawet do łazienki nie doczłapie”.
I wiedziałem, że cię nie zostawię.
- Ale pieprzysz. - Przysięgam na twoją mamę!
Na moją? Na swoją przysięgnij.
Tak czy siak, to prawda.
Zwolnili mnie i skończyłem, jak skończyłem, bo zostałem.
Cokolwiek złego się dzieje, to zawsze moja wina.
Że przegrałeś na wyścigach, że twój sklep splajtował...
Że wziąłeś ślub też?
Ślub wziąłem, bo chciałem. Przez ciebie się rozwiodłem.
To ja rozwiodłem się przez ciebie.
Bo bez przerwy ciągałeś mnie do baru.
I to ty wkręciłeś mnie w wyścigi konne.
W porządku. Ciszej.
Wreszcie zachowujesz się jak Gi-hun, którego znam.
- A weź. - Zupełnie nie byłeś sobą.
Gi-hun.
Po kolejnej grze stąd wyjdźmy, dobra?
I chodźmy na soju jak kiedyś.
Ty stawiasz.
Ludzie się nie zmieniają.
Seong Gi-hun, sknera z Ssangmun-dong.
Sknera nad sknerami.
Król skner.
„Sknera z Ssangmun-dong”. Łezka się w oku kręci.
Wciąż tam siedzi?
Tak.
Hej, wszystko gra?
Nic ci nie jest? Coś się stało?
Co się stało, kochana?
Coś cię boli?
Brzuch?
O nie. Na pewno rodzisz.
Powiedz, gdzie i jak cię boli.
Boję się.
Już dobrze.
W porządku.
Wszystko będzie dobrze.
Ani tobie, ani twojemu dziecku nic się nie stanie.
Nie martw się.
Zespół drugi, wy też uważajcie.
Od razu raportujcie wszystko, co podejrzane.
Tak jest!
Ostrożnie, kapitanie Park!
Zespół drugi poszuka na północy.
My ruszymy na południowy wschód.
Dobra.
Musimy znaleźć wyspę w cztery dni.
Bez obaw, kapitan Ko też jest stąd. Zna ten obszar jak własną kieszeń.
A paliwa i prowiantu starczy nam na tydzień.
- Spróbujmy. - Dobrze.
Soju też jest, prawda?
W nocy złowię trochę ryb. Może je pan ładnie pokroić.
Myślisz, że płyniemy na ryby?
Masz być czujny, aż znajdziemy tę wyspę.
Po ciemku i tak nic nie wskóramy.
To co mamy robić całą noc?
Będzie nam pan śpiewał i tańczył?
Dobra, wypływamy!
Kto znajdzie wyspę, dostanie premię!
Powodzenia!
- W drogę! - Powodzenia!
Za chwilę rozpocznie się czwarta gra.
Gracze, proszę wstać i się przygotować.
Powtarzam.
Za chwilę rozpocznie się czwarta gra.
Gracze, proszę wstać i się przygotować.
Siema, brachu. Mogę też jednego?
Nie chcesz wiedzieć.
Jedna pigułka i nigdy nie będziesz normalny.
Jeśli się stąd wydostaniesz, więcej się z nimi nie zadawaj.
To czemu jesteś z nimi w drużynie?
Bo takich kretynów łatwiej kontrolować.
A ja?
Czemu jesteś ze mną?
Bo...
uznałam, że mnie nie oszukasz.
Co?
Zamierzam się stąd wynieść, kiedy nagroda dobije do 200 milionów.
Nie znam twojej sytuacji, ale uważaj.
Długo tu nie pociągniesz.
Żołnierze, proszę udać się na stanowiska.
Tak!
Young-mi.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Możemy wszyscy wygrać i razem stąd wyjść.
Witamy w trzeciej grze.
Tym razem zagracie w gromadki.
Powtarzam.
Tym razem zagracie w gromadki.
Będą gromadki!
Brzmi super, co?
Gracze, ustawcie się na platformie na środku.
Po rozpoczęciu gry platforma zacznie się obracać.
Następnie usłyszycie liczbę.
W ciągu 30 sekund musicie dobrać się w grupy podanej wielkości,
wejść do pokojów i zamknąć drzwi.
Graliśmy w coś takiego na wycieczkach szkolnych.
- Tylko mieliśmy się przytulać. - A tu mamy wejść do pokojów.
Znam tę grę.
Jak powinniśmy grać? Jest jakaś dobra strategia?
Przy czwórce możemy zostać razem.
Przy dwójce my zostańmy parą.
Przy liczbie większej niż pięć będziemy potrzebować więcej osób.
A jeśli podadzą mniejszą liczbę?
Jak trzy albo cztery?
Wymyślimy coś na bieżąco.
Cokolwiek się stanie, nie panikujmy.
Ufajmy sobie.
Wyjdziemy stąd razem. Dłonie.
Raz, dwa, trzy.
- Dalej! - Niepokonani!
Zaczynajmy grę.
Dokolusia raz – klask! Dokolusia dwa – klask!
Dziarskim krokiem ruszaj wkoło I wesoło tańcz
Klaszczmy w dłonie tak – klask! I śpiewajmy wraz – klask!
La, la, la, la Tańczyć pragnie każde z nas
Tra, la, la, la, la, la Tra, la, la, la, la
Ręce podaj nam I rozchmurz twarz
I razem z nami wkoło skacz
Napisy: Juliusz P. Braun