Ripped DVD by Maqiux Fixed OCR
W roli tytułowej
Występują
UTALENTOWANY PAN RIPLEY
Chciałbym cofnąć czas...
i zacząć wszystko jeszcze raz.
Począwszy od marynarki.
Wspaniale. Herbert Greenleaf, a to moja żona, Emily.
- Ripley. - Miło mi.
Chodziłeś do Princeton.
- Nasz syn, Dick, również. - Poznajemy po marynarce.
Rocznik 1956.
Co u niego?
Proszę nas odwiedzić.
- Bardzo chętnie. - Obydwoje.
Serdecznie zapraszamy.
Dick uwielbia jazz.
Gra na saksofonie.
Dla mnie jazz, to straszny jazgot.
- Miło było poznać. - Nawzajem.
- Do zobaczenia w stoczni. - Dobrze.
Jestem w niedoczasie.
- Byłeś świetny. - Ty też.
- Urocza para. - Tak. Wyjątkowy młodzieniec.
Dzięki za marynarkę.
- A ja za zastępstwo. - Kuruj się.
Przepraszam.
Pewnie wiesz, że Dick wyjechał do Włoch.
Mongibello koło Neapolu. Straszna dziura.
Marge, jego kobieta,
rzekomo pisze książki. Co robi Dick - nie wiadomo.
Podobno całe dnie spędza na plaży, jachtach.
Ma talent do trwonienia pieniędzy.
Nie chciałbyś...
pojechać do Włoch? Skłonić go do powrotu?
Zapłacę.
Tysiąc dolarów.
Zawsze chciałem zobaczyć Europę, ale...
Świetnie.
Teraz masz powód.
Count Basie?
Duke Ellington? Nie wiem.
Zdjęcia
Dizzy Gillespie.
"Rozkoszna Walentyna".
Kto to śpiewa? Mężczyzna, czy kobieta?
Charlie Parker?
Znam ten motyw. To Charlie Parker.
Wezmę ją.
- 1000$ piechotą nie chodzi. - Fakt.
Ja otworzę.
To będzie piękna podróż.
Pan Greenleaf przyjaźni się z armatorem.
Nazwisko Greenleaf daje duże możliwości.
Scenariusz
Reżyseria
- Zna pan angielski? - Pana nazwisko?
- Ripley. - Proszę za mną.
- Ta? - Nie, tamta.
- Tylko jedna? - Tak.
- Co ukrywasz? - Proszę?
Chodzi o to... Amerykanin?
Ja wzięłam mnóstwo rzeczy, a ty masz ich...
...tak niewiele. Wstyd mi.
Jestem Meredith.
A ja Dickie.
Meredith Randall.
Dick Greenleaf.
Ten od statków?
Niestety. Ale to nie dla mnie.
Twoją walizkę położyli w złym miejscu.
Była pod "R", nie pod "G".
Tak mi się zdawało.
Ojciec chce, żebym wrócił do Nowego Jorku.
Nie chcę budować statków. Używam nazwiska matki.
- To znaczy... - Emily.
Żartuję.
Co ciekawe... ja też mam inne nazwisko.
Jestem Logue.
Ta od tekstyliów.
Ale to nie dla mnie. Też używam nazwiska matki.
- Randall. - Zgadłeś.
Do Rzymu...
Żegnaj, partnerze w przebraniu.
Oto twarz mojej narzeczonej.
Nazywa się Marge.
A to...
twarz Dickiego.
To moja twarz.
"Ptak".
To moja twarz.
Jestem skonany.
Nie przeczytałeś jeszcze nowego rozdziału?
Przeczytam, jak zrobi się chłodniej.
Może wieczorem. Przygotuję kolację.
Dick Greenleaf?
Ktoś ty?
Tom Ripley.
Studiowaliśmy w Princeton.
Znamy się?
Ja ciebie znam, więc i ty powinieneś.
To mglista przeszłość.
Jak i cała Ameryka.
To Marge Sherwood. Jak masz na nazwisko?
Ripley.
- Co tu robisz? - Nic.
Niewiele.
- Jestem tu przejazdem. - Przejazdem?
Aleś ty biały.
Widziałaś kiedyś tak białą skórę?
Lub raczej szarą.
To tylko podkład.
Że co?
Kolor wyjściowy.
Zabawne.
Marge też jest taka biała.
Mało śmieszne. Zjesz z nami lunch nim wyjedziesz. Dobrze?
Jasne.
Co za przypadek.
Nie pamiętam go.
Zabawne.
Silvana!
Gdzie byłaś?
Wszędzie cię szukam.
- Dziś, a przez cały tydzień? - Pracowałem.
- Wsiadaj. - Byłeś z tą Amerykanką.
- Złap się. - Nie cierpię cię.
Nie cierpię!
- Zapomniałeś, gdzie mieszkam? - Przepraszam. Jestem prosiak.
- Już 16:00. - Właśnie wstałem.
Przepraszam.
- Wybacz. - Właśnie wstałeś.
Byłem z Fausto na rybach, przez całą noc. Nieudany połów.
Zjedliśmy bez ciebie.
My?
- Przyszedł Tom Ripley. - Kto?
Myślałem, że zniknąłeś. Już mieliśmy cię szukać.
Znalazłem się.
Tom opowiadał o swojej podróży.
Prawie posikałam się ze śmiechu.
- To dobrze? - Zamknij się.
Przepraszam. Jestem podły, ale cię kocham.
- A ty mnie kochasz? - Przeszkadzam wam.
Umiesz podawać martini?
Jasne.
Ja to zrobię. Jestem w tym dobra.
Każdy ma talent. Jaki jest twój?
Podrabiam podpisy, kłamię, parodiuję innych.
To trzy. Powinieneś mieć jeden.
- Sparodiuj kogoś. - Teraz?
Mój syn ma talent...
do trwonienia pieniędzy.
Co?
Naprawdę uwielbiam pływać,
- Ale buduję statki. - Dość!
- Inni nimi pływają. - Włosy jeżą mi się na głowie.
Jazz, tak... Dla mnie jazz, to straszny jazgot.
Jakbym go widział. Jakby mój stary tu był.
Jesteś świetny. Skąd go znasz?
Spotkałem go w Nowym Jorku.
Ale numer.
Uważaj. Oto mój ojciec, Richard Greenleaf senior.
Miło mi. Dickie ma wspaniałą kobietę.
- Niesamowite! - Żona też tak sądzi.
- Nie łapię. - To niezwykłe.
Nie chciałbyś pojechać do Włoch?
- Skłonić go do powrotu? - Proszę?
Jeśli przekonasz go do powrotu,
zapłacę ci 1000 dolarów.
Nie zamierzam wracać.
Wynajął cię, byś nakłonił mnie do powrotu.
To szaleniec.
To jest Tom.
- Nie wracam. - A mama, jej choroba...
To nie ma nic wspólnego.
Od dawna jest chora. To ojciec chce, bym wrócił.
Tu nie chodzi o mamę.
Wracaj do Nowego Jorku.
Albo znajdź działający telefon...
i powiedz ojcu, że nawet siłą nie ściągnie mnie do stoczni.
- Tom chce się pożegnać. - Już idę.
Dzwoniłeś do ojca?
Miałeś rację. Telefony nie działają.
- Linia uszkodzona. - Normalka.
- Już jedziesz? Dokąd? - Do Stanów,
ale najpierw pozwiedzam Europę.
Ach, ta torba.
- Lubisz jazz? - Uwielbiam.
Ta jest najlepsza.
Baker, Rollins.
Marge uważa, że Glenn Miller to jazzman.
- Wcale nie. - I Perry Como.
- "Ptak" - To jazzman. - Wiesz, jak nazwałem żaglówkę?
No, jak?
Spójrz. "Ptak"!
Łódka jest rodzaju żeńskiego.
- Męskie imię nie pasuje. - To Bóg, nie mężczyzna.
Mamy tu taki klub,
- Lub raczej piwnicę. - Ohyda.
Nie musisz iść.
Jest świetny. Spodoba ci się.
Będzie świetnie. Zaproś go.
Jest dziś z nami przyjaciel z Ameryki, Tom Ripley!
Chodź do nas.
Razem!
Spotkałem starego kumpla ze studiów, Toma Ripleya.
Powiedział, że będzie mnie prześladował, aż nie wrócę...
z nim do Nowego Jorku.
Dobry wieczór.
- Która godzina? - "... wrócić do Nowego Jorku".
Zawsze piszesz listy na maszynie?
- Tu powinny być dwa "t". - Mam dysleksję.
Chodziłem do "dobrej" szkoły.
Masz pokój na górze. Ermelinda pościeliła ci łóżko.
- Wszystko gotowe. - Dziękuję.
- Jesteś wspaniały. - Nie dziękuj.
Jesteś podwójnym agentem. Naciągnijmy starego.
Co powiesz na samochód?
Super.
Chciałabyś mieć małe Cinquecento?
Przecież nie umiesz prowadzić.
Ja nie umiem?
Wolałabym lodówkę. Zgódź się, a zrobię, co zechcesz.
Zgadzam się.
Lodówka...
Zamieszkacie razem?
Na trochę. Jest taki pocieszny.
- Dobrze, skarbie. - Przeszkadza ci?
- Nie. Lubię go. - Każdego lubisz.
Oprócz ciebie.
To może ty z nim zamieszkasz?
Lubię go.
Marge... Każdego lubisz.
Lubię go.
Marge... Każdego lubisz.
Marge przychodzi tu na śniadanie...
tylko dla ekspresu do kawy.
Odkąd Ermelinda nauczyła go robić espresso,
- Czuje się dorosło. - To ja kupiłem ekspres.
- Dla mnie. - Dla Toma, bo nie marudzi.
- Wspaniały sygnet. - Uwielbiam cię, Tom. Widzisz?
Jeśli kiedyś go zdejmę,
to go dostaniesz.
Kupiłam go w Neapolu. Dwa tygodnie się targowałam.
- Chyba nie był tani? - Był.
Pomożecie mi znaleźć coś i dla Frances?
- Kto to? - Narzeczona.
Jesteś zaręczony?
- Zaskakujesz mnie. Kto to? - Twoi rodzice ją znają.
Boże... Już to słyszę.
"Żeby tak Dick się ustatkował. Chcielibyśmy mieć wnuka".
Nigdy, przenigdy... Przysięgam na pierścień.
Nigdy tam nie wrócę.
- Kiedy wybrać? - Teraz!
Nie tak.
Nie wychodzi mi.
Tak lepiej.
Będzie z ciebie żeglarz. Szybko się uczysz.
- Chcesz drinka? - Jasne.
- Pożeglujemy do Wenecji? - Jasne. Kocham Wenecję.
"Zobaczyć Wenecję i umrzeć". A może chodzi o Rzym?
- O Rzym? - Muszę zobaczyć Wenecję.
Było coś o umieraniu. Zobaczysz Wenecję.
I Rzym.
Jeździsz na nartach?
Trzeba to będzie nadrobić. Zajmiemy się tobą.
Na Gwiazdkę jedziemy poszusować.
Coś pięknego.
Trzeba go będzie nauczyć jazdy na nartach.
Ale prostak. Na niczym się nie zna.
A może jeszcze zabierzemy go w podróż poślubną?!
Miałam dość Nowego Jorku.
Uciekłam do Paryża, pisać książkę.
Chadzałam do kafejki na Montmartre,
gdzie Dickie
grał "Rozkoszną Walentynę".
Potem dowiedziałam się, że umie grać tylko parę utworów.
Ale i tak chciałam się z nim spotykać.
Jak nie przyjdziesz do 19:00, ucieknę z Tomem.
Dobra.
Zaczekaj.
- Musimy pogadać. - Uśmiechnij się.
- Żebra mi połamiesz! - Co?
Żebra mi połamiesz.
Uwielbiam tę lodówkę. Mógłbym z nią iść do łóżka.
Co porabiasz w Nowym Jorku?
- Gram na pianinie w klubach. - Wspominałeś o kilku zajęciach.
Bo gram w kilku klubach.
Tajemniczy pan Ripley. Ciężko cię rozgryźć.
Nie chcę myśleć o Nowym Jorku.
Gotów?
Zimne piwo. Dzięki, tatuśku.
Przepisz to.
Jeździsz z Shakespearem?
- Pisz. - Wziąłeś książkę,
zamiast ubrań.
Podobno stale pierzesz jedną koszulę.
Mam ich więcej.
Ermelinda może ci prać. Jak chcesz, noś moje ciuchy.
Większość z nich to stare szmaty.
Jeszcze podpis.
Nie "Dickie".
Podpis.
Nieźle wyglądasz bez okularów.
Ja nie noszę, bo nigdy nie czytam.
Jak wyglądam?
Jak Clark Kent.
Teraz jak Superman.
Wiem.
- Piszę jak dziecko. - "S" i "T" zdradza...
twoją słabość i ukryte cierpienie.
Bardzo ukryte, bo nawet o nim nie wiem.
Pismo zdradza człowieka. Poza tym nie piszesz równo.
To próżność.
Co fakt, to fakt.
Masz braci?
Nie.
Ani braci, ani sióstr.
Ja też nie.
Ani Marge.
Jesteśmy jedynakami.
Co to oznacza?
Że kąpaliśmy się sami.
Zimno mi. Mogę wejść?
Nie.
Nie myślałem o wspólnej kąpieli.
Właź. Dość się już wymoczyłem.
To ja. Stare zdjęcie.
Zawsze tak jest.
- "To chyba nie jest pan". - Listy.
- Pan Greenleaf i pan Ripley. - Od Frances...
"Tęsknię. Kiedy wrócisz? Nie mów, że dobrze się bawisz,
że lubisz Dickiego,
Marge i Mongibello".
A ten jest chyba od twojego ojca.
- Pokaż. Co pisze? - Niecierpliwi się.
Chce byś wrócił na Święto Dziękczynienia.
Kup sobie nową marynarkę. Poważnie.
- Nie masz dość starych ciuchów? - Nie mogę naciągać twojego ojca.
Jesteś odpowiedzialny.
Ojciec powinien zrobić cię księgowym.
Jak przejmę firmę, czyli nigdy, sam to zrobię.
Wtedy się zgodzę.
Kupię ci marynarkę. Znam w Rzymie sklep. Battistoni.
Battistoni.
Zabieram Toma do Rzymu.
Jedziemy do Rzymu.
Ładny sweter.
Jak dojechać na Forum Romanum?
Spokojnie.
Mamy tak wiele do zobaczenia.
Najważniejsze to dobrze zjeść. Oby Freddie zarezerwował stolik.
Freddie?
Freddie Miles.
Załatwia wyjazd na narty.
Jest.
Nie chciałbyś raz przelecieć każdej kobiety?
Tylko raz?
- Bez dwóch zdań. - Tom Ripley, Freddie Miles.
Skoro się spóźniłem,
to co na to jej mąż.
- Ślicznie wyglądasz. - Jak zawsze.
- Idziemy jeść? - Załatwiłem stolik u Fabrizio.
Super.
- Mongibello to straszna dziura. - Wiem. Byłem tam.
Chodź do klubu. Poznasz kilka osób.
A jak chcesz pozwiedzać, spotkamy się na dworcu.
Do klubu?
Jesteśmy umówieni z kumplami, z którymi jedziemy na narty.
Chodź z nami,
- Chyba że chcesz zwiedzać. - Tak. I kupić marynarkę.
Musisz tego posłuchać.
Weźmiesz którąś z moich.
Nie przejmuj się.
Chodź.
Cześć. Baw się dobrze.
Tylko nie spóźnij się na pociąg.
Odchodzi o 8:00.
Miłej zabawy.
Co ty robisz?
Wygłupiam się...
Przepraszam.
Wyskakuj z moich ubrań.
To moje buty?
Pozwoliłeś mi wziąć marynarkę.
Rozbierz się u siebie.
- Zdążyłeś na pociąg? - Freddie mnie odwiózł.
- Jest tutaj? - Na dole.
To tylko wygłupy. Nie mów nikomu.
To tylko wygłupy.
Nosi sztruksową marynarkę.
- Witaj, Tom. - Cześć.
Przysiądź się.
Chciałbym żyć jak ty.
Mieszkasz we Włoszech, w domu Dickiego,
jesz jego jedzenie, nosisz jego rzeczy,
a jego ojciec płaci.
Jakby co, chętnie się z tobą zamienię.
Chodź popływać. Jest cudownie.
Nie chcę.
Wszystko dobrze?
Pewnie.
Gdy Dickie ma dobry humor,
jest wspaniale.
A kiedy ma zły
- Robi się niemiło. - Zauważyłem.
Umie troszczyć się o innych. Dlatego jest lubiany.
Zawsze taki jest, gdy zjawia się
ktoś nowy: Freddie, Fausto, Peter Smith-Kingsley.
Znasz go?
A zwłaszcza ty.
A to tylko faceci.
Ratuj Dicka!
Co faceci widzą w zabawie w zabijanie?
On mnie utopi!
- Przykro mi z powodu wyjazdu na narty. - Co się stało?
Dickie nie mówił?
Freddie powiedział, że nie możesz z nami jechać...
bo nie umiesz jeździć na nartach, jak reszta.
Daj spokój. Zostań chodź na Święcie Madonny
- Będzie całe miasto. - Nie mogę.
Muszę wracać do swojej kobiety. Jedź ze mną.
Tam jest wiele pięknych kobiet.
- Przejmiesz ster? - Jasne.
Płyń na Capri. Omijaj skały.
Dokąd idziesz?
Zająć się Marge.
Przestań.
Co tam widzisz?
Co widzisz?
Wezwano pogotowie?
Czy ktoś wezwał pogotowie?!
Czemu się kłócą? To jej narzeczony?
Nie wiem.
- Czemu mnie pytasz? - Zabiła się przez niego?
Czy karetka nie mogła przyjechać wcześniej?
I tak była martwa.
I oni uważają się za cywilizowany naród.
Straszne prymitywy!
Zobaczę, co się stało.
Ja pójdę.
Wiem, co cię gryzie.
Wiem o Silvanie.
Wiem o tobie i o niej.
Co wiesz?
Zostaw to!
Nie żartuję!
- Co wiesz? - Nieważne.
Wiedziałeś, że była w ciąży.
Silvana była w ciąży.
- Wiesz, co to tutaj znaczy? - Wezmę winę na siebie.
- Co ty bredzisz? - Okazałeś mi uczucie.
Jesteś dla mnie jak brat. I vice versa.
Niczego ci nie odmówię.
Przyszła po pomoc. Potrzebowała pieniędzy.
Nie pomogłem jej.
Utopiła się. To moja wina.
Nic nie powiem.
Marge, policji, nikomu.
To będzie nasza tajemnica.
Dochowam jej.
Dick nadal nie wykazuje chęci powrotu do domu...
"Mam nadzieję, że wycieczka się udała, mimo że nasz plan zawiódł".
"Czuj się zwolniony z dalszych działań".
Nie wiń go.
- To nie mogło trwać wiecznie. - Napisz do niego.
- W końcu jesteśmy braćmi. - Nie mogę. To nieuczciwe.
Sam tak mówiłeś.
Świetnie się bawiliśmy, prawda?
A co z naszym planem wycieczki do Wenecji?
Nic z tego.
Nie stać cię na wyjazd. Nasze drogi muszą się rozejść.
Mam dość Mongibello, zwłaszcza po tym, co zaszło.
Chcę się przenieść na północ.
Za tydzień jadę do San Remo poszukać przystani dla żaglówki.
Mógłbyś tam ze mną pojechać
na festiwal jazzowy. Pożegnamy się w wielkim stylu.
Co ty na to?
Ostatnia wspólna podróż.
Jasne.
Czemu to zrobiłeś?
Co?
Zawsze to robisz w pociągach.
To dziwne.
San Remo to szalone miasto.
Podoba mi się. Chodź.
Za Mongibello i najpiękniejsze chwile w życiu.
- Za Mongi. Masz dobry humor. - Cieszę się, że wracam.
Czy my na pewno znamy się z Princeton?
- Skąd to pytanie? - Tak sobie.
Chyba z powodu wyjazdu. Nie chodziłeś tam.
Czemu?
To komplement. Nie jesteś spaczony.
Wychowankom Princeton zazwyczaj brak gustu.
To sama śmietanka. Bogaci głupcy.
Choćby Freddie.
Dzięki za komplement.
Wiedziałem! Założyłem się o to z Marge.
Lubisz jazz, czy chciałeś się podlizać?
Polubiłem go.
Polubiłem styl twojego życia. Zakochałem się w nim!
Dotąd życie mnie nie rozpieszczało.
Chyba rzucę saksofon. Co sądzisz o perkusji?
Proszę?
Jest wspaniała. Jutro pożyczę łódkę i zwiedzę okolicę.
Tak znalazłem dom w Mongibello. Wziąłem łódź...
opłynąłem zatokę i kupiłem pierwszy dom...
który mi się spodobał.
Przestań! Nie szalej!
- Zwolnij! - Trzymaj się!
Przestań! Zwolnij! To nie jest zabawne!
Tu jest wspaniale! Przeprowadzam się!
Pięknie.
Mam plan.
Mów.
Chcę tu wrócić ale za własne pieniądze.
- Do Włoch? - Jasne.
Załóżmy, że mam własny dom,
pracę. Możemy też zamieszkać razem.
Albo ja będę miał dom w Rzymie i będziemy mieszkać i tu, i tu.
- Nic z tego. - Będziesz mógł zerwać z Marge.
Zwalisz winę na mnie.
Pobieramy się.
Jak to?
Jak to?!
Podrywasz każdą dziewczynę i mówisz o żeniaczce? Absurd.
Kocham Marge.
Mnie też, a nie bierzemy ślubu.
- Nie kocham cię. - Nie wykorzystam tego.
Szczerze mówiąc, cieszę się, że jedziesz.
Musimy od siebie odpocząć.
- Proszę? - Jesteś lizusem. Dobrze wiesz.
To nudne.
Nudzisz mnie.
Ja przynajmniej nikogo nie udaję, tak jak ty.
- Nudziarz. - Nie ukrywam przed tobą
- Swoich uczuć. - Nudzisz.
A ty, tak. Ty mi się podobasz. Choćby ten wieczór,
- Gdy graliśmy w szachy. - Jaki wieczór?
Boisz się swoich uczuć! Jesteśmy tylko braćmi.
Do tego przeleciałeś Marge na łódce, a my musieliśmy tego słuchać!
To boli!
Przelecisz każdą babę i mówisz o małżeństwie?!
Nie rozumiem cię!
Zapłodniłeś Silvanę, a chcesz żenić się z Marge?
Wszystkich niszczysz. Saksofon, perkusja. O co ci chodzi?
Kim ty jesteś?
Podrzędny żebrak!
Jak śmiesz mnie pouczać?
Kto dał ci takie prawo? Mam dość twojego towarzystwa.
- Ograniczasz mnie. - Zamknij się.
Rzygać mi się chce! Czepiasz się mnie ja dziecko!
- Zamknij się! - O, Boże! Dickie!
Coś ty zrobił!
Wydobrzejesz.
Zabiję cię! Zatłukę!
Już nie żyjesz!
Zdychaj!
Przestań!
Proszę cię!
Dość!
- Zabiję cię! - Przestań!
Proszę o klucz.
Oczywiście. Strasznie pan zmarzł.
- Pan Greenleaf, tak? - Nie, ja...
Przestraszyłeś mnie.
- Przepraszam. - Wróciłeś.
- Witaj. Jak książka? - Mam wenę.
Obserwowałem cię. Pracowałaś w skupieniu.
Gdzie Dickie?
Został na kilka dni w Rzymie.
- Mówił czemu? - Nie rozumiem go. Wiem tyle, co i ty.
To znaczy?
Zaprasza mnie na narty, potem odwołuje.
Uważa mnie za rodzinę, a potem chce być sam.
- Wyjaśnij mi to. - Powiedział, że chce być sam?
Myślał o tobie. Prosił, żebym ci to dał.
Dziękuję.
Uwielbiam je.
- Ale nie mógł z tym zaczekać? - Zlecenie pierwsze:
Dostarczyć Marge perfumy. Zlecenie drugie:
Spakować trochę rzeczy i jego cenny saksofon.
Na długo wyjechał?
Nie wiem. Chyba nas porzucił.
Cholera.
Żyjesz?
Do perfum dołączony był list.
Wiedziałeś, co zamierza. Chce przenieść się do Rzymu.
Rzecz w tym...
że nim wyjechał rozmawialiśmy o zamieszkaniu razem.
Na północy. Przypuszczam...
że zbytnio nakłaniałam go do małżeństwa.
Mogłam go wystraszyć.
Kiedy leżeliśmy w łóżku obok siebie...
był dla mnie bardzo czuły.
Powinnam pojechać z tobą do Rzymu i spojrzeć mu w twarz.
Nie cierpi konfrontacji.
Chyba masz rację.
Wprowadzam się.
Pan Ripley?
To ja.
Pan Greenleaf?
Witamy ponownie.
Proszę połączyć mnie z hotelem Goldoni.
Chcę mówić z Thomasem Ripley.
Pana Ripleya nie ma.
Nie ma? Zostawię wiadomość.
Nie ma go? Zostawię wiadomość.
Dzwoniłeś. Wspólna kolacja... brzmi nieźle.
Ripley.
Dickie Greenleaf.
Tak, Greenleaf.
z Grand Hotelu.
Proszę ocechować ten portfel. Nie znam włoskiego słowa.
- Ocechować? Oczywiście. - Dziękuję.
Dickie! To ja.
- Co za spotkanie. - Meredith. Wejdź.
Jedziesz z nimi na narty?
- Proszę? - Na Gwiazdkę.
Do Cortiny.
- Z Freddiem. - Skąd wiesz?
Któż nie zna Freddiego Milesa.
- Jest w Rzymie? - Teraz?
Nie sądzę. Ale mieliśmy okazję pogadać.
Wiem o tobie, Marge i Mongibello.
Łotr z ciebie. Freddie tak powiedział.
Teraz już wiem, czemu jechałeś pod innym nazwiskiem.
Zostawiłem Marge i Mongibello.
Łotr przeniósł się do Rzymu.
- Tak mi przykro. - Niepotrzebnie. Jestem szczęśliwy.
Czuję się jak nowo narodzony.
Mamy furę pieniędzy, którymi gardzimy...
i najlepiej czujemy się wśród tych, którzy mają tak samo.
Prawda.
Pierwszy raz się do tego przyznałam.
Razem z panem Greenleafem chcemy przehulać trochę grosza.
Rozumiem.
Szalejemy jak nigdy.
Liry są takie ciemne. Dobrze się je wydaje.
Proszę o małe nominały. Duże, trudno rozmienić.
- Ten też jest ładny. - Uszyjemy dwa garnitury.
Będzie na jutro.
Wiem, że lubisz jazz, a co powiesz na operę?
Mam dwa bilety na jutro
ale nie chcę cię zmuszać.
Zmuś mnie.
Fiodor Szaliapin był najlepszym barytonem.
Dziękuję za zaproszenie.
Wytrzymałeś? Twój kumpel, Freddie, wytatuował sobie
- Na torsie "Nie cierpię opery". - Ma tam miejsce na całe libretto.
Jestem pewna, że poznaliśmy się wcześniej, prawda Ted?
To syn Greenleafa.
- Wiem. - Poznaliśmy się.
Jeszcze wczoraj byliście dziećmi, a dziś robicie sobie tatuaże.
Na zdrowie.
Przepraszam.
Co słychać?
- Co robisz w Rzymie? - Jesteś tu z Dickiem?
- Wiele o tobie słyszałem. - Wzajemnie.
- Nie masz okularów. - Gdzie jest Dickie?
Nie ma go tu?
Wiesz, że nie cierpi opery.
- Miałeś być w Wenecji. - No właśnie.
Chciałeś tam pojechać. Chętnie przewiozę cię gondolą.
Nadal chcę.
Naprawdę. Ale jakoś nie mogę tam dojechać.
Pośpiesz się, nim utonie.
Dam ci swój numer telefonu.
Spójrz, to Meredith. Jak jej tam...
Ta od tekstyliów. Kiedyś spędziliśmy razem święta.
Nie znam jej.
Nie dzwoni. Prawie nie pisze.
Kilka zdawkowych zdań. To nieuczciwe.
Spotkamy się później, czy nie jesteś sam?
Dziś nie mogę.
- Jutro? - Może rano?
Kawiarnia Dinelli...
- Na Placu Hiszpańskim? - Dobrze. O której?
- 10:30? - Będziemy.
A więc do jutra.
10:30.
- Miło było poznać. - Wzajemnie.
Chodź.
Wracamy na widownię.
Czemu Tom wciąż jest w Rzymie?
- Chodźmy. - Źle się bawisz?
- Przejedziemy się dorożką. - Oszalałeś? W taki ziąb?
Musimy porozmawiać na osobności.
Nie martw się.
Cieszę się, że mnie rozumiesz.
Patrzę na ciebie, ale widzę Marge.
Choć nie jesteś mi obojętna,
- Nie mogę być z tobą. - To w pełni zrozumiałe.
Znienawidziłabyś mnie.
Przegnałabym cię.
Spotkamy się jutro?
Chciałabym pożegnać się z tobą za dnia, a nie teraz.
Oczywiście. Przepraszam. Spotkajmy się.
Lepiej rozstawać się w dzień.
Zapraszam na kawę do Dinelli.
- Przy hiszpańskich schodach? - Tak. 10:30?
10:15.
Meredith Logue.
Jak mogłem nie poznać.
Jestem zaspany.
Poznaj Marge Sherwood.
Witaj.
Przysiądziesz się? Czekamy na znajomego.
- Niestety. Myślę, że... - Byłaś wczoraj w operze?
Czekacie na Dicka?
Znasz go?
Widziałam cię w operze. Teraz rozumiem. Byłam tam...
z Dickiem.
Tak czułam.
Mówiłam ci.
Nie mam prawa tak mówić, ale Dick cię kocha.
Myślę, że wraca do domu.
Skąd wiesz?
Wszystko mi powiedział.
Miał tu być 15 minut temu...
Pójdę już...
A może on chciał, żebyśmy się poznały?
- To byłoby okrutne. - Umówiliśmy się
- Z Tomem Ripley. - Znasz go?
Wiele o nim słyszałam, ale nigdy nie poznałam.
Ja dziękuję.
Myślę, że niczego nie popsułam?
Między nami nic nie było.
Nie wzbraniaj się przed gorącym powitaniem...
i ślubem.
Do widzenia. Wreszcie cię poznałam.
Żegnaj, Peter. Nie wstawaj.
Jak myślisz, wróci czy nie?
Przepraszam. Byłem przedłużyć wizę.
Zeszło się. Długo czekacie?
- Wcale. Witaj. - Cześć. Przepraszam.
- Czy coś się stało? - Dickie był w operze.
- Wołami byś go tam nie zaciągnęła. - Nie był sam.
Widać ona go zaciągnęła.
To nie fair.
Wracam do Mongi. Podobno Dickie wraca do domu.
Poważnie? To świetnie. Wiecie więcej ode mnie.
Meredith mnie wzruszyła. To ta Amerykanka z opery.
Spotykała się z Dickiem.
- Dobry Boże. - Rzecz w tym,
że Dickie kocha Marge i tęskni za nią.
Ilekroć Dickie zrobi coś złego, czuję się winny.
Choć to nie ma sensu.
Dickie, otwórz. To ja.
Tu Freddie. Wpuść mnie.
Cześć. Jestem sam.
Gdzie Dickie?
Poszedł na kolację do Otello. Wiesz gdzie to jest?
Na kolację, o 18:30?
W lunch od biedy mógłbym uwierzył.
Niesamowite. Facet zapadł się pod ziemię.
Chyba tak.
Dozorczyni, jeśli dobrze ją zrozumiałem,
- Powiedziała, że tu jest. - Szukaj.
Czemu miałby się przed tobą kryć?
Bo tak jest.
- Na przykład Gwiazdka. - Co się stało?
Mieliśmy poszusować. Żadnego telegramu,
telefonu, listu.
Po prostu nic.
Pochłonęła go muzyka. Moim zdaniem...
dokonuje się w nim...
- Wewnętrzna przemiana. - Bzdura.
Słyszałeś, jak gra? Jest kiepski.
Skąd wziąłeś adres?
Mieszka na uboczu. Napijesz się?
Dzięki. Z American Express.
Mieszkasz tu?
Nie. Wpadłem tylko na kilka dni.
To nowy fortepian.
Nie rób tego.
Wynajął umeblowane?
Bo to nie jest jego styl.
Istne okropieństwo, prawda?
Zbyt...
burżuazyjnie.
Ostrożnie z tym.
Zostaw.
Jedyna rzecz podobna do Dickiego...
to ty.
Nie sądzę.
- Zmieniłeś uczesanie? - O co ci chodzi?
- Proszę? - Chciałeś coś powiedzieć?
Właśnie mówię.
Coś tu nie gra.
Albo stał się Chrześcijaninem...
albo pedziem.
Sam go o to spytaj.
- Otello jest tuż za rogiem. - Tuż za rogiem...
Szybko się uczysz.
Rżnąłeś głupa, a teraz udzielasz mi rad?
Źle cię oceniłem. Nie jesteś taki głupi.
Na razie.
To nie Dickie, a Thomas Ripley.
Dickie nie gra na fortepianie.
Zabawny jesteś. Aleś się zalał.
Co począć? Reszta leży na górze.
Co począć?
Straszna świnia.
Jeśli ja piłem, to co powie jej mąż.
Inspektor Roverini. Można?
Proszę.
To musi być szok. O której pan Miles wyszedł?
Dokładnie nie pamiętam. Ósma, dziewiąta.
Trochę za dużo wypiliśmy.
Ale było już ciemno, gdy odprowadziłem go do wozu.
- On odjechał. A pan? - Poszedłem spać.
Freddie mógł dużo wypić. Ja szybko się upijam.
Dziś mam kaca.
Kto go znalazł?
Proszę nie wyjeżdżać z Rzymu.
Oczywiście, jeśli to pomoże.
Lekarz musi przeprowadzić...
- Sekcję zwłok. - Właśnie.
Lekarz stwierdził, że pan Miles zginął
nie później, niż o 19:00.
Martwy by stąd nie odjechał.
To on go zabił?
- Kiedy przyjechałaś? - Mów. Czy to on?
Na pewno nie.
Próbowałam.
Czekałam tu, wyglądałam go.
Ale zamiast niego, znów spotykam ciebie.
Co ci się stało?
Dickie mnie uderzył.
Pokłóciliśmy się. Powiedziałem za dużo. O tobie.
O tym, jak nas traktuje, a on rzucił się na mnie.
- Wsiadasz? - Proszę?
Zawiozę cię do niego.
- Gdzie on mieszka? - Tam, gdzie była policja.
Palazzo Gioia.
Nie chcę, by przeze mnie poszedł siedzieć.
- To i ja zostanę. - Idź, ale nie mów...
o mojej twarzy, bo pomyślą, że to on mógł zabić Freddiego.
Do zobaczenia.
To pan Greenleaf. Szybko!
Otwierać!
Ja tu mieszkam.
- Chodźmy do mnie. - Co się panu stało?
Spadłem ze skutera uciekając przed reporterami.
Telefony, prasa. Czuję się zaszczuty.
Proszę nie mówić gdzie mieszkam.
Nie mówiliśmy nikomu. Nawet pańskiej narzeczonej.
- Nikogo nie chcę widzieć. - Nawet narzeczonej?
Nawet jej.
- A co z Tomem Ripleyem? - Co z nim?
- Byliście razem w San Remo. - Wiele miesięcy temu.
- W listopadzie. - Tak? Rozmawiał pan z nim?
- Dokładnie 7 listopada. - Możliwe. Nie pamiętam.
- Kiedy się widzieliście? - Parę dni temu.
- Mieszka z panem? - Nie.
Jest pewien wzór. Dwa dni temu...
ginie Freddie Miles.
Wychodzi stąd...
i zostaje zabity.
Wczoraj w San Remo znaleziono łódkę
pełną kamieni. Właściciel twierdzi,
że skradziono ją 7.XI.
Sprawdziliśmy w hotelach.
W tym czasie mieszkał pan w San Remo.
A łódkę wypożyczyło dwóch Amerykanów.
To nie wzór, to przypadek.
Tam jest z 50 hoteli, a łódź wypożyczyło
- Ze 100 osób. - 31.
31?
31.
Panna Sherwood
Niech wejdzie. Wszystko mi jedno.
Albo...
Lepiej nie.
Wolałbym...
żeby przyszła później.
Dziękuję.
Dlaczego z kolegą pan rozmawia, a z narzeczoną nie?
To proste.
Prowadzi dla mnie interesy. To nie on
co dzień wypytuje mnie o datę ślubu.
Ma pan jego zdjęcie?
Nie trzymam zdjęć kolegów.
Zdenerwowałem pana.
Przepraszam. Mówię prostym językiem.
Owszem, tak.
Przepraszam.
Od powrotu z San Remo nie widziano pana Ripleya.
Ja widziałem. I moja narzeczona. Proszę spytać.
Zaraz... W jakim hotelu się zatrzymał...
Goldoni. Hotel Goldoni.
Goldoni. W porządku.
Ma pan rację.
To przypadek.
Następnym razem spróbuję lepiej ważyć słowa.
Świadek twierdzi, że widziała dwóch ludzi w wozie pana Milesa.
Chcieliśmy zrobić...
konfrontację. Może być jutro?
Dobrze
Jest w środku, ale wątpię, by chciał kogokolwiek widzieć.
Wiem, że mnie słyszysz.
Miałam doliczyć do trzech, ale mam już dość liczenia...
na ciebie.
Mam dość czekania na ciebie.
Cokolwiek zrobiłeś, bądź nie...
złamałeś mi serce.
Wiem, że to twoja wina.
Tylko nie wiem czemu?
Po prostu nie wiem.
Drogi Tomie. Czas z tym skończyć.
Śmierć Freddiego, Silvany. Chciałem oddać się w ręce policji,
ale nie mogę. Nie potrafię.
Mam tego dość.
Chciałbym móc oddać ci swoje życie.
Zawsze mnie rozumiałeś. Marge - nigdy.
Dlatego pewnie piszę do ciebie, do brata,
którego nigdy nie miałem...
i jedynego przyjaciela.
Takiego właśnie syna pragnął mieć mój ojciec.
Można zmienić ludzi...
przeprowadzić się, ale złym zostaje się do końca.
Nie wiem co myśleć, gdzie uciec.
Prześladuje mnie to, co zrobiłem, a czego nie da się cofnąć.
Przepraszam.
Nieźle nabroiłem będąc Dickiem Greenleafem.
Do zobaczenia na brzegu.
Przepraszam za kłopot.
Nie mogę sam iść na policję, słabo znam włoski.
Nie ma sprawy. Cieszę się, że wreszcie tu dotarłeś.
- Na przekór plotkom. - Jakim?
Że Dickie cię zamordował i wcielił się w ciebie.
Wiem, to idiotyczne.
Witaj w Wenecji. Strasznie tu śmierdzi. Czujesz?
Już wiem na co czekamy. Ma przyjechać ktoś z Rzymu.
Posłali po kogoś?
To chyba dobrze?
Myślałem, że policja ma określone rewiry.
To dla nich ważna sprawa. Zabito Amerykanina.
Odłóżmy to. Ten fetor mnie dobija.
Przejął śledztwo, bo poprzedni detektyw...
dał uciec Dickiemu, jedynemu podejrzanemu w sprawie.
W Rzymie, 3 tygodnie temu.
Zrozumiałem pytanie.
Czy jesteś homoseksualistą. Pyta nieoficjalnie.
Nie.
We Włoszech, oficjalnie, nie ma homoseksualistów.
Ciekawe co na to Michał Anioł i da Vinci.
Powiedz, że mam narzeczoną. Dickie również.
A Freddie miał ich mnóstwo.
- Co powiedział? - "Tyle narzeczonych".
Pyta, czy zabiłeś Freddiego, a potem Dicka.
Nie! Nie zabiłem ich!
Czy to oskarżenie? Spytaj go.
- Nie unoś się. - To absurd!
Znaleźli to w mieszkaniu Dicka.
- Otworzyłeś go? - Oczywiście.
To list pożegnalny.
Zadajesz pytania wiedząc, że się zabił?!
Nie wierzę w jego samobójstwo, a ty?
Nie wiem w co wierzyć.
Jeśli go zabił, jak mógł z tym żyć?
Wstawać rano, żyć normalnie jak dotąd, pić kawę.
Choćbyś robił coś strasznego...
i tak myślisz, że robisz dobrze.
Kto przyzna się do złego?
Ale zostają wyrzuty sumienia.
Nie lepiej zamknąć przeszłość na klucz i nie wracać do niej?
- Ja tak robię. - Pewnie, że lepiej.
Tylko że ja mam tego zbyt wiele.
Aż poznajesz kogoś wyjątkowego
i pragniesz dać mu klucz...
mówiąc, "Otwórz ją... wejdź".
Ale nie robisz tego...
bo twa przeszłość jest mroczna... demoniczna.
I gdyby ktoś ją poznał...
Grasz bardzo smutno.
Zagraj coś, bardziej wesołego.
Zawsze chciałem to zrobić.
Poczuć otwarte drzwi.
Wpuścić tam trochę światła.
Gdybym tak mógł wymazać przeszłość
i zacząć od nowa...
Rzecz w tym, że...
Gdybym...
Żadnych zwierzeń.
Miło cię widzieć.
Znalazłeś Petera.
Razem się znaleźliśmy. Gdzie ojciec Dicka?
Będzie jutro. Problemy z żołądkiem.
Chyba niestrawność.
- Chciałbym go zobaczyć. - Dickie żyje. Jestem tego pewna.
Sprawą zajął się prywatny detektyw, pan MacCarron.
- Świetny pomysł. - Jest Amerykaninem.
Dowiedział się, że Dickie pobrał 1000$...
dzień przed zniknięciem.
Czy tak robią samobójcy?
Nie sądzę.
- Twój dom? - Toma.
Ładny?
Cudny Kto za to płaci?
Peter mi go znalazł.
Stać mnie, bo to była rudera.
- Tom go zmienił. - Wspaniały.
Chce, żebyś tu została.
Po co masz się gnieździć. Poza, tym nie lubisz hoteli.
Hotel by wystarczył.
Długo żyłeś za zarobione pieniądze.
Co cię śmieszy?
Pamiętam go, jak przyjechał do Mongibello.
A teraz proszę.
Jakby się z tym urodził.
- Nieźle wyglądasz. - I tak się czuję.
- To nie Nowy Jork. - Fakt.
Dzień dobry. Dziwna pogoda.
Bardzo.
Jak żołądek?
Nieźle, ale muszę uważać.
- Gdzie pan MacCarron? - W San Remo.
Policja to amatorzy.
Wszystko się pogmatwało.
- Czego on szuka w San Remo? - Czegokolwiek.
Poznaję swojego syna. Zaginął. Wiele już wiem.
Pomóż mi wypełnić luki. Marge opowiadała o Mongibello.
Postaram się.
- Chcę pomóc Dickiemu. - Świetnie.
List, który ci zostawił.
Zdaniem policji to znak,
że mógł planować samobójstwo.
Nie wierzę.
Bo nie chcesz.
Chcemy być sami.
Może po południu. Dobrze?
Facet powie więcej facetowi, niż jego ukochanej.
Na przykład?
On się tu marnuje.
Dam mu 100$, żeby zamilkł.
Marge nic o nim nie wie.
I jeszcze to zdjęcie.
Zdarł z niego swoją twarz.
Wyobrażasz sobie, w jakim musiał być stanie?
"Chciałem oddać się w ręce policji, ale nie potrafię.
Mam tego dość".
To moja wina. Odtrąciłem go.
Widział we mnie pana.
A może to on nas odtrącił? Byłeś jego przyjacielem.
Zawsze wszystkich obwiniał.
"Kto sieje wiatr...
zbiera..." Jak to się mówi?
Gdy czuł się zagrożony...
walił na oślep. Zawsze taki był.
Podobno rodziców się nie wybiera.
Dzieci także.
Jesteś lizusem. Nudzisz mnie.
- Przestań! - Nudziarz.
Dość!
Jesteś jak dziecko!
Idę.
Przepraszam. Spałem.
- Gdzie ojciec Dicka? - Miałeś zły sen?
- Poszedł spać. - Biedaczysko.
Długo się dobijaliśmy.
- Ramiączko mi się urwało. - To nie ja.
Naleję drinki.
Nachodziłam się.
Wszystko dobrze?
Jasne.
- Mam zostać? - Nie musisz.
Przyjdę później.
Na zwierzenia.
Kąpię się. Zaraz wyjdę.
Musimy pogadać. To pilne.
Idę.
- Znalazłam sygnety Dicka. - Co?
Masz jego sygnety.
- Wyjaśnię ci. - Miał go nigdy nie zdjąć.
Ubiorę się i pogadamy.
- Powiem jego ojcu. Muszę. - Nie histeryzuj.
Miał go nie zdejmować do ślubu!
Milcz!
Jestem mokry, nie mam ręcznika.
Chciałbym się ubrać.
Nalej nam drinka.
Zrób po drinku.
Dokąd idziesz?
Nie szperałam.
Szukałam tylko igły z nitką.
Te perfumy...
sam ci kupiłem.
Niewiele o nim wiesz.
Chciałem ci to powiedzieć, gdy wrócił dzień później z Rzymu.
Był z inną. To nie była Meredith.
Tamtą poznał w barze. Zdradzał cię na lewo i prawo.
Jego obietnice nie znaczą tyle samo, co nasze.
Żyje w różnych światach i wierzy w nie.
Kłamie.
I w wielu przypadkach nawet o tym nie wie.
Zaczynam myśleć...
że to on zabił Freddiego.
Nie lubił, jak ktoś mu się przeciwstawiał. Dobrze o tym wiesz.
Wiesz o tym. Jak na ironię.
Kochałem cię. Dobrze o tym wiesz.
Dziwne, że ci o tym mówię, ale wspomnij me słowa,
gdy będzie ci źle.
- Skąd masz te sygnety? - Dał mi je.
Czemu? Kiedy?
Czy ty w ogóle mnie słuchasz?
Nie wierzę ci.
- Nie wierzę. - To prawda.
Wcale ci nie wierzę.
Ty cała drżysz.
Mogę cię przytulić? Pozwolisz mi?
- Dobrze, że jesteś. - Co jest?
Chodźmy. Zabierz mnie stąd.
- Co ci jest? - Chodźmy stąd.
Spróbuj z nią porozmawiać.
- Ja nie mogę. - Co się dzieje?
Co ja jej zrobiłem, no powiedz, co?
Nie denerwuj się na nią. Próbuje komuś przypisać winę.
Wybrała ciebie. Spróbuję z nią pomówić.
A ty kup porządną żyletkę, albo zapuść brodę.
Jest pan Greenleaf?
Pan Ripley? Jestem Alvin MacCarron.
Nie wiem. Po prostu nie wiem.
Kobieca intuicja kontra fakty.
Miałem po ciebie przyjechać.
Peter ci nie powiedział?
Marge powiedziała nam o sygnetach.
Głupio mi, że zapomniałem wczoraj o nich powiedzieć.
A może nie powiedziałeś nam z innego powodu?
Idę z Marge na spacer.
- Pogadajcie sobie. - Sami?
Chodźmy do baru.
Lepiej zostań.
Stąd widać mój pokój.
Mój dom.
Z daleka to wszystko jest jak sen.
Nie obchodzi mnie to.
Nie chcę tego słuchać, ani mówić.
W szkole Dickie o mało nie zabił kolegi.
Pokłócili się o dziewczynę. Skopał go.
Wylądował w szpitalu z zadrutowaną szczęką.
Niedosłyszy. Dlatego Dick wyjechał do Włoch.
Tutejsza policja nie sprawdziła przeszłości Dicka.
Nie sprawdzili też czy Tom Ripley
studiował w Princeton.
Dowiedziałem się, że Ripley był stroicielem fortepianów.
W Ameryce, sprawdzamy każdy fakt,
zamiast go przyjmować.
Węszymy.
Dziewczyna utonęła - sprawdzamy czy była w ciąży.
Czy była w ciąży z Dickiem.
Pan Greenleaf docenia twoją lojalność.
Marge...
ma tysiące teorii, ale nie zna faktów.
- Oby ich nie poznała. - Mam nadzieję.
Troje ludzi widziało Dickiego w samochodzie Freddiego.
Jeden mężczyzna nie będzie zeznawał,
bo był w tym czasie z żoną innego faceta.
Widział, jak Dick odkręca tablice.
Policja wie o nim, bo to policjant.
Były w piwnicy w domu Dicka.
Są z wozu Freddiego.
Pan Greenleaf prosił mnie,
żebym je utopił.
Pan Greenlaf uważa, że w liście Dickiego...
była cicha obietnica i on zamierza ją honorować.
Zamierza także przekazać Ci sporą część dochodów z trustu Dickiego.
Nie chce opowiadać Włochom o przeszłości Dicka.
Liczy na twoje zrozumienie.
Dziękuję ci.
Do widzenia.
Nie powinienem ci mówić tego wszystkiego.
Byłem wzburzony. Sygnety... Wyglądałaś tak...
Nie wiem.
Wspomnij kiedyś me słowa, gdy będzie ci źle.
- Co zamierzasz? - Nie wiem.
Peter ma koncert w Atenach. Chce, żeby mu pomóc.
Prosił, żebym cię od niego pożegnał.
Ty to masz szczęście.
Co?
Zabiłeś ich.
Wiem o tym.
Jestem pewna.
- Wiem! - Przestań.
Zabiłeś Dicka! Wiem!
Zabiłeś go!
Daj spokój. To nie on.
Spytaj, co chciałbym zmienić.
- Co? - Nic.
Zimno mi. Idziesz?
- Chcę zobaczyć zachód słońca. - Szaleniec.
Fakt.
Boże!
Witaj.
W coś ty się ubrał?
- Trudno cię poznać. - Poznałaś. Dostaniesz nagrodę.
- Co? - Żartuję.
Jesteś sama?
Wręcz przeciwnie.
- Cioteczka Joan. - Nie tylko.
I cała reszta.
Co za szok.
Myślałam o tobie.
Często.
A ja o tobie.
Tylko że ja cię przeklinałam.
Gdzie się ukrywałeś?
Nie ukrywałem się.
Byłem aresztowany.
Chcą wypłoszyć mordercę Freddiego.
Żartujesz?
Stąd takie przebranie.
- Dlatego milczałem. - Wszyscy myślą, że ty zabiłeś.
- To straszne. - Wiem.
Teraz nie możemy rozmawiać. Może później?
Później?
Czy podróżujesz pod "R"?
Wiesz co? Tak.
Jesteś tu razem z Peterem.
Ciotka go widziała.
Nie. Od dawna go nie widziałem.
Jestem sam.
- Jak zachód? - Ładny.
Wiesz co? Zostańmy tu do końca podróży.
Czy to Meredith?
Meredith?
Całowałeś kogoś. Wyglądała jak Meredith.
Widziałem cię.
Nie całowałem jej.
Żegnałem się.
Stąd wyglądało to zupełnie inaczej.
Oszukałem ją.
- Prawie cię poznała. - Czemu skłamałeś?
Dickie i Peter razem? To dopiero sensacja.
- Albo Tom i Peter. - To jeszcze większa.
O co ci właściwie chodzi?
Wiem.
Przepraszam cię.
Jestem zgubiony.
Nie będę mógł wyjść z tej piwnicy, prawda?
W końcu.
To jest moje...
okropnie...
i samotnie...
i ciemno...
i kłamałem o tym kim jestem...
i gdzie jestem.
Teraz nikt mnie nigdy nie znajdzie.
Co miałeś na myśli mówiąc, że kłamałeś kim jesteś?
Zawsze uważałem, że byłoby lepiej być fałszywym Kimś,
niż prawdziwym Nikim.
O czym ty mówisz? Nie jesteś nikim; absolutnie.
Peter...
powiedz mi coś dobrego o Tomie Ripleyu.
Nie, leż sobie.
Tylko...
powiedz mi coś dobrego o Tomie Ripleyu.
Coś dobrego o Tomie Ripleyu.
To może zająć sporo czasu.
Tom jest utalentowany, Tom jest czuły,
Tom jest piękny.
Ale kłamczuch z ciebie.
Tom jest tajemnicą.
Tom nie jest nikim.
Tom ma sekrety, o których nie chce mi powiedzieć,
a tak chciałbym o nich usłyszeć.
Tom ma koszmary.
To nie jest dobrą rzeczą.
Tom ma kogoś, kto go kocha.
To jest dobre.
Tom mnie zgniata.
Tom, gnieciesz...
O Boże, Peter...