Pod koniec Trzeciej Ery Śródziemiem władał mrok.
Rozproszeni mieszkańcy Północnego Królestwa
zapomnieli o potomkach Królów,
przemierzajacych dzicz jako Strażnicy.
Ale mrok Mordoru miał wkrótce okryć wszystkie krainy
dając początek wydarzeniom doniosłym i strasznym.
Bowiem zaginiony Pierścień Władzy przebudził się na nowo,
poszukiwany przez swego złego pana, Saurona.
Jeden by wszystkimi rządzić.
Przez pięćset lat pozostawał w ukryciu poza jego zasięgiem...
ale szukał go ktoś jeszcze.
Stworzenie, które długo skrywało Pierścień w grotach pod górami
i którym zawładnęło jego zło.
Jego serce umęczone tęsknotą za utraconym skarbem
i przepełnione nienawiścią do złodzieja, który go zabrał:
Bilba Bagginsa.
Strażnicy wzmocnili posterunki jak nakazałeś.
Czy wciąż jest w ukryciu?
Tak,
przynajmniej na razie.
Nieprzyjaciel nie wie jeszcze, że Pierścień się odnalazł.
Doskonale.
Chciałbym aby było to tak proste.
Popełniłem poważny błąd,
przeoczyłem coś istotnego,
coś niebezpiecznego.
Chodzi o poprzedniego posiadacza Pierścienia.
Golluma.
Nie wiem, jak wszedł w jego posiadanie,
ale zabiłby, żeby go mieć ponownie;
a teraz opuścił swoją grotę w jego poszukiwaniu.
Gollum wie, prawda Gandalfie?
Wie gdzie jest Pierścień?
Tak.
Niestety nasz sekret nie jest już bezpieczny.
Niemądry Hobbit wyjawił swe imię.
Pierścień powinien był zostać zniszczony.
Ale nie został.
Pójdę.
Znajdę go.
Dziękuję, Aragornie.
Droga nie będzie łatwa,
ale masz dar przewidywania, dar twego ludu.
Jeśli ty go nie znajdziesz...
nikt tego nie zrobi.
Elendil.
Ojcze.
Nie wiem co skrywa przyszłość.
Daj mi siłę, gdy nadejdzie czas.
Jesteś dziedzicem Elendila.
Przyjacielu, zbliża się czas walki.
Śródziemie nie może długo stawiać czoła potędze, rosnącej na wschodzie.
Zbiliża się zmierzch Trzeciej Ery
ale poranek może nie nadejść.
Kto wie, gdzie włóczył się przez te wszystkie lata?
I jak stworzenie tak niewielkie mogło położyć na szali losy tak wielu?
Twoje imię i co tu robisz?
Jestem Strażnikiem Arnoru. Przyrzekłem wierność Siedmiu Gwiazdom i Siedmiu Kamieniom...
I Białemu Drzewu.
Jesteś daleko od Arnoru, Strażniku
i znasz pozdrowienie Dunedainów, jednak nie wiem kim jesteś.
Jestem Arithir, syn Argonathena.
Zostałem wysłany, by sprawdzić wieści ze wschodu.
Jesteśmy więc ziomkami z daleka.
Mówią na mnie Obieżyświat.
Słyszałem o tobie...
przyjacielu.
Te ziemie nie pozostaną już długo bezpieczne.
Hordy Orków grasują na brzegach Anduiny, nocami łupiąc wioski.
Wkrótce przejdą na tę stronę gór.
Słudzy nieprzyjaciela mnożą się gdy on rośnie w siłę.
Niestety zostało nas już niewielu.
A dokąd ty podążasz?
Tropię stwora;
można go nazwać szpiegiem,
niewielki
lecz przebiegły.
Widziałem Orki nieznanego mi rodzaju,
jednak potężniejsze od tych, które znamy.
To nie jest Ork.
Zostawia ślady jak Hobbit.
Nie może wpaść w niepowołane ręce.
To może być bez znaczenia, ale...
słyszalem plotki,
pogłoski o bezimiennej grozie.
W odległych wioskach opowiadają o duchu, który pije krew,
o koszmarze, który czai się wśród drzew, porywa dzieci
i wykrada jedzenie z domostw.
Wieśniacy dokładnie ryglują drzwi na noc.
Gdzie o tym słyszałeś?
W Ithilien,
ale plotki sięgają aż po granice Mrocznej Puszczy.
Oi!
Po mojemu to fałszywy alarm,
nie ma żadnych śladów i nie ma żadnego człowieka-wojownika.
Goblok mówi, że mamy problem
więc lepiej się rozglądaj, albo dostaniesz.
Goblok!
Goblok to zwykła kupa mięsa z kopalni,
duża i głupia.
Powinniśmy gotować się na wojnę.
Zapomnij o plądrowaniu.
Uważaj na Gobloka, to nie tylko kupa mięsa.
Mięso. Chcę świeżego mięsa.
Jestem głodny. W kiszkach mi gra.
Czuję coś smacznego,
mój nos mi to mówi.
Skombinujemy se smacznego, soczystego wieśniaka,
a teraz przestań jęczeć, albo skręcę ci kark, chude ścierwo.
Spróbuj szczęścia.
Wielkie, głupie, zakute łby. Wszyscy tacy sami:
wielki nochal, mała mózgownica.
Dość!
Niezła próba.
Odsuń się!
Co to było?
Mówiłem ci, że coś czuję.
Cicho, durniu!
Dabgash!
Ta kraina nie nalezy do was.
Mój Skarbie.
Stójcie!
Mamy swoje rozkazy.
Znajdzcie go.
Przyprowadźcie do mnie.
Ta jest, Goblok.
Uspokój się. Nie uciekniesz.
Rozumiesz?
Gollum?
Wie, jak się nazywamy.
Tak, wiem jak się nazywasz.
Idziesz ze mną
na północ.
Wydłubiemy mu oczy!
Skręcimy mu wstrętny kark!
Nie skrzywdzilibyśmy nawet muchy,
obiecujemy, że będziemy grzeczni.
Wypuść nas.
Wypuść nas!
Gollum, musisz szczerze mi odpowiedzieć.
Wiem, że czegoś szukasz.
Nie, nie szuka.
Czegoś, co straciłeś.
Nie!
Pierścień.
Skarb...
Sshhhhhh!
Nie skrzywdzę cię.
Daję słowo.
Dotrzymaj słowa, Skarbie.
Więc zostajesz w worku.
Nie! Nieee!
Wypuść nas!
Nikt nie widzi. Nikt nie widzi. Nikt nie widzi.
Wyższy niż drzewa, drzewa, drzewa. Wszędzie drzewa.
Co?
Czego od nas chce, Skarbie?
Właśnie tego.
Naszego urodzinowego prezentu.
Nie mamy go.
Ma go Baggins.
Sshhhh!
On chce się dowiedzieć.
Nie,
on nas skrzywdzi.
Słuchaj!
Nic mu nie powiemy.
Poza tym, skarbie,
nie ujdzie daleko.
Chce nam się pić.
Odpoczniemy później.
Nie patrzy.
Biegnij! Biegnij Skarbie!
Nie jesteśmy sami.
Arweno.
Jesteś dziedzicem Elendila,
masz siłę swych przodków
i...
masz moje serce.
Zejdź, Gollumie!
Nadchodzi,
już tu jest!
Chodź ze mną,
mamy twoje stworzenie.
Skarbie!
Shire! Shire!
Baggins!
Czego się dowiedziałeś, Gandalfie?
Stwór jest... żałosny.... nędzny...
Ale wiem teraz, jak wszedł w posiadanie Pierścienia.
Maił go długo; minęło wiele żywotów jego małego ludu.
Nie ma wątpliwości,
skradał się na południe, mila po mili, krok za krokiem
w dół aż do Mordoru.
A więc Shire zaprząta teraz umysł naszego nieprzyjaciela.
Musimy je chronić.
Gandalfie, jeźdźcy w czerni przekroczyli rzekę.
Obawiam się, że Dziewięciu powróciło.
Zatem Pierścień musi opuścić Shire.
Muszę wyruszyć natychmiast.
Cień przeszłości powraca raz jeszcze,
ale dzięki Gollumowi wiemy, jaki będzie następny krok wroga.
Za wszelką cenę musimy chronić Froda.
Wyślij Hobbita do Bree.
Bedę pilnował Pierścienia aż do twojego powrotu.
Dobrze zatem.
Co z Gollumem?
Obsesja Golluma przerasta nasze możliwości,
nigdy nie będzie wolny.
Co ma w kieszeniach?
Nie powiedział, Skarbie. Nieee...
Nie, zdradliwy Hobbit.
Mały oszust!
Powinniśmy go udusić!
I zrobimy to, skarbie.
Zrobimy.