ดังนั้นความแตกต่างระหว่างโปรโตคอลเส้นทางและโปรโตคอลเส้นทางคืออะไร?
ตอนนี้โปรโตคอลที่กำหนดเส้นทางจะมีข้อมูลผู้ใช้ตัวอย่างเช่น IPv4 หรือ IPv6
เมื่อคุณใช้โปรโตคอลเลเยอร์ที่สูงกว่าเช่นHTTPหรือ FTP
โปรโตคอลนั้นใช้โปรโตคอลเลเยอร์ที่ต่ำกว่าเช่น IPv4
หรือ IPv6 เพื่อดำเนินการข้อมูลผู้ใช้จากอุปกรณ์หนึ่งไปยังอุปกรณ์อื่น
ดังนั้นเมื่อคุณเชื่อมต่อกับเว็บไซต์และคุณกำลังดูเว็บเพจที่จะถือว่าเป็นการส่งข้อมูล
ข้อมูลจากเว็บเซิร์ฟเวอร์กำลังถูกส่งไปยังพีซีของคุณตอนนี้โครงร่างการกำหนดแอดเดรสที่ใช้โดยโปรโตคอลที่กำหนดเส้นทางจะขึ้นอยู่กับโปรโตคอลเฉพาะเช่น IPv4
โดยใช้ที่อยู่ 32 บิตและ IPv6
โดยใช้ที่อยู่ 128 บิต
ตอนนี้เราเตอร์จะรู้ได้อย่างไรว่าอุปกรณ์อยู่ในเครือข่าย?
ตัวอย่างเช่นพีซีของฉันอาศัยอยู่ในสหราชอาณาจักร แต่เมื่อฉันไปที่
Facebook
ปริมาณการใช้งานคอมถูกส่งจากพีซีของฉันไปยัง
Facebook ที่อยู่ในแคลิฟอร์เนียและกลับมาอีกครั้งอุปกรณ์ของฉันเข้าถึงบริการ
Facebook ในศูนย์ข้อมูลในแคลิฟอร์เนียได้อย่างไรและข้อมูลกลับไปที่พีซีของฉันในสหราชอาณาจักรได้อย่างไร
ข้อมูลผู้ใช้ส่งต่อจากอุปกรณ์หนึ่งไปยังอุปกรณ์อื่นได้อย่างไร?
ตอนนี้สิ่งสำคัญคือต้องตระหนักว่าเราเตอร์ทุกตัวอยู่ในเส้นทางระหว่างพีซีของฉันในสหราชอาณาจักรและ
Facebook com
ทำให้การตัดสินใจกำหนดเส้นทางที่เป็นอิสระ
ตัวอย่างเช่นถ้าฉันติดตามไปที่ Facebook com
และในกรณีนี้ฉันจะตั้งค่าการหมดเวลาเป็นค่าต่ำเช่น 50 มิลลิวินาที
ปริมาณข้อมูลถูกส่งต่อจากพีซีของฉันบนฐาน hop-by-hop จากเราเตอร์หนึ่งไปยังอีกจนกว่าจะถึง
facebook
com หนึ่งใน hops
เหล่านี้ทุกตัวเป็นเราเตอร์ที่เป็นอิสระในการตัดสินใจเลือกเราต์
ตอนนี้ Facebook
และเว็บไซต์ขนาดใหญ่อื่น
ๆ จำนวนมากจะมีศูนย์ข้อมูลกระจายอยู่ทั่วโลกดังนั้นการรับส่งข้อมูลของฉันอาจไม่ได้ไปถึงสหรัฐอเมริกาจริง
ๆ
แต่อาจจะไปที่ศูนย์ข้อมูลท้องถิ่นในยุโรปซึ่งทั้งหมดขึ้นอยู่กับวิธีการกำหนดค่าเครือข่าย .
การตัดสินใจกำหนดเส้นทางเหล่านี้ทำโดยเราเตอร์เรียกว่ากระบวนทัศน์การจัดเส้นทางแบบ hop-by-hop
พร้อมการจัดเส้นทางการรับส่งข้อมูลแบบ
Unicast ขึ้นอยู่กับที่อยู่ปลายทางเท่านั้น
เราเตอร์จะตัดสินใจว่าจะกำหนดเส้นทางการรับส่งข้อมูลอย่างไรโดยอิงจากที่อยู่
IP ปลายทางและข้อมูลที่เก็บไว้ในตารางเส้นทาง
เราเตอร์ทุกตัวในเส้นทางนั้นจำเป็นต้องกำหนดอินเทอร์เฟซขาออกเพื่อส่งต่อการรับส่งข้อมูลเพื่อเข้าถึงที่อยู่ IP
ปลายทาง
ในการทำเช่นนั้นเราเตอร์จะสื่อสารข้อมูลเกี่ยวกับเครือข่ายโดยใช้โปรโตคอลการกำหนดเส้นทาง
พวกเขาจะกำหนดเส้นทางที่ดีที่สุดไปยังที่อยู่ IP
ปลายทางโดยใช้เกณฑ์เฉพาะสำหรับแต่ละโปรโตคอลการกำหนดเส้นทาง
ตัวอย่างเช่น RIP ใช้การนับ hop เพื่อกำหนดพา ธ ที่ดีที่สุด
OSPF ใช้แบนด์วิดท์ของอินเตอร์เฟสเพื่อกำหนดเส้นทางที่ดีที่สุด
EIGRP ใช้แบนด์วิดท์และความล่าช้าในการกำหนดเส้นทางที่ดีที่สุด
ดังนั้นโปรโตคอลการกำหนดเส้นทางจะใช้เพื่อโฆษณาเครือข่ายระหว่างเราเตอร์โดยอัตโนมัติและนั่นเป็นวิธีที่เราเตอร์เรียนรู้เกี่ยวกับเครือข่ายที่มีอยู่ในโทโพโลยี
สิ่งสำคัญที่ควรทราบคือหากเราเตอร์ไม่ทราบที่อยู่
IP ปลายทาง
กล่าวอีกนัยหนึ่งข้อมูลเกี่ยวกับที่อยู่ IP
ปลายทางนั้นไม่ได้อยู่ในตารางเส้นทางของมันมันจะดร็อปแพ็กเก็ต unicast
ที่อยู่ IP ปลายทางคือการจับคู่กับเครือข่ายและเครือข่ายย่อยในตารางเส้นทางเราเตอร์ดังนั้นหากเราเตอร์ได้รับการรับส่งข้อมูลไปยังที่อยู่ IP
ที่จะบอกว่า 10
1 1
1 แต่ที่อยู่ IP นั้นไม่ตรงกับเครือข่ายในตารางเส้นทางเราเตอร์
เราเตอร์จะส่งแพ็กเก็ตทิ้งเพราะไม่ทราบว่าจะส่งต่อไปที่ใดโดยพื้นฐานถ้าคุณบอกให้เราเตอร์ส่งปริมาณข้อมูลไปยังที่อยู่ IP 10
1 1
1 และเราเตอร์ไม่ทราบวิธีเข้าถึงเครือข่ายหรือที่อยู่ IP นั้น
เราเตอร์จะลดทราฟฟิกนั้นหากไม่มีเส้นทางที่ตรงกันในทราฟฟิกของตารางการเราต์ลดลง
สิ่งนี้ใช้เฉพาะกับแพ็คเก็ต unicast ที่เรากำลังทำเราเตอร์ตามที่อยู่
IP ปลายทาง
ดังนั้นโดยสรุปโปรโตคอลการเราต์ทำให้เราเตอร์สามารถเรียนรู้เกี่ยวกับเครือข่ายปลายทางได้
ที่อำนวยความสะดวกในการเปลี่ยนแปลงข้อมูลที่กำหนดเส้นทางระหว่างอุปกรณ์
เราเตอร์สามารถเรียนรู้เกี่ยวกับเครือข่ายในโทโพโลยีแบบไดนามิกและสามารถทำการตัดสินใจเส้นทางตามเกณฑ์ที่แตกต่างกันเช่นจำนวนแบนด์วิดท์ฮอปหรือความล่าช้าในการกำหนดเส้นทางที่ดีที่สุด
จากนั้นเราเตอร์เพียงเลือกอินเทอร์เฟซขาออกตามตารางเส้นทางและจากนั้นจะส่งต่อแพ็กเก็ตออกจากอินเตอร์เฟสนั้นเพื่อไปยังปลายทาง